Laat niemand zeggen dat Nederlandstalige muziek van minder niveau is dan Engelstalige. Voor straf mag zo'n persoon dan het hele oeuvre van De Dijk beluisteren om voor eens en voor altijd bekeerd te worden (en er zijn nog heel wat andere Nederlandstalige artiesten die met gemak de strijd aan kunnen gaan met hun Engelstalige collega's).
Niemand in de Stad is één van de allerbeste nummers van de Dijk. De tekst van Huub van der Lubbe gaat al door merg en been. Het orgelspel van Pim Kops maakt het nummer helemaal perfect. (Kees-Jan)

Het verbaast me eigenlijk altijd dat dit destijds niet een enorme hit is geweest, het gitaarwerk is naar mijn idee onwijs aanstekelijk. Ook het uitbarstende outro zou niet verkeerd staan in een lijstje rockklassiekers uit de jaren 80. Maar goed uiteindelijk heeft het nummer ook best wel wat fans hier. De hele opbouw van het nummer is naar mijn smaak erg mooi gedaan, muzikaal en tekstueel. (Dwejkk_)

Voor wie Coldplay gemist had met Parachutes (wat in Nederland nog best mogelijk was, geloof ik), kon er na Clocks toch niet meer aan ontkomen. Als 9-jarig jochie was ik erg onder de indruk van het pianointro. De rest van het nummer was maar flauw. Een paar jaar later kwam Talk en dat was toch een veel beter nummer. Die mening heb ik in de afgelopen 8 à 10 jaar bijgeschaafd en vind ik Clocks eigenlijk steeds beter worden. Langzaam leer ik te genieten van de overige elementen van het nummer. (chevy93)

Calais is de titelsong van het vierde album van de grootste West-Vlaamse folkrockband die er ooit bestaan heeft. Het nummer gaat niet over de esthetische schoonheid van de gelijknamige grauwe Noord-Franse havenstad aan Het Kanaal. Het verhaalt helaas wel over de beruchte Jungle van Calais, het (illegale) vluchtelingenkamp dat al sinds 1999 bestaat, mede als gevolg van de aanleg van de kanaaltunnel naar het beloofde Engelse land. Eind oktober 2016 ontruimde de Franse ME hardhandig het volledige kamp en kreeg de tragiek een nieuwe dimensie. (Amper een jaar later waren er echter alweer honderden vluchtingen teruggekeerd) De gebeurtenissen waren voor Wannes Cappelle aanleiding om dit lied te schrijven. In het ontroerende nummer maakt hij in zijn kenmerkende schrijfstijl de (Europese) vluchtelingenproblematiek klein en tastbaar. Je hoort onder andere een vader zijn zoontje nieuwe moed inspreken, terwijl hij zelf aan rand van de wanhoop staat. (Gretz)

Ik ben nog niet vaak zo onder de indruk geweest van een band als The Veils. Grappig is dat ik altijd dacht naar een jaren 80-band te luisteren. Totdat ik een keer goed keek, en er stond toch echt 2004 en 2006. Het album uit 2006 heb ik op 4,5* staan. Nummers als Not Yet en Nux Vomica, om eens twee nummers op te noemen zijn geweldig. Ik wist niet dat ze nog een geweldig album hadden. De voorganger van Nux Vomica heeft bijna evenveel stemmen en een bijna even hoog gemiddelde. En ik geloof graag dat dat album ook goed is, want dit nummer doet mij al verlangen om naar het album uit 2004 te luisteren. Hopelijk speelt op dat album de piano ook zo'n grote rol. Want dat is toch het grote pluspunt, de combinatie van piano en ongecompliceerde rock! (Snoeperd)

In 1998 was dit een best wel onwaarschijnlijke single van Pulp, die tot dan toe jarenlang hun a-kanten vulden met uptempo nummers. Dit nummer is dan ook geschreven in een periode waarin het zanger en tekstschrijver Jarvis Cocker even wat minder voor de wind ging. Het plotselinge succes had dan ook een keerzijde, ééntje waarin een hele hoop drugs gebruikt werd. Gelukkig leverde dat met o.a. dit nummer ook nog iets positiefs op, want dit orchestrale nummer is voor mij een van de beste nummers van de band en ik denk op het moment dat dit op single uitkwam (het album moest toen nog uitkomen als ik me goed herinner) ook wel mijn favoriete nummer allertijden. Vooral het stuk na de breakdown ("this, this is the eye of the storm"...) is onwaarschijnlijk mooi. (herman)

Ik ben geen grote liefhebber van deze band, maar dit nummer vind ik echt geweldig. Sfeervol en emotioneel. Terecht een groot succes geworden. Tegelijkertijd is dit het laatste echt goede nummer dat ik van ze ken. (ArthurDZ)

Mooi en niet meer dan terecht dat Giorgio Moroder ook als uitvoerend artiest in de lijst staat. Als ik mij niet vergis, wordt hiermee het aantal disconummers in de ladder verdubbeld. De andere discotrack is absolute klassieker I Feel Love van Donna Summer; niet geheel ontoevallig ook geproduceerd door Moroder. Als producer stond hij in de jaren ’70 en ’80 op eenzame hoogte en heeft de dancemuziek mede gevormd in de manier waarop hij nu is. Dit nummer heeft allicht niet de hitgevoeligheid van I Feel Love en klinkt enigszins gedateerd anno 2012, maar luister ernaar met een goed oor en hoor productionele elementen die voor die tijd uitzonderlijk waren. Bovendien is het gewoon een erg fijn, licht spacy, elektronummer. (Titmeister)

One, two, three, four! En daar gaan we dan! Ramones is een van de grondleggers van de punkstroming, een stijl waar niet al te veel technische bagage voor nodig is. Dit nummer is er een die je maximaal na een half jaar op bas, drums of gitaar kan spelen. Het is echt simpel maar het rockt ook enorm. En hey ho, let's go, dat zijn van die dingen die je snel meebrult. Altijd meegenomen. (Don Cappuccino)

The Man with the Child in His Eyes vind ik een te vanzelfsprekend pareltje van Kate's sublieme debuut-album. Tienermeisje achter de piano strooit met een lief liedje een wat rijpere man zand in de ogen. De muziek van Bush gaat zelden over meisjes, maar over vrouwen. En daarom vind ik dat liedje misschien zelfs een beetje a-typisch voor haar werk. Moving is een beter voorbeeld van hoe Bush er vanaf haar eerste langspeler in slaagt om vanuit de baarmoeder te schrijven. De moederschoot en de beweging in en om dit centrum van vrouwelijkheid vormen een rode draad (of zal ik "navelstreng" schrijven) doorheen haar werk. Het lied van de walvis als metafoor voor het lied van het ongeboren kind. Je zou er een Freudiaanse studie over kunnen maken. De man die in de seksuele daad terugkeert naar de moederschoot. Het orgasme als vorm van wedergeboorte. Ach, luister liever zelf naar een lied dat zich beweegt op het ritme van de vrouwelijkheid. Precies daarom dat Kate het zo goed doet bij de mannelijke luisteraar. (dazzler)

()

()

Singer-songwriter die destijds meer door huisvrouwen werd gewaardeerd dan door de critici. Maar hij heeft toch - met name in de jaren '60 en '70 - een behoorlijk aantal vaak gecoverde evergreens gebracht waaronder dit nummer en hij heeft ook een aangenaam warme stem. (LucM)

Dit is zeker niet het beste werk van Queen en ben toch wel lichtelijk verbaasd dat deze het gehaald heeft.
Het is wel Queen in optima forma; (enigszins) over-the-top, een niet te ingewikkelde maar o-zo pakkende melodie (en zo gemakkelijk is dat ook weer niet om te bedenken) en een band die laat horen heel goed te kunnen spelen en zingen, waardoor het geheel wel heel lekker klinkt.
En natuurlijk helpt een geniale videoclip die zorgt voor enige controverse (o.a. in bepaalde gedeeltes van de VS verboden) voor een legendarische status.
Tja, als dat je al lukt met een nummer wat zeker niet bij je beste werk hoort, zegt dat wel iets over de kwaliteit van deze band. (Bonk)

()

Na het geweld van Go your own way op de megaseller Rumours eindigt de beroemde plaat op kant één met het nummer Songbird, gezongen en geschreven door Christine McVie. De pianiste brengt het album daarmee in een wat rustiger vaarwater zonder overigens veel van de opgebouwde spanning weg te halen. Het weemoedige Songbird werd, ook hier als tegenwicht van gitarist Lindsey Buckingham, een onvervalste concert klassieker, tot het vertrek van Christine McVie uit de band. (musician)

De singles van 10CC verschilden danig van elkaar en hadden toch een eigen sound, dit is een sfeervol en erg apart nummer, zowel de vocalen als de begeleiding. (LucM)

In The Ghetto kan gezien worden als dé comeback hit van Elvis Presley. Nadat hij zich jaren had toegelegd op acteren, alleen muziek opnam voor de soundtracks horende bij zijn films en niet live optrad zette de televisie-uitzending ‘Elvis - the ’68 comeback special’ hem weer in de spotlights als zanger en entertainer. Zijn daaropvolgende studioalbum ‘From Elvis in Memphis’ en bijbehorende eerste single In The Ghetto markeerden de definitieve comeback van de artiest Elvis Presley.

In The Ghetto vertelt het verhaal van een jongen geboren in de achterbuurten van een koud en grauw Chicago in een gezin dat (als een vicieuze cirkel) al decennia in armoede leeft. En wat hij ook zal proberen, zijn eigen toekomstig lot zal hetzelfde zijn - een cyclus van armoede en geweld.

Then one night in desperation
the young man breaks away
He buys a gun, steals a car,
tries to run, but he don't get far

Voor mij weet Elvis met dit nummer op een simpele, grimmige doch bijzonder treffende manier een sociaal-maatschappelijk probleem te schetsen dat vijfenveertig jaar later misschien nog wel net zo actueel is als het toentertijd al was. (Edgar18)

Top 3 beste EP’s die ik ken. Nu ik ken er niet heel veel, maar zelfs als zou ik er veel kennen, dan nog denk ik dat deze heel hoog zou staan. Daar waar ze, met uitzondering van F#A#, vaak te lang en te eenduidig zijn, heeft deze EP de perfecte speelduur. De heerlijke speech in BBF3 en de woede(?) die Moya uitstraalt zijn ongekend. Moeilijk te omschrijven muziek. Ik ga nog even nadenken over de juiste woorden (die ik waarschijnlijk nooit ga vinden), maar ik vrees dat dit de hoogste is. (chevy93)

Afkomstig van hun debuutplaat en dat is te horen. Het klinkt als oldskool rave, met zijn cheesy vocalen en reggea-sample, maar stiekem is het ook slim in elkaar stekende breakbeat. Heerlijke muziek om even flink op te stuiteren. (Teunnis)

Dit pareltje komt van de plaat 'Sons And Fascination' en toont ons een piepjonge Simple Minds.
Het heeft die typische eighties sound en toch klinkt het niet gedateerd.
Minimalistisch, beklijvend, ...
Dit is een van de nummers die getuigen van het hoge niveau dat ze toen haalden en ze zouden dit 1 jaar later bekronen met hun meesterwerk 'New Gold Dream (81-82-83-84). (curufin)

Eigenlijk volstaat een quote met de tekst die aan het begin gesproken wordt, maar superlatieven te kort voor dit album. Inspiratieloos, maar dit is ook geen album die je moet bespreken. Dit is er eentje die je moet ondergaan. Je kunt een uur muzikaal bijna niet beter besteden dan met het beluisteren van dit album. Zo verschrikkelijk mooi. (chevy93)

The Antlers leveren met Palace misschien wel hun meest grootste en meeslepende nummer uit hun toch al vrij rijke oeuvre. Alleen al op grond van het wonderschone intro zou dit overrompelende meesterwerk altijd mijn punten verdienen. De opbouw is werkelijk fenomenaal en bezorgt me voortdurend koude rillingen. Palace start heel rustig met zachte drums, waarna zich na een halve minuut een hemelse pianootje bijvoegt. Een kleine minuut later komt er ondersteuning in de vorm van warme trompetklanken en nog iets later volgen de ijzingwekkende vocalen van Peter Silberman. Zijn intieme en breekbare falset is een stem om van tot tranen toe geroerd te raken, zeker als je de prachtige hoopvolle songtekst intussen ook hebt kunnen doorgronden. (Gretz)

Of Yellow Ledbetter speciaal voor het grote publiek geschreven is weet ik niet, maar met een dergelijk pakkende tekst is het logisch dat dit nummer van Pearl Jam uitgebreid meegezongen wordt tijdens concerten. Wellicht wat makkelijk, maar niettemin een heerlijk tussendoortje die goed de veelzijdigheid van Pearl Jam aantoont. (Co Jackso)

Een kort en wat meer ingetogen nummer van Jimi Hendrix, klinkt bluesy met wat psychedelica en studio-effecten. Zijn gitaarwerk is als gewoonlijk geniaal maar het mocht wat langer duren (LucM)

Een nummer zoals The Pumpkins ze vaker maakten: dromerige sfeer, een toets psychedelica, veel feedback en de snerpende zang van Billy Corgan, die verassend goed past bij dit soort nummers. Natuurlijk is het geheel bij geweldige bands zoals deze altijd meer dan de som der delen, dus ga snel luisteren, lezer! (ArthurDZ)

De clip die bij dit nummer hoort geeft voor mij precies het gevoel dat dit nummer mij geeft; alsof je moet rennen voor je leven voor iets dat achter je aan zit. Vooral de opzwepende drums versterken dit gevoel samen met het gitaarpsel. Sterkste nummer op een net zo sterke plaat Oshin. (VladTheImpaler)

()