De banjo tokkelt, Sufjan's fluisterstem zet in, de toon is weer gezet. Zo'n klein miniatuurtje, zo'n klein pareltje waar het oeuvre van Stevens inmiddels goed mee gevuld is. Het mini EP'tje waar dit op staat was alleen vanwege dit nummer al een prachtige Record Store Day verrassing. (Cor)

Ontroerend nummer over de rise and fall van Vlaams wielerwonder Frank Vandenbroucke. Eerst de held van de natie, dan keihard uitgespuugd om vervolgens eenzaam te sterven, ver van huis in een Afrikaanse hotelkamer met enkel een goedkope prostituee aan zijn zijde. Thuis twee kinderen achterlatend. Een van die zeldzame nummers waar elk woord raak is, waar elke zin ontroert. Meesterwerk. (ArthurDZ)

Ik houd niet van kerstliedjes. Sterker nog, ik word er niet zelden ronduit agressief van. Maar zoals voor elke regel geldt, zijn ook hierop uitzonderingen. Een daarvan is genaamd Fairytale of New York. Als hierin de piano de Christmas Carol aanzwengelt, verwacht je misschien nog een zoet liedje, wat het in feite ook wel is, maar dan wel met een heerlijk onderkoeld cynische Ierse ondertoon. Irish trouble in the American Dream, wordt niet beter vertolkt dan door de line:

You scumbag, you maggot
You cheap lousy faggot
Happy Christmas your arse
I pray God it's our last

Prachtig!
(Titmeister)

Wanneer iemand een pistool tegen mijn slaap zal drukken en mij vervolgens liet kiezen tussen Oasis en Blur, dan kies ik toch voor de laatste band. Niet alleen omdat Oasis de twijfelachtige reputatie te hebben gekregen als ‘'de band van de kibbelende broertjes Gallagher'' en ik meer sympathie heb voor de studentenuitstraling van Blur. Maar ook omdat Blur met Coffee & TV toch wel een heel mooi nummer heeft afgeleverd dat niet Engelser beschreven kan worden. Het heeft een broeierige sfeer die nog eens catchy is ook nog. De gitaarpartijen zijn simpel, maar het siert het nummer behoorlijk. Handjes op elkaar voor Damon Albarn en vrienden. (nclo)

Gretz schreef:
1762
(afbeelding)
Courtney Barnett - History Eraser
(afbeelding)

Sometimes I Sit And Think, and Sometimes I Just Sit | 2015 | Australia

2020: 999
2019: 1602
2018: 1281

Genomineerd door: 123poetertjes

Een nummer met ballen (of zei ik dat al eerder?). Een compleet rocknummer dat ik altijd al één van zijn beste heb gevonden (chevy93)

Grace is het titelnummer van een album vol emotie. Grace blinkt niet alleen uit door de ongelooflijke zang van Jeff Buckley, ook door de strakke en goed klinkende gitaarpartijen. Maar eerlijk moet ik bekennen dat het erg om zijn stem draait, hij heeft enkele passages erbij zitten waar je alleen maar een grote buiging voor kan maken. (Snoeperd)

Afkomstig van het album I Am a Bird Now. Het album waarmee Antony naar een grotere groep muziekliefhebbers doorbrak. Misschien dat de diverse gastbijdragen er ook wel een beetje aan bijgedragen hebben. Gastbijdragen van artiesten die helemaal met Antony wegliepen. Van Devendra Banhart tot Lou Reed en van Rufus Wainwright tot Boy George. De laatste zingt samen met Antony het nummer You Are My Sister. Deze androgene kwetsbaarheid is het tegenwicht op de stoere rock met ballen maar mag daardoor net zo powerful genoemd worden. Deze heren durven zich bloot te geven door de hoeveelheid emotie die ze in dit nummer verwerken waardoor ik het zelf als één van de hoogtepunten van het album beschouw. (aERodynamIC)

Dit is één van die nummers die niet met serieuze bedoelingen is geschreven, maar uiteindelijk een grote hit is geworden. Gitarist Slash doet er vijf minuten over om dit nummer in elkaar te knutselen en men gaat ervan uit dat het gewoon opvulling wordt op het album. Niets is minder waar: het wordt Guns n' Roses eerste en enige nummer 1-hit in thuisland Amerika. De introriff wordt in diverse polls bij de beste aller tijden genoemd en Sweet Child O' Mine is wijd en zijd geaccepteerd als klassieker. (forzautregivo)

Mad Season is een grunge-supergroep, bestaande uit gitarist Mike McCready (Pearl Jam), zanger Layne Staley (Alice in Chains), drummer Barrett Martin (Screaming Trees) en bassist John Baker Saunders (The Walkabouts). Mike McCready ontmoette John Baker Saunders in een afkickcentrum in Minneapolis. Ze besluiten om samen te werken en terug in Seattle sluit Barrett Martin zich bij hen aan om te jammen. Vervolgens vraagt McCready Layne Staley als zanger voor de band, ook in de hoop dat de aan heroïne verslaafde Staley tussen cleane muzikanten eerder geneigd zou zijn om te stoppen. Dat laatste lukt niet, maar de samenwerking levert wel een schitterend album op, met openingsnummer Wake Up als hoogtepunt. Jammer genoeg bleef het maar bij één album, want deze samenwerking smaakte naar meer. (Choconas)

Via Björk kwam ik op Ólafur Arnalds (handen omhoog wie zich de IJslandse discussie nog herinnerd!). Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010) was mijn eye-opener. Toen kwam king_pin met de geniale ingeving mij dit album te tippen. Het hoogtepunt van 2011 was het ontdekken van Wintermusik dit jaar. Met verve sloop deze mijn top 10, steeds hoger. Ambre heeft mijn top 250 allang gevonden, Tristana binnenkort ook. Klonk een piano ooit zo mooi? Ja, maar toch wel bijzonder weinig! (chevy93)

Californication beschouw ik als het beste Peppers-album en de titelsong één van hun beste nummers. Erg pakkend nummer, Antony Kiedis zingt beter dan ooit tevoren met veel gevoel en de bas van Flea en gitaarsound van John Frusciante zijn buitenaards. (LucM)

Björk is een artieste waar ik vrij moeilijk echt van kon genieten, maar bij Hyperballad was het gelijk raak. Deze IJslandse is eigenlijk een hele excentrieke jazz-zangeres, dat besefte ik na een tijdje. De ritmesectie is elektronisch maar toch klinkt het als een drummer die met brushes speelt. Dat warme jazzgevoel transformeert uiteindelijk naar een stampende beat met flitsende elektronica. Fenomenaal nummer! (Don Cappuccino)

Ennio Morricone heb ik laatst ontdekt en ik ga zijn beroemde soundtracks de komende tijd goed doorbeluisteren. Dit nummer is hemels, ook zeer sentimenteel, maar hier stroomt de emotie als warme chocolademelk naar binnen, al is de Westerse sfeer in dit nummer heel wat warmer dan het koude winterweer van de laatste weken. Het heeft ook wel wat triests in zich, de melodie is groots gebracht, maar er zit ook verdriet in. Ik heb de film nog nooit gezien. Maar de soundtrack is nu al geweldig. (Snoeperd)

I Wanna Go to Marz kon nog weinig bekendheid genieten voordat het genomineerd werd, het nummer was niet al te lang uit. Misschien heeft dit nummer meegelift op het succes van Midlake in de ladder. Midlake is hier namelijk de band die de instrumentatie verzorgd. Het pianoloopje is zo mooi dat menig huisvrouw het meteen op een huilen zet. Gelukkig ben ik daar te stoer voor, maar ik kan zeker niet ontkennen dat ik niet geraakt wordt door dit nummer. Midlake's instrumentatie zet een kippevelgevende melodie neer, dat is al bijna niet meer te verpesten. John Grant heeft een fijne stem en zingt vooral het refrein met veel kracht en passie. Sowieso een van de beste nummers uit 2010. (Snoeperd)

Leren kennen door Oldfart, waar is die gebleven op de site.
Geweldige rock van een geweldig artiest met een totaal eigen geluid.
Vrijwel instrumentaal met een drive die continue verder stuwend de climax opzoekt. (DjFrankie)

Art Of Almost is echt 7 minuten genieten. Glenn Kotche komt gelijk met een geniale invalshoek op de vierkwartsmaat. Hij klinkt heel tegendraads maar dat is het helemaal niet. Alles blijft heel koelbloedig. Kotche zorgt ervoor dat de Wilco-machine op gang komt en jaagt de rest op. Cline begint te spelen als een bezetene en gaat echt helemaal te keer. Het einde is echt een uitbarsting omdat de 6 minuten daarvoor eigenlijk heel rustig zijn. Geniaal. (Don Cappuccino)

Dit nummer heeft lang geleden onder het feit dat ik de The Dance-uitvoering echt magistraal vind. Dat drumwerk van Mick, mijn god. Misschien wel het beste wat ik ooit gehoord heb qua drumwerk. Zo geweldig opzwepend. Dan langzaam die gitaar erbij en Lindsey die begint te zingen. Kippenvel . Dat gaat echter over de The Dance-versie. De albumversie heb ik altijd goed gevonden, maar ik heb lang het gevoel gehad dat ik wat miste. Maar, sinds een paar weken, kan ik ook de albumversie waarderen en zie hier (chevy93)

De spaarzame begeleiding en de stem van mevrouw Obel dragen allemaal bij tot het mysterieuze sfeertje dat ervoor zorgt dat dit nummer zo goed is. Een echt pareltje! (ArthurDZ)

Ik kocht een paar jaar geleden een verzamelaar van Duran Duran omdat er een dvd met alle videoclips bij zat. Verboden onder de 16 jaar, stond er op. Dus ik dacht dat we de ongecensureerde videoclip van Girls on Film te zien zouden krijgen. Blijkbaar sloeg dat leeftijdsetiket op een paar blote borsten van het iets minder uitbundige type in een clip van The Chauffeur. Dat de new romantics van Duran Duran de popmuziek van de jaren 80 het nodige sex appeal gaven, is een verdienste die hun muzikale gewicht soms wat overschaduwt. Girls on Film is een flitsend sterke popsingle die de groep ook buiten de UK op de kaart zette. Toch moest werden ze pas echt big in Europe nadat ze met het Rio album de States hadden verovert. (dazzler)

Deze band leerde ik kennen in de soos in Venray.
Destijds was dit ook voor mij een reden om naar Pukkelpop te gaan (1991) om ze live te aanschouwen.
Een jaar later zag dit nummer het levenslicht, en is voor mij hun beste nummer, dat eenmaal gehoord blijft hangen! (DjFrankie)

Eén van Nederlands beste liedjesschrijvers, in z'n eigen taal welteverstaan. Dat 'ie eigenlijk niet goed kan zingen, maakt me helemaal niet uit. Hij heeft altijd inventieve arrangementen, leuke melodieën, en originele teksten. Als je deze in combinatie met de clip bekijkt, wordt het totaalplaatje duidelijk, hoe het over een "gekkenhuis" gaat. Nouja, gekkenhuis... niet helemaal. Maar wel zoiets dergelijks, misschien de inrichting waar Ronnie vandaan kwam? Er wordt een dag geschetst, niet helemaal willekeurig maar een verjaardag. Erg leuk, en erg vrolijk. (Arrie)

Waar Daydreaming een heel persoonlijke single is, lijkt Burn the Witch juist te gaan over de vluchtelingenproblematiek. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze een
politieke boodschap uiten in hun muziek, zo verwees de albumtitel Hail to the Thief naar George W. Bush.

Muzikaal gezien valt Burn the Witch op door de overdaad aan strijkers. Die overdaad schaadt in dit geval echter niet. Het jachtige karakter van die strijker sluit mooi aan op het thema van een heksenjacht. De keuze voor weer eens een wat minder elektronisch nummer als leadsingle van A Moon Shaped Pool heeft erg goed uitgepakt: het leverde ze de MuMeAfrekening-bokaal van 2016 op, plus eeuwige roem en een plekje in de MuMe-archieven! (Arrie)

Het titelnummer van een van de sleutelalbums van de britpop eist een terechte plek op in onze top 2000. Mijn favoriete Blur-song komt van dit album, dat is namelijk To the End.
Maar heel Parklife is zeer genietbaar en vol fijne en vrolijke liedjes. Parklife is deels spoken word waarbij er steeds tussendoor parklife geroepen wordt. Het refreintje is briljant en zit tegen het To the End-niveau. And They all go hand in hand: schitterend gezongen zinnetje door muzikaal genie Damon Albarn. (Snoeperd)

Interpol is een band die in een neerwaartse spiraal zit, maar daar gaan we het nu niet over hebben. Met hun eerste 2 albums zette Interpol namelijk 2 standaardwerken in de 21e-eeuwse rock neer. De combinatie van strakke, puntige instrumentatie, catchy songs en donkere zang van Paul Banks werkte destijds wonderwel. Slow Hands is een van absolute topnummers, vooral live komt dit erg goed uit de verf. (Titmeister)

Lukas schreef:
Vraagje tussendoor: is er al een Spotifylijst vanaf 2000 naar boven? Ik kreeg 'm nog niet gevonden namelijk. Zo niet, dan begin ik er zelf wel mee.

dumb_helicopter schreef:
Ploegsteert staat echt wel te laag.