Zoals bij de beste Low nummers, weet Sparhawk ook hier met slechts enkele, tot de verbeelding sprekende zinnen de suggestie van een narratief te schetsen, waar je als luisteraar je eigen associaties de vrije loop bij kan laten. Dit nummer lijkt te verhalen over opgroeien en de teloorgang van een familie of een familiezaak.

Low klinkt hier, zeker voor hun doen, behoorlijk groots. De onheilspellende muziek, de dreinende gitaar, Alan's theatrale zang, die nog eens wordt uitvergroot door Mimi's achtergrondzang, zijn allemaal bijna te dramatisch om serieus te nemen. Doe je dat wel, dan wordt je beloond met een behoorlijk meeslepende ervaring. (Koenr)

Dit vind ik duidelijk het beste Doves-nummer die ik tot nu toe in deze ladder ben tegengekomen, de melancholieke sfeer komt hier beter naar voren. Het is overigens door dat nummer dat ik Doves leerde kennen. (LucM)

Trouble is ook zoiets. Iedereen is in Trouble. Het leven is misschien wel Trouble. Het leven is dat waar je het mee moet doen, een lege doos die je zelf kunt vullen. Dat vullen causes Trouble. Ik beeld me in dat dit nummer verhaalt over het invullen van je leven en het daarbij zo weinig mogelijk schade berokkenen van je omstanders. Maar hey, wie ben ik? Ik? Ik ben gewoon iemand die zijn leven is in aan het vullen en daarbij zo weinig mogelijk Trouble wil. (woutorrmusic)

Ik ben geen grote liefhebber van deze band, maar dit nummer vind ik echt geweldig. Sfeervol en emotioneel. Terecht een groot succes geworden. Tegelijkertijd is dit het laatste echt goede nummer dat ik van ze ken. (ArthurDZ)

Een in mijn ogen wat minder opvallend nummer van Siamese Dream maar wel een perfect verbindingsnummer tussen het verstilde Disarm en het ruige Geek U.S.A.
Minder opvallend wil niet zeggen minder goed want dit nummer kent veel schoonheid die ongetwijfeld ook door de stemmers op de MuMe-ladder erkent wordt getuige z'n aanwezigheid in de eindlijst. (aERodynamIC)

De enige track op Appetite For Destruction waarbij de synthesizer een grote rol speelt. Een ideetje van Axl Rose. De tekst beschrijft het wilde leven in de straten van Los Angeles, terwijl Rose in het refrein verlangt naar de uitgestrekte landen van de Midwest. Slash vond het zinnetje 'where the grass is green and the girls are pretty' maar stompzinnig. Hij wilde veel liever over dikke vrouwen met grote borsten zingen. Om de track radiovriendelijk te houden, weigerden de andere bandleden. Paradise City was het eerste GN'R-nummer dat door de vijf bandleden samen is geschreven. (forzautregivo)

Dat etiketten als Bad en Dangerous ook juridisch aan Michael Jackson zouden gelinkt worden, wist anno 1988 niemand. Hoe criminal was deze smoothie? Nadat hij al drie kwart van het album Bad opgesoepeerd had aan singles, besloot men het laatste nummer van het vinyl album ook op 7" uit te brengen. Vergezeld van een kortfilm waarin Jackson zich uitdoste als gangster ten tijde van de drooglegging. Wel eentje die kon dansen natuurlijk en alle stoute jongens mee opslorpte in zijn choreografie (we herinnerden ons Beat It en Thriller nog levendig). Geniale vondst was die hoed, waarmee hij een deel van zijn tanende gezicht kon afdekken. Als een volleerde Peter Pan flapperde hij lekker tegen de wind. Hij deed zijn moonwalk en de spanning werd opgevoerd door middel van een paar bloedstollende stiltes. Klap op de vuurpijl was het tegen de zwaartekracht in dansen. Als je dan nog niet gevallen was voor Smooth Criminal, was er nog altijd de muziek zelf die zich ritmisch doorheen merg en been zweepte. (dazzler)

Als tweede single wordt Sugar Mice uitgebracht. Een verhaal over een werkeloze die vanuit Engeland naar het beloofde land Amerika emigreert maar daar net zo goed geen werk kan vinden. Het nummer bevat een van de meest iconische regels die Fish neerpent. De hoes is weer een "ouderwetse" Wilkinson. Voor de eerste single en het album maakt Wilkinson gebruik van echte foto's die hij in zijn brush schilderijen verwerkt. Overigens zie je op het album een aantal oude acteurs en zangers die nogal problemen hadden met de drank en drugs en de meeste daarvan overleden daar ook aan. In Engeland was Sugar Mice goed voor een 22ste plek. (vigil)

De wereldhit uit '94 is de afgelopen jaren opeens (weer) enorm populair geworden. Dat idee krijg ik ten minste. Opeens kwam het overal hoog in de lijsten binnen en eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal als met Hallelujah van Jeff Buckley. Ondanks dat de populariteit er nooit om gelogen heeft, bereikte het nummer opeens weer het grote publiek en werd het weer veel gedraaid. Dit soort powersongs liggen mij niet zo vaak, maar Zombie is een leuke uitzondering (net zoals o.a. Mother Earth van onze eigen Within Temptation). Krachtig en met veel emotie gezongen. (chevy93)

Sterker: als Justin geëmotioneerd en eenzaam gitaarliedjes maakt, klinkt dat vrij eenvoudig bij het parket aan melodieën dat hij hier over elkaar heen gefabriceerd heeft. Een nummers als Holocene is niet alleen perfect in elkaar gezet met de juiste arrangementen, maar is ook tekstueel gezien ongeveer het beste wat de hedendaagse popmuziek te bieden heeft. Dat emotioneert mij, al is het maar omdat de intelligentie eraf druipt, veel meer dan 'Only love is all maroon' over een Am en C akkoord. Hoe spontaan dat dan ook moge zijn. (Kuk)

Machtige debuutsingle van Devoto en Co. En een van de beste debuutsingles tout court eigenlijk wel. Wat een dadendrang, voelt letterlijk alsof je van twee kanten wordt neergemaaid door die overheerlijk stuwende gitaarpartijen. Genieten.
En het beste bewaren we voor het laatst, zegt Luigi. De sleazy postpunk van Magazine. Hoorde laatst dat early U2 er ook door beïvloed was. Songs als I Will Follow enzo. Bijtende en knagende zang. Soaring McGeoch gitaar en de rest van de muziek jakkert lekker door als een vuig modderkleed, zalig. (johan de witt / luigifort)

Monumentale song van The Byrds, die zweverige en erg originele gitaarsound, die ijle samenzang, je waant je in hogere sferen ... (LucM)

Geloof het of niet, ik heb niet zoveel met de over de top, kitschy krijsrock die zichzelf vaak glamrock mag noemen, maar T. Rex bewijst in ieder geval met dit nummer een uitzondering te zijn. Voor diepgang scoort deze vlakke rockert niet erg hoog, maar voor oercatchy refreintjes, erg prettige solo's en prima gitaarloopjes zit je hier aan het juiste adres; pretentieloos gerock dus, en dat mag ook wel eens. Erg lekker (Snoeperd)

Voor de jeugd onder ons (ahum) is de versie van Undercover wellicht bekender. Begin jaren '90 schoot die eurohouse versie de Top 40 door richting de hoogste posities. Maar goed dit is dus (gelukkig) het origineel van dit oud Stealers Wheel bandlid. De opvallendste zaken aan dit liedje is de prima gierende gitaarsolo van Hugh Burns maar iedereen kent dit nummer door de saxsolo van Raphael Ravenscroft welke het nummer naar grote hoogte doet stijgen. (vigil)

Nu volgt commercieel gezien een van de succesvolste hiphopnummers ooit. Ik ben ontzettend blij dat dit nummer binnenkomt op een zeer mooie positie. Dit nummer kent een onweerstaanbare onweerstaanbaarheid. Het refreintje zorgt hiervoor. Iedereen zingt het wel mee: I´m sorry Miss Jackson, oeeeh, I am for real, never meant to make your daughter cry. Maar naast het refrein heeft het nummer ook nog een mooie beat te bieden en bij vlagen fantastische raps. Er zitten een aantal belachelijk vette stukjes in het nummer verwerkt. Zoals het ´for ever´stukje en het ´same thing´ stukje. (Snoeperd)

Men neme een kleine hit van een vrij obscure jaren '80 band, de gitaren worden vervangen door synthesizers. Daarnaast worden de galmende drums vervangen door een moderne beat. Klinkt goed toch? Dat dachten de Crystal Castles ook, dus dat deden ze dan ook precies voor hun tweede album. Door de zang van Alice Glass, kreeg het nummer iets spookachtigs.
De Crystal Castles waren echter nog niet klaar, dus nodigden ze een echt icoon uit die zijn sporen ook in de jaren '80 heeft verdiend: Robert Smith. Verder werden de synthesizers nog eens uit de kast gehaald en op standje ‘verschroeiend/nietsontziend' gezet. Zo werd er van een aardig, maar niet heel bijzonder popliedje een moderne versie gemaakt, die naar mijn inzien het origineel ver overstijgt. Zet dit lekker hard, geniet van die synthesizers, van die toch wel heel erg fijne zanglijn van Robert Smith en word bijna 4 minuten later wakker van deze enorme adrenalinestoot. (Joren999)

Vorig jaar verraste Lana ons al met Venice Bitch, een nummer van bijna tien minuten wat ook met recht een Afrekeningkanon werd. Nu verrast ze met nummer met een titel waarbij het bijna tien minuten duurt om m uit te spreken. Moet je wel flink stotteren, maar you get my drift. En ja, Lana is Lana en doet waar ze goed in is. Dit nieuwe nummer hope is a dangerous thing for a woman like me to have – but I have it (past toch wel gewoon op één regel) ademt een wonderschone wintersfeer, heeft minimale muzikale begeleiding maar straalt toch kracht uit. Mooie teksten ook en een voor haar doen zeldzaam moment op het einde wanneer ze overschakelt op kopstem. Lana is echt een powervrouw, logisch dus dat ze hoop heeft. (123poetertjes)

De zang is heel apart en moet je aan wennen maar daarnaast is het ook een prachtig dromerig nummer, klinkt ook wat sprookjesachtig. (LucM)

Het is na diverse pogingen dan toch gelukt Toxic in de MuMeLadder te krijgen; in 2020 kreeg Britney voldoende fans bij elkaar om haar de top 1500 in te stemmen. Geweldig spannend nummer met verschillende instrumenten en een lekker ritme waarbij voor mijn gevoel meerdere liedjes door elkaar verweefd raken door de zang van Britney. Wederom een knaller uit de hitmachine van producer Max Martin. (Sunderland)

Edwyn Collins, zanger van de cultband Orange Juice scoort solo een grote hit. Zeer aanstekelijk nummer dat mij zowel aan David Bowie doet denken (zang) als de Motown-sound (ritme) en die gitaarsound vind ik heerlijk. (LucM)

Toch altijd wel, samen met Roxanne, mijn favoriete Police-nummer. Ook nadat ik de reguliere albums doorgepluisd had, bleven deze twee toch fier overeind. Zoals wel vaker met retestrak drumwerk Copeland. Maar wat ieder Police-nummer uniek maakt is die mix van genres als ska, punk, rock en wellicht zelfs reggea. (chevy93)

Een ingetogen nummer maar toch met de nodige spanning en heeft een wat sombere en landelijke sfeer. Bono brengt het ook met veel passie en expressie. (LucM)

Dit nummer straalt veel levensvreugde uit met prima zang en fantastische drums. Eigenlijk een cover van Randy & the Rainbows uit 1963 maar dat doet niets af van de klasse van Blondie. (LucM)

Ik ken vrijwel geen bands die scherper klinken als de Pixies. Alles is ontzettend strak gespeeld. Het zorgt voor een uniek geluid dat de Pixies het allerbeste beheersen. De baslijntjes zijn weer eens mooi. Het refreintje is zeer fijn. Het hoeft niet eens tot mijn favorieten van Doolittle te horen om zeer te overtuigen. (Snoeperd)

()

In aanloop naar de vijfde langspeler AMwerd er in interviews gezegd dat de sound wat meer ''heavier'' zou zijn zoals het daarvoor uitgebrachte R U Mine?. Met deze eerste single van AM was daar geen woord aan gelogen. Het nummer opent met misschien wel de beste gitaarriff van dit decennium die je na één luisterbeurt meteen mee kunt neuriën en daarbij beukende drums. Deze twee elementen dit nummer voor mij één van de beste platen die de Arctic Monkeys hebben gemaakt. (VladTheImpaler)

Een van de méést gevierde nummers van het afgelopen jaar. Hoe vaak ik dit nummer ook draai, het voelt altijd aan alsof het mijn eerste luisterbeurt betreft. Een fris dreampopnummer met dromerige vocalen en elektronische deuntjes om in te verdwalen. En net voordat het geheel te cheesy begint te worden, wordt je nog even getrakteerd op een overheersende stofzuigerbass, nog steeds vermengd met alle schattigheid en tierelantijntjes van voorheen. Typisch zo`n nummer om heel vrolijk van te worden. (Dance Lover)

Singer-songwriter die destijds meer door huisvrouwen werd gewaardeerd dan door de critici. Maar hij heeft toch - met name in de jaren '60 en '70 - een behoorlijk aantal vaak gecoverde evergreens gebracht waaronder dit nummer en hij heeft ook een aangenaam warme stem. (LucM)

Tweede eighties-plaat pas in mijn lijst, realiseer ik me nu...
Heerlijke combinatie tussen computerbas en (grotendeels computer)drums aan de ene kant en aan de andere kant elektrische en akoustische piano's. Een orgeltje en vooral het Glockenspiel (metallofoon) om het helemaal af te maken. That's all it takes... Gitaren? Niet nodig in dit nummer.
BTW: Omdat ik van elk nummer uit mijn top100 ook naar live versies heb gekeken (heb van de meeste nummers ook fantastische liveversies gevonden/gezien -> waarvan ik er wellicht nog wel een aantal deel) viel me bij dit nummer op dat in de beginjaren '80 Jackson duidelijk worstelde om dit nummer live echt goed te kunnen brengen met een band. De bassist in het filmpje doet echt een bewonderenswaardige poging, maar bewijst helaas alleen maar dat de computerbas hier echt cruciaal is. Zelfde geldt voor de drummer, als je het mij vraagt... Later schakelde hij over op aangepaste (langzamere) versies van dit nummer. Helaas is er dus (kennelijk) geen goed versie van het nummer in de originele vorm!? Als iemand er wél 1 heeft - in welke vorm dan ook, houd ik me graag aanbevolen! (Grafmat)

De Wipers hebben met dit nummer een hoogtepunt gemaakt in de punk. Dit punknummer heeft alles. Die riff is echt te goed voor woorden. Daarnaast is dit nummer ook heerlijk springerig, stilzitten is echt geen mogelijkheid. Het is gewoon 10 minuten lang een en al energie. De Wipers zijn samen met de Ramones, Circle Jerks en de Dead Kennedys mijn mooiste ontdekkingen binnen de punk. Als je over anthems per genre moet gaan praten dan is Youth of America er een die je in het punk genre gewoon móet noemen. (Snoeperd)