De Australische songwriters Oscar Dawson en Timothy Carroll ontmoeten zich voor het eerst toen ze als vrijwilliger Engels gaven in Zuidoost-Azië, later troffen ze zich weer in Stockholm.in 2011.In 2013, terug in thuisstad Sidney, releasten ze hun eerste single en EP als Holy Holy en daarna breiden ze de band uit met drummer Ryan Strathie, basgitarist Graham Ritchie en producer Matt Redlich ging keyboards doen, waarna ze een tour door de grote steden van Australië deden en in het voorprogramma van bekendere acts als Boy & Bear speelden.In 2015 kwam het eerste album 'When the storms would come' uit en de 2de single 'You cannot call for love like a dog' kwam mij ten gehore. Het deed en doet mij denken aan het allerbeste van bands als Dire Straits, The War On Drugs, Eagles en/of Strand of Oaks, ook een ode aan de gitaarsolo
Later in dat jaar mocht ik ze al live zien in (het kleine) Merleyn te Nijmegen en ze hadden nog wel meerdere uitstekende songs (ondertussen ook nog 2 prima nieuwere albums uitgebracht), maar dit nummer is voor mij hun absolute meesterwerk. Give it a listen, please! (SBube)

Op 12 september organiseerde A. G. Cook Appleville, een "tribute to live computer music", ter promotie van zijn (soort van debuut)album Apple. Ik kon er helaas niet live bij zijn - ik ben vergeten wat de reden was, maar ik weet nog wel dat het een hele goede reden was - dus ging ik de volgende dag snel zoeken of er al ergens beeldmateriaal was opgedoken. De bekende fora afstruinend kwam ik in eerste instantie nog niks tegen, maar plots dook er ergens op YouTube een privéfilmpje op waar het hele evenement van begin tot eind te zien was. Dat heb ik vervolgens verspreid over drie dagen zitten kijken en die dagen kon ik nergens anders meer aan denken. Ik heb meerdere fragmenten drie keer achter elkaar teruggespoeld, gewoon omdat het zó fascinerend. De derde dag - het voelde ook als de derde dag op het festival, zo kapot van alle late nachten - was het tijd voor het slotstuk en A. G. Cook zelf was de logische afsluiter. Dat was fenomenaal en met Pumpkins-cover Today een briljant einde aan een avontuur. De lichten dimden en ik wilde net afsluiten, stond er opeens "Next, Charli XCX". JAAAAAAAAAAA!!!!!! Ik herkende al gauw de klanken van mijn albumfavoriet Visions, maar zelfs in mijn stoutste dromen had ik nooit verwacht dat het zo fantastisch zou zijn. Het begint al goed met een Charli achter de piano met een swag van hier tot New York. Gewoon piano spelen terwijl je danst op de pianokruk. Zingen terwijl je een meter van de microfoon staat. En dan moet het nummer eigenlijk nog gaan beginnen. Ik weet nog dat ik al (thuis, in mijn eentje) in complete euforie uit mijn dak ging bij het moment dat ze in haar studiostoel rondspint met de camera. Naïeve jongen was ik toen nog. Want het nummer wordt pas echt next level Charli op het moment dat ze het zwembad in springt. Ik wist niet meer waar ik het hebben moest. Dit was en is nog steeds alles waar PC Music en de daaropvolgende hyperpopbeweging voor staat: het omarmen van het extreme binnen de popmuziek, het samenbrengen van experiment en conventie, voorbij de parodie stappen, etc. Het moment dat ik deze videoclip voor het eerst zag is een sleutelmoment geworden in mijn muziekbeleving, net zoals de eerste klanken van Sigur Rós en Kanye's kortfilm Runaway dat waren. (Teunnis)

Marlon Williams heeft er pas een korte carrière opzitten, maar is nu al uitgegroeid tot een van mijn favoriete artiesten. Live ook echt een beleving, de beste man is gemaakt voor het podium. Op zijn plaat Make Way For Love croont hij er op los en dit nummer is wat mij betreft het hoogetepunt. Een duet met zijn ex-geliefde Aldous Harding waarbij beide kanten van de break-up belicht worden. Aldous Harding stond er in eerste instantie niet om te springen om haar deel in te zingen, te meer omdat het ook door Marlon was geschreven. Gelukkig ging ze overstag en krijgen wij een van de mooiste duetten van deze tijd voorgeschoteld. (Mausie)

()

Public Service Broadcasting is een vrij unieke band. Ze combineren hun rockmuziek met oude bandopnames. Zo hebben ze al radio-commentaar (denk ik) van de Elfstedentocht gebruikt (en het is niet eens een Nederlandse band!). En hier gebruiken ze het radioverkeer tijdens het opstijgen van één van de Apollo-vluchten. Door die opnames in een nieuwe context te plaatsen, creëren ze een aparte sfeer. En het knappe is: het resulteert nog in een aanstekelijk en swingend nummer ook. Zo heb je geen zanger nodig. (Arrie)

Er was dus een tijd dat ik werkelijk waar alles wat op Type uitkwam wilde horen. Ik kan het iedereen aanraden overigens, want dat label heeft echt heel veel mooie electronic releases op haar naam staan. Ik denk dat vooral het enthousiasme van Sietse met betrekking tot bepaalde labels zeer aanstekelijk werkte, en ook het artwork van Type was vaak om door een ringetje te halen. Ik heb er even de stemtabel op nageslagen en behalve de laatste releases heb ik echt op alles gestemd (en bijna altijd ook best wel hoog).

De muziek van Grouper ontdekte ik de dag dat het doorzichtige vinyl van Way Their Crept, een heruitgave via Type, op de deurmat viel. Ik moet je eerlijk bekennen, ik kan er nu veel meer mee dan destijds. De feeërieke vocale ambient van Grouper was heel bijzonder, maar ik trok automatisch toch meer naar de toegankelijkere opvolger Dragging a Dead Deer Up a Hill. Daar stonden toch enkele 'echte' liedjes op, zoals dit 'Heavy Water / I'd Rather Be Sleeping'. Dit is overigens wel echt hét bewijs dat ik toen in die tijd heel graag tof wilde doen met obscure muziek, maar er verder niet zoveel mee kon.

Mij maakt het op dit moment echt niet meer uit wat Grouper doet, welke kanten van de ambient ze verkent, het is toch wel fantastisch (en Way Their Crept is nu toch wel mijn favoriet). Maar dit ene nummer blijft toch altijd weer terugkomen bij me, en waar de nummers vaak meer in dienst staan van het album, en ik daarom bij Grouper vooral in albums denk in plaats van losse songs, staat dit ene liedje voor mij echt op zichzelf.

Het is eigenlijk een heel simpel, klein singer-songwriter liedje, maar door de zang onder vele effecten te bedelven klinkt het wel heel erg als Grouper en bevindt het zich ergens in het grijze gebied tussen folk en ambient. Een uiterst fijn grijs gebied wat mij betreft. (madmadder)

SAULT is een mysterieus gezelschap, maar in 2020 bracht de band twee schitterende albums uit. Het eerste album 'Untitled (black is)' - waar Wildfires op staat - kwam na de dood van George Floyd uit. Zangeres Cleo Sol zingt op Wildfires toepasselijk: "Take off your badge, We all know it was murder". Op de hoes zien we een gebalde vuist. Black Lives Matter. De single Wildfires is een krachtig nummer. Het nummer is enigszins zwoel en catchy, maar de tekst raakt de ziel. "We are dying, it's the reason we are crying. We are crying." Maar er is hoop. "But we will never show fear, Even in my eyes, I will always rise, In wildfires." Het vuur dooft niet, want de twee albums van SAULT wonnen in 2020 diverse prijzen en de band brak definitief door. Hopelijk gaan we nog veel meer van SAULT horen in dit decennium. (AstroStart)

Pas afgelopen jaar kennis gemaakt met de conventie, maar ze hebben direct al de front-row seats tickets voor mijn muzikale hart weten te bemachtigen. Het verhaal van Matty Groves is afkomstig uit een eeuwenoud Keltisch folk ballad, naar verluidt al vertolkt in de 16de eeuw. Een hack ’n slash verhaal om de kinderen te vermaken, in de tijd dat de Lion King nog niet wijdverspreid beschikbaar was op DVD. Zoals wel vaker met verhalen uit ye olde tijden, eindigt het luguber. Matty krijgt het langste zwaard maar uiteindelijk het kortste eind.

Het nummer wordt hier samengebracht met een instrumentale begeleiding inclusief zanglijn die deels geleend is van countrynummer Shady Grove. Clever ey? Grove meets Groves, Engeland ontmoet Amerika. Deze clash of cultures brengt mij in ieder geval tot het puntje van mijn stoel, mede dankzij de intrigerende stem van Sandy Denny. De folkrock jam climax stookt het vuurtje nog eens op en maakt het helemaal af, wat een waanzinnige manier om een verhaal over te brengen.

HET MOMENT: 2:35, als de set-up voor het onfortuinlijke lot van Matty geïntroduceerd wordt door de meeslepende stem van Sandy

Oh, I can't get up, I won't get up, I can't get up for my life"""" (aerobag)

Alexandra Lynn, of Alex the Astronaut zoals haar artiestennaam luidt, heeft het vermogen om gewone onderwerpen en de 'echte' dingen uit het leven op te nemen in haar muziek, maar door die persoonlijke ervaringen in haar liedjes te verwerken, verdwijnt de normaliteit en ontstaat er een opvallende lijn. Plezierige momenten, een kleine depressie of liefdesverdriet? Ze worden omgezet in vrolijke liedjes, vaak ook om een emotionele ontsnapping te forceren.
Deze intimiteit met haar publiek wordt tot stand gebracht middels alledaagse verhaaltjes, die zijn verpakt in simplistische en aanstekelijke melodietjes, vaak ondersteund door bekkens en snaredrums
Dit nummer is een fraai exponent van bovenstaande, maar ook bijbehorend album is zeer de moeite waard.
Een vrolijkheidsvaccin uit Australië. (Outlaw104)

()

()

Iedereen kent dit nummer maar dan wel in de gepolijste versie van Therapy. Dit is het origineel en het is veel ruwer, ongepolijster en echter voor mij. Het nummer gaat over de moord op een 20 jarige serveerster in 1980 Diane Edwards. Dit nummer gaat over de slechtheid van 1 mens die een ander onteerd. De muziek lijkt je te verscheuren, wat mij betreft een verpletterend nummer. (vleertje)

Cinnamon Girl opent de LP Everybody Knows This Is Nowhere, de eerste samenwerking van Neil met Crazy Horse. Alles aan dit nummer is eenvoudig maar ijzersterk. Vooral door de interactie met Danny Whitten stijgt dit nummer, maar ook Down By The River en Cowgirl In The Sand tot grote hoogten. Super gitaarriff en Neils typische één noot solo. LEKKER!!! (danny de punk)

()

Over de Clan gesproken; heerlijk intro maar vooral een heel erg laidback en gezellig nummer. Hét nummer waardoor ik in aanraking kwam met Hip Hop. Werkte destijds als hovenier op een kwekerij in mijn dorpje en de zoon van de baas uit het ''grootstedelijke'' Nijmegen ging prat op de Wu Tang Clan en Dr. Dre, dus tijdens het eindeloos stekken van hibiscussen in de kas werd Anastacia steeds meer verdrongen door Hip Hop, met cassettebandjes ging dat nog in 2000. Kon mij geen betere educator voorstellen. (Dance Lover)

Ik had zelf ook niet van te voren verwacht dat ik een nummer in mijn top 100 zou zetten waar herhaaldelijk 'Show me the Banana' in gezongen wordt, maar zie mij hier eens gaan.

Vroeger moest ik er niet veel van weten, maar ik ben steeds meer liefde gaan voelen voor de pop muziek. Ik zou mezelf haast een voorzichtige poptimist gaan noemen, als ik het geen verschrikkelijke term zou vinden. Alhoewel ik niet alle hedendaagse pop even makkelijk slik (sorry Tay-Tay stans Gretz), voel ik mij zéér in de watten gelegd door artiesten als Charli XCX, Robyn, Kero Kero Bonito, Doja Cat, Grimes en Carly Rae Jepsen. Maar mijn ware pop darling van de laatste jaren is toch wel Caroline Polachek.

So Hot You're Hurting My Feelings is alles wat ik in een pop song wil horen. Catchy, sensueel, paar toefjes humor, goed doordacht (maar niet te berekend) en vol overtuiging gebracht. En dan ook nog eens het totaal pakketje van charmante clip met dromerige outfit en gekke dansje...
(afbeelding)
Ik beeld me even in dat ze dit nummer voor mij geschreven heeft. Laat me maar gewoon even in die waan oké

HET MOMENT (02:02): Als ze besluit een gitaarsolo te doen met haar stem. Nou moet het haast wel dat in de studio-versie wat autotune verwerkt zit, maar dat doet behoorlijk af aan de stemacrobatiek waar Caroline toe in staat is. Ze kan dit hoogstandje namelijk live bijna perfect repliceren. (aerobag)

''What you did you know was wrong, And all the nasty things you've done, So baby listen carefully, While I sing my come-back song''

Dit moet het hoogste ''gangsta'' zijn dat een Brit ooit kan bekomen! Mark Morrison is dan ook geen lieverdje, en zeker geen vreemde voor de gerecht. Met zijn nasty manier van zingen dreigen er behoorlijk onkoosjere dingen te gebeuren met zijn ontrouwe chick! Niet ongeheel ironisch zat hij in de nor toen zijn hit het in Amerika maakte in ’97. Ach, het stuwt het bazengehalte van deze man, diens hit en alles er rondom heen alleen maar de hoogte in! Dat hij zulk Mickey Mouse stemmetje heeft maakt het alleen nog maar legendarischer! Dit is gewoon hard! Dit is een jam! Dit is een anthem! Dit is how we did it! Classic met hoofdletter C! (kemm)

You can go anywhere but you are where you came from

Door het meest recente album van Manchester Orchestra (ze komen overigens gewoon uit Atlanta, Georgia) loopt een rode draad van angst voor het vaderschap en de inherente verantwoordelijkheid ervan. Op afsluiter 'The Silence' komt deze ouderlijke bezorgdheid expliciet naar voren als zanger Andy Hull zijn dochter rechtstreeks in de songtekst betrekt als zijnde vervloekt door zijn eigen afkomst.
Goed, het klinkt allemaal wel heel erg dramatisch, maar het is in deze song zo verdomd goed uitgewerkt, dat ik onwillekeurig meegetrokken word in alle misère.
Wie goed naar de band luistert, hoort een brede keur aan invloeden en muzikale referentiekaders en die zijn ook op deze site bij dit album niet van de lucht. Maar als je het zo majestueus verpakt (tegen het bombastische aan), dan hebben ze mijn zegen.
Het scheelt ook een enorme slok op de borrel dat ik de stem van Hull, in tegensteling tot anderen, wel behoorlijk goed kan trekken.
Prachtige clip ook, waarin de studio opname halverwege wordt vervangen door een live optreden. (Outlaw104)

Nog altijd rij ik naar het zuiden, en links van mij bevindt zich nu de brandweer van Valkenswaard. Die kan zich de komende minuutjes even koest houden want m’n schatje Eefje is niet zo van vuur. Wel van water. En ik ga mee met haar, het diepe in, drinken en verdrinken. Uiteraard ben ik fokking content dat ze de finale heeft gehaald; 2020 is absoluut een Eefjejaar geweest. Voor haarzelf, en ook heel erg voor mij. Eefje heeft me geholpen met gitaar spelen, over afgewezen liefdes heen te stappen, deze vriendschap te herdefiniëren, en vooral om mezelf goed te leren kennen. De liefde voor Eefje blijkt daarnaast een rode draad te zijn tussen zo’n beetje al mijn besties, die elkaar nog nooit ontmoet hebben maar waarvan ik zeker weet dat ze elkaar helemaal tof gaan vinden. De concertfilm van Bitterzoet, die ik samen met mijn allerbeste vriendin zag in een cosy Effenaar, was het decor van één van de mooiste avonden die ik in Covidtijd heb mogen maken. Echt een fantastische show, maar dat weten jullie zelf ook wel. En een fantastisch album. Maar dat weten jullie zelf ook wel. De Parade was wat mij betreft de showstopper, maar ergens is het wel tof dat nu Stilstand even in de spotlights mag. Dat verdient ie zeker, met z’n borrelende Eefjeheid. Wanneer we weer boven water komen blijkt dat Eefje me gaat afzetten aan de rand van de Malpie, een cute langgerekt natuurgebiedje just onder V’waard. De komende paar nummers zal ik hier boel gaan doorklieven. En zal ik ook eventjes tot stilstand komen, met m’n quiche en m’n boekje. Ik beloof mezelf om direct als ik thuiskom weer eventjes Ongeveer te tokkelen. (123poetertjes)

Chvrches heb ik leren kennen in 2013. Recover was altijd mijn favoriet maar is inmiddels voorbij gestoken door Gun. Electronica pop op zijn best. Wat Chvrches zo goed maakt zijn hoe de lycris worden gezongen, bijna poetisch. Zowel Recover en Gun hebben dat heel sterk en daardoor scorendeze nummers bij mij erg hoog. Hebben ze ooit hun debuut geevenaard of overtroffen? Het maakt mij niet uit, ik vind dit heel erg lekker, en altijd meegenomen, mijn vriendin is ook fan. (DjFrankie)

Bijna zes minuten aan rockende noise en psychedelica boordevol verslavende riffjes. Hypnotiserend pulseren de herhalende motiefjes in deze track maar door. Hun magnum opus wat mij betreft. (Mausie)

Jarenlang ben ik in een wijde boog om Nederlandstalige rockmuziek heen gelopen. Het deed me weinig en ik vond het altijd wat pathetisch klinken. Maar dankzij Noordkaap - nochtans niet gespeend van enige pathetiek - is dat gevoel volledig weggekwijnd. Stijn Meuris' stem is uniek en klinkt altijd fantastisch. In 'Een Heel Klein Beetje Oorlog' komt die kracht geweldig goed uit de verf, zeker wanneer hij 'zou het nieeeet' schreeuwt onder die troostrijke pianotoetsen. Om een of andere reden moet ik vaak aan Moby's Why Does My Heart Feel So Bad denken bij dit nummer. Zelfde sfeertje of zo? Het kan aan mij liggen. In elk geval een song die moeiteloos een gevoelige snaar raakt. (Arno)

Er is geen band die zoveel emotie bij me losmaakt als The Sound. De muziek wordt met zoveel frustratie en kracht gebracht, en is bijzonder intens en oprecht. Skeletons belichaamt die frustratie. Adrian Borland uit zijn frustratie over de missende hartstocht waarmee we ons bestaan leiden. Gelukkig wakkert het vuurtje in mezelf nog laaiend op wanneer ik Skeletons hoor. (Sillah)

Detail: De trompetjes in het refrein natuurlijk.
Als een soort rode wijn in de hiphop – een genre dat overigens niet extreem veel voor gaat komen in de komende toplijst, ik neem me wel constant voor om me er echt in te verdiepen als dat helpt – glijdt dit je oor binnen. Met een sample van Yusef Lateef (toch?) die welgeteld 4 seconden duurt en dus, even snel rekenen, 44 keer wordt herhaald, komt dit toch nergens te repetitief of saai over. Twee redenen om daarvoor aan te voeren: de gelukkig wel heerlijk gevarieerde flow van rappers (even googlen (sorry)) Cise Star en Akin en de niet erg ingewikkelde maar wel heul erg fijne trompetjes in het refrein. Voeg daar nog een interessante tekst en een heerlijk warme bas aan toe en je hebt één van de fijnere hiphopliedjes in huize Roeland. (hoi123)

Coldplay is een band die sinds de eerste zeer succesvolle albums steeds meer kritiek heeft ontvangen op hun uitgebrachte muziek, maar hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. En eerlijk is eerlijk, zo goed als bijvoorbeeld deze Shiver is het ook niet meer. Shiver is afkomstig van debuutalbum 'Parachutes' uit 2000 en was de eerste succesvolle single van de band. Chris Martin was beïnvloed door Jeff Buckley bij het schrijven van Shiver en het zou gaan over de Australische zangeres Natalie Imbruglia. Volgens Chris Martin gaat het over sexy vrouw in het algemeen, al inspireerde Imbruglia hem wel bij het schrijven. (Simon77)

Typisch zo’n band die zijn naam dankt aan de talloze samples die hiphop-dj’s getrokken hebben van de spaarzame verkochte platen en opgediept zijn tijdens het crate-diggen. Onterecht ondergewaardeerd, want de platen van de Lafayette Afro Rock Band kunnen zich feilloos meten met gelijkgestemde funkgrootheden als Cameo, Mandrill of de vroege Kool and the Gang. Zoals de naam al aangeeft een eclectische mix van funk, Afrikaanse ritmes, jazz en rock, met Darkest Light als topnummer waarin gitaar en saxofoon elkaar naar zinderende hoogtes kringelen. (Marco dB)

In 1976 ontdek ik via Magic Man, hun eerste hit in Nederland, de Amerikaanse band Heart. Magic Man is de openingstrack van het album Dreamboat Annie dat al in 1975 in de VS en Canada blijkt te zijn uitgekomen. Een elpee die nog steeds staat als een huis, zeker kant 1 (ja, dat hadden we toen nog). De groep mixt op een eigenzinnige manier melodieuze rock met meer akoestische folkinvloeden.

Als adolescent vond ik het geloof ik wel spannend dat Heart vooral bestond uit twee rockzussen: Nancy en Ann Wilson. Dat vond ik wel aantrekkelijk.

Killertrack van het album is Crazy on You. Het zal hun grootste hit in Nederland worden. In Crazy on You komen het akoestische en rockende, zoals de krachtige zang van Ann Wilson, samen. De akoestische gitaarpartij schijnt geïnspireerd op het nummer Question van de Moody Blues.

Crazy on You is zo’n track die ik decennia later in mijn roadtrips door de VS veelvuldig voorbij heb horen komen op die typische Classic Rock stations. En net als in 1977 blijft het een lekker (auto rij) nummer. (50tracks)

Niets zo verslavend als het zonnige La Isla Bonita! Ik had Like a Virgin op lp, mijn zus kocht True Blue. Dat vond ik niet erg, want dan kon het zakgeld weer naar een andere plaat en zette ik dit gewoon op een cassettebandje. Toen ik overging op cd's werd het alsnog gekocht. Live weet Madonna dit nummer telkens weer verrassend te brengen, elke keer weer een hoogtepunt van de show: (aERodynamIC)

Er zijn weinig nummers die mij zo weten te raken met enkel het intro. De eerste 50 seconde gaan door mijn merg en ook door mijn been. De rest van het nummer is uiteraard ook meer dan dik in orde het staat niet voor niets in mijn top 10. De ingehouden woede die je hoort, de fantastische basloopjes en de synthwave toetspartijen maken dit nummer tot ontdekkingsreis van vijf en halve minuut welke mij keer op keer weten te boeien. Het hele album Signals is overigens een aanrader eerste klas maar dit slechts ter zijde. (vigil)

Op mijn reis door Uganda in 2012 had ik een Belgische reisleider waarmee ik een enorme muziekklik had van indierock tot soul tot pop tot wereldmuziek. Zo kwamen ergens ook de namen van Amadou & Mariam voorbij en bij thuiskomst daarmee aan de slag gegaan en de albums gaan beluisteren.
De albums Dimanche a Bamako en Welcome to Mali vielen beide bij mij meteen goed in de smaak.
Dimanche a Bamako is geproduceerd door Manu Chao en als er 1 nummer op dat album typisch Manu Chao is dan is het wel Sénégal Fast Food. Wat een heerlijk relaxed catchy nummer. Voor mij is dit inmiddels 1 van de ultieme “zomernummers” geworden waar ik altijd blij en vrolijk van word. (El Ninjo)