De stem, een piano en een bugel. En met een apocalyptische tekst die Neil schreef na het lezen van een filmscenario. Als soundtrack voor een nooit gemaakte film. Maar wat een prachtnummer, alsof hij dromend achter de piano zijn droom zingt. Een klassieker die je in elke Top X Allertijden zult terugzien. (Telamon)

Michael Jackson, king of pop. Dat is een terechte benaming als je nummers van dit kaliber kan maken. In mijn vriendengroep wordt dit vrij vaak gedraaid. Dit is een standaard waar het nummer zo vals en hoog mogelijk wordt gezongen, de toonhoogte van Michael wordt toch nevernooit bereikt. Dit is gewoon een klasse nummer, elk stuk van het nummer is geweldig, de funky melodie, de coupletten, het magische refrein. Alles. (Snoeperd)

Bijna vijf jaar duurde het voordat Michael Kiwanuka met een opvolger van zijn succesvolle debuutplaat kwam. Waar die eerste nog lieflijk was en vooral fijne luisterliedjes bevatte slaat hij op zijn tweede een flink andere weg in. De R&B wordt definitief vaarwel gezegd en ingeruild voor echte - soms redelijk rauwe - soul. De jaren '70 zijn nooit ver weg en eigenlijk doet alleen de productie vermoeden dat we hier met een album van nu te maken hebben.

Titeltrack Love & Hate is één van de rustigere nummers op het album. Al gaat het tempo na zo'n drieënhalve minuut toch wat omhoog. En dan die gitaarriff na zo'n vijf minuten, heerlijk. Het achtergrondkoortje is het hele nummer aanwezig en zorgt zo dat het nummer echt als een geheel aanvoelt. Voor mij één van de twee hoogtepunten op dit uitstekende album.

De jaren '70 liggen al een poosje achter ons maar gelukkig is er zo nu en dan nog een artiest die het lukt het geluid van toen naar de huidige tijd te vertalen. (Edgar18)

McCartney werd bij het schrijven van dit nummer geïnspireerd door de racistische spanningen in de Verenigde Staten. Dit is niet iets waar ik aan denk als ik deze 138 seconden durende parel van The Beatles hoor. Het nummer ligt niet alleen lekker in het gehoor, ook geldt de tekst van het nummer wat mij betreft als metafoor voor diverse momenten in het leven. Een sfeervol, liefdevol en vooral hoopvol nummer. (Co Jackso)

Ceremony was eigenlijk een nummer van Joy Division en rond deze periode speelde de band nog vooral in de schaduw van zijn voorganger. Het was nog de periode dat hits als Blue Monday en True Faith ver weg leken. Toch wisten zij ook zonder zanger Ian Curtis een geweldige en vooral andere sfeer te creëren die het nummer alleen maar ten goede kwam. De karaktervolle stem van Curtis werd vervangen door de stem van gitarist Bernard Sumner die wat zachter klonk voor het mainstream publiek en Ceremony was de eerste poging daarin om een eigen geluid te creëren. Met succes. (nclo)

Een nummer waarvan ik me al jaren verbaas dat het zo goed scoort in de ladder. Het is namelijk niet bepaald een mooi nummer. Sterker nog, het is gewoon een ontzettend lelijk nummer. De productie klinkt alsof het op een regenachtige zondagmiddag op een zolderkamer is opgenomen, het kraakt en piept aan alle kanten en Martin Eicher kan voor geen meter zingen. Wat maakt dit nummer dan toch zo goed? De ontzettend kazige, maar enorme catchy melodie; die heerlijke distortion, waarop je vanzelf gaat headbangen; en bovenal is het fantastisch om keihard mee te blèren: 'Eisbärn mussen nie weinen!' (Titmeister)

Moment: Ik weet niet of er een eerste couplet bestaat dat er zo hard inhakt als deze hier op 0:16.

Ik maak me hier niet erg populair mee, maar ik ben nooit echt goede vrienden geworden met het oeuvre van Danny Brown, puur omdat hij met Ain’t It Funny eigenlijk alles wat hij daarvoor heeft gemaakt in één nummer overbodig maakt. Danny’s shtick over de donkere kanten van drugsgebruik – of laten we het eigenlijk gewoon drugsverslaving noemen – kan me na een tijdje een beetje gaan vervelen, maar niet wanneer het zo verwilderd wordt gebracht als hier. Ik heb helaas wel eens kennis mogen maken met paniekaanvallen, en niets is zo’n perfecte muzikale benadering ervan als de groteske trompetten die dit nummer inluiden, in combinatie met de chaotische brombeat die Danny’s manische raps ondersteunen. Dat maakt, juist hier, zijn referenties over grenzeloos drugsgebruik en de gevolgen ervan extra verwrongen: zoals de magistrale clip al laat zien verkent Danny hiermee de relatie tussen luisteraar en artiest, waarbij de eerste partij eigenlijk geniet van de mentale problemen van de tweede partij. Op die manier krijgt het terugkerende “Ain’t it funny how it happens?” een hypersarcastische lading die me echt rillingen over mijn lijf geeft. Ain’t It Funny is een koortsdroom van een nummer; het is Danny met alle remmen los, en ik zou er veel geld voor betalen om hem vaker zo te horen. (hoi123)

Mijn eerste liefde. Als 13 jarige lid van de fanclub, in het bezit van 26 singles tot 1985 en een nummer (So Long ) dat ik helemaal van buiten ken. Tel daarbij mijn succesvolle deelname aan kruip in de huid van…. (John Watts) in 1985 bij op, dat waren genoeg veren voor John Watts en co. Die opname heb ik nog ergens op cassette staan trouwens. Ik ging ook nog met Frits Spits in discussie met het antwoord over de laatste vraag, en kreeg gelijk. En So Long, die werd natuurlijk na mijn 5 minutes of fame gedraaid. (DjFrankie)

Dat Jim Morrison een entertainer was, is een understatement.
The Doors hadden goed naar het werk van Weil en Brecht geluisterd.
Het menselijk rariteitencabinet zit meteen al in de titel van People Are Strange.
De song knipoogt ook muzikaal naar het cabaret. Met de toetsenist in een glansrol. (dazzler)

Als rock niet dood is, laat het dan tenminste de singer-songwritermuziek zijn die zijn laatste adem aan het uitblazen is, riep iedere muziekprogressieveling tot voor kort, en ik fluisterde soms ook mee. Want laten we eerlijk zijn, zo'n anderhalf decennium nadat Bon Iver en Fleet Foxes een folkfrockrevival hadden ingeluid was het spannende er wel weer af, toch? Nou goed, daar komen we bij de ultieme kracht van folkrock: als je het zó onbegrensd bezield als Adrianne Lenker en consorten kan maken, is de factor originaliteit niet eens een voetnoot meer. Een nummer als Not is verbetenheid: Lenker stoot haar woorden door haar tanden heen, om vervolgens op onverwacht momenten met een overslaande grom een onverwachte tik van links te geven. Het is compleet pretentieloos: al die kunstjes van virtuoze drummers lijken compleet overbodig als je de overtuiging vóelt in de snaredrums waar James Krivchenia op slaat. Not is, op zijn eigen manier, punk in zijn klassieke aanpak. Als je anno 2020 zo veel emotie uit een klassieke bandopstelling en songstructuur kan wringen, verdien je heel veel lof. En als het gruwelijk lelijke woord urgentie nog maar één keer voor een nummer gebruikt mag worden, laat het dan voor Not zijn. (hoi123)

Die andere grote hit van Marlena Shaw stijgt duidelijk wel een aantal plaatsen. Scatten jullie heerlijk mee met deze fantastische soulzangeres? Zal dit ooit die andere inhalen? Van mij mag het op zich wel. De stijging is in ieder geval vast ingezet. (Reijersen)

Een oude radiohit die ik eigenlijk pas echt goed heb leren kennen in februari 2020, toen een zeker Amerikaanse bandje besloot om het nummer te coveren. Die cover kwam terecht op Songs for Australia, een door geïnitieerd Julia Stone compilatiealbum waarvan de opbrengsten werden gebruikt om de schade van de allesverwoestende bosbranden te herstellen. Stiekem best een fijne 'bluesrock'ballad, met een heerlijke 80s touch en dito violen. (Gretz)

De muzikale ontwikkeling van Underworld heeft me altijd gefascineerd. Van tweederangs synthpopband in de jaren '80 naar misschien wel de belangrijkste en beste danceband van de jaren '90. Het debuut van Underworld nieuwe stijl Dubnobasswithmyheadman is een perfecte mix tussen techno, house en popmuziek en wat mij betreft met een diepgang en intimiteit die de dancemuziek tot dan toe nog niet gezien had. Dirty Epic is misschien wel het beste nummer van het album, mede door de sexy ondertoon en de fascinerende cut 'n' paste lyrics. Vies en episch inderdaad. (herman)

Gish sloeg bij mij in als een bom: ik werd gelijk een zeer groot fan en het uitkijken naar het tweede album was heel bijzonder. Ergens voelde ik toen al dat er een klassieker zat aan te komen. Ik had er immers al een voorproefje van gekregen tijdens hun concert op het Metropolis Festival in Rotterdam (september 1992). Billy nog met lang haar, stoned op het podium in bloemetjesjurk en dan nummers als Silverfuck en dit Today spelen. Een klein jaar later was die klassieker er dan eindelijk: Siamese Dream. Van dat album verscheen Today als tweede single. Geen slechte keuze met zo'n pakkende 'hook' maar tevens donkere tekst over de dag dat Corgan aan zelfmoord dacht. Een scherpe tegenstelling tussen muziek en tekst en daardoor juist zo bijzonder. Ook passend in de tijd waarin het nummer uitgebracht werd. Achteraf gezien mogen we constateren dat het allemaal wel meeviel met Corgan: hij is er nog steeds en trekt nog steeds volle zalen. Dat zijn werk er misschien minder toe doet dan ten tijde van Siamese Dream is een ander verhaal. (aERodynamIC)

Voor mij het topnummer op de banaan. De zware onvrouwelijke stem van Gretchen, klinkt als een extra instrument in dit nummer, simpel maar doeltreffend met een geweldige sfeer maken dit voor mij een all-time favorite. (DjFrankie)

King Kendrick heeft mij Hip Hop voor zich laten winnen. Natuurlijk vond ik sommige losse nummers daarvoor echt wel goed, maar een compleet album volstouwen met waardig materiaal was er tot dan toe niet bij, al kan dat natuurlijk ook weer aan mijn beperkte aandachtsspanne liggen. De duistere intro trok gelijk mijn aandacht en de beschrijving over waar je het beste feestje kunt vieren zijn tegelijk wonderbaarlijk boeiend als natuurlijk gebracht, zou zomaar mijn vrijdagavond kunnen zijn. Ja, zonder zwembad dan. Nee, van deze man zijn we voorlopig nog niet af! (Dance Lover)

Bryter Layter wordt vaak gezien als de minste van Nick Drake's drie albums. Averechts als ik ben, vind ik dat album net zijn meesterwerk. Want het niveau van een nummer als dit heeft hij toch echt niet vaak meer kunnen halen, vind ik (en nu wil ik zeker niet zijn overige werk tekort doen!). Dit nummer is sfeervol, breekbaar, en een beetje triest, maar tegelijkertijd ook hoopgevend. (ArthurDZ)

Mijn eerste kennismaking met Lou Reed en ook dit nummer heeft geloof ik in mijn top 250 gestaan. Cool zoals alleen Lou Reed dat kan zijn. Ik weet nog dat ik Shaved her legs and then he was a she maar een rare zin vond. Vooral de saxofoon spreekt mij aan, maar sowieso is dit de Lou die ik het liefste hoor. (chevy93)

Als je in de jaren '90 hield van alternatieve muziek zat je snel in een mannenwereldje. Je had nog wel poprock met Alanis Morisette of Meredith Brooks als ik mij kan herinneren. Alternatief had je The Cranberries, Björk, Tori Amos, Garbage, The Breeders en Sinéad O'Connor. Maar de zangeres die er bovenuit stak was voor mij toch PJ Harvey. Het nummer Down by the water leren kennen via De Tijdloze denk ik (al lang geleden) toen er nog meer dan 1 vrouw in stond. Gelukkig ondertussen goedgemaakt met enkele vrouwelijke nieuwkomers, maar helaas geen PJ Harvey meer. Wel in mijn top 100! (Film Pegasus)

Een hoogtepunt tijdens de SOTT tour toen de extra versterkers achter in het stadion ingezet werden wat een bijzonder effect gaf. Het is en blijft een energiek nummer dat ik nooit maar dan ook nooit zal skippen als ik het album draai.

Tijdens het optreden in Paradiso (eerste show) speelde hij het ook. Hij deed dat die jaren als een slow version.

Toevallig is daar een opname van (en als ik goed kijk zie ik mezelf staan).

Een bijzonder filmpje want de security was heel streng. Er werden ook echt mensen buiten gezet die filmden of foto's maakten.

Ik heb wel het gevoel dat steeds meer clips aan het verdwijnen zijn. Gisteren nog een mooi clipje van dit nummer gezien, nu al weer weg. Waarschijnlijk ben ik op het juiste moment begonnen aan dit topic.
Ook van de nog komende nummers mooie dingen gezien die er nu helaas vanaf zijn gehaald. We gaan terug naar de tijd waar je niets van Prince online kon vinden denk ik. (aERodynamIC)

In tegenstelling tot de andere nummers is het hier Richard Wright die de toon van het nummer zet. Na een intrigerend intro volgt de bas van ofwel Gilmour of Waters en komt het nummer gelijk los met de sterke zang van Waters. Ja, zo hebben we alle nummers van Animals gehad en kom ik tot de conclusie dat ik Animals ook als meesterwerk zal gaan beschouwen! (chevy93)

Alleen al hoe die song begint is geweldig. Lekker rauw gezongen begin, met een onheilspellend geluid op de achtergrond, daar hou ik wel van.
De opbouw is mooi gedaan. Een rustig begin van een aantal minuten om op het laatst tot een kleine uitbarsting te komen. (Snoeperd)

Wat een grootheidswaanzin, enkele van je beste nummers en meest funky grooves voor de vergeten B-kantjes bewaren. Geniaal ook wel, terwijl de grote hits compleet doodgespeeld worden, we'll always have Erotic City. “Ting,” het ei is gekookt, tijd om te smossen. (kemm)

Dit is echte, echte old school hiphop. 1982 alweer namelijk. De producers stelen op dit nummer de show. Ik weet niet of het samples zijn of gewoon eigen creaties. Het klinkt plasant. De overdreven gebrachte raps zijn geinig. Er zitten ook een aantal uitstekende punchlines. Hiphop heeft zich tot een groots genre ontwikkeld en daar heeft dit nummer ongetwijfeld aan bijgedragen. Hulde! (Snoeperd)

Nou vooruit, laat ik de nummer 1 er gelijk achteraan gooien. Dit nummer is gewoon een perfect nummer en behoort tot mijn favoriete nummers aller tijden. Ik vond het jammer dat het niet voorbij kwam tijdens het concert in Watt, die een ongelooflijk fijne setlist had. Het had de kers op de taart kunnen wezen.
Gelukkig bewaarde hij het de laatste keer in Utrecht (TivoliVredenburg 2014) tot het allerlaatst (waar Suedehead als tweede al voorbij kwam). Gelukkiger dan dat kon hij me daarmee niet maken. (aERodynamIC)

Als dit nummer er nog niet in had gestaan had ik het zonder pardon genomineerd. Dit is mijn favoriete Smiths-nummer en zal als ik een lijst zou maken terug te vinden zijn in mijn top 10 aller tijden.
Het nummer begint al meteen met de zeer repetitieve drums. Die drums werken hypnotiserend. Heel droog veer ik mee op de drums. De zang van Morrissey vind ik een van de meeste emotievolle stemmen die er is. En in dit nummer weet hij dat perfect te gebruiken. Het lijkt wel alsof hij alle emotie die hij heeft in dit nummer gooit. De ene op de andere ongelooflijk prachtige passage volgen elkaar op. Dat stukje met die vragen is een van de mooiste stukjes muziek die ik ken. Verder roem ik de prachtige opbouw van dit nummer. Dit is één grote brok emotie. (Snoeperd)

Het prijsnummer van Four Tets geweldige Fabriclivecompilatie. Een album vol met geweldige danstracks die ik eigenlijk het liefst gewoon op m'n kamer hoor. Dit nummer draaft heerlijk door en er gebeurt van alles onderweg, er zitten vooral veel warme en sfeervolle geluiden in, daar is Four Tet toch wel meester in. Ondanks dat ik graag teksten mee lees en dat een erg belangrijk onderdeel van muziek vind, raakt dit mij eigenlijk op dezelfde manier. 

Eigenlijk slaat dit nummer perfect de brug tussen de meer dansbare kant die Four Tet de laatste tijd is ingeslagen en zijn oude platen (en ook eigenlijk zoals ik ‘m het liefst hoor) Pause en Rounds. Het resultaat is prachtig. (Dwejkk_)