()

In deze regionen is het een en al perfectie. In dit geval is het met name ritmische perfectie. Blank Space klopt werkelijk aan alle kanten. Geen noot had beter gekund; geen zanglijn had beter op of tussen de noten gepast. Zelfs haar stiltes zijn ritmisch. Wanneer ik hem ongeconcentreerd beluister stop ik vaak halverwege om weer terug te gaan naar het begin, om zo alle details alsnog op te zuigen. Nogmaals: perfectie. (Rudi1984)

()

Doem, doem, doem. Begin jaren '80 was blijkbaar niet een heel vrolijke tijd. Economische crisis, koude oorlog, kommer en kwel alom en dan ook nog die vervelende kernwapens die ergens op een geheime plek in Nederland geplaatst moesten worden.
Het leverde in ieder geval een flink aantal fijne nummers op. De Bom van Doe Maar, Enola Gay van OMD, Misseles van The Sound om maar wat te noemen. En zo ook I Melt with You van Modern English. Een nummer wat enkel in de VS en Canada een hitje werd maar inmiddels wereldwijd toch een echte New Wave klassieker geworden is.
I Melt with You lijkt in veel opzichten op Enola Gay. Een upbeat nummer waar op te dansen valt met teksten waarvan de betekenis niet direct duidelijk zijn. 'I don't think many people realized it was about a couple making love as the bomb dropped. As they made love, they become one and melt together'. Aldus zanger Robbie Grey. En: 'It really does take place with the world about to end, and the melting is quite literal'.
Niet echt opbeurend dus. En dat allemaal in een liedje waarvan het refrein luidkeels mee te zingen valt. (divart)

()

Every Bad van Porridge Radio was 1 van de mooie nieuwe ontdekkingen in 2020. Prijsnummer van het album is voor mij het geweldige hypnotiserende dissonante indierock nummer Lilac. Het begint allemaal nog vrij rustig maar ergens halverwege veranderd het nummer in een claustrofobische waas van lawaai met verschillende lagen dissonerende gitaren en violen. Voeg daarbij de (bijna verstikkende) emotionele lading die het nummer meekrijgt door de hartverscheurende stem van frontvrouw Dana Margolin en ik heb elke keer weer kippenvel. (El Ninjo)

Maybe an Angel verscheen voor het eerst op haar livealbum / EP uit 1993 'Blow' en stond ook op haar tweede fantastische studioalbum 'Oyster' dat een jaar later uitkwam. Maybe an Angel is een heel persoonlijk nummer voor Heather en gaat over een dierbare die overleden is. Verder laat ze er niet veel over los, maar dat hoeft ook niet altijd. Bij Heather kun je gewoon luisteren en genieten van haar hemelse stem. (Simon77)

Met Dylan heb ik eigenlijk een beetje een soort van haat-liefde verhouding, het is altijd een soort van dunne lijn tussen “geweldig” en “irritant” en het valt bij mij eerlijk gezegd best vaak in de laatste categorie. Veel van zijn werk trek ik niet echt en een heel album vaak al helemaal niet (misschien is Blonde on Blonde wat ik van begin tot eind geweldig vind, daarop wel de enige uitzondering), dat komt veelal door zijn stem en zijn manier van zingen. Dat zorgt ervoor dat ik al snel afhaakt en dan boeit het me ook niet meer of het muzikaal goed is dan wel of het nu zo’n fantastisch tekstschrijver is. Maar in z’n beste momenten word ik juist helemaal meegezogen in de muziek en in de geweldige “verhalen” die hij in z’n teksten vertelt. Isis is daarvan een prachtig voorbeeld. Met een schitterende tekst / verhaal ondersteund door die heerlijke stuwende “piano riff” is het een van mijn favoriete Dylan nummers. (El Ninjo)

Afgelopen week was een deel van Musicmeter eventjes in de ban van ons aller Nelly Furtado, die door middel van een Greatest Hits even flink in het zonnetje werd gezet. Soms is het net alsof grote artiesten ook stiekem op Musicmeter zitten want uitgerekend die week bracht Kieran Hebden officieel zijn track uit Only Human uit die steunt op een sample uit het refrein van Afraid. Dat alleen is al episch te noemen, en ja aangezien het FUCKING FOUR TET is is het ook nog eens een weergaloos nummer. Een razende kolkende pompende dampende stampende technotrack die de originele vibe van de Looseopener optimaal benut en doordat er met de mix van de vocalen gespeeld is is het nummer toch weer volledig nieuw en fris. Een gouden greep van misschien wel de beste poptrackremixer ter wereld. Afraid haalde overigens niet de finale van #stemnellygh. Had Hebden maar mee moeten stemmen, de lutser. (123poetertjes)

Hoewel Nick Cave de laatste jaren veel succes en lof oogst mijn zijn zachtere kant hoor ik hem toch het liefst briesend, brullend en schuimbekkend te keer gaan, hierbij begeleid door zijn Bad Seeds die klinken als wilde jonge honden die spelen alsof hun leven ervan af hangt. Loverman is één van de meest geslaagde voorbeelden hiervan, compleet met manisch klokkenspel als bevrijdend coda. (titan)

Oktober 2020 voelde voor mij persoonlijk als een van de moeilijkste maanden in lange tijd. Het
optimisme dat we in de relatief kalme (festivalloze) zomer langzaam hadden opgebouwd werd in no-time weggevaagd. Want vrijwel alle fouten uit de eerste golf werden nogmaals gemaakt en iedereen wees met een beschuldigend vingertje naar elkaar. Natuurlijk was niet fantastisch om live muziek zittend, met maskers op en met die eeuwige onnatuurlijke anderhalve meter in het achterhoofd te beleven, maar we deden het ermee. Alles beter dan geen concerten. Zo werd mijn zomer zonder The National (ik zou naar minimaal 5 concerten gaan in binnen- en buitenland) in perspectief toch nog redelijk aangenaam, met het ochtendglorenconcert van Jantje Swerts in OLT Rivierenhof als absolute hoogtepunt.

Helaas begon in de eerste weken van september 2020 de hele shitshow weer opnieuw en ging Nederland half oktober, bijna twee maanden te laat, in gedeeltelijke lockdown. 99% van de geplande optredens werd geschrapt en er bleven alleen nog evenementen met max. 30 bezoekers over. Mijn laatste concert was op 4 oktober en ik had het er zichtbaar zwaar mee. Gelukkig bracht mijn favoriete zanger in dezelfde maand zijn eerste solo-album uit. Samen met de twee kittens die ik in september in huis had genomen bracht Matt enige verlichting in donkere dagen (al moet ik ook zeker MuMe en BeatSense noemen als welkome bliksemafleiders cq. troostbrengers).

Het hele album luistert als een warm bad, maar één nummer– de tweede single - steekt met kop en schouders boven de rest uit. One More Second klinkt als een oude evergreen die al decennia meegaat. Een tijdloos (gitaar)popliedje dat ook bij veel muziekminnende boomers in de smaak kan vallen. Het is een herstige ballade met een melancholische, sombere bijklank. Eigenlijk de stijl van The National in optima forma, maar dan wat ingetogener met minimale instrumentale begeleiding. Het iconische hammondorgel van Booker T springt er met name uit en zorgt voor een schitterende sfeer.

One More Second werd bij ons een grote Afrekeningshit (3 weken op #1), maar daar bleef het niet bij. Eind november, aangestoken door het jaarlijkse Top 2000-virus, ontdekte ik het ‘nieuwe’ radioprogramma van Leo Blokhuis op NPO Radio 2 genaamd de Verrukkelijke 15. Een democratische, semi-alternatieve hitlijst waar luisteraars elke week op kunnen stemmen. Don Leo en zijn compagnon Rob Stenders bleken fan te zijn en hadden Matt’s solowerk geruisloos opgepikt. En zo groeide One More Second uit tot een regelrechte sluimerhit! Het duurde maar liefst 10 weken voordat de koppositie op 13 december werd overgenomen van SAULT. Maar daarna was er GEEN HOUDEN MEER AAN: 6 weken achtereen op #1 en uiteindelijk in totaal 22 (!) weken in de lijst, een absoluut V15-record! Nieuwe Top 2000-klassieker geboren zou je zeggen. Jammer genoeg was de rest van de Radio 2-dj’s ‘iets’ minder lyrisch en werd het nummer in andere programma’s nauwelijks gedraaid. Een domper, want ik sprak op 3 januari het goede voornemen uit om het hele jaar campagne te voeren om The National en Matt Berninger in de Top 2000 van 2021 te krijgen (want het is een ongelofelijk omissie dat ze er nog steeds niet in staan).

Mijn hart maakt een klein sprongetje wanneer Stenders op Twitter toezegt dat hij er hoogstpersoonlijk voor zou gaan zorgen dat een nummer van The National (of van Matt) dit jaar (2021) op de keuzelijst terecht komt. Amper een maand later open ik Teletekst en staat op 101 een nieuwsbericht dat aankomt als een donderslag bij heldere hemel: “Dj Rob Stenders terug naar Veronica.” Weg keuzelijst, weg droom. Hoogstwaarschijnlijk zal mijn Matt in mainstream radioland nu voor altijd een underdog blijven. (Gretz)

Als ik het goed heb begrepen betekent (of betekende in de jaren ’80) ‘Word Up!’ in de New Yorkse straattaal zoiets als een bevestiging van wat een ander zegt. Larry Blackmon, de voorman van de Amerikaanse Funk/R&B groep Cameo, componeerde samen met Tomi Jenkins dit nummer, dat in 1986 een wereldwijde hit was. Word Up komt van het gelijknamige album.
In Nederland bereikte het de 10e plek in de top 40. In de USA kwam het tot nummer 6 in de Billboard Hot 100. Cameo is zeker geen eendagsvlieg maar heeft sinds de jaren ’70 albums gemaakt. Onlangs heb ik van Cameo nog een verzamelaar aangeschaft. Gemakkelijk verkrijgbaar zijn hun albums op vinyl en cd evenwel niet. Een ander bekend nummer van deze funkband is Candy (van hetzelfde album).
Dankzij de Klassiekers 21-nominaties is Word Up uiteindelijk in de lijst gekomen. Voor de diversiteit in de MuMe Top 2000 juich ik dat toe want die kan wel wat meer nummers uit andere genres zoals in dit geval funk en R&B gebruiken. Anyhow, het is een heerlijk funky jaren '80 nummer: Word Up! (dynamo d)

Er bestaat een YouTube-kanaal dat in Ableton Prodigy-nummers herbouwt from scratch. Na heel wat gezoek en getweak is het resultaat, buiten de vocalen, een exacte kopie. Het laat zien hoe ingenieus en creatief Liam Howlett andermans werk omzet in onweerstaanbare danskneiters. Ook Breathe is een goed voorbeeld. Wat dacht je van het ninjageluidje van de Wu-Tang Clan, hier dienstdoend als SM-achtige folterzweep. The Prodigy, een blijmoedige agressor: als geen ander in staat me op een positieve manier te motiveren tot relschopperij met een glimlach. (mol)

In 1985, nog onderdeel van The Waterboys en nog hyper van The Whole Of The Moon, schreef Karl Wallinger mee aan het nummer ‘World Party'. Toen dit nummer op het album ‘Fisherman's Blues' terecht kwam had Wallinger, na onenigheid met de zanger, de band al verlaten, om als solo project the band... World Party te starten. Na het goed gewaardeerde Goodbye Jumbo komt Wallinger in 1993 met het album Bang waarop één van de mooiste liedjes van de jaren 90 staat: Is It Like Today? Een liedje waarin God z'n zorgen uitspreekt over de puinhopen die de mens er op aarde van maakt. Bang! Met Ship of Fools, Way Down Now, Is It Like Today schrijft Wallinger vier jaar later nog een kneiter van een hit, ware het niet dat Robbie Williams er die kneiter van maakte: She's The One. (Frenkie!)

Wende Snijders was voor het uitkomen van Mens al heel langzaam uitgegroeid tot 1 van mijn favoriete (en zeker na haar een paar keer live gezien te hebben tot 1 van de meest spontane en sympathieke) hedendaagse Nederlandse artiesten.
Gek genoeg was het album Mens toch eerst een beetje aan me voorbij gegaan totdat ik Wende zag op Down the Rabbit Hole 2018 en daar viel ik eigenlijk pas op ongeveer de helft van het concert in…om vervolgens te horen dat ze Nederlandstalig zong!!. Maar dat was meer dan genoeg om te ontdekken dat ik het album Mens zo snel mogelijk moest gaan ontdekken. Wat een prachtalbum met prachtige teksten ondersteund door avontuurlijke muziek die daar perfect bij past.
De opener Deze Gin is meteen al 1 van de hoogtepunten van het album en behoort tot mijn favoriete Nederlandstalige nummers aller tijden, een fantastisch stuwende bas, heerlijke blazers, prachtige piano en een subtiele gitaar en voorzien van een tekst die van Brel had kunnen zijn. Topnummer!! (El Ninjo)

Met Voor Alles heeft Wende de Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste Nederlandse kleinkunstlied gewonnen. Terecht. De stuwende melodie en haar ingehouden zang geven de tekst van Joost Zwagerman een extra dimensie. Prachtig nummer. (Mastroianni)

()

Pijn! Pijn in mijn hart! Al het zooitje ongeregeld dat altijd maar weer afgeeft op onze favoriete Nieuwegeinse neuzelaar....Jullie zouden eens moeten luisteren naar het stuk na 2.50 minuten. Zeker weten dat jullie kippenvel krijgen, spontaan in jullie broek plassen van weelde of toch tenminste de buurvrouw van acht hoog met ferme woorden bedanken omdat ze de politie belde nadat jullie met 10 man thuis uit je dak gingen op deze plaat. (Dance Lover)

Eigenlijk zijn alle nummers op The Tallest Man On Earth's tweede album goed, maar Love Is All springt er toch bovenuit. Meer dan op andere nummers snijdt de rasperige stem van Kristian Matsson hier door je ziel. Love Is All is naar eigen zeggen een 'divorce song.' Een weinig origineel onderwerp, maar wat maakt dat uit als het zo goed gebracht wordt. Om over het heerlijke karakteristieke gitaargetokkel van Matsson nog maar te zwijgen. Geweldig nummer. (Hedser)

Blankenship was de derde single van het album “Deceiver” en daarmee gelijk ook verreweg de meest ambitieuze single. DIIV is een indierockformatie die altijd met een schuin oor naar shoegaze geluisterd heeft. Blankenship verwijst naar de kolenmagnaat Don Blankenship, een climate change-ontkenner en volgens velen het toppunt van kapitalistische hebzucht. Deze track is een betoog om in opstand te komen tegen de wereldvervuilers en is niet voor niets uitgekomen op 20 september 2019, de dag van een wereldwijde klimaatstaking.
Het nummer is meer dan alleen een protestsong, de opbouw is namelijk zeer doordacht, met een refrein wat de volle aandacht opeist. De gitaren zijn niet zo snijdend, maar wel nadrukkelijk aanwezig en de shoegaze invloeden zijn overduidelijk aanwezig. Als de track vordert, zwelt het gitaargeweld op. Dit is duidelijk een track die je vaker moet horen om het volledig te kunnen waarderen. (aerobag)

()

()

()

Waar Lana haar hart heeft verpand aan slechts 1 jongen; werkt Georgia liever de hele dansvloer af. En wat heb ik een zwak voor deze schunnige meiden; polygamie maakt immers creatief, vooral als ze hun onweerstaanbare snoep pot vol met synths hebben meegenomen. Dat de kerkjes in het vervolg ook maar iets meer om zich heen mogen kijken op de dansvloer. Met recht in de Ladder deze charmante rechttoe rechtaan chiller! En laat ik nou niemand meer horen over die langgerekte zwarte Madonna remix (Dance Lover)

Pillow Talk is een nummer dat oorspronkelijk is geschreven en uitgebracht door de Amerikaanse singer-songwriter Sylvia in 1983. Het werd 10 jaar later gecoverd door de Frans-Canadese Suzanne Stevens a.k.a.. Lustt, die het in een modern erItalo-discojasje stak.

Volgens Billboard en Genius gaat het nummer over seks. Sylvia had oorspronkelijk gehoopt dat het nummer zou worden opgenomen door Al Green , maar die wees het af omdat hij het te gewaagd en tegen zijn religieuze overtuigingen vond. Pillow Talk is een vroeg voorbeeld van prototypische discomuziek met smooth soul invloeden . Zowel Sylvia als Lustt zingen kreunerig en met zware ademhaling. Verschillende Amerikaanse AM-radiostations kortten Sylvia's versie in vanwege de seksuele inhoud, waarbij ze fluisterzinnen als "Oh, My God" en "Nice Daddy" weglieten. In de vertolking van Lustt zijn die 'vulgaire' woorden ook niet meer te horen, en blijft het slechts bij "Ooh baby", "Ci t'amo" en "I love you" ." (Gretz)

Frank Ocean is het afgelopen decennium uitgegroeid tot een grootheid binnen zijn genre. In 2016 beleefde hij met zijn album Blonde zijn definitieve doorbraak. Pitchfork riep het album vorig jaar zelfs uit tot beste album van het decennium. Blonde bevat diverse R&B-parels zoals Nikes en Ivy, maar het nummer Pink + White steekt er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit. Van de heerlijke pianoriedel die het nummer voortstuwt tot het fantastische refrein met de machtige stem van de heer Ocean: alles aan dit nummer klopt! Pink + White werkt voor mij dusdanig verslavend dat de track na zeven jaar scrobbelen via Last.fm bovenaan mijn lijst met favoriete nummers prijkt. (sj0n88)

Coming in first (of juist niet): de eerste van de twee slagen van Eefje. Oh is een nummer over aantrekken en afstoten, en is qua airplay waarschijnlijk de meest succesvolle worp van Eefjes laatste plaat. De elektronische invloeden die haar muziek hebben beïnvloed sinds Het Is zijn hier volledig tot uiting gekomen: een dansbaarder nummer dan deze heeft Eefje waarschijnlijk nog niet gemaakt. Op zich zou dit nummer voor verbroedering moeten zorgen onder de friet- en-patatzeggers onder ons, aangezien net zoals de rest van Bitterzoet ook Oh is geproduceerd door haar Belgische vriend Pieter Coppejans, met wie Eefje zich nu in Gent heeft gevestigd. Dat blijkt alleen niet helemaal het geval te zijn – op meer dan een paar tweede plekken kon Oh niet rekenen, dus wat dat betreft heeft het het SvhJ-publiek vooral afgestoten (inhoudelijke woordgrap). (hoi123)

Back Home van Golden Earring heb ik voor 2021 genomineerd voor de MuMe Top 2000 en was blij verrast dat het de eindlijst heeft gehaald. Back Home staat op het album Golden Earring uit 1970. Het was de tweede nummer 1 hit in Nederland voor de Golden Earring. Back Home stond vijf weken op nummer 1. Misschien niet zo’n complex nummer maar het rockt ontzettend lekker. Heerlijke gitaar en fluit riffs. Barry Hay ook op zijn vocaal best.. (dynamo d)

Dit nummer bezorgt mij elke keer weer een glimlach van oor tot oor. Zoveel blijheid en speelsheid in een nummer, wat mij betreft een van de mooiste popliedjes ooit geschreven. James Mercer op de toppen van zijn kunnen. (Mausie)

Taylor Swift heeft er een traditie van gemaakt om van het vijfde albumnummer het meest persoonlijke te maken. Hoewel heel wat nummers duidelijk erg intiem zijn, is het my tears richocet dat de kroon spant. Het ingetogen nummer bouwt op naar een climax en dartelt daarna nog wat verder terwijl Swift zingt over hoe een relatie wordt weggegooid. Hier krijgen we één kant van het verhaal te horen, maar een nummer terug op exile zijn dat er twee. Bon Iver zingt dat Taylor alles te snel laat vallen, terwijl het voor haar duidelijk is dat het al een tijdje niet meer werkte. Een prachtig duet waarop de twee hun ziel blootleggen. Sorry aan Brendon Urie, Ed Sheeran en Gary Lightbody: exile is duidelijk Swifts beste duet ooit. (Dansende Beren)