Wat mij betreft één van dé Nederpopklassiekers bij uitstek, het heeft één van de mooiste intro's ooit, ook geweldige tekst en refrein met subliem einde. (LucM)

Al vanaf het intro wordt je overrompeld door Placebo. Placebo brengt hier een moddervette sound, de zang past er goed bij, die is namelijk halfvals en vrij rauw, dat matcht goed met de rauwe instrumentatie. Pure Morning vind ik een fantastisch rauw nummer en het staat dus terecht in de top 500. (Snoeperd)

Antics is het tweede album van Interpol. Vrij begrijpelijk wordt het niveau van het debuut niet gehaald. Maar een mooi album is het zeker. Zeer constant en een aantal uitschieters. Evil is een mooie opening van het album. Het heeft een sublieme baslijn en ik kan erg genieten van de zang. Vooral Rosemary wordt erg mooi gezongen. (Snoeperd)

Pink Floyd is heilige grond. Zeker nummers als Echoes zijn internationaal erfgoed. De ultieme combinatie tussen de psychedelica en het latere mainstream-geluid. Ze hadden er wel wat meer wat die schitterende coupletten in mogen stoppen, maar zelfs in deze vorm is het al (bijna) een 10 waard! Vooral de live-uitvoering van Gilmour (Gdansk) is subliem. Misschien wel mijn favoriete live-optreden aller tijden (zie ook Brothers in Arms, misschien zou ik deze kiezen). Gebrek aan lofuitingen compenseer ik dan wel met het genot van het nummer zelf. Beluister hem nog een keer zou ik zeggen. Iedere keer verbaast de kwaliteit van het nummer. (chevy93)

Twee versies zijn er van dit nummer. Een akoestische versie vonden we al op het debuut, later deden ze dat dunnetjes over en maakten ze van dat sowieso al uitstekende nummer een Klassieker met een hoofdletter K. De producer van S&G destijds, Tom Wilson, pakte het origineel en plakte er wat instrumenten overheen (met als bekendste de elektrische gitaar). Deze versie ging de wereld over en werd zelfs een nummer 1-hit. Het was voor S&G dé reden om weer bij elkaar te komen en de rest is geschiedenis. (chevy93)

Zelfmoordromantiek, staat er op MusicMeter te lezen bij het mini-album waar deze klassieker uit de donkere jaren '80 oorspronkelijk op staat. En daar valt wel wat voor te zeggen. Clark bezingt het verlangen naar haar vorige verliefde dermate heftig dat het een pijnlijk en gitzwart nummer oplevert. Normaal ben ik daar niet zo van, de poëtische teksten zijn dermate sterk dat ik hiervoor helemaal overstag ga. De ellende haalt echt het beste in Clark naar boven, muzikaal gezien. (herman)

Born under Punches (The Heat Goes On) is ronduit subliem.
Het lijkt wel alsof alle instrumenten in functie van het ritme worden ingezet.
Tom Tom Club percussie, staccato gitaar likjes en elektronische bliepjes op maat.
De afro-wave van Talking Heads bezweert de luisteraar als in een voodoo ritueel. (dazzler)

Na een enigszins onheilspellende intro volgt een achterdochtige waarschuwing van enkele mannen die bang zijn dat hun vrouwen worden ingepikt door hun vrienden. Ondanks de sterke compositie en fraaie samenzang, is het voor mij vooral de hele letterlijke verwoording van de thematiek en de luchtigheid waarmee zinnen als What they do? - They smilin' in your face / All the time they wanna take your place worden gebracht die het nummer maken. Het zorgt er bijna voor dat je de zangers zelf gaat wantrouwen. Wie zijn hier nou precies de backstabbers? (Koenr)

Het mooiste Nederlandstalige nummer aller tijden? Voor mij in ieder geval wel, en volgens de algemene musicmeteropinie dus ook. De wall of sound-benadering doet echt wonderen voor dit nummer, dat bovendien nog eens gezegend is met een heel mooie tekst. (ArthurDZ)

Het meest onwaarschijnlijke nummer uit mijn lijst, niet omdat het nou zo verrassend is dat ik dat nummer zo hoog heb staan, maar Knights of Cydonia is eigenlijk een compleet belachelijke compositie, met trappelende paarden aan het begin (de 4 ruiters van de apocalyps -> afgebeeld op de cover van het album) die de bekendste hit van de band van Bellamy's vader - The Tornados ~ Telstar (1962) - combineert met Mariachi en spaghettiwestern-achtige trompetten (die, jaja geloof het of niet, zijn aangekondigd in het bijbelboek Openbaringen als klinkende tijdens de rit van de ruiters van de apocalyps), Dick Dale gitaren, die Matt met zijn falsetto ook nog eens mee gaat staan tetteren, synthesizer-arpeggio's, in het midden ineens overgaand in een ode aan Bohemian Rhapsody met de Queenkoren die opbouwen naar een meesterlijke gitaarriff die BoRhap met gemak naar de kroon steekt. Nog wat jaren '70 sciencefictionserie synthesizer-melodieën er overheen, en je hebt inderdaad ''The soundtrack to some medieval space battle with an intergalactic cosmic knight galloping at a million light years per second on a star horse, slaying space demons with wild swipes from his atom powered nuclear lightsaber.'' De band heeft het ongetwijfeld schaterlachend in mekaar gezet, en ervoor gezorgd dat het zo over-the-top mogelijk werd.
Ik weet nog dat ik de eerste keer dat ik het hoorde ook onbedaarlijk verbaasd heb moeten lachen, maar ook dat ik het meteen fantastisch vond, denkende ''Dit verzín je toch niet!?'' - of om met Chandler Bing (jaja, Friends op Netflix en verplicht meekijken...) te spreken:''Could this record bé any more ridiculous!?''

Het is niet minder passend dat het hoogste genoteerde nummer van Muse ook het eerste nummer was dat ik de band live heb zien spelen. Het was het meest individueel en intens beleefde concert dat ik ooit heb bijgewoond. Het was in Hamburg in 2006 (redelijk goed te doen vanuit Groningen), en ik was er met mijn broer, zijn vriendin en daar weer een vriendin van. Ik wilde graag zo ver mogelijk naar voren staan, maar aangezien het nogal een gedrang was verdwenen mijn broer en de 2 vriendinnen al gauw naar achteren. Ik ben blijven staan, stond vooral tussen Duitse tienermeisjes, en dat was helemáál niet erg... want ze gingen volledig uit hun dak, maar het was vooral toch wel ontzettend hilarisch om die allemaal met hele lieve stemmetjes het intro van Take a Bow te horen meezingen, met een zwaar Allo Allo-achtig Duits accent: ''You'll burn in hell, yeah you wiell buhurn in hee-eeell...''
Vanaf het moment dat Knights als eerste nummer inviel ben ik volledig opgegaan in de beleving zonder me om iets of iemand te bekommeren. En KoC maakte het publiek en mij echt compleet gek. Ik was ruim anderhalf uur lang één met de hossende massa en ik weet nog dat er echt nauwelijks tijd was om op adem te komen dankzij een setlist die bijna uitsluitend uit ontzettende stampers bestond. Na afloop was ik compleet doorweekt, uitgeput en euforisch. Ik heb Muse inmiddels 9 keer live gezien en elke keer moet ik weer concluderen: dit moét wel de beste liveband ever zijn. (Grafmat)

De echte Marillion-fans zullen het er waarschijnlijk niet mee eens zijn, die hebben wat obscuurdere favorieten van deze band, maar voor mij is de grote klassieker ook mijn favoriete nummer. Daar moet wel bij gezegd worden dat ik maar één album en wat losse nummers ken. De lange nummers in de ladder vond ik bij de eerste luisterbeurt over het algemeen saai. Dan hoor ik veel liever een regelrechte popklassieker als deze. Briljant refrein en een fantastisch rijk aangekleede melodie, dit nummer is een schot in de roos van Marillion. (Snoeperd)

Ligt weer in de mooie kant van deze band. Majesteus maar niet te pompeus, indrukwekkend maar niet te bombastisch en vooral erg mooi door de nu wel prachtige zang van Berninger en natuurlijk de blazers; nummers als dit doen me afvragen waarom ik The National ooit slecht kan vinden. Laat ik dan maar niet de betovering verbreken door een nummer als Lemonworld op te zoeken. (hoi123)

Het nummer waarmee ik fan werd van Neil Young. Weliswaar jeugdsentiment maar het is hemelsmooie song: zang en tekst, puur en gevoelig zoals Neil Young dat kan. Dit kan nooit, maar dan ook nooit stuk voor mij. (LucM)

De gevoelige en originele lyrics over het verlies van een hechte vriend, vaderschap en familie vormen in mijn ogen één van de krachtigste muziekteksten ooit geschreven. Daarnaast is Pete Rock's jazzy productie ontzettend smooth en behoort reminisce tot de mooiste woorden die de Engelse taal rijk is. Alles aan dit nummer straalt eeuwigheidswaarde uit, terecht uitgegroeid tot een classic. (Koenr)

Een cynische biecht aan het eind van een mensenleven. Druk gemaakt om kleinburgerlijke spijt , terwijl massamoordenaars met een glimlach hun handen in onschuld wassen. De houtstokken stem van Cohen contrasteert prachtig met de koorzang. Het nummer bevat bovendien een heerlijk slepende baslijn. Daarnaast vind ik de onderkoelde berusting van Leonard erg prettig. Misschien vertolkt deze compositie wel de onprettige realisatie dat in een mensenleven veel verandert, maar dat de mensheid eigenlijk steeds hetzelfde blijft. Goed, op mijn leeftijd hoeft het allemaal nog niet zo duister. We zien wel waar we met zijn allen uitbelanden. (I struggled with some demons. They were middle class and tame. I didn't know I had permission to murder and to maim) (Barney Rubble)

Dan volgt nu een van de meest zalige nummers uit de zeroes. Franz Ferdinand scoorde met Take Me Out een wereldhit. Terecht, wie kan dit nummer nu niet onweerstaanbaar vinden? Het zit ook nog eens vernuftig in elkaar. De eerste minuut kondigt een rauw postpunk nummer aan, maar de band bedacht iets leuks. Na 1 minuut wordt het roer compleet omgegooid. Volledig vloeiend gebeurt dat. Dan hoor je een van de geniaalste riffjes die je ooit gehoord hebt. Het ratelt heerlijk. Het refreintje is super. Zo'n single moet destijds echt als een bom zijn ingeslagen. (Snoeperd)

Dit is één van de weinige nummers waarbij ik na de eerste luisterbeurt al wist dat dit een favoriet zou worden. En als er al twijfel zou zijn, wordt die direct weggevaagd wanneer na een fabelachtige opbouw de woorden ‘The Kids Are On High Street' uitgesproken worden. Een ongekend kippenvelmoment in een verder perfect rocknummer. (Co Jackso)

Whenyouwalkawaywalkaway ... I will follow. Op het debuut hoorbaar geïnspireerd
door Ian Curtis, die zich ooit afvroeg welke gids hem bij de hand zou nemen, vertelt een piepjonge Bono
hoe zijn te vroeg gestorven moeder hem als kind bij de hand nam. Het jongetje in elke man is het thema
van U2s debuut. Een plaat vol oprechte rock met de onverschrokken onschuld van een kind. (dazzler)

Boards of Canada's Tomorrow Harvest heb ik tientallen keren gedraaid, maar nog steeds niet helemaal ontcijferd. Op de albumhoes zien we de contouren van een stad. Een spookstad? Een stad vol geesten? Prijsnummer Reach for the Dead klinkt in ieder geval als vanouds weer heerlijk spannend en mystiek, alsof we door vanuit de woestenij de spookstad intrekken. Boards of Canada is voor mij altijd een typische albumartiest geweest (en nog steeds), maar met Reach for the Dead bewezen zij ook binnen vijf minuten te kunnen intrigeren. (herman)

Ik hoor ieder jaar weer op Musicmeter: leuk dat Air in de Radio 2 Top 2000 staat. En hij staat daar ook gewoon hoger dan hier. Raar vind ik dat, want dit nummer zou eigenlijk moeiteloos de top 500 moeten halen.
Dit nummer blinkt uit in zijn melodieusheid en relaxedheid. Ik wist eigenlijk nooit was lounge was, maar door dit nummer heb ik dat leren kennen. Ik werd na een feest een keer wakker op een soort loungebank en dit nummer werd opgezet. Dan leer je de betekenis kennen. Een heerlijke relaxedheid overspoelt je, met steeds op het juiste moment het juiste geluidje. En dan bezit het nummer ook nog eens van die prachtige zwoele zang en een onsterfelijk refrein. Iedere keer zing ik weer mee met een half overslaande stem. Het magnum opus van Air.
(Snoeperd)

Black Sabbath is niet echt genuanceerd gezegd wel mijn favoriete band te noemen. Hun eerste paar albums (tot Sabotage, wat ik tot mijn favoriete plaat reken) waren van grote klasse. Dit jaar is ‘'13'' uitgekomen en ik ben één van de ongelukkigen die geen kaartje wist te bemachtigen voor het concert in Ziggo Dome eind deze maand. Al moet ik eerlijk zijn, dat ik er echt niet heel erg om rouw, want ondanks dat Ozzy is opgepoetst was de kans levensgroot dat het alleen maar kan tegenvallen. Het eerdergenoemde album is goed, maar het heeft niet meer de power die de band bevatte in de gouden jaren 70. Misschien komt het wel omdat de verrassing er nu wel vanaf is want de band verveelde echt nooit. Zelfs niet wanneer je merkt dat alles precies op elkaar lijkt. Paranoid is natuurlijk de grote klassieker van deze band en het nummer dat het mainstreampubliek wel een belletje doet rinkelen. Wat zij nog meer in hun mars hebben is ongelofelijk en wie ze allemaal hebben geïnspireerd is misschien nog wel wonderlijker te noemen. Ondanks het feit dat ze naar mijn mening eind jaren 70 het bijltje er bij neer hadden moeten gooien, kan ik hier nog steeds van genieten. (nclo)

Een titel die past bij de man, zeker in die tijd. Controversieel was ie zeker: gekleed in jarretels als voorprogramma bij de Rolling Stones is lef hebben en incasseren.
Controversy laat heel duidelijk horen wat voor lange tijd het geluid van Prince zou worden. Een geluid dat de titel Minneapolis sound meekreeg (blazers die vervangen werden door synths).
Black or white, straight or gay... hij stelt de vragen in dit nummer en niemand die ooit echt te weten zal komen wie Prince nu echt is. Een muzikale kluizenaar pur sang. Controversy mag gerust een Prince klassieker genoemd worden. (aERodynamIC)

Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away

Toen ik mij een kleine twee jaar terug inschreef voor dit topic, had ik nog geen flauw benul wat ik op nummer één zou moeten zetten. Er was wel een handjevol tracks die het verdienden, maar ik niet echt ''het'' gevoel bij had. Ik had altijd wel een beetje in hoofd zitten hoe mijn favoriete song aller tijden moest klinken. Het moest geen openingstrack zijn, nee, een afsluiter. Dan weet je ook direct dat het klaar is, iets met perfectionisme. Echter had ik er een hard hoofd in, een klein halfjaar terug, dat ik dat nummer nog op tijd zou vinden.

Totdat Mark Hollis in februari overleed. Ik heb schijnbaar de gave om bepaalde dingen laat te ontdekken, dus helaas moest de dood van Talk Talk's frontman ervoor zorgen dat ik hun schitterende discografie mocht ontdekken. Natuurlijk, de hitjes van de groep stonden wel enigszins in mijn geheugen gegrift en I Believe You haalde mijn top 500 ook vorig jaar, maar voor de rest boeide hun muziek mij geen reet. Nu staan ze op 1, best een geslaagde DAB dus.

Waar Decades de poorten naar de hel opent, doet Time It's Time dat voor de hemel. Chameleon Day zet de toon met zijn stilheid, waarna een melancholische brug wordt gecreëerd naar hiernamaals. Langzaamaan ebben we weg naar het geluidloze, al dan niet begeleid door de prachtige climax die zich beetje bij beetje opbouwt. Na het laatste refrein kunnen we alle emotie laten gaan en vieren dat we leven. Het is klaar voor Hollis, maar voor ons nog niet.

Deze top 100 is klaar, maar mijn muzikale ontdekkingstocht nog niet. Het blijft een momentopname, maar deze majestueuze afsluiter zal waarschijnlijk altijd mijn toplijst beëindigen. Bij deze claim ik alvast de spot om deze parel te nomineren voor de ladder volgend jaar.

(jordidj1)

Hoeveel tienen ga ik uitdelen? Eigenlijk wist ik het zelf niet, totdat ik bij Telegraph Road uit zou komen. Inmiddels al een flinke tijd op de eenzame tweede plek. Een straatlengte voor op de nummer 3, een straatlengte achter op de nummer 1. Een 10 wil zeggen dat ik absoluut niets op aan te merken heb op het nummer. Telegraph Road opent met een oersaaie minuut, zo zag ik het vroeger ten minste. Minstens 100 keer heb ik die eerste minuut gelaten voor het was en geskipt. Later heb ik het leren zien als een stilte voor de storm. Maar Telegraph Road heeft zeker schoonheidsfoutjes. Absoluut niet genoeg om het nog altijd een buitenaards goed nummer te vinden, wel genoeg om geen perfect cijfer te geven.
Een walk down memory lane, down the Telegraph Road, hoe je het ook wilt noemen, een trip is het zeker. Van de openingsnoten tot het uitfaden van de minutenlange muzikale eruptie, alles is goed, alles is weergaloos. (chevy93)

Zonder twijfel het stoerste Blondie-nummer. Bovendien klinkt dit nummer zowel erg 80's als totaal niet gedateerd. Knap! En jij ook, Debby! (ArthurDZ)

Tot bloedens toe denderendeN de holle drums van Lol Tolhurst door de speakers. De opener van het onvolprezen Pornography album windt er geen doekjes om. Dit is geen plaat voor muurbloempjes of geiten wollen sokken, maar voor polssnijders. Al blijft de suïcidale gedachte bij Robert Smith altijd metaforisch. Zijn met lippenstift aangezette mond is een gapende wonde waaruit hij zijn zielenpijn perst. Gitaarwerk en kapsel geven uitdrukking aan de hersensspinsels die hem kwellen. It doesn't matter if we all die. PORNOGRAPHY kerft dieper dan menig postpunk album. I must fight this sickness. Find a Cure. Muziek als medicijn. En zo hoort het ook. (dazzler)

Henk en Henk in hun meest serieuze stand maakte van deze single een van hun meest memorabele nummers. Vooral de live versie (welke vaak veel langer duurde dan de single versie) was van grote klasse. Vooral het outro is prachtig van opbouw. De hoofdrol voor zanger Henk Temming die ook de zeer aanwezige toetspartijen inspeelde. De tekst is eenvoudig maar wel voor heel veel mensen zeer herkenbaar. De hitstatus valt op zich met een 25ste plaats nog best mee maar met terugwerkende kracht kan dit lied toch makkelijk tot het beste van de band gerekend worden. (vigil)

Het derde Interpol-nummer van het rijtje. Het is de opener van het debuutalbum. Untitled klinkt anders dan de rest van het album. Het is nog wel a la Interpol, maar in tegenstelling tot andere nummers heeft dit nummer een associatie met The Cure. De laidback feeling en de donkere sound van het nummer doen me er aan denken. De ijzersterke melodie en diepe bas zouden zo van The Cure zijn geweest. Het nummer heeft een fantastische intro waarna het nummer niet meer stuk kan. Het gitaarspel in het hele nummer is meesterlijk. Turn on the Brightest Lights kan zich geen betere opener voorstellen dan deze, zeker in de wetenschap dat na Untitled de wervelstrom die Obstacle 1 heet over je heen komt. (Snoeperd)

The Edge bewijst andermaal wat een geweldige gitaarspeler hij is. Ik kan best snappen dat er mensen die Bono (hier) een schreeuwlelijk vinden en dat vind ik zelf ook wel eens, maar het blijft gewoon een goed nummer waar de energie vanaf spat! (chevy93)