aERodynamIC schreef:
1991: geen tiener meer maar wel de ene rocksensatie na de andere voorbij horen komen.
Het was de tijd dat 'alternatief' naar boven kwam borrelen en velen houden Nirvana er met hun Nevermind voor verantwoordelijk dat zij de definitieve zet hebben gegeven.

Al voor verschijnen van het album was er een hoop fuzz rondom de band. Er zat een zeer bijzondere plaat aan te komen: de opvolger van een cd die niemand blijkbaar had weten wakker te schudden (Bleach). Zodoende hield ik het goed in de gaten en was ik er als de kippen bij om Nevermind te kopen. En ondanks het feit dat ik geen tiener meer was (21) sloeg het in als een bom.

Ik weet nog goed dat ik er onmiddelijk mee naar vrienden ging met de mededeling dat ik nu iets had.........
Iron Maiden werd door mij uit de cd speler gegooid want ik kon niet wachten om dit te laten horen.
Ooit gedacht dat het mogelijk was om te pogoën in een klein kamertje met een man of 8? Het bleek haalbaar tot groot ongenoegen van de ouders van die vriend maar daar hadden we lak aan: we waren boos, net zo boos als Kurt. Flauwekul natuurlijk, maar het was wel een belevenis.
Toen werd aangekondigd dat ze kwamen optreden in Paradiso en daar wilden we bij zijn. Dat konden we op onze buik schrijven want de kaarten waren binnen no time uitverkocht. Let wel: Smells Like Teen Spirit stond nog niet in de top 40. Nirvana was al een topper van heb ik jou daar bij de liefhebbers van het onbekendere werk (dank VPRO voor alle promotie).

Mijn grote liefde bleef Smashing Pumpkins, mijn sympathie ging uit naar Pearl Jam maar het belette mij er niet van om Nevermind tot in den treure te draaien. IJzersterke liedjes die na 100 draaibeurten nog steeds overeind blijven staan. En toen kwam Smells Like Teen Spirit in de top 40 te staan. Zelfs mijn zus kocht het album (dat ik notabene ook in de kast had staan) alleen had zij er toen een geheime track op staan. Iets wat toen erg nieuw was. Ik had het althans nog nooit eerder meegemaakt op deze manier.

In Utero zorgde er voor dat de liefde een beetje minder werd. Ik vond het allemaal ok, maar de sensatie was een beetje weg. Ahoy liet ik links liggen en uiteindelijk heeft niemand Cobain en zijn mannen daar nog gezien. We weten allen waarom.

Anno nu geef ik toe Nevermind eigenlijk nooit meer te draaien. Hooguit wat afzonderlijke nummers. Pumpkins en Pearl Jam doen het wat dat aan gaat dan beter.
Het wil niet zeggen dat ik Nevermind niet meer waardeer. In tegendeel. Het vertegenwoordigt toch wel een bijzondere tijd in mijn leven. Een leven waar de hele wijde wereld openlag met fantastische muziek als soundtrack waar dit album zeer zeker bij hoort.

Sandokan-veld schreef:
Valt er eigenlijk nog wel een fatsoenlijke mening over deze plaat te vormen? Mensen die niet ongeveer mijn leeftijd zijn lukt dat waarschijnlijk wel. Jongere mensen zullen in de toekomst net zo helder en open over deze plaat kunnen oordelen als ik over Exile On Main Street of A Love Supreme. Gewoon platen, waar muziek op staat, die je leuk vindt, of niet, of een beetje.

Maar Nirvana was niet zo maar muziek in die tijd, toen ik de plaat leren kennen, door een muur heen.
Ik was een jaar of veertien, Kurt Cobain was al dood, en ik begon iets te zien in rock ‘n’ roll: altijd de aantrekkelijkste muziek voor de puber en de underdog.
De muur waardoor ik de plaat leerde kennen, was die tussen de slaapkamer van mij en die van mijn zus. Ik groeide op in zo’n huis waar Eindhoven vol mee staat, een dun rijtjeshuis, indertijd haastig uit de grond gestampt om de duizenden nieuwe Philips- en Dafmedewerkers te kunnen huisvesten. Kleine huisjes met flinterdunne muren, zelfs als mijn zus zachtjes muziek draaide kon ik het goed horen. En ze ging toen door een rockfase ofzo. En daar zat ik dan, alleen op de kamer daarnaast, stil te luisteren naar Come As You Are en Lithium, de rock ‘n’ roll te ontdekken.

Een jaartje later had ik mijn haar laten groeien en droeg ik vaak zwarte t-shirts. Een vriend en ik gingen op scoutskamp, en we waren de enigen die een radio hadden meegenomen: zo’n dubbel tapedeck, waarmee je bandjes kon kopiëren. Op de hele fietstocht naar het kampterrein stond het ding te loeien, onder de snelbinders achter op de fiets. We hadden maar twee bandjes bij: Nevermind en de zwarte van Metallica. Boze blikken keken ons aan boven Australian-jasjes. Het waren de hoogtijdagen van de gabberrage, we maakten die dag geen vrienden.

We hingen rond, luisterden naar muziek, werden voor de eerste keer dronken en stoned, gingen naar Dynamo Open Air waar we vrienden werden met duitse motorrijders die ons trakteerden op bier, enz enz.
You can’t be twenty on sugar mountain, en ik kan wel blijven vertellen over mijn tienerjaren, wat er leuk was en wat er verkeerd ging. Muziek en associaties. Het is een jeugd als miljoenen anderen, maar iedere jeugd heeft van die platen, en Nevermind is er één van mij. Hoe kan je ooit een gefundeerde mening vormen over zo’n plaat?

Ik luister zelden naar Nirvana, en als ik dat al doe dan luister ik In Utero of Unplugged, ik kan me werkelijk waar niet herinneren dat ik in de afgelopen jaren ook maar één keer op eigen initiatief naar deze plaat heb geluisterd. Niet eens voor deze recensie. Wel ga ik uit mijn dak als ik de plaat hoor in het gezelschap van vrienden, vooral oude vrienden, en vooral als de nodige biertjes in het spel zijn.

En de liedjes op deze plaat zijn nog steeds oké, toch? Het is niet zo’n plaat waarvan je later denkt: gatverdamme, hoe heb ik daar ooit naar kunnen luisteren? ‘Here we are now/ entertain us’ en ‘I’m so ugly/ but that’s ok/ ‘cause so are you/ we broke our mirrors’. Goed spul toch?

Mmm. Ik geef het gewoon vier sterren en laat toekomstige generaties een definitieve beslissing maken.


Op het moment van schrijven ben ik 28 jaar oud, vier jaar ouder dan Cobain was toen hij deze liedjes schreef. Een jaar ouder dan hij was toen hij zichzelf door zijn hoofd schoot. Ik weet inmiddels dat rock ‘n’ roll vele gezichten heeft.

Favoriete track: Territorial Pissings

aERodynamIC schreef:
1991, het jaar van de grunge. Ik was dat jaar helemaal into 'nieuwe dingen ontdekken' op muziekgebied. Ik ploos de bladen uit en ik luisterde naar de juiste zenders om nieuwe dingen te kunnen ontdekken (er was immers niet zoiets als internet).
Smashing Pumpkins en Nirvana had ik net ontdekt (ze waren toen nog totaal niet groot en doorgebroken) en ik wilde ook ene Soundgarden en Pearl Jam ontdekken. Het grappige is dat Ten al een tijdje uit was op dat moment.
Ik vergeet niet meer dat ik naar cd winkel White Noise in Utrecht wilde gaan. Ik was daar een keer eerder geweest en ik vond het een leuk zaakje. Daar moesten die 2 cds (Badmotorfinger en Ten) van de betreffende bands gescoord gaan worden. Als ik dan ook nog een Prince bootleg mee kon pikken was mijn dagje uit geslaagd en het ritje met mijn OV-jaarkaart goed besteed.
Het was niet moeilijk om beide albums te scoren in White Noise dus voldaan keerde ik huiswaarts.
Soundgarden was de eerste die in de cd speler ging en ik vond het een prima cd, maar voorlopig ook nog niet meer dan dat.
En toen stopte ik Ten van Pearl Jam er achteraan...........

Tergend langzaam kwam het eerste nummer Once op gang. Wie start in hemelsnaam op deze wijze een album? Maar wat klinkt dat intro spannend, en dan, KA-BOEM, gaat de beuk er in en gromt Eddie Vedder er op los in een schitterend beukend nummer. En dan die gitaren. Op dat moment was ik heel Badmotorfinger geheel vergeten. Dit was the real thing. Waar een band als Smashing Pumpkins met hun Gish er een tijdje over deden daar sloeg Pearl Jam gelijk toe. Ik werd spontaan verliefd op de stem van Vedder.

Even Flow is een overweldigende mokerslag regelrecht in je gezicht. Fantastische gitaarriffs waar geweldige solo's doorheen gaan en Vedder spuwt zijn woorden er keihard uit zonder agressief of macho over te komen.
Ook hier een uitstekende hard-zacht combinatie. Meeslepend tot het eind.
En dan het nummer dat misschien wel de grootste impact op mij heeft gehad ooit. Dat klinkt overdreven, want natuurlijk zijn er meer nummers die een overweldigende impact hadden. Maar dit is denk ik toch wel een heel speciale. Zo speciaal dat het me nooit gaat lukken dit onder woorden te brengen. Dit is anno 2007 nog steeds één van mijn lievelingsnummers ooit. Punt. Ik weet dat velen het niet meer kunnen horen, maar voor mij blijft dit nummer overeind staan. De power die het uitstraalt, en vooral de emotie. Dat komt bij mij heel sterk over. Er is een vibe tussen dit nummer en mij die waarschijnlijk nooit zal verdwijnen. Alle emoties die een mens kan hebben bundelen zich samen in dit nummer. Overweldigend.

Why Go is wederom een pakkend nummer dat vooral een heerlijk ritme kent. Ik vind Pearl Jam dan ook een band die net even verder gaat daar waar andere rockbands stoppen. Moeilijk te zeggen waarom ik dat vind, maar het zijn nummers als deze die me dat doen beseffen. Het is niet alleen maar heerlijk rechttoe rechtaan beuken: het zit veel intelligenter in elkaar, terwijl je dat op het eerste gehoor misschien niet eens zou zeggen.

Het emotionele Black is voor velen een steevaste favoriet van dit album. Voor mij behoort dit nummer ook tot mijn favorieten, en niet alleen van dit album maar ook in zijn algemeenheid. Alles klopt aan dit nummer en het is perfect in evenwicht. Als ik het hoor voel ik me altijd heel eenzaam; alles rondom mij heen verdwijnt dan naar de achtergrond. Dat is niet zielig, dat is een heerlijk gevoel. Op nummers als deze kun je helemaal opgaan en heerlijk afgesloten raken van de wereld. Dat is toch heerlijk?!

Jeremy heeft een prachtig intro. Ook tekstueel gezien is het een sterk nummer. Vedder en de zijnen nemen je mee in het verhaal dat Jeremy heet. En niks zo mooi als pakweg de laatste anderhalve minuut van dit nummer. Zo meeslepend, zo groots. Je moet haast oppassen niet in een algehele trance te raken.
Oceans lijkt als je het voor het eerst hoort wat op zichzelf te staan, maar naarmate je het album beter leert kennen maakt het volledig deel uit van het geheel dat Ten is.
Ik weet ook nog goed dat ik de videoclip voor het eerst zag: ik vond hem apart, maar wel boeiend door de zwart-wit beelden. Dat pastte goed bij dit nummer.

Op Porch is het even heerlijk uitleven. Het is wat directer dan de meeste andere nummers op dit album. Goed voor op de pogo-vloer die ik in die tijd nog wel eens wist te vinden (moet er nu niet meer aan denken).

Garden vind ik een sprankelend nummer. Het heeft een heerlijke opening. Het klinkt helder en het twinkelt in mijn oren. De gitaarsolo is wederom voortreffelijk.

Deep heeft zo'n lekker zompig geluid. Hierdoor sleept het mij helemaal mee de diepte in. Ook hier zingt Vedder de longen uit zijn lijf. Het is een nummer dat in het begin altijd een beetje aan me voorbij is gegaan, niet omdat ik het niet goed vond maar eerder omdat dit nummer zijn geheimen niet gelijk prijs geeft en dat terwijl het hele album me dus al vanaf luisterbeurt 1 in zijn greep had.

Het emotionele Release is een droom-afsluiter. Nog steeds een torenhoge favoriet van mij. Ook live heb ik dit nummer wel eens meegemaakt (en dan als opener). Eerst de twinkelende gitaar en dan die donkerbruine, sexy stem van Eddie er bovenop. Je wilt niet weten wat er dan door je heen gaat als je in zo'n zaal staat. Op zo'n moment staat Eddie er geheel voor jou, alhoewel hij bij dit nummer nog niet eens zichtbaar was omdat de heren nog achter de gordijnen stonden te spelen. Hoezo spannend?!

Hiermee is Ten een bepalend album dat zich afspeelde in een enerverende tijd voor mij. Ik was 21. De wijde wereld lag helemaal open voor me. Ik ontdekte het ene geweldige bandje na de andere. Grunge-hype of niet. Dit album is altijd fier overeind gebleven en wens ik niet eens meer in te delen in een hokje (wat nou grunge?!). Het is één van de allermooiste rock-albums ooit en zal dat altijd wel blijven. Ik heb het heel intens meegemaakt in die tijd. Zo moeten oudere jongeren zich gevoeld hebben toen zij in hun tijd bands als Jimi Hendrix Experience, Doors, Beatles en weet ik het allemaal wel niet hadden. Voor mij was 1991 dan ook een heel bijzonder muziekjaar dat ik niet snel meer zal vergeten en ik ben blij dat Ten van Pearl Jam daar één van de boegbeelden van was.

Feiraco schreef:
Ten is naar mijn mening simpelweg legendarisch. Een ultiem en uniek album. Ten is een album vol drama, en wordt passioneel gezongen door Vedder. Gelukkig maken de meeste artiesten niet zelf mee waarover ze zingen, schrijven of schilderen, maar Vedder doet in ieder geval klinken alsof dit het geval is. Het drama van Ten werd opgevolgd door het meer rauwere Vs en vervolgens het experimentele Vitalogy, wat enkele van Pearl Jam’s mooiste nummers bevat. En zo verschillen de eerste drie albums alweer behoorlijk….

Dat albums van Pearl Jam bijna altijd de #1 of #2 positie in de Verenigde Staten behalen, zegt genoeg over het gemiddeld niveau en de impact van de band. Overigens is het de klasse van Ten dat het over de jaren heen nog steeds zoveel verkocht wordt (13 miljoen alleen al in de VS), hoewel het in 1992 in de VS op #2 bleef steken.

Er is geen album van Pearl Jam dat in zijn geheel zoveel impact maakt als Ten, hoewel latere albums altijd tenminste enkele pareltjes bevatten.

Dat Nirvana nog altijd meer geassocieerd wordt met het Grungetijdperk komt volgens mij, naast eerder genoemde argumenten, doordat Nirvana net als het Grungetijdperk is ‘afgesloten’. Nirvana hield in 1994 op te bestaan, en daarmee min of meer het Grungetijdperk zoals dit populair was geworden. Hoewel Pearl Jam begin jaren’90 meer nummers had die zeer bekend waren (Alive, Jeremy, Even Flow, Black, etc.), kan geen nummer het dat decennium winnen van Smells Like Teen Spirit qua bekendheid. Grunge had ook altijd de associatie met punkmuziek en de leefstijl die daarbij hoort. Een introverte zanger als Eddie Vedder voldoet minder aan dat beeld. En hoewel Ten inderdaad eerder werd uitgegeven dan Nevermind, werd Ten pas in 1992 bekender bij een groot publiek. Nevermind werd toen al flink gekocht vanwege ondermeer Smells Like Teen Spirit.

thelion schreef:
Schatplichtig aan The Stone Roses.......

Na 6 jaar een Rock band te zijn geweest kwam daar in 1988 de ommezwaai, de band leden kwamen in aanraking met Acid house tijdens de 2e Summer Of Love.........

Nadat er van hun nummer I'm Loosing More Than I'll Ever Have een remix werd gemaakt door Andrew Weatherall nouja remix zeg maar gerust re-make, want hij heeft het nummer volledig van al zijn franje ontdaan en gedubd, voorzien van de drumloop van een obscure remix van Eddie Brickell's What I Am en voorzien van de beroemde sample van Peter Fonda uit de cult road-movie The Wild Angels "We Wanne Be Free, We Wanne Get Loaded, We Wanne Have a Good Time"......... En zo was een instant Rave-Classieker geboren het nummer kreeg de toepasselijke titel Loaded mee, en werd een behoorlijke hit.

Na het Sucses van Loaded werd besloten om verder samen te werken met Weatherall wat resulteerde in het album Screamadelica......
Weatheral nam de productie van bijna alle nummers op zich waardoor de Psychedelice Acid Dance factor op dit album zeer hoog is de enige uitzonderingen hier op zijn de 2 nummers die geproduceert zijn door Stone's producer Jimmy Miller nl. Movin' On Up en Dammaged.......
Verder heeft The Orb een verrassende dubtransmissie van Higher Than the Sun ingebracht.
En heeft Hypnotone van het 13th Floor Elevators Slip Inside This House een grauwend en grommend door bas aangedreven monster gemaakt.

In Engeland liep men weg met het album terwijl aan de andere kant van de Noordzee men er niet warm of koud van werd.
Vreemd eigenlijk want dit album was zijn tijd ver vooruit, waar The Prodigy zich nog puur met Rave-muziek bezig hield, was het collectief dat Screamadelica heeft geproduceert al waar The Prodigy pas in 1994 met Music For the Jilted Generation zou zijn.

Baan brekend en vooruitstrevend album dat zich samen met The Stone Roses, Blue Lines en Dummy tot het beste mag rekenen van wat er begin jaren 90 aan vernieuwende muziek is uitgebracht.

west schreef:
Voor mij allereerst een album waar een aantal fantastische nummers op staan. Daarnaast is dit één van de mooiste voorbeelden van het mixen van genres en stijlen eind van de vorige eeuw. Het is echt sterk hoe rock, dance, samples, houseritmes en langzamer ritmes en psychedelica tot één worden in de muziek van dit album. Er staat eigenlijk geen slecht nummer op. Fantastisch vind ik deze langere album versies van singles Movin' On Up, Come Together & Loaded. Briljante muziek, waar ik nu nog steeds van op het puntje van mijn stoel ga zitten. Slip Inside This House, Don't Fight It, Feel It & Higher Than the Sun zijn ook echt goed. En Damaged vind ik een erg mooi nummer. Kortom, een geweldig album dit Screamadelica.

psychonaatje schreef:
Wat een heerlijke cd is dit toch! Ik was vandaag wat depressief, maar dit bleek een bijzonder goed medicijn. De Peppers combineren hier rock, funk, metal en hip-hop en gieten er een flinke sheut Pepersaus overheen, zodat het geheel als iets unieks klinkt. Het geheime wapen van de Peppers is de retestrakke ritmesectie van bassist Flea en drummer Chad Smith, die het werkelijkwaar keer op keer voor elkaar krijgen om een fundering onder de nummers te leggen die strakker is dan een leren broek maat XS om het achterwerk van ma Tokkie. Favorieten zijn openingsnummer The Power of Equality, If You Have to Ask, Suck My Kiss, Give It Away, Blood Sugar Sex Magik, Naked in the Rain en het lichtelijk psychedelischabsurde Sir Psycho Sexy.

Maar niet alleen de up-tempo nummers zijn fantastisch, ook de ballads grijpen je naar de strot alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Under the Brigde mag bekend zijn, Breaking the Girl en in nog hogere mate I Could Have Lied zijn stiekem nog veel mooier.

En dan: de lengte. Meestal vind ik een cd van 40, 50, hooguit 60 minuten wel mooi zat. Meestal levert meer alleen maar fillers op en dat zorgt weer voor van die net-niet-cd's. Dit album duurt bijna 74 minuten, maar het lijkt maximaal een kwartiertje te duren. "Wat nou fillers nodig bij een album van meer dan een uur?" lijken de Peppers mij toe te funken en rocken. Alles aan dit album is zo fantastisch dat ik alleen maar diepe bewondering voor de Peppers kan hebben en deze bewondering levert het album 5 hele dikke sterren op en een welverdiende plek in mijn Top 10.

Johnny Marr schreef:
Wat een verschrikkelijk goed album is het toch...16 steengoede nummers behalve die Robert Johnson cover had niet gehoeven wat me toch net weerhoudt van de volle 5 sterren te geven. Als je dan nog eens nagaat dat het sublieme nummer 'Soul to Squeeze' in dezelfde periode werd opgenomen als de rest van dit album, en dat het eigenlijk dus van het album werd gehouden, vraag ik me toch af waarom ze niet dat nummer als afsluiter hebben geplaatst, in plaats van het als b-kantje te houden. Dat nummer is dat echt niet waard. Ik heb overigens erg genoten van de documentaire 'Funky Monks' die toont hoe dit album werd opgenomen!

Trouwens vind ik Give It Away zelfs nog het minste nummer van het album en dat is één van de bekendste en meest geliefde dus je moet niet vragen hoe goed dit album wel niet is.

axel33 schreef:
Oei, 't is wel even slikken voor diegenen die Talk Talk alleen maar kennen van hits als 'Such a Shame' of 'Life's what you make it'. De band heeft vanaf 1988 met het album The Spirit of Eden het roer drastisch omgegooid en gekozen voor een volstrekt eigen stijl die het midden houdt tussen jazz, ambient en avant-garde... maar tegelijkertijd geen van drieën is, 'n 'probleemgeval' dus. De opvolger Laughing Stock zet die lijn nog rigoureuzer EN overtuigender voort. De muziek - die bijna compleet wordt voortgebracht door een breed scala van akoestische instrumenten - lijkt niet meer van deze wereld te komen en trekt zich ook niets aan van zaken als tijdsverloop of direct herkenbare structuren en ontwikkelt zich schijnbaar spontaan vanuit het niets. Maar ondanks het in eerste instantie bevreemdende effect, spreekt 't intuïtief een soort oergevoel aan, 't raakt je onwillekeurig. Na uitbrengen van de cd leek 'ie aanvankelijk in de vergetelheid te verdwijnen, maar door de jaren heen is hij uitgegroeid tot een cultfavoriet en is bovendien van grote invloed geweest op diverse ambient acts in de jaren 90. Niet makkelijk, maar verplichte kost!

Paalhaas schreef:
Talk talk is één van de beste voorbeelden van een band met een schizofreen oeuvre. Het vroege en late werk verschilt haast als dag en nacht. Van synthpop naar een soort van trance-inducerende ambient rock. Het is me het overstapje wel.

Laughing stock wordt vrijwel altijd in één adem genoemd met haar voorganger, Spirit of Eden. En niet ten onrechte, want de weg die op dat album wordt ingeslagen (Het wordt algemeen beschouwd als het eerste slocore-album), wordt hier verder gevolgd. Met enkele subtiele verschillen: sommige liedjes zijn nóg verder ontdaan van alle franje (Myrrhman, Taphead, Runeii), waardoor eigenlijk alleen het skelet van het nummer oveblijft. Gelukkig komt de daaruit voortvloeiende mysterieuze, haast spookachtige stemming de intensiteit alleen maar ten goede en past Hollis' stem, die bij een eerste luisterbeurt wat hol en vervelend in de oren kan klinken, verbazingwekkend goed bij dit concept.
Ascension Day bevat druk hi-hatwerk en barst een aantal keer uit in een flinke kakofonische gitaarramsessie, zo ook op het einde. Echter, in plaats van een rustige dood sterft het nummer bijzonder abrupt, waarna meteen de prachtige intro volgt van After the flood, een van de twee 10 minuten durende hoogtepunten van het album. Dit nummer is haast het tegenovergestelde van de eerder genoemde. Er gebeurt van alles: orgel, drums, gitaar, piano, percussie, van alles wordt uit de kast getrokken om een dikke deken van geluid om Hollis' breekbare bariton te wikkelen. Het nummer klinkt bij de vocale en instrumentale uitbarstingen haast apocalyptisch, alsof we op weg zijn naar het einde. Daarentegen gaat de storm langzaam liggen en gaat het nummer vloeiend over in de kale baslijnen van Taphead. New grass is het andere hoogtepunt. Het hele nummer wordt gedragen door een stoïcijns drumloopje dat nooit veranderd, alsmede door een hemelse steelgitaar, even onveranderlijk (op een enkel intermezzo na), waardoor het nummer een ongekend hypnotisch effect heeft. Pure schoonheid.

Lauging stock mag dan niet zo revolutionair zijn als Spirit of Eden, de uitwerking is van een even hoog niveau en de rauwe muzikale pracht bij tijd en wijle zelfs nóg tastbaarder. 4,5/5

Poek schreef:
After the Flood staat niet in de MuMeLadder terwijl hun vervangbare hitjes in de top honderd staan, hoe dan?!

c-moon schreef:
Dit is voor mij de ultieme U2 plaat. Voor dat "Achtung Baby" uitkwam was mijn top 3: The Unforgetable Fire/ Joshua Tree/ War. Maar Achtung Baby is nog steeds mijn absolute nummer 1 onder de U2 platen, en een van mijn favoriete platen allertijden zelfs. Na AB heeft U2 mijns inziens dit niveau (nog?) niet kunnen evenaren...

Géén enkel nummer op deze plaat is slecht, of zwak... stuk voor stuk steengoed songs. Ongeloofelijke variatie, knappe sound. Elke keer als ik deze CD beluister ontdek en herontdek ik weer dingen. Het is echt een album dat ik enorm koester.

Favorieten, ook al staan er geen slechte nummers op, zijn:
• Acrobat (zeer donker, en machtig)
• Until The End Of The World
• Trying To Throw Your Arms Around The World
• Zoo Station
• Love Is Blindness

AB is voor mij echt het opus magnus van U2, de Exile On Mainstreet van U2, ..

zaaalige plaat...

Ik ga er NU nog eens naar luisteren zie...

bonothecat schreef:
Achtung baby is voor mij 1 van de mijlpalen in de muziekgeschiedenis. De cd kwam uit op een moment dat ik mij serieus ging verdiepen in muziek. Het was ook het moment dat de muur in Berlijn net was gevallen, een gebeurtenis die mij nu nog steeds de koude rillingen geeft. Het artwork van deze cd is over dat onderwerp ook prachtig. En dan nog de symboliek die in de songs van U2 zit. Teksten die allemaal op verschillende manieren zijn uit te leggen. En die iedere keer weer een moment van herkenning teweeg brengt.

Love is blindness gaat in mijn beleving over terrorisme. En dat de liefde voor een bepaald doel zo groot kan zijn, dat sommige mensen blind worden voor het ideale doel. En dan vreemde dingen gaan doen. Bijvoorbeeld het scherpstellen van een autobom. Persoonlijk vind ik Acrobat het mooiste....dat je in het leven soms een soort acrobaat bent, dat je soms ongewild het ene zegt, maar het andere doet. En dat heb ik het nog niet eens gehad over het prachtige One. Wat is dit kortom nog steeds een prachtige cd, die ik sinds gisteren weer helemaal herontdekt heb. Van 4,5 * naar 5.

Beatlejim schreef:
Alice in Chains - Dirt (1992)

Het album wat uitkwam op het hoogtepunt van de grunge, is zonder twijfel het succesvolste album, en word door de meeste ook beschouwd als ''beste'' werk van Alice in Chains, maar dat geld voor mij niet.

Veel nummers op het album gaan over heroïneverslaving (zoals: Sickman, Junkhead , God smack) van Stanley, best raar als je dat zo hoort.
Maar ook een nummer gaat over zijn vader die aan de vietnamoorlog heeft meegedaan (Rooster).
En een nummer over Andrew Wood, de zanger van Mother Love bone die in 1990 aan een overdosis overleed (Would?), wat Stanley later helaas volgde..

Allemaal geweldige nummers, ook als je zo nagaat wat de redene zijn, en zo als je leest zijn het allemaal best 'deprisieve' redene, en dat late ze in de muziek goed horen.

4.5*

Pietro schreef:
Van de bands uit het grungetijdperk is Alice in Chains mij altijd het meest blijven boeien. Dat is met name te danken aan Dirt, een fantastische plaat waarop de band rondom Layne Staley de unieke sound van het debuut Facelift weet te consolideren en te perfectioneren.

Variatie is troef op deze plaat, met als uitschieters het beklemmende Would, dat terecht een hitnotering opleverde. Van minstens hetzelfde niveau is het meeslepende Rooster, dat rustig begint maar in een waanzinnige climax uitmondt. Naast deze songs is het naargeestige Rain When I Die een persoonlijke favoriet van mij. Ook de wat minder bekende songs als Sick Man en Junkhead, die handelen over de heroineverslaving van Staley, zijn ronduit indrukwekkend.

Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik Alice in Chains in de bezetting met Staley nooit live heb zien optreden (alleen enkele malen met zijn opvolger William DuVall). Hij behoort voor mij onmiskenbaar tot de grootste rockzangers aller tijden en zorgt er met name voor dat deze plaat de maximale waardering van mij krijgt. Deze plaat had alleen minstens 100 plaatsen hoger in de top 250 van deze site moeten staan: 5*.

Sandokan-veld schreef:
Een klassieker binnen de rockmuziek van de jaren negentig (althans in Nederland), een periode die ik zo’n beetje beschouw als de baarmoeder van mijn muzieksmaak. Toch had ik deze nog niet beoordeeld. Goed, ik was dan ook pas elf tijdens de release. In latere jaren heb ik deze plaat wel eens gehoord, maar er nooit echt de tijd voor genomen. Gelukkig is er nu het internet, dat muzikale retrospectie een stuk makkelijker maakt.

Het is lastig de plaat te beluisteren zonder een bepaalde weemoed te voelen over de jaren negentig. Wie de productie van deze plaat hoort (zo sober opgenomen dat je tegenwoordig met twee laptops en een fatsoenlijk geïsoleerde garage hetzelfde niveau zou kunnen halen), realiseert zich dat Nederlandse popmuziek toch wel een stuk professioneler is geworden in de laatste dertig jaar. Als een jong rockbandje tegenwoordig de studio in mag, klinkt het eindresultaat meestal een stuk meer gelikt (maar ja, voordat je het weet zit je dan opgescheept met Kensington, of zoiets).

Tegelijkertijd is het, natuurlijk, ook die typische jaren negentig-esthetiek: gruizig a la Neil Young-- via Sonic Youth, Dinosaur Jr., en Sebadoh (van die laatste wordt hier ‘Healthy Sick’ gecoverd). Aan de ene kant ben je tegenwoordig bijna blij dat je weer eens een plaat op hebt staan waarop niet binnen tien minuten een gast met face tattoos begint te rappen. Aan de andere kant voelt deze aanpak, zeker met de kennis van nu, bijna puristisch aan: het maakt het geluidsbeeld ook wat eenvormig, waardoor de liedjes, zeker naarmate de plaat vordert, minder makkelijk beklijven.

Die liedjes, daar is op zich weinig mis mee. Het is prettig meeblèren met de zanglijnen van Carol van Dijk, die ieder nummer wel van een memorabel refrein weet te voorzien, en een prettig eigenwijs stemgeluid heeft. De hoofdrol wordt echter opgeëist door gitarist Peter Visser: de stevige riffs, snerpende solo’s, en emmers gruis die hij over de muziek uitstort, vormen de belangrijkste ingrediënten die de plaat op smaak brengen.

Buiten dat maakt het indruk hoe goed de band op elkaar is ingespeeld, en het materiaal beheerst. Dat is natuurlijk ook de weelde van een debuutplaat, waarop je het beste materiaal kan spelen dat je in je leven daarvoor hebt bedacht. Hoe dan ook, het gruizige vakmanschap van de vroege Bettie Serveert lijkt een beetje verdwenen uit de (Nederlandse) rockmuziek, en ondanks alle verworvenheden van de laatste decennia, kunnen veel jonge bands daar nog best iets van leren.

bertus99 schreef:
Met zo'n debuut-cd was Bettie Serveert in een klap een van mijn favorieten. En, na 16 jaar staat het album nog steeds als een huis. Wat klinken die drums en die vervormde gitaar geweldig.
En trouwens ook de stem van Carol Van Dyck die hier nog voluit gaat en minder ingetogen, hoewel ook minder zwoel dan op latere albums.
Brain-Tag en Tomboy klonken ook lekkerder in deze originele versies dan op de meer akoustische cd bare stripped naked uit 2006. Titelsong Palomine blijft ook een pareltje in de nederpop evenals Balentine, Under the surface.
Ik kan er geen zwak moment op ontdekken. Het wordt tijd dat deze ijzersterke binnenkomer van het leukste nederlandse bandje uit de jaren 90 met de vole 5 sterren beloond wordt

aERodynamIC schreef:
Eigenlijk best wel een charmante plaat van eigen bodem. Ik heb het indertijd weggedaan omdat ik het nauwelijks nog draaide maar ondanks toch weer herontdekt en de spijt begint te knagen. Deze sprankelende gitaarpopliedjes blijken de tand des tijds goed te hebben doorstaan....

aERodynamIC schreef:
Inmiddels al weer aangeschaft en ben daar toch wel erg blij.... dit blijft een vreselijk mooi pareltje. Zo mooi dat ik er een halfje bij gooi.

Tomio schreef:
Deze gitaarband uit Deventer heeft begin jaren 90 toch een dijk van een album afgeleverd: licht psychedelisch en een beetje in de stijl van Big Star. Destijds dacht ik in de hoesfoto gelijkenis te zien met het album "Mrs. Dolphin" van de Pale Saints. Gezien ook de titel van de laatste song, heb ik me altijd afgevraagd of The Blue Guitars zich wellicht iets hebben laten inspireren door deze Britse indie band of dat het toch gewoon toeval is.

Johnny Marr schreef:
Misschien heb ik deze band toch wel wat onderschat. Hier staan geweldige nummers op.
Hoor ik dat nu goed, verwijzen ze in 'Be Aggressive' naar de lyrics van 'Blackened' van Metallica? Vond ik wel geinig.

Anyway, de plaat opent zeer sterk met de eerste 4 nummers. Vooral 'RV' en 'Midlife Crisis' vind ik geweldig. Andere favorietjes zijn het eerder vernoemde 'Be Aggressive' en 'A Small Victory'. De Commodores-cover 'Easy' vind ik ook echt supermooi, jammer dat velen hier dit nummer niet kunnen waarderen. Je moet het maar durven als rockband, Lionel Richie coveren.

Ook even opmerken dat die achtergrondzang in 'Easy' mij zeer sterk doet denken aan de achtergrondzang in 'Hard Times' van The Scabs. De gelijkenis is zeer treffend, vind ik. Precies hetzelfde deuntje. Zouden de heren van FNM stiekem The Scabs hebben zitten luisteren?

'Crack Hitler' en 'Jizzlobber' moeten waarschijnlijk nog wat groeien bij me, want op dit moment kan ik ze nog niet echt appreciëren. Malpractice tenslotte vind ik de absolute draak van de plaat, en ik kan met zo'n 80% zekerheid zeggen dat dit nummer nooit zal gaan groeien bij mij. Al weet je nooit, met zo'n gek bandje.

Trouwens, dit album heeft toch wel één van de mooiste hoezen ooit hoor!

Ernie schreef:
Ik was vroeger een enorme RHCP fan en heb nooit de link gelegd tussen de 2 bands. Sterker nog, Faith No More staat nu vele malen hoger aangeschreven dan RHCP. Na hun optreden op Werchter 2006 denk ik was ik zelfs zo goed als geen fan meer. Toch wel een teleurstelling. Leerde Faith No More later kennen en kende enkel King for a day album. Toen zag ik ze live op Pukkelpop 2009
Omver geblazen is nog licht uitgedrukt. Wat een performance. Mike Patton was als een losgeslagen duivel met die stem die alle kanten uitschiet en eigenlijk alles aankan.

Land of Sunshine (ik kende het nummer niet) was fantastisch na het zeemzoete Reunited
Fan voor het leven. Leg RHCP nooit meer op maar houd vrij vaak een FNM marathon want van The Real Thing tot Album of the Year zijn ze niet minder dan geniaal.

MarkS73 schreef:
Geweldig album, Angeldust, luister het nog regelmatig. In 1992 stonden ze samen met Soundgarden in het voorprogramma van Guns N Roses, mijn eerste concert.

freddze schreef:
Same here, dus 't is tijd om eens één van mijn favoriete platen nummer per nummer te bespreken

Papa Won’'t Leave You Henry is al meteen een binnenkomer om ú tegen te zeggen. Begeleid door het aanhoudende, blikkerige geklater van de akoestische gitaar van Mick Harvey, dreigende violen en piano en al dat andere lekkers van The Bad Seeds, declameert Cave zijn tekst met dat typische gepassioneerde gepreek. Altijd onheilspellend en hoorbaar genietend van elke kans die hij krijgt om de strofen te breken door een samenzang met het achtergrondkoor. Hij neemt ons mee op een angstaanjagende wandeling door een surrealistisch landschap, bevolkt door bizarre personages zoals daar zijn: That mad old buzzard, the reverend, who shrieked and flapped about life after your dead, A fag in a whale-bone corset draping his dick across my cheek, Wet-lipped women with greasy fists crawled the ceilings and the walls en tenslotte Lynch-mobs, death squads and babies being born without brains. En of het daar gevaarlijk is! Death comes leaping out of every doorway, wasting you for money, for your clothes and for your nothing, I thought about my friend, Michel, how they rolled him in linoleum and they shot him in the neck, If you stick your arm into that hole, it comes out sheared off to the bone en ga zo maar door. Kortom, hij maakt daar een rollercoaster van horrortaferelen mee en hij moet zich staande houden met weinig troostende gedachten als: The road is long and the road is hard and many fall by the side, but papa won't leave you, Henry, so there ain't no need to cry en The tears that we will weep today will all be washed away by the tears that we will weep again tomorrow.

I Had a Dream, Joe opent met dat lekkere orgeltje en gaat tekstueel verder op het elan van het openingsnummer. In die zin zou het nummer beter I Had a Nighmare, Joe geheten hebben. Cave beschijft de details van een droom met vage en verontrustende beelden die de verteller had over zichzelf en een zeker Joe, die ooit een pooier bleek te zijn, maar nu van de aardbodem lijkt verdwenen: Where did you go, Joe, on that endless, senseless, demented drift? All dressed up in your ridiculous seersucker suit . Afgezien van het achtergrondkoor begeleid door het orgel de eerste en laatste 20 seconden, bevat dit nummer een enorme recht-toe-recht-aan drive. De gitaarsolo vanaf 2’:04” mag er ook wel wezen! Uitgebracht als de tweede single die compleet geflopt en is dus niet terug te vinden op The Best Of. Logisch, want zo'’n nummer kan je natuurlijk niet uit de algehele drive van het album wegtrekken.

Straight to You is wat mij betreft nog altijd de beste ballad van Nick Cave & The Bad Seeds, alhoewel de muziek soms niet altijd doet vermoeden dat het om een ballad gaat. De setting is een apocalyptische wereld die op het punt staat helemaal te vergaan. De ik-persoon in het nummer belooft om te zoeken naar zijn geliefde en aan haar zijde blijven op het moment dat het einde komt. In plaats van een liefde-overwint-alles-scenario, schetst het nummer een situatie zonder hoop, waarin het romantische samenzijn met een geliefde de enige bron van troost is. Een machtig stukje tekst: Gone are the days of rainbows. Gone are the nights of swinging from the stars. For the sea will swallow up the mountains. And the sky will throw thunder-bolts and sparks. Straight at you. But I'll come running. Straight to you. En die muziek!! Wat de Bad Seeds hier allemaal muziekaal uit hun mouwen schudden, da'’s toch wel lichtjes fenomenaal, niet?

Brother, My Cup is Empty staat compleet haaks op het vorige nummer. Hier wordt een pathetische dronkaard vol zelfmedelijden (verlaten en verraden door zijn vrouw) geportretteerd, die gedegoutteerd is van het leven en schaamteloos geld schooit bij de klanten van de bar om toch maar nog een whiskey meer te kunnen drinken. Eerst nog vriendelijk: Brother, buy me one more drink, one more drink and then goodbye, maar steeds opdringeriger: Throw a dollar on the bar, now kiss my ass and leave. Ingetogenheid en woestheid wisselen elkaar perfect af. Prachtige lyrics die alleen Cave kan bedenken: Seems I'm sweeping up the ashes of all my former fires en prachtige rijm: The stirrup, the harness and the whipping mane, the pickled eye and the shrinking brain. Een meezinger!

Christina the Astonishing heeft muzikaal iets weg van een psalm (religieuze liedvorm), maar tekstueel is het een grappig verhaaltje. Het gaat over een Belgische(!) kloosterzuster die lang geleden leefde. Op 22-jarige leeftijd krijgt ze een beroerte en wordt ze ten onrechte dood verklaard. Haar lichaam wordt naar een klein kerkje in Luik (Waalse stad aan de Maas) gebracht, maar tijdens de dienst wordt ze wakker. De aanwezigen die net het Lam Gods aan het prevelen zijn, zien het als een mirakel en zien haar effectief zweven boven de kist tot helemaal op een balk in de nok van de kerk. Van hieruit verklaart ze dat ze de stank van de menselijke zonde niet meer kan verdragen en in haar verdere leven doet ze er dan ook alles aan om eraan te ontsnappen. In de meest vreemde posities bidden opdat die stank weg zou gaan: She prayed balanced on a hurdle or curled up into a ball, ervan wegvluchten: She fled to remote places, climbed towers and trees and walls, of nog iets drastischer: To escape the stench of human corruption, into an oven she did crawl en She would run wildly through the streets, jump in the Meusse and swim away. Uiteindelijk geeft Cave nog mee dat ze op 74-jarige leeftijd stierf in het klooster van St. Anna. Muzikaal is het heel sober. Nick wordt begeleid door het sombere gezoem van een orgel en af en toe krekelgeluiden(!), maar vocaal oh zo sterk van Cave. Typisch zo een nummer waar alleen hij mee weg komt ook.

When I First Came to Town lijkt op het eerste gehoor een ontwapenende ballad. En dat is het ook wel een beetje, maar nog meer dan dat is het een intrieste ballad. De lyrics zijn wel érg donker met op kop dit akelig zinnetje: God damn the day that I was born and the night that forced me from the womb. Ik wist niet wat ik hoorde toen ik deze tekstflard voor het eerst hoorde!! Het nummer verhaalt het droevige verhaal van een man die eerst warm ontvangen wordt in een gemeenschap. Maar op een bepaald moment ontstaan er verdachtmakingen door de dorpelingen. We komen niet echt te weten of die berusten op waarheid of niet, behalve op het einde misschien een kleine hint: And goddamn this town, for I am leaving now! But one day I will return and the people of this town will surely see just how quickly the tables turn. Misschien is hij toch wel in staat om de ultieme wraak te nemen? In ieder geval wordt hij in het dorpje nu als een outcast beschouwd en wordt hij helemaal buiten gesloten: When I first came to town, their favours were for free. Now even the doors of the whores of this town are closed to me en zelfs bedreigd en aangevallen: Every goddamn turn I take, I fear the noose and I fear the stake. For there is no bone they did not break in all the towns I’'ve been before. Dat laatste duidt er op dat dit niet de eerste keer is dat de mensen zich tegen hem keren. Hij wordt gedwongen tot een nomadisch bestaan van dorp naar dorp: There is always one more town a little further down the track. Cave zingt het weer prachtig, hij spuwt de woorden uit, waardoor je als het ware de pijn van die man ervaart. De muzikale begeleiding is melancholisch (die percussie! die violen!!) en je krijgt het beeld voor je van dorre woestijnstadjes uit de vorige eeuw. En op het einde komt er een wanhopig stukje mondharmonica dat door merg en been snijdt.

John Finn'’s Wife is mijn favoriete Cave nummer allertijden! Een donderend en dreigend relaas, zowel qua muziek als qua tekst. De setting is een trouwerij in het Australië van de late 19de eeuw. De bruidegom John Finn zal uiteindelijk gedood worden door de in het nauw gedreven ik-verteller van het verhaal. Het begint al met een prachtige metafoor die het lijndansen (wat in die tijd wel de dans was op bruiloften in Australë) heel mooi beschrijft: Dancers writhed and squirmed and then came apart and then writhed again like squirming flies on a pin. Maar dat is niet de enige mooie omschrijving in het verhaal. Zo kondigt hij het betreden van de bruid op de dansvloer als volgt aan: And in she came with legs like scissors and butcher's knives, a tattooed breast and flaming eyes and a crimson carnation in her teeth, carving her way through the dance floor. Het fijne is ook dat John Flynn in het echt een held was in Australië, hij prijkt zelfs op het Australische biljet van twintig dollar. Hij richtte ziekenhuizen op in afgelegen gebieden in de Australische outback en richtte The Royal Flying Doctor Service op, een organisatie die nog steeds bestaat. Cave vertrekt dus van een held, verbastert zijn naam een beetje en maakt er een antiheld, een schietgrage ellendeling Mad John Finn van: Enter John Finn in his shrunken suit with his quick black eyes and black cheroot, with his filled-down teeth and a hobnail boot and his fists full of pistols in his pockets. Dit blijft waarschijnlijk voor eeuwig en altijd mijn favoriete Cave nummer!!

Loom of the Land is weer een ballad, met een van in het begin al een dreigende ondertoon. Twee arme tieners schrijden door een koud winterlandschap. Het lijkt een lange tocht. Zijn ze op de vlucht? Op zoek naar een beter leven ergens? Het verhaal ontvouwt zich als een puur liefdeslied, een verrassend zoete verklaring van toewijding van de ik-persoon voor Sally. Maar toch heeft het allemaal iets onheilspellends. Ik verwacht steeds een moordende draai in het verhaal, maar die komt er niet. Maar met Cave weet je nooit wat je tussen de regels moet lezen of niet: Try to keep your little head upon my shoulder, now go to sleep!. Wordt ze nog wakker of vermoordt hij haar in haar slaap omdat hij denkt dat hij haar op die manier spaart van nog meer miserie en armoede? Bij dit liedje wil ik graag het eerste denken. Ze wordt gewoon wakker en uiteindelijk komen ze aan op een plaats waar ze samen nog een mooi, maar eenvoudig leven kunnen opbouwen. Musikaal is dit weer zo’n aangenaam nummer om naar te luisteren. En de meeslepende vertelkunsten van Cave komen hier natuurlijk meesterlijk uit de verf.

Jack the Ripper is de perfecte afsluiter van deze plaat. Hier horen we de briesende –-schuim op de lippen-– Cave die het verhaal vertelt van een man die volledig is overgeleverd aan de genade van zijn dominante, gevaarlijke vrouw. Die brute gitaaraanhalen, de spookachtige achtergrondvocalen en de wanhopige schreeuwen van Cave laten dat de luisteraar achter met het ongemakkelijke gevoel dat ons al op de hele plaat achtervolgt.

Dit album blijft, samen met ‘Let Love In, nog altijd mijn favoriete plaat van Nick en zijn slechte zaadjes, maar de man blijft dan ook constant goede platen maken. Er zijn niet veel bands/artiesten die bij mij een gemiddelde van 85% halen als je al hun songs optelt. Een andere favoriete band van me komt met een totaalscore van 67% nog niets eens in de buurt. Maar die hebben ook veel rommel uitgebracht. Cave dus nooit.

Manfield schreef:
Ik vind het een heel compleet album, perfecte samenstelling tussen hard en zacht, dreigend en rustig, straight forward rock, folk en zijn vermogen om fantastische ballads te maken.

In dat opzicht kan ik me voorstellen dat dit als wisselvallig getypeerd kan worden, want het is in muzikaal opzicht een heel wisselend album. Maar wat mij betreft van hoog niveau.

west schreef:
Wat een geweldige funk/rock/rap protest plaat is dit toch zeg. Zoveel energie, zoveel klasse, zoveel goede nummers. De bas is briljant, de drums lekker droog, de gitaar van Morello is pure klasse en Zack zingt, zuigt en praat zijn longen eruit. Ik vind de 20th anniversary remaster wel de moeite waard: de heldere sterke productie is nog wat beter te horen. Het geeft de muziek nog wat meer kracht, als dat al mogelijk is. En die muziek bestaat niet te vergeten ook uit 10 (ijzer-)sterke songs, want mensen er staan zoveel echt hele goede nummers op deze plaat. Favorieten kiezen is erg moeilijk.

Hoewel ze een echt eigen geluid hebben, kan je wel refereren aan andere bands. Zoals hierboven, daar wordt terecht de Utrechtse Urban Dance Squad genoemd, maar soms hoor je ook de vroege Red Hot Chili Peppers als het wat meer funky klinkt. En terecht schrijft Chuck D de intro bij de 20th anniversary: een link met Public Enemy ligt er (inhoudelijk) ook.
Rage Against the Machine is een plaat die je bij de strot pakt en niet meer loslaat.

Ronald5150 schreef:
Mijn kennismaking met Rage Against the Machine was tijdens een geschiedenisles op de middelbare school. Mijn geschiedenisdocente (Ineke v.d. Berg, ik ben je eeuwig dankbaar) liet tijdens een les een optreden zien van Rage Against the Machine. Ze plaatste het in de context van de rassenrellen in Los Angeles naar aanleiding van de zaak Rodney King. Ik werd direct omver geblazen door de rauwheid en de directheid van Rage Against the Machine. Dit had ik nog nooit gezien. Niet alleen vanwege die rauwheid en directheid, maar ook vanwege de cross-over van hiphop en rock. De thematiek kwam bij mij eigenlijk pas later, daar stond ik op dat moment niet bij stil. Wel was ik direct zwaar onder de indruk van Tom Morello. Wat doet die gast op de gitaar? Produceert hij die geluiden? Tijdens die serie lessen bleef Rage Against the Machine maar in mijn hoofd malen. Toen het album uitkwam, boem, weer die klap recht in je gezicht. Wat een intrigerende hoes. En dan de muziek: het titelloze debuut is een opeenvolging van ongekende power en energie. Zack de la Rocha rapt de politiek geladen teksten je tegemoet. Je moet er wel naar luisteren, hij schreeuwt letterlijk om je aandacht. De maatschappelijke aanklacht tegen het systeem, de overheid, "The Machine" worden op een niet mis te verstane manier op je afgevuurd. De teksten zijn misschien niet van het niveau Shakespeare, maar het is ontegenzeggelijk duidelijk welke boodschap Rage Against the Machine wil verkondigen. De frase "fuck you, I won't do what you tell me" uit "Killing in the Name" vat wat dat betreft de kern van Rage Against the Machine in een zin samen. En dan uiteraard Tom Morello. Wat een ongelooflijke fantastische gitarist is dat toch. Originele riffs en licks en solo's die je nog nooit eerder had gehoord. Ongekend en ongeëvenaard wat mij betreft. Maar vergeet de ritmesectie niet hoor. Met name de pompende en funkende bas van Tim Commerford is als een lijm die alles bij elkaar houdt. Hoogtepunten zijn moeilijk aan te wijzen, maar als ik moet kiezen dan zijn "Killing in the Name", "Take the Power Back" (check dat intro op de bas!), "Bullet in the Head" en "Wake Up" mijn favorieten. Maar zoals gezegd, eigenlijk is het gehele album een hoogtepunt. De heren van Rage Against the Machine hebben hun debuutalbum nooit overtroffen, maar dat doet niets af aan de prima albums die zie hierna hebben uitgebracht. Dit blijft echter hun meesterwerk en "Rage Against the Machine" is wat mij betreft het ultieme protestalbum.