De Moody Blues verrastten mij behoorlijk, volgens mij met Question. Echt een prachtig nummer. Natuurlijk kennen we de Moody Blues ook van deze ijzersterke klassieker. Nights In White Satin is een indrukwekkend nummer waar de klasse vanaf druipt. Moody Blues hebben hiervan een groots klinkend nummer gemaakt. En dat past er wel goed bij vind ik. Naast dat het heel indrukwekkend en emotievol klinkt is het natuurlijk ook een erg pakkend popnummer. (Snoeperd)

Het heeft een soort van 'hallelujah!'-vibe, maar ik stoor me daar totaal niet aan. Stevie Wonder spreekt hier als een soort dominee, en dat mag hij in dit geval, want de teksten zijn enorm raak. Bovendien is dit muzikaal ook een van zijn meesterwerken. Het opzwepende tempo past goed bij het verhaal. (Teunnis)

De twee groten zijn Inner City Blues en What's Going On. Niet al te ver daarachter komt het prachtige Mercy Mercy Me. Marvin Gaye kan eigenlijk vrijwel iedere beetje compositie tot een topnummer maken met zijn stem die je op gegeven moment gaat leven. De warme instrumentatie draagt daar natuurlijk ook aan bij. Hier heb ik dat warme gevoel ook bij bijvoorbeeld de fenomenale bridge die tevens helaas alweer het einde van het nummer betekend. Maar het beste moment is iets daarvoor. Het nummer wordt namelijk geweldig opgebouwd. Marvin Gaye zingt steeds op een wat andere manier, steeds met iets meer tempo. Op gegeven moment komt hij bij zijn zanghoogtepunt waar hij het mercy mercy me op zijn mooist zingt. (Snoeperd)

Daar stond ik dan. Op Down The Rabbit Hole. In de grote tent. Ondergrond: planken, zijnde stoffig, modderig, doordrenkt met bierplassen. En ik maar dansen. Zwaar grijzend en rimpelend stond opoe Smith daar op het podium. Ze rockte. Toegiftje. Ik bleef dansen. En of het risico op voetschimmels, splinters en een algemene teneur aan onwelriekendheid rondom de enkels groot was. Maar die schoenen moesten op dit nummer toch echt uit, dat begrijpt u allen wel. (mol)

De nadeel van een geweldige debuutplaat is dat het wel heel moeilijk wordt om die te overtreffen. Geen enkele band heeft daar zoveel moeite mee gehad als de Stone Roses. De tweede plaat was een zware bevalling en viel uiteindelijk tegen. In mijn herinnering zat er ongelofelijk veel tijd tussen hun eerste en tweede plaat, maar ik zie nu dat het maar 5 jaar was. Dat is tegenwoordig helemaal niet meer zo lang. Tussen de laatste en voorlaatste plaat van Vampire Weekend zit 6 jaar en voor mijn gevoel was die nog maar kort geleden verschenen. Tja, de tijd gaat sneller als je ouder wordt. Maar om terug te komen op The Stone Roses, als je zo'n debuutplaat aflevert, dan is alles wat je daarna doet alleen maar mooi meegenomen. Er staan zo veel goede nummers op die plaat maar deze springt er voor mij net boven uit vanwege dat heerlijke euforische refrein (motel matches)

Op een halfversleten pianootje rammen alsof je leven ervan afhangt, mijmerend over die keer dat je dealer je wel heel lang liet wachten op je gerief, dat is I'm Waiting For The Man in een notendop. Heerlijk vuil en duister. (ArthurDZ)

Verslavende gitaarriffs vind je overal, maar pianomotiefjes die aan je ribben blijven plakken zijn schaarser in popmuziek land. Real Men van Joe Jackson begint met zo'n motiefje. Daar legt Joe dan zo'n bijtende vocalen overheen dat je gerust kan spreken van het nijdige new wave broertje van Billy Joel. Want Jackson debuteerde met knallend baswerk en hoekige songs om daarna album na album zijn ware muzikale gelaat te tonen. Day and Night was een eerste mijlpaal in die ontwikkeling. De enige echte man is en blijft; als het moet tot in de vroege uurtjes, de piano man. (dazzler)

Tim Buckley schreef het. Een prachtig nummer en dat vonden en vinden veel andere muzikanten ook waardoor er ongelooflijk veel covers van verschenen zijn, de één nog indrukwekkender dan de andere.
De versie van This Mortal Coil is misschien wel de bekendste en wat mij betreft ook de beste. Sterker, ik vind deze versie het origineel ruimschoots overtreffen. De manier waarop Elizabeth Fraser het samen met Robin Guthrie brengt is bloedstollend mooi.
Een muzikaal pareltje om te koesteren en te bewaren voor de eeuwigheid. (aERodynamIC)

'Welaan, een klein beetje mooier dan', glimlacht Etta. 'Nu draai ik mijn favoriet, eindelijk'

At last my love has come along
My lonely days are over and life is like a song, oh yeah

'Is het goed dat ik deze single malt aanbreek?' vraagt zaaf, terwijl hij al een stuk of 8 glazen aan het vullen is.

'Prima', roept Etta. 'Schenk ook maar in voor Mjuman. Misschien dat hij langskomt. Voor goede muziek en whisky is hij altijd te porren als hij aan land is.' (EttaJamesBrown)

Oorspronkelijk geschreven naar aanleiding van de zelfmoord van Tony Hancock, een Britse komediant. Hij zag hem in 1966 en twee jaar later pleegde Hancock zelfmoord. Al wilde echter niet profiteren van iemands dood en bovendien kende toch niemand hem in Amerika. Hij herschreef de tekst (zoals hij wel vaker deed) en zo kwam Year of the Cat eruit rollen.

Inmiddels zal ik het al een keer of 1000 gehoord hebben en nog altijd schreeuw ik mee, kies ik een willekeurig instrument uit wat ik naspeel of zorg ik voor gepaste stilte. Ach, waarom zou ik jullie ook nog vervelen met deze verafgoding. Ik kan nog pagina's vollullen over dat ik het op mijn begrafenis wil, over de prachtige live-uitvoeringen en over de verschillende nachtelijke ervaringen. Jullie zullen toch nooit kunnen ervaren wat ik hier ervaar. Het houdt het spannend, maar het zorgt ook voor frustratie, want hoe kunnen anderen nou niet horen wat ik hoor? (chevy93)

We keren terug naar het gezegende jaar 1987 en deze toen nog jonge knullen zetten een belangrijke stap in het bestaan van DM. Ze verlieten het electro-pop/new-wave terrein en kozen resoluut voor een meer donkerder bestaan en schuwden ook rock niet meer. Dit zou hun leiden naar hun topplaten 'Violator' en 'Songs Of Faith And Devotion'.
Dit schitterende nummer komt uit het album 'Music For The Masses' en is vooral een livenummer.
Dat werd duidelijk tijdens hun 101-tour. Dave Gahan begon op dit nummer met zijn armen heen en weer te zwaaien en hij werd hierin gevolgd door 60.000 enthousiaste fans. Sinds dat concert is dit een traditie geworden.
En dan hebben we ook nog de unieke clip van Anton Corbijn waarin Dave in een aftands karretje het landschap (Frans?) doorkruist. Genieten! (curufin)

Lekker spannend soul/funknummer, met in de hoofdrollen de prachtige tekst, de mooie stem van Gil en (let er maar eens goed op) de stoere baslijn. (ArthurDZ)

Klassieke synthpopsingle van de Pet Shop Boys. Deze single is twee keer uitgebracht, de eerste versie (Bobby O mix) deed weinig tot niets maar nadat popproducer Stephen Hague er zijn versie van gemaakt had was het een zeer groot succes met o.a. een nummer 1 positie in Engeland en Amerika. Het nummer is opvallend omdat zanger Neil Tennant meer rapt dan zingt in het nummer. Wellicht een nummer van zijn tijd maar dan wel een enorm goed nummer. (vigil)

Gouge Away is vooral door toedoen van Kurt Cobain zeer populair geworden onder de Amerikaanse bevolking geworden. Hij noemde zijn imitatie Smells Like Teen Spirit erg mislukt. Dat vind ik wel meevallen, er zijn zelfs veel raakvlakken, al gaat het bij Nirvana allemaal een stuk harder. Maar de structuur is hetzelfde, coupletten rustig om vervolgens uit te barsten in een spetterend refrein. Allebei de nummers, zowel die van Nirvana als deze van de Pixies vind ik geweldig. Dit nummer is retestrak gespeeld en de scherpe gitaarpartijen zijn geniaal, evenals de besproken structuur van couplet en refrein (Snoeperd)

Het uit het weergaloze High Violet afkomstige Afraid of Everyone is een heerlijk zwaarmoedig nummer van hoge kwaliteit. De regel 'I Don't Have The Drugs To Sort It Out' kan alleen maar Matt Berninger op zo'n meelijwekkende manier zingen. Ook mooi vind ik het drumwerk op het einde. (dumb_helicopter)

De tweede langspeler van Talk Talk bevatte als synthpop vermomde parels.
It's My Life, Such a Shame, Dum Dum Girl en Renée (een gemiste kans als vierde single).
Op deze pijnlijk mooie ballad uit 1984 verraadt Mark Hollis waar hij op later werk naartoe wilde.
Uitgesponnen composities, impressionistisch gekleurd en met zijn stem als misthoorn. (dazzler)

Over de legendarische cultheld Andy Kaufman, perfect geportretteerd door Jim Carrey. Een film die ik zeker nog een keer een kans moet geven. Een vrij simpel R.E.M.-nummer dat voor de verandering eens wat makkelijker te doorgronden is. Geen nummer voor de repeat-knop, maar desondanks blijft het een uitstekend nummer. Wie de stilistisch prachtig clip nog nooit gezien heeft, moet dat ook zeker eens doen! (chevy93)

The Passenger en Lust for Life. Het punkklimaat en de juiste vrienden (Bowie bijvoorbeeld)
zetten de voormalige frontman van The Stooges definitief in de schijnwerpers als solo-artiest.
Het zweet spatte letterlijk van deze Lust for Life en de tribal ritmes deden het bloed kolken.
Toch blijft het merkwaardig dat dit nummer eind 1977 het hitparadepubliek kon overtuigen. (dazzler)

Ik weet nog precies wanneer dit nummer écht bij mij binnen kwam. Ik was met 6 vrienden onderweg met een busje richting Sziget Festival en het was laat op de avond op de Duitse autobahn. Een vriend van mij reed, de rest sliep achterin en ik bepaalde de muziek. Terwijl we als het ware door een donkere tunnel reden, drongen de desperate pianoklanken van The Eternal diep door. Dit is een nummer dat je heel erg naar kan laten voelen. Noem me een masochist, maar juist dat soort muziek kan ik heel erg waarderen. (Titmeister)

Nooit serieus genomen door de muziekpers maar hij is toch een uitmuntende zanger en songschrijver. Met veel emotie gezongen en behoorlijk wat diepgang, dit had een John Lennon-song kunnen zijn. (LucM)

Een charmant poppunknummer dat stijf staat van de teen spirit. De zanger van dit nummer, Feargal Sharky, scoorde jaren later trouwens een nummer 1-hit met A Good Heart. (ArthurDZ)

Een ode aan Amerika en Engeland. Wat doen ze het toch geweldig in Afghanistan! The Glorious Land is de beste anti-oorlogsong van de laatste jaren. Polly Jean Harvey wilde er maar weinig woorden aan vuil maken; ik tel maar acht verschillende zinnen. De boodschap wordt er niet minder krachtig van. Waar mogen we trots op zijn? Die tienduizenden weeskinderen en verminkten! (Teunnis)

Ik heb de muziek van dit duo een hele tijd gemeden omdat ik dacht dat Pet Shop Boys een boysband was. Gelukkig bleek dit gewoon jaren '80-synthipopmuziek te zijn. Een andere categorie fout wellicht, maar wel één waar ik meer mee kan. Dit is gewoon één van de vele uitstekende singles waarmee ze in het begin van hun carrière mee kwamen. (ArthurDZ)

Zwarte vrouw wil sociologie studeren aan de unief in het zuiden van de VS.
Om de studies te bekostigen brengt ze haar liedjes op gitaar. De onderwerpen spreken voor zich:
armoede, rassendiscriminatie en emancipatie. Thema's die Tracy letterlijk op het lijf zijn geschreven.
De beste liedjes van de voorbije vijf jaar bundelt ze op haar onovertroffen debuut.
Een klassieker die een hit werd tijdens de songwriters revival eind jaren 80. (dazzler)

Klopt als een waarheid een einde heeft altijd een begin. Editors hadden met dit gelijknamige album hun doorbraak, puntige post punk rock die een heel leger fans opleverden en ze meteen op de kaart van gewilde festival bands zetten. Topnummer van een topband in voor mij favoriete periode. (DjFrankie)

Voor mij het prijsnummer van een magistrale plaat. Na Section 80 keek ik heel erg uit naar Kendricks nieuwe album en het wachten werd dubbel en dwars beloond. Elk nummer was simpelweg raak.
Ondanks dat ik niet echt een klik heb met Beach House leveren ze hier wel materiaal (de sample) voor een van de mooiste hip-hopnummers die ik ken. Een nummer waar ik me echt in kan verliezen, de relaxte flow van Kendrick (vooral in het refrein), de ontspannen sample en de tikkende belletjes op de achtergrond. Er zit zoveel in. Ik kijk ook altijd uit naar het moment dat de vrouwelijke zang (Anna Wise) invalt. Perfect nummer, dat simpelweg nooit gaat vervelen en elke keer weer weet te raken. (Dwejkk_)

Stevie Wonder op zijn meest funky toer, dan mag ik hem wel. Vooral de outro is heerlijk swingen. Elke keer wanneer ik dit hoor ga ik op zijn minst vanzelf meetrappen met mijn voeten. (Teunnis)

Archive blies me met Lights omver. Hopen dat dat nu ook gebeurt. Het is in ieder geval een prachtig nummer. Die zang is fantastisch op het begin. Zijn stem is helder, maar verre van glad. Perfect. Na 2 minuten gaat het nummer qua niveau nog een tandje hoger. Schitterende instrumentatie geeft dit nummer een fantastische sfeer. De melodie is prachtig. De zanger blijft ongelooflijk mooi zingen. De drums die er later inkomen zijn meesterlijk. Sowieso is de hele opbouw van zeldzaam niveau. Ongelooflijk hoeveel spanning ze opbouwen. Met dit nummer overtreffen ze de vorige. En dat is ontzettend knap. (Snoeperd)

King Kenny is de laatste artiest die zijn derde notering in moet leveren, rekenkundig is The Cure volgens mij het best vertegenwoordigd, maar Kendricks track staat dus wel het hoogst van dat rijtje. Waar het percentage hip-hop in de lijst relatief tegenvalt, is die bij de top tien wel hoog.

Eén van de albums waar ik direct tegen aanliep sinds mijn terugkeer op MuMe, was Kenny's meesterwerk. Het lag compleet in mijn straatje, de eerste luisterbeurten waren relatief moeilijk, maar daarna was ik verkocht. Ook dit was weer een plaatje die ik graag in de auto opzette (god ik mis onze witte Toyota), vooral de keer dat ik mijn broertje ophaalde van Defqon draaide ik 'm helemaal af en zat ik jaknikkend in de waggie: 'Verdorie, dit is echt een van de beste platen OOIT'.

Vooral bij het horen van een helft van de titeltrack ga ik helemaal mentaal. De emotionele waarde ligt misschien wat lager, maar dit is gewoon te goed voor woorden. Kendrick gaat compleet all-in op de track, twee weergaloze producties (G-Funk!!!!, de synthesizer!!!!!) en een kei-har-de gastbijdrage van MC Eiht. De site superlatieven.be werkt blijkbaar niet meer, dus deze update verafgood ik even wat minder.

Oh, en wisten jullie al dat niemand minder dan ScHoolboy Q te horen is in de intro? (jordidj1)

Billy Corgan rekent af met de muziekindustrie in dit nummer, gezegend met een even bloedmooie als loodzware riff. Ik krijg altijd enorm veel zin om met dingen te gooien als ik deze hoor. En aangezien dat vrij vaak gebeurt, koop ik de laatste jaren alleen nog maar plastieken bestek… (ArthurDZ)