Aaight. Dit wordt leuk. Ik loop naar boven. Schuif Let There Be Rock in de cd-speler. Zet hem op nummer 8. Even denken over de volumeknop. Die kan wel op 38. En huppa. Daar knalt ie de speakers uit. De eerste dreunen op de gitaar worden als energieshots met een naald door je huid geboort. Daarna horen we de geweldige bluesstem van Bon Scott. En hoe hard hij ook schreeuwt, altijd houdt hij die blues in zijn stem. Eigenlijk bij alle AC/DC-nummers, maar vooral bij deze, giert de energie door je aderen. Stilzitten bij dit heerlijke gitaargeweld is onmogelijk. Het is ook zo lekker omdat het zo heerlijk rauw geproduceerd is, zeer ongepolijst, waardoor het recht toe recht aan klinkt. Inmiddels zitten we al tegen het einde en volgen er een aantal geweldige solo's van de gebroeders Young. Daarmee werken ze ook naar een climax toe die uiteindelijk een einde maakt aan deze song. Voldaan loop ik weer naar beneden om dit stukje te schrijven. (Snoeperd)

Met Metallica gaan we weer eens heerlijk metallen. Eigenlijk moet ik Metallica eens beter gaan luisteren, dit album heb ik wel best een aantal keer gehoord en ik vind Sanitarium zelfs een geweldig nummer. Maar eigenlijk heb ik nooit heel intensief geluisterd. En dat zal ik wel willen want ook dit titelnummer is best heerlijk. Heerlijke beukende riffs gecombineerd met een sexy refreintje, dit ligt mij goed. (Snoeperd)

Ah, een persoonlijke favoriet. Ik heb me nooit zo verdiept in deze man, maar hetgeen wat ik van hem ken (waaronder dit) is echt geweldig. Opzwepende en dansbare muziek, met Afrikaanse invloeden. Het is wat jazzy maar dan geen gepingel. Dit moet eventjes op gang komen, maar als dan de bas en percussie erin komt, kan het feest beginnen! Hele zomerse muziek, die optimisme, positiviteit en energie uitstraalt. Als dan ook nog de bezwerende zang van Fela Kuti er bij komt (als het nummer zelf al over de helft van de 14 minuten is), is het plaatje compleet. Gewéldig nummer, waar ik altijd van in een goede bui geraak. (Arrie)

Gretz schreef:
In de ochtend weer verder.

dumb_helicopter schreef:


Weekend! Dus eindelijk tijd om mee te luisteren. Ik wacht in volle spanning af tot het volgende nummer gedraaid wordt in Beatsense.

Die heerlijk gierende gitaar maakt dit nummer gewoon. Zang, tekst, productie, alles wordt in de schaduw gezet door het meesterlijke gitaarspel. Het blijft maar doorgaan en doorgaan, en toch verveelt dit nummer geen seconde. (ArthurDZ)

Dit nummer van Cash is toch wel een flinke moderne klassieker geworden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er in het begin echt geen zak aan vond. Die monotone stem van Cash, maar langzaam aan kreeg ik meer waardering voor die ouwe zak met z'n moeilijke blik. En inmiddels begin ik het langzaam aan mooi te vinden. Hoewel het origineel de tekst nog een pak beter nog voren brengt. (chevy93)

Sommige nummers, meestal zijn dat de ijzersterke hits, kun je al helemaal zingen voordat je nummer ook maar hebt opgezet. With or Without You heeft dat heel erg. Dit nummer is aanstekelijkheid ten top. Anderde dingen waarom ik dit nummer erg waardeer zijn de opbouw en de mooie stem van Bono. (Snoeperd)

Een klassieker binnen de soul. De kracht zit hem in de minimale begeleiding, waardoor Bill Withers' stem optimaal naar voren komt. Mooiere stemmen zijn er bijna niet en ook de intonatie van hem is verrukkelijk. De minimaal aanwezige muziek is nagenoeg perfect, vooral de ritmesectie is sterk. Een prachtig liedje over het verlangen naar iets wat eigenlijk helemaal niet goed voor je was (een te jong meisje of drugs). (Teunnis)

Slippery People is denk ik het lekkerste nummer van deze band. Alle achtergrondgeluidjes en heerlijke riffjes geven een fraaie drive aan het nummer. Het is allemaal een erg vrolijke bedoening, er wordt echt een feest van gemaakt. Een erg leuk feest welteverstaan. (Snoeperd)

Dit is één van mijn lievelingsnummers van The Smiths. Je kan er de kreet 'kort maar krachtig' op loslaten. Maar ik wil het het liefst hebben over dé kreet. En echte Smiths-liefhebbers weten waar ik het over heb. Want hoe goed het oeuvre van The Smiths ook is, de kreet van Morrissey in dit nummer is wel een van de hoogtepunten van The Smiths. (Snoeperd)

Een (bijna) tien minuten durend epos beginnend als een ‘club' nummer met diepe beats en daarna via gitaar en synths langzaam overgaand in ouderwetse slow jam R&B. En wat je er ook van vindt, ambitieus is het nummer in ieder geval. De opdeling is verschillende secties doet denken aan nummers als Bohemian Rhapsody en Paranoid Android. Of het ooit dezelfde status bereikt als deze nummers hebben in de Radio 2 respectievelijk MuMe Top 2000 is de vraag maar een heerlijk nummer is het! (Edgar18)

No One Knows is een adrenalineshot. Bij de eerste tonen ga ik al uit mijn dak. Dit is de buiten de lijntjes hardrock waar ik van houd. Daarbij is dit fantastische nummers ook prachtig gezongen. Het refrein is echt dermate fantastisch dat ik de lyrics maar even post, en de ahhh daarin beschrijft het voldane gevoel dat ik na dit nummer heb.

'And I realize you're mine
Indeed a fool of mine
And I realize you're mine
Indeed a fool and mine
Ahhh' (Snoeperd)

Onweerstaanbaar nummer van Iggy uit de periode waarin hij met David Bowie geregeld de bloemetjes buitenzette in Berlijn. David is op de achtergrond te horen bij het la la la-stukje, trouwens. Verder associeer ik dit nummer door een prachtig Youtube-filmpje voornamelijk met de vergane helden van het Gouden Hollywoodtijdperk. (ArthurDZ)

Townes van Zandt is een geweldenaar, naar mijn mening. Wat een prachtnummer is dit. Het is een van mijn lievelings singer-songwriter nummers. Zijn stem heeft een scherp randje, de manier waarop hij dit refrein zingt, daar kan ik enkel een diepe buiging voor maken. Dat refrein is subliem. Wat een magisch refrein is het. Ik hou van dit nummer en ik zet het dan ook vaak genoeg 's avonds nog even op. (Snoeperd)

In ladderkader ook wel bekend als ‘de Smartlap', met dank aan Tribal Gathering. Ergens is die betiteling wel begrijpelijk. Wie oppervlakkig naar Perfect Day luistert, kan er makkelijk een zoetsappig liefdesliedje met goedkoop sentiment in horen. Echter, als je de achtergrond van het nummer kent en daarbij ook beter naar het nummer luistert, kom je tot een andere conclusie. Met Perfect Day beschrijft Reed zijn heroïneverslaving. Hij is een wijzer man geworden. Daar waar hij vijf jaar eerder nog op stoere toon een lofzang te berde bracht op kicks die de drug geeft, door middel van een adrenalineus epos, verwoordt hij nu zijn afhankelijkheid ervan met bitter cynisme, door middel van een harmonieus liedje met een rustige pianomelodie. Wie denkt dat het allemaal pais en vree is, komt bedrogen uit. Het rafelige randje dat Reed meestal in zijn muziek legt, ligt hier voornamelijk in de tekst. Ondertussen is het gewoon een heel mooi nummer, een absolute kaskraker, compleet radio 2-fähig en hebben waarschijnlijk al duizenden koppels hun jawoord gegeven met dit op achtergrond. Lou Reed is een sluwe man. (Titmeister)

Dit is het Stones-nummer dat ik het vaakst op zet. Gewoon omdat het het altijd goed doet bij mij. Het vrouwenkoor zorgt voor een zeer mooi intro. Maar het draait natuurlijk allemaal om de meesterlijke riff en het fraaie 'laten we met honderduizend man bij een concert meezingen'-refrein, zo'n nummer dus. En een heel erg lekkere. (Snoeperd)

Stevie Wonder moet wel een van de meest veelzijdige muziekartiesten zijn. Na z'n vroege Motownhits in de jaren '60 verkreeg hij meer artistieke controle bij het dochterlabel Tamla. Hij had originele ideeën met funky ritmes en de nieuwe elektronische klanken. Z'n blindheid belette hem niet zichzelf op het klavier te begeleiden. Hier brengt hij een eerbetoon aan enkele jazzgrootheden, waaronder de nummers 25, 34 en 92 in deze lijst. In plaats van een gezongen refrein geeft hij een melodie met gesyncopeerde ritmes aan de trompetten en de basgitaar. Het is een bruisend eerbetoon aan z'n helden en aan muziek in het algemeen. (Superbitch)

Ik heb dit singletje helpen promoten op de officiële, Vlaamse radiozender
toen ik een maand stage volgde bij PIAS Belgium (aanvullend jaar Culturele Studies).
Oppermuse Hersh bewaarde de meer intimieme songmomenten voor een eerste soloplaat.
Michael Stipe vervult de rol van het spook dat nog steeds door Kristins, nachtelijke hoofd dwaalt. (dazzler)

Ah, het doet me deugd dat deze erin staat. Dit was een nominatie van mij en in 2009 was ik helemaal verslaafd aan dit nummer. Toen ik ze in 2010 live zag en ze hiermee opende ging ik er ook een gigantische adrenaline-rush door me heen. Dit heeft zo'n majestueus grootse groove, als je dit hoort kun je echt de hele wereld aan. En de melodie die er doorheen zit is ook om te janken zo mooi. Wat mij betreft kan dit nummer niet hard genoeg gedraaid worden. (herman)

Pet Shop Boys horen wat mij betreft aan de goede kant van de hitparadepop en dance en dit vind ik een onweerstaanbaar nummer met herkenbare ijle zang. (LucM)

Ten eerste viel Keane op vanwege het missen van een bas en ten tweede vanwege het geweldige debuut dat vol staat met poppareltjes. Van al die pareltjes is Bedshaped toch wel de mooiste. De stem van Chaplin is fragiel en breekbaar in dit nummer en heeft een bepaalde weemoed. De liedjes van Hopes And Fears zing je vaak mee maar bij deze pink je eerder een traantje weg en staan je armen onder het kippenvel. Meesterlijk nummer. (Don Cappuccino)

Jullie kennen me aardig, want hier is inderdaad dat ''bandje uit België''. dEUS volg ik vanaf midden jaren '90 en dat heb ik volgehouden tot in midden jaren '00. De eerste 4 albums vind ik super, al draai ik The Ideal Crash eigenlijk zelden meer. In 2001 was er ineens een nieuw singletje, waarvan ik de van Studio Brussel geripte MP3 (toen nog een redelijk schaars goed, mp3's) grijsdraaide. In gedachten hoor ik nog de vrouwelijke dj van StuBru over het outro heen praten.

Het nummer steeg verder in waardering toen ik dEUS live zag in Nighttown in 2005, wat echt een uitzonderlijk goed concert was (ik geloof dat het bij aERodynamIC) zelfs in zijn concert top 10 aller tijden staat). Destijds was ik al verslingerd aan Pocket Revolution en dat werd na dat concert alleen maar meer, het warme geluid spreekt me erg aan en wat intieme liedjes betreft is dEUS hier op zijn best. Naast deze vind ik ook Include Me Out en The Real Sugar (destijds in Nighttown opgedragen aan de overleden Morphine-zanger Mark Sandman) fantastisch.

Een paar jaar terug beluisterde ik Pocket Revolution op de terugweg van een werkdag en kwam het album geweldig binnen. Nothing Really Ends begint lieflijk, maar het heeft ook iets bedrieglijks op een hele subtiele manier. Eigenlijk vind ik dit een soort tegenhanger van Instant Street: dat heeft een lange extraverte climax, hier is 'ie ook minutenlang, maar juist heerlijk subtiel en daardoor des te spannender. Het liedje wekt een bepaald soort verlangen op dat niet wordt ingelost, dus het enige wat rest is het nog maar eens opzetten. En nog eens en nog eens.

Vorig jaar bedacht ik dat dit maar op mijn begrafenis (over 50 jaar ofzo) gedraaid moet worden. En nu staat het hier dus bijna bovenaan... (herman)

Een zanger met een enorme lok, kek jasje en een smalle leren das die als een verdwaalde pooier een paar zinnen Frans door de ether heen ratelt. Je moet er maar opkomen maar och wat is dit mooi! Het lied is afkomstig van mijn favoriete Roxy album Stranded en doet me elke keer wat als ik het hoor. Ik heb de band dit nummer ook live zien doen (13 sept 2001 in Ahoy) en dat was wel zo'n magisch moment waarvan je hoopt dat het elk concert wel een keer voorbij komt. Ik kan begrijpen dat lieden dit nummer over the top vinden, maar ik vind het gewoon top! (vigil)

De futuristische looks en de songs zijn zo 80s als de pest, en toch ...
Een van de weinige, Britse pop 'n' wave bands die groot werden in de states.
Ondanks de prominent aanwezige gitaren ook vaak in de synthpop hoek geplaatst.
Hun debuut kende geen rustpunten en stond net als de haardos stijf van de hitpotentie. (dazzler)

Archive is echt zo'n kind van Musicmeter. Invloeden van progrock gecombineerd met triphop van Massive Attack, electronics van Radiohead. Het is niet echt één genre. Ik ken alleen enkele nummers die mij goed bevallen. Nummers als Bullets en het titelnummer van het album zijn prachtig. Deze ken ik wat minder goed, maar herken hem wel. Ik herken de mooie slome melodie die misschien wel iets te lang duurt. Dan komt de "beat" erin en dan wordt het echt genieten. Het nummer is erg gelaagd van dat moment. En sfeer, dat spat er vanaf. Geweldig. (Snoeperd)

Orange Crush met megafoon. Het meest dierbare beeld dat mij zal bijblijven
van hun optreden in Werchter anno 1989, toen Green bovenaan mijn rotatielijst stond.
Een verzameling oprechte rockers, psychedelisch besnaarde ballads en een scheut blues.
Nadien werd het toch allemaal wat braver, vond ik. Al had Automatic for the People zijn charmes. (dazzler)

Debuut single die Dire Straits meteen op de kaart zette.
Werkelijk swingend gitaarwerk op een erg vlotte basis van bas en drums.
Compact en met hitpotentie, iets wat van latere singles niet altijd gezegd kon worden.
Op het eerste album primeerden de songs, later kwam de klemtoon op de gitaarsolo's te liggen. (dazzler)

De enige luisterbeurt die ik ooit aan Mezzanine geven heb (daar zal zeker nog verandering inkomen), viel Inertia Creeps positief op. Dit nummer heeft een erg creepy sfeertje waar ik wel van hou. De beat klinkt zeer akelig zoals de spin op de cover van Mezzanine. Inertia Creeps vind ik door de verscheidenheid en de sfeer het beste nummer van Massive Attack. (Snoeperd)