De 25-jarige Phoebe Bridgers is een interessante verschijning. Waar men bij een indie folk muzikante wellicht als eerste denkt aan een introverte dame met een akoestische gitaar en een frappuccino in een hip koffietentje, doorbreekt Phoebe deze ietwat druilerige associaties met live badkamer-optredens en een interview inclusief fotoshoot in de playboy. Zoek de foto’s zelf maar op, viespeuk.

Phoebe slaat nadrukkelijk haar eigenwijze weg in, waar ik bewondering voor heb. Daarnaast draagt ze ook haar hart op haar mouw, de laatste jaren werd ze af en aan geteisterd door depressies, waar ze op haar nieuwe album Punisher de luisteraar openhartig bij betrekt.

I Know The End is de afsluiter van Punisher en eigenlijk hadden ze geen betere climax kunnen kiezen. Een triomfantelijke trompet en de hartverscheurende schreeuwen van Phoebe blazen het moderne hart-break sprookje uit. herman en stoepkrijt merkten het op, maar de blazers lijken inderdaad Sufjan Steven-esque, bijvoorbeeld op het einde van Casimir Pulaski Day, maar dit is wel een stukje intenser.

Er valt aardig wat interessants te vertellen over I Know The End. Het zou aanvankelijk een nummer over depressie worden, maar ze heeft zo lopen sleutelen aan de teksten dat het uiteindelijk een apocalyptische thema werd. Zoals ze zelf zegt: “it’s a song reworked so many times that it was the first and last song that I wrote.”

Een deel van de tekst gaat over een aparte ervaring die ze ooit had tijdens een autorit langs de kust van California. Phoebe en haar vrienden zagen een groot object in de lucht hangen en ze konden niet verklaren wat het was. Achteraf bleek het een onaangekondigde test lancering van Space X geweest te zijn, maar voor een kort ogenblik geloofden ze werkelijk dat ze bezocht zouden worden door aliens en dat mogelijk The End Near was.

Laatste stukje trivia: Het koor wat tijdens de slotfase herhaaldelijk The End Is Near zingt bestaat o.a. uit een aantal goede vrienden van Phoebe: Conor Oberst, Lucy Dacus en Julien Baker. (aerobag)

Het allermooiste nummer op het album Bitterzoet is misschien wel De Parade. Het nummer blijft dicht bij het oudere werk van de zangeres en zou prima op het eerdere album Nachtlicht passen. Misschien wel omdat Eefje dit nummer kort na Nachtlicht schreef. Tijdens de tournee in 2017 speelde Eefje al diverse nieuwe nummers, waaronder De Parade. Uiteindelijk verscheen De Parade begin 2020 op het album Bitterzoet. Grotendeels in ongewijzigde vorm. Het nummer was iets ingekort door het ontbreken van een brug. Het nummer gaat over individuen die samenkomen, zichzelf blootgeven en daarna weer loskomen. De eerder in 2020 uitgebrachte clip - geproduceerd door That's What She Set - vangt dit samenspel goed samen. (AstroStart)

Bijna alles wat de leden van ATCQ uitgebracht hebben, bruist van de energie en is een genot om naar te luisteren. Niet alleen domineerden ze de scene in de jaren 90, in 2015 kwamen ze met een comeback die volledig hun relevantie weer bewees, alleen om al die broekies even te laten zien hoe je het varkentje hoort te wassen. Hoeveel hiphop groepen hebben dit voor elkaar weten te boksen? Check the Rhime is qua rapflows en het gebruik van jazz-instumentals dè ultieme hiphop-track in het Jazz rap subgenre. Dat wisten ze zelf toen ook al (Are you on point, Phife? / All the time Tip) De beat is zo smooth als fluweel, met af en toe het inhouden van het tempo voor die extra bite. De transitie met de trompetten laat de muzikale productie van Q-tip glanzen. Misschien wel de beste (in ieder geval meest consistente) hiphop groep ooit. (aerobag)

Mind if I turn on the radio?
'Oh, my favorite song' she said
And it was Joni singing 'Help me I think I'm falling'

Prince zong het op zijn album Sign O' the Times. Joni Mitchell vormde een grote inspiratiebron voor hem. In een interview met Jan Douwe Kroeske sprak Joni hierover.

Mijn bewondering voor Joni is ook groot. Het eerste album dat ik van haar leerde kennen was Blue met het schitterende A Case of You, een nummer dat Prince live coverde en ja, het was wederom Prince die de link vormde naar het ontdekken van Joni's muziek

Muziek die me nooit meer heeft losgelaten. A Case of You mag dan een persoonlijke favoriet zijn, ik voel net nog iets meer voor Both Sides Now en dan vooral de jazzy versie van het gelijknamige album uit 2000.

Neemt niet weg dat ik de originele folk-versie ook kan waarderen. Deze versie stamt uit 1969. (aERodynamIC)

Als men het heeft over hiphop uit California refereert men vaak aan gangsta rap. Namen als Dr. Dre, Snoop Dogg, 2Pac passeren altijd wel de revue, maar daarnaast is er nog een hoop moois qua hiphop te ontdekken uit de westcoast. Hiphop gemaakt met een wat andere insteek zeg maar.

Als ik toch kijk naar die hele underground-scene uit de westcoast is 93 Til Infinity misschien wel de moeder der klassiekers. Misschien heb ik het woord tijdloos al wel eerder gebruikt in mijn beschrijvingen, maar dit nummer geeft me nou echt een heel tijdloos en vooral ook zorgeloos gevoel. Heerlijke beat heeft dit nummer met dat steeds terugkerende trompetje die constant wegfade naar de achtergrond. De rappers hebben volgens mij inhoudelijks niet veel bijzonders te melden, maar de afwisseling en de chemie onderling maken dat ruimschoots goed. Het straalt allemaal enorm veel plezier uit. Dit nummer doet me denken aan die momenten van vroeger dat ik met mijn vrienden over de zee lig uit te kijken op een zomeravond met een krat bier ernaast. (Weirdo Wizzy)

Jamaicaanse “Queen of Disco” en stijlicoon Grace Jones stond tot mijn grote verbazing maar één keer in de lijst, en ook nog eens met een nummer dat bij lange na niet haar beste is. Daar moest iets aan gedaan worden! De keuze was tussen Pull Up to the Bumper of I’ve Seen That Face Before (Libertango). Het werd de tweede. In dit nummer bewerkt Jones Astor’s Piazzolla’s Libertango tot een sfeervol downtempo disconummer. De repetitieve bandoneon, in combinatie met de omvloerste manier van zingen van Grace Jones, geven dit nummer de sfeer van een rokerige nachtclub tegen het krieken van de ochtend mee.
2 jaar geleden zag ik Grace Jones nog live op Down the Rabbit Hole. Ondanks dat ze inmiddels in de 70 is, is het nog steeds een stagepersoonlijkheid van jewelste. Gerechtigheid dat deze nu in de lijst staat. (Titmeister)

Het debuut van ATCQ is wellicht het meest aansprekende groeps-hiphopalbum aller tijden, op een gedeelde plek met 36 chambers misschien, maar het gaat nu even om ATCQ dus in deze post zet ik ATCQ even op 1. Voorzitters van een complete funky positieve beweging met De La Soul, The Jungle Brothers en een enorme groep minder bekende aanhangers. Allemaal als grote posse elkaars creativiteit benuttend. Hiphop zoals het bedoeld is in mijn beleving. Het positieve valt ook op als je naar de albumcover kijkt, allemaal foto’s van hiphophelden volgens ATCQ. (tuktak)

Heerlijk georkestreerde chaos. Het nummer begint rustig en wordt vanaf daar langzaam uitgebouwd tot een kakofonie van geluiden. Een pallet van muziekstijlen en instrumenten trekt voorbij in dit negen minuten durende epos. Ook tekstueel is het fraai met referenties naar o.a. Richard Hell, Scott Walker en natuurlijk Kanye West. Als dit de toekomst van de rockmuziek is dan zitten we het komende decennium gebakken. (Edgar18)

Guru en Premier zijn mijn fictieve stiefbroers, die mij bij de hand nemen en de belangrijke dingen in het leven bijschaven. Tijdens het luisteren van hun muziek, voelt het net alsof ik achter bij hen in de auto stap en wordt meegenomen voor een ritje wijsheid. Primo rijdt en Guru verhaalt als een profeet over het goed en fout van de mens.

Mijn favoriete autotochtje is het album Moment of Truth. Hun onbetwiste meesterwerk, die volstaat met Guru's geniale hersenspinsels en productionele hoogstandjes van Primo. De liefde voor dit album gaat diep en werkt als een soort Bijbel voor mij, geen plaat uit de 90's komt dan ook in de buurt van deze elpee en dat zegt veel, heel veel.

De titeltrack is één van mijn grote favorieten van het duo, vooral omdat je voelt hoe persoonlijk het nummer is voor Guru. De angst voor het gaan naar de gevangenis was hoog destijds en de schrijfsels voor de song zijn daar duidelijk door geïnspireerd, de verses staan vol met memorabele quotes. (jordidj1)

De enige track van het jazzmeesterwerk A Love Supreme dat in mijn top-100 staat en hier heb ik toch wel quasi onbewust de één-track-per-album-regel toegepast. Het hele album is een tikkende tijdbom van de spanning, maar omdat het allemaal rond hetzelfde thema loopt heb ik voor de eerste track gekozen. De eerste akkoorden definiëren dat thema, in de basis blijft het hele album bij dezelfde paar akkoorden. Het hoogtepunt van Part I is wanneer de heren mee beginnen te neuriën met de melodie. (Teunnis)

Moment: Ik weet niet of er een eerste couplet bestaat dat er zo hard inhakt als deze hier op 0:16.

Ik maak me hier niet erg populair mee, maar ik ben nooit echt goede vrienden geworden met het oeuvre van Danny Brown, puur omdat hij met Ain’t It Funny eigenlijk alles wat hij daarvoor heeft gemaakt in één nummer overbodig maakt. Danny’s shtick over de donkere kanten van drugsgebruik – of laten we het eigenlijk gewoon drugsverslaving noemen – kan me na een tijdje een beetje gaan vervelen, maar niet wanneer het zo verwilderd wordt gebracht als hier. Ik heb helaas wel eens kennis mogen maken met paniekaanvallen, en niets is zo’n perfecte muzikale benadering ervan als de groteske trompetten die dit nummer inluiden, in combinatie met de chaotische brombeat die Danny’s manische raps ondersteunen. Dat maakt, juist hier, zijn referenties over grenzeloos drugsgebruik en de gevolgen ervan extra verwrongen: zoals de magistrale clip al laat zien verkent Danny hiermee de relatie tussen luisteraar en artiest, waarbij de eerste partij eigenlijk geniet van de mentale problemen van de tweede partij. Op die manier krijgt het terugkerende “Ain’t it funny how it happens?” een hypersarcastische lading die me echt rillingen over mijn lijf geeft. Ain’t It Funny is een koortsdroom van een nummer; het is Danny met alle remmen los, en ik zou er veel geld voor betalen om hem vaker zo te horen. (hoi123)

Voor mij het prijsnummer van een magistrale plaat. Na Section 80 keek ik heel erg uit naar Kendricks nieuwe album en het wachten werd dubbel en dwars beloond. Elk nummer was simpelweg raak.
Ondanks dat ik niet echt een klik heb met Beach House leveren ze hier wel materiaal (de sample) voor een van de mooiste hip-hopnummers die ik ken. Een nummer waar ik me echt in kan verliezen, de relaxte flow van Kendrick (vooral in het refrein), de ontspannen sample en de tikkende belletjes op de achtergrond. Er zit zoveel in. Ik kijk ook altijd uit naar het moment dat de vrouwelijke zang (Anna Wise) invalt. Perfect nummer, dat simpelweg nooit gaat vervelen en elke keer weer weet te raken. (Dwejkk_)

Ik zou kunnen zeggen dat ik na zijn dood pas zijn muziek ben gaan waarderen, maar zelfs dat zou niet kloppen. Het heeft daarna nog dik twee jaar geduurd. Ik ben feitelijk op dit moment nog steeds een leek die nog veel van zijn gewaardeerde platen moet beluisteren. Ik kon zijn muziek wel hebben, maar fan was ik hoegenaamd niet. Tot vorig jaar, toen leerde ik een vriend kennen die echt helemaal verzot is op Prince. Voor ik het wist zat ik op een muf ruikend studentenkot terwijl die gast Sign o’ the Times had opgelegd en tijdens elk nummer uitleg gaf over waarom het zo geniaal was. En dan knikte ik wat en kwam tot het besef dat die methode niet de beste manier is om echt van muziek te genieten. Het heeft me er wel toe aangezet om meer naar Prince te luisteren. Purple Rain had ik al thuis staan en het is vooral die plaat die zwaar indruk is beginnen maken. Dit nummer in het bijzonder. Ik ben niet religieus en dit zit boordevol religieuze refrenties maar toch is het gewoon een grote draaikolk waar je in wordt gezogen en niet aan kunt weerstaan. Zowel majestueus als meezingbaar en dat is een geslaagde combinatie. (arcade monkeys)

Fela Kuti was waarschijnlijk de bekendste en zeker weten de meest spraakmakende protegé van de Afrikaanse muziek. Hij leidde een commune in Nigeria, alwaar hij regelmatig werd bestookt door het Nigeriaanse leger, niet in de laatste plaats vanwege zijn zeer kritische houding jegens de overheid. Muzikaal was hij de absolute voorganger van het afrobeat-genre, en een van de eerste Afrikaanse muzikanten die daarmee ook de westerse markten veroverde.
Uit zijn omvangrijke oeuvre is Water No Get Enemy – in mijn bescheiden mening – het allerbeste nummer. De titel verwijst naar een traditioneel Yoruba-gezegde dat zoveel betekent als dat de natuur ieders vriend is. Kuti gebruikt het echter als een impliciete verwijzing dat de Nigeriaanse overheid zelfs zo ver zou gaan om de natuur in te zetten in hun onderdrukking van het Nigeriaanse volk. Muzikaal is dit nummer zo ontzettend rijk. De lang uitgesponnen blazers-intro is om je vingers bij af te likken en het kenmerkende gitaargeluid van Kuti stuwt het nummer voort. De echte ster van het nummer is mijns inziens echter drummer Tony Allen. De soepele ritmes die hij vanaf zijn drumstel de wereld injaagt zijn een schoolvoorbeeld van hoe een drummer in dienst van de muziek kan spelen en tegelijkertijd toch kan uitblinken. Al met al een heerlijk luisterfeest, dat van mij ook prima 3x zo lang had mogen duren. (Titmeister)