Ondanks het onderwerp van deze song, alcoholmisbruik bij arme zwarten, vind ik dit eigenlijk een heel vrolijk nummer, mede dankzij de zuiderse instrumentatie en die heerlijke fluit doorheen het nummer. (ArthurDZ)

Sommige artiesten raken niet sleets. Je kent ze wel, van die artiesten, die ondanks hun leeftijd nog steeds prima werk uitbrengen en strakke liveshows geven. Rasartiesten. Maar toch, vaak haalt het nieuwe werk het niet bij hun klassiekers uit de jaren '70, '80 of '90. Hoe zeldzaam is het dat een artiest, na tientallen jaar meedraaien in de muziekscene en talloze albums uit te hebben gebracht, nog met nieuw materiaal komt, dat als zijn of haar allerbeste werk kan worden beschouwd?

Minder zeldzaam, maar de realiteit voor een doorgewinterde muziekliefhebber zoals ik (en met mij waarschijnlijk velen op dit forum): hoe vaak komt het nog voor dat nieuw werk je echt omver blaast? 10-15 jaar geleden konden nummers zich vaak binnen no-time opwerpen als een all-time favourite (om vaak even snel weer uit de gratie te vallen), maar tegenwoordig moet muziek er werk van maken om zich tot mijn favorieten te scharen. Als muziekliefhebber ben ik misschien een beetje blasé geworden.

Desondanks is er zo heel af en toe de spreekwoordelijke uitzondering op de regel. In 2013, na een 35-jarige carrière, bracht Nick Cave met zijn Bad Seeds het album Push the Sky Away uit. Niet alleen zijn beste album ooit, maar het greep mij ook per direct bij de kloten, om niet meer los te laten. Ik was al verklaard liefhebber van het geluid van de sonore brombeer uit Down Under, maar dit album, en met name het fenomenale titelnummer, brengt mij in andere sferen.

Wie de eerste noten van Push the Sky Away hoort, doet vermoeden dat Cave een boodschapper is, die het einde der tijden predikt. De mysterieuze synthklanken galmen door de echo van de leegte van het bestaan. En met alle liefde laat je je meevoeren door zalvende werking van Caves stemgeluid, alsof hij wil zeggen: 'het is niet erg, het einde komt voor iedereen, laat mij je leiden.' En als na verloop van minuten het nummer langzaam wegsterft, kom je tot het besef: 'ik ben er nog!' Beduusd beschouw je de afgelopen 4 minuten, waarin Nick Cave je mee heeft genomen naar iets wat het hiernamaals kan zijn, of een parallel universum, of gewoon de wereld om je heen, maar dan door de zintuigen van iets of iemand anders. Een plek waar geen 72 maagden zijn, of een eeuwig brandend vagevuur, maar enkel een bedwelmende zweem van berusting, geuit in muziek.

De dag dat ik met droge ogen beweer dat dit het beste nummer aller tijden is, is niet ver. Want in tegenstelling tot in mijn tienerjaren, is Push the Sky Away binnen no-time uitgegroeid tot een favoriet, maar zal hij die status absoluut niet snel kwijtraken... (Titmeister)

Na de dood van zijn moeder in 2012 besloot Sufjan Stevens een album over haar te maken. Carrie & Lowell werd zijn meest persoonlijke album ooit. Het album draait vooral om moeder Carrie, een vrouw met wie Sufjan een moeizame relatie onderhield. Depressies, schizofrenie en verslavingen zorgden ervoor dat zij nooit de moeder kon zijn die hij zocht. Op Carrie & Lowell is Stevens op zoek naar antwoorden, werpt hij vragen op en probeert hij de relatie die hij met zijn moeder had te doorgronden.

In Fourth of July zit Stevens aan het ziekenhuisbed van zijn moeder en voert een laatste gesprek met haar. Er worden dingen gezegd die misschien wel veel eerder uitgesproken hadden moeten worden. Het nummer luistert weg als een conversatie waarin eerst hij en dan zij aan het woord is. Een laatste (post-mortem) gesprek tussen een moeder en zoon die nooit de relatie konden hebben waar hij zo naar verlangde. De subtiele elektronica en het repeterende ‘We're all gonna die' geven het nummer iets beangstigends mee.

Carrie & Lowell is een conceptalbum en een los nummer daaruit pikken is niet eenvoudig. Het album vertelt een verhaal en deze Fourth of July is daar een essentieel en wonderschoon stukje van. (Edgar18)

Transmission is een Joy Division-klassieker en staat niet op een regulier album. Daar past hij ook helemaal niet op. Qua sfeer is het namelijk anders. Het zou opzich in een rooskleurigere productie en met minder diepe zang zo een hitje kunnen zijn. Het is namelijk best catchy. Ik vond het na één luisterbeurt destijds al heerlijk. Transmission heeft een zeer strak en mooi begin. De eerste zinnen komen al meteen binnen, waarna de zogeheten climax je al helemaal afmaakt. In het 'dance dance to the radio' zit een flinke dosis depressie gestopt die daardoor ontzettend zwaar aankomt maar wel ongekend mooi is. (Snoeperd)

Thom Yorke is op Karma Police op zijn sterkst. Een ijzersterke tekst. Lekker zeiken over de gevestigde orde. Muzikaal is dit een van de meer toegankelijke nummers van Radiohead. Het is ook zeer schatplichtig aan Sexy Sadie van The Beatles. (Teunnis)

Dit magistrale openingsnummer van het succesalbum "The Joshua Tree" is min of meer onlosmakelijk verbonden met de bijbehorende videoclip. Wie kent niet de beelden van Bono en consorten bovenop het dak van een drankhandel in het centrum van Los Angeles en hun diverse confrontaties met de politie? Maar ook zonder videoclip weet het lied moeiteloos te overtuigen, niet in de laatste plaats door de aanstekelijke gitaarriff van The Edge, die het nummer voortstuwt. Het is dan ook moeilijk voor te stellen dat de opnames voor dit nummer ontzettend stroef verliepen en dat producer Brian Eno bijna op het punt heeft gestaan om de opnamen te wissen en helemaal vanaf nul te beginnen. Uiteindelijk wist U2 er dan toch deze alleszins acceptabele versie uit te persen, die een enorme hit werd en uitgroeide tot een publiekslieveling tijdens live-optredens van de band. (Choconas)

Een nummer dat uitblinkt in breekbaarheid en onschuld, wat perfect past bij de prachtige tekst over het wel (maar vooral wee) van jonge tieners. (ArthurDZ)

Dit nummer verscheen al op de gelijknamige debuut-ep uit 2003, maar vond wat mij betreft pas zijn ultieme vorm op Neon Bible uit 2007. Het is maar goed dat ze het nummer opnieuw hebben opgenomen, want voor mij is dit één van de hoogtepunten uit het repertoire. De laatste twee minuten, vanaf het moment dat de accordeon erbij komt, giert het kippenvel door mijn lijf en zijn voor bij het bewijs dat Arcade Fire tot de absolute top van de hedendaagse popmuziek behoort. (herman)

Een om meerdere redenen bijzonder ABBA nummer. Dit is het laatste nummer dat de band ooit opnam in de studio en voor veel mensen is dit laatste wapenfeit ook gelijk het hoogtepunt in hun oeuvre. Het nummer schetst het leven van een alleenstaande en eenzame vrouw voordat ze liefde in haar leven vind. Het nummer laat door de sombere melodie en musicalachtige manier van zang een ander soort ABBA horen dan we van de band gewend zijn. (Edgar18)

Het werd een onwaarschijnlijke hit maar het is ook een erg emotioneel en pakkend nummer, erg droevig maar o zó mooi. (LucM)

Een nummer dat ik tegenkwam op nummer 1 in de Belgische lijst ‘100 op 1' in 2006. Sindsdien heeft het nummer mij nooit losgelaten en zou ik het vandaag de dag nog meerdere malen achter elkaar kunnen draaien. Luc zingt een prachtige tekst, maar ook muzikaal is dit een waar genot. Vooral die piano tegen het einde aan die over die alsmaar doortikkende drums zweeft. (Dwejkk_)

Gretz schreef:
275
(afbeelding)
Gorky - Mia
(afbeelding)

Gorky | 1992 | Belgium

2020: 156
2019: 72
2018: 45

Genomineerd door: Dwejkk_

Remain In Light is een plaat met twee kanten, aan de ene kant luister je naar de gedetailleerde composities die werkelijk waar fenomenaal in elkaar zitten en aan de andere kant swing je als een malle mee. De baslijn is zeer funky en de drumpartij/percussie bevat veel Afrikaanse invloeden. Talking Heads nam invloeden van oudere muziek maar keek vooral de toekomst in en werd daarmee zeer invloedrijk, luister maar eens naar een band als LCD Soundsystem. Daar is de invloed van deze groep zeer goed te horen. (Don Cappuccino)

Dit is zo'n typische MuMe-ontdekking voor mij. Ik kende ze alleen van die ene overbekende hit, maar The Drugs Don't Work pakte me wel direct. Licht melancholisch en zeurderig, maar zeker niet irritant. Een vrij simpele, maar toch moeilijk te doorgronden tekst (of dat kan ook aan mij liggen). Bloedje mooi, maar je moet er wel voor in de stemming zijn, met al die strijkers.. (chevy93)

Een nummer dat volgens mij al in 1989 uitkwam, maar pas veel later een hit werd door de televisieserie Twin Peaks, die begin jaren '90 zeer populair was en door de jaren heen een enorme cultstatus heeft verworven. Enerzijds een hele vage serie, anderszijds ook een hele intense en gevoelige. En dat laatste komt mooi naar voren in dit themanummer, waarvan de tekst werd geschreven door David Lynch en de muziek door Angelo Badalamenti, Lynch' huiscomponist (herman)

Net als het vorige van Homogenic-afkomstige Björk-nummer dat langskwam, is dat een prachtig nummer vol met sfeer en spanning. Bijzonder sterke instrumentatie met die mooie strijkers en de wat gespannen percussie. Björk zingt daar gepassioneerd overheen, en het vormt een geheel dat je helemaal in de IJslandse wereld van Björk trekt. Toeval dat die violen zo ijzig klinken? Vast niet! Björk overdondert met dit nummer. (Arrie)

Wat mij betreft het absolute meesterwerk op Closer. Zelden heb ik een nummer gehoord dat instrumentaal zo dringend en dreigend klinkt. Dan te bedenken dat er ook nog het icoon Ian Curtis is, die met zijn geweldige zware stem dit verstikkende effect vervolmaakt. Vanaf de eerste versnelling tot de laatste drumklanken bevind ik mij als luisteraar in de duisternis. Een gevoel dat wordt versterkt wanneer ik terugdenk aan het leven van Ian Curtis. (Co Jackso)

Endtroducing… van DJ Shadow is een van de meest bijzondere albums in de popmuziek. De hoes verklaart hoe het album tot stand is gekomen: door een jarenlange zoektocht door de platenbakken heeft Josh Davis een enorme sampledatabase opgebouwd, van waaruit hij het album heeft gesmeed. Een wonderschoon en uniek geheel, op de scheidslijn tussen electronic, hiphop en rock. En dan is Midnight in a Perfect World nog niet eens het beste nummer van het album. Toch is ook dit een betoverende track, waarbij de samples gladjes in elkaar overgemixt zijn, met als leidraad de pianosample uit David Axelrods The Human Abstract (overigens ook een aanrader!). (Titmeister)

Al een aantal jaar behoort Smokers Outside the Hospital Doors tot mijn favoriete nummers. Vanaf de eerste tot de laatste minuut knalt dit nummer met de zeer vage titel, onder begeleiding van de drums en de mysterieuze stem van zanger Tom Smith, als een voortrazende trein door de boxen. Er is bijna geen tijd voor berusting tot het moment is aangebroken waarbij de spanning nogmaals wordt opgevoerd voor het schitterende slotakkoord. Naar mijn mening een zeldzaam voorbeeld van een perfect nummer. (Co Jackso)

Deze track zul je samen met Like A Rolling Stone het meeste op de radio horen van Dylan. Met zijn negen minuten en de herhalende songstructuur is het zeker geen radiosingle maar het bevat wel ontzettend pakkende melodieën. Maar Hurricane is meer dan alleen maar een song.

Dylan zet hier een ontzettend sterk staaltje muzikale onderzoeksjournalistiek neer. Dit nummer gaat namelijk over Rubin Carter, een Amerikaanse bokser in de jaren '60 die op een twijfelachtige manier werd veroordeeld voor een drievoudige moord. Dylan had zo zijn twijfels en in de jaren '60 was er in de VS nog steeds veel sprake van racisme.

Hurricane is deels ooggetuigenverslag en het standpunt van Dylan. In de jaren '70 las hij de biografie van Carter en daar begonnen de vragen. In 1975 ging Dylan op bezoek bij Carter in de gevangenis en daarna schreef hij in een aantal maanden deze track. Dit was de perfecte manier aangezien deze track bij miljoenen mensen door de radio schalde die nietsvermoedend ineens veel meer wisten over deze gebeurtenis. Het werd weer onder het voetlicht gebracht.

Pas in 1985 zou Carter vrij worden gelaten. Deze track brengt dus een indrukwekkend verhaal mee en ik vind dit een van de betere tracks van Dylan. Hij is een begenadigd schrijver, journalist en denker in één op deze track. Als een muzikant zich zo in een onderwerp stort mag je van mij enorm geëerd worden en dat is ook zeker gebeurd. Hurricane is een protestsong die zijn doel bereikt heeft. (Don Cappuccino)

Arctic Monkeys is een band die altijd wel tot mijn favorieten zal behoren. Hun debuut hebben ze nooit overtroffen, en dit is het beste nummer van het debuut. Ongelooflijk, waanzinnig, fenomenaal nummer. Van de geweldige intro tot het geweldige eindstukje en vooral met dat stuk ertussenin, wat zowat de meest energieke muziek moet zijn die ik ken. Die zang, die gitaren, zijn simpelweg ubergeniaal. Ik zou een ellenlange lofzang kunnen afsteken, maar laat ik gewoon zeggen dat dit voor mij top 10 aller tijden is, alles maar dan ook alles van dit nummer bereikt de perfectie. Hiervan komen mijn edele delen in beweging. (arcade monkeys)

Ik heb het in dit topic al een keer letterlijk gezegd: Een top 100 zonder Wasted Days is geen ekte ekte top 100. Dus ja, dan moet ik ook maar mee want mijn lijst is natuurlijk gewoon aan Je weet zelf.. En het stond dan ook nooit zo hoog als in mijn lijst dus wie is hier nou de grote baas? Mocht ik ooit een keer levenloos aangetroffen worden in een bos of in mijn kamer dan is het zeker aan te raden om eerst even een dna-test te nemen bij Dylan Baldi want hij is het grote brein achter de huurmoordenaar die Wasted Days wel niet.

Ik ben al een paar keer gruwelijk hard kapotgevloerd door deze drietrapsraket van een razernij die eigenlijk de drie stadia van koekoek definiëren. De harde opening die je al recht richting ongemak stuurt, de jamfase tussendoor waardoor je plots zin krijgt om gras uit het eerste de beste weiland dat je tegenkomt te trekken en dan dat slot, holy shit, je wilt dan gewoon met een bijl zwaaiend door je winkelcentrum rennen terwijl je MJUMAN BESTAAT NIET schreeuwt. Ik kan me daar dan nog net van weerhouden maar ik moet zeggen dat ik er een keer tijdens een fietstocht niet ver vanaf zat.

Ik zat toen net een paar weken op kamers en was, zoals ik al eerder schreef, nog een beetje zoekende naar alles. Vaak avonden alleen, iets te bang om stappen te zetten en er iets beters van te maken. Stappen op de pedalen ging daarentegen wat beter af en het was dan ook een periode dat ik best veel op mijn fiets te vinden was, gewoon een beetje doelloos zwervend door Eindhoven en omstreken. Op een random woensdag eind november besloot ik dat het wel eens een goed idee was om richting België te fietsen. Ik even vluchtig een route van een kilometer of zestig uitgestippeld, playlistje gemaakt en mijn iets te zwaar trappende stadsfietsje ter handen genomen. De komende uurtjes lekker zuidwaarts richting Achelse Kluis en Harmont om daarna over het oosten terug richting Eindhoven de cirkel rond te maken.

Thrillseeker die ik was kreeg ik uiteindelijk schijt aan mijn route en besloot ik de Leenderheide even mee te pakken, waarna ik totaal verdwaalde. Inmiddels werd het al donker want ja, het was bijna winter en aangezien ik alleen zo'n kutlampje van de Hema had was mijn zicht misschien tien meter ofzo. Geloof me, als je dan moederziel alleen, in het pikkedonker, over een onverhard bospaadje crosst en Wasted Days komt even hoi zeggen op je oortjes dan hoef ik denk ik niet meer uit te leggen hoeveel indruk dat wel niet maakt. Daar stonden een paar knullen, net zo plompverloren als ik op dat moment, een beetje doelloos op gitaren te raggen en drumstellen af te tikken. Wat heeft het nog voor zin, dat leven. Veel ervan voorgesteld, uiteindelijk brengt het zo weinig. Een keurige opsomming van die fase in mijn leven. En wat lucht het toch op om dan keihard mee te kunnen schreeuwen met dat slot terwijl je zonder dat je het weet ook flink hard aan het trappen bent. Vlak na het eind van Wasted Days kwam Valkenswaard in zicht als een soort licht aan het eind van de tunnel. Het heeft me goed gedaan. Weet je wat er ook is aan het eind van de tunnel? EEN FOKKING VLOER. DAAR LIG IK NU. (123poetertjes)

Een leven als een kunstwerk. Een dood als een kunstwerk. De vraag of Lazarus een bewust gepland afscheid was of niet is eigenlijk irrelevant. Wat relevant is, is het kunstwerk dat ontstond met zijn dood en het uitkomen van Lazarus (de man die 4 dagen na zijn dood herrees) als single enkele dagen daarna. Kunst is wat de aanschouwer er in ziet of van maakt. En iedereen zag massaal de herrijzenis van Bowie met het uitkomen van de single Lazarus, en je voelde meteen dat Bowie onsterfelijk was geworden. Het is zoals schrijver Harry Mulisch het ooit omschreef: een kunstenaar maakt met zijn kunstwerk(en) een nieuw lichaam, een lichaam dat de artiest kan overleven, maar hem of haar tegelijkertijd laat doorleven. En zoals dat in 1 klap duidelijk werd met Lazarus: Dat verzin je inderdaad niet, maar dat is het geluk, of liever het talent van het genie... Onbewust datgene doen dat veel verder reikt dan je kan overzien.
En dan ook nog eens met zo'n hartverscheurend mooie track. Bowie's stem heeft meer diepte, fragiliteit en emotie dan ooit tevoren. De muzikale begeleiding is simpel, maar helemaal raak. De ingehouden meerstemmige blazers, gitaarakkoorden die klinken als onheilstijdingen. Een band die qua dynamiek perfect meebeweegt met de zang, en instrumentaal afsluit met een prachtige saxofoonsolo.
Een kunstwerk. (Grafmat)

Drie jaar na het album The Next Day werd bekend dat er een nieuw album van David Bowie aankwam. Het vooruitgesnelde nummer Blackstar wist me gelijk te betoveren. Bowie is nu de Starman waar hij ooit over zong: in the centre of it all.Wat wij dan weer niet wisten was dat hij ziek was. Hoe groot was de schok toen hij net na de release van het album overleed. De wereld stond even stil en Blackstar kwam ineens in een heel ander licht te staan. Een donker licht. Hoe toepassend bleek die titel te zijn. Wat wij dan weer niet wisten was dat hij ziek was. Hoe groot was de schok toen hij net na de release van het album overleed. De wereld stond even stil en Blackstar kwam ineens in een heel ander licht te staan. Een donker licht. Hoe toepassend bleek die titel te zijn.Één van de mooiste Bowie nummers ooit. Mysterieus, spannend, uitdagend en toch ook wel weer typisch Bowie. Saxofonist Donny McCaslin speelt er een grote rol op. Bowie wist wel wie hij om zich heen moest verzamelen. Wat wij dan weer niet wisten was dat hij ziek was. Hoe groot was de schok toen hij net na de release van het album overleed. De wereld stond even stil en Blackstar kwam ineens in een heel ander licht te staan. Een donker licht. Hoe toepassend bleek die titel te zijn. Bowie is nu de Starman waar hij ooit over zong: in the centre of it all. (aERodynamIC)

Nooit klonk Sonic Youth zo toegankelijk als op dit nummer. Een heerlijke rocker dat eigenlijk gewoon een grote hit had moeten worden, want dit nummer heeft het allemaal: mooie melodie, leuke meezingtekst en een hoge coolness factor. En ik zeg het opnieuw: wat heeft Thurston Moore toch een prachtige stem! (ArthurDZ)

A Whiter Shade of Pale is de eerste uitgebrachte single van Procol Harum; het bleek achteraf ook hun succesvolste in Nederland, waar het op 17 juni 1967 op nummer 1 in de Veronica Top 40 binnenkwam. Tekstschrijver Keith Reid was officieel lid van de band, maar bespeelde geen instrument en kon niet zingen. Wel schreef hij de meeste teksten van het debuutalbum van de band, waaronder A Whiter Shade Of Pale. Het is het eerste popnummer dat langer duurde dan de tot voorheen standaardtijd van 3 minuten, en het eerste 12" lp-formaat (45 toeren) in stereo. (forzautregivo)

Alweer bijna 15 jaar geleden. Dit rustig nummer met een wat zeurderige Yorke en een prachtige piano is een nummer wat schitterd in eenvoud. Terwijl Yorke doorzingt zwellen de drums op, worden er electronica en strijkers toegevoegd wat samensmelt tot erg levendige song. (DjFrankie)

Dit bezwerende nummer is voor velen na het duet met Kylie misschien wel zijn bekendste, ook al zullen velen niet beseffen dat het hier om ene Nick Cave gaat.
De film-serie Scream ging ermee aan de haal en het past wel in het creepy sfeertje ervan. Maar ook in andere soundtracks duikt het nummer op, dus filmliefhebbers die niet bekend zijn met de muziek van Cave en consorten kennen onbewust toch een nummer denk ik zo, en wat voor eentje! (aERodynamIC)

Misschien een beetje flauw en chauvinistisch om in een hele wereld vol met artiesten en nummers net ééntje uit je eigen land op de tweede plek van toplijstjes te laten prijken. Ik kan me er echter niet erg slecht om voelen, want Eefje is naar mijn mening oprecht van wereldklasse (internationale vrienden die ik fan heb gemaakt kunnen dit beamen). Het label van cabaratesque koddigheid dat Nederlandstalige muziek altijd automatisch op krijgt gedrukt wordt hier definitief verworpen: met de subtiele gitaarpartij, intelligente zanglijnen en vooral die hemels weidse synths aan het einde van het nummer geeft Scheef me, naast een gigantisch gevoel van gelukszaligheid, bijna een gevoel van trots op m'n landje. (hoi123)