The Rising is het titelnummer van wat Bruce Springsteen naar aanleiding maakte van 9/11. Het nummer geeft mij altijd een steun in de rug, op welk moment ik het ook hoor. Ik kan er weer even tegenaan als ik het gehoord heb. Het is heerlijk opzwepend en heeft een prachtige inspirerende tekst. (MRDammann)

Ineens moeten we toch stoppen met dansen, want op dit liedje zou dat een beetje bizar lijken. We gaan over naar een artiest die bij mij helemaal niets verkeerd kan doen. Toen de dieren nog spraken, corona nog gewoon slecht bier was en we naar live optredens konden gaan, maakte ik me op om naar Adrianne Lenker in de Charlatan in Gent te gaan. We schrijven januari 2019, eigenlijk nog niet zo gek lang geleden, ook al lijkt het jaren terug.

Ik verwachte hoop en al een man of twintig. Big Thief begon een naam te worden, maar het aantal mensen die enkel voor de zangeres naar Gent zouden afzakken, dat schatte ik niet zo hoog in. Toen ik er aankwam (en stardust_be tegen het lijf liep) was ik dan ook zwaar verbaasd toen de zaal moeiteloos vol liep. Eigenlijk heb ik de Charlatan zelden zo vol en enthousiast geweten (voor concerten dan weliswaar, de feesten hou ik even buiten beschouwing). Dan was nog niet eens iedereen aanwezig want de lieve mevrouw voor mij filmde het hele optreden voor iemand die er niet bij kon zijn, waardoor ik Adrianne de hele tijd door een smartphoneschermpje heb mogen gadeslaan. Je zou live optredens na al die maanden gaan romantiseren, maar eigenlijk stond het gewoon bol van frustraties. Ok bon, Zombie Girl van Adrianne Lenker daar ging het over.

Lenker blijft immer productief. Ze bracht in drie jaar tijd vier prachtplaten uit (zowel solo als met Big Thief) en nadat corona er voor zorgde dat de tour van Big Thief vroegtijdig tot een einde kwam, ging Lenker in een hutje in het bos zitten om een nieuwe solo plaat in elkaar te knutselen. Daar kwamen zelfs twee nieuwe platen uit voort, eentje met Songs en eentje met Instrumentals. Ze was nu toch bezig nietwaar.

Van Lenker weet je eigenlijk wel wat je mag verwachten, en met iets radicaal nieuws komt ze uiteraard niet aanzetten, maar toch is het allemaal zo fantastisch mooi. De sereniteit en melancholie die uit haar muziek voortkomt, het pakt me toch altijd wel. Ik ben daarnaast nog eens een sucker voor teksten met existentiële inslag dus ook op dat vlak kan ik mijn hart wel ophalen.

Oh, emptiness
Tell me 'bout your nature
Maybe I’ve been getting you wrong
I cover you with questions
Cover you with explanations
Cover you with music (arcade monkeys)

In 1974 bracht Genesis het conceptalbum "The lamb lies down on Broadway" uit, dat was ontstaan in een periode van onderlinge spanningen. Het bleek het laatste album waar Peter Gabriel aan meewerkte (met name als tekstschrijver en leadzanger). Het concept draait om een hoofdpersoon die in een surrealistische wereld diverse waanvoorstellingen beleeft. In het nummer Carpet Crawlers bevindt de hoofdpersoon zich in een tunnelruimte en ziet om zich heen allerlei wezens over een rood tapijt kruipen op zoek naar een uitweg. Met een harpachtig synthloopje wordt een dromerige sfeer gecreëerd, waarbij de onmacht en wanhoop van de Crawlers treffend wordt weergegeven in de zangmelodie en intonatie (van Peter Gabriel, ondersteund door Phil Collins). De cryptische tekst en manier van zingen omhullen het nummer met mysterie, het tippelende en slepende synth- en gitaarspel weerspiegelt een kruipend tafereel en de langzaam opbouwende instrumentatie versterkt de onderhoudse spanning, het verlangen om te ontsnappen uit een benauwde omgeving. Genesis zet een muzikale setting neer die perfect past bij het verhaal waardoor de luisteraar in die surrealistische wereld wordt gezogen en het als in een droom zelf ervaart. (Salvadore)

Samen met No One Knows en Go With The Flow is dit mijn favoriete nummer van Queens of the Stone Age. Waar die andere twee nummers meer gruizige tracks zijn, is Make It Wit Chu een smoothe groover. Het hele nummer flowt zo ongelooflijk lekker, prachtige melodieën en riffjes. Als klap op de vuurpijl dan nog een sexy gitaarsolo. Dit alles als de perfecte ondersteuning van de erotische tekst, je krijgt het er warm van. (Mausie)

Direct in de openingstrack Joanna valt op dat Sevdaliza weliswaar voortborduurt op haar debuut, maar ook kiest voor een wat ander geluid. De instrumentatie in de openingstrack schiet alle kanten op, maar is ook verrassend subtiel. Heldere gitaarlijnen, dromerige synths, fraai gearrangeerde strijkers, piano en hier en daar wat elektronische uithalen strijden afwisselend om de aandacht en zorgen voor een openingstrack die fascineert en betovert. (erwinz)

()

Austra leerde ik in de loop van 2015 kennen door dit nummer, Beat and the Pulse, en daar was ik meteen al flink van onder de indruk. Het liedje heeft een heel eigen, bijzonder geluid, zonder er nu precies de vinger op te kunnen leggen waar dat hem precies in zit. Een flinke dosis Fever Ray, een vleugje Kate Bush, de schim van Björk, maar toch vooral heel veel Austra. De bijbehorende videoclip met schaars geklede, dansende vrouwen draagt zeker ook zijn steentje bij aan de aparte sfeer van het nummer. Ik ben na de eerste overrompeling door Beat and The Pulse ook vrij snel het debuutstudioalbum Feel It Break gaan beluisteren. Rond die tijd was ik op een stedentrip in Parijs en Feal It Break was onmiskenbaar mijn soundtrack, ik heb weinig anders gedraaid al dwalend door de Parijse straten.

In Austra staat de Lets-Canadese Katie Stelmanis uit Toronto in het stralende middelpunt, zij nam namelijk de productie en de zang voor haar rekening op deze eerste single Beat and the Pulse en op het album Feel It Break. Stelmanis is tevens de naamgever van deze elektronische artpopband, want Austra is haar tweede naam (een veelvoorkomende Letse vrouwelijke voornaam, die dageraad betekent). Ook nu we jaren later en een paar albums verder zijn, blijft Beat and the Pulse nog altijd een enerverende luisterervaring. (Choconas)

Één van de singles en betere nummers van het debut album. dansbaar en energiek. De kritiek dat het een kopie is van de alternatieve rock van begin jaren 80 doet mij persoonlijk niets. Misschien niet helemaal het niveau van de grote platen uit die periode, maar er zijn ook in die tijd al véél mindere platen uitgebracht dan The Back Room. (danny de punk)

Bij Skin of the Night had ik al eens de loftrompet geschald over de eerste helft van Saturdays = Youth, dus niet gek dat er dan nog een nummer van M83 voorbij komt. M83 heeft wel meer nummers in dit stramien gemaakt en daar zelfs een hitje meegescoord (Midnight City), maar voor mij voelt dit als de blauwdruk. En in die stijl vind ik het ook gewoon het beste en het mooiste wat ze hebben gemaakt. Heerlijk melancholisch nummer. (herman)

Gretz schreef:
1689
(afbeelding)
Austra - Beat And The Pulse
(afbeelding)

Feel It Break | 2011 | Canada

2020: ---
2019: ---
2018: ---

Genomineerd door: Witte Trui 20

Onweerwolf schreef:


Met dank aan GrafGantz inmiddels al weer bijna 9 jaar geleden.

Voor mij inmiddels een van de tofste uiteindelijke ontdekkingen uit Trui-legacy.

Ja jongens, wat vinden we nou eigenlijk precies zo goed aan dit nummer? Zelf heb ik deze song toevallig al de hele dag in mijn kop zitten, en het stoort me absoluut niet moet ik zeggen. Waar ik America een beetje te conceptueel en uitgedacht vind klinken om me echt mee te slepen (en daar sta ik waarschijnlijk niet alleen in, het nummer haalde hier vorige maand de finale niet), daar slaagt My Rajneesh er wel in om me moeiteloos te overtuigen van diens schoonheid. Eén van de vele talenten van Suffe Jan is voor mij dat hij er altijd in slaagt zijn liedjes zo mooi te laten 'openbreken', en dat heb ik bij deze ook. Wanneer hij in het toch al prachtige refrein plots bijgestaan wordt door drumslagen en koor, dat is bijvoorbeeld zooooo'n mooi moment vind ik. (ArthurDZ)

Alice was lang een gekoesterde bootleg van de opera van Robert Wilson waar Tom Waits de songs voor schreef. Niet bijster succesvol uitgevoerd in Hamburg in 1992 en pas jaren later opnieuw door Tom Waits echt uitgebracht. Gebaseerd op de relatie tussen Lewis Caroll en het kleine meisje Alice die later in het wonderland zou verdwalen. Een prachtig dromerig nummer waarin de obsessie van de schrijver voor het meisje prachtig verwoord wordt. (Marco dB)

Misschien wel de bekendste band, die voortkwam uit de Neue Deutsche Welle (eigenlijk gewoon een vertaling van New Wave, maar dan op zijn Duits) was Nena, de bandnaam was tevens de bijnaam van zangeres Gabriele Kerner, die in haar jeugd op vakantie in Mallorca deze bijnaam opdeed, het betekent gewoon zoiets als ‘klein meisje’ in het Spaans.

Ik was/ben een groot fan van de band, die midden jaren ’80 4 Duitstalige studio-albums uitbracht, die ook alle 4 als LP in mijn platenkast staan. Het succes was er natuurlijk al met het eerste album, waar o.a. wereldhit ‘’99 Luftballons” op staat, maar de band is naar mijn nederige opinie, daarna nog wel gegroeid als liedjesmakers en muzikanten en voor mij was hun derde album ‘Feuer & Flamme’ hun beste, een aanrader met vele juweeltjes o.a. ‘Gestern Nacht’ en ‘Jetzt bist du weg’.

De voorloper van dat album was de single ‘Irgendwie irgendwo irgendwann’ geschreven door bandleden Uwe Fahrenkrog-Petersen (keyboards), die later nog bekend werd als producer en filmcomponist, en de tekst was van de helaas te vroeg overleden gitarist Carlo Karges. In die tijd (1984) was het vaak gebruikelijk om ook een 12 inch versie van een single uit te brengen, in dit geval was het de special 12” Dance Mix, die 3 minuten langer was, vooral door een heel lange en fijne intro, met een soort blikseminslag muziek, die naar een climax toe werkt, een versie die in ieder geval nog veel toevoegt. Het doet me ook altijd een beetje denken aan een Trevor Horn -productie, dat is het niet overigens,

Het nummer was de laatste top 5 hit van de band Nena in Duitsland, totdat bijna 20 jaar later Nena als solo-zangeres, de nieuwe versie semi-Engelstalig opnam met Kim Wilde (geproduceerd door Fahrenkrog-Petersen overigens) als ‘Anyplace anywhere anytime’ hetgeen ook in Nederland een grotere hit werd, maar wat mij betreft toch een duidelijk mindere song is. Nena als solo-zangeres is nog steeds succesvol in Duitsland, maar mij kon het na het uiteenvallen van de band toch nooit meer zo boeien. (SBube)

Gretz schreef:

Voor mij een van de mooiere ontdekkingen uit de eerste jaren van Song van het Jaar (afbeelding)
Choconas heeft beloofd om er nog een stukje voor te schrijven.

Choconas schreef:

Ik werd er enigszins door overvallen, maar het stukje is inmiddels klaar en ingeleverd. Ik had zelfs mijn Austra-T-shirt aan tijdens het schrijven.

Wat mij betreft de absolute topper van het album, Club Insomnia is een 6.5 minuut durend monster dat je bij de keel grijpt en je niet meer loslaat. Beginnend met een hypnotiserend deuntje en een donkere bas. Het klinkt zweterig, donker, koortsachtig, repetitief. De tekst en muziek werken samen naar een climax toe. De tekst is al even koortsachtig als de muziek, en ook vrij bizar, met een terugkerend motief 'oogcontact van het eenzaamste soort'. Het resultaat van dit alles is wat mij betreft een van de betere nummers die Spinvis ooit heeft gemaakt. (mort)

()

De Colombiaanse Ela Minus veroverde in 2020 vele muzikale harten met haar energieke technopop. Ze brak door met 'They Told Us It Was Hard, But They Were Wrong', de eerste single van het album Acts of Rebellion. Op dit album staan andere fijne singles, waarvan vooral 'El cielo no es de nadie' zeker de moeite waard is. 'They Told Us..' is een verslavend, duister nummer met de spoken word van Ela Minus. Ela Minus klust bij als synthmaker en dat is te horen, want de gejaagde synths zijn duidelijk aanwezig. Op het eind werkt het nummer toe naar een fraaie climax, waarmee ze - terecht - een plekje opeist in de top 2000. (AstroStart)

Jayda G is een Canadese DJ die tegenwoordig in Berlijn woont. Een heerlijke house-banger met een eigenzinnig pianoloopje en fijne kreuntjes van Jayda G. Op het eind vindt een kleine vertraging plaats, waarna Jayda G keihard terugkomt. Een verslavende luistertrip en wat mij betreft een van de beste nummers van 2020. Een vrij donkere periode - door corona - werd een stuk lichter door deze “party for one”. (AstroStart)

()

Als je in van die kutdisco’s met kutmuziek staat wil er nog wel eens één leuk nummer voorbij komen: The Next Episode. Het hele sfeertje eromheen, de nonchalante maar heerlijke verses, de geweldige beat en natuurlijk de afsluiting van Nate Dogg (“hold up” ). Gewoon dusdanig lekker dat hij hier absoluut thuishoort. (niels94)

Een zanger die niet direct in een lijst met groten genoemd wordt, maar daar zomaar eens in kan thuis horen. Helemaal luisterend naar het album The Show Must Go On, waar dit nummer ook vanaf komt.
Een heerlijk sfeervol nummer van de eerste noot. Onderwerp is snel duidelijk, de groove zit er meteen lekker in en de warme stem van Sam Dees doet je genieten. Productioneel en qua arrangement zit er ook altijd genoeg spanning. Een hele sterk soulsong. (Reijersen)

Eén van de killer tracks van het memorabele debuut. Qua muziek simpel maar super catchy. De lyrics zijn geniaal. Het nummer beschrijft een beroerde gig van een britse band die erg beinvloed is door de U.S.A. Teksten als "And all the weekend rockstars are in the toilets. Practicing their lines" en "Yeah, but his bird said it's amazing though, so all that's left. Is the proof that love's not only blind, but deaf" zijn klassieke Alex Turner vondsten. (danny de punk)

Detail: De synthesizer die vanaf 1:46 het hele nummer mag domineren.
De clip beschrijft dit nummer op zich erg goed: in een soort van mengeling tussen ruimtepakken, slow-motion dans, gebarentaal en een grijze lucht zit een lading gevangen die qua emoties ergens het midden houdt tussen doodsangst, manische euforie, grauwe onheilspellendheid en ergens nog een sluimerende depressie. Qua structuur of klank echt niet zo bijster verwarrend of raar, maar om de een of andere reden weet Blake me hier met zijn onsamenhangende geneurie, verstilde pianoklanken en bijtende synthesizer (!!!!!) me echt compleet te hypnotiseren, verwarren en wat dan ook nog meer. Zonder dat men hier één duidelijk plakkaat als “vrolijk”, “onheilspellend” of “depressief” op kan plakken (dat doe ik onbewust heel snel bij alle muziek die ik ken), zijn alledrie bovenstaande plakkaten wel prima toe te passen hierop. Wat mij betreft de beste single van 2013 en zo spannend en interessant dat dit door het oorgat van ieder kind gepropt zou moeten worden onder het mom van muzikale educatie. (hoi123)

Na het geweld van nummer 85 is het tijd om even uit te puffen en tot rust te komen. Welk nummer is daar meer voor geschikt dan één van de beste reggaenummers ooit geschreven?

Fisherman is een Jamaican groove als geen andere. Het nummer is opgenomen in de beroemde Black Ark studio onder toeziend oog van Lee Scratch Perry. Dat Perry een neusje had voor fijntjes uitgewerkte en authentieke producties, moge inmiddels duidelijk zijn. De vibes zijn vrij van zorgen, maar er is wel zoveel zorg in die instrumentatie gestopt. De bass en percussie sprankelen en zijn gevuld met leven. De hoogtonige stem van Cedric Myton ga ik ook goed op.

Het is onmogelijk om niet met je hoofd mee te gaan deinen, zoals de fisherman met zijn bootje op de rivier deint. Je waant je toch gelijk op witte stranden met goede wijn en even goed gezelschap? Misschien een spliffie eribij, waarom ook niet he. Want Quaju Peg the collie man has the best collie weed in town

HET MOMENT (2:30): Die ratelende percussies, kleine touch misschien, maar voegt zoveel toe aan het hypnotiserende karakter van het nummer (aerobag)

Dit was destijds mijn eerste kennismaking met Patrick Cowley.Werd onmiddelijk gegrepen door het werk van deze synthesizer virtuoos die je toch als een van de pioneers van dit genre(high energy muziek) kon bestempelen en haaste mij dan ook naar de lokale platenboer om het zwarte goud exemplaar van Do you Wanna Funk naar huize viking te brengen.Nadien volgden ook nog de albums Menergy en Mindwarp.Het nieuws dat Cowley vlak na de release van zijn laatste officiële album Mind Warp was overleden aan de toen nog volslagen onbekende ziekte aids sloeg ook bij mij in als een bom.Het wrange hierbij, ook daarmee was hij voorloper.Sylvester volgde zijn lot niet veel later.Do You Wanna Funk is echter nog springlevend en hebben uiteindelijk Cowleys zieleroerselen een plekje in het music house of fame(MusicMeterladder) verkregen. (the viking)

De eerste single van Oasis. Een onweerstaanbare stadionknaller zoals Noel Gallagher ze regelmatig uit z'n mouw zal schudden. De tekst gaat schijnbaar helemaal nergens over maar wordt dan weer wel gezongen door zijn broer Liam, de beste rockzanger van de jaren 90. (danny de punk)

()

Als jonge jongen was ik meer aanhanger van het Tupac kamp dan van het kamp van Biggie maar de absolute parel van deze grote mijnheer mocht niet ontbreken in deze top 100. Sorry dat ik voor zijn meest commerciële nummer ben gegaan maar wie Biggie zegt, zegt Ready to Die en wie Ready to Die zegt Juicy. Zo simpel is het. Alls klopt: de beat , de hook en vooral Biggie! Van de grootste wigger tot de meest fervente backpacker alle kopjes gaan op en neer als Juicy inslaat en iedereen kan de track van voor naar achter meerappen. Wie dit niet diggt kan maar beter Coldplay opzetten (no offence Coldplay fans) (thgryda)