Hoewel Angel Olsen op eerdere albums de gitaar ook zeker niet schuwde, is het album My Woman uit 2016 haar eerste echte gitaarplaat. Waar voorheen vooral de wat ingetogen folk doorklonk, is het op dit album vooral gitaarrock wat de klok slaat. Niet zelden moet ik daarbij denken aan bands uit de jaren zestig en zeventig, zoals Fleetwood Mac en Velvet Underground. Wat gebleven is, is Angel Olsens indrukwekkende, soms wat nasale stemgeluid, waarmee ze soms ongenadig hard uithaalt. Sister is het langste nummer op de plaat en wat mij betreft ook het beste: hoe dat lied na een aangenaam lange intro op een gegeven moment overgaat in een ogenschijnlijk vergeten Fleetwood Mac-klassieker en daarna nog met een spetterende gitaarsolo op de proppen komt, terwijl Angel haar mantra maar blijft herhalen: All my life I thought I'd change. Werkelijk briljant! (Choconas)

Heeft dit slechts eenmaal in de lijst gestaan?! Excusez le mot, maar: sjeeminee zeg. Wie zijn wij om onze neus op te halen voor een klassieke rocksong als deze? Scheurend gitaargeweld, krachtige zang, een mooie catharsis - en dat alles voor de prijs van een lekker wegluisterend radioliedje. Sjeeminee. (mol)

Voor de soul van Otis Redding ben ik ook steeds gewonnen. Heeft een aangenaam funky ritme met gepaste blazers en zijn zang is volstrekt uniek. (LucM)

Waar de meeste andere punkbands hun pijlen richtten op de grote boze maatschappij, hadden The Buzzcocks meestal het Moeilijke Leven van de Ongelukkige Tiener als onderwerp. Dit is zonder twijfel hun beste nummer, even vrolijk als hartverscheurend. (ArthurDZ)

Een nummer van Don Jon is altijd een belevenis, een hypnotyserend meesterwerk. Op nummers als Collider en de remix van Coldplays Midnight – overigens ook al door Jon Himself geproduceerd – heeft ie dat al vaker doen blijken en Emerald Rush is ook weer heerlijk. Het (en dan heb ik het over de lange versie) begint met een warme omhelzende ambient walm, al komt er langzaam maar zeker een melodie in tot op ongeveer een minuut 45 de boel echt loskomt en verandert in een typische Hopkinsproductie met zijn groezelige staccato beats, en ook wat verborgen achtergrondvocalen. Pak je koptelefoon / oortjes erbij en genieten maar! (123poetertjes)

Op 4 november 2020 overleed op 75-jarige leeftijd Ken Hensley. Hensley was in de jaren 70 de toetsenist, gitarist en zanger van Uriah Heep. Een van de klassiekers die hij schreef was Easy Livin'.

Het was eind 1972, begin 1973 toen mijn muzikale ontwikkeling net een beetje lekker op gang begon te komen en ik kennis maakte met de Adje Bouwman Top 10 op Radio Veronica. Een keer per week de ABTT aan het begin van de avond heeft mij muzikaal gevormd. Een programma met heel andere muziek dan op andere momenten op de zenders. Veel prog rock, glam en powerpop en net die singles uit de Top 40 die ik de moeite waard vond. En vaak nog steeds vindt.

Een van de nummers was Easy Livin'. Een nummer dat me gelijk greep. 2 minuten en 36 seconden die voorbij vliegen. De stuwende baslijn, de krachtige drums en het ontbreken van een guitaarsolo en natuurlijk de fantastische zang van David Byron. Op de grens van metal, hardrock, prog rock en een vleugje glam gebeurde de mooiste dingen. Maar wat me vooral greep was het pompende en jagende hammondorgel van Ken Hensley. allen al daarom zal Hensley herinnerd worden. (50tracks)

Dit is echt zo'n nummer waar je van tot rust kan komen bij het beluisteren. Gewoon alles loslaten en je laten meeslepen door de subtiele instrumentatie en Bono's (zoals steeds) bezielde zang. (ArthurDZ)

Arguably wel de beste song van Playing the Angel die mij trouwens voor ongeveer de helft kan bekoren. Een perfecte ballad in old school DM stijl. Mooie tekst van Martin over zijn scheiding en wat dat betekent voor zijn kinderen. (luigifort)

Om te beginnen met de treurige realiteit: Billie staat niet in de Top 2000 keuzelijst, wtf. Gelukkig lijkt de rest van de wereld wel te realiseren hoe dope ze wel niet is: nauwelijks een halve maand na de release van everything i wanted heeft ie al bijna 40 miljoen views op JijBuis en 90 miljoen op Spotify. Heeft iemand van jullie toevallig nog een 17-jarige dochter die dat voor kan leggen? Een halfjaar na de release van WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? is Billie relevanter dan ooit tevoren en everything i wanted mag zich meten met haar beste werk. De diepe baslijn, haar fluisterende zwijmelstem en het gemak waarop ze varieert in tempo: het is een bopper. Tekstueel is ze duister als altijd, het nummer gaat over een waargebeurde droom (of naja, ya get it) waarin ze zelfmoord pleegt en ziet dat haar vrienden niet meer naar haar omkijken en zeggen dat ze haar toch nooit aardig gevonden hadden. Artistiek een mooie voedingsbodem voor een prachtig lied, maar ik schrik er toch wel weer van. Arme meid, ik hoop echt dat ze gelukkig wordt en personen die haar dierbaar zijn bij zich weet te houden. Gelukkig heeft ze sowieso Finneas. (123poetertjes)

In de 80s gingen nogal wat rockers de romantische tour op, met vaak een fout effect. The Boys Of Summer slaagt erin de valkuilen van de pathetiek te vermijden. De combinatie van gitaar en synthesizer roept een zomerse sfeer op, de zang is doorleefd en geloofwaardig en de lyrics verwoorden perfect het gevoel van een verloren liefde die je niet kunt loslaten. (nico1616)

Ook voor dit nummer zat het geluk wat mee, want oorspronkelijk had 'Unspoken' een andere piano sample, maar door de auteursrechten was Four Tet verplicht een ander loopje te gebruiken.
Uiteindelijk vind hij zelf de vorige versie beter, ik ben maar al te blij dat hij niet de toestemming kreeg voor de eerste sample.
De sample voert je onder begeleiding van heerlijke drums en belletjes mee in een nachtelijke roes, melancholisch en liefdevol. De wissel in het midden zorgt voor een euforische wending om daarna weer prachtig af te sluiten, net zoals hij begon. (kemm)

Mr. Jones is afkomstig van debuutalbum 'August and Everything After' uit 1993 en was in 1994 de eerste radiohit voor de band. Het is eigenlijk een aanklacht tegen roem en faam en dat is, ironisch genoeg, wat het de band bracht. Mr. Jones is Marty Jones met wie zanger Adam Duritz in een band zat voor hij bij Counting Crows kwam en hoewel het nummer zijn naam draagt gaat het eigenlijk over Duritz zelf. (Simon77)

De waterfietsen kunnen weer worden gebruikt, want vandaag staat een zeer lange zeereis van Canada naar Corsica op het programma. Alizée werd namelijk (net als Napoleon) geboren in Ajaccio. jordidj1 en Edgar18 hebben vandaag de beste (zee)benen, waarbij die van Jordi nog net iets frisser zijn.

Herbert: Wist jij dat ze ontdekt is door Mylène Farmer?

Maarten: Dat is toevallig, die hebben we net gisteren geëerd. (motel matches)

Wat ik aan dit nummer zo goed vind, is de bijna tergend lange opbouw, met veel subtiele geluidjes in de achtergrond. Net wanneer je dan denkt dat het nummer in dat rustige tempo blijft doorgaan, komt er uiteraard toch nog een heerlijke climax met wild erop los scheurende gitaren! Ik kan me voorstellen dat de hoge, wat knijpende stem van zanger Brian Aubert bij sommigen wat weerstand oproept, maar ik word er juist enorm door meegesleept. (kaj_666)

Voor singer-songwriters is het ideaal om je in de jaren '60 te verdiepen. Daar stonden een aantal briljante op. Ik kan er zo tien opnoemen die zeer de moeite waard zijn. Tim Buckley hoort natuurlijk in dat rijtje thuis. Je hoort hier een stukje vakmanschap. Die gierende gitaar is lekker, de zang is ook uitermate goed, het is ook een prachtig popnummer. (Snoeperd)

De opener van hét album van het beroemde Franse duo. Daar waar All I Need de grote klassieker is geworden, vind ik deze opener toch het enige nummer van wereldklasse. Als je dan toch één ideale zondagochtendplaat moet noemen, wordt het deze van Air. De hypnotiserende klanken van La Femme d'Argent laten mij altijd net even dat beetje meer genieten van hetgeen er om mij heen gebeurt. (chevy93)

Dit pareltje komt van de plaat 'Sons And Fascination' en toont ons een piepjonge Simple Minds.
Het heeft die typische eighties sound en toch klinkt het niet gedateerd.
Minimalistisch, beklijvend, ...
Dit is een van de nummers die getuigen van het hoge niveau dat ze toen haalden en ze zouden dit 1 jaar later bekronen met hun meesterwerk 'New Gold Dream (81-82-83-84). (curufin)

Ik benoemde al eerder de scheiding van Thom Yorke en zijn partner. Daydreaming is een nummer waar dit heel erg in terugkomt. Aan het eind hoor je de woorden 'half of my life' afgespeeld, en laten hij nou de helft van zijn leven met Rachel Owens samen geweest zijn. Een emotioneel geladen nummer dus. De band weet deze emotionele lading in hun muziek te uiten. De muziek klinkt ietwat vervreemdend, met een droevige sfeer. The King of Limbs, het voorlaatste album van Radiohead, werd relatief wat minder goed ontvangen, maar het lijkt erop dat ze zich met A Moon Shaped Pool helemaal hebben herpakt en gewoon weer de lievelingetjes van de alternatieve muziekwereld zijn, resulterend in vijf noteringen in de Eindafrekening! (Arrie)

The Black Keys lopen al wat jaartjes mee maar eind 2011 zijn ze zwaar doorgebroken met hun 7e langspeler, El Camino. Speelden ze een paar jaar geleden nog in het clubcircuit, zo verkochten ze eind 2012 de Ziggo Dome uit. Als basis daarvoor ligt dus het album El Camino, waarbij de eerste single Lonely Boy uitgeroepen werd tot het nieuwe anthem van de vrijgezelle man. Met een vet gitaargeluid en een aanstekelijk sound en dito clip scoorde dit nummer hoog in de commerciële lijsten. Het grijs draaien van dit nummer op de radio deed het nummer in de MuMeladder van 2012 weinig goeds. Na een stroeve start eindigde het uiteindelijk in de 3e ronde. Daarna is het nummer vervaarlijk verder gaan zakken waarbij het in 2014 op een haar na de lijst verliet. Nu ziet het er naar uit dat het weer wat meer ademruimte heeft gekregen. (Sunderland)

Het kroonprinsenduo van de electronica kwam in 2020 met enkele singles die vooraf zouden moeten gaan aan het hoogtepunt van hun carrière: het tweede album als de definitieve troonopvolging. Het album zakte uiteindelijk als een pudding royaal in elkaar. Neemt niet weg dat de hype volledig terecht was, mede vanwege deze fantastische leadsingle. Op gebied van geluidstechniek behoort Bicep tot de beste van de huidige klas. Ze beschikken over een heerlijk palet aan klanken en op Atlas wordt dat ten volste benut. (Teunnis)

Beter goed gejat dan slecht verzonnen, hoewel het geloof ik nog steeds niet duidelijk is of er nou sprake is van plagiaat of niet. Wat ik wel kan zeggen is dat het gebruik van de fluit in Down Under erg goed is. Bijzonder aanstekelijk nummer en met recht een plekje in onze lijst. (chevy93)

Onweerstaanbaar nummer vanwege het ritme, de funky baslijn en gitaar. Kliedis is natuurlijk niet de beste rapper maar hier doet hij dat geweldig (de manier waarop hij de titel uitspreekt). (LucM)

Bijzonder frisse nu-disco, overgoten met een extreem aanstekelijk funksausje. Zeveneneenhalve minuut lang swingen op de beste house van dit moment. Het is niet vreemd dat The Juan MacLean intussen dan ook een van de vaandeldragers is geworden van het bijzonder fijne DFA label van James Murphy. Op het nieuwste album van John MacLean hebben de vocalen een prominentere rol gekregen, en daar kun je bij mij als tekstenman wel mee thuiskomen. De naïef klinkende zanglijnen van Nancy Whang zijn overweldigend mooi en ze snijden een bijzonder mooi thema aan: vastzitten en niet vooruit kunnen. Zoals ze zelf verwoorden: 'This is a song about being stuck, paralysed and unable to move forward, the sort of self-imposed distress that causes you to take five years to make a new album.'

Ik herken mezelf uitermate goed in de lyrics als het gaat over mijn persoonlijke strijd in het vinden van belangrijke levensdoelen. De ongerustheid en de onzekerheid die ik ervaar als ik over mijn leven nadenk bezorgen me voortdurend hoofdpijn. In zekere zin zit ik nog steeds vast (december 2014) en heb ik de eye-opener nog steeds niet gevonden als het gaat om mijn persoonlijke toekomst. Een leed dat ik me deels zelf heb opgelegd. Maar aangezien ik ook weer niet de grootste pessimist ben houd ik het idee dat het uiteindelijk wel goed komt. Daar ben ik van overtuigd. Tot die tijd blijf ik mijn troost vinden in muziek en dat werkt gelukkig wel.

'Take up your sleep in giant / Wake up your terracell / They've let the path and you're well on your way / You'll FIGHT THIS TIME' (Gretz)

Andre 3000 was een decennium terug met zijn hoedje, baardje en bretels al de ultieme hipster avant la lettre. Bovendien is "Shake it like a polaroid picture" een wel erg grachtengordelfähige uitspraak. Maar je hoeft geen latte macchiato te drinken om de aanstekelijke vrolijkheid van 'Hey Ya' te kunnen waarderen. Welnee! In je witte shirt en afgeragde spijkerbroek biertjes tanken in de lokale bar-dancing én niet stil kunnen blijven zitten op de tonen van deze Outkast-knijter gaan immers uitstekend samen! (mol)

Als Guns N' Roses de beste nummers uit Use Your Illusion I en II op één album hadden uitgebracht hadden zij alsnog een meesterwerk uitgebracht. Dit is één van die betere songs, meeslepend met geweldig gitaargeluid en zelfs de zang van Axl Rose is hier goed te pruimen. (LucM)

Donny Hathaway op zijn grooviest. Bijna volledig instrumentaal nummer waar de muzikanten, inclusief Donny zelf, helemaal los gaan in een nimmer aflatende groove. (Reijersen)

Tijdens mijn middelbare schooltijd luisterde ik naast hip-hop, ook veel naar popmuziek. Vooral wat in de (late) zeroes veel van radio-airplay genoot, ging niet aan mij voorbij. Timbaland domineerde de 00's en die heeft een flinke invloed uitgeoefend op mijn muzieksmaak.

In 2019 organiseerde ik met Arnout een Greatest Hits ter ere van de beste man, waar des te duidelijk werd wat voor geniaal meesterbrein hij is. Zijn samenwerkingen met Nelly Furtado, Missy Elliott en Justin Timberlake kun je wel beschouwen als het beste wat popmuziek bracht in het vorige decennium. Ware het niet dat zijn werk met Aaliyah een beetje in vergetelheid was geraakt bij mij...

Try Again is popperfectie in optima forma. De signature Timbaland-sound is hier te horen, maar vooral de waterdichte chemie tussen de twee straalt ervan af. Timba productioneel op zijn zoveelste hoogtepunt (beat, maffe achtergrondgeluidjes, adlibs) en Aaliyah's prachtige vocalen. Bonuspunten voor haar dansskills in de videoclip. (jordidj1)

Dit nummer is meer gepolijsd en minder rauw dan Antabus. Wat blijft is de lieflijke zang van Maja Milner in een puntig Cure-achtig nummer. Ik zou deze graag eens zien op BKS of Down the Rabbit Hole. (DjFrankie)

Jackson goes rock!

Billie Jean is de klassieker, Off the Wall het beste album maar deze vieze Diana is voor mij één van de beste nummers die Jackson heeft gemaakt. Michael levert ,met behulp van voormalig Billy Idol gitarist Steve Stevens, een onvervalste (hard) rock classic af die nu ook terecht een plek in onze top 2000 heeft veroverd.

Lang was het de vraag wie deze Diana toch was. Toen het nummer uit kwam ging het gerucht dat het nummer betrekking had op Michaels mentrix Diana Ross terwijl ook werd gedacht dat het wel eens over de Britse prinses Diana kon gaan. Het antwoord bleek minder spannend dan dat. Het nummer gaat over een hardnekkige groupie waar Jackson in die tijd last van had (aldus Quincy Jones).

Jackson heeft dit nummer enkel live gespeeld tijdens zijn Badwereldtour tussen '87 en '89. Tijdens deze tour deed Michael ook het Londense Wembley stadion aan en uiteraard stond Dirty Diana op de setlist. Echter, toen Jackson erachter kwam dat prinses Diana aanwezig zou zijn bij zijn optreden besloot hij het nummer die bewuste avond niet te spelen omdat hij vond dat dit een belediging jegens de prinses zou zijn. Nadat Diana hem (persoonlijk!) vertelde dat het nummer juist één van haar favorieten was besloot hij de song terug te zetten op de setlist en het die avond alsnog te spelen. (Edgar18)

Tijdens mijn studie maakte ik ooit een presentatie over hoe je de tijdsgeest kunt duiden a.d.h.v. de muziek. Daarvoor gebruikte ik onder andere dit nummer. De precieze betekenis van iedere zin moet eenieder zelf maar googelen. De korte samenvatting is dat het nummer (en het album) gaat over het eroderen van de Britse cultuur door neoliberale invloeden. Engeland wordt, vrij letterlijk, per pond verkocht. Het ooit zo fabelachtige en machtige Britse rijk is niet meer wat het ooit geweest is. Peter Gabriel had toen al de gouden combinatie van een vlijmscherpe pen en een maatschappijkritische houding. Als je dat ook nog eens combineert met een paar van de beste muzikanten aller tijden is dit het resultaat. Eén van de beste progressieve rocknummers aller tijden. (chevy93)