109
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steven Wilson - 3 Years Older [10:18]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2021: 177
2018: 207
2017: 190
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Grafmat

Via de klanken van de mellotron worden we naar binnen geslingerd in het dagelijkse leven van een jonge vrouw zich in de huidige moderne wereld, waarbij steeds meer vragen zich opdoemen. Dave Gregory weet zich via de klanken van de akoestische gitaar het melodieuze geheel van extra kracht te voorzien. Met het losse drumritme van Marco Minnemann wordt er toegewerkt naar de zang van Wilson. Referenties naar de harmonieuze samenzang van Crosby, Stills, Nach & Young doen zich aan in het vocale werk. Afgezonderd van haar omgeving zoekt de vrouw de isolatie op in het bestaan. Medicijnen die haar moeten beschermen voor haar slapeloosheid, terwijl het leven haar langzaam ontglipt. Een samenzijn van stevige gitaarriffs en ontroerende pianoklanken vervreemden de vrouw van haar bestaan en roepen levensvragen als de nut van het leven en wie nou werkelijk om je geven bij je op. De agressieve toon van de gitaarsolo van Dave Gregory, de herhalende beat en de aangrijpende klanken van drums en mellotron doen haar terug verlangen naar de kindertijd. (HugovdBos)

108
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Natural Science [9:17]



Permanent Waves | 1980 | Canada

2021: 79
2018: 191
2017: 246
2016: 239
2015: 104

Genomineerd door: uffing

Rond 1980 had ik een vriendje op de middelbare school die een wat met mij vergelijkbare smaak had. Zo probeerden we elkaar te overtuigen van onze nieuwe vondsten, pubers als we waren hadden we af en toe moeite om toe te geven dat die band die de ander 'ontdekt had', toch ook wel erg goed was. We hadden in het bijzonder discussie over 2 Canadese band: Saga (door mij aangedragen) en Rush (door m'n vriendje). Maar achteraf moet ik toch toegeven dat Rush best memorabele nummers heeft gemaakt. Natural Science is er zeker één van, en ook één die in mijn Rush-ranglijst is gestegen over de jaren, waar een nummer als The Camera Eye juist is gedaald. Het begon met de opvallende break op 2 minuut 20 die de aandacht trok, maar langzamerhand ben ik het hele nummer gaan waarderen. (Jester)

107
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Yours is No Disgrace [9:41]



The Yes Album | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2021: 155
2018: 160
2017: 140
2016: 86
2015: 85

Genomineerd door: ranboy

Het nummer dat Yes-nieuwe stijl aankondigde, met de karakteristieke "klap"-slaggitaarpatronen van Steve Howe en de even karakteristieke zware wandelende bas van Chris Squire daaronder. Hiervóór was dit nog een band die op inventieve wijze eigen composities combineerde met Byrds- en Beatles-covers in een stevige en fris klinkende maar nog altijd redelijk klassieke sound, maar vanaf hier werd Yes het boegbeeld van de symfonische of prog-rock die gedurende een paar jaar de albumlijsten domineerde. Na "The Yes album" kwam Rick Wakeman de groep versterken en was de klassieke line-up van "Fragile" en "Close to the edge" een feit, maar bijna alle kenmerken waren al op "Yours is no disgrace" aanwezig: verrassende tempowisselingen, virtuoze solo's, een even strakke als swingende ritmesectie, en kosmische teksten van een leadzanger met wie je vooral een of twee octaven láger moest meezingen. Het werd later allemaal zelfs nog iets beter dan dit, maar vermoedelijk nooit meer zó overdonderend. (BoyOnHeavenHill)

106
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
King Buffalo - Cerberus [9:46]



Acheron | 2021 | Verenigde Staten

2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Alicia

Een dreigend sirene-achtig intro is het begin van het laatste nummer van album Acheron (ben ik de enige, waarbij de albumcover associaties doet oproepen aan King Crimson's in the Court of...?) verpakt in een mix van psychedelica en gedoseerd stoner geluid opgesierd met prachtige gitaarsolo(s). Hoewel King Buffalo op dit album meer een band is van atmosferische reizen dan van prog-avonturen voelt de uitverkiezing in de progladder op geen enkele wijze onterecht, zeker als je bedenkt dat Pink Floyd hier ook onmiskenbaar om de hoek aan het loeren is. Leerde ze dit jaar pas goed kennen met het titelstuk, maar Cerberus is toch wel m'n favo van hen aan het worden. (Outlaw104)

105
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - This Strange Engine [15:32]



This Strange Engine | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2021: 48
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Rogyros

Of er nog niet genoeg Marillion in de lijst stond, vraagt u? Tja...
En moet dat dan ook nog een nummer zijn van nou niet bepaald hun beste album? Ach ja...

Maar, maar, maar.
Maar het is wel verreweg het beste nummer van dat inderdaad niet denderende album
Maar het is wel Marillion die nog maar eens laat horen wat ze allemaal in huis hebben.
Maar het nummer is ruim een kwartier lang pracht.

Dus... (Bonk)

104
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Rush - 2112: Overture /The Temples of Syrinx [6:48]



2112 | 1976 | Canada

2021: 104
2018: ---
2017: 213
2016: 247
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

Net toen we de ontknoping van deze editie van onze prog ladder ingingen kwam 2112 weer even in de spotlights te staan. Rush bracht 2112 40th, de 40 Anniversary Expansive Edition van hun conceptuele epos uit. Met het originele album, live tracks, een concert en Steven Wilson mixen van een aantal nummers.

Bij de release is te lezen dat 2112 een cruciale mijlpaal in het oeuvre van de band is. Na de tegenvallende commerciële cijfers van voorganger Caress of Steel wilde de platenmaatschappij dat de band zich zou gaan concentreren op meer radiovriendelijke songs. De band hield uiteraard vast aan de eigen lijn en kwam met een lange suite over een dystopische toekomst. Later zorgde de platenmaatschappij denk ik voor het eigen gelijk door op verzamelalbums met een korte versie van 2112 te komen bestaande uit de Overture en Temples of Syrinx. En in mijn ogen hebben ze hier gelijk want in de beperking toont zich de meester. Juist in deze eerste twee delen bereikt Rush voor mij een ongeëvenaard niveau in de top van de prog champions league. Wat overigens niet wil zeggen dat de rest van 2112 niet de moeite waard is maar mist voor mij de urgentie van de eerste twee delen. (50tracks)

103
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Cygnus X-1 [10:25]



A Farewell to Kings | 1977 | Canada

2021: 151
2018: 156
2017: 99
2016: 137
2015: 73

Genomineerd door: Status Seeker

Een grote kracht van Rush is dat ze hun technisch vernuft en muzikale vernieuwsingsdrang vrijwel altijd in coherente liedjes met een kop en een staart verpakken. De grotendeels instrumentale vertelling over de reis naar het zwarte gat Cygnus X-1 met ruimteschip de Rossinante, dat eindigt met een heuse verdwijning aan het eind en de belofte dat er een vervolg komt, kan goed voor uitzondering op de regel doorgaan. Conceptueel heeft deze afsluiter van het A Farewell to Kings-album de tand des tijds niet bijster goed doorstaan, maar de muzikale zeggingskracht van dit experimentele werkje (dat we met de kennis van nu proto-progmetal zouden kunnen noemen) is er niet minder om. Daarnaast is het een probaat middel tegen al te lang plakkend bezoek. (Casartelli)

102
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
King Buffalo - Locusts [6:27]



The Burden of Restlessness | 2021 | Verenigde Staten

2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Alicia

Het is hier natuurlijk geen nieuws meer dat mijn smaak zich de laatste tijd meer en meer uitbreid naar het ruigere spectrum van de progressieve rock (progmetal) en metal.
Daarbinnen kom ik weer in aanraking met in meer of mindere mate onbekende (sub)stromingen. Een daarvan is Stoner Metal en een van m'n grootste muzikale ontdekkingen van de afgelopen 2 jaar is de Stoner / Psychedelic Rock band King Buffalo.
Hun album The Burden of Restlessness waarmee ik, mede aangewakkerd door het enthousiasme van o.a. Alicia, kennismaakte via het nummer Locusts was een geweldige onverwachte verrassing !

Wat ik al schreef bij King Buffalo - Regenerator is zeker ook van toepassing op dit nummer in het bijzonder:

""Verbluffend hoe verslavend King Buffalo haar ogenschijnlijk wat monotone, niet overdreven complexe (referentiekader progmetal) muziek maakt, iedere beluistering zorgt weer voor een dikke glimlach en behoefte naar nog meer...

Geweldige afsluiter van de trilogie; voor mij persoonlijk beter dan Acheron, maar ik denk toch dat The Burden of Restlessness het nog nipt wint alhoewel het ""ontdekkingseffect"", zoals hierboven ook al benoemd, hier mogelijk een rol speelt.""

Het doen van dit soort ""ontdekkingen"" en verbreden van je muzikale horizon blijft toch een van de mooiste ervaringen van de muzikale hobby van het bijhouden van de nieuwe releases binnen de prog(metal) wereld, het bezoeken van concerten en festivals, dagelijks checken van recensie sites en fora, rondhangen op MuMe en meedoen aan dit soort spelletjes... (ProGNerD)

101
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Time [6:53]



The Dark Side of the Moon | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2021: 166
2018: 261
2017: 271
2016: 228
2015: 84

Genomineerd door: laxus11

Na uiteraard de liefde, denk ik dat de meeste nummers over het thema tijd gaan, zeker als je de onderwerpen dood en vergankelijkheid daarbij neemt. Ik denk dat dit één van de bekendste nummers over tijd is, alleen al omdat het komt van een album wat toch echt wel bijna elke muziekliefhebber in zijn kast heeft staan, of op zijn minst ooit heeft gehoord of heeft moeten beluisteren.

Ook na de meer dan 100 keer dat ik het nummer inmiddels wel gehoord heb, blijf ik het een intrigerend nummer vinden. Natuurlijk komt dat ook door de klokken aan het begin, wat het meteen een soort vervreemdend effect geeft. Maar toch ook zeker door de tekst die mooi beschrijft hoe het leven aan je voorbij dreigt te gaan, als je even niet oplet en hoe je voor je gevoel eigenlijk steeds achter de feiten aan kan lopen.
Om het nog wat meer vervreemdend te maken, gaat het nummer gewoon nog doodleuk door, nadat er gezongen is The time is gone, the song is over, thought i'd something more to say. Als je ooit een eind van een nummer verwacht had, was het nu wel, maar dan komt er dus toch nog gewoon een couplet.

Het heeft wat mij betreft een prachtige sfeer en kan blijkbaar dus niet kapot voor mij, want dan zou het nummer allang aan slijtage onderhevig moet zijn. (Bonk)

Morgen verder met de Top 100. Voor vandaag sluiten we af met een overzichtje:

125 (275) Van Der Graaf Generator - The Sleepwalkers
124 (192) Opeth - Reverie/Harlequin Forest
123 (196) Änglagård - Jordrök
122 (73) The Pineapple Thief - Vapour Trails
121 (-----) Frost* - Day and Age
120 (126) Pain of Salvation - The Passing Light of Day
119 (-----) Dream Theater - Pull Me Under
118 (284) Focus - Hocus Pocus
117 (59) Genesis - The Battle of Epping Forest
116 (77) IQ - Sacred Sound
115 (65) Genesis - The Fountain of Salmacis
114 (50) Rush - Marathon
113 (40) Marillion - Slainte Mhath
112 (101) Steven Wilson - Ancestral
111 (-----) Wheel - Resident Human
110 (251) Tool - Fear Inoculum
109 (177) Steven Wilson - 3 Years Older
108 (79) Rush - Natural Science
107 (155) Yes - Yours is No Disgrace
106 (-----) King Buffalo - Cerberus
105 (48) Marillion - This Strange Engine
104 (104) Rush - 2112: Overture /The Temples of Syrinx
103 (151) Rush - Cygnus X-1
102 (-----) King Buffalo - Locusts
101 (166) Pink Floyd - Time

100
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pure Reason Revolution - Ghosts & Typhoons [8:45]



Eupnea | 2020 | Verenigd Koninkrijk

2021: 66
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Outlaw104

Geweldig om na een kleine tien jaar opnieuw te kunnen genieten van de veelzijdige progrock waar PRR voor staat. Het 'vertrouwde' geluid van het geweldige debuut The Dark Third uit 2006 wordt op de nieuwste worp Eupnea (2020) bijna achteloos benaderd.

Hoewel moeilijk kiezen is Ghosts & Typhoons i.m.o. het prijsnummer. Het relatief rustig opbouwende begin met afwisselende vocalen van zanger/gitarist/toetsenist Jon Courtney en zangeres/basgitariste Chloë Alper, in principe de enige twee leden van de band, wordt in het tweede deel opgesierd door werkelijk knallende en doorbeukende drums, met daarnaast behoorlijk agressieve gitaarriffs. Pure Reason Revolution heeft ervoor gezorgd, dat mijn innerlijk knisperend progvuurtje van de laatste jaren weer flink hoog is opgelaaid. (Outlaw104)

99
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Roundabout [8:36]



Fragile | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2021: 258
2018: 118
2017: 133
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

Natuurlijk is dit zo'n beetje het bekendste nummer van de jaren '70-Yes. En natuurlijk heb je dit al tig keer gehoord. Maar toch kan ik het nog altijd heel goed horen, omdat het voor mij zo'n beetje alles in zich draagt wat prog voor mij zo ontzettend gaaf maakt: dynamiek, virtuositeit, rust, en actie door een heel lekkere drive. De afzonderlijke partijen zijn eigenlijk allemaal iconisch geworden: het herkenbare intro van Steve Howe op akoestische gitaar, de toetsenpartij van Wakeman, de frivole drums van Bruford, de engelachtige zang van Anderson, en de stuwende bas van Squire. Ze komen in dit nummer op een ultieme manier samen tot een symbiose van muzikaal genot.
Het nummer is met recht een klassieker, een prog evergreen, geworden.
Ik herinner me toen ik in een bandje zat (ik was een jaar of 19/20) dat we dit wel eens wilden spelen. Bij gebrek aan een toetsenist zou de tweede gitarist (ondergetekende) de toetsenpartijen wel op zijn gitaar verzorgen. We hebben dit nummer maar laten vallen van de setlist... (FrodoK)

98
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Ayreon - Isis and Osiris [11:11]



Into the Electric Castle | 1998 | Nederland

2021: 124
2018: 136
2017: 134
2016: 100
2015: 178

Genomineerd door: Bonk

Dit is natuurlijk rock-opera in optima forma! Wat mij betreft krijgt Arjen Lucassen in eigen land nog niet altijd de credits voor de muzikale genialiteit die hij bezit. Want al laat hij het muzikale werk door anderen opknappen, je moet het eerst nog wel maar even verzinnen om deze mensen bij elkaar te zetten.

Zo horen we hier onder andere Fish, die als Highlander zijn naderende vroegtijdige dood alvast aankondigt, Sharon den Andel, Edwin Balogh en Damien Wilson. Over vocaal vuurwerk hoeven we ons dus geen zorgen te maken. Daarnaast wordt er ook heerlijk gemusiceerd door geweldige instrumentalisten. Wat knalt het zo af toe heerlijk je speakers uit!
Maar zoals gezegd kunnen mensen alleen maar excelleren als de compositie en het verhaal klopt. En dat doet het van alle kanten, waardoor je ook nog in spanning meeleeft met de verschillende karakters.

Het zou toch geweldig zijn, hoewel het door de setting een stuk moeilijker zal zijn om het naar het podium te vertalen, als ze het aan zouden durven om in navolging op The Human Equation ook Into the Electric Castle naar het theater te transformeren.

Wat mij betreft één van de hoogtepunten in de vaderlandse geschiedenis wat betreft composities! (Bonk)

97
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Camel - Nimrodel / The Procession / The White Rider [9:16]



Mirage | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 247
2018: 230
2017: 137
2016: 67
2015: 52

Genomineerd door: Status Seeker

Eén van de mooiste voorbeelden van klassieke old-skool-prog, een lang nummer dat alle traditionele elementen van toegankelijke symfonische muziek combineert: verschillende gitaarsolo's, een warm klinkende fluit, gemoedelijke tempowisselingen, solo's van een keyboard dat afwisselend klinkt als een Hammondorgel en een synthesizer, en dromerige teksten geïnspireerd door c.q. gebaseerd op The Lord of the Rings (Nimrodel is de naam van een rivier in het elfenrijk Lothlórien, en de witte rijder is de herrezen tovenaar Gandalf). Het zwakke punt van deze band is de vaak wat vlakke zang van Andy Latimer, maar op dit nummer past zijn stem wonderwel bij de muziek, en bovendien maakt hij handig gebruik van een klarinet (of een synth op standje-klarinet) en een gitaar met een bluesy klank om de zangregels in zijn coupletten aan te vullen. Het nummer glijdt van de eerste tot de laatste seconde voort alsof het altijd al bestaan heeft, en voor de luisteraar voor het allemaal nèt te mooi klinkt eindigt Latimer met een gemene en bijna psychedelische slidegitaarsolo die de sprookjesachtige ambiance van de voorafgaande delen als het ware in een ander daglicht zet: er dreigt altijd gevaar in Midden-Aarde. (BoyOnHeavenHill)

Oei, Bonk, dan heb je even niet opgelet: in 2019 is dit inderdaad gebeurd (en ik was er gelukkig bij). Je kunt het nog herbeleven via de concertregistratie, zie Electric Castle Live and Other Tales - Wikipedia - en.wikipedia.org .

Ter Bonks verdediging: deze recensie was vermoedelijk al voor 2019 geschreven.

Wat mij op het volgende punt brengt: wie een eigen oude recensie wil updaten, mag dat allicht doen.

Nou, ik heb wel opgelet hoor, want ben me daar bewust van. Sterker nog: Ik was er ook bij!
Het feit is inderdaad (dank voor de verdediging Casartelli, als jij ooit verdediging nodig hebt: i've got your back!) dat de recensie al in 2016 geschreven is. Ik heb de door de jaren heen aardig wat recensies geschreven, durf ik te zeggen. Een flink aantal zijn dit jaar al niet meer te lezen doordat ze uit de lijst verdwenen zijn. Als ik ze ook nog moet updaten... Ik vind het ook wel juist mooi dat ze een tijdsbeeld geven. Toen droomde ik er nog van, de droom is in inmiddels vervuld.

Wellicht had de geïnteresseerde meelezer annex stemmen-van-Casartellivolger ook al opgemerkt dat ik het album van Harmonium inmiddels aangeschaft heb. Maar de recensie zoals-ie er staat, geeft een mooi tijdsbeeld, hoor ik net

Nu gelukkig weer een tijdloze bespreking... of nouja, gelukkig...?

96
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Territories [6:19]



Power Windows | 1985 | Canada

2021: 60
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Gebruiker43757

Veel archetypischer Power Windows-nummers dan Territories zijn er niet. Nerveus synth- en gitaarwerk, Neil Peart die 37 drumritmes in een nummer weet te persen zonder het vloeiend lopende liedje maar een moment in de weg te zitten en een scherpe tekst waar dat sci-fi geneuzel en de flirts met Ayn Rand uit de jaren ’70 toch wel erg bleekjes bij afsteken. Blijf er maar eens stil bij zitten…

Op hun laatste Nederlandse concert (Clockwork Angels tour, 2013) werden we op lekker veel Power Windowsnummers vergast. De eerlijkheid gebiedt toe te geven dat dat wel een beetje duidelijk maakte dat de strakke jaren ’80 productie van de nummers een gelijkwaardige live-ervaring tot flinke uitdaging maakte, met Territories als misschien wel duidelijkste voorbeeld. (Casartelli)

95
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Carpet Crawlers [5:16]



The Lamb Lies Down on Broadway | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 100
2018: 115
2017: 169
2016: 132
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

The Lamb staat vol met experimentele muziek maar af en toe komt er ook een echt kop en staart liedje voorbij. Dit is er zo eentje. Sterker nog het is eigenlijk gewoon een lief liedje, niet verwondelijk dat dit ook op single verscheen. Een lied uit de koker van Tony Banks samen met Mike Rutherford welke de laatste single was met Gabriel achter de microfoon. Een lied wat ook veel tijdens live shows voorbij kwam als mooi rustpunt tussen de meer uitbundige symfonische klanken. Het blijft mooi... (vigil)

94
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind [9:52]



Your Wilderness | 2016 | Verenigd Koninkrijk

2021: 132
2018: 194
2017: 268
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Finidi

Bruce Soord en kompanen staan mijn inziens, met de recentere albums in gedachten, toch wat meer aan de toegankelijke kant van de progressieve rock, maar is toch net te tegendraads om een groot publiek te bereiken.

Ik volg ze al een aantal jaren en nadat Steven Wilson zijn Porcupine Tree op een wel heel laag pitje had gezet, besloot hun zeer veelzijdige drummer Gavin Harrison zich omstreeks 2016 aan te sluiten bij Bruce Soord en kompanen. In maart 2019 maakte ik hem live mee tijdens een concert in De Boerderij en hij sloeg (met ogenschijnlijk gemak) onbedaarlijk hard en bedreven op de vellen, en tilde zo de band (zeker tijdens dit nummer) naar een nog hoger niveau. De opbouw naar het eind van het nummer is meer dan het wachten waard. Een zeer noemenswaardige uitschieter tussen het soms net iets teveel voortkabbelende materiaal, wat met name de laatste jaren is uitgebracht. (Outlaw104)

93
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Haken - Crystallised [19:23]



Restoration | 2014 | Verenigd Koninkrijk

2021: 195
2018: 248
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Noordpool

Ik ben eigenlijk van de cd-generatie en nog steeds koop ik meer cd's dan vinyl. Het grootste voordeel van platen vind ik eigenlijk vooral dat de covers van de platen groter en daardoor indrukwekkender zijn en dat speelt vooral binnen ons prachtige proggenre nog wel eens een rol, want daar wordt tenminste nog geregeld echte aandacht besteed aan het artwork.
En dus was de EP (hoewel menig artiest een uitgave van zo'n vier minuten meer het wel een album durft te noemen) Restoration zo'n album wat ik wel op vinyl aan moest schaffen, want wat een prachtige cover vind ik dit! Echt één van de mooiste van dit decennium.

Maar goed, Crystallised. Tja, dat is geen gemakkelijke kost en zo'n nummer wat wel een aantal draaibeurten nodig heeft om goed tot zijn recht te komen en er voor te zorgen dat je echt goed hoort hoeveel pracht dit nummer herbergt. Maar als je het die kansen geeft... Bijna 20 minuten lang heerlijke prog(metal) die diverse kanten uitspringt, met stevige en snelle stukken, venijn en juist verstilling als kop en staart. Vocale intermezzo's met mooie koortjes en harmonieën. Instrumentaal gefreak van het betere soort. En dat zonder dat het gekunsteld of geknipt overkomt. Na een aantal malen luisteren wordt het dus bijna 20 minuten lang genieten en nog steeds bijna elke keer nieuwe dingen ontdekken. (Bonk)

92
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Mike Oldfield - Tubular Bells (Part 1) [25:00]



Tubular Bells | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2021: ---
2018: 286
2017: 147
2016: 295
2015: 140

Genomineerd door: Finidi

Bassie en Adriaan? Alle flauwheid op een stokje, denkend aan Tubular Bells, stemt het toch weemoedig er in 1973 niet bij geweest te zijn, toen deze muzikale one-off-a-kind uit het niets uit de muzikale zee oprees. Het welbekende openingsthema leidt een mooie reis in, vol hoekige, ietwat schurende passages. De studiotijd was beperkt en de productie is van zijn tijd, maar daar ligt ook een niet onbelangrijk deel van de charme van het album in. Wie dat niet gelooft, kan de remake Tubular Bells 2003 eens opzetten, maar je kunt het ook gewoon van me aannemen . Het ad nauseum herkauwen van de buisklokken later in de discografie heeft wel wat afbreuk aan de magie gedaan, maar dan nog blijft met name deze eerste plaatkant een terechte klassieker. (Casartelli)

91
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - I've Been Walking Part 2 [12:30]



Demon | 2014 | Noorwegen

2021: 186
2018: 69
2017: 63
2016: 71
2015: 76

Genomineerd door: Dieter

Een relatief nieuwe loot aan de Progboom, deze Noorse band. Maar wel een hele mooie nieuwe loot, die al een aantal goede vertakkingen kent. Wat weten ze toch prachtige sfeervolle muziek te maken.

Ik vind dat ook dit nummer eigenlijk het best tot zijn recht komt met gedimde lichten , geen verdere afleiding om je heen en met het volume lekker hard. Laat je opgaan in het verhaal, in de prachtige muziek. Dan is het weer verstild, dan weer knalt het uit je speakers. Het prettige warme stemgeluid van Jan Henrik Ohme. Het mooie vioolspel.

Zonder afleiding komen de onverwachtse en stevige wendingen dan extra binnen, want afwisseling en dynamiek is er genoeg in dit nummer. Maar zonder die afleiding hoor je ook pas goed alle kleine en subtiele wendingen. En bij iedere luisterbeurt hoor je er weer meer of andere. Dan wordt pas echt duidelijk hoe geweldig dit nummer in elkaar zit.

Je wordt meegenomen in de prachtige loop van het nummer. Het ene moment voel je je heerlijk op je gemak en zak je onderuit en in het nummer weg. Het andere moment zit je op het puntje van je stoel. Maar de volle twaalf en een halve minuut wordt je verpletterd door de schoonheid van het nummer. (Bonk)

90
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Again [16:19]



You All Look the Same to Me | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2021: 34
2018: 18
2017: 25
2016: 66
2015: 68

Genomineerd door: chevy93

Kijk daar zijn mijn favoriete mensjes van Archive weer. Wat een interessante groep is dat zeg! Ze staan nog geen eens zo gek lang op mijn radar maar wat een indruk maken die gasten. Het ene werkje is nog fraaier dan de andere. Vooral de liedjes met een langzame opbouw welke uitmonden tot iets groots met een spanningsboog waar je u tegen zegt hebben mijn voorkeur. Dan zit je met Again wel goed, erg goed zelfs! (vigil)

89
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Afraid of Sunlight [6:49]



Afraid of Sunlight | 1995 | Verenigd Koninkrijk

2021: 78
2018: 40
2017: 62
2016: 113
2015: 53

Genomineerd door: dynamo d

Marillion bracht vanaf hun oprichting in 1979 tal van muzikale pareltjes uit, eerst met Fish en later met Steve Hogarth. Afraid of Sunlight komt van het gelijknamige album uit 1995 en gaat in op de keerzijde van beroemdheid. De angst van het nummer wordt verpakt in de keyboards van toetsenist Mark Kelly en het overweldigende gitaarspel van Steve Rothery. (HugovdBos)

88
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - Solsbury Hill [4:21]



Peter Gabriel [1] | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2021: 75
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

Ik heb dit nummer altijd een vrolijke huppelaar gevonden maar toch ergens ook wel wat afkeuring want ‘commercieel’. Ik kwam er pas echt later achter, en ik twijfel daar nu soms nog weleens aan, dat de tekst eigenlijk een afscheidsbrief was gericht aan de achtergebleven leden van Genesis. En het begin van een nieuwe carrière. De muziek van het nummer is zo heerlijk positief, dansbaar, open en ergens verlost van de zwaardere noten van Rutherford, Banks en Hackett (de door Gabriel zelf benoemde “The Machinery”). Het is echt een verlicht nummer. Ook in de tekst:

I will show another me
Today I don't need a replacement
I'll tell them what the smile on my face meant
My heart going boom boom boom
""Hey"" I said ""You can keep my things,
They've come to take me home.""

En, alhoewel ik veel persoonlijk herken in de tekst, heb ik het nooit een topnummer van Gabriel gevonden. Vraag mij niet waarom. Ik vind het zelfs een nummer wat niet in zijn oeuvre past. Meer een solo binnen zijn solocarrière. En misschien is het dat ook wel want het is een afscheid, een spirituele ervaring, een switch, een cross-road, een op eigen benen staan. Maar toch geeft Gabriel aan:

I'm never where I want to be

Rust zal er dus nooit zijn. En ik herken dat zo sterk.. (meneer)

87
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queensrÿche - Silent Lucidity [5:48]



Empire | 1990 | Verenigde Staten

2021: 119
2018: 129
2017: 193
2016: 235
2015: 95

Genomineerd door: Jester

Een soort van mini epic door een (progressieve) hardrockband met allerlei tempowisselingen binnen 6 minuten en daar ook nog eens mee de Top 40 halen, kan dat? Dat bleek in 1990 toen Queensrÿche de single Silent Lucidity van het album Empire op de wereld los liet. Een prachtig staaltje van een zeer goed album van een prima band! (vigil)

En nog zo'n hit

86
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
UK - Rendezvous 6:02 [5:00]



Danger Money | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2021: 121
2018: 117
2017: 85
2016: 155
2015: 193

Genomineerd door: wibro

Symfonische nummers die de Top 40 halen… We mogen er trots op zijn. Vaak is het zo dat een symfo/progband een bepaalde commerciële concessie moet doen om zoiets te bereiken (lees het aantrekkelijk maken voor het grote luisterpubliek d.m.v. simpelere liedjes schrijven of een popproducer inhuren) met voorbeelden als Cover my Eyes, Take it Back, It’s Raining Again, Invisible Touch, Jesus he Knows Me, Weekend en nog wel een paar andere. Het mooist is natuurlijk dat een lied op eigen kracht de wondere wereld van de Top 40 hits binnen valt. Dat laatste is zeker het geval bij UK. Een zogenaamde supergroep met leden uit verschillende symfonische rockbands die hun sporen al lang en breed hadden verdiend komt hier met een klassiek getinte ballade met wonderschoon toetsenspel, mooie basloopjes, inspirerend percussiewerk en een bridge om van te watertanden. Met die ingrediënten is het dus blijkbaar mogelijk om naast een plekje in de Prog Top 300 ook een welverdiende positie te veroveren in de populaire hitlijsten. (vigil)

85
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Camel - Rajaz [8:15]



Rajaz | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2021: 143
2018: 216
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Noordpool

Rajaz is het derde en laatste van Camels jaren '90 albums en het is niet minder dan een return to form. Waar Dust and Dreams en Harbour of Tears nette conceptplaten met hun eigen merites waren, zat de elektrieke drumsound vooral die laatste toch wel behoorlijk in de weg. Dat probleem, alsmede het soms wel wat hoge kitschgehalte, is op Rajaz weggewerkt. Wat overblijft is keurige retroprog, alsof het gewoon weer midden jaren '70 is, losjes gebaseerd op de wandelgang van een kameel. Het titelstuk springt er voorzichtig bovenuit, al is het pas sinds ik dit nummer in 2018 live in TivoliVredenburg vertolkt zag, dat hij echt niet meer stuk kan. (Casartelli)