Luister de kale liveversie uit zijn eerste album Small Talk At 125th and Lenox, die is mijn inziens veel krachtiger dan de full band versie van een jaar later. In de liveversie komt de ronduit geniale tekst, vol met verwijzingen naar de popcultuur van de jaren '60, namelijk veel beter tot zijn recht. ‘The revolution will be no rerun, brothers/The revolution will be live (ArthurDZ)

Nancy mag dan makkelijk aan een carrière als zangeres zijn gekomen, als de dochter van de grote Frank Sinatra, dat neemt niet weg dat ze een aantal pareltjes heeft achtergelaten! Dit heeft natuurlijk alles te maken met de juiste mensen om haar heen, en in het geval van Nancy kom je dan al snel uit bij Lee Hazlewood, ook de man achter haar grote solohit These Boots Are Made for Walkin'. Samen hebben ze ook prachtige dingen opgenomen, waaronder Summer Wine. Een prima combinatie van stemmen, maar vooral schrijft Lee Hazlewood gewoon ontzettend goede liedjes! Mooie, typische jaren '60-begeleiding, met strijkers, blazers, en een lekker ritme. Maar de liedjes van Lee hebben gewoon een bepaalde X-factor, valt nauwelijks uit te leggen, een liedje als dit is simpelweg onverwoestbaar. (Arrie)

Oasis is samen met Blur de koning van de britpop. En Oasis vind ik wat betreft hitgerichte nummers nog beter. Blur is ook een band met veel topnummers, maar dat zie ik eerder als verrekte goede albumnummers, die ik soms ook prefereer boven singles. De nummers van Oasis klinken op Morning Glory en Definitely Maybe eigenlijk allemaal als single. En dat is heel knap en daarmee zijn ze ook een van de succesvolste bands in de muziekgeschiedenis geweest. Wonderwall is een bijzondere, vooral de scherpe en bijna gemeenklinkende zang gaat erin als gebakken koek. Die zang zorgt ervoor dat je ieder nummer meeblèrt. Op een feest ben ik altijd wel in de stemming voor deze: You're my wonderwaaalll. Heerlijk. (Snoeperd)

Een terechte klassieker of alledaagse kitsch? De meningen over November Rain zijn heel erg verdeeld onder de stemmers van de MuMeLadder. Waar andere toppers uit de klassieke Top2000 op meer steun kunnen rekenen geldt dat wat minder voor mijn inziens één van de meesterwerken van deze iconische rockband. November Rain, die met zijn lengte van bijna 9 minuten geen seconde te lang duurt, kent een perfecte opbouw waarbij de ingetogen Axl Rose uitblinkt als zanger. Een andere hoofdrol is er voor Slash die met zijn optreden in de geldverslindende clip zichzelf als rocker voor altijd heeft vereeuwigd.

Zoetsappig en kapot gedraaid zijn termen die in eerste instantie bij mij opkomen wanneer ik denk aan November Rain, maar als ik dit nummer dan hoor tijdens die eindejaarslijstjes, dan gaan mijn herinneringen terug naar de tijd dat ik met een rode zakdoek op mijn hoofd dit nummer naspeelde op keyboard. Als zevenjarige kwam ik er toen al achter dat ik niet bepaald muzikaal ben aangelegd, maar niettemin zijn de herinneringen aan die momenten onuitwisbaar. Hoewel mijn muzikale smaak zich blijft ontwikkelen en ik veel nummers uit het verleden inmiddels vind klinken als niemendalletjes, blijft November Rain voor mij een nummer om te koesteren. (Co Jackso)

Bij lange na niet het beste van het album, maar dat zegt veel over het album. Het titelnummer is absoluut niets mis mee. Toch mist het wel iets. Het heeft bv. niet de passie die Don't Bang the Drum heeft en ook niet het prachtige trompetspel van Trumpets. De rust die het nummer uitstraalt heeft dan wel wat. Als afsluiter perfect, maar zo los.. (chevy93)

De zomer van 2017 viel me zwaar. Ik had twee banen (bij een paviljoen en de kroeg), waar de piek vooral tijdens het hoogseizoen lag. Met name tijdens het weekend zat ik letterlijk geen seconde stil, behalve als ik in de auto naar het werk zat. Meestal begon ik rond 12:00 tot ongeveer 22:00, om daarna snel door te rijden naar de pub waar ik nog een dienst van 23:00 tot 06:00 meepikte. Bij het paviljoen werkte ik fulltime en het café deed ik één à twee keer per week, dus werkweken van 80 uur waren vrij normaal. Áls ik vrij was, ging ik aan de zuip en zodoende ging de zomer voorbij in één grote waas.

Die roofbouw op mijn lichaam ging niet voorbij zonder consequenties. Bij het paviljoen was voor het begin van het seizoen een zeer leuke chick aangenomen, waar het na een x aantal dagen op de werkvloer al zéér goed mee klikte. Met de collega's gingen we tijdens het hoogseizoen vaak bij iemand in de bar zitten, dus bij het eerste de beste feestje had zij teveel gedronken en mocht ze niet meer naar huis rijden. Deed ze expres, want ze wilde maar op één plek belanden...

Echter zei mijn lichaam direct nee. Bij aankomst in mijn casa viel ik direct in slaap en na vaker afspreken herhaalde dat kunstje zich steeds weer: waar de magie zou moeten gebeuren, vond één groot slaapfeest plaats en een teleurgestelde lady als resultaat. Het overmatig drankgebruik en het vele werken eiste zijn tol, na de zomer begon ik met mijn stage in het buitenland en beloofde ik beterschap. Ze zou langskomen in België, maar ondanks geklofte pogingen om weer af te spreken, werd ik compleet genegeerd. Tot de dag van vandaag heb ik nooit weer iets van haar gehoord.

Tussen de spaarzame momenten van rust door, pompte ik heel vaak het album Moment of Truth. Zowel bij de kroeg als het paviljoen had ik amper pauze, dus de muziek van Gang Starr was een perfect moment voor laidback en om de gedachten op een rijtje te zetten. Bij het opzetten van de elpee - vooral in de auto - krijg ik direct een brok in de keel, bij deze turbulente periode is de plaat echt helend geweest.

De track met Deck zorgt voor de meeste kippenvel. Destijds draaide ik het nietsvermoedend omdat ik het gewoon een goed nummer vond, onwetend dat de emotionele waarde zo hoog zou gaan zijn. De sample van het nummer staat in mijn geheugen gegrift, de verses van de heren - vooral Deck - zijn spiritualiteit ten top. (jordidj1)

First Aid Kit hoorde ik voor het eerst in het voorprogramma van Jack White, toen hij optrad in de Heineken Music Hall in 2012. Hun wat fluisterende muziek paste niet helemaal bij het gitaargeweld van Jack White, maar toch was ik wel gegrepen door hun schitterende samenzang en ben ik ze gaan volgen.
Het nummer Emmylou komt van hun tweede album 'the Lion's Roar', waarmee ze doorbraken naar een groter publiek. Emmylou is een schitterende ode aan vier toppers in de countrymuziek: Emmylou Harris, June Carter, Johnny Cash en Gram Parsons.
Emmylou Harris (de enige nog levende van de vier) was tot tranen geroerd toen First Aid Kit dit nummer speelde in Zweden in 2015 waar Emmylou de Polar Music prijs in ontvangst mog nemen. Het geeft wel aan hoe ontzettend goed dit nummer is. (Kees-Jan)

Het debuut van ATCQ is wellicht het meest aansprekende groeps-hiphopalbum aller tijden, op een gedeelde plek met 36 chambers misschien, maar het gaat nu even om ATCQ dus in deze post zet ik ATCQ even op 1. Voorzitters van een complete funky positieve beweging met De La Soul, The Jungle Brothers en een enorme groep minder bekende aanhangers. Allemaal als grote posse elkaars creativiteit benuttend. Hiphop zoals het bedoeld is in mijn beleving. Het positieve valt ook op als je naar de albumcover kijkt, allemaal foto’s van hiphophelden volgens ATCQ. (tuktak)

Siouxsie kan ik altijd wel waarderen. Dit ook. Het heeft een zware, kille sfeer maar ook iets hoopvols. Het klinkt alsof dit lied geschreven is in een vervallen krot waar het tot binnen regende maar tegelijk had ze er goede hoop op dat ze de lotto zou winnen. Een uitstekende song is het zeker. (arcade monkeys)

Prachtig nummer, waarin vooral de heerlijke pianopartij en het krachtige, hartverwarmende refrein vanaf de eerste luisterbeurt opvallen. Hoe Dire Straits aan dat ‘muziek voor oude omaatjes'-imago is geraakt, is mij een raadsel. Daarvoor zijn nummers als Romeo And Juliet toch veel te interessant? (ArthurDZ)

Dit is verreweg mijn favoriete hiphop track. Ook mijn favoriete hiphop album (Bizarre Ride II the Pharcyde) overigens. Na honderden luisterbeurten ben ik het nog steeds niet zat! Steengoede teksten, heerlijke flow en een perfecte beat (die sax!). De verschillende rappers doen niet voor elkaar onder, al zijn ze totaal verschillend qua stemgeluid en stijl. Dit is dan ook mijn hoogst genoteerde hiphopnummer, want beter dan deze heb ik ze nog niet gehoord! Met meer dan 350 hiphop albums in de kast zegt dat genoeg. (-SprayIt-)

Rainbow was de tweede band van meester-gitarist Blackmore, Rising wordt terecht gezien als het beste album van deze band en Stargazer als beste nummer van deze plaat. Je moet houden van Bombastische hardrock om dit nummer te waarderen, dit nummer moet het ook absoluut niet hebben van ingetogen spanning. Voor mij is dit nummer al vanaf de eerste drumslagen een adrenalinerit. Tel daarbij de prachtige stem van Ronnie James Dio op en ik lig onder de tafel. Alhoewel! Tijdens de gitaarsolo moet ik toch snel onder de tafel vandaan kruipen, want onder de tafel airgitaren gaat niet. (Barney Rubble)

Ice Ice Baby... Het baslooje van Under Pressure kende in 1990 een tweede leven in de wereldhit van de blanke rapper Vanilla Ice. Ik vermoed dat David Bowie anno 1981 zijn handtekening onder zijn overstap van RCA naar EMI kwam plaatsen toen hij op Freddie Mercury tegen de behaarde borst liep. Of de twee megasterren zin hadden in een samenwerking? De heren van Queen zaten al een tijdje mee te luisteren naar de grooves van Chic en de eerste hiphoppers. Een aanstekelijk basis voor een non-album single met een maatschappijkritische ondertoon. Een single die pas in tweede instantie aan het gelijktijdig verschenen Greatest Hits album van Queen zou worden toegevoegd. (dazzler)

Bring on the new messiah
Wherever he may roam

Als ik mijn nr. 1 en 3 zie vraag ik me af of 1984 wel het beste jaar uit de popgeschiedenis is en niet 1985...
17 Mei 2014, ik weet het nog goed. Dat was pas de eerste keer dat ik deze song hoorde Ik was met mijn vriendin bij een dansavond in Paard in de kleine zaal. Het ging om een nieuw concept: New Wave City. Dit was de eerste editie ervan. Verschillende Djs draaien dan hun fave plaatjes uit de New Wave jaren. De editie erna zijn we ook nog geweest, daarna niet meer. Door omstandigheden en of tijdgebrek ook geloof ik, we namen ons steeds voor om te gaan, maar het kwam er maar steeds niet meer van. Maar we hebben onze zinnen er wel nog op gezet De laatste edities schijnen nog specialer geweest te zijn, want dan draaide het specifiek om een bepaalde band. De eerste 2 uur zou er dan exclusief muziek van die betreffende band gedraaid worden. Zo zijn The Cure, Japan en dat soort bands wel eens de ''hoofdact'' geweest. Nou ja, pech gehad ofzo, better luck next time

Maar goed, we kwamen daar dus aan op een zaterdagavond. Wat zijn avonden in de lente toch ook heerlijk, dat zachte, die bloesemgeur vaak overal, zalig. Jassen bij de garderobe, mijn vriendin nog even een peukje roken en op naar de kleine zaal van Paard om de boel daar te checken, beetje sfeer proeven. Het was er nog vrij rustig, maar volgens mij werd er al erg toffe muziek gedraaid. In het begin stonden de meeste mensen nog een beetje aan de zijkanten met elkaar met een biertje in de hand te praten. Gelukkig was het geen Club Insomnia Men is dan een beetje aarzelend om te gaan dansen ofzo. Geeft niks, ik ben net zo en ik moet eerst ook een paar biertjes op hebben, om mezelf even te kunnen vergeten Maar het zaaltje stroomde steeds voller en mensen begonnen te dansen. Sommige mensen die zich ook speciaal gekleed hadden, inclusief make-up. Het was bijna ook gewoon echt de early 80s daar en dan nog eens de muziek erbij. Op een gegeven moment was de zaal zo goed als vol en swingde iedereen de pan uit op het ene na het andere fenomenale nummer.

Na een tijdje namen we een pauze, weet ik nog. Even bijkomen, peukje roken weer in de rokersruimte en nog een biertje bestellen. En dan weer de hoek om de trap naar boven. En toen begon het: ik hoorde de eerste klanken als ik mijn weg baande op de treden naar boven. De eerste klanken van Bring On the Dancing Horses van Echo & the Bunnymen (op dat moment had ik dat niet door). Het was alsof die sprankelende eerste tonen en klanken tot mij neerdaalden vanuit de hemel (de zaal) naar mij toe. En ik vervolgens met elke trede die ik verder naar boven nam steeds dichter bij de hemel kwam. Ik zal dat moment nooit, maar dan ook nooit meer vergeten... Ik vroeg perplex aan mijn vriendin wie dit waren. Zij wist het op dat moment geloof ik ook niet. Dus even niet dansen, maar luisteren...en na een tijdje hoor je dan Ian's stem. Echo... Maar deze kende ik nog niet.

Wel Porcupine en Ocean Rain, want die hadden we de jaren ervoor gekocht bij verschillende platenzaken. Vooral Ocean Rain, de titeltrack, vonden we prachtig, dat is na Dancing Horses voor mij, onze big fave. Wat een song ook! Had ik er nog 1 van Echo voor de top 100 gekozen, had die 't wel geweest. En The Killing Moon kende ik natuurlijk al van vroeger van de radio. Gek genoeg is Echo in mijn teens en early 20s een beetje aan mij voorbijgegaan. Ik had ze in het verleden wel eens geprobeerd, omdat het tijdgenoten waren van U2 en ze aangeraden werden, maar ik kon er toen niet echt goed inkomen, iets te quirky en alternatief voor mij itt tot de commerciële U2. Maar dat is dus later helemaal goed gekomen, zeker met albums als Ocean Rain en Heaven Up Here, knallers zijn dat en ook het donkere Crocodiles staat hier gewoon in de kast, evenals Ocean Rain's opvolger, waar die heerlijke 12'' versie op staat van de dansende paarden en ook gewoon de normale versie van Songs to Learn and Sing. Een aardige Echo collectie dus wel Maar de tussendoorsingle Bring On the Dancing Horses kende ik dus nog helemaal niet tot dat moment. Met Ocean Rain was Echo op de top van hun kunnen. En wat gaan artiesten dan vaak doen, dan brengen ze nog een werkje uit, zoals een single of album en dat is dan echt hun allermooiste wat ze ooit uitgebracht hebben. Je ziet dat heel vaak. Neem alleen U2 als voorbeeld. Op de top van hun kunnen met Achtung Baby, maar met Zooropa mijn fave album en met Lemon mijn fave song van ze maken. Hetzelfde geldt voor mij met Echo en Ocean Rain en Bring On the Dancing Horses. Hun ultieme piek! Het album uit 1987 van ze is ook een erg sterk album, maar dus wel net minder dan hun piek. Ik vind het fascinerend om over dat soort dingen na te denken

Maar goed, Bring On the Dancing Horses dus. Er is voor mij geen stuk muziek hemelser dan dit. Nee, ook dat prachtige deeltje uit Find the River niet Ik ga hier wel voor de prachtige 12'' versie met zijn prachtig lange intro, my god . Alleen die eerste bijna 1,5 minuut zou al op 1 staan, denk ik
De song begint met die eerste 2 aanslagen op die synths, voorafgegaan met een aanzet van een zwabberende gitaar, wat een tonen, wat een volle en mistige klanken, wat een diepte, als uit een andere wereld. Alleen die paar toetsen/klanken zijn al de beste uitvinding allertijden, mijn hemel Die raken en slopen me alleen al Dan ben ik al afgevloerd om in Johnny Marr termen te blijven Maar dan komen daarna nog eens die hoge piano/synth tonen bij die zich als een regenboog uitspreiden in de lucht. De emotie, zeg! En dan die echoënde fluit-achtige synth er nog bij en die scaling donkere synths weer met dat hemelse basloopje en die synths als blazende hoorns daar weer overheen. OMG! Bliss x7!
En dan Ian met zijn prachtig diepe, langzaam trage stem, vol emotie, heerlijk. Zo passend bij de muziek ook. De tekst doet er eigenlijk helemaal niet toe voor mij op een bepaalde manier. Ik ken ze wel by heart, maar ik ga ze hier niet uitpluizen. De song in zijn geheel is als een soort mystieke ervaring voor mij. De song is zo rijk aan prachtige klanken, is zo spacious alsof er talloze werelden zich tussen die klanken bevinden. Ze doen mij denken aan de vele lentes en zomers die ik met mijn vriendin doorbreng in de duinen die bij mij hier om de hoek zijn. Het strand waar ik vaak ben en de Pan van Persijn (ook wel Panbos geheten), waar ik mijn Pan Within vaak probeer te vinden , allemaal op korte loopafstand. Grote kans dat je mij daar ergens wel vindt. Zwierend als een elf tussen het groen van de bomen op de prachtig zwierende klanken van de dansende paarden of het meer rauwe, maar net zo mooie van de duinen of rennend door de woeste en klaterende zee, schreeuwend van blijdschap. Daar doet deze song mij aan denken. En ook weer, net als bij Famous Last Words, aan een betere wereld. Door de klanken alleen al, maar ook door de messiah waar Ian ineens over zingt. Waar komt dat ineens vandaan dan? Geen idee, maar ik vind dat een prachtig effect, zo passend bij het einde van de song als we wegfaden... (luigifort)

Low klinkt direct lekker "low", een trage, lage gitaar en een heze vrouwenstem. Enorm minimalistisch en donker. Dromerig en dreigend, veroorzaakt door het contrast tussen de stem van Mimi Parker en de typische post-punk gitaarklanken (laag en venijnig). Het barst uit in een geweldige jam waar vooral de gitarist zich helemaal verliest in de muziek. (Teunnis)

Postpunk? Zeker, maar het stuwende, repetitieve geluid van Boys In The Better Land is daarnaast vooral rock-‘n-roll op zijn best. Heerlijke gitaarherrie van het oprechte soort. Frontman en poëet Grian Chatten scandeert vlijmscherpe zinnen alsof hij een oude rot in het vak is, maar we hebben hier te maken met een single van het debuutalbum Dogrel. Het nummer is geschreven na een taxirit met een anti-Britse-chauffeur. Ierser kan het wat dat betreft niet worden. Onlangs bracht de band het tweede album uit en weten we: Fontaines D.C. is here to stay. (AstroStart)

Ontroerende song waarbij Phoebe zich klaarmaakt om te gaan zingen op de begrafenis van een goede vriend ‘one year older than me'. Het minimalistische gitaarspel en de strijkers ondersteunen haar aangrijpende stem. Na Julien Baker is er opnieuw een veelbelovend folktalent gearriveerd. (AstroStart)

Wat een heerlijke sfeer weet BoC toch neer te zetten. De synth waarmee het nummer start is er een waarvan je, ook als je het nummer voor het eerst hoort, denkt dat je hem al jaren kent. Daarna komen de drums er in. Niet te overheersend, maar wel merkbaar. En dan zweeft het nummer zes minuten voort met een heerlijke, dromerige sfeer. (7744leon)

Voor een portie onvervalste gitaarrock kan je wel aankloppen bij Neil. Misschien wel zijn lekkerste nummer als het gaat om tempo . In een sneltrein gooit hij er zijn vuile (maatschappijkritische?) tekst uit. Eentje die ik inmiddels kan dromen en ik zing slash krijs net zo hard mee (chevy93)

Classic rock van de hoogste plank zoals Fleetwood Mac dat zo goed kon. De rust zelve en onze alternatieve rockers zullen er weinig spanning in vinden. Ik vind het in ieder geval prachtig. (chevy93)

Hoe vaak moet de drumbeat van John Bonham wel niet gebruikt zijn als sample? Het is namelijk een simpele beat maar Bonham speelt hem zo krachtig en met een bepaalde drive dat het een nummer echt beter kan maken. De Beastie Boys gebruiken deze drumbeat bij het nummer Rhymin' And Stealin' in combinatie met de gitaarriff van Sweet Leaf van Black Sabbath. Het gitaarspel is gewoon lekker met die slidegitaar. When The Levee Breaks is een nummer wat 7 minuten zonder al te veel poespas zijn gang gaat maar geen seconde verveelt. (Don Cappuccino)

Vanaf mijn 11e tot ongeveer mijn 17e heb ik de unplugged cd van Nirvana compleet grijs gedraaid. Nog steeds vind ik het verreweg de beste cd. Veel nummers komen akoestisch veel beter tot hun recht dan de gejaagde, rommelige elektrische versies. Een extra bonus van dit album is een aantal fijne covers dat erop staat. Zo staan er paar covers van de anders compleet vergeten Meat Puppets op, natuurlijk eentje van het lager in deze lijst gelegen Jesus Wants Me for a Sunbeam van The Vaselines, maar de allerbeste is toch wel Where Did You Sleep Last Night. Een traditional, die in de jaren '40 voor het eerst op plaat werd gezet door Leadbelly - overigens ook een geweldige versie - en daarna vele malen gecoverd is. De doorleefde zang van Kurt Cobain en het raspende gitaarspel passen perfect bij dit geweldige bluesnummer. (Titmeister)

Ondanks de constante en supersterke kwaliteit op Grace blijf ik deze cover van Jeff Buckley zijn mooiste liedje vinden. Alles in dit nummer bestaat uit gevoel en emotie. Er zit ontzettend veel gevoel in de gitaarakkoorden, om over de stem van Jeff maar te zwijgen. Het is echt ongelooflijk hoe veel emotie hij kan overbrengen. Dit nummer doet zijn titel eer aan, het is hemels. (Snoeperd)

In het begin van de jaren '90 was de Top 40 mijn muzikale bijbel en Technotronic (inderdaad, die van Pump Up The Jam) mijn absolute favoriet als het op muziek aankwam, anno nu is muziek mijn grootste hobby: er gaat bijna geen dag voorbij dat ik er niet actief mee bezig. De liefde voor muziek was er al, maar je zou kunnen zeggen dat Billy Corgan het vuur stevig heeft opgestookt. En daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor. Het duurde wel even voor het balletje ging rollen: waar ik als brugklasser nog helemaal niets kon met Nirvana's Smells Like Teen Spirit (herrie vond ik het), werd ik als zestienjarige beetje bij beetje liefhebber van de alternatieve gitaarmuziek. Met name mijn scoutingvrienden van weleer waren daar debet aan: na onze wekelijkse bijeenkomsten op vrijdagavond werd er altijd alternatieve muziek gedraaid en dat beviel me steeds beter. Ik leerde alsnog Nirvana waarderen, evenals de andere grote grunge-bands uit die tijd. En ik vond de in die tijd populaire Green Day en Offspring ook erg leuk, al was ik daar snel op uitgeluisterd. Het was ergens vlak na de zomer dat iemand een cassette mee had met daarop een nieuw nummer van de Smashing Pumpkins, een band waar ik tot dan toe nog niet echt mee uit de voeten kon. Maar hoe anders was dat met Bullet With Butterfly Wings! Het was per direct mijn favoriete nummer en ik was niet alleen: het werd het lijflied van ons vriendengroepje. Elke vrijdagavond brulden we weer keihard dat refrein mee en genoten we van die ziedende laatste minuut waarin James, Billy, D'Arcy en Jimmy zich flink uitleefden op de gitaren en drums. Om het nummer daarna nog eens te draaien.
Snel daarna was ik jarig en mijn ouders gaven een cadeau waar ik maar niet op uitgeluisterd raakte: Mellon Collie and the Infinite Sadness. Ik was zo verpletterd door de eerste CD dat het wel een maand heeft geduurd voor ik eens aan de tweede CD toekwam... Zonder daar overigens een noot van te kennen had ik echt het gevoel dat dit The White Album van mijn generatie was. Smashing Pumpkins' was niet de eerste gitaarband die ik leerde kennen, maar wel de eerste waar ik echt verliefd op werd. Dank u, Billy, Jimmy, D'Arcy en James! (herman)

The Police was destijds één van mijn favoriet bands en hun hits had ik grijsgedraaid. Nu klinkt dit nog steeds fris met kenmerkende zang en ook het reggae-achtig ritme. (LucM)

Iemand zei (dit jaar?) dat dit nummer blijk geeft van het feit dat sommige artiesten blind de lijst in gestemd worden, maar ik vind Hunter and the Hunted juist één de meest frisse en tijdloze nummers die op New Gold Dream staat. Geen oubollig gepingel (waar overigens niets mis mee is), zoals op Promised You a Miracle, wat frisser geproduceerd dan het titelnummer en de opener (hoewel beter) oogt ook wat gedateerder. Vooral de duistere manier van produceren spreekt mij aan in dit nummer. Nee, het is zeker geen Joy Division, maar als je je bedenkt dat dit dezelfde band is die nummers als Alive and Kicking, Belfast Child en Big Sleep schreef. Wellicht dat ze op hun eerdere platen meer van dergelijke nummers hebben? Ik heb ooit een keertje Sons of Fascination geprobeerd. Geen succes. (chevy93)

Het niet geven van een titel aan je album geeft meestal een frisse start aan (denk ook aan Fleetwood Mac). Peter Gabriel was al een aantal jaren uit de band, Hackett volgende een aantal jaar later en alleen Collins, Banks en Rutherford bleven over. Dit trio zou andermaal de wereld weten te veroveren met klassiekers als Mama, Invisible Touch en Jesus He Knows Me. Sterker nog, ze zouden de massa de vroege Genesis doen vergeten en wie nu Genesis op de radio hoort, zal 99 van de 100 keer niet de progressieve Genesis horen. Het was dan ook pas, totdat ik stuitte op MusicMeter/progarchives dat ik erachter kwam dat Genesis een legendarische progband was in de jaren '70. Van huis uit leerde ik kennis maken met Genesis, maar alleen de laatste versie. Deze versie boeit me niet zo en derhalve heb ik band altijd met een aarzelende blik bekeken. Mama heeft me daarentegen altijd al op de een of andere manier aangesproken. Het progressieve randje zorgt voor wat meer emotie dan de hap-slik-weg-singles. (chevy93)

Alweer Blur, maar ditmaal een behoorlijk bekend nummer. Wist alleen niet dat het van Blur was. Whoo hoo! Wikipedia geeft uitsluitsel wanneer ik dit nummer voor het eerste hoorde: Fifa World Cup 98. Eerder hadden we al The Rockafeller Skank en nu dan deze. Wel erg kort, dat is dan weer jammer. Vlot, sterk en bijzonder aanstekelijk. Zo mogen ze er meer maken! (chevy93)

Siouxsie and the Banshees staat al jaren in mijn subtop - 100. Ik vind het mooie muziek, maar weinige nummers dringen zo goed tot mij door dat ik het echt 3 maal per dag moet luisteren. Nummers die dat wel doen zijn nummers waar weinig voor nodig is om die eeuwige Siouxsie and the Banshees sfeer te creëren. Zoals City in Dust en natuurlijk Spellbound. De clip is alleen al het bekijken waard omdat aan mevrouw Siouxs (of Susan Janet Ballio zoals ze echt heet) af te lezen is dat zij haar muziek als een kunststroming beschouwt en de manier van dansen die zij daar toepast geweldig bij het nummer past. Onheilspellend, maar daarom geniaal. Chapeau! (nclo)

Dit zal ongetwijfeld een love/hate plaat zijn. Wat volgens mij vrijwel alle metalachtige stukken muziek het geval is. Maar hier is het ook de stem. Die is zo rauw als maar zijn kan. Ace of Spades is een heerlijk energievretend snelheidsmonster. Toch is het ook nog best melodieus. En hoe Lemmi de titel uitspreekt is gewoon buitenaards: Hij lijkt de zin er helemaal uit te moeten persen. Er komt in ieder geval een geweldig geluid uit. (Snoeperd)