Als je dit nummer en het gehele album waardeert heb je zeer zeker de film Into the Wild gezien. Als je de film ziet hoor je deze muziek, en als je deze muziek hoort dan zie je de film weer. De emoties die de film oproept spelen een rol als je dit nummer weer hoort. Onmiskenbaar het geluid van Eddie maar toch net wat anders dan dat we gewend zijn van Pearl Jam. Op het album Backspacer van PJ hoor je dit geluid nog wel een beetje doorsijpelen in een nummer als bijvoorbeeld Just Breathe. Prachtnummer van een prachtalbum behorend bij een prachtfilm! (Sunderland)

()

()

Ik verzamelde eind jaren 80, begin jaren 90 de Britse cd-reeks Indie Top 20. Daarop kon je heel goed de overstap van new wave naar britpop volgen. Honderden bandjes op independent labels probeerden synths, riffs en beats aan elkaar te knopen in de hoop op een aanstekelijk hit te stuiten. De meesten van die bandjes schopten het niet verder dan een verdienstelijke positie in de Britse charts en een selectie voor het volgende volume in de cd-reeks. Andere bands versierden een deal met een major label en werden iconen. Toen Blue en Oasis de britpop opnieuw uitvonden, meldde Placebo zich als één van die laatste bandjes aan. Nancy Boy was hun doorbraak hit in de UK en flirtte al met de halfslachtige verschijning van zanger Brian Molko. (dazzler)

Nu volgt commercieel gezien een van de succesvolste hiphopnummers ooit. Ik ben ontzettend blij dat dit nummer binnenkomt op een zeer mooie positie. Dit nummer kent een onweerstaanbare onweerstaanbaarheid. Het refreintje zorgt hiervoor. Iedereen zingt het wel mee: I´m sorry Miss Jackson, oeeeh, I am for real, never meant to make your daughter cry. Maar naast het refrein heeft het nummer ook nog een mooie beat te bieden en bij vlagen fantastische raps. Er zitten een aantal belachelijk vette stukjes in het nummer verwerkt. Zoals het ´for ever´stukje en het ´same thing´ stukje. (Snoeperd)

Zoals al eerder vermeld was ik vroeger DJ in een kroeg. Dit nummer staat denk ik in de top 5 van meest gedraaide nummers van mij. Wil je mensen aan het dansen krijgen deze versie leent zich daar uitstekend voor. Sowieso heeft Tracey Thorn een pracht van een warme stem. En nu genoeg gepraat, tijd om te dansen. (DjFrankie)

Erg minimalistisch en het gebrek aan drums is toch wel jammer, maar echt afbreuk aan het nummer doet het niet. De kille synths klinken eigenlijk erg warm en het illustere sfeertje zorgt toch voor een aparte ervaring. (chevy93)

Grandaddy is een groep die me steeds meer en meer begint te intrigeren. Zo volledig averechts en onwerelds heb ik rockmuziek slechts zelden meegemaakt, en dat terwijl het wel allemaal extreem lekker in het gehoor blijft liggen. In dit nummer horen we onder andere een terugkerend 8 bit-motiefje, en op een gegeven moment ook een vreemd gezoem op de achtergrond, en het is allemaal nog catchy ook. Een geniale gek, die Jason Lytle! (ArthurDZ)

()

Prachtig nummer met de kenmerkende stem van James Mercer. Elke keer als ik dit nummer hoor wordt ik blij. En de prachtzin in dit nummer: And you feel like an ocean being warmed by the sun.
Simpel of niet, het werkt wel, bij mij tenminste. (DjFrankie)

Misschien not done voor sommigen maar zeker in de beginperiode heeft Toto toch een aantal sterke songs gebracht zoals deze: origineel ritme, prima stemmenwerk, smaakvol gearrangeerd, terechte klassieker. (LucM)

Stukken opwekkender dan de vorige van deze toch redelijk memorabele band en al helemaal dan het ongekend goede titelnummer van het album waar deze opstaat, maar zeker niet slechter; het refrein lijkt wel gemaakt om keer op keer mee te fluiten en alleen al de gitaarlijn straalt niets anders dan puur optimisme mee. Voeg daaraan toe de heerlijke lage vibrato van Finn Andrews (overigens de zoon van de keyboardist van XTC!) en we hebben een meer dan prima en zelfs knuffelneigingen gevend rocknummertje. (hoi123)

Tijdens Sziget 2013 heeft The Joy Formidable mij bewezen dat zij ook live meer dan overtuigen bij het spelen van dit bijna maniakaal eindigende nummer. Met name frontwoman Ritzy Bryan is hier de onderscheidende factor. Haar venijnige gitaarspel, het aanstekelijke begin en de explosie aan het einde maken van Whirring één van de beste rocksongs van deze eeuw dat bij iedere luisterbeurt nog meer weet te overtuigen. Voor The Joy Formidable rest de bijna onmogelijke taak om dit epos te overtreffen in de toekomst. (Co Jackso)

Ik hou van duetten tussen man en vrouw, dat heb ik al laten weten. Hier wordt trouwens niet om en om gezongen. De vrouw staat af en toe de man bij bij het zingen. Een prachtig effect. Dit nummer is om in te lijsten. De stem van de man is schitterend, een ietwat ruwe stem en dat werkt perfect op de mooie theatrale instrumentatie. Compleet met violen. (Snoeperd)

Typisch 80's maar helemaal niet gedateerd, integendeel. De synths worden hier op gepaste wijze ingebracht en het nummer heeft een sterk refrein. (LucM)

()

De jaren '80 leverde goede donkere bands op. The Mission was er zo eentje en Tower of Strength mag wel hun grootste succes genoemd worden. Het nummer is dwingend en meeslepend en weet mij tot op de dag telkens weer in trance te brengen. Er is iets met dat nummer waardoor dit met groot gemak lukt. (aERodynamIC)

Onweerstaanbaar nummer vanwege het ritme, de funky baslijn en gitaar. Kliedis is natuurlijk niet de beste rapper maar hier doet hij dat geweldig (de manier waarop hij de titel uitspreekt). (LucM)

De wereldhit uit ’94 is de afgelopen jaren opeens (weer) enorm populair geworden. Dat idee krijg ik ten minste. Opeens kwam het overal hoog in de lijsten binnen en eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal als met Hallelujah van Jeff Buckley. Ondanks dat de populariteit er nooit om gelogen heeft, bereikte het nummer opeens weer het grote publiek en werd het weer veel gedraaid. Dit soort powersongs liggen mij niet zo vaak, maar Zombie is een leuke uitzondering (net zoals o.a. Mother Earth van onze eigen Within Temptation). Krachtig en met veel emotie gezongen. (chevy93)

Geloof het of niet, ik heb niet zoveel met de over de top, kitschy krijsrock die zichzelf vaak glamrock mag noemen, maar T. Rex bewijst in ieder geval met dit nummer een uitzondering te zijn. Voor diepgang scoort deze vlakke rockert niet erg hoog, maar voor oercatchy refreintjes, erg prettige solo’s en prima gitaarloopjes zit je hier aan het juiste adres; pretentieloos gerock dus, en dat mag ook wel eens. Erg lekker (Snoeperd)

Eindelijk weer eens een topnummer! Hier staat het linkje naar de single-versie, ik prefereer zelf de, in 2 delen opgedeelde, albumversie, een stuk langer luistergenot. Dit is een toonvoorbeeld van goed in elkaar gestoken electronic: redelijk lieflijk synth-melodietje, stuwende beat, op het juiste moment de breaks en een erg fijne, subtiele climax-opbouw. Dit zou veel hoger moeten staan! (Titmeister)

In een tijd toen de dieren nog spraken (getuige de Fabeltjeskrant) kon je muzikaal vernuft aan hitparadesucces paren. Mocht je de titel en de tekst van The Tears of a Clown niet kennen, dan doet de muziek je toch aan jonglerende en tuimelende circusartiesten denken. Het is niet moeilijk om je er een dolkomisch schouwspel bij voor te stellen. Maar bij de lach hoort ook een traan en die zit in de snikkende vocalen van Smokey Robinson zelf. Als je het complexe arrangement beluistert, is het haast wonderbaarlijk dat dit een nummer 1 hit kon worden. Moet zijn dat het lied er perfect in slaagt om titel en tekst muzikaal gestalte te geven. (dazzler)

Een ingetogen nummer maar toch met de nodige spanning en heeft een wat sombere en landelijke sfeer. Bono brengt het ook met veel passie en expressie. (LucM)

Het is dat Adrian Borland een herkenbaar stemgeluid heeft, want verder is dit nummer op geen enkele manier te linken aan het eerdere werk van The Sound. Monument is een rustig en ingetogen liedje over de liefde. Niet over oorlog, massavernietigingswapens, de dood of welk ander onheil dan ook, maar over de liefde. Ook over dit onderwerp kan Borland blijkbaar prachtige teksten schrijven. De muziek geeft het nummer bovendien een meeslepend karakter en een extra dot emotie mee. Zo kan The Sound toch weer een prachtig nummer op hun conto bijschrijven. (stoepkrijt)

De impala is een van de snelste landdieren op aarde. In hoeverre hebben deze outbackers het beestje getemd dat ze de traagste schildpadden nog met moeite bij kan benen? De loomheid spat ervan af bij deze track. Maar een partij fijn dat het klinkt! (mol)

De rockers van CCR coverden Suzie Q van Dale Hawkings, maar deden dit veel beter dan de Stones in 1965. Er wordt lekker gejammed, waardoor de evergreen meer dan acht minuten duurt. Heerlijke bluesrock met de scherpe zang van John Fogerty. Een van de hoogtepunten van het debuutalbum, samen met het weergaloze I Put A Spell On You (AstroStart)

()

De intro van dit nummer is nog steeds één van de beste intro’s dat ik ken, en gelukkig zakt het nummer zelf ook niet in na de weergaloze opening. Wel integendeel: het niveau blijft even hoog! De coupletten, de refreinen, de la la la’s, de strijkers, en ook de outro, dit nummer klopt gewoon voor 100 procent. Voor mij Blur’s finest moment. (ArthurDZ)

Toen ik de kranten 's morgens nog verspreidde luisterde ik dit nummer eens tijdens onweer. Op twee fronten brak het onweer los. Maar ik vond het onweer in mijn koptelefoon toch wat fijner. Het rommelt heerlijk en de gitaarrriffs lijken soms als bliksem binnen te flitsen. Dat is namelijk het allermooiste aan Jimi Hendrix. Hij weet bijna altijd een een soort rommeltje van te maken in zijn songs. Eigenlijk klinkt niks hetzelfde, zelfs in het refrein, waar sommige artiesten niet variëren in instrumentarium is bij Hendrix nooit iets hetzelfde. Het barst van de fijne riffjes en omdat er zoveel gebeurt in zijn songs verveelt het nooit. De beide Voodoo Childs vormen hoogtepunten op Electric Ladyland. Deze song vat eigenlijk de kracht van de lange Voodoo Chile samen en heeft nog net wat meer energie waar Voodoo Chile meer een trip is. (Snoeperd)