Voor mij staat Eefje al jarenlang op eenzame hoogte in het Nederlandse poplandschap. Ook haar vierde album Bitterzoet staat weer vol met aanstekelijke nummers met fraaie melodieën en haar onweerstaanbare en zwoele zang. De teksten zijn soms wat raadselachtig en van de hak op de tak, maar daarin schuilt voor mij juist de poëtische kracht. Neem alleen al deze zinnen uit het titelnummer: We parkeren aan de rand van de stad / Ik check in en laat m'n jas in het hotel / Ik herinner me je armen en je lach / We zijn boven voor het vallen van de avond / Ik herinner me het tikken van m'n nagels / Voor het raam drinken we roodoranje lucht uit onze glazen. Net als haar vorige album Nachtlicht is Bitterzoet wel wat elektronischer van aard dan we daarvoor van haar gewend waren. Dat betekent overigens niet dat Eefje de gitaren nu helemaal in de ban heeft gedaan. Het nummer Bitterzoet begint weer met zo'n typisch gitaarloopje, dat je de volle vier minuten blijft achtervolgen. In die zin is het titelnummer toch weer klassiek Eefje, als vanouds. (Choconas)

Het slotakkoord is aan de Tröckener Kecks. En dat begint met een nummer van hun laatste album. En nu is dat album sowieso een hoogtepunt in de Nederlandse muziekgeschiedenis, maar vigil, EttaJamesBrown, Bonk en Marco dB stellen gezamenlijk vast aan de bar in de voorbespreking dat daarvan Niemand Thuis ook nog misschien wel het beste Nederlandstalige nummer is, zeker ook qua tekst, wat er ooit gemaakt is. Dat u het even weet. En dan wordt dit nummer gespeeld met dezelfde passie waar de Kecks al hun nummers mee spelen. En op dat moment kijken de heren elkaar aan met her en der een traantje in hun ooghoek en zeggen tegelijkertijd: 'Niets misschien, beslist!'

Vergetelheid huist
Waar de lichten gaan doven
De donkere zijde van het jaar
Een hond jankt in de verte
De soundtrack van de nacht
wie het hoort, neuriet onontkoombaar mee
Niemand wil het horen
Deze waarheid waar niemand nog op wacht (Bonk)

Beverly Glenn-Copeland werd in 1944 geboren in Philadelphia, Pennsylvania als Beverly, een zwarte Amerikaanse vrouw. Nu is hij Glenn, een zwarte Canadese transman. Hij verhuisde in 1961 van zijn geboortestad naar Montreal om klassieke muziek te studeren aan de McGill University (met name klassieke kunstliederen uit Duitsland en Frankrijk). Nadien is hij nooit meer teruggekeerd naar de Verenigde Staten, het kalmere Canada past beter bij hem. Na zijn studie voelde hij zich geroepen om muziek te schrijven die invloeden van de talloze muziekculturen waar hij van was gaan houden, zou verweven. Succes bleef lange tijd uit, in de tussentijd verdiende hij zijn geld met het componeren van musicals, opera en kindermuziek voor het Canadese Sesamstraat. In 1970 bracht hij vrijwel onopgemerkt het titelloze album Beverly Glenn-Copeland uit. Dit album bestaat uit acht wonderschone nummers, waarop Glenn-Copeland een schitterend amalgaam van folk, pop en jazz ten gehore brengt. Color of Anyhow is het briljante openingsnummer, dat gelijk de toon zet voor de rest van de plaat. Fans van Joni Mitchell, Nick Drake, Tim Buckley of Terry Callier zouden hier zeker eens naar moeten luisteren. (Choconas)

Doe de koptelefoon maar op, want dit is dansmuziek voor mensen die niet dansen (ook wel IDM genoemd). Deze heren zijn wel bekende namen op dit gebied. Toegegeven, de albums na Tri Repetae heb ik ook wel eens geprobeerd, maar dat wordt me toch iets te moeilijk. Klinkt een beetje als hogere wiskunde zeg maar. Clipper staat dan weer op bovengenoemd album en zit dus aan de goede kant van de streep. Het is werkelijk waar een geluidstrip van boven de acht minuten waarin steeds meer lagen geluid op komen zetten en naarmate de track vordert bloeit het steeds mooier open. Schitterend samenspel van pompende beats, dub-effecten, door elkaar heen spelende melodieën en andere geluiden waar ik geen woorden voor heb. (Weirdo Wizzy)

Muziek is van levensbelang voor mij. Zonder muziek in mijn dagelijks leven is mijn dag niet af.
Dit nummer doet me even zweven. En blijkbaar had Victoria Legrand in dit nummer ook behoefte om te zweven. Het deed haar in haar eigen 'space' verlangen naar haar (toenmalig?) lief.
Het verschil is dat ik na het beluisteren van pareltjes zoals Space Song nadien mijn batterijen opgeladen heb terwijl zij er toen een minder gevoel zal aan overgehouden hebben omdat haar lief niet echt hetzelfde voelde voor haar. Tender is the night for a broken heart, who will dry your eyes, when it falls apart?
Toen ik het de eerste maal hoorde, was ik onmiddellijk verkocht. Victoria's stem begeleidt door die synthesizer. Jep nog steeds (curufin)

Om nou direct een album te beginnen met zo’n hele lange track is wel erg pretentieus. Toch komt het uit West Londen afkomstige White Lies er goed mee weg. Time To Give laat horen dat ze zeker nog niet afgeschreven zijn. Ruim zeven minuten durend! En dat die dan nog vrijwel gelijk zo massaal wordt opgepakt, had het trio van White Lies waarschijnlijk ook niet verwacht. Wat maakt deze herfstplaat die de winter aankondigt dan zo bijzonder? De combinatie van de heldere keyboardklanken en het nostalgische? Is het gewoon simpelweg, de juiste single op het juiste moment, niet teveel bij nadenken. Een samenloop van onverklaarbare omstandigheden. Als hier een formule voor is, dan wil elke band die wel in bezit hebben. (deric raven)

Chrome Country is echt snijdend mooi. Werd diep geraakt toen ik deze weer hoorde. En dan de lading, de rijkdom en de zorgvuldigheid waarmee alles is gearrangeerd. Het is een compleet, uniek, verwonderend spectrum aan klanken. Melodieën zonder enige concessies: gewoon vol er voor gaan die Lopatin, pianoriedeltjes eromheen, perfect. Kerkorgels, synthetische mannenkoren, kil maar dichtbij, 'nep' maar volledig overtuigend. Deze dude... Hij doet het. Dit is ongekend. (sander.)

Ik geloof dat we deze ongeveer even goed vinden . Ik (we) heb(ben) hier thuis de gewoonte om met de jaarwisseling precies om 00:00 uur een liedje op te zetten om een nieuw jaar in te luiden, of het nieuwe jaar een bepaalde vibe in songvorm mee te geven zo je wil. Nou deze track heeft wel iets episch en een geweldige drive lijkt me zo en een bepaalde upliftende feel, vandaar dat deze song het ook een paar keer geweest is, persoonlijk dus ook om die reden, maar ook andere, een belangrijke Cure-song . Toen ik Wish dus lang gelee net had, was Open de track die mij omver blies en dat gold eigenlijk in dezelfde mate voor deze song, overrompelend! Is het niet geweldig om een bepaalde song voor het eerst te horen en wat dat met je doet? De eerste keer weet je niet wat je overkomt en wat je zojuist gehoord hebt, magisch! Daarna zijn de eerstvolgende luisterbeurten ook nog wel magisch, net iets minder dan de eerste keer, dat is dan het nadeel van de eerste keer, er is maar 1 keer . Maar de volgende beurten krijgt de song shape en kan het zich gaan nestelen in je bewustzijn en rijker worden. Na verloop van tijd kan een song dan wat minder worden of je gaan vervelen, maar dat is bij mij met deze nooit gebeurd. Het is denk ik altijd in het tweede stadium gebleven en maar goed ook, magisch gebleven dus.
Dit is een van de meest dramatische teksten van Robert, een lange lap tekst, maar wel geweldig natuurlijk. Ik krijg wel vaak medelijden met Robert's lijdend voorwerpen, je zou maar z'n geliefde of minnares zijn ofzo, wat voor teksten je allemaal over je op je af krijgt . Ik geloof dat meer dan de helft van de Cure songs wel over relaties gaan en alle facetten van beginnende verliefdheid tot dramatische break-ups en verwensingen .
Dit is er ook weer zo eentje, 2 mensen op het strand stel ik me zo voor, de liefde ten diepste beleven en de ander die zich terugtrekt en het verlangen naar iets dat voorbij is, mooi in tekst weergegeven. En dan de muziek, dat is natuurlijk een grote tidal wave aan emoties, schitterend instrumentaal vertolkt door die wave-crashing drums keer op keer, diepdonkere synths, de diepgroene baslijnen en zoals altijd weer die onwaarschijnlijke gitaren, dit keer tamelijk psychedelisch die bij voortduring helder snerpende washes over je heen storten. Waanzinnig mooi het samenspel tussen de bas en electrische gitaar hier, maar het zijn vast meer electrische gitaren. Naarmate de song vordert stijgt de toonsoort van de gitaar, een geweldig effect ook. Het wisselt ook van voorgrond naar achtergrond, precies als de zee in haar getijden. Naar het einde toe krijgen we nog een bezinnende break met dien overeenkomstige lyrics van Robert en knallen we in de finale nog een keer met een geweldige gitaarsolo die qua klanken in de zee verdrinkt of meegesleurd wordt. De climax is compleet, ook in de tekst, en eindigen we de song met de volgende prachtige woorden: It's always the same, wake up in the rain, head in pain, hung in shame, a different name, same old game, love in vain and miles and miles and miles and miles and miles away from home again . Op het eind worden we met een laatste golfslag van flinke guitar-distortion als een zeester op het strand gesmeten, wat een exhilarating trip (luigifort)

Here you go, way too fast
Don't slow down, you're gonna crash'

Deze tekstuele opening gepaard met een vrolijk pakkend refrein 'nananana, you are gonna crash' en je maakt kans om nog eens opgepikt te worden voor een soundtrack. Het overkwam de band (vergeleken met Blondie, The Go-Go’s, Bangles) met Dumb and Dumber en Cars 2. Films die iedereen wel eens gezien zal hebben en dus zal de herkenning er ongetwijfeld zijn. (Frenkie!)

Gentlemen (album) heb ik twee jaar geleden mogen ontdekken en heeft zich in zeer korte tijd mogen ontwikkelen tot absolute topfavoriet, de plaat heeft als uitlaatklep gefungeerd tijdens een periode met veel strubbelingen. Ik was werkzaam bij een hotel en op het laatst kon ik het e.e.a. niet meer uitstaan, dus als ik na een dienst naar huis fietste draaide ik deze vol op de oortjes, keihard mee blèren zodat je bij thuiskomst al die shit gelijk vergeten was. In het titelnummer kan ik mijn meeste energie kwijt, vooral i.c.m. de albumopener If I Were Going. Lekker man. (jordidj1)

()

Het citaat “Life is a journey, not a destination” wordt toegeschreven aan de Amerikaanse filosoof en essayist Ralph Waldo Emerson – al heeft hij het waarschijnlijk nooit letterlijk zo gezegd of opgeschreven. Emerson was in de 19e eeuw een van de sleutelfiguren in het transcendentalisme, dat de kracht en het goedheid van het individu centraal stelde ten opzichte van maatschappelijke dogma’s. In lekentaal zou je kunnen stellen dat Emerson geloofde dat elk persoon het beste weet wat goed is voor hem of haar.
Het Brits/Amerikaanse duo Still Corners heeft de ultieme soundtrack bij dit filosofische motto gemaakt met het nummer The Trip. Al vanaf de eerste noten van Greg Hughes’ dromerige synthesizer roept het nummer allerlei warme emoties op: nostalgie, genegenheid, drang tot avontuur. De laidback gitaar en de zalvende zang van Tessa Murray tillen dit nummer naar een ongekend hoog niveau; een fantastische luistertrip van ruim 6 minuten. Bij voorkeur te genieten met koptelefoon op en ogen dicht, maar op YouTube circuleert ook een onofficiële video met beelden uit de jaren ’60 en ’70, die het nostalgische effect van dit nummer versterken. Voor mij niet alleen het beste dreampop-nummer ooit gemaakt, maar sowieso een van de beste nummers ooit.
Mocht mijn levensreis ooit ten einde komen, zie ik voor me dat mijn kist de begrafeniszaal ingedragen wordt onder begeleiding van dit nummer: ‘Time has come, to go” – hopelijk duurt dat nog vele jaren. Tot die hoop ik nog veelvuldig te kunnen genieten van dit pareltje. (Titmeister)

Ook hier weer zo'n lange clip. Iets waar Michael Jackson zich in die dagen ook doorlopend aan waagde. Clips om naar uit te kijken. Ik kan Cream nooit los zien van Get Off. Beide singles volgden elkaar snel op en waren voorlopers van het album Diamonds and Pearls.
Cream is het wat nettere en lieve zusje van Get Off. Een onvervalst popplaatje. Het werd terecht een hit. Misschien niet de allergrootste Prince-klassieker, maar wat mij betreft wel behorend tot zijn klassiekers op het gebied van hitgevoeligheid en bekendheid. (aERodynamIC)

Deze track creëert zo'n fijne, onbezorgde sfeer dat je er ontzettend nostalgisch van wordt. Je waant je direct weer in de 90's, ook al heb je die tijd niet bewust meegemaakt. De tijden zonder smartphone, och man, wat heerlijk. Dat je op het pleintje driepunters ging scoren om een chick te imponeren, in plaats van vage TikTok-filmpjes.

Oké, misschien klink ik nu wel heel erg als een vroeger was alles beter""-manneke, maar je snapt het wel. Terug naar het nummer dan: hij blijft maar groeien in waardering bij mij. Het 'voordeel' dat hij niet op Spotify staat helpt daar ook wel bij, het blijft een speciaal moment om je weer even onder te dompelen in de positieve vibes van De La Soul (en hier ook Q-Tip)."" (jordidj1)

Toen ik dit nummer voor het eerst op de radio hoorde maakte het diepe indruk. Het klonk zo wanhopig maar wel op een mooie manier. Het album waar dit nummer op stond was al net zo fraai. Ik woonde destijds in Tilburg en Songs Ohia zou daar een optreden geven in de kleine zaal van 013. Kaartjes gekocht, maar helaas werd het optreden afgelast. Daarna vergat ik de band min of meer, totdat ik Jason Molina een mooi solo optreden zag geven op het Crossing Border Festival. Toch was dat voor mij nog steeds geen reden om meer muziek van hem te gaan zoeken. Pas de laatste jaren heb ik mij echt verdiept in het werk van Jason (ook dankzij MuMe). Had ik veel eerder moeten doen. Hij heeft naast indrukwekkende desolate ballads ook prachtige bijna Crazy Horse achtige rockers gemaakt. Tragisch dat hij een paar geleden uiteindelijk toch aan zijn alcoholverslaving ten onder is gegaan. De zoveelste artiest (en helaas ook niet de laatste) uit deze lijst die veel te jong is overleden. (motel matches)

Toen ik klaar was om op de hypetrein te springen was-ie al lang en breed voorbij, maar ook ik ben inmiddels om als het om clipping. gaat, en dan met name dit ene nummer vind ik zo godsgruwelijk goed. Hoe dit nummer spanning opbouwt is echt niet normaal. Het begint met dat pianootje en gaandeweg wordt de instrumentatie steeds rijker. Daveed Diggs (hoe goed is hij ook als acteur in het indrukwekkende Blindspotting) voert al rappend het tempo steeds meer op en en zo hebben we een van de meest meeslepende hiphoptracks van de afgelopen jaren te pakken.

Echt zo'n nummer waarbij instrumentatie, flow en tekst perfect op elkaar inspelen en perfect in elkaar passen. Na het beluisteren ben je er net als clipping. zeker van: nergens kun je je veilig wanen. Om iedere hoek, achter iedere boom of struik loert het gevaar. Echt, ik heb ze zelden zo onheilspellend gehoord.

Dit is er zo eentje die ik niet maar een keer kan horen. Als ik 'm hoor, moet-ie meteen minimaal tien keer achter elkaar, en iedere keer weer zit ik op het puntje van mijn stoel, ook al ken ik na tientallen keren iedere vierkante millimeter van het nummer. Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd wat uit de hip-hop ben (een paar jaar terug had er nog veel meer uit dit genre in mijn top100 gestaan), maar door een nummer als dit word ik bijna weer instant fangirl. (madmadder)

Moment: Nog bevredigender dan Diggs' hypersnelle raps in de laatste minuut is de kracht waarmee ze weer uiteenvallen op 3:53 (3:42 in de Youtubeversie).

Vreemd genoeg is Blood of the Fang uitgebracht in een jaar waarin het relatief rustig was op het gebied van Amerikaans politiegeweld, terwijl het wat mij betreft één van de meest indringende nummers met betrekking tot dit onderwerp is. Dit is niet in het minst vanwege de tekst, die op zijn minst militant te noemen is (“There finna be blood/and much of it blue” ). Ik vergeef het ze – sterker nog, word er enthousiast van – puur vanwege de horrorcore-achtergrond van de mannen, maar ik vraag me wel eens af waarom er niet meer controverse over is gekomen. Het maakt in ieder geval de kernboodschap die Daveed Diggs zo zeldzaam geëmotioneerd de luisteraar voorhoudt wel duidelijk, namelijk dat je met kumbajah-activisme nergens komt bij gewelddadige onderdrukking. De sinisterheid van de situatie wordt versterkt door twee factoren, te weten de beat en de algehele muzikale opbouw. Eerstgenoemde is een kunstwerk op zich, waarin Somalische vrouwenkoren, windgongen en ijzingwekkend industrieel gekrijs worden vermengd met diep brommende bassen die naarmate het nummer vordert steeds intenser worden. Dat brengt ons op het tweede punt: de manier waarop Blood of the Fang zich ontvouwt is niets minder dan legendarisch. De dichtheid in het ritme van Diggs’ raps neemt na ieder refrein steeds meer toe, en zo ook de grauw in zijn stem. Op deze manier krijgen we in de laatste minuut een verse waarvan je je serieus afvraagt of de beste man een extra paar longen heeft, maar ook één die een uitzonderlijke oerkracht in me opwekt, zeker in combinatie met het ronkende mechanische geweld waar het overheen gelegd wordt. Als er één nummer in deze lijst is waar ik zin in krijg om dingen van in de fik te steken, moet het wel Blood of the Fang zijn. (hoi123)

Het Turks-Nederlandse Altin Gün - waaraan ik vaak gekscherend refereer als mijn favoriete Turkse bruiloftband - maakt synthdisco, gebaseerd op de Anatolische rock/funk uit de jaren '70. In 2018 leerde ik ze kennen met het al fijne Goca Dünya, maar in 2019 scoorde ze pas echt een hit bij mij met Süpürgesi Yoncadan. Dit nummer staat voor mij gewoon garant voor vrolijkheid en dansen. Een erg mooie binnenkomer in de Ladder, als ik mij niet vergis het eerste Turkse nummer ooit! (Titmeister)

Hip-hop is niet iets waar ik me nou heel erg in verdiept heb. Als ik er al iets leuk in vind dan is het meestal de meer mellow variant, zeg maar De La Soul, A Tribe Called Quest en dat hitje van Luniz destijds. Nu had ik hier op de site wel af en toe berichten gelezen over Run The Jewels en hoe goed die wel niet waren, maar dat nam ik dan maar voor kennisgeving aan.

Nu wil het geval dat ik eind vorig jaar eens een keer aan een popquiz in Q Factory meedeed met het team van Arrie, Lukas, tomatosz en rock-rick. We wonnen en mochten concertkaartjes voor in de Q Factory uitkiezen. Door een slinkse misleidende aanprijzing gingen we voor Go Go Berlin. Nog nooit van gehoord, dus later nog eens op YouTube opgezocht. Niet heel bijzonder was het, maar bij gerelateerde video's stonden er een paar van Run The Jewels.

Dat bevreemdde me nogal, want dat leek me nu niet bepaald hetzelfde soort muziek. Toch maar eens luisteren. Nee, dit was bepaald niet de mainstream pop/rock van Go Go Berlin. Maar eigenlijk wel erg goed! Geen idee waarom dit mij nu opeens zo aansprak, maar toen ik een tijdje later in Londen in de Rough Trade stond rond te neuzen, zag ik RTJ2 in de bak liggen en besloot hem ter plekke te kopen.

Geen spijt van gehad. Prima album en laatst nog eens een punt mee gescoord tijdens een popquiz, al kon ik de titel even niet oplepelen. De enige titel die ik namelijk steeds herken is Angel Duster (en die was het niet). Op het toch al goede album steekt deze afsluiter er nog een tikkie bovenuit. Ik kan hier wel allerlei technische verhalen over beats en flow op gaan hangen, maar ik heb er dus geen verstand van. Ik vind dit gewoon goed.

Go Go Berlin heb ik uiteindelijk niet meer gezien. (remcodulac)

Een vrij lange soulsong van Hi-records zanger Syl Johnson. Deze maatschappijkritische song is misschien wel zijn beste die hij ooit opnam. Het duistere karakter van de muzikale omlijsting sluit perfect aan op het onderwerp. Voeg daaraan toe dat de intensitieit écht in de stem van Syl Johnson zit en je weet dat je op soulgebied geramd zit. (Reijersen)

Ik zat laatst in de bioscoop de prachtige film Dogman te kijken, komt in een clubscene deze klapper voorbij. Bicep dit jaar op Lowlands gezien, viel toen toch ietwat tegen. Wel was deze track wonderschoon, het is ook gewoon een heel mooi nummer. Het heeft iets melancholisch, mooi gebruik van stemmen en synths. Dit is er één voor oogjes dicht en in je hoofd op reis, dat gaat trouwens net iets makkelijker als je iets gesnoept hebt. (-SprayIt-)

Het kroonprinsenduo van de electronica kwam in 2020 met enkele singles die vooraf zouden moeten gaan aan het hoogtepunt van hun carrière: het tweede album als de definitieve troonopvolging. Het album zakte uiteindelijk als een pudding royaal in elkaar. Neemt niet weg dat de hype volledig terecht was, mede vanwege deze fantastische leadsingle. Op gebied van geluidstechniek behoort Bicep tot de beste van de huidige klas. Ze beschikken over een heerlijk palet aan klanken en op Atlas wordt dat ten volste benut. (Teunnis)

()

In de jaren '90 was ik nogal gedesillusioneerd over de richting die de muziek in zijn algemeenheid in mijn ogen nam, en was destijds meer bezig met het uitdiepen van mijn liefde voor prog/symfo en het luisteren naar '70's muziek dan met de contemporaine muziek. Ik heb dus later nog wel e.e.a. moeten inhalen, dat geef ik direct toe.
Ænema - dat ik dus ook pas veel later leerde kennen - weerspiegelt volgens mij heel goed wat er in die tijd mis was, met de stad Los Angeles als uitgangspunt. Maar ik denk dat de aanklacht van Tool breed was, en dus ook op de muziekwereld sloeg. Hedonisme, oppervlakkigheid, individualisme en totale afstomping. Persoonlijk sluit dit perfect aan op mijn beleving van de muziekwereld in die tijd waar de nadruk in mijn ogen kwam te liggen op de totale afstomping van de geest. Gabberhouse is wat mij betreft nog steeds de ultieme en meest walgelijke muzikale uiting van dat gevoel. Het gevoel wordt fantastisch weergegeven in dit stukje tekst:

Fret for your figure and
Fret for your latte and
Fret for your lawsuit and
Fret for your hairpiece and
Fret for your Prozac and
Fret for your pilot and
Fret for your contract and
Fret for your car.

It's a bullshit three ring circus sideshow of freaks

Dat Tool hiermee een tijdloos beeld heeft neergezet moge wel duidelijk zijn als je de tekst vandaag weer leest, en er andere gedachtes aan toevoegt. Dan denk ik dat de nadruk al heel gauw komt te liggen op het beeld van een verdrinkende stad:

One great big festering neon distraction,
I've a suggestion to keep you all occupied.

Learn to swim.

Voor Maynard Keenan kan het niet snel genoeg komen, en weigert daarmee weggezet te worden als een pessimist, aangezien alles beter is dan hoe het nu is. Nou... Kijk naar Amerika vandaag de dag, de hele klimaatdiscussie en de rol daarin van de huidige Amerikaanse overheid, en ik kan me nauwelijks voorstellen dat dat gevoel niet opnieuw leeft...

Muzikaal gezien viel ik onmiddellijk voor het rollende ritme (de aangekondigde tidal waves...!?). De baspartij is natuurlijk ook fantastisch. De gitaren zijn hier meer ondersteunend aan de ritmesectie dan op de voorgrond tredend.

Wat ik helemaal niet wist tot ik de voorbereiding voor deze lijst ging doen, is dat het nummer geïnspireerd is door de conferences van de veel te vroeg overleden Bill Hicks, een Amerikaans komiek met een geweldige kritische blik op de Amerikaanse samenleving. Amerikaanse stand-up comedy vind ik vaak ontzettend flauw (om niet te zeggen: 'gewoon slecht en niet-grappig') en oppervlakkig, maar Bill Hicks is van een totaal andere categorie. Hij creëerde het beeld dat door Maynard de inspiratie was voor Ænema. Helaas heeft Hicks dat zelf nooit kunnen meemaken.
Grappig genoeg heb ik Tool en Bill Hicks in dezelfde periode leren kennen, maar nooit écht de link gelegd. Maar ik kan deze gelegenheid niet voorbij laten gaan zonder ff te linken naar Hicks on YT: Enjoy! (Grafmat)

Typisch zo'n track die je makkelijk in de categorie "direct bij de lurven pakken" kan plaatsen. Ik heb niet zo'n playlist (moet ik nodig eens maken), maar als ik iemand moet overtuigen om hoe vet 90's hip-hop kan zijn, dan laat ik deze sowieso horen. Dat basloopje is zó catchy en venijnig tegelijkertijd, dat afzetten absoluut geen optie is. (jordidj1)

Amy was geen makkelijk persoon, had veel issues en schreef daar heel eerlijke teksten over. Zelfs al haar leven niet zo tragisch ten einde gekomen, je voelt gewoon hoe echt dit is. Amy zelf hield van jazz, hip-hop, soul en girl groups uit de 60s. Die drie vermengde ze met elkaar, Mark Ronson en zijn band (met o.a. leden van The Dap-Kings) hielpen haar daar perfect mee. In combinatie met heel veel alcohol en hartenzeer heeft dat tot geleid tot het erg fraaie Back to Black-album met deze en het titelnummer als (trieste) hoogtepunten. Het titelnummer had hier ook kunnen staan want hoe aangrijpend is het als ze zingt: ‘you’re going back to her and I’m going back to black’. Ze voelt haarzelf weer terugvallen in het zwart. (Arrie)

Soms heb ik dat gewoon even nodig… Muziek die in sé nergens over gaat, maar volledig wordt gedragen door de sfeer. Deze Boards of Canada tilt mij even van het aardoppervlak. Het lijkt alsof ik zweef in een donkerblauwe lucht, gesierd met oneindig veel fonkelende sterren. Even weg van alles. Een fantastische "spacey trip" die je maakt zonder effectief iets genomen te hebben…
 (Pepino)

Een song als een catharsis. Een fantastisch funkfeest waarin escapistische vergezichten van bovenmenselijke proporties uitgelegd worden over een weelderig klankentapijt. Over the top en te glijerig voor de ene, maar prachtig georkestreerd en een hoogtepunt in het oeuvre van deze band voor de ander. Zoals je na het intro de groove ingetrokken wordt, de blazersarrangementen, die aanzwellende strijkers en de opstijgende falset van Philip Bailey,……….. meesterlijk. (Marco dB)

Begin jaren ’90 was eurohouse mijn favoriete muziekstroming. Veel van die nummers waren kopieën van kopieën, maar een aantal zijn ook tijdloze klassiekers gebleken en deze hoort daar zeker bij. Als ik een top 10 zou moeten maken van nummers uit die tijd en in die stijl, dan staat deze ergens tussen Open Your Mind (USURA), Set You Free (N-Trance), I’m Raving (L.A. Style), etc. Het nummer werd overigens mede geschreven en geproduceerd door Rollo, die vlak hierna Faithless op zou richten. (herman)

Als tweede single wordt Sugar Mice uitgebracht. Een verhaal over een werkeloze die vanuit Engeland naar het beloofde land Amerika emigreert maar daar net zo goed geen werk kan vinden. Het nummer bevat een van de meest iconische regels die Fish neerpent. De hoes is weer een "ouderwetse" Wilkinson. Voor de eerste single en het album maakt Wilkinson gebruik van echte foto's die hij in zijn brush schilderijen verwerkt. Overigens zie je op het album een aantal oude acteurs en zangers die nogal problemen hadden met de drank en drugs en de meeste daarvan overleden daar ook aan. In Engeland was Sugar Mice goed voor een 22ste plek. (vigil)

()