Van het kenmerkende piano-intro tot de aanzwellende strijkers, alles aan Us is groots en prachtig. Verschillende media dachten hier ook zo over: zo is de signature song van Regina Spektor te horen in een commercial van KPN en gebruikte ITV het lange tijd voor hun Champions League-montages. Velen zullen het liedje ook herkennen van de soundtrack van het magnifieke (500) Days of Summer, waar het voorbij komt tijdens de opening credits. Ik vraag me nog steeds wel af waar de eigenaardige songtekst nu precies over gaat. Het zou kunnen dat Spektor refereert naar haar geboorteland en de ineenstorting van het communistische systeem. ‘Us' verwijst dan naar de leiders van de Sovjetunie (USSR), waaronder Lenin en Stalin die op oneindig veel standbeelden zijn geëerd. (Gretz)

'Het perfecte popliedje' is wellicht iets te kort voor een recensie, maar heel veel valt er ook niet over te zeggen. Death Cab for Cutie heb ik altijd een dertien in een dozijn-bandje gevonden totdat ik dit nummer voor het eerst hoorde rond haar release. Het nummer pakte mij meteen. Daarna ben ik de band blijven volgen en vanwege de goede albums die volgden behoren ze nu tot mijn favorieten. Soul Meets Body is een heerlijk nummer om op te heupwiegen en mee te hummen. Mooi meerstemmig, lieflijk, en met een fijn tempo. (Sunderland)

We gaan terug naar het jaar 1978. Toen was dit een best controversiële naam voor een album en bijhorende single dus in sommige landen werd dit album hernoemd naar 'Japan'.
De groep ontstond in het glamrock-tijdperk en legde de brug naar de synth-wave en de new romantic.
Japan is ook vooral gekend omwille van hun frontzanger David Sylvian. Het is dan ook hij die het nummer naar een hoger level tilt.
'Get up, get up, get up take it much higher!' (curufin)

INXS is een bekende naam, dit is voor mij hun mooiste nummer, heerlijk intro met de piano dat de aanzet geeft tot de prettige zang van Hutchence. Ook de clip hiervan is me altijd bijgebleven met die gezichten en die kleuren. Nummer verveeld me geen moment.
Dit is voor mij de ultieme popmuziek van een band die helaas vroegtijdig hun frontman verloor. (DjFrankie)

History Eraser is het eerst wat ik van Courtney Barnett hoorde eind 2012 en ook nu nog altijd mijn favoriet van haar. Dat heb ik wel vaker met nummers waarmee je een artiest ontdekt; dan is er nog geen sprake van een verwachting. Maar buiten dat hou ik erg van haar stem en haar laidback attitude. History Eraser wordt wat zeurderig, verveeld gezongen met een dito koortje en het rammelende gitaartje eronder maken het tot een fijn geheel. Dankzij Courtney weet ik nu wat slacker rock is. I like! (Sunderland)

In 1976 ontdek ik via Magic Man, hun eerste hit in Nederland, de Amerikaanse band Heart. Magic Man is de openingstrack van het album Dreamboat Annie dat al in 1975 in de VS en Canada blijkt te zijn uitgekomen. Een elpee die nog steeds staat als een huis, zeker kant 1 (ja, dat hadden we toen nog). De groep mixt op een eigenzinnige manier melodieuze rock met meer akoestische folkinvloeden.

Als adolescent vond ik het geloof ik wel spannend dat Heart vooral bestond uit twee rockzussen: Nancy en Ann Wilson. Dat vond ik wel aantrekkelijk.

Killertrack van het album is Crazy on You. Het zal hun grootste hit in Nederland worden. In Crazy on You komen het akoestische en rockende, zoals de krachtige zang van Ann Wilson, samen. De akoestische gitaarpartij schijnt geïnspireerd op het nummer Question van de Moody Blues.

Crazy on You is zo’n track die ik decennia later in mijn roadtrips door de VS veelvuldig voorbij heb horen komen op die typische Classic Rock stations. En net als in 1977 blijft het een lekker (auto rij) nummer. (50tracks)

Histoire de Melody Nelson is een best moeilijk album. Ik vind het al een tijdje een zeer interessant album, maar een aantal nummers heb ik nog niet kunnen doorgronden. Enkele pareltjes van nummers echter wel. Waaronder dit nummer. Het nummer begint met een baslijntje om u tegen te zeggen. Het vioolspel is schitterend, de vioolpartijen zijn met flink veel gevoel gespeeld. De mooie arrangementen op de gitaar maken de instrumentatie tot geweldig. Het duet dat zich op de voorgrond af speelt is bijna ontroerend, zo mooi. De zangpartijen zijn fenomenaal. De ene zin wordt fluisterend gezongen en de andere weer iets harder, maar alles blijft ingetogen. Dit is zo'n song die prachtig is omdat het zo klein gehouden is (Snoeperd)

Martin Frye en ABC hadden een plan. Voeg een stevige scheut soul toe aan de new wave en dien je verhaal op als een conceptalbum: The Lexicon of Love. (If you judge a book by the cover /
Then you judge the look by the lover) In een meesterlijke productie van Trevor Horn die de strijkers van Anne Dudley vet in de verf durfde zetten. De punkattitude zat nog deels verscholen in de debuutsingle Tears Are Not Enough. Met het gouden trio Poison Arrow, The Look of Love en All of My Heart stalen ze definitief ons hart. (dazzler)

Vier jaar voor "Hotel California" leverden The Eagles al een stevig visitekaartje af met de LP "Desperado". Het titelnummer is een prachtige ballad die het eindelijk terecht tot in de Mumeladder schopt. De sfeer van het nummer past perfect bij de tekst; als je Don Henley hoort zingen over de desperado lijkt het alsof je zelf ook door de weidse prairie rijdt. (Bucquoy)

Het duistere album Skeleton Tree heeft toch nog een soort van rustpuntje en dat is het titelnummer. Elke keer als ik het album luister en ik kom aan bij Skeleton Tree dan is het toch alsof de zon doorbreekt. Het is geen vrolijk nummer, maar het is een soort berusting. Het is alsof je de hele dag hebt doorgewerkt en je bij dit nummer de vogels hoort en de eerste zonnestralen je kamer binnen schijnen. Het leven gaat door. Een prachtig einde van mijn favoriete album van de 2010's.  (MRDammann)

Prachtige ontroerende popmuziek deze keer, niks vrolijks aan. Lamb heeft een zangeres die me echt weet te raken met haar stem. De electronische begeleiding zorgt voor een gespannen sfeertje, wat haak staat op de zang. Het klinkt namelijk alsof ze heel relaxt (maar toch vol emotie) zingt. Er komen steeds meer geluiden bij, waardoor het zich langzaam opbouwt naar een climax. Puur instrumentaal echter, want de zang wordt niet intenser. De instrumentatie bepaalt heel duidelijk hoe het nummer klinkt, en zorgt uiteindelijk voor een heel donkere en droevige sfeer. Prachtig nummer! (Arrie)

Niets zo verslavend als het zonnige La Isla Bonita! Ik had Like a Virgin op lp, mijn zus kocht True Blue. Dat vond ik niet erg, want dan kon het zakgeld weer naar een andere plaat en zette ik dit gewoon op een cassettebandje. Toen ik overging op cd's werd het alsnog gekocht. Live weet Madonna dit nummer telkens weer verrassend te brengen, elke keer weer een hoogtepunt van de show: (aERodynamIC)

"Maybe Tomorrow, Maybe Tonight van Earth & Fire scoorde in 1973 een derde plek in de Top 40. Het is afkomstig van het album Atlantis. Mijn vader had een elpee waarop Maybe Tomorrow, Maybe Tonight stond en ik vond het als jongetje een indrukwekkend nummer. Eigenlijk vind ik dat nog steeds, misschien ben ik in mijn hart nog steeds dat jongetje van toen. Jerney Kaagman knalde dit nummer er goed uit, en elke jongen of man keek graag naar deze schitterende pop- en rockgodin. Muzikaal maakte vooral het intro met de paukslagen indruk en daarna het orgelgeluid. Natuurlijk moeten de broers Gerard (keyboards) en Chris Koerts (gitaar) hier worden vermeld. Zij schreven veel mooie E&F nummers. Maybe Tomorrow, Maybe Tonight componeerden zij samen met basgitarist Hans Ziech." (dynamo d)

Ik ben al eens aan een album van Novastar begonnen, maar daar kwam ik niet doorheen. Ik vond het iets te overgeproduceerd en eentonig. Dit nummer komt van een ander album en ik weet niet of dit nummer gewoon beter is, of dat ik het nu ineens wel waardeer, maar dit nummer is gewoon mooi. Een nummer volgens het boekje, wel goed uitgevoerd. Piano en violen zorgen voor volle en mooie instrumentatie, refrein is pakkend en mooi, en de zanger heeft een goede stem. Dan heb je gewoon een toppop nummer. (Snoeperd)

Heerlijk hoe frontman Will Toledo schijnbaar ontzettend achteloos zo'n spannend, ambitieus rocknummer inspeelt-en zingt. Het rammelende, stuiterende, rommelige, retestrakke, top opgebouwde Vincent is de perfecte staalkaart voor Teens of Denial, nu al een moderne klassieker wat mij betreft. (ArthurDZ)

Het uitbrengen van het album Meds was mijn kennismaking met de muziek van Placebo, enigszins beïnvloed door een schoonzusje die gek was op Brian Molko heb ik in die tijd diverse concerten gezien van hen. Meds is de opener van het album en start met een lekker uptempo gitaartje dat zich ontspint in een catchy refreintje, met Alisson Mosshart als tweede stem. Sindsdien heb ik veel van Placebo beluisterd en diverse geweldige concerten meegemaakt, zonder schoonzusje echter, die een beetje uitgekeken raakte op Brian. (Sunderland)

Dit jaar mocht ik het nummer met de volle mep belonen in ronde 1. De eerste keer dat ik kennis maakte met Miss You was geloof tijdens één van de Favoriete KO's. Dat zal ergens in 2010 geweest zijn. Toen stelde ik de vraag of de rest van het album vergelijkbaar was met Miss You. Het antwoord daarop was nee en daarom is het nog niet eens zo lang geleden dat ik het album pas voor het eerst volledig gehoord heb. Destijds zo opgegaan in het album dat ik van de 77-minuten durende Album Mix op Spotify pas na 10 minuten erachter kwam dat ik het album nog een keer aan het beluisteren. Nogmaals 10 minuten later had ik er genoeg van. Miss You is gewoon een schitterend nummer! (chevy93)

Dat dit een Nederlandse band is, is bijna niet voor te stellen. Die paar noten op de basgitaar die enorm effectief zijn en het subtiele drumwerk op de achtergrond, dat is wat dit nummer zo goed maakt. (chevy93)

Afkomstig van hun debuutplaat en dat is te horen. Het klinkt als oldskool rave, met zijn cheesy vocalen en reggea-sample, maar stiekem is het ook slim in elkaar stekende breakbeat. Heerlijke muziek om even flink op te stuiteren. (Teunnis)

Op sommige momenten doet haar stem me aan Regina Spektor denken, hoewel hun zangstijl toch behoorlijk verschillend zijn. Het zal waarschijnlijk het af-en-toe-omslaan zijn. Aangenaam contrast met de subtiele electronica op de soundtrack. Dit vind ik een neig nummer. Piano spelen in de sneeuw is echter geen goed plan volgens mij. (2MY)

Eind 2012 dook ineens London Grammar op in de blogosphere. Het nummer, Hey Now, was niet eens zo subliem, maar de stem des te meer. Hannah Reid heet de zangeres en in 2013 zou ze me nog een paar keer van mijn sokken blazen. Dit vind ik hun beste nummer, door de herkenbare tekst (al liggen mijn young years wellicht al achter me). in de 20+ jaar dat ik muziek luister heb ik eigenlijk zelden gehad dat alleen een stem me zo wist te roeren, maar deze zangeres krijgt het voor elkaar. Als ik haar hoor zingen, staat de rest van de wereld even stil. (herman)

Er zijn weinig nummers die mij zo weten te raken met enkel het intro. De eerste 50 seconde gaan door mijn merg en ook door mijn been. De rest van het nummer is uiteraard ook meer dan dik in orde het staat niet voor niets in mijn top 10. De ingehouden woede die je hoort, de fantastische basloopjes en de synthwave toetspartijen maken dit nummer tot ontdekkingsreis van vijf en halve minuut welke mij keer op keer weten te boeien. Het hele album Signals is overigens een aanrader eerste klas maar dit slechts ter zijde. (vigil)

Over meebrullers gesproken. De opvolger van punkers Minor Threat. Wat een ontzettend power nummer is dit zeg. Ik weet nog dat dit uitkwam,ik associeerde dit nummer met mijn halfjaarlijkse bezoek aan de tandarts, (sitting in the waiting room, and i don't want to get up ) Zeer dreigende gitaar, punk met een reggae dub sound. In ieder geval goed geluisterd naar The Stooges en The Clash. Mensen die dit nog niet kennen ga dit luisteren en geniet. (DjFrankie)

Kleine Jan was er vroeg bij. Als kind speelde hij al (klassiek) piano en maakte zich tevens het orgel, de gitaar en het accordeon eigen. Via de swing en bebop (de interesses in zijn tienertijd) kwam hij terecht in de wereld van de jazz en deze vorm van muziek greep hem zo dat hij besloot zijn studie te stoppen en zich volledig toe te leggen op een carrière in de (jazz)muziek. Jan deed dit bepaald niet onverdienstelijk en speelde onder andere samen met Stan Getz in de bekende jazzclub Montmartre (Kopenhagen). Ook was hij de eerste Europeaan die gevraagdwerd deel te nemen aan ‘Jazz at the Philharmonic'.

Gedurende de jaren '61 - '68 nam Johansson een serie albums op waarbij traditionele Europese folk muziek centraal gesteld werd. Van de opgenomen albums maakte de LP Jazz på Svenska (Jazz in het Zweeds) de meeste indruk. Een album vol jazzbewerkingen van Zweedse volksliedjes. De plaat wordt - zeker in Zweden - beschouwd als een (moderne) klassieker en is het best verkochte jazzalbum aller tijden in Scandinavië.

Het openingsnummer van de plaat - Visa från Utanmyra - kwam vorig jaar (2014) vanuit het niets binnen op nummer twee in De Prehistorische Top 400 en mag zich daarom dit jaar bewijzen in de grote MuMe ladderbroer. Het nummer heeft het miniaturistkiese van een Grieg compositie, subtiel maar met een geïmproviseerde openheid. De één zal dit wegzetten als simplistische liftmuziek, de ander hoort een melodisch ostinato aangevuld met flirterig versierde melodieën die het nummer de benodigde kleur meegeven.

Zelf herinnert dit nummer en album mij vooral aan de masterfase van mijn studie. Vele uren bracht ik studerend in de universiteitsbibliotheek door met Jazz på Svenska in mijn oren. Rustig genoeg om geconcentreerd bij te kunnen werken maar toch spannend genoeg om je constant te prikkelen en scherp te houden.

Jan gold gedurende de jaren '60 als één van de meest beloftevolle Europese (jazz)pianisten tot in '68 het noodlot toesloeg. Op weg naar een concert in de kerk van Jönköping botste Johansson met zijn auto op een bus afkomstig van een nabijgelegen vliegveld. Hij overleefde het ongeluk niet. (Edgar18)

Alvvays is één van die paar artiesten met ongeveer twintig nummers uit waarvan er eigenlijk wel tien een plekje in deze lijst hadden mogen krijgen. Eentje is echter ook wel genoeg - eerlijk is eerlijk, hun nummers lijken allemaal wel een beetje op elkaar - dus dan ga ik toch voor het nummer waarmee ik ze pas echt heb leren waarderen. We hebben hier met een band te maken waarbij ik toch wel even tijd nodig had om het kwartje te laten vallen, maar toen mijn smaak zich steeds meer in hun richting ging verschuiven gebeurde dat allemaal vrij soepel zonder dat ik er echt moeite voor hoefde te doen met luisterworstelingen enzo. Plots vond ik ze tof, niet veel later begon ik “marry me Mollyyyyy” mee te schreeuwen tijdens hun liveshow, die tevens in het teken stond van mijn eerste ontmoeting met Drank Lover , en blijk ik nu zelfs de allereerste te zijn die de band in dit topic vermeldt. Heerlijke tweepop en heel melancholisch in zowel tekst als instrumentatie. Zo ook In Undertow, waarin de lover van de ik-persoon lover tevergeefs de relatie probeert te redden terwijl het trekken aan een dood paard is. Ik vind je geen dood paard hoor Molly. (123poetertjes)

Hoewel ze al vanaf 2008 muziek maken, lukte het Soup pas in 2017 met het wonderschone, zowel qua muziek als vormgeving (wat een juweeltje van een hoes ) Remedies een wat groter publiek te bereiken. Voor progbegrippen dan, want zo heel groot is het publiek natuurlijk nog steeds niet. Maar gelukkig inmiddels behoren wij als progladderaars inmiddels bij dat publiek.
Want wat een klasse zit er in dit nummer, qua opbouw, sfeer en spanning. Ook mooi hoe het ze lukt om op sommige momenten hard 'door elkaar te spelen' en het toch ontzettend muzikaal te houden. Puntje-op-je-stoel-muziek is dit voor mij!| (Bonk)

Op mijn reis door Uganda in 2012 had ik een Belgische reisleider waarmee ik een enorme muziekklik had van indierock tot soul tot pop tot wereldmuziek. Zo kwamen ergens ook de namen van Amadou & Mariam voorbij en bij thuiskomst daarmee aan de slag gegaan en de albums gaan beluisteren.
De albums Dimanche a Bamako en Welcome to Mali vielen beide bij mij meteen goed in de smaak.
Dimanche a Bamako is geproduceerd door Manu Chao en als er 1 nummer op dat album typisch Manu Chao is dan is het wel Sénégal Fast Food. Wat een heerlijk relaxed catchy nummer. Voor mij is dit inmiddels 1 van de ultieme “zomernummers” geworden waar ik altijd blij en vrolijk van word. (El Ninjo)

Lief, melodieus en mierzoet zijn de eerste woorden waar ik aan denk na het beluisteren van dit nummer. Wat mij betreft toont Band of Horses hiermee hun veelzijdigheid als band. (Co Jackso)

De Muses, geweldige band. Maar ook hier vind ik ze vooral vanaf het geweldige debuut tot en met The Real Ramona erg goed. Deze is van University uit 1995. Dat album ken ik niet eens. Maar deze single is wel een erg lekker nummer, goed dat-ie erin staat. Al zou er eigenlijk iets van het debuut in de lijst moeten staan, Call Me of Hate My Way of zo.Luigi vindt dit een van hun beste rockers. Zijn nominatie ook, dacht hij. Gewoon rechttoe rechtaan kwaliteitsrock, knallen met die gitaren en de wah wah, niks mis mee. (johan de witt / luigifort)

The Rising is het titelnummer van wat Bruce Springsteen naar aanleiding maakte van 9/11. Het nummer geeft mij altijd een steun in de rug, op welk moment ik het ook hoor. Ik kan er weer even tegenaan als ik het gehoord heb. Het is heerlijk opzwepend en heeft een prachtige inspirerende tekst. (MRDammann)