Wat Vienna zo goed maakt is misschien moeilijk te omschrijven. Vienna is een, eigenlijk wel hét, schoolvoorbeeld van de synthpop variant van The New Romatics, gekenmerkt door sfeer en een duidelijke voorliefde voor het abstracte. De lyrics zijn derhalve ook bijzonder vaag maar juist daarom wel multi-interpretabel, dit in tegenstelling tot het punk genre dat destijds net over haar hoogtepunt heen was. Zeker in Europa was er begin jaren '80 een duidelijke behoefte aan dit soort sentimenten. Men ging van 'anti' naar 'anders' en van rauw naar subtiel. Vienna is wat dat betreft een tijdsdocument en dat is zowel de kracht als de zwakte van het nummer. Voor iemand die weinig op heeft met die stroming en het gevoel wat er bij hoort zal Vienna allicht gedateerd klinken, voor fans echter is het een creatief hoogtepunt en een pionierend stuk. Muzikaal gezien is het, in mijn oren, simpelweg fantastisch, want het nummer combineert warm en koud in een geweldige fusie. De kille synths met een hoofdrol voor de baslijn tegen de prachtige dramatische viola en gedragen door de werkelijk sublieme vocalen van Midge Ure. De optelsom van deze kwaliteiten maakt het nummer voor mij een meesterwerk en het feit dat het toch nog altijd een behoorlijk uniek stuk is maakt dat de gedateerde sfeer vooralsnog tijdloos blijft aanhoren. (Onweerwolf)

De tijden dat ik de No Doubt-versie beter vond, liggen inmiddels alweer een paar jaar achter me. Eén van de grotere 80s-anthems, waarbij vooral de live-versies mij veel plezier verschaft hebben, soms uitgerekt tot bijna 10 minuten. (chevy93)

Al een aantal jaar geleden werd mij duidelijk dat de Amerikaanse band Band of Horses met The Funeral een moderne klassieker hebben gecreëerd. Dat besef is nu gelukkig ook doorgedrongen bij de stemmers van onze eigen MuMeLadder. Het nummer behoort inmiddels tot de elite en dat is toch bijzonder voor een vrij recent nummer. Uit de schitterende tekst blijkt maar weer hoe ieder leven plotseling kan eindigen. Uiteraard is dat mijn interpretatie, maar het zijn die bijzondere woorden, in combinatie met een geslaagde opbouw en enkele harde uithalen, die ervoor hebben gezorgd dat dit een parel is om te koesteren. (Co Jackso)

Wederom een schitterend nummer van het meesterwerk Turn on the Bright Lights. Het is één van de meer harde nummers van dit album, waarmee de veelzijdigheid van deze band wordt aangetoond. En hoewel het refrein ijzersterk is, leunt dit nummer daar absoluut niet op. (Co Jackso)

Hoewel de inertie van The National niet ver af zit van Radiohead is zelfs The National niet zo depressief als How to Disappear Completely. De totale wanhoop nabij en volledig in zichzelf gekeerd. Zo stel ik mij dit nummer voor. Iemand die vastzit in het grote niets. Ontdaan van alle aardse eigenschappen. Een zwart gat ingezogen. (chevy93)

Dit is één van mijn lievelingsnummers van The Smiths. Je kan er de kreet 'kort maar krachtig' op loslaten. Maar ik wil het het liefst hebben over dé kreet. En echte Smiths-liefhebbers weten waar ik het over heb. Want hoe goed het oeuvre van The Smiths ook is, de kreet van Morrissey in dit nummer is wel een van de hoogtepunten van The Smiths. (Snoeperd)

Ongetwijfeld een van de mooiste nummers van 2013. Dit kruipt volledig onder mijn huid dankzij de schitterende, doorleefde mannenstem die op een ontroerende manier zingt over het virus dat liefde heet. Op een vreemde manier zelfs romantisch om te horen hoe iemand helemaal bevangen is door de liefde. Net zoals deze relatie, ondanks al zijn nadelen, niet voorbij lijkt te gaan, weet dit nummer zich verzekerd van een schitterend consistente, gezapige melodie. Mèt enkele scherpe uithalen, die zorgen voor maximaal effect en aankomen als mokerslagen! (Dance Lover)

Er zijn veel goede zangers (Robert Plant, Freddie Mercury en Dio om er maar een paar bij te halen), maar Ian Gillian laat zien dat hij de onbetwiste nummer 1 is. De opbouw van het nummer is geweldig en bevat de mooiste gitaarsolo allertijden. Ruig wanneer het nummer er om smeekt en het waait mee met de muziek. De helaas overleden Jon Lord is zoals altijd wel de grote man hier en gaf ons de mooiste intro allertijden. Eigenlijk begrijp ik nog steeds niet dat ik welgeteld één lijst ben tegengekomen waar dit pareltje bovenaan staat. Ik bid nog stilletjes voor die dag dat het nummer ‘’Paranoid Android’’ hier van zijn troon afstoot en in de Top 2000 van Radio 2 de ondertussen vrij irritante ‘’Bohemian Rhapsody’’ stuurt naar waar hij hoort: onder Child in Time. (nclo)

De beste popsong ooit met een klavecimbel in de hoofdrol.
Het thema van Golden Brown ontstond tijdens de Meninblack sessies.
Typisch Strangliaans zijn de spaarzame, maar fraaie gitaarsolo en de de backing vocalen.
Van het matige album La Folie (1981) dat ten onrechte als maatstaf voor hun oeuvre wordt gebruikt. (dazzler)

The Stooges zijn pioniers, de hardrock is volgens velen bij hun begonnen. Dat maakt me niet zoveel uit. Voor mij zijn de Stooges een fijne afwisseling tussen de zoete '60's pop. Daar raak ik niet snel op uitgekeken. Maar als ik zin heb in rauwe jaren '60 muziek ben ik al snel geneigd naar de Stooges. Moet je alleen deze geweldige riff al horen! Zeer energiek Ook de 'come on''s zijn zeer, zeer lekker. (Snoeperd)

Het "zing, vecht, huil, bid lach, werk en bewonder" van de 21ste eeuw. Veel levenslessen in amper vier minuten. "Erf de ogen van je kind, kijk er door" en "haal de parels uit de zee, geef ze weg". Absoluut verdiende plaats in de MuMeLadder. Naast de geweldige songtekst is de muzikale ondersteuning lekker bombastisch en uitbundig, zoals we Spinvis zelden eerder hoorden. (AstroStart)

Als een raket schoot het nummer mijn Top 250 binnen, maar net zo snel was ik het nummer weer beu. Nou ja, beu. Het was in ieder geval niet meer eentje waar ik nog verliefd op was. Vooral het wat eentonige karakter van het nummer verveelt soms. De atypische Beatles-speelduur heeft er misschien ook wel wat mee te maken. Maar zoals met veel nummers uit dit rijtje hervond ik mijn liefde. De solo van Clapton blijft geniaal en de tekst, hoe simpel en banaal ook, is een terechte klassieker. (chevy93)

New Adventures In Hi-Fi is een van mijn meest favoriete R.E.M. albums en dit is het mooiste nummer daarvan. Ik ben blij dat ie de top 3 gehaald heeft. Ik heb al begrepen hier in dit topic en verder op MuMe dat dit nummer of als heel goed wordt gezien of als niet veel aan.
Dat laatste misschien omdat er te weinig pit in zit of te kabbelend is. Voor mij geldt dat zeker niet, elk nummer heeft zijn eigen merites en ik heb R.E.M. altijd al als een sfeerband gezien, ook al hebben ze veel perfecte popsongs gemaakt met een lekkere drive en catchy hooks.
Monster was misschien een let down voor velen, en vanuit dat gezichtspunt gezien was New Adventures In Hi-Fi meer classic R.E.M. ook al had het een andere sound. Ik vond het destijds als een sterke "comeback" en return to form, zo sterk had ik dat niet meer verwacht eigenlijk. Meestal is het vanaf een bepaald moment downhill voor een band of artiest, dus het was een positieve en aangename verrassing. Na dit album gingen ze juist de weg naar beneden in, ook al is Up nog steeds een heel goed album.
Hoe dan zo'n comeback beter te starten dan met een leadsingle als E-Bow The Letter, niet de meest logische keuze misschien, maar het geeft wel mooi de sfeer van het album weer. De tekst schijnt gebaseerd te zijn op een brief die Michael schreef maar nooit verstuurde aan zijn getroebleerde vriend River Phoenix. Ik vind de tekst zelf werkelijk waar prachtig en het bevat zoveel elementen dat ik eigenlijk vaak geen idee heb waar het over gaat . Maar misschien hoeft dat ook niet, het gaat meer om de sfeer die neergezet wordt. Ik stel me een nacht in een helder verlichte stad voor waarin iemand zich beweegt terwijl er om hem heen allerlei dingen gebeuren, mensen langskomen waar hij geen deel van uit maakt, maar het wel allemaal obseveert. Een van de beste lyrics ook van Michael, episch, misschien wel zijn Howl van Allen Ginsberg .

Muzikaal is het een prachtig nummer. We zetten meteen in met een acoustische gitaar, drumwerk en een electrische gitaar met E-Bow effect. Dat is een klein apparaatje dat zorgt voor "vibration" op de guitarstring en geeft dan een geluid dat op een viool lijkt, prachtig geluid wat mij betreft en hier mooi gebruikt, het geeft een mooie diepe maar ook ijle en weidse nachtelijke sfeer. Als Michael erin duikt met zijn fabelhafte lyrics horen we ook prachtig melodieus gitaarwerk van Peter. In het refrein duikt Patti Smith op, Peter en Michael zijn grote bewonderaars van haar en konden hun geluk niet op dat zij wilde meezingen op deze song. Nou moet ik zeggen, bij een nummer als deze, welke stem past er beter bij dan die van Patti? . Meer nog dan dat, ze trekt de song naar een nog hoger plan met haar manier van zingen .
Af en toe horen we dan ook mooi orgel of synthesizerwerk van Mike en Peter weer waarschijnlijk met een electrische sitar, een instrument bij uitstek geschikt ook bij een nummer als deze. Naar het einde toe krijgt Patti de kans om te excelleren met haar stem en Michael is op de achtergrond te horen, waardoor je een mooie samenzang of gevoel van duet krijgt. We duiken steeds dieper de nacht in en de zelfkant van het stadsleven tot we er helemaal in opgaan en erin verdwijnen, mooi te horen aan de laatste tonen . Epic song! (luigifort)

De ultieme roadsong, waarin Morrison de veelbetekenende woorden 'Mr. Mojo Risin' schreeuwt. Niet alleen een anagram van ‘Jim Morrison’, maar ook een metafoor voor ‘s mans erectie. Zo krijgt L.A. Woman meteen een extra diepe betekenis. Gotta keep on risin’! (Arno)

Het absolute hoogtepunt uit de Madchester-scene. De 12"-versie klinkt als een psychedelische rockband dat een danceplaat speelt. Met de heerlijke funky drums en de psychedelische gitaarklanken heb je eigenlijk een soort van acid house, maar dan in een format van een rockband. Tien minuten lang genieten! (Teunnis)

Het heeft lang geduurd voor het Portisheadkwartje viel, want de eerste keren dat ik het album Dummy hoorde, vond ik het maar eentonige muziek met een enorm zeurende zangeres. Nu kan ik het me ook niet meer voorstellen, maar wellicht was ik er gewoon nog niet aan toe (ik was een jaar of zestien, denk ik). Gelukkig brachten ze Third uit, want een nummer als Machine Gun heeft m'n aandacht toxh weer naar de groep getrokken, en langzamerhand ging ik de muziek meer waarderen. Maar wat was die Beth Gibbons toch een aansteller, zeg... Maar toch is het kwartje op een dag helemaal gevallen, en uiteindelijk heb ik ze vorig jaar ook nog live gezien, wat ronduit briljant is. Ik ben dus helemaal om, en wat denk je? Ik vind Roads één van de mooist gezongen nummers aller tijden? Aansteller? Welnee! Beth Gibbons zingt op het nummer juist met waanzinnig veel emotie, zoiets hoor je zelden... De muzikale omlijsting is vrij kaal, wat de prachtige zang perfect ondersteund, en bouwt bovendien prachtig op. Geweldig bijvoorbeeld hoe dat gitaartje invalt. Maar het allermooiste is toch wel hoe Beth 'how can it feel this wrong' zingt. (Arrie)

Het album Born To Run was Bruce zijn laatste kans om het te maken in de muziekwereld. Dat er voor hem zo veel op het spel stond is misschien wel de reden waarom dit nummer zo’n heerlijke drive heeft. Je kan de geldingsdrang bijna tussen de noten door horen. Dit nummer is passie. (ArthurDZ)

The Chain is het allerbeste Fleetwood Mac-nummer dat er is. Het is een meezinger waarbij je gedwongen wordt iedere lijn mee te zingen. Maar buiten dit steekt deze song uitstekend in elkaar, met een briljante baslijn die dit nummer grotendeels bepaald. Het nummer gaat naar ongekende hoogte in de bridge met diepe bassen die de krijsende climax aankondigen. Perfect popnummer. (Snoeperd)

Het album New Gold Dream (81-82-83-84) wordt over het algemeen beschouwd als het beste album van de Simple Minds. Een hoopvolle heldere ster aan de hemel in een new wave tijdperk, dat werd bepaald door voornamelijk sombere bands. Simple Minds maakte daar eerst ook deel van uit, maar sloeg met dit nummer en album alvast een brug tussen hun (donkere) wave en hun latere jaren '80 en '90 pop.
Ondanks dat het openingsnummer en 3e single van dit album in de charts destijds geen potten kon breken, is er geen ontkennen aan: Someone Somewhere in Summertime blijft één van de meest geliefde songs voor vele fans. Zelfs de wat lichte productie kan dat niet voorkomen. SSiS heeft een groot aantal sterke punten - de dromerige sfeer, glorieuze melodie, en een heerlijke warme, lichte gitaarriff, de haak van de kapstok waarop het gehele nummer werd opgehangen. (Outlaw104)

Er zijn maar weinig momenten waarin zang mij zo erg weten raken als het moment dat Sam Cooke dit nummer begint. De subtiliteit in zijn stem raakt mij meer dan veel van z’n genregenoten. Prachtige arrangement met en ook nog steeds een van de mooiste teksten ooit geschreven en dat komt naar mijn idee nog altijd het best naar voren in deze versie van het nummer. (Dwejkk_)

Lange tijd waren de "knallers" van Third (We Carry On en Machine Gun) verre van mijn favorieten. Maar naar verloop van tijd begonnen deze nummers beter en beter te worden. En dat is eigenlijk wel een beetje gek, aangezien dit op het eerste gehoord meteen de opvallendste nummers zijn. Je zou dus eerder zeggen dat het andersom zou moeten gaan; na de eerste luisterbeurt springen die twee eruit, maar de schoonheid in de andere nummers komt later naar boven. Niet dus. Misschien was het ook wel even wennen aan die kille, industriële sound, die heel anders is dan het warme, benauwde geluid van debuutalbum Dummy. Overigens was ik wel al direct gecharmeerd van de psychedelische, Pink Floyd-achtige, outro. (Teunnis)

In 2000 zat ik bij een maatje te hartenjagen, toen hij, bekend van hem als Radiohead liefhebber, OK Computer en The Bends opzette. Voor mij was Radiohead een band die ik nog moest ontdekken maar die avond werd het begin van een lange liefde, al ging die ook wel eens door diepe dalen. Toen mijn interesse die avond gewekt was keek ik uit naar de eerste release. Maar met Kid A en Amnesiac was op dat moment de teleurstelling groot. Later ben ik die albums uiteraard wel heel goed gaan waarderen.

Maar de liefde bloeide pas echt op toen ik in 2007 een appartement kocht in Amsterdam-West (de laatste onderhandelingen deed ik telefonisch op Camping 5 van Lowlands op de eerste dag van het festival), en 6 weken later bekend werd dat Radiohead in 2008 in het Westerpark op zou treden, op kruipafstand van mijn huis en liefdevol mijn voortuin genoemd. Met het geweldige In Rainbows (2007) als reden van de tour werd die avond in Westerpark een geweldige concert onder geweldige omstandigheden. De rode lucht van de onderzakkende zon maakte de avond compleet. Van dit album heb ik daarom een favoriet gekozen, al is dat niet makkelijk tussen al die topnummers, maar het nerveuze opjagende tempo van Jigsaw Falling Into Place vind ik geweldig. Helaas is dit album wel het laatste geweldige album dat ze hebben afgeleverd… (Sunderland)

In 1985 begon mijn grote liefde voor Bruce Springsteen. Ik was al flink onder de indruk van het album ""Born in the USA"", maar toen zag ik op de televisie een documentaire over ""the Boss"", waarin ze fragmenten lieten zien van zijn optreden tijdens het No Nukes/MUSE-festival uit 1979. In één van die fragmenten zag je Bruce in een soort van paars licht zijn nieuwe nummer introduceren, waarna hij met een mondharmonica intro begon en ik voor de allereerste keer ""the River"" hoorde. Het nummer sloeg bij mij in als een bom.
Op het album ""the River"" is het titelnummer ook al een topper, maar zoals vrijwel altijd bij Bruce zijn de live-versies van zijn nummers vele malen beter. En dat blijkt ook wel uit de magistrale versies die staan op live/1975-85 (met het ontroerende verhaal over de moeizame relatie met zijn vader) en Live in NY City (muzikaal gezien nóg mooier). Iedere keer weer kippenvel tot op m'n kleine teen.
Dit nummer is zoveel beter dan de pakweg 100 nummers die hoger in de MM-ladder staan, hopelijk hebben de stemmers op de MM-ladder dat volgend jaar ook door. (Kees-Jan)

Dit is The Cure die ik ken en waar ik erg van hou. Veel meer dan 17 Seconds vind ik Disintegration een bijna meesterwerk. Fascination Street hoort bij de vele fantastische nummers. De melodie is er een om een diepe buiging te maken en de zang maakt het nummer erg zwaar beladen en emotioneel. (Snoeperd)

Een lied dat zachtjes de duivel van de verleiding wil uitbannen.
Volledig in dat sublieme spinrag van gitaren en synths dat zo kenmerkend is
voor het album The Unforgettable Fire (1984). Met Eno en Lanois als lantaarndragers
krijgt U2 naast het hart op de tong ook een ziel die passie en schoonheid ademt. (dazzler)

Vreemd hé, met een nummer 1 op de proppen komen waarvan het album niet eens in mijn top 10 te vinden is. Nu ja, iets een uitstekend nummer vinden wil nog niet zeggen dat je het album als geheel ook fantastisch moet vinden. Hét bewijs is dit nummer der nummers, de crème de la crème, het neusje van de zalm: Sunday Morning van The Velvet Underground.

De eerste keer dat ik Sunday Morning beluisterde, was zeven jaar geleden op een (hoe kan het ook anders) zondagochtend. In pyjama en met een kop koffie wilde ik eens weten waarom The Velvet Underground and Nico zo geprezen werd. En daar waren ze dan: de eerste belletjes. Ik viel bijna mijn stoel van verbazing: is dít The Velvet Underground?! Mijn verwachtingen waren iets in de trant van ruige experimentele rock, zéker geen rustige pop. Maar de opener zet je op het verkeerde been: met “I’m Waiting For The Man” werd mijn initieel idee over deze band waargemaakt.
Toen in die tijd het album bij het vijfde nummer (Run Run Run) was aangekomen, zette ik de cd abrupt opnieuw op om nog eens dat eerste nummer te horen. Geen enkel ander lied passeerde nog de revue met dezelfde sfeer. Zelf ‘Femme Fatale’, dat in sé ook een mooi en rustig poplied is, kon mij niet bekoren. Neen, Sunday Morning, dat was die dag hét nummer der nummers. Zo’n 30 keer werd de album-opener beluisterd. De rest was mij te experimenteel, te rommelig en te ruig; of boeide mij gewoon niet zo.

Vandaag de dag heb ik een enorme appreciatie voor het album The Velvet Underground & Nico. “Waiting For The Man”, “Venus In Furs” (die violen van John Cale!) en “Heroin” zijn tracks van ongelooflijk grote klasse. Maar ondanks het herbeluisteren van deze plaat in haar geheel, blijft Sunday Morning nog steeds al de rest van de tracklist overschaduwen. Waarschijnlijk schop ik met deze uitspraak veel fans tegen de schenen, maar voor mij is het toch écht zo.

Maar waarom nu eigenlijk? Wat maakt dat ik dit lied zo énorm bewonder? Wel, het is eigenlijk heel simpel: ik hou van de eenvoud. De rustige hoge klanken in combinatie met de zachte, dromerige en lieve stem van Lou Reed. Meer heb je écht niet nodig om mij in bekoring te brengen.
Sunday Morning geeft al van bij de eerste seconde het warme gevoel van het houden van iemand. Dat kan je liefje zijn, maar het kan ook gaan over je (beste) vrienden. Mensen om wie je geeft, waar je graag bij bent of wil bij zijn. Een groepje die in een cirkel zit in het park en aan het genieten is van elkaars aanwezigheid, of een verliefd koppeltje op een bankje. Dat soort van idyllische momenten ademt “Sunday Morning” uit.
Daarbovenop heeft het nummer ook een heel nostalgische vibe. Alsof je gelukzalig mijmert over prachtige tijden. Bewijze ook de lyrics “Early dawning, Sunday morning / It's all the streets you crossed, not so long ago”. Een tristesse waar je enorm van geniet.

Eerlijk gezegd ben ik heel blij dat ik vandaag met mijn nummer 1 ben gekomen. Niet alleen omdat het op een zondag is, maar ook omdat het album The Velvet Underground & Nico deze week 50 jaar bestaat. Als bonus dus een mooie ode.

Best vreemd dat ik de eerste ben die Sunday Morning in het lijstje zet. En, in mijn geval, dan nog op de eerste plaats. Ach ja, dan ben ik maar een special snowflake.

“Watch out, the world's behind you!” Sunday Morning staat, met haar prachtige eenvoud en lyrics, de lieve zoete sfeer, de warme stem van Reed en de melancholische, nostalgische vibe terecht op mijn nummer 1!

Watch out, the world's behind you
There's always someone around you who will call
It's nothing at all (Pepino)

Alweer een nummer van Mellon Collie en een prachtige ook. Toen ik laatst ging stemmen kwam deze langs. Vooraf dichtte ik het nummer 0 punten toe, dat werd er uiteindelijk 5.
De stem van de zanger klinkt behoorlijk emotioneel in dit nummer. Zijn zoals altijd zeurderige stem kan ik uitstekend waarderen in dit liedje. Tonight, Tonight is op zijn mooist tijdens de lange uithalen in het refrein met die mooie drumroffel op de achtergrond. Een mooi nummer die dit jaar een verdiende stijging maakt in de top 2000, volgend jaar hopelijk een top 100 notering. (Snoeperd)

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde wist ik dat dit een heel speciaal nummer was. Man wat goed, daarna het hele album en ik was verkocht. Gelukkig waren er meedere met die mening en de doorbraak is een feit. Kurt Vile wordt hier (wmb) helemaal voorbijgestreeft. (DjFrankie)