Eén van de leukere Muse-nummers, zeker van dat album (Absolution) dat ik verder maar erg matig vind. De coupletten klinken duister, en dan breekt het zo mooi open bij het refrein, erg mooi gedaan. Ook erg fijne meeslepende melodieën. Instrumentaal zit het ook allemaal erg leuk in elkaar, en er zitten leuke wendingen in het nummer om het spannend te houden. Maar vooral de wisselwerking tussen de coupletten en de refreinen en de overgangen daartussen maken dit voor mij een sterk nummer. (Arrie)

Het is volstrekt bizar maar Van Morrison kon nooit echt op mijn liefde rekenen. Als je de ladders van de afgelopen jaren erbij pakt dan zul je zien dat ik hem niet of nauwelijks punten heb gegeven. Dat is werkelijk waar opeens veranderd ergens begin dit jaar en daar is You Don't Pull No Punches, But You Don't Push The River verantwoordelijk voor. Waar het nummer eerst altijd helemaal aan me voorbij ging viel het kwartje zomaar toen het toevallig voorbij kwam in de shuffle. Ik hoor het mezelf nog denken: "Ohja wat is dit ook weer want dit vind ik gaaf? *checkt scherm* Wat?? Is dit Van Morrison?" Nadat ik van de schrik was bekomen en het nummer nog eens had gedraaid heb ik meteen het album Veedon Fleece in zijn geheel beluisterd. En, lieve mensen, dat album is van begin tot eind subliem. Echt waar! Wát een meesterwerk. Ik ben nu helemaal verkocht. You Don't Pull No Punches, But You Don't Push The River is een lang episch nummer dat eigenlijk op vrij unieke wijze folk en soul mixed tot een vervreemdend rocknummer met een fluit in de hoofdrol die telkens maar die onweerstaanbare stuwende melodie speelt contrasterend met de laidback flow waar het nummer eigenlijk in zit. Dat levert een prachtig stuk dynamiek op maar dat is wel iets waar je de moeite voor moet nemen. Althans dat is nu mijn ervaring. Soms kan het dus gewoon, dat een nummer je zomaar opeens heel erg raakt. En dat is best een prettige ervaring. (Onweerwolf)

Alweer de Pet Shop Boys. Nu een wat ouder nummer, uit de jaren '80. Het begint met dramatische violen, maar zodra de beat erin komt, klinkt het meteen heel erg typisch als Pet Shop Boys. Het nummer heeft een heerlijk tempo, en is erg opgewekt, lijkt muzikaal gezien wel een voorganger van al die jaren '90 dance (dat pianootje ook!). De herkenbare (praat)zang van Neil Tennant kenmerkt ook wel hun muziek. De dramatische violen komen later nog wat terug op de achtergrond, en zijn een aardige toevoeging. Leuk refreintje ook, ja dit kan ik wel waarderen. (Arrie)

Jimmy Web schreef dit nummer dat uiteindelijk door o.a. Donna Summer werd opgenomen. Het verhaal van MacArthur Park en die liefdesrelatie die door het nummer heen loopt zijn gesplitst in vier delen. De variatie in snelheid en de klassieke inslag maken het tot een wonderschoon geheel. (HugovdBos)

Take Five is misschien wel een van de mooiste jazznummers die ik ken. Alles aan dit nummer is schitterend. Het nummer is gebouwd op een repetitief achtergronddeuntje. Op de voorgrond krijgen de blazers vrij spel. Erg mooie solo's zijn het gevolg, afgewisseld met een naar voren geduwd achtergronddeuntje. Het nummer is niet te lang en blijft heel erg boeien.
Als ik dit soort nummers, of nummers als Acknowledgement of Group Dancers schaam ik me diep dat ik nog niet verder het jazz-genre ben ingedoken. (Snoeperd)

De koude oorlog is hoorbaar in Russians.
Laat de nakomelingen leven in een vreedzame wereld.
Jammer dat Rusland hier zo negatief wordt neergezet.
Dreiging kwam wel degelijk ook vanuit de Amerikaanse kant.
Waar een licht dementerende b-acteur verkozen was tot volksvertegenwoordiger.
Ik heb nog de beelden van de satire Spitting Image voor me.
Angst heerste in Oost en West.
Moskou wordt hier wel perfect verwoord in muziek. (deric raven)

Op 26 komt The Scene binnen met Blauw, zowel hun grootste hit in de top 40, als (wat mij betreft) ruim hun beste single. Indringend gezongen zoals alleen Thé Lau dat kon, en met een ijzersterke toetsenmelodie. Er wordt mooi naar een climax toe gewerkt en dan mooi naar het einde afgebouwd. (ranboy)

Niet zo zoetsappig als vele duets, dit is een vlot nummer dat ongewongen en spontaan klinkt mede door de productie (alsof het live is opgenomen) en de piano en saxofoon maken het helemaal af. (LucM)

Van haar album Vespertine, een van mijn fave albums van haar. En dit is wel een pareltje. Björk liet speciaal plexiglas muziekdoosjes maken om die harde, kille en bevroren sound te krijgen. We kunnen dat effect hier goed horen, haunting wel. De song is tegelijk heel sensueel en sprookjesachtig. Het outro doet me gek genoeg denken aan een Radiohead song ten tijde van Hail to the Thief. Kortom, prachtwerkje. (luigifort)

Misschien wel het nummer dat ik in mijn leven het meest gedraaid heb. Het is eigenlijk ongelooflijk dat een band met zo'n relatief neutraal geluid, zonder al te veel opsmuk en charisma, toch zulke pakkende popliedjes weet te produceren. Four Seasons in One Day was voor mij de eerste kennismaking met de gebroeders Finn. Het nummer stond op een MTV Unplugged-verzamelaar die ik zo rond mijn veertiende een tijdje grijs draaide. De aanschaf van de onvolprezen verzamelaar Recurring Dream volgde spoedig. Die draaide ik daarna nóg grijzer. Ik omarmde Weather With You, Don't Dream It's Over, al snel hadden ze in mijn muziekbeleving een klassiekerstatus. Maar mijn persoonlijke favoriet bleef altijd het nummer van mijn eerste kennismaking. Als ik het orgeltje en de bridge hoor, krijg ik tot op de dag van vandaag kippenvel. (Lukas)

Vergeet Boxer, vergeet High Violet. Oké, het zijn prima albums.. af en toe draaien kan nog wel. Realiseer je echter altijd dat Trouble Will Find Me hun beste album is en waarschijnlijk nog lang zal zijn.

'I couldn't find quiet
I went out in the rain
I was just soakin' my head to unrattle my brain'

Eigenlijk zou ik al ‘I rest my case’ kunnen zeggen.. nee, dat is te makkelijk. Pink Rabbits heeft een weergaloze flow die zelfs naar The National-maatstaf ongekend is. Erg rustig en bedeesd, maar ieder woord zorgvuldig gekozen. Geen woord te veel.

Het perfecte popnummer in 4,5 minuut gegoten. Het resultaat is Pink Rabbits. (chevy93)

Misschien wel het meeste rechttoe rechtaan nummer van Ænima, gebouwd rond de introriff, die eigenlijk het gehele nummer terugkeert. En wat een sterke riff is dat, deze draagt het hele nummer. Wat heb je dan nog meer nodig? Tja, eigenlijk kan er niet zoveel meer mis gaan. En dat gebeurt ook niet, dus houd je een erg sterk nummer over, dat terecht in de lijst staat. (Joren999)

Aha, dit is een nominatie van mij. Twee gewéldige songs achter elkaar, hoe is het mogelijk? Zo te zien is het nummer wel behoorlijk gedaald, helaas. Het is een van de beste nummers van de band, en een soort van Jonas en de Wallevis-verhaal. Colin Meloy verhaalt gepassioneerd over hoe hij wraak wil nemen op iemand die vroeger zijn leven zat te verzieken, en mee gaat op een schip waar die man kapitein is. Maar het gaat mis... ze krijgen schipbreuk door een aanvallende walvis, en alle opvarenden komen te overlijden, behalve hij en degene waar hij wraak op wil nemen. Die worden opgegeten door de walvis, en daar vertelt ie het hele verhaal... in de vorm van dit liedje. Het wordt begeleid door een accordeon wat het zeemanssfeertje nog wat versterkt. Het is een lang epos van bijna negen minuten, maar toch blijf je door de tekst continu geboeid, en ook muzikaal gezien zit het ontzettend goed in elkaar. Van de ietwat valse vrouwenzang die zijn moeder moet voorstellen tot het meeslepende instrumentale stuk erna, van de sterke keuze wat betreft instrumenten (accordeon, cello) tot het moment dat de walvis hun opslokt (wat ook te horen is in de muziek). Even een buiging voor de Decemberists: (Arrie)

Een laatbloeier, in de maandfinale had ik er nog geen punten voor over en begreep ik de hele fuzz eromheen nog niet. Toch gaf ik hem om de zoveel dagen weer een luisterbeurt, en langzaam maar zeker begon er iets te dagen. Jewels productie begon me te vervoeren. Radelets vocalen kwamen tot leven. In Shadow ontvouwde zich een stille schoonheid, als dat wat verlegen meisje in je projectgroep dat ineens toch erg leuk blijkt te zijn. Shadow klom op en op in mijn SvhJ-lijst en wipte in de laatste week zelfs nog over Blanck Mass en Holden heen. Oh, en ik ben dan eindelijk aan seizoen 3 van Twin Peaks begonnen. En twee afleveringen weet ik nog niet wat ik er van moet vinden, het is vooral erg raar allemaal zonder de magie van het origineel te bevatten. Maar één scene staat als een huis: laat dat nou net het moment zijn dat de oude bekenden een weerzien hebben in The Roadhouse terwijl er in de achtergrond een bandje optreedt. Jazekers, da’s Chromatics. Toch wel een kippenvelmomentje. (123poetertjes)

Geloof het of niet, ik heb niet zoveel met de over de top, kitschy krijsrock die zichzelf vaak glamrock mag noemen, maar T. Rex bewijst in ieder geval met dit nummer een uitzondering te zijn. Voor diepgang scoort deze vlakke rockert niet erg hoog, maar voor oercatchy refreintjes, erg prettige solo’s en prima gitaarloopjes zit je hier aan het juiste adres; pretentieloos gerock dus, en dat mag ook wel eens. Erg lekker (Snoeperd)

Over de Associates heb ik ooit gelezen in het 1001 albums you must hear before you die-boek. Toen heb ik ook nog een nummer geluisterd maar dat beviel niet goed genoeg. Blijkbaar heb ik het verkeerde nummer geluisterd. Want Breakfast vind ik erg goed. Met de clip erbij krijg je het gevoel van een Franse chanson in het Engels. De piano is het belangrijkste onderdeel. Er wordt erg veel sfeer in het pianospel gelegd. De zang ondersteunt de piano goed want er zit erg veel emotie in de stem. Zijn uithalen zijn geweldig. Het vioolspel moet ook nog genoemd worden, geen kitscherigheid, gewoon mooi. Als dit typisch is voor de Associates moet ik heel snel een album van ze opzoeken. (Snoeperd)

Dit is zeker niet het beste werk van Queen en ben toch wel lichtelijk verbaasd dat deze het gehaald heeft.
Het is wel Queen in optima forma; (enigszins) over-the-top, een niet te ingewikkelde maar o-zo pakkende melodie (en zo gemakkelijk is dat ook weer niet om te bedenken) en een band die laat horen heel goed te kunnen spelen en zingen, waardoor het geheel wel heel lekker klinkt.
En natuurlijk helpt een geniale videoclip die zorgt voor enige controverse (o.a. in bepaalde gedeeltes van de VS verboden) voor een legendarische status.
Tja, als dat je al lukt met een nummer wat zeker niet bij je beste werk hoort, zegt dat wel iets over de kwaliteit van deze band. (Bonk)

Eén van de mooiste nummers van een van de meest vriendelijke stemmen die ik ken. Vooral het refrein met de orgel zorgt voor een mooie melancholische sfeer. Daarbij is dit voor mij ook puur jeugdsentiment, de verzamelaar uit 1998 is een van mijn eerste bewuste muziek herinneringen. Alles wat Suzanne zingt verandert lijkt wel een sprookje en dat is ook zeker het geval met dit nummer. (Dwejkk_)

I'm Not in Love: de grootste hit en wereldwijd het bekendste nummer van 10cc en dat is niet gek. Zelfs in 2020 doet het nummer het nog goed met 157 miljoen plays op Spotify. Wat een dijk van een plaat is dit zeg. Alles zit erin: een geweldige hook, de ijzersterke lyrics, het geëxperimenteer van Godley en Creme, alles.

Stewart en Gouldman hadden altijd gezegd geen liefdesliedjes te willen schrijven, maar toen Gouldman het openingsakkoord gecomponeerd had en Stewart met een titel kwam, zagen de mannen hun kans schoon. We horen een song over een man die bijna obsessief verliefd is, maar zichzelf wanhopig probeert te overtuigen van het tegenovergestelde.

Het nummer is semi-autobiografisch voor Stewart, die ook de leadvocals voor zijn rekening neemt. Zo gaat de prachtige zin:
'I keep your picture,
Upon the wall,
It hides a nasty stain that's lying there.'
over zijn ouderlijk huis in Manchester waar een scheur in de muur van zijn slaapkamer zat. Die scheur bedekte hij met een foto van zijn vriendin.

Godley en Creme vonden het nummer overigens af-grij-se-lijk toen Stewart het voor het eerst pitchte. Ze vonden namelijk dat je het echt niet kon maken om 'I'm Not in Love' te zingen: 'I'm NOT in love? What the fuck is that? You can't say that.'
Toen Stewart het nummer daarna een keer voor de band speelde, werd iedereen witheet van woede: It's absolute crap!'

Jullie denken nu misschien, hoe dan? Wat ik er nog niet bij verteld heb, is dat Stewart het nummer als een Bossa Nova bracht met een vrolijk gitaartje en Zuid-Amerikaanse invloeden.....

Stewart was teleurgesteld in het commentaar van zijn makkers en wilde alles van de opnameband wissen totdat de poetsvrouw en ramenwasser die aanwezig waren in de studio het nummer onbewust tijdens hun werkzaamheden zongen en floten. Stewart wist hierdoor meteen dat hij een hit te pakken, de band ging aan de slag met het nummer and the rest is history.... (Shaky)

En dan krijgen we eindelijk weer eens een topper. ABBA is ook zo’n constante band, alleen dan vooral kijkend naar de singles. Eagle vind ik veruit hun beste nummer en is ook het enige nummer dat in mijn top 250 staat. Prachtige muziek en als een warme deken sluit hun muziek zich om je heen. Heerlijk! (chevy93)

In 1986 kende ik, als 16-jarig ventje, Paul Simon enkel van Simon & Garfunkel en hun wat stoffige oude hits uit de jaren 60. You Can Call Me Al was voor mij dus een verbijsterend fris nummer, met ook nog eens een schitterende clip erbij (voor mij erg belangrijk in die tijd). Ik kocht door dit nummer het album Graceland en kwam steeds meer in contact met de oudere muziek van Paul Simon en Simon & Garfunkel, die voor mij ook steeds minder stoffig bleek.
En hoewel ik You Can Call Me Al niet Paul Simons sterkste nummer vind, wordt ik nog steeds blij als ik het nummer hoor. En dat is toch één van de redenen om naar muziek te luisteren. (Kees-Jan)

Voor mij is SOS met afstand het beste nummer van ABBA. Mede door de wat wanhopige ondertoon klinkt het nummer zo new wave als het maar zijn kan. En dat in 1975. De stap naar de eerste singles van Blondie is wat mij betreft dan ook maar klein. Vooral de coupletten zijn ijzersterk en hoogst verfrissend in de verder vaak (nee, niet altijd natuurlijk...) wat muffige jaren zeventig. (Lukas)

Het moet ergens rond 2004 zijn geweest dat ik met mijn ouders als ongeveer tien jarig ventje op vakantie ging met de auto door het zuiden van Engeland. Mijn ouders waren vergeten CD’s mee te nemen voor in de autoritten en tijdens een stop wisten ze een paar CD’s te scoren. Een daarvan was een greatest hits van The Jam, waarvan mijn ouders nog fan waren uit hun jongere jaren. Ik was toen nog totaal niet bezig met muziek, maar ik vond het toen een leuke CD. Vele jaren later toen mijn interesse in muziek was toegenomen stuitte ik weer op The Jam. Als inmiddels liefhebber van Britse rock past The Jam perfect in mijn straatje. En vooral Going Underground klinkt heerlijk opgefokt. (VladTheImpaler)

Eén van de invloedrijkste groepen in de elektronische muziek moet wel Kraftwerk zijn. Deze Duitse groep experimenteerde er veel mee, en heeft veel muziek beïnvloed. Op het album Trans-Europe Express is vervoer, en om precies te zijn de treinen. Dat is duidelijk op het titelnummer te horen, want het begint al meteen met een ritme dat klinkt als een rijdende stroomtrein. Daaroverheen de verbeten zang met vervormde Duitse stemmen. Er heerst een geheimzinnig sfeertje in het nummer, en dat juist door de electronica. Ook leuk is de verwijzing naar David Bowie en Iggy Pop. Een meeslepend nummer dat me altijd weer weet te boeien. Het leuke aan Kraftwerk vind ik ook dat er vaak een overkoepelend thema is, zoals radio, en in dat geval dus de trein. (Arrie)

Ik had wat heel anders verwacht van deze band, harder vooral. Maar dit is gewoon een leuk, vrolijk popliedje dat ergens zelfs wat doet denken aan de jaren '60, en waar een lekkere groove in zit. De zanger doet in de coupletten wat aan Kiedis denken. Het is een erg fijn liedje, en ook de instrumentatie mag er wezen, ze geven het nummer wat extra's mee, namelijk een extra portie dosis vrolijkheid. Een lekker ritme, blazertjes, en een leuk effect op de zang in het refrein. Ik ben hier erg door verrast, een leuk, vrolijk, zomers liedje! Hier kan je lekker op swingen! (Arrie)

Heather Nova, de blonde schone van het eiland Bermuda. Al sinds haar doorbraak album 'Oyster' heb ik een zwak voor haar prachtige stem. Dit 'Walk This World' is de opener en haar debuutsingle. Halverwege de jaren '90 bracht ik veel tijd door met vrienden in ons 'hok' (tegenwoordig zou je het waarschijnlijk een zuipkeet noemen, alleen zaten wij in een oude stal
) waar we vooral veel rock en metal draaiden, Heather Nova was hierop een prettige uitzondering. En reken maar dat we graag met haar mee wilden...

And I'm sucked in by the wonder and I'm fucked up by the lies
And I dig a hole to climb in and I build some wings to fly
And I think that I could love you 'cause you know how to be free
I want you to come walk this world with me (Simon77)

Fietstocht des Oordeels - deel 9: Vampire Weekend - Harmony Hall
Net hiervoor ben ik eindelijk bij de Strabrechtse Heide aangekomen maar koos ik bij de eerste de beste splitsing het linkerpad. Helaas, hierdoor manoeuvreer ik mezelf óm het natuurpark heen. Ik bevind me nu op een karrespoor met de komende minuutjes geen mogelijkheid om terug rechtsaf te slaan. Het kan de pret echter niet drukken want mijn finalefavoriet is op de oortjes aangekomen. Sinds Down The Rabbit Hole torende Harmony Hall samen met Summon The Fire steevast helemaal bovenaan de schuiflijst die ik gedurende de Grote Finale nauwlettend bijhield. En toen de komeet was uitgedoofd was de nummeréénspot eigenlijk al vergeven. Mijn Fietstocht is in dit stadium eigenlijk vooral een eretocht en het is er één in stijl. Tijdens de bridge kom ik toch bij de ingang, aan de noordkant ditmaal. En net wanneer het refrein nog een keer euforisch inzet werp ik de eerste echte blik op de Hei. Ze glundert in het zonlicht, trots om zich te laten zien. Het is mijn favoriete spot in de hele regio en komt nu nog extra tot leven. Net als in Beuningen zijn de goden me goed gezind en weten Vampire Weekend te koppelen aan een ideaal sfeerbeeld. Destijds in de vorm van een regenboog, nu in het wonderschoon der natuur. Het past er prima bij, het is echt een natuurliedje. En een comeback om van te smullen. (123poetertjes)

Om te beginnen met de treurige realiteit: Billie staat niet in de Top 2000 keuzelijst, wtf. Gelukkig lijkt de rest van de wereld wel te realiseren hoe dope ze wel niet is: nauwelijks een halve maand na de release van everything i wanted heeft ie al bijna 40 miljoen views op JijBuis en 90 miljoen op Spotify. Heeft iemand van jullie toevallig nog een 17-jarige dochter die dat voor kan leggen? Een halfjaar na de release van WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? is Billie relevanter dan ooit tevoren en everything i wanted mag zich meten met haar beste werk. De diepe baslijn, haar fluisterende zwijmelstem en het gemak waarop ze varieert in tempo: het is een bopper. Tekstueel is ze duister als altijd, het nummer gaat over een waargebeurde droom (of naja, ya get it) waarin ze zelfmoord pleegt en ziet dat haar vrienden niet meer naar haar omkijken en zeggen dat ze haar toch nooit aardig gevonden hadden. Artistiek een mooie voedingsbodem voor een prachtig lied, maar ik schrik er toch wel weer van. Arme meid, ik hoop echt dat ze gelukkig wordt en personen die haar dierbaar zijn bij zich weet te houden. Gelukkig heeft ze sowieso Finneas. (123poetertjes)

()

Het is niet veel bands gegeven om tijdens hun carrierre van langzaam maar zeker van muziekstijl te veranderen en dan ook nog eens om bij al hun albums een extreem hoog niveau te halen. Talk Talk is het gelukt! Van al hun albums is The Colour of Spring mijn meest dierbaarste. Dat komt ook zeker door dit nummer. Op het eerste gehoor gebeurd er niet zo veel en misschien is dat ook wel zo maar de muzikale details en de terughoudbaarheid van Hollis maken dit tot een prachtig luisterliedje. (vigil)