Alcest heb ik altijd al bewonderd omwille van hun specifieke sound. Van blackmetal tot dromerige shoegaze. Là Où Naissent Les Couleurs Nouvelles is ook fantastisch, maar Délivrance is echt wel wondermooi. Op zich totaal geen metal meer, maar dat hoeft ook niet. Het gitaarlijntje wijst je de weg doorheen een sprookjeswereld waarvan je versteld zal staan. Onvoorstelbaar nummer eigenlijk. (dumb_helicopter)

Na een minimalistisch begin blijft die piano je de gehele tijd achtervolgen, na bijna een minuut gaat Jonsi meedoen en gaat het lied open en wordt het nog uitbundig.
Een rijk arrangement, met drums, strijkers blazers, xylofoon en gitaren.
Soms mag je hier ook wel een beetje smokkelen en dus gebruik ik de later opgenomen live opname (Heima), want die vind ik zelfs prachtig. (Rudi S)

Er zijn zo van die nummers die gewoonweg onbeschrijfbaar zijn en die je gewoon moet voelen, en daar is dit nummer een voorbeeld van. Als opener van het meesterwerk ( ) zet het zo'n een tristesse neer, dat het me keer op keer moeilijk is om m'n ogen droog te houden. Hoe die Jonsi zoveel emotie in zijn stem weet te leggen samen met de weer wonderbare instrumentatie dat blijft me een mysterie. (dumb_helicopter)

In 2012, een jaar voor hij met dit nummer kwam, zag ik Nils Frahm als onderdeel van de tour die hij deed samen met andere collega's van Erased Tapes (zijn label), tot op heden nog altijd mijn mooiste concert aller tijden. Toen heeft hij deze (volgens mij) niet gespeeld, maar ik kon in ieder geval niet bevroeden dat deze man een nummer zou uitbrengen die in mijn top 10 aller tijden terecht zou komen.

Says is voor mij de ultieme combinatie tussen neoklassiek en elektronica. Een trance van een dikke acht minuten is het gevolg van de pulserende tonen van deze leerling van Tchaikovsky's school. Als gehypnotiseerd heb ik een paar jaar later in het Paard van Troje staan kijken naar deze man. Deze man brengt klassieke muziek naar de moderne tijd en creëert een toegankelijk, doch volstrekt uniek eigen geluid. Says is daarvan zijn beste exponent. En dan te bedenken dat het live nóg beter wordt. Je voelt het (letterlijk) wanneer hij het nummer live uitvoert! (chevy93)

In amper drie minuten vecht Marlena Shaw een ganse oorlog uit, met een leger strijkers in de vuurlinie, een marcherende breakbeat en een heerlijke hymne om de vrede te herintroduceren. Alsof 10.000 man de Californische heuvels platwalsen, in de naam van leven, liefde en soul. Eigenlijk is de battle al gewonnen in de eerste seconden: elke tegenstand wordt met de hardhandige strijkers meteen omver geblazen. Die heftige bombast wordt afgewisseld met lichtvoetige jazz en Marlena houdt als een ware maarschalk beide partijen onder haar vinger. Overtuigd van haar missie, de hele aardbol moet eraan geloven, aan die unieke, gouden en oneffen tinten van haar leefwereld. Dat ze daarvoor het origineel aan flarden schiet, is niet meer dan the survival of te fittest. Ze heeft het zich toegeëigend als was er nooit een ander geweest. (kemm)

Townes geeft mij het ultieme ‘lonesome cowboy’-gevoel en daar hou ik van. Je waant je meteen in een andere tijd ergens op een veranda in Texas. De strijkers zorgen voor een prachtige sfeer plus Townes heeft een van de meest geweldige stemmen die ik ken.

Waar ik in het begin van de lijst de posities van nummers erg inwisselbaar waren, zijn we met dit vijftal toch wel bij de crème de la crème aangekomen. Met nummers als Mia, Monkey & Bear en Kathleen heb ik zulke sterke associaties met de periode 2006/2007 dat ik me niet kan voorstellen dat ze ooit buiten de bovenste regionen zullen vallen. Maar gelukkig blijkt mijn toplijst niet zo vastgeroest te zijn als ik dacht, in de top 10 toch gewoon 3 nummers die ik afgelopen 4 jaar heb leren kennen. (Dwejkk_)

Scott Walker van The Walker Brothers, daar komen uiteraard violen aan te pas. Scott Walker heeft ietwat een aparte stem, maar ik vind het zeker een mooie stem. Het nummer klinkt wat duister, wat volgens mij ook goed bij de tekst past. Ik snap de tekst nog niet helemaal, maar de dood komt er wel in voor, en dat straalt ook van het nummer af. De violen werken hier gewoon in dienst van het liedje, evenals alle andere instrumentatie, plus het neerzetten van de sfeer, en Scott zingt zijn verhaal eroverheen. Althans, het voelt echt alsof ie een verhaal aan het vertellen is. Geweldige zanger ook, hoe hij de nuance in zijn zang aanbrengt als hij zingt: "and then she died". En zodra ie dat zingt, hoor je ook dat dat, op het laatste refrein na, het einde van het liedje is. Puur door het gevoel wat hij in zang legt. Echt een ont-zet-tend mooi nummer, en een hele grote ontdekking, hier ga ik achteraan! (Arrie)

Een band die ook niet echt kan ontbreken is dit gezelschap. De meest disco-achtige aller new wavebands. Met dé dansvloerklassieker van New Order, Blue Monday, heb ik minder dan met de meeste andere singles van de band. Deze heeft zo'n lekker niet-vanzelfsprekende zanglijn. (Lukas)

Valproïnezuur (2-propylpentaanzuur) of natriumvalproaat is een niet-natuurlijk voorkomend vertakt vetzuur. Valproïnezuur en zijn zout (valproaat) - worden in de geneeskunde gebruikt als een anti-epilepticum. Het middel kwam in 1968 op de markt onder de merknaam Depakine. Aldus Wikipedia. Met een spatietje ertussen wordt dat medicijn plots een waanzinnige tropische belevenis op welke dansvloer dan ook. Dat baslijntje dat erin sijpelt na twee minuten: wellicht anti-epileptisch, doch onmogelijk om stil op te blijven zitten. (mol)

Uit Oss en omstreken, en een nummer wat meteen jeugdherinneringen oproept. Deze gotische metal met met de geweldige stem van Anneke is een prachtige samensmelting. En de voorbode voor een heel leger aan gothische female fronted metalbands en gewoon uit Nederland dus (DjFrankie)

Prachtige afsluiter van Rival Dealer, wat naar mijn mening één van de beste dingen is die Burial al heeft gedaan. Een groot aanbod aan melancholische door-de-grootstad-wandelen-op-een-regenachtige-avond- beats en smachtende, spookachtige vocal samples dragen dit nummer moeiteloos de volle dertien minuten, zonder de onderlinge samenhang uit het oog te verliezen. En altijd met dat kleine sprankeltje hoop.

Come Down To Us sluit af met een opvallende getuigenis van Lana Wachowski (voorheen Laurence Wachowski), de transseksuele regisseur van o.a. The Matrix, die verhaalt over hoe moeilijk ze het vond om aan haarzelf en de wereld toe te geven dat ze zich ‘anders' voelde. Dit kadert in het thema van de Rival Dealer-EP, ‘anti bullying', aldus Burial zelf. (ArthurDZ)

Archive heb ik leren kennen via de MuMeladder en dan vooral de nummers van Controlling Crowds (2009); Collapse / Collide, Dangervisit, Controlling Crowds… Maar de winnaar is voor mij Bullets met het dreigende opstuwende tempo. De clip werkte ook mee want hoewel mysterieus vind ik het best een mooi meisje in die clip. Omdat ze in meerdere clips speelde dacht ik dat ze een bandlid was, maar daar werd ik flink in teleurgesteld toen ik ze voor het eerst live zag in 2015 op Rock Werchter.

Ik wil ze nog eens in het clubcircuit zien omdat ik begrepen heb dat dat erg goed moet zijn en beter dan op een festivalpodium. Wellicht in september in Tivoli/Vredenburg. Bovendien is hun nieuwe verzamelalbum voor mij een goede mogelijkheid eens wat meer van hun te ontdekken. Want heel veel meer dan Controlling Crowds heb ik nog niet van hun gehoord. (Sunderland)

The Beatles mogen in deze lijst zeker niet ontbreken, ze zijn voor mij immers de enige constante geweest in mijn muziekconsumptie sinds ik in de wieg lag. Als kleine dreumes was mijn favoriete track Yellow Submarine, die ik altijd meeblèrde zonder iets van de tekst te begrijpen, en toen mijn ouders op mijn elfde het compilatiealbum 1 aanschaften is dat jarenlang het album geweest dat ik het meeste luisterde. Tegenwoordig nemen de heren nog steeds een significant gedeelte van mijn collectie in, en hoewel ik ze niet vaak draai kan ik nog steeds niet om ze heen: vanochtend onder de douche heb ik nog Drive My Car gezongen. I Want You is op het moment mijn favoriete Beatlestrack, ik betrap mezelf er geregeld op dat ik het riffje van deze meeslepende en overtuigende bluesrockplaat voor me uit pingel op mijn gitaar. (panjoe)

Net zoals Uncertain Smile is het die aandoenlijkheid die het nummer zo goed maakt. De harmonica zorgt ook wel een beetje voor een Frans tintje. Een mooi zonnige middag op een terrasje (chevy93)

In 1998 was dit een best wel onwaarschijnlijke single van Pulp, die tot dan toe jarenlang hun a-kanten vulden met uptempo nummers. Dit nummer is dan ook geschreven in een periode waarin het zanger en tekstschrijver Jarvis Cocker even wat minder voor de wind ging. Het plotselinge succes had dan ook een keerzijde, ééntje waarin een hele hoop drugs gebruikt werd. Gelukkig leverde dat met o.a. dit nummer ook nog iets positiefs op, want dit orchestrale nummer is voor mij een van de beste nummers van de band en ik denk op het moment dat dit op single uitkwam (het album moest toen nog uitkomen als ik me goed herinner) ook wel mijn favoriete nummer allertijden. Vooral het stuk na de breakdown ("this, this is the eye of the storm"...) is onwaarschijnlijk mooi. (herman)

Wicked Game (de verzamelaar) bevestigt de onderschatte status van deze man. Een aantal prachtige nummers gemaakt, maar Blue Hotel wordt uiteraard wel hoog gewaardeerd. De Roy Orbison van de jaren '80-'90, zo las ik vandaag. En aangezien ik zo goed in vergelijkingen: Blue Velvet: In Dreams; Wild at Heart: Wicked Game. De link: David Lynch! Ja, die man zag dat beide melancholieke stemmen perfect bij de sfeer van zijn films paste. Blue Hotel is een opzweper van jawelste. In de 3 minuten dat het nummer kort is, kan je gewoon niet stilzitten. Blue Hoteeeeel! (chevy93)

Toen ik twaalf was, had ik een verzamel-cd genaamd België/Nederland, samengesteld door de Belgische radiozender Radio Donna (inmiddels omgedoopt tot MNM). De helft was bagger, de andere helft waren fijne nummers. Deze klassieker van Het Goede Doel behoorde tot die tweede groep. Een mooi popnummer, met een originele, rake tekst. Ik ben doorgaans niet zo te vinden voor Nederlandstalige muziek, maar dit nummer is wel een pareltje. (Arno)

Ten eerste is het al prachtig hoe dit nummer geduldig laagje wordt opgebouwd, om daarna met een iets rustiger maar even ongemakkelijk couplet te komen. Ook prachtig hoe de zanger perfect zo gekweld kan klinken dat ik het liefst onder mijn bureau wou kruipen en prachtig hoe de, toegegeven, eenvoudige tekst toch zo doeltreffend is. Ik weet niet of dit progrock te noemen is, maar wel weet ik dat dit de muziek die ik wil horen is; verwrongen, sfeervol, emotioneel en zo spannend als het maar zijn kan, zonder ook echt te vervallen in de opbouw-opbouw-opbouw-gigantischeclimax-structuur. Ook al heb ik ‘m nog maar één keer gehoord, ik zou dit nummer toch graag als een redelijk groot meesterwerk willen omschrijven. Hopen dat ik dat ook zo blijf vinden (hoi123)

Toen ik de kranten 's morgens nog verspreidde luisterde ik dit nummer eens tijdens onweer. Op twee fronten brak het onweer los. Maar ik vond het onweer in mijn koptelefoon toch wat fijner. Het rommelt heerlijk en de gitaarrriffs lijken soms als bliksem binnen te flitsen. Dat is namelijk het allermooiste aan Jimi Hendrix. Hij weet bijna altijd een een soort rommeltje van te maken in zijn songs. Eigenlijk klinkt niks hetzelfde, zelfs in het refrein, waar sommige artiesten niet variëren in instrumentarium is bij Hendrix nooit iets hetzelfde. Het barst van de fijne riffjes en omdat er zoveel gebeurt in zijn songs verveelt het nooit. De beide Voodoo Childs vormen hoogtepunten op Electric Ladyland. Deze song vat eigenlijk de kracht van de lange Voodoo Chile samen en heeft nog net wat meer energie waar Voodoo Chile meer een trip is. (Snoeperd)

Boards of Canada is voor mij een albumgroep pur sang, ik luister nooit naar losse nummers van ze. Het is dan ook best lastig om een los nummer te beschrijven. ‘Balloon' is wel een typisch nummer van ze: dromerige, melancholische ambientgeluiden over een lome hiphopbeat. Veel ontspannener en zonniger kan muziek niet klinken. (herman)

Een lastige. Typisch zo'n nummer dat 'doodgedraaid' is. De Purple Rain van Prince, de Paradise by the Dashboard Light van Meat Loaf, de Bohemian Rhapsody van Queen. Iedereen kent het en eigenlijk is iedereen het beu en toch eindigt het telkens hoog in de lijsten.
Tijdens zijn concerten is het nooit mijn favoriet, maar toch is het leuk als het voorbij komt. Het hoort gewoon zo.
In mijn tienerjaren gingen mijn vrienden en ik er telkens helemaal op los als deze gouwe ouwe voorbij kwam. Gouwe ouwe ja, want het stamt uit 1981 en toen was ik 11 en ging uiteraard nog niet uit. Het was echt één van mijn lievelingsnummers die jaren.

Nog steeds zijn veel mensen verbaasd als ze horen dat het een cover is van Gloria Jones.

En ach, laten we eerlijk zijn. Alleen al de eerste paar seconden en iedereen weet het: feestje. (aERodynamIC)

Grant Lee Buffalo, dat klinkt meer als een countryzanger uit de jaren '50. Tijdens het intro bekroop mij dat weergaloze gevoel dat iedereen hier vast wel kent. Dat intense HIER KOMT HET!-gevoel dat je krijgt wanneer je voelt dat wat je nu gaat horen, je kippenvel gaat geven. Helaas bleef de kippenvel uit, maar het zat er heel dicht tegenaan. Een zeer, zeer mooi nummer met erg sterk gitaarwerk en een goede zanger. Jammer dat de gitaarsolo op het einde zo makkelijk afgekapt wordt. (chevy93)

De zoveelste klassieke Stonessingle, en hun terugkeer naar de bron na hun psychedelische periode. De gouden gitaarriff en de energieke zang van Mick Jagger maken dit nummer tot een waar feest! (ArthurDZ)

Eén van de vele toppers die staat op het beste album van Blondie, Parallel Lines. Ik ben zelf helemaal niet zo'n punk en new wave liefhebber, maar de meer melodische kant van dit genre waar Blondie kan ik heel goed hebben.
Heart Of Glass bevat overigens nauwelijks nog punk en new wave elementen, maar gaat veel meer de discokant op. Ook al niet helemaal mijn richting, maar bij dit nummer kan ik het heel goed hebben. Ondanks de discobeat blijft het een heel melodieus nummer, heerlijk vrolijk, dat zomaar een hele dag in je hoofd kan blijven hangen zonder te vervelen. (Kees-Jan)

Eén van zijn beste nummers, uit zijn come-back-album en meesterwerk From Elvis in Memphis. Een beetje blues, een beetje soul, een beetje country maar bovenal Elvis op zijn best met uitstekende arrangementen zoals die blazers en achtergrondkoor. (LucM)

Dit is altijd mijn Nirvana-favoriet geweest. In Lithium zit ontzettend veel gevoel. De yeah's zijn prachtig gezongen. Daarnaast heeft Kurt Cobain een compositie bedacht die erg aanstekelijk is, maar ook helemaal niet gaat vervelen na meerdere luisterbeurten. Het nummer is voorzien van een heerlijke rocklaag. Ik kan niet helemaal goed uitleggen wat hier zo briljant aan is. Maar het is een fantastisch nummer. (Snoeperd)

We sluiten het derde blokje af met een smeltmomentje. Ja, ik heb me toch een enorm zwak voor dit soort oude girlgroups. Ze zijn gewoon zo sweet. Prachtige stemmen in harmonie en smeltbare liefdesteksten. Be My Baby is ook wel echt het absolute hoogtepunt. Het is gewoon zo sweet. Had ik al gezegd he? Ze brengen me gewoon in verlegenheid, hihi. Echt, als er deze avond nog een meid voor mijn huis gaat staan en dit nummer voor me zingt dan boek ik ondertussen al voor een huwelijksreis on the coast of Santorini. Ik verschiet er eigenlijk telkens van dat dit nummer al zo oud is, de oudste uit mijn lijst zelfs (konden jullie niet eens raden, foei) want het klinkt na al die jaren nog steeds fris en fruitig. Behalve die kapsels dan, die kunnen echt niet meer. Een paar jaar terug is Be My Baby nog gecoverd door een duo dat (veeeel) later in deze lijst nog terugkomt en eigenlijk, nu ik erover nadenk, hun stijl een beetje heeft overgenomen, vet he? Ook nog eventjes Phil Spector benoemen. Een enorme mafketel die nogal graag zijn wapenverzameling van dichtbij toonde, maar wel aan de wieg van een paar echt meesterlijke hits. Zijn laatste hit greep nog een lady in de strot, wat een banger. (123poetertjes)

Olive - eendagsvlieg, zeker, maar wat voor één. Vanaf het moment dat het een hit werd de rest van de 90s en lang daarna niet meer weg te denken bij het uitgaan. Nog steeds voelt een 90s avond zonder dit nummer niet goed, al past het denk ik beter bij een alternative 90s avond waar naast veel gitaar ook bv. chemical brothers, daft punk en dus olive langskomen dan bij een 90s houseparty. (ranja)

Persoonlijk vind ik dit het beste MA-nummer. Verantwoordelijk is het geweldige refrein. If you touch what's mine/I'd sure as hell retaliate. Hemels! Mooie baslijn ook! (ArthurDZ)

In de kitsch-categorie vinden we Music van John Miles, Worn Down Piano van Mark & Clark Band, maar toch ook zeker Sebastian van Cockney Rebel. Het zijn allemaal geliefde classics die ik ontdekt heb door de Top 2000. Nummers waar je echt voor in de stemming moet zijn. Een hoog strijkergehalte en daar hou ik wel van. Vaak horen kan ik het niet, maar laat hem een tijdje links liggen en je wordt iedere keer weer verrast door de uitstekende sprookjeswereld van Steve Harley & Cockney Rebel (ik dacht toch echt altijd dat Cockney Rebel gewoon de naam van wat later Steve Harley bleek). (chevy93)