Net als Innuendo met de dood voor ogen gezongen (I'll soon be turning around the corner now...); bijna onmenselijke prestatie om dit dan nog zo goed te doen. (ranboy)

Ik geloof dat het Johan was die mij een aantal jaar terug dit album aanraadde. Toen een aantal keer beluisterd en vond het prachtig, maar ook niet meer naar teruggekeerd. Ms omdat er zoveel muziek is en topics op MuMe die je bij moet houden Maar deze gaat ook weer op de lijst. Heerlijk nummer ook weer, duidelijk Beatle-esque, maar deert dat? Nee, zalig!
Titelnummer van zijn beste album, en ook wel het prijsnummer, al zijn ze allemaal goed, zegt Johan. Cale klonk nooit zo euforisch. La la la la la la, O en hij staat nog op 1919 ook (johan de witt / luigifort)

Het zijn dus echt maar een paar nummers die ik echt niet kan aanhoren van Nick Cave. Helaas leerde ik die als eerste kennen en vandaar heb ik altijd een bevooroordeelde luisterervaring. Maar onterecht! Na het sterke Oh My Lord ditmaal de up-tempo Nick Cave. En wat een power komt er van dit nummer af! Vooral die intermezzo met onderhuidse spanning! (chevy93)

Er is geen band die zoveel emotie bij me losmaakt als The Sound. De muziek wordt met zoveel frustratie en kracht gebracht, en is bijzonder intens en oprecht. Skeletons belichaamt die frustratie. Adrian Borland uit zijn frustratie over de missende hartstocht waarmee we ons bestaan leiden. Gelukkig wakkert het vuurtje in mezelf nog laaiend op wanneer ik Skeletons hoor. (Sillah)

Detail: De trompetjes in het refrein natuurlijk.
Als een soort rode wijn in de hiphop – een genre dat overigens niet extreem veel voor gaat komen in de komende toplijst, ik neem me wel constant voor om me er echt in te verdiepen als dat helpt – glijdt dit je oor binnen. Met een sample van Yusef Lateef (toch?) die welgeteld 4 seconden duurt en dus, even snel rekenen, 44 keer wordt herhaald, komt dit toch nergens te repetitief of saai over. Twee redenen om daarvoor aan te voeren: de gelukkig wel heerlijk gevarieerde flow van rappers (even googlen (sorry)) Cise Star en Akin en de niet erg ingewikkelde maar wel heul erg fijne trompetjes in het refrein. Voeg daar nog een interessante tekst en een heerlijk warme bas aan toe en je hebt één van de fijnere hiphopliedjes in huize Roeland. (hoi123)

The Alan Parsons Project is één van de beste symfoartpoprock (wat zijn ze eigenlijk?) bands. De manier waarop Parson de muziek produceerde, vind ik nog altijd ongeëvenaard. Niet toevallig was hij de producer van één van mijn favoriete bands (Pink Floyd) en van mijn favoriete nummer aller tijden (Year of the Cat). Ook met zijn Project kon hij dit zo goed. Zo mooi. Rekening houdend met de schoonheid van de muziek. Zo'n beetje de compleet tegenovergestelde manier van hoe andere tijdgenoten dat een paar jaar eerder deden (de punkscene uiteraard). Eye in the Sky is wellicht niet echt typisch APP, maar dat extra (productie)element zit er ook in. Ondertussen weet ik dat ze nog veel meer mooie (en betere) nummers hebben gemaakt, maar dit is een klassieker die al een tijd goed scoort in mijn eindejaarslijstje. (chevy93)

De monumentale afsluiter van tweede album Dog Man Star. Beginnend als een vredig slaapliedje met croonende Brett werkt dit nummer zich langzaam toe naar een prachtige orkestrale climax. (ArthurDZ)

Coldplay is een band die sinds de eerste zeer succesvolle albums steeds meer kritiek heeft ontvangen op hun uitgebrachte muziek, maar hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. En eerlijk is eerlijk, zo goed als bijvoorbeeld deze Shiver is het ook niet meer. Shiver is afkomstig van debuutalbum 'Parachutes' uit 2000 en was de eerste succesvolle single van de band. Chris Martin was beïnvloed door Jeff Buckley bij het schrijven van Shiver en het zou gaan over de Australische zangeres Natalie Imbruglia. Volgens Chris Martin gaat het over sexy vrouw in het algemeen, al inspireerde Imbruglia hem wel bij het schrijven. (Simon77)

Het album Modern Vampires of the City van Vampire Weekend blijft me nog altijd verbazen. Ik heb geen idee waarom nou precies, maar de nummers op dat album zijn gewoon goed. In het begin denk je van: Dit zijn gewoon hele saaie, simpele nummers. Maar hoe meer je naar de nummers gaat luisteren, hoe beter en hoe minder saai ze worden. Step is daar zeker geen uitzondering van. Een prachtig nummer dat je graag meezingt en dicht tegen de perfecte popsong aan zit. (7744leon)

Dat ik een liefhebber ben mag bekend wezen, dit nummer staat al jaren in mijn top 10.
Geweldige ritmiek, en natuurlijk dit is een nummer uit ''mijn'' jaren 80. Maar mag de tand des tijds zeker hebben doorstaan. Dat ik in April verjaar, mag als een toevalligheid gerekend worden. (DjFrankie)

De Top 2000 is nog altijd mijn grootste inspiratiebron. The Load-Out/Stay greep me vanaf het eerste moment. Destijds kon ik al aardig Engels en het scheelt dat hij goed te verstaan is en vrij makkelijke woorden gebruikt. Een schitterende ode aan eigenlijk iedereen om hem heen. (chevy93)

Een vriend van mij maakte er ooit een sport van de vele armbewegingen uit de clip van Around the World te reproduceren (voor de liefhebbers, zoek de ‘original video' maar eens op). In die tijd zag ik Around the World nog als een guilty pleasure, inmiddels ben ik deze single van Homework steeds beter gaan waarderen. De repetitieve robotachtige stem zal niet iedere luisteraar aanstaan, maar de meeste liefhebbers van Dance en Elektronica zullen toch wel van dit nummer kunnen gaan genieten. Als ik een rijtje zou maken van memorabele baslijnen, dan zou die van Around the World daar zeker in terechtkomen. Een pareltje uit de beginperiode van Daft Punk. (tbouwh)

Ofwel een verschrikking met oeverloos gesoleer, ofwel geniaal met oeverloos gesoleer. Bovenin te vinden in ontelbaar Top X beste gitaarsololijstjes. Een tijdje ook wel in die van mij. Er was een tijd dat ik steevast de bijna 15-minuten durende live-versie van One More From the Road draaide op weg naar voetbal. Slide guitar door Rossington om één van zijn helden, southern rock-pionier, Duane Allman te eren. Niet te vaak draaien is het motto van dit nummer, blijkt (chevy93)

De titel van dit nummer komt uit de zelfmoordbrief van een kennis van de band, maar verder is dit liedje één en al onbezonnen vrolijkheid. Nooit eerder waren de Manics zo meezingbaar, en ook de casting van Nina Persson van The Cardigans was een gouden zet. Het venijn van het Richey James Edwards-tijdperk is dan wel zo goed als weg, als je daar zo'n ijzersterke popsong voor terugkrijgt heb je eigenlijk niks te klagen. (ArthurDZ)

Voortstuwend nummer van Placebo in topvorm. Without You I'm Nothing en Black Market Music zijn mijn favoriete albums van hun en laat Special K nu op die 2e staan.
Nummer gaat over drugs K = Ketamine en verliefdheid en heeft mijn liefde gewonnen. (DjFrankie)

Typisch zo’n band die zijn naam dankt aan de talloze samples die hiphop-dj’s getrokken hebben van de spaarzame verkochte platen en opgediept zijn tijdens het crate-diggen. Onterecht ondergewaardeerd, want de platen van de Lafayette Afro Rock Band kunnen zich feilloos meten met gelijkgestemde funkgrootheden als Cameo, Mandrill of de vroege Kool and the Gang. Zoals de naam al aangeeft een eclectische mix van funk, Afrikaanse ritmes, jazz en rock, met Darkest Light als topnummer waarin gitaar en saxofoon elkaar naar zinderende hoogtes kringelen. (Marco dB)

Tot mijn twaalfde zong ik in een kerkkoor, ik heb zelfs nog een keer Stille Nacht tijdens een volledig volgepakte Kerstmis gezongen. Nadat mijn stem mij steeds meer in de steek liet en ik andere muziek begon te ontdekken, had ik niet verwacht dat Gregoriaanse zang mij nog zo kon ontroeren. Via Enya`s Sadness, ontdekte ik uiteindelijk Dead Can Dance. Als ik dit nummer hoor geef ik mij gewillig over aan een mythische wereld hier ergens ver vandaan. Een magisch nummer met een ongelofelijk rijk klanken pallet! (Dance Lover)

Soms heb je van die nummers die je meteen door de ziel snijden. Dit is er zo één.
Daarvoor hoef je in eerste instantie nog niet eens de tekst te begrijpen. Want het duurt wel even voordat je als 'oprjochte' Fries die West-Vlaamse teksten ontcijferd hebt.
Maar je hoort meteen dat zielenpijn de basis is voor dit nummer. Je voelt de intensiteit door de gedragen zang, het mooie ingetogen pianospel en de prachtige cellobegeleiding. Tja en als de tekst dan wel wat tot je doordringt wordt het nog intenser.
Brok-in-de-keel-mooi. (Bonk)

Bij de nominaties voor de ladder van dit jaar ben ik op zoek gegaan naar
artiesten die er nog niet in stonden en waarbij dat hoogst verbazingwekkend te noemen is. Daarbij kwam ik tot de nodige hiphopacts (A Tribe Called Quest? Mobb Deep? Eminem? Waar blijven ze?), maar ook het wat steviger gitaarwerk blijft nogal achter. Geen Gang of Four (die haalde het ook al niet...). Maar dus nu wél Dinosaur Jr. Niet eens een band die me erg na aan het hart gaat, maar wel een die er in een 2000 nummers tellende ladder ontegenzeggelijk bij hoort. (Lukas)

()

Als je dit nummer en het gehele album waardeert heb je zeer zeker de film Into the Wild gezien. Als je de film ziet hoor je deze muziek, en als je deze muziek hoort dan zie je de film weer. De emoties die de film oproept spelen een rol als je dit nummer weer hoort. Onmiskenbaar het geluid van Eddie maar toch net wat anders dan dat we gewend zijn van Pearl Jam. Op het album Backspacer van PJ hoor je dit geluid nog wel een beetje doorsijpelen in een nummer als bijvoorbeeld Just Breathe. Prachtnummer van een prachtalbum behorend bij een prachtfilm! (Sunderland)

Ik kan bij dit nummer twee verhalen vertellen. Het verhaal over hoe ik 65daysofstatic ten tijde van The Fall of Math uitprobeerde, niks vond, om zo'n 5 jaar het kwartje uiteindelijk keihard in te horen kicken. Maar ik prefereer het verhaal over waarom ik instrumentale muziek zo mooi vind. Voor veel mensen is het ontbreken van zang een breekpunt in de muziek. Er is geen houvast, de muziek is zogenaamd emotieloos en, oh gruwel, je kan niet meezingen.

Voor die mensen zou ik zeggen: luister naar Radio Protector (of niet, ik geniet er ook prima van in mijn eentje), luister naar het lieflijke pianomelodietje, luister hoe langzamerhand steeds meer instrumenten invallen met variaties op het thema, luister hoe het tempo en de intensiteit verhoogd worden, totdat er een ecliptische climax wordt bereikt, om vervolgens netjes af te bouwen en je weer veilig voor het donker thuis af te zetten. Het is het hele concept van de klassieke muziek gevangen in een popnummer van vijf-en-een-halve minuut. Daar kan geen zanglijn ook maar iets aan toevoegen. (Titmeister)

Een haast dierlijke beat. Onbestemd dreigende samples. De tikje subversieve vocalen van Martina Topley-Bird. En het constante schokkerige geëxhaleer tussendoor. Tricky, je bent een meester in spanningscreatie. (mol)

Niet het bekendste nummer van Pearl Jam en ook het album Yield is niet in ieders geheugen blijven hangen. Toch is deze track vanaf de release in de jaren 90 tot mijn favorieten gaan behoren. Het nummer begint kalm, maar zwelt aan om in het refrein tot uitbarsting te komen. Vedder op zijn best. (mauricedegier)

Kip of het ei-plaatje; of je kende het nummer al en je hebt een mening over de versie van de Audio Bullys, of je hebt dit nummer via de Audio Bullys leren kennen. Ik ben, schandalig genoeg, van de 2e variant en heb onlangs een platenspeler met langspelers aangeschaft van o.a. Nancy. Dus het werkt wel om oude plaatjes opnieuw leven in te blazen. Een dame die veel leuke liedjes heeft vertolkt! Om dit stukje ook nog wat informatief te maken vertelt Wikipedia ons dat dit nummer oorspronkelijk van Cher is en geschreven is door haar man Sonny Bono. De versie van Nancy (hoewel van ‘66) maakte pas bekendheid via de film Kill Bill I uit 2003. Dat dus! (Sunderland)

Ja tijd voor Ska. Toen ik een jaar of 14 was, zat ik ook erg in de Ska Muziek. Zo heb ik alle singles van Madness, hing er een poster van Bad Manners in mijn kamer en had ik LP's van The Specials. Vooral Gangsters klinkt na 40 jaar nog allesbehalve gedateerd. Zulke muziek draaide ze vroeger ook tijdens de jeugdcarnaval, waar dat goed voor was?? Skanken dan maar! (DjFrankie)

De overgang van Joy Division naar New Order, post Curtis periode wordt het geluid wat New Order nog geassocieerd met Joy Division. Ook dit zeer dansbare nummer ademt nog een vleug JD. Maar die adem stinkt niet, maar veroorzaakt een aroma waar ik van ga watertanden. (DjFrankie)

Heb wel een zwak voor de vroege singles van The Killers. Dit is samen met Mr Brightside denk ik wel mijn fave. Heerlijke drive, heerlijke meezingtekst, tophitje!
Niet echt Luigi's band dit. Maar kan de singles van de eerste 2 albums wel goed horen. De nieuwe U2 zouden ze worden, niet echt gelukt geloof ik al heeft deze wel wat van early U2, het heeft ook iets weg van Talk van Coldplay. Wel aardig, niet meer dan dat. (johan de witt / luigifort)

Italodisco, poeh, dat was me wel de gezellige Greatest Hits-editie! Eigenlijk vrij lukraak gekozen als onderwerp in dat topic, maar ik was zeer tevreden als organisator. Veel nummers van die editie zijn ook doorgestoomd naar de ladder, waaronder deze track. Fun Fun haalde het met twee nummers in de finale, waaronder deze. Het equivalent van catchy Italodisco kan je wel stellen; enorm dansbaar, sterk aanwezige synth en schattige vrouwenzang (jordidj1)