Deze track zul je samen met Like A Rolling Stone het meeste op de radio horen van Dylan. Met zijn negen minuten en de herhalende songstructuur is het zeker geen radiosingle maar het bevat wel ontzettend pakkende melodieën. Maar Hurricane is meer dan alleen maar een song.

Dylan zet hier een ontzettend sterk staaltje muzikale onderzoeksjournalistiek neer. Dit nummer gaat namelijk over Rubin Carter, een Amerikaanse bokser in de jaren '60 die op een twijfelachtige manier werd veroordeeld voor een drievoudige moord. Dylan had zo zijn twijfels en in de jaren '60 was er in de VS nog steeds veel sprake van racisme.

Hurricane is deels ooggetuigenverslag en het standpunt van Dylan. In de jaren '70 las hij de biografie van Carter en daar begonnen de vragen. In 1975 ging Dylan op bezoek bij Carter in de gevangenis en daarna schreef hij in een aantal maanden deze track. Dit was de perfecte manier aangezien deze track bij miljoenen mensen door de radio schalde die nietsvermoedend ineens veel meer wisten over deze gebeurtenis. Het werd weer onder het voetlicht gebracht.

Pas in 1985 zou Carter vrij worden gelaten. Deze track brengt dus een indrukwekkend verhaal mee en ik vind dit een van de betere tracks van Dylan. Hij is een begenadigd schrijver, journalist en denker in één op deze track. Als een muzikant zich zo in een onderwerp stort mag je van mij enorm geëerd worden en dat is ook zeker gebeurd. Hurricane is een protestsong die zijn doel bereikt heeft. (Don Cappuccino)

Light My Fire werd mij eerst bekend door de akoestische Will Young-versie. Achteraf gezien zwaar inferieur, maar ik vond de tekst leuk. Manzarek is een held en samen met Jon Lord (Deep Purple) nog altijd de beste toetsenist die ik ken. Krieger levert een geweldige solo af. Eens een keer een Doors-nummers waarbij Morrison een bijrol speelt en de kracht volledig bij de overige bandleden ligt. Want ook drummer Densmore levert hier zijn beste werk af. (chevy93)

Bij nummer drie, Venice Bitch, gebeurde er echter iets bijzonders, iets wat ik in geen jaren meer heb ervaren bij ‘nieuw’ uitgebrachte muziek. Ik werd meegezogen in een nummer van 9:37 en ik raakte verslaafd. Alles, maar dan ook echt alles klopt in dit nummer. Het lieflijke begin, de tekst, de subtiele melodielijnen tussen de melodielijnen door, de gitaren die steeds grootser aanzetten en dan weer afnemen, het golvende, het kabbelende, de verschillende instrumentatie die met je speelt als luisteraar: plagend, verontrustend en dan weer troostend. Alsof je door een vergeeld fotoalbum bladert en denkt: ‘Wat is er gebeurd? Hoe kan ik zomaar ineens zoveel ouder zijn geworden en waar zijn al die mensen op die foto’s nu? Sommigen zijn overleden, anderen heb ik nooit meer teruggezien...’.
Dit is een nummer dat gekoesterd moet worden, hier is een artiest opgestaan, dit is kunst.
En dan zijn er nota bene nog 11 nummers te gaan. (thunder1)

Ongetwijfeld een van de mooiste nummers van 2013. Dit kruipt volledig onder mijn huid dankzij de schitterende, doorleefde mannenstem die op een ontroerende manier zingt over het virus dat liefde heet. Op een vreemde manier zelfs romantisch om te horen hoe iemand helemaal bevangen is door de liefde. Net zoals deze relatie, ondanks al zijn nadelen, niet voorbij lijkt te gaan, weet dit nummer zich verzekerd van een schitterend consistente, gezapige melodie. Mèt enkele scherpe uithalen, die zorgen voor maximaal effect en aankomen als mokerslagen! (Dance Lover)

Het mainstreamsucces van 'One' in Nederland is te danken aan niemand minder dan Henk Westbroek. Hij deed namelijk in 1992 de oproep op de radio om de #1 van Vara's Vuurwerk Top 50 ook in de Top 100 Aller Tijden te krijgen. En dat lukte; 'One' kwam binnen op #42 dat jaar. Het nummer werd steeds populairder en in 1994 (en 1996) wist het zelfs de #1 positie te behalen in de Top 100 Aller Tijden. In 1994 werd het nummer daarom ook opnieuw uitgebracht als single in Nederland. Wat 'One' voor mij legendarisch maakt is in de eerste plaats het fenomenale gitaarspel van Kirk Hammett. Ik heb het zelden zo goed gehoord, zeker binnen dit genre. Daarnaast ben ik ook altijd gecharmeerd geweest van het heftige refrein dat als een salvo uit een machinegeweer op je af komt en, het moet gezegd, de tekst is een oprecht en intelligent verhaal over de psychologische effecten die een oorlog kan hebben op soldaten. 'One' is het kroonjuweel uit het oeuvre van Metallica en ze zullen het nooit meer overtreffen. Het nummer zit zo goed in elkaar dat het ondanks het feit dat het toch een behoorlijk stevig heavy metal nummer is toch zit gegrift in het collectieve geheugen van radioluisterend Nederland en dat is een unieke prestatie. (Onweerwolf)

Sommige artiesten raken niet sleets. Je kent ze wel, van die artiesten, die ondanks hun leeftijd nog steeds prima werk uitbrengen en strakke liveshows geven. Rasartiesten. Maar toch, vaak haalt het nieuwe werk het niet bij hun klassiekers uit de jaren '70, '80 of '90. Hoe zeldzaam is het dat een artiest, na tientallen jaar meedraaien in de muziekscene en talloze albums uit te hebben gebracht, nog met nieuw materiaal komt, dat als zijn of haar allerbeste werk kan worden beschouwd?

Minder zeldzaam, maar de realiteit voor een doorgewinterde muziekliefhebber zoals ik (en met mij waarschijnlijk velen op dit forum): hoe vaak komt het nog voor dat nieuw werk je echt omver blaast? 10-15 jaar geleden konden nummers zich vaak binnen no-time opwerpen als een all-time favourite (om vaak even snel weer uit de gratie te vallen), maar tegenwoordig moet muziek er werk van maken om zich tot mijn favorieten te scharen. Als muziekliefhebber ben ik misschien een beetje blasé geworden.

Desondanks is er zo heel af en toe de spreekwoordelijke uitzondering op de regel. In 2013, na een 35-jarige carrière, bracht Nick Cave met zijn Bad Seeds het album Push the Sky Away uit. Niet alleen zijn beste album ooit, maar het greep mij ook per direct bij de kloten, om niet meer los te laten. Ik was al verklaard liefhebber van het geluid van de sonore brombeer uit Down Under, maar dit album, en met name het fenomenale titelnummer, brengt mij in andere sferen.

Wie de eerste noten van Push the Sky Away hoort, doet vermoeden dat Cave een boodschapper is, die het einde der tijden predikt. De mysterieuze synthklanken galmen door de echo van de leegte van het bestaan. En met alle liefde laat je je meevoeren door zalvende werking van Caves stemgeluid, alsof hij wil zeggen: 'het is niet erg, het einde komt voor iedereen, laat mij je leiden.' En als na verloop van minuten het nummer langzaam wegsterft, kom je tot het besef: 'ik ben er nog!' Beduusd beschouw je de afgelopen 4 minuten, waarin Nick Cave je mee heeft genomen naar iets wat het hiernamaals kan zijn, of een parallel universum, of gewoon de wereld om je heen, maar dan door de zintuigen van iets of iemand anders. Een plek waar geen 72 maagden zijn, of een eeuwig brandend vagevuur, maar enkel een bedwelmende zweem van berusting, geuit in muziek.

De dag dat ik met droge ogen beweer dat dit het beste nummer aller tijden is, is niet ver. Want in tegenstelling tot in mijn tienerjaren, is Push the Sky Away binnen no-time uitgegroeid tot een favoriet, maar zal hij die status absoluut niet snel kwijtraken...(Titmeister)

Sam Cooke is dan weer de grondlegger van de soul. Wellicht zijn mooiste song mede vanwege de tekst over racisme en de manier waarom Sam Cooke het met veel overtuiging brengt. (LucM)

Dit nummer verscheen al op de gelijknamige debuut-ep uit 2003, maar vond wat mij betreft pas zijn ultieme vorm op Neon Bible uit 2007. Het is maar goed dat ze het nummer opnieuw hebben opgenomen, want voor mij is dit één van de hoogtepunten uit het repertoire. De laatste twee minuten, vanaf het moment dat de accordeon erbij komt, giert het kippenvel door mijn lijf en zijn voor bij het bewijs dat Arcade Fire tot de absolute top van de hedendaagse popmuziek behoort. (herman)

Heel wat mensen schrijven deze man al bij voorbaat af op gronde van zijn onvermogen om zijn veel te grote mond te houden. En dat is jammer, want onder al die clowneske megalomanie zit wel degelijk een artiest die weet waar hij mee bezig is, en er niet voor terugschrikt zijn eigen muzikale grenzen keer op keer te verleggen. En dat is ook precies wat meneer West doet op Runaway, een nummer waarin hij in reine probeert te komen met de manier waarop de media hem portretteert. Het nummer bereikt zijn climax in een gestoord maar geniaal autotune-experiment, waarin Kanye’s stem op een bepaald moment nog het meeste klinkt als een King Crimson-gitaarsolo. Ontzettend knap nummer dat hier terecht zijn debuut maakt. (ArthurDZ)

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde wist ik dat dit een heel speciaal nummer was. Man wat goed, daarna het hele album en ik was verkocht. Gelukkig waren er meedere met die mening en de doorbraak is een feit. Kurt Vile wordt hier (wmb) helemaal voorbijgestreeft. (DjFrankie)

Gorki is beslist één van de beste Nederlandstalige bands en dit is vooral tekstueel nog een ijzersterk nummer, een parel in het Nederlandstalige genre. (LucM)

Het recept voor het ultieme Cave-nummer. Alle ingrediënten - spannende teksten, typische voordacht, uitmuntende begeleiding en uitzinnige climax - zijn er in de juiste balans. Heerlijk ook hoe Cave in de clip triomfantelijk rondloopt (I'm flying, look at me now) terwijl de Seeds alles uit de kast halen de finale gedenkwaardig te maken. Één minpunt: de speelduur. Waarom kan zo'n lied niet eeuwig duren? (mol)

Here Comes the Sun viel me voor het eerst op tijdens de VWO5-excursie naar Barcelona. In de trein luisterde ik de Veronica Album Top 1000, met uiteraard Abbey Road. De manier waarop Here Comes the Sun perfect samenging met de beelden van een trein rijdend langs de Middellandse Zee zal ik nooit vergeten. (chevy93)

In 5 minuten jaagt Prince de jaren '80 problematiek er doorheen. En zelfs anno nu zijn grote delen van de tekst nog steeds actueel te noemen en daarmee hebben we gelijk een tijdloze klassieker van de man te pakken.
Titelsong van een album dat door velen als zijn meesterwerk beschouwd wordt.
Het is een wat onderkoeld nummer geheel gedragen door zogenaamd samplen op een Fairlight synthesizer.
Prince verkeerde in zijn creatieve hoogtijdagen want eigenlijk stonden er een andere albums gepland (Dream Factory en Crystall Ball) maar het werd dus Sign O' The Times. Ook live was hij fenomenaal. De concerten in Utrecht waren onvergetelijk: zelden zo'n live-ervaring meegemaakt. Mooie tijd! Mooi nummer! Sign O' The Times! (aERodynamIC)

Lang vond ik dit helemaal niks. Maar gaandeweg ben ik Teardrop meer en meer gaan waarderen. Teardrop is heerlijke triphop die erg bezwerend en verslavend is. Het is ook raar dat ik dit eerst niet waardeerde want zulke muziek ligt helemaal in mijn straatje. Bloedmooie elektronica + een zangeres met een prachtige hoge stem. Daar bestaan veel van mijn favoriete nummers uit.
Het steeds opbouwen naar een climax met een constante spannende onderlaag vind ik fantastisch gedaan en Teardrop wordt nog altijd beter per luisterbeurt. (Snoeperd)

Make Me Wanna Holler: een wanhoopskreet van de arme Afro-Amerikaanse ghetto's. Terwijl de grote instanties als de NASA miljoenen krijt van de Amerikaanse overheid, worden de ghetto's verloederd. Een van Gaye's beste nummers mede dankzij de heerlijke percussie. (Teunnis)

De lange albumversie vind ik een stuk interessanter dan de verkorte singles-versie want dat eindakkoord is gewoon subliem. Eigenlijk is dat het ganse nummer, ik vind het ook vreemd dat die zo laag staat. (LucM)

Geniaal opgebouwd met erg originele en sfeervolle arrangementen die de spanning erin houden, het begint al met een fade-in en dan het zinnetje "grand control to Major Tom" ... als ik dit nummer hoor komen die beelden van de maanlanding on mijn hoofd. Als er één song is waar David Bowie zijn genialiteit bewijst is het wel dat nummer. (LucM)

Wat opent met wat vage soundscapes ontpopt zich daarna in een nummer wat voor mij het equivalent is van ultieme rust. Elk aangeslagen akkoord is raak en voor je weer een beetje uit de trans komt, zijn er al zo weer 5 minuten voorbij. Jónsi brabbelt er zoals gewoonlijk weer dat doorheen. De strijkers klinken weer puntgaaf en die climax met wat volle geluid is heerlijk om bij weg te dromen.
De inzet iets voorbij 3 minuten is sowieso één van de mooiste momenten in de muziekgeschiedenis! (chevy93)

Één van mijn favoriete nummers aller tijden. Dit is gewoon vanaf seconde 1 kippenvel gegarandeerd, elke luisterbeurt opnieuw. Muziek, zang, tekst, het klopt gewoon allemaal voor 100 procent. Dit nummer heeft zelfs geen refrein nodig! (ArthurDZ)

Het is toch de piano die dit nummer kenmerkt. Dat is hetgeen waar ik aan denk als ik dit nummer ergens zie. En ja, uiteraard doet Jonsí z’n ding prima en ja, de strijkers zijn weer prachtig. Maar net zoals bij bv. Viðrar Vel Til Loftárása gaat het om die timing. Het moment wanneer bepaalde instrumenten inzetten, dat is de kracht van dit nummer. (chevy93)

Een prachtig sfeervol dance-nummer dat steeds meer op me in is gaan groeien. Geen onsubtiele stadiondance als we straks gaan krijgen met Faithless. Nee, hoewel hier ook duidelijk de basis wordt gelegd door een pompende bas en opzwepende synths, maar daarmee wordt eigenlijk een popliedje gecamoufleerd. Want er wordt ook nog gezongen, een man en vrouw samen, erg vervormd. Daardoor wordt het erg afstandelijk, wat ook al door de kille muziek wordt gecreëerd. Wat ze zingen, is prachtig, zowel melodieus als tekstueel. Alsof ze eerst op de akoestische gitaar een mooi liedje schreven, en daarna probeerden het door middel van electronica zo kil mogelijk te maken. Met een érg mooi resultaat. (Arrie)

Alweer een muzikaal hoogtepunt van de alternatieve rockband Pink Floyd. Een halfuur durende compositie dat de klasse even showed van Waters, Gillmore, Mason en Wright. Met recht opgenomen in de top 10 van Radio 2 top 2000. Het begint al bij het begin, waar de spanning langzaam wordt opgebouwd door een synthesizer die je moeilijk kan horen, maar het gemis er wel van merkt later in het nummer weet je dat je gebakken zit wanneer Waters de titel van het liedje begint te zingen. (nclo)

Talk Talk is een grote leverancier van nummers in de lijst. Dit nummer is van het album dat ik als enige nog ken van Talk Talk, namelijk The Colour of Spring. Een erg mooi dromerig popalbum met een paar onvervalste klassiekers erop. Zoals deze dus. Met nummer 77 nu boven de megahit Such a Shame. Weliswaar is Living In Another World minder pakkend dan Such a Shame, dit nummer heeft wel meer inhoud dan voorgenoemde. Vooral het refrein is van grotere kwaliteit en schoonheid. Onder ander door het refrein is het een geweldig nummer, en tijdloos is het ook. (Snoeperd)

Zo'n atypische song, en toch zo typisch 80's. Maid of Orleans, de meest onweerstaanbare wals van de 20e eeuw. Drie jaar geleden in de AB in Brussel nog goed voor een minutenlange staande ovatie. (Arno)

Schitterend nummer. Hij was hier pas 23 toen hij dit nummer schreef. Ook dit nummer is vrij kleinschalig, maar dit is dan weer een warme deken die om je heen valt. (chevy93)

Uncertain Smile wist me pas een klein tijdje geleden te grijpen. Een melancholisch liefdesliedje over een onbeantwoorde liefde. Hoogtepunt is de pianosolo op het eind. Ik lees nu pas dat die solo afkomstig is van niemand minder dan Jools Holland. Hulde daarvoor! (Teunnis)

Normaliter heb ik niet zo veel met de Beach Boys. Surfin Pop was niet aan mij besteed. Ik was dan ook blij verrast toen ik Pet Sounds ontdekte waar hun muziek veel volwassener oogden. Mijn favorieten bleven altijd Sloop John B. en God Only Knows en bij het laatste nummer kan ik heerlijk wegdromen. Prachtige muziek, gecomponeerd door muziekgenie Brian Wilson. Van origine zou het nummer heel anders gaan. De broertjes Wilson hadden ieder een andere mening en (gelukkig) won Brian deze discussie. Wij zullen nooit weten hoe de versie van broer Dennis geklonken zou hebben en dat is maar goed ook, want ik kan niet geloven dat die versie aan deze zou kunnen tippen. (nclo)

Terechte megaklassieker die eigenlijk gewoon in de finale had gemoeten. Eerst dat jazzy piano- en basspel aan het begin, dan de charismatische stem van Jim Morisson die je moeiteloos het gehele nummer in zijn greep houdt. Het ademt voor mij iets van mysterie, vanwege de bevreemdende tekst en het duistere sfeertje, onder andere veroorzaakt door de geluiden van regen. Er zit een flinke onderhuidse spanning in. Verder is dat jazzy intermezzo natuurlijk ook puur genieten. Nogmaals: zeer terechte klassieker. (niels94)

Geweldige combinatie van de queen of disco met de vernieuwende ritmebox van Giorgio Moroder, pionier en zelden overtroffen in het dance-genre. (LucM)