Ik ken verder niks van Seal, maar wel weet ik dat Crazy een erg fijn popnummer is. Het overbekende refrein is niet irritant, het is juist ongelooflijk goed. Verder wordt het natuurlijk prachtig gezongen door Seal, hij een diepe stem die erg goed past. Ik blijf er bij, refrein is echt een classic. Terecht in de lijst deze megahit, tenminste, ik neem aan dat dit een grote hit was. (Snoeperd)

Ik ben een fan! Zowel van haar sound, haar clips, de art die erbij gebruikt wordt, haar hoezen, haar presence, ...
Het is een dame die me blijft meevoeren naar een andere wereld.
Ze straalt sex en lust uit. Ze is aanwezig maar dan ook weer niet. En dan hebben we nog die schitterende falsetto-stem. En ik blijf steeds nieuwe dingen in haar songs ontdekken.
Volgens mijn bescheiden mening is dit één van de grootste dames van het laatste decennia. Om te koesteren! (curufin)

De songteksten van Courtney Barnett lopen over van humor en cynisme. De enige artiest die dat net zo in de vingers heeft als zij is Alex Turner en dat mag Courtney als groot compliment opvatten. Barnett voegt daar af en toe ook nog een vleugje maatschappijkritiek aan toe en weet geregeld confronterend uit de hoek te komen. Ja, haar songteksten zijn duidelijk haar belangrijkste wapen. Haar uptempo liedjes liggen me over het algemeen beter, maar toch kies ik het relaxte, trage Depreston als favoriet. De nonchalance in haar stem én in de tekst maken voor mij het verschil. (stoepkrijt)

Een riffje zo simpel, maar je moet er een keer opkomen. En dat is Ritchie Blackmore dus gelukt. 'Smoke on the Water' mag verder als titel lichtelijk mystiek aandoen, de achtergrond van een brand in het casino van Montreux (aan het Meer van Genève) tijdens een optreden van Frank Zappa is volkomen prozaïsch.

Verder is het eigenlijk ook niet zo'n heel bijzonder nummer. Maar één riffje maakt alsnog een rockklassieker van formaat. (Casartelli)

In tegenstelling tot Goodnight Saigon, want die doet van alles met mij. Er is al veel over geschreven en wellicht is men er een beetje op uitgeluisterd, maar deze verdient toch zeker 500 plaatsen hoger te staan. Er zijn weinig nummers waar ik kippenvel van de tekst krijg, maar dit is daar één van. Door vele oorlogsveteranen als ultieme beschrijving van de (Vietnam)oorlog genoemd. Toch knap voor iemand die nooit ook maar één minuut diensttijd heeft gehad.
De drums die klinken als schoten of langzaam overgaan in het geluid van de wieken van een helikopter. Dat vind ik nou mooi.
Vroeger kreeg ik altijd kippenvel van And we will all go down together, nu niet altijd, helaas. Hoewel erg chauvinistisch blijft het toch een zin die, vanwege al het voorgaande, recht in de roos schiet door een ultiem saamhorigheidsgevoel te creëren. (chevy93)

Geschreven voor het einde van het concert? No het gaat over het stoppen met een verslaving. Maar het past ook daar perfect. Goeie beat Molko op dreef en My Oh My, it's a song to say goodbye. (DjFrankie)

Het moet ergens rond 2004 zijn geweest dat ik met mijn ouders als ongeveer tien jarig ventje op vakantie ging met de auto door het zuiden van Engeland. Mijn ouders waren vergeten CD's mee te nemen voor in de autoritten en tijdens een stop wisten ze een paar CD's te scoren. Een daarvan was een greatest hits van The Jam, waarvan mijn ouders nog fan waren uit hun jongere jaren. Ik was toen nog totaal niet bezig met muziek, maar ik vond het toen een leuke CD. Vele jaren later toen mijn interesse in muziek was toegenomen stuitte ik weer op The Jam. Als inmiddels liefhebber van Britse rock past The Jam perfect in mijn straatje. En vooral Going Underground klinkt heerlijk opgefokt. (VladTheImpaler)

Een schoolvoorbeeld van hoe een rocknummer moet klinken: een catchy gitaarriff (de moeder van alle gitaarriffs), een onweerstaanbare melodie en tekst die niet uit het hoofd te slaan is en veel energie. Zelfs de grootste depressievelling wordt hier vrolijk van. (LucM)

Live staat in de top 250 en dat is meteen het enige wat ik van ze weet. Niet dat ik er niet benieuwd naar ben, maar ik weet gewoon totaal niet wat het inhoudt.
Daarom ben ik benieuwd, wat deze band te bieden heeft.
Het nummer start ingetogen. De zang klinkt gevoelig en bevalt me goed. Daarna volgen enkele mooie uitbarstingen. Ik vind de muziek wel wat weg hebben van Counting Crows. Gevoelig gitaarspel en een zanger die zeer veel emotie kan opwekken. Ik zet dit op mijn luisterlijst, want dit nummer is zeer goed. Jammer dat dit meteen de enige notatie van Live in de ladder was.
Lightning Crashes staat overigens op precies dezelfde positie als vorig jaar, de plek waar het op binnen kwam. (Snoeperd)

Ook vaak gebruikt als reclame-tune maar ook als los nummer vind ik dit geweldig met name de schijnbaar eenvoudige maar doeltreffende pianoriedels. (LucM)

Je hebt van die artiesten die zo'n briljante debuutsingle uitbrengen dat ze er zelf nooit meer overheen komen. Zoiets geldt ook voor Fleet Foxes, tot nu dan, want zo lang zijn ze nog niet bezig... Maar mijn gevoel zegt dat het zo blijft al hoop ik natuurlijk dat ze het tegendeel gaan bewijzen. Begrijp me niet verkeerd: derest van hun muziek is ook erg goed, maar dit liedje heeft iets ongrijpbaars, noem het de x-factor... Het heeft maar een paar regels tekst, het is zo voorbij, maar die prachtige samenzang, en die sfeer die erin wordt neergezet is ook zo ontzettend mooi. Het is van die folk waarbij ik me in de natuur waan, alsof ik door het bos loop, alsof ik door de clip van het nummer loop... In hun teksten wordt de natuur ook nog weleens genoemd, dus dat gevoel klopt wel denk ik, maar er is bepaalde folk waarbij ik hetzelfde gevoel krijg als de natuur me geeft, en dat vind ik misschien wel de fijnste folk. Het gekke is: uit mezelf ga ik niet zo vaak de natuur in, ik denk dat ik zelfs meer een stadsmens ben. (Arrie)

Dit was het nummer dat vrienden van mij, als beginnend bandje, als één van hun eerste nummers leerden spelen. Daar kan je schamper over doen, maar het wil toch wel wat zeggen dat ze juist dit nummer kozen, terwijl het toen al zo'n 20 jaar oud was. Muziek hoeft niet moeilijk te zijn om een klassieker te worden. John Fogerty is de ware meester in het schrijven van briljante simpele liedjes en Bad Moon Rising is een perfecte voorbeeld van zijn songwriters kunsten. Iedere keer wordt ik weer blij als ik het nummer hoor en dat is toch één van de redenen om naar muziek te luisteren. (Kees-Jan)

Low is al erg vaak langsgekomen, pas nu komt er een nummer langs dat ik voor het luisteren van de top 2000 al kende. Words heet het en het is nog steeds het beste Low-nummer voor mij. Er heerst een allesomvattende spanning over dit nummer. De zanger draagt daar zijn steentje aan bij, hij probeert zo mooi en spannend mogelijk te zingen en dat lukt. Daardoor komen er pareltjes van passages zoals het tweestemmige refrein met een zangeres. (Snoeperd)

Dit nummer sloeg bij electronic-liefhebbers als een bom in, maar ook in de ladder. Het nummer is gewoon onweerstaanbaar in z'n soort, de ah ah ah ah aah's op de achtergrond zijn waanzinnig lekker, dit wordt afgewisseld met zuivere zang. Ook de heerlijke tikjes op de achtergrond zijn noemenswaardig. Caribou maakt verslaving ten top, en daar is dit het beste voorbeeld van. (Snoeperd)

Het grappige van zo'n Top 100 samenstellen is dat je je eigen muzieksmaak fileert. Als ik zo mijn lijst beluister en doorneem valt op dat ik gevoelig ben voor nummers met een pakkende intro, melodielijn een opbouw. Allemaal zaken die van toepassing zijn op deze IYTTYCWBN. De titel hiervan heeft me altijd mateloos geintrigeerd en nog steeds eigenlijk, al weet ik inmiddels dat het gaat over de Spaanse Burgeroorlog en Welshe vrijwilligers die zich aansloten bij de linkse internationale brigades. Dit serieuze thema weten de heren dan wel te verwoorden in een nummer waarbij het onmogelijk is om niet mee te neurieren of mee te tappen met de voet. (cosmic kid)

Some Velvet Morning is een buitenbeentje in de oeuvre van Lee en Nancy omdat het beduidend minder beïnvloed is door country en meer door de psychedelische muziek uit de late jaren '60.
Opvallend is verder dat het 'mannelijke deel' van de song een 4-kwartsmaat is en het vrouwelijke deel een 3-kwarts. Lee's stem is ook met beduidend meer reverb opgenomen.
De betekenis van het nummer is zoals met vele psychedelische songs wat vaag. De man schetst een krachtig, mysterieus beeld van een vrouw Phaedra, ''who gave him life … and made it end''. Die partij wisselt zich af met de vrouwenstem, zichzelf Phaedra noemend, en zij vertelt over mooie natuur en geheimen die bewaard worden door ''us''.
De Britse krant Daily Telegraph liet haar critici een lijst opstellen van de ''50 Best Duets Ever.'' Some Velvet Morning werd op 1 gezet met de verklarende tekst:

These two weirdly complementary sides of Hazlewood's persona unite on 'Some Velvet Morning,' a standout track from Nancy & Lee. On that track, Hazlewood and Sinatra sound like they don't inhabit the same universe, let alone the same song. Over loping spaghetti-Western guitar, Hazlewood sings of Greek mythology and “some velvet morning when I'm straight,” while Sinatra coos about flowers and daffodils in a stoned haze against a backdrop of bubblegum psychedelia. ''Some Velvet Morning'' sounds like two songs spliced together by a madman, or an avant-garde short film in song form.' (zaaf)

Herkent u de stem? Deze soul - en funkgrootheid kent de jeugd namelijk vooral als Chef uit South Park. Op zijn album Hot Buttered Soul uit 1969 staan twee nummers die de muziekgeschiedenis hebben veranderd, waaronder deze met de moeilijke naam. De man die voorheen korte hits schreef voor Stax Records, maakt hier tien minuten durende funk. Zeer succesvol, want wat funkt dit de pan uit! De hiphopwereld dacht er hetzelfde over, er zijn maar weinig nummers zo vaak gesampled. Tien minuten puur genieten! (Teunnis)

Deric Raven zou dit mooi kunnen omschrijven en anders doet de clip dat wel. Boards of Canada, tot nu toe een gevalletje ‘Nog maar eens downloaden', verrast me toch wel heel erg met dit nummer. Met mijn ‘rustgevend, misschien wat eentonig, simpel'-sleutelwoorden al achter de hand, werd ik verwend met viereneenhalve minuut puur optimisme en pure kleurigheid, en dan niet de optimisme en kleurigheid op zijn Amerikaans als in iedereen vertellen dat je van ze houdt en klaar. Nee, eerder het ingetogen soort dat me waarschijnlijk uit iedere depressie zal hijsen en me intens gelukkig maakt om te leven. Het leven is kort en dat soort clichés, maar ik voel het wel door deze wonderbaarlijke muziek. Ontdekking? Ja. (hoi123)

Ja dit is al een oudje en voor de doorbraak. Dit ontzettend dansbaar nummer zit vol new wave elementen zoals die toen volop te horen waren. Dit Sons and Fascination is mijn favoriet na NGD. Dit is zo'n nummer dat rustig 10 minuten door kan gaan en waar de ouwe waver rustig op door kan zweven. (DjFrankie)

()

In de jaren 80 was mijn jeugdliefde Duran Duran zowel 1 van de meest geliefde als meest verguisde bands. Het bakvissenimago, de levensstijl & de looks van de heren droegen hier zeker aan bij. Echte critici en muziekliefhebbers hoorden natuurlijk al lang wat nu -30 jaar later- velen nu ook erkennen: de leden van Duran Duran konden prima popnummers schrijven en de band behoort tot het vlaggenschip van de generatie der nieuw romantici.

Alles wat Duran Duran goed maakt, komt samen op het album ""Rio"", waarvan het titelnummer mijn inziens het sterkste nummer is: een heerlijk lang opbouwend intro, een geniale baslijn en een verrukkelijke saxsolo. Zanger Simon LeBon heeft geen bijzonder grootse stem, maar zijn ietwat nasale stemgeluid past prima bij Rio.
En ja, in de videoclip zit het allemaal: de decadente levensstijl en looks van de heren, de mooie dames, de cocktails, zon, strand, zee. Maar stiekem (of minder stiekem) waren we daar toch jaloers op en wilden we niets liever dan SImon Le Bon of bassist John Taylor zijn (cosmic kid)

Sam Cooke is een inderdaad een heel grote in de soul en zowat de aartsvader. De ultieme werkkampsong dat mij altijd bijblijft, beslist één van zijn beste nummers. (LucM)

Simple Minds vind ik sinds kort een erg goede band. Someone Somewhere In Summertime is uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers. Er staat nog veel meer leuks op New Gold Dream, waaronder deze. De instrumentatie is altijd dik in orde bij Simple Minds, er worden geniale deuntjes uitgeperst. Daarnaast is de wat theatrale zang ook leuk om naar te luisteren. (Snoeperd)

Misschien wel het bekendste reggae-nummer ooit. Als ik de laatste editie van de Top 2000 bekijkt een terechte opmerking (plek 156). De originele versie is een stuk langzamer en is terug te vinden op het album Natty Dread uit 1974. Dat album bereikte de gouden status in de U.K. Maar we hebben nu te maken met de live versie van het nummer opgenomen in het Lyceum Theatre in Londen (19-07-1975) wat resulteerde in een fenomenaal live album van Marley : Live! (1975) Een spectaculair optreden en de reggae werd definitief op de kaart gezet. No Woman No Cry wat betekent: "Nee meisje , huil niet" en niet discriminerend bedoeld wat ik dacht toen ik een jaar of 8 was, werd op single uitgebracht en haalde de Nederlandse hitlijsten. De live-versie is wat sneller en meeslepender dan het origineel. In die periode is ook mijn liefde voor de reggae ontstaan en heeft zeker te maken met dit nummer. No Woman No Cry is een waar reggae-icoon maar Marley heeft tal van nummers die zo'n status hebben bereikt. Uiteraard bestaan er legio covers van dit nummer. The Fugees bereikte in 1996 met hun versie van No Woman No Cry een hogere positie in de hitlijst dan Bob zelf in 1975. (sheep67)

Het grootste solo Beatle-succes en past makkelijk tussen het rijtje grootste Beatles-klassiekers. De een zwijmelt er bij weg, de ander vindt het ongelofelijk klef. Zelf vind ik het een schitterend nummer vanwege de rust die het uitstraalt. Niet zozeer de boodschap trekt mij aan, maar John Lennon houdt hier wel een schitterend betoog. Je moet nou eenmaal luisteren naar wat hij te vertellen heeft. (chevy93)

Je zou dit het titelnummer kunnen noemen van het 5e album van Boudewijn de Groot ""Hoe Sterk is de Eenzame Fietser"", aangezien dat de openingszin is van dit nummer. Het nummer is overigens niet geschreven door Lennart Nijgh, maar door Ruud Englander en is opgedragen aan de zoon van Boudewijn: Jimmy.
Het is een lekker bijtend nummer, met de heerlijke hippie-zin: ""Maar liever dat nog, dan het bord voor z'n kop van de zakenman, want daar wordt-ie alleen maar slechter van"". Overigens wilde Boudewijn hier dat zijn zoon liever voetballer werd dan zakenman. Of hij dat in de huidige voetbaltijden nog steeds wil (voetballers zijn tegenwoordig meer en meer geldcashers), betwijfel ik. (Kees-Jan)

Dit klinkt vanwege melodie wat vrolijker en aanstekelijk maar niet zonder dat donker, mysterieus randje dat zo kenmerkend is voor deze new wave band. Natuurlijk in de jaren '80-tijdgeest maar blijft fris klinken. (LucM)

Één van de beste popnummers ooit gemaakt. Dit nummer heeft zo'n ongelofelijk positieve vibe, echt niet normaal. Ook dat viooltje in het nummer is onweerstaanbaar. (ArthurDZ)

I'm Not in Love: de grootste hit en wereldwijd het bekendste nummer van 10cc en dat is niet gek. Zelfs in 2020 doet het nummer het nog goed met 157 miljoen plays op Spotify. Wat een dijk van een plaat is dit zeg. Alles zit erin: een geweldige hook, de ijzersterke lyrics, het geëxperimenteer van Godley en Creme, alles.

Stewart en Gouldman hadden altijd gezegd geen liefdesliedjes te willen schrijven, maar toen Gouldman het openingsakkoord gecomponeerd had en Stewart met een titel kwam, zagen de mannen hun kans schoon. We horen een song over een man die bijna obsessief verliefd is, maar zichzelf wanhopig probeert te overtuigen van het tegenovergestelde.

Het nummer is semi-autobiografisch voor Stewart, die ook de leadvocals voor zijn rekening neemt. Zo gaat de prachtige zin:
'I keep your picture,
Upon the wall,
It hides a nasty stain that's lying there.'
over zijn ouderlijk huis in Manchester waar een scheur in de muur van zijn slaapkamer zat. Die scheur bedekte hij met een foto van zijn vriendin.

Godley en Creme vonden het nummer overigens af-grij-se-lijk toen Stewart het voor het eerst pitchte. Ze vonden namelijk dat je het echt niet kon maken om 'I'm Not in Love' te zingen: 'I'm NOT in love? What the fuck is that? You can't say that.'
Toen Stewart het nummer daarna een keer voor de band speelde, werd iedereen witheet van woede: It's absolute crap!'

Jullie denken nu misschien, hoe dan? Wat ik er nog niet bij verteld heb, is dat Stewart het nummer als een Bossa Nova bracht met een vrolijk gitaartje en Zuid-Amerikaanse invloeden.....

Stewart was teleurgesteld in het commentaar van zijn makkers en wilde alles van de opnameband wissen totdat de poetsvrouw en ramenwasser die aanwezig waren in de studio het nummer onbewust tijdens hun werkzaamheden zongen en floten. Stewart wist hierdoor meteen dat hij een hit te pakken, de band ging aan de slag met het nummer and the rest is history.... (Shaky)

Cocteau Twins was niet bepaald een band die me aansprak tot ik het wondermooie Musette and Drums van hen hoorde. Wat een sfeer wordt hier neergezet! Allereerst is de stem echt fenomenaal, hoewel ik echt niets versta van wat ze zingt, dringt ze met haar stemgeluid echt door tot diep binnenin. Verder is ook het jagende gitaargeluid fantastisch, in het begin is het vooral begeleiding, maar vervolgens komt het steeds meer op de voorgrond tot er gierend één van de beste post-punk gitaarriffs ooit wordt neergezet, waarbij je niet anders kan dan mee te zinderen. (dumb_helicopter)