Ernie schreef:
Dit was nu echt een album waar ik niet veel van verwachte aangezien ik de FLC enkel ken van een paar radiohitjes en de in mijn puberjaren met vrienden uitgebreid besproken clip van Loco Maar plots op youtube, een tijdje geleden, kreeg ik een nostalgiegevoel en wou ik plots wat nummers uit mijn jeugd weer horen (en zien, Loco ik zei het al ) maar begon meer en meer te luisteren naar hun ouder werk met Scooby snacks en The fun lovin criminal op kop.
Daarna bij een vriend thuis zei ik dat ik een leuke groep kende en liet hem wat horen via pc. hij liep naar zijn cd-kast en haalde deze en de 2de van FLC eruit . Meegenomen naar huis en vlug geript op mediaplayer. de 2de worp van hen vind ik al veel minder maar deze.....
ja het is verschrikelijk catchy en eigelijk lult Huey er maar lekker op los over van alles en nog wat (Wiet, denkbeeldige bankovervallen, John gotti, rudi guilianni ofzo...) maar man wat een schitterende songs staan hierop! The Fun Lovin Criminal, Smoke' em, bear hug, Scooby snacks, the grave and the constant tot en met track 10 bespeur ik geen enkel zwak moment. die solo in I can't get with that is ook zo heerlijk! en de cover van Louis Armstrong (die ook een cover is dacht ik...?) is een prachtig uitgesponnen muzikaal meesterwerkje. de zang op dat nummer is fantastisch want ik vind Huey echt een aangename stem hebben en de trompetten op het einde maken het volledig af ( de trompet is trouwens ook in meerdere nummers mooi ingebracht) wil niet naar 4,5 gaan omdat die meer neigen naar top 10 materiaal en platen die ik er met spijt uitlaat maar dit debuut klinkt zo fris en vrolijk dat het illegaal zou moeten zijn dus wou ik er wel zeker een wat uitgebreider bericht bij plaatsen

Edit : heb hem nog steeds niet terugegeven ook aan die vriend zie ik nu...

thelion schreef:
Rock, Funk, Hip-Hop, Rap, Jazz en een hele grote berg humor. Dat is Come Find Yourself.
Zeer aanstekelijk album dat lekker in het gehoorlicht en waarbij je jezelf zo op een warme zomerse dag in New York waant.
De nummers drijven allemaal op een lekkere funky bassline waarover de nodige gitaaren heen denderen neem daar bij nog de nodige samples uit de Tarantino films Reservoir dogs en Pulp Fiction en je hebt een zeer divers maar toch coherent geheel.

aERodynamIC schreef:
Misschien...

Johnny Marr schreef:

Dat rijmt...

ArthurDZ schreef:
Het is bijna niet te geloven dat het twintig jaar oude Older al George Michaels voorlaatste plaat met alleen maar nieuw materiaal was. George is helaas zo’n artiest die bij leven te weinig heeft uitgebracht. Iemand die te zuinig omsprong met zijn grote talent, hiertoe gedreven door een paar inhalige, respectloze muziekindustriefiguren te veel. Misschien daarom dat hij vooral geroemd wordt als hitparade-held en 7” single-grootmacht, terwijl hij ook op albumgebied zijn mannetje wist te staan. Na 80s pop-blockbuster Faith en celebrity freakout-plaat Listen Without Prejudice Vol. 1 kwam in 1996 met Older de berusting. Het is mijn favoriete plaat van deze man, de ontdekking meer dan waard. George Michael, You Have Been Loved.

Older kwam zes jaar na voorganger Listen Without Prejudice. In die tijd had George het druk met hits scoren aan de zijde van Elton John en Queen, terwijl ook een proces met zijn platenlabel Epic lang aansleepte. Maar bovenal spendeerde hij de vroege jaren ’90 aan verliefd worden op de Braziliaan Anselmo Feleppa en vervolgens, na slechts twee jaar samen, aan het verslagen en alleen achterblijven nadat Feleppa aan AIDS bezweek. George kreeg te maken met een levensgroot writer’s block dat bijna twee jaar aansleepte.

Jesus To A Child was de eerste song die hij op papier wist te krijgen na deze donkere periode, en opent ook de plaat. het nummer laat horen dat George naast ‘older’ ook ‘sadder and wiser’ is geworden. Bovendien is hij de kunst van het weglaten hier voor het eerst volledig meester. Older is melancholisch, jazzy, low key en subtiel, maar dankzij Georges oog voor detail en gouden keeltje wordt het zelden saai. Net wanneer Jesus To A Child wat dreigt in te dutten, brengt een Spaanse gitaar de zwoelste zomeravond naar boven in de song. Spinning The Wheel is een rustig kabbelend beekje waar geen stroomversnellingen bestaan, maar dankzij het terugkerend motiefje blijft er een soort van spanning aanwezig in het nummer.

Zelfs uptempo songs als Fastlove en Star People bezitten geen greintje bombasme, iets wat bij veel van zijn eerdere ‘hop met die beentjes’-nummers niet het geval is. Het titelnummer en You Have Been Loved worden zelfs geheel gedragen door de prachtige stem van de beste man, die op dat vlak sowieso een gouden prestatie neerzet doorheen de plaat.

Older laat een George Michael horen die weer volledig de controle over zijn leven in handen heeft, misschien wel voor het eerst sinds zijn prille Wham-dagen. Een George die zelfverzekerd en beheerst zijn artistieke horizonten verbreedt.

Hij zal bij de toekomstige generaties misschien het meest gekend blijven om zijn suikerpopliedjes als Last Christmas en Wake Me Up Before You Go Go. Laten we hopen dat er in het publieke bewustzijn ook een plaats wordt vrijgehouden voor dit indrukwekkende coming of age-album.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

musicfriek schreef:
Dit blijft gewoon een klasse-album. Volgens velen is dit zijn beste werk, maar ik persoonlijk vind Listen Without Prejudice Vol. 1 ietsie beter. Maar ze schelen niet veel.

Dit album is vooral jazzy. Luister maar eens naar titeltrack Older, een heerlijke relaxsong en prachtig gezongen ook.

Op dit album bewijst George wel zijn vocale kwaliteiten. Jammer dat hij door die rechtszaak zo weinig platen heeft uitgebracht in de jaren 90. Er had nog veel meer ingezeten volgens mij.

Als je eens vrienden krijgt te eten, dan is dit album perfect om erbij te draaien. Zowel genieten van het eten als de muziek

4,5*

Koos R. schreef:
Een heerlijke britrockplaat die het bij mij nog altijd heel goed doet. Destijds als student op een ochtend met de gitaartonen van Grateful when you're dead wakker gemaakt, mezelf afvragend wie deze band toch is.

De britpop/britrockmuziek van begin jaren negentig zorgde voor een frisse wind in de muziekwereld. De gitaarbands leken namelijk wat te vervagen. K zit voor heel goed in elkaar. Ik vind het gaaf dat er gewoon geflird wordt met muziekinvloeden uit India, terwijl dat destijds 'not done' was. Luisterend naar de eerste nummers: de frisheid en energie bruist er vanaf: Hey Dude, Knight on the Town, Temple of Everlasting Light sluitend heel goed op elkaar aan. Vlot, lekkere gitaarwerk, goede zang. Goede tempowisselingen, nummers waarin genoeg gebeurt en afwisseling is.

Govinda: is het niet gaaf dat een rockband dat durft te integreren in de rockmuziek! Niet in het Engels zingen, gewoon in Sanskrit, ondersteund door rockende gitaarrifs. Persoonlijke favorieten zijn Tattva en Grateful When You're Dead/Jerry was there. Die laatste beschouw ik persoonlijk een lichte ode aan de complete versie van Oh Well van Peter Green's Fleetwood Mac.

K is uitgebalanceerd, evenwichtig, fris, energiek. Voor mij persoonlijk een topalbum.

deric raven schreef:
Toen ik de eerste keer Tattva hoorde, werd ik overrompeld.
Wat een geweldige single.
Dit album moest ik hebben.
De daar op volgende luisterbeurt werd ik gelijk gegrepen.
Om een onverklaarbare reden werd dit gevoel al snel weer minder.
Natuurlijk blijft K een sterk resultaat.
Waardoor kwam de spirit aan het vervagen?
Was het omdat de originaliteit achteraf toch minder bleek te zijn?

Vrij snel na K kocht ik Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles.
Al blijf ik die niet zo goed vinden.
Raakvlakken waren alom aanwezig.
De titel Hey Dude heeft natuurlijk al een vette knipoog naar Hey Jude.
Toch blijft de Indiase invalshoek wel trekken.
Their Satanic Majesties Request van The Rolling Stones kent dat gevoel ook.
Into The Deep is een redelijke geslaagd mengeling tussen de sixtiessound en de jaren 90 Britpop.
De bijbel voor onze eigen Supersub.

Crispian Mills zal waarschijnlijk als frontman wat minder uitstraling hebben.
Een beetje de ranja zonder de LSD.
Pinkpop of EO jongerendag?
Terwijl iedereen aal de waterpijp hangt, zit hij in een hoekje een Marlboro Light te roken.
Alsof hij het stiekem spannend vind om over drugs te praten.
Maar het psychedelisch randje is wat gemaakt.
Ook zijn duidelijke link naar Jerry Garcia van Grateful Dead komt mij te geforceerd over.
Grateful When You're Dead / Jerry Was There is teveel een would be jamsessie.

Met terugwerkende kracht is het allemaal net iets te gelikt.
Helemaal afschrijven zal ik het echter niet.
Daarvoor zijn de nummers over het algemeen te sterk.
Hoogtepunt Tattva heeft een te abrupt einde.
Alsof ze geschrokken waren van waar ze toe in staat zijn.
Het had namelijk nog mooier kunnen zijn.

aERodynamIC schreef:
Heel goed album van een ondergewaardeerde singer-songwriter.
Ik heb haar n.a.v. dit album zien optreden in Nighttown. Ook daar zag je weer dat er helaas weinig animo was voor deze zangeres (de helft van de zaal afgeschermd: wel zo intiem, maar ook wat lullig).
Maar wat een stem zeg. Echt heel ontroerend. Dit is een van de weinige zangeressen die mij met haar stem weet te raken.

vigil schreef:
Die megahit heeft mij lang tegen gehouden om me meer in deze dame te verdiepen. Geheel onterecht dus, fantastische plaat dit!

aERodynamIC schreef:
Erwin.c verbaasde zich er op last.fm over dat Billy MacKenzie niet terug te vinden was in mijn artiestenoverzicht aldaar.
Eén nummer die hij me stuurde wist me al te overtuigen dat dit inderdaad aan mij besteed is en ik twijfelde geen seconde om gelijk het hele album te beluisteren en ik kan nu al zeggen dat het niet bij 1 draaibeurt gaat blijven.
Qua sfeer moest ik gelijk denken aan Gavin Friday: donker, melancholiek, maar tegelijkertijd ook juist weer licht, zelfs wat poppy invloeden en dat in een perfecte mix waardoor alles in balans weet te blijven.
Ik begrijp dat dit het eerste album is dat na zijn dood is uitgebracht en daardoor is het best opvallend te noemen dat het dan toch zo goed aanslaat bij mij omdat dit soort albums meestal wel een raar bijsmaakje hebben. Ik denk dat mijn onbevangenheid richting zowel artiest als album er voor gezorgd hebben dat ik die bagage niet heb meegenomen waardoor ik heel neutraal heb kunnen luisteren naar dit schitterende album.
Dit zou wel eens zo'n album kunnen gaan worden die traag onder mijn huid gaat kruipen en zich op die manier weet op te werpen als zeer favoriete cd.
Nu start ik voorzichtig met 4* en laat het album de komende tijd goed op me inwerken waardoor dit alleen maar meer kan worden.
Dit zijn de tips die ik graag wil krijgen. Bedankt Erwin: jij voelde heel goed aan dat dit album in mijn collectie hoort te staan en de bestelling is inmiddels al de deur uit want dit schijfje ga ik vast en zeker koesteren!

johan de witt schreef:
Prachtig laatste album van Billy! Heerlijk die dramatiek, vooral in nummers als Winter Academy of At the Edge of the World!

lebowski schreef:
Geweldige plaat, maar helaas geadopteerd door zo'n beetje elk Grand Café, hotellounge en verjaardagsfeest. Je kan er dus bijna niet meer naar luisteren als je er zelf zin in hebt. Ben trouwens drie jaar geleden in de BVS Club in Cuba geweest, je kan daar met gemak nog acht of negen blikken van die heerlijke mannetjes en dito muziek opentrekken. Fantastische sfeer.

Ronald5150 schreef:
Deze krasse knarren leveren op hoogbejaarde leeftijd een heerlijk swingend album af. ”Buena Vista Social Club” hebben we mede te danken aan Ry Cooder. Dit project is daarom niet alleen sympathiek, maar ook nog eens bijzonder goed geslaagd. ”Buena Vista Social Club” is zwoel, sexy, swingend en vooral ontzettend ontspannend. Het laat je heupen wiegen, je hoofd deinen en je voet tappen. De instrumentatie is authentiek, bijzonder fraai gearrangeerd en ontzettend sfeervol. Van een taalbarrière is mijn inziens ook nergens sprake. Ik begrijp dan wel niet wat er gezongen wordt, maar ik zie de vocalen op dit album als een van de vele instrumenten die mooie melodieën voortbrengen. ”Buena Vista Social Club” laat de wereld kennismaken met Cuba en de sfeer van Havana. Bij mij doet dit album het eigenlijk altijd wel goed, welk jaargetijde dan ook. Maar toch heeft ”Buena Vista Social Club” in de zomer iets speciaals. ”Buena Vista Social Club” staat garant voor een heerlijke zwoele zomeravond met goed gezelschap en heerlijk eten en drinken.

Gyzzz schreef:
Homework is een album dat ik altijd voor aardig heb afgedaan, maar vooral ook altijd uiterst geschikt achtte voor de achtergrond, waar het dan ook bij elke beluistering vertoefde. Een aandachtigere beluistering vandaag - zoals dat zo goed kan op een plannenloze vakantiedag - leerde mij dat dit toch een kleine misrekening geweest is: deze plaat is er juist een om aan te hangen en overheen te klimmen. Meer een halve beweegplaat dan een dansplaat, die in een behaaglijke, frisse omgeving denk ik het beste tot zijn recht komt.

Een beetje jiggy en glad is hij wel. Speels en lichtvoetig jiggy, dat wel, maar de losbandige deuntjes doen hip aan. Hip met een stoffig accent, want zodra de gladde tonen aan het oppervlak dreigen te komen, worden deze telkens van een dof laagje voorzien. De voortdurende aanwezigheid van dit gevoelsmatige laagje zorgt ervoor dat gemakkelijk te behappen deuntjes als Da Funk geruisloos hand in hand gaan met meer Daft Punk eigen, verknipte deuntjes als Phoenix en High Fidelity. Op laatst genoemde geeft, zoals vaker hier, het feit dat de sample een vocaal is een 'gratis' extra stukje warmte aan het nummer. Geen favoriet van mij, wel een track die Daft Punks manier van doen mooi blootlegt. Vooral het moment vanaf waarop de bas erlangs komt stuiteren, is meer dan passend.

Korte ogenblikken zijn het waar Daft Punk veel kracht uit put. Zo ook in Revolution 909, waar de onderdrukte, rollende beat plotseling tevoorschijn springt uit een wirwar van opgewonden stemmen, politiesirenes en dito bevelen. Dergelijke momenten, waarop een kleine verandering een groot effect teweeg brengt, zijn voldoende om vervolgens een nummer lang probleemloos kwalitatief op voort te teren.
En ondanks een stroom van hippe navolgers, is deze voor de stijl zo aanwezige essentie in alle latere platen die ik ken uit deze stijl tragisch genoeg achterwege gebleven.

Om er dan nog iets specifieks, bijzonders uit te lichten: Alive is ook zo'n ontzettend mooie, stuwende track, die repetitiviteit, zoals Daft Punk op dit album vaker doet, in een nieuw daglicht stelt. Want waarom is een verandering in de toonhoogtewisselingen, in de melodiën, niet repetitief, maar een evoluerend, drukkend pulseernummer, dat langzaam uit zijn schulp kruipt wel? Is niet ieder stuk muziek met vaste drumpatronen repetitief? Alive komt gevoelsmatig in ieder geval helemaal niet als zodanig op mij over, terwijl dit vroeger wel anders was - eenzelfde ervaring heb ik met Revolution 909, Fresh en Indo Silver Club. De urgente logica van het samenvloeisel van beats en bassen wint het hier met speels gemak van de drang naar variatie. Waar is variatie voor nodig in nummers die volledig in het teken van hun eigen ontwikkeling staan en vanuit dat uitgangspunt langzaam uit hun eigen schulp kruipen?

Omdat ik niet zo'n hele grote liefhebber ben van het hippe, lichtvoetig stedelijke sfeertje dat continu op prettige wijze aanwezig is maar met name rond het midden licht overheerst - hoewel Rollin' & Scratchin' het kortstondig aan flarden scheurt - zet ik voorlopig niet heel hoog in. Maar dat deze plaat wel degelijk alom op de juiste waarde geschat wordt, kan ik enkel beamen, waarbij Homework vooral op het gebied van venijn, beweeglijkheid en warmte torenhoog uitsteekt boven minder subtiel en onevenwichtiger later werk van de heren.

Ponty Mython schreef:
Ondanks dat Frankrijk al enige house artiesten kende (zoals Etienne de Crecy, Philippe Zdar, Alex Gopher), was dit invloedrijke album toch wel verantwoordelijk voor de hele French House hype eind jaren '90. Dit blijft ook wel een topalbum en het beste wat Daft Punk mijns inziens heeft geproduceerd. Een stuk beter in ieder geval dan de discotroep die ze nu produceren. Toch krijgt het album niet de volle mep, want er staan een paar nietszeggende fillers op, zoals bv WDPK 83.7 fm, Oh Yeah en Funk Ad. Ik had dan liever de superdikke filterhousetrack Musique daarvoor in de plaats gezien, welke nu een b-kant is van Da Funk. Of anders technostamper The New Wave, waar Alive een remix van is. Ook grappig: de 'father of disco' Giorgio Moroder wordt niet genoemd in het nummer 'Teachers', waarmee Daft Punk hun muzikale helden eert.

aERodynamIC schreef:
**#@###**........... de vloek die ik slaakte toen ik ontdekte dat ook dit top 10 album nog niet voorzien was een wat langere review met al mijn op- of aanmerkingen of in dit geval bij dit album ophemelende woorden

Pablo Honey viel me indertijd op als zijnde een wel aardig Britpop-album zoals ze in die tijd wel meer verschenen. Creep was zelfs een nummer dat er enorm bovenuit wist te stijgen. Radiohead-belangstelling mijnerzijds? Minimaal.
En toen verscheen The Bends en daar was het gelijk helemaal raak. Deze band moest ik in de gaten gaan houden, dit was geweldig. Hier zijn zeer goede muzikanten aan het werk. Wie had dat kunnen denken n.a.v dat debuut?!
Vol spanning keek ik dus uit naar de release van opvolger OK Computer.
In 1997 was het dan zover. Ik had al aardig wat muziekgeschiedenis achter de rug (ik was bij verschijning van dit album 27), maar de eerste luisterbeurt al gebeurde iets wat ik simpelweg als pure sensatie ervaarde.
Ik was gelijk al om, ik had geen enkele extra luisterbeurt nodig om dit album te begrijpen. Dit was hemels, dit was vernieuwende rockmuziek. Ik wist gelijk al dat ik dit moment moest koesteren omdat je deze beleving maar eens in de zoveel jaar meemaakt bij beluistering van een cd.

Airbag had iets vervreemdends, maar tegelijkertijd ook wat vertrouwds. Kan ook haast niet anders met het stemgeluid van Yorke. Dat jengelende, dat treiterende zonder dat het treiterend bedoeld was. Nu was ik natuurlijk al aardig vertrouwd met dat geluid, want de voorganger had ik al ontelbare keren beluisterd.

Paranoid Android is natuurlijk een knap staaltje muziek. Het slingert alle kanten op. De Bohemian Rhapsody van de jaren '90? Het is jammer dat velen zullen gaan stuiteren bij termen als deze, maar misschien zit er toch wel een kern van waarheid in. Natuurlijk lijkt het er niet op, daar gaat het ook niet om. Maar als je als artiest een nummer als dit kunt maken behoor je toch echt wel tot de allerhoogste regionen der popmuziek als je het mij vraagt.

En na de waanzin van Paranoid Android de hemelse klanken op Subterranean Homesick Alien. Wat bezit dit nummer toch mooie klanken, hoe subtiel is alles in elkaar verweven. Even ben je in hogere sferen. Zei ik even? Was ik dat al niet? En zou ik dat ook niet blijven?

Voor mij is Exit Music (For A Film) een enorme favoriet. Zo krachtig en zo aangrijpend. Dit weet zich in je vast te klauwen, je helemaal binnenste buiten te keren om je vervolgens verdwaasd achter te laten. En wat voel ik dan? Pijn? Euforie? Geen idee, maar als je dit voor elkaar kunt krijgen.................prachtig!
Dit kan alleen nog maar minder worden, maar nee hoor, want dan hebben we Let Down, de andere enorme favoriet. Hier weet ik eigenlijk niet eens hoe ik mijn gevoel moet omschrijven als ik dit hoor. Alles wat ik zeg zal toch verzanden in allerakeligste clichés. Laat ik er dus ook maar over zwijgen. Dit moet je gewoon horen en ondergaan.

Karma Police heeft het tot hitje geschopt. Dat heeft me altijd weten te verbazen, maar ik was daar uiteraard wel blij mee, want wat is het heerlijk als je dan opeens op MTV deze clip voorbij zag komen. Dat was het betere werk.
Een fantastisch nummer overigens.

Fitter Happier: tussendoortje? Ik weet het niet. Ik heb er al een hoop over gelezen in de discussie hierboven. het hoort er gewoon bij. Het zorgt er bij mij telkens voor dat ik bij de les blijf voor het geval ik al heel ver weg was gedreven.

Electioneering zorgt daar zeker ook voor, want het blijft telkens weer een ietwat vreemde eend in de bijt. Het is een soort wake-up call. En het werkt nog steeds.

Climbing Up The Walls weet dat spannende, broeierige sfeertje neer te zetten waar Radiohead goed in is. Het is zo lekker slepend.
Het lieflijk klinkende No Surprises brengt daar acuut weer verandering in. Misschien daardoor ook wel een nummer to love or hate. Love is bij mij nog een benaming die het nummer te kort doet. Het is meer dan dat. Veel meer........

Lucky doet me telkens weer beseffen wat een enorm machtig album dit toch is. Hoe krijgen ze het voor elkaar om met zoveel ijzersterke songs op 1 album op de proppen te komen. Tevens ontstaat er ook een wat melancholiek gevoel bij mij en The Tourist maakt dat gevoel alleen maar erger.
Alsof je met lege handen achter blijft, helemaal alleen.

Gelukkig is daar dan weer een oplossing voor en dat is de simpele play-knop op de cd-speler. Gewoon weer van voor af aan beginnen Toch is dat niet iets dat ik snel zal doen: daarvoor vind ik het een te heftige muzikale trip. Het put je ook wel uit.
Dat dit album bij meerderen geliefd is blijkt ook wel aan de waardering op deze site. Dat het als logisch gevolg daarvan ook gelijk door velen vergruisd is begrijp ik ook. Als iets zo populair is en jij kunt er niks mee dan liggen termen als overhypt, overschat en weet ik het wat al snel op de loer. Dat ga je immers niet roepen bij een album dat geen kip kent en waar 3 users met 5* aan komen zetten.
Is die hoge positie hier dan niet overdreven? Ik vind van niet. Ik vind dit al sinds die eerste draaibeurt in 1997 van ongekend niveau (en toen was er nog geen musicmeter). Meerderen vinden dit ook en dat doet me deugd. Per slot van rekening zal er toch 1 album die positie moeten bekleden en toevallig is dat er eentje die ook in mijn top 10 staat.

Voor dit stukje zijn er al heel wat pagina's volgeschreven met voors en tegens en na dit stukje zal dat ongetwijfeld vrolijk doorgaan. Allemaal best. Voor mij blijft dit simpelweg een van de mooiste albums die ik ken en dat blijf ik voorlopig nog wel even roepen ook.

bart1989 schreef:
De nummer 1 van de top 250.
Verdiend? Ik vind van wel.
Dit album was mijn eerste kennismaking met echte goeie muziek.
4 jaar geleden was ik echt enorme fan van Muse.
Op zoek naar informatie over hun nieuwe album toen, kwam ik terecht op een forum van een fansite.
Hier werd er beweerd dat als je van Muse hield, je zowiezo Radiohead geweldig ging vinden.
Ik begon dan wat op te zoeken over deze tot dan toe nog onbekend gebleven groep voor mij. Ik belandde op deze pagina en had meteen zin om dit album te ontdekken.
Met dit schijfje geniale muziek op de achtergrond en de repeatknop ingedrukt ben ik de hele examenperiode doorgekomen.
Toen is er een nieuwe wereld als het ware voor mij opengaan. Ik weet nog dat ik 's avonds in mijn bed lag te genieten met mijn oude walkman van JVC ingeplugd. Ik kon zo genieten van deze cd. Ik had dit ook al voordien gehad met Absolution van Muse maar nu was het toch nog een beetje anders en intenser.
Dit album had mij beet van begin tot einde.

Van de veelbelovende beginklanken van het magistrale Airbag tot de 'microgolfoven-ping' van The Tourist, alles klopt gewoon. Ik vind dat zelfs het nogal vreemde Fitter Happier hier niet uit de toon valt, in tegenstelling tot veel mensen. Karma Police was het eerste liedje dat ik pas echt kon waarderen. Vele luisterbeurten later, viel alles op zijn plaats. Ik herinner mij dat ik voordien ooit de videoclip van Paranoid Android op de televisie had gezien en dat ik geen hoogte kreeg van dat nummer. Het klonk saai en er was niets herkenbaar aan. Maar hoe geniaal is dit nummer eigenlijk.
Met OK Computer heb ik ontdekt dat je goede muziek pas echt gaat waarderen na ettelijke keren luisteren en beleven.
Je kan het vergelijken met olijven eten. Dat vind je pas lekker als je de smaak goed leert kennen. En wanneer je de smaak leert accepteren in je mond zonder vooroordelen, dan heb je alleen maar zin in meer. Maar smaken verschillen natuurlijk, het kan zijn dat je olijven blijft eten en het nooit echt lekker gaat vinden, dat is ook met dit album. Ik heb het geluk dat ik hier volop van kan genieten.

Onlangs heb ik de plaat nog eens opgelegd. Spijtig genoeg moest ik dit album lange tijd laten liggen, ik had hem namelijk te veel gehoord. Maar een tijdje geleden was het weer genieten, en nu vooral van Let Down, het viel mij echt op hoe sterk dat nummer eigenlijk wel is. Het zorgde voor veel kippenvel en zelfs tranen in de ogen. Dat kan ik van niet veel platen zeggen.

Mijn favorieten zijn toch nog altijd Paranoid Android, Karma Police en No surprises. Zalig.

5 sterren en een plaats in mijn top 10.
Chapeaux Radiohead!

thelion schreef:
The Prodigy word steeds recalcitranter.
Was Music For the Gilted Generation voornamelijk een aanklacht tegen de Britse regering en het verbod op Rave's, The Fat of the Land is een grote trip door de duistere muziekale krochten van de heren en de behoefte van vnl. Howlett om te provoceren.

Neem nu de titel van het Album dat is een citaat van niemand minder dan Hermann Göring, in het nummer firestarter word openlijk aangezet tot brandstichting, Smack My Bitch Up en dan vnl de videoclip van het nummer is een regelrechte vernedering voor de vrouwen en vele organisaties kwamen dan ook in het geweer hier tegen.

De muziek op dit album borduurd verder op waar Music For the Gilted Generation is gebleven, dus veel Hip-Hop invloeden oa. is Kool Keith te horen op Diesel Power en ontleent Funky Shit zijn titel aan Root Down van the Beastie Boys. Verder veel scheurend gitaar geluid, Trance invloeden en veel rollende bass-lines.

The Fat of the Land is eigenlijk gewoon een vernieuwde versie van Music For the Gilted Generation en in die zin niets nieuws onder de zon, hetgeen niet wil zeggen dat het geen intteresant album is . Dit album is allemaal wat beter uitgewerkt en doordacht en met de "shock terapie" die de heren gebruikten om het album onder de aandacht te brengen bevestigden zij hun status van de nieuwe anarchisten van Groot Britange.

4*

Pastichio Rocker schreef:
Vind dit album een stuk leuker dan 'Jilted...', maar dat komt omdat ik van Big Beat en Breaks houd. 'Jilted...' wordt meestal beschouwd als het meesterwerk van The Prodigy, maar ik luister toch veel liever naar deze plaat. Dat komt ook omdat ik een hekel heb aan Rave. Van die stomme hoge en versnelde stemmetjes op een beat van zo'n 150 BPM: nee dank u. Anyway, de muziek is nu een stuk beter. Veel toffe nummers op deze plaat. Eigenlijk is alleen het laatste nummer (een cover van L7: één of ander vaag punkmeidenbandje) matig. Als ze dit nummer eraf hadden gelaten dan had deze plaat een dikke 5* gekregen, want de rest is knallen! Uitschieters zijn voor mij Diesel Power, met vette raps van Kool Keith en Narayan, met die gozer van Kula Shaker op vocalen. Hoogtepunt van dit nummer is het het hypnotisch herhalen van de titel na de break: 'naraya-naray-an, naraya-naray-an'. Uiteraard ontbreken de dikke hits zoals SMBU, Firestarter en Breathe ook niet. Zelfs na 1000x gehoord te hebben vervelen deze nummers niet. Zoals ik al zei: knallen! 4*

sebas schreef:
Urban Hymns is een klassieker, zo’n plaat die je keer op keer kunt beluisteren en die blijft intrigeren.

Frontman Richard Ashcroft is een meesterlijke singer/songwriter die de mooie liedjes schijnbaar achteloos uit zijn gitaar schudt. Zijn donkere teksten en klagende stem kleuren het album inktzwart, maar de schoonheid overheerst.

Bij de eerste klanken van de 'Jagger/Richards' compositie Bitter Sweet Symphony weet je al dat je naar goud aan het luisteren bent.

Sonnet is een prachtig liefdesliedje, The Rolling People met zijn pompende riffs genadeloze rock ’n roll en The Drugs Don’t Work een pijnlijke parel.

Psychedelische jams als Catching The Butterfly en Neon Wilderness verraden invloeden van de late sixties.

The Verve rockt en ontroert. Met het stevige Space And Time bijvoorbeeld, en Lucky Man is dan weer de perfecte ballad.

Urban Hyms is met 14 nummers (waarvan één verborgen jam) wat aan de lange kant en weet de adembenemende start niet tot het einde vol te houden, maar klinkt gevarieerd en buitengewoon geïnspireerd.

BoyOnHeavenHill schreef:
Deze plaat heb ik om de een of andere dwaze reden altijd links laten liggen – ik geloof dat het iets te maken had met het achterlijke vooroordeel dat Richard Ashcroft een druggy warhoofd met onvoldragen muzikale ideeën zou zijn, terwijl, als deze plaat íéts duidelijk maakt is het wel dat hij c.q. The Verve zeer gestructureerde en zorgvuldig gearrangeerde muziek aflevert. Met de psychedelische en soms te lang doorzeurende gitaarjams op het einde van op zich interessante nummers als The rolling people, Catching the butterfly, This time en Come on heb ik niet zo veel (bij Oasis en het tweede album van de Stone Roses vond ik dat ook al de minst interessante passages), maar van nummers als Space and time, Weeping willow, Lucky man, One day en Velvet morning lust ik wel pap, steeds met dat mooi volle en gedetailleerde maar tegelijkertijd heldere en warme geluid. De opvallendste nummers staan echter aan het begin van de plaat, met de beruchte opener en de fantastische single The drugs don't work – die laatste track zou voor mij het hoogtepunt van het album zijn, ware het niet dat het nog afgetroefd wordt door Sonnet, een nummer waarvan ik letterlijk tranen in mijn ogen krijg elke keer dat ik het hoor. Onversneden schoonheid, melancholie die nergens sentimenteel wordt, een melodie om een moord voor te plegen, prachtig gezongen, me dunkt dat je je leven al als half geslaagd mag beschouwen wanneer je één zo'n nummer uit je pen krijgt.

Hurrdurr schreef:
Chill.

Eigenlijk het enige wat ik denk als ik aan dit album denk. Je moet er een beetje voor in the mood zijn, maar perfect om gewoon een beetje bij weg te dromen of in slaap te vallen. En dat is niet negatief, in tegen deel; de muziek lijkt je gewoon naar een hoger niveau te tillen. Ben nog nooit high geweest, maar het zou me niets verbazen als het hier perfect bij aansluit.

De muziek zelf is ook haast perfect. De instrumebnten en vocalen vullen elkaar perfect aan en elk nummer is precies lang genoeg. Het enige nadeel is eigenlijk dat dit de enige CD van Air is waar ik echt van kan genieten, en dat hij maar drie kwartier duurt. De bonus nummers vind ik nooit zo speciaal, had liever wat B sides materiaal gezien.

erwinz schreef:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Air - Moon Safari (1998) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Air - Moon Safari (1998)
Net iets meer dan 25 jaar geleden verscheen Moon Safari van Air, dat nooit meer zou worden overtroffen door Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel en terecht in de boeken is gekomen als meesterwerk

Moon Safari van Air kwam in 1998 als een donderslag bij heldere hemel en zorgde ervoor dat Parijs weer serieus werd genomen als muziekstad. Het album klonk in 1998 als geen enkel ander album en doet dat nog steeds niet. Het album heeft de tand des tijd verrassend goed doorstaan en is net als 25 jaar geleden van de eerste tot en met de laatste noot een zwoele en betoverende luistertrip. Invloeden uit de Franse filmmuziek en psychedelica vloeien prachtig samen met af en toe een flinke dosis Kraftwerk en met een aangename hoeveelheid folktronica, lounge en jazzy pop uit de jaren 90. Moon Safari was in 1998 een muzikale warme deken en dat is het album nog steeds.

Voor het laatste wapenfeit van het Franse duo Air moeten we inmiddels zo’n elf jaar terug in de tijd, want toen verscheen de door Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel gemaakte soundtrack bij de film Le Voyage Dans La Lune. Zelfs was ik overigens al veel eerder afgehaakt, want alleen voor de eerste twee albums van Air tastte ik in de buidel (destijds nog de enige manier om een album te bemachtigen of zelfs te kunnen beluisteren).

Naar de soundtrack bij The Virgin Suicides uit 2000 luister ik eigenlijk nooit meer, maar het debuutalbum van Air trek ik nog altijd met enige regelmaat uit de kast en vind ik nog altijd een geweldig album. Moon Safari verscheen in de eerste weken van 1998 en sloeg in als de spreekwoordelijke bom. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel maakten op het debuutalbum van Air op zich geen groot geheim van hun inspiratiebronnen, maar Moon Safari klonk in 1998 duidelijk anders dan de meeste andere albums van dat moment en is wat mij betreft nog altijd een album met een uniek eigen geluid.

Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel slaagden er op Moon Safari in om al hun inspiratiebronnen met elkaar te vermengen op een album dat aan de ene kant klinkt als een bonte lappendeken en aan de andere kant als één geheel. De belangrijkste inspiratiebron van de twee muzikanten uit Parijs was ongetwijfeld de Parijse legende Serge Gainsbourg, die in verschillende gedaanten terug komt op het album. Moon Safari laat hiernaast flink wat invloeden van Kraftwerk horen, bevat hier en daar sporen van de zwoele Franse filmmuziek uit de jaren 70, kan uit de voeten met nachtclub jazz en heeft ook nog wat geleend van de zoete melodieën van Burt Bacharach.

Het komt allemaal samen in tien songs, die allemaal op net wat andere wijze het oor strelen. Van het filmische en instrumentale La Femme d’argent naar het zwoele en tegelijkertijd door Kraftwerk beïnvloede Sexy Boy, van de vooral organische folktronica van het door Bet Hirsch gedragen All I Need naar het futuristische Kelly Watch The Stars, van het beeldende en rijk georkestreerde Talisman naar het door de vocoder gedomineerde Remember, van het jazzy en wederom door Beth Hirsch gezongen You Make It Easy naar het sprookjesachtige en met een Burt Bacharach vibe gevoede Ce Matin-Là en van het subtiele en wederom beeldende New Star In The Sky naar het naar lounge neigende maar uiteindelijk vooral spannende Le Voyage de Pénelope.

Moon Safari van Air was en is een album waarbij het heerlijk wegdromen is en dat het oor drie kwartier lang streelt met lome luistertrip, maar het is ook een album waarop ontzettend veel gebeurt en waarop de Parijse muzikanten Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel laten horen dat ze tot grote dingen in staat moeten worden geacht.

Met de kennis van nu vraag ik me af of dat er helemaal uit is gekomen, want ondanks het feit dat de twee Franse muzikanten een aardig oeuvre hebben opgebouwd en ook buiten Air hun sporen hebben verdiend, vind ik Moon Safari er heel ver bovenuit steken. Het is een album dat 45 minuten lang bijzonder lekker voortkabbelt, maar het is ook een album dat heel veel invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de popmuziek. En Moon Safari is een album dat nu nog minstens net zo lekker en eigenzinnig klinkt als in 1998, wat bijzonder knap is. Erwin Zijleman

aERodynamIC schreef:
73. The Verve - Urban Hymns (1997)

.

RebelINS schreef:
Laat ik om te beginnen zeggen dat ik de Beastie Boys een drietal geweldige gasten vind. Waarom vind ik dat? Omdat deze van origine punkrockers er gewoon in slagen om na 20 jaar nog steeds één van de grootste hip hop acts ooit te zijn.

Na hun catchy debuutalbum Licensed to Ill dacht iedereen in muziekland te maken te hebben met een zogenoemde ‘one day fly’. De Beastie Boys hebben even leuk gescoord en zullen de geschiedenis ingaan als die gasten van die hit ‘Fight for your Right’. Het tegendeel werd een aantal jaren later echter keihard bewezen met de komst van het album ‘Paul’s Boutique’ welke nog steeds te boek staat als één van de beste albums van de jaren 80.

Het mooie aan de Beasties is het feit dat ze zichzelf elke keer weer vernieuwen, elk album van ze heeft weer een andere stijl. Dit doen ze heel slim, omdat ze van zichzelf weten dat ze verre van de beste rappers zijn en daar dus niet alleen een album mee kunnen dragen. Zo ook op het album Hello Nasty uit 1998.
Ze hebben deze keer besloten om samen te werken met DJ/producer Mix Master Mike wat resulteert in plaat vol met geweldige samples, scratches en een hele space-achtige sfeer. Een heleboel verschillende stijlen passeren ook de revue hier, van pure hip hop tot zang tot zelfs reggae(!). De Beasties weten een perfecte mix te vinden van nummers waarop ze zelf nadrukkelijk na voren komen en nummers waarop slechts instrumentaties nodig zijn om de boel de pan uit te laten swingen.
Het album is vooral bekend van de monstervette hit ‘Intergalactic’, maar het mooie is dat dit nummer op dit album slechts één van de vele supertracks is.

5*

Ernie schreef:
1 groot creatief feest is deze Hello Nasty.
HipHop met hoofdletters want tekstueel slaan ze achteloos de ene na de andere hilarische oneliner eruit, de wisselwerking tussen de 3 is hier op zijn hoogtepunt. Moeiteloos vullen ze elkaar aan. De beats, samples, scratches en breaks zijn van torenhoog niveau. De toevoeging van Mixmaster Mike is alweer de zoveelste geniale zet na het verlaten van Def Jam, de samenwerking met de Dust Brothers op Paul's Boutique en het zelf inspelen van Check Your Head en Ill Communication. Volgens Ad Rock zelf is dit hun beste album en daar valt er weinig tegen in te brengen dan. De hoogtepunten zitten net zoals de waaier aan genres en stijlen verspreid over het hele album. Remote Control, Body Movin', Intergalactic, Sneakin' Out the Hospital, The Negotiation Limerick File, Unite, Dr. Lee Phd. en Three Mc's and One DJ zijn wel huisfavorieten hier.

De linernotes in hun biografie zijn echt hilarisch bij deze plaat. Blijkbaar repeteerden ze toen in een met vocht en schimmel geïnfecteerde kelder en voor de samenwerking met Lee Scratch Perry zijn ze hem zelf gaan ophalen met de trein tijdens de grote Halloweenparade in New York omwille van afgesloten snelwegen en drukte in de stad. Het was de enige keer dat de excentriek geklede Lee Perry niet opviel in de massa schrijven ze in het boek, zulke verhalen toveren een brede grijns op mijn gezicht
Het blijft een moeilijke keuze tussen Paul's Boutique, Check Your Head, Ill Communication en deze heel sterke 5de van de Beastie Boys. Laten we blij zijn dat ze ons zoveel goeds hebben gegeven.

LucM schreef:
Van de Beck-albums die ik bezit vind ik dat zijn beste want de meest uitgebalanceerde en sfeervolle album. Ook hier vermengt Beck diverse stijlen als blues, rock en psychedelica en ditmaal ook folk en country, waardoor dit album rustiger is dan zijn voorgangers. Ik vind hier ook geen zwakke songs opstaan, dit is gewoon een uitstekend album.

Cor schreef:
Dromerige pop met uitstapjes naar de Westcoast, naar Nashville en naar Havana. Maar wel lekker gedaan. Op een paar typische Beck-bliepjes na een plaat met songs met kop en een staart.

dennisversteeg schreef:
Ik sluit me bij de bovenstaande reacties aan. De eerdere Beck albums draai ik bijna nooit meer, die zijn echt producten van de jaren '90 en heb ik zo vaak gedraaid dat ze niet meer spannend zijn. Mutations is rustiger en focust meer op melodien en liedjes en is daarom tijdlozer. Het is tegenwoordig (met afstand) mijn favoriete Beck album.

Gajarigon schreef:
Wat een bitterzoet album toch, deze XO. De meeste van de - overigens prachtige - melodieën zijn vrolijk Beatlesque met de zachte stem van Smith, de sfeervolle harmonieën, het rustig gitaarspel en natuurlijk de catchy refreintjes. Elliott Smith schudt het allemaal schijnbaar zonder problemen uit zijn mouw. Maar als je dan wat aandachtiger gaat luisteren blijkt het toch allemaal niet zo opbeurend te zijn, maar dat maakt de muziek er zeker niet minder mooi op. De vergelijking met Nick Drake wordt vaak gemaakt, en gezien de wat melancholieke thematiek en het stemgeluid kan ik dat wel goed begrijpen. Nu was Elliott Smith zeker een getalenteerde songwriter, maar het niveau van Nick Drake heeft hij toch nooit gehaald (en zal hij ook nooit meer halen ). Op dit album is de instrumentatie wel veel uitgebreider (en moderner) dan bij Nick Drake, dus dit album sluit meer aan bij the Beatles naar mijn mening.

De eerste helft van het album steekt er ferm bovenuit. De opening van Sweet Adeline is echt schitterend. Waltz #2 en Baby Britain zijn mijn twee favoriete nummers van deze cd. Het niveau blijft hoogt tot en met Bled White (dat hier erg weinig gewaardeerd wordt blijkbaar).

Daarna zakt het allemaal wat in, met als dieptepunt Amity. Dat vond ik drie jaar geleden al een rotnummer en dat vind ik nu nog steeds. Oh Well, Okay redt de meubelen gelukkig nog een beetje.

Fijn cdtje, en naar mijn mening de beste van Elliott Smith.

Deep Blue schreef:
Deze Elliott Smith heb ik eerder toevallig een half jaartje geleden leren kennen op Spotify, bij één van mijn afspeellijsten kreeg ik ‘between the bars’ van op zijn vorige album als suggestie om toe te voegen. Heb dat gedaan en geen seconde spijt gehad, zijn stem en intensiteit hadden me meteen te pakken. Hierna Waltz 2 ontdekt en helemaal voor de bijl gegaan.

XO is een album dat voor mij de perfectie benadert. Ik had er geen idee van dat deze man einde jaren negentig zulk een parel op de wereld heeft losgelaten. Als ik bedenk dat ik toen als tiener zo vaak luisterde naar bands als R.E.M., Radiohead, Buffalo Tom,... ben ik stomverbaasd (en zelfs wat boos op mezelf) dat Elliott Smith me toen nooit is opgevallen.

Ik ben alleszins druk bezig met de verloren tijd in te halen, en XO blaast me elke keer een beetje meer weg. Waltz 2 is van een evidente schoonheid, dat nummer voert je vanaf de eerste luisterbeurt moeiteloos mee door de wereld van de verteller. Nummers als Sweet Adilene vallen eerst minder op maar smaken alleen maar zoeter elke keer dat je ze hoort. Baby Britain (met een gisteren pas ontdekte vermelding voor Crimson and Clover), Independence Day en Oh Well, Ok zijn Beatles-waardig en een groter compliment kan ik niet bedenken.

Ik had hem bijna 3,5 sterren gegeven omdat 4 wat veel lijkt voor een album dat je nog maar enkele maanden kent. Maar het staat nu ook op en dit is gewoon 4 sterren, wie weet ooit wel 4,5.

gemaster schreef:
Vorige week liep ik in de stralende zon door een achterbuurt in Tilburg (dat is overigens niet zo moeilijk, aangezien Tilburg één grote achterbuurt is, maar dat terzijde) met als soundtrack dit album. Ik had het album al een tijdje niet meer gehoord en ik was benieuwd of het de tand des tijds heeft doorstaan. Welnu, de liedjes van de heer Cook zijn met vlag en wimpel geslaagd voor de test.

Ik zal altijd wel een speciale band houden met dit album, aangezien dit een van de eerste stapjes was in de richting van de grote muzikale revolutie in mijn leven. In de winter van 1998 geloofde ik al een tijdje niet meer in Sinterklaas, maar toch kreeg ik cadeautjes van de fictieve goedheiligman. Op mijn verlanglijstje stond dit album en de Sint was zo aardig om hem ook daadwerkelijk te geven. De single ‘The Rockafeller Skank’ snelde dit album vooruit en zorgde ervoor dat ik dit album móest hebben. Destijds hield Veronica Magazine nog een iedere week een lijstje bij met de coolste nummers op dat moment. Ik geloof dat ‘The Rockafeller Skank’ wel 10 weken op 1 heeft gestaan.

Het album begint echter niet met dit nummer, maar met ‘Right Here, Right Now’. Ook dit is een dijk van een track die er gelijk voor zorgt dat je in de sfeer van het album zit. Het radiogesprek dat vervolgens ‘The Rockafeller Skank’ inluidt kan ik inmiddels wel dromen, heerlijk die overgang van de zingende beller naar het echte nummer. Na deze twee winnaars vertoont het album de eerste scheurtjes. ‘Fucking in Heaven’ doet zijn titel eer aan en is een ontzettend banaal nummer. Erg vervelend nummer waarvan ik het einde eigenlijk nooit haal.

Gelukkig wordt het niveau met ‘Gansta Trippin’ weer omhoog gekrikt. Een heerlijk swingend nummer met een sample om van te watertanden. Gesteund door de fantastische videoclip die de mannelijke fascinatie van ontploffende objecten volledig uitbuit werd dit nummer een bescheiden hitje. Nummertje 5 op de tracklist, is een aardig niemendalletje, het doet zijn werk, maar verwacht er niet al teveel van. En dat kan ik eigenlijk ook wel van nummers 6,7 en 8 zeggen. Erg leuk om te horen, maar echt heel bijzonder is het niet. Dat zijn de laatste drie nummers wél. ‘Praise You’ is een nummer wat eigenlijk helemaal niet klopt, maar juist daarom zo gaaf is. Het geinige pianoriedeltje, de monotone zang en het kekke dansbare ritme zorgen voor een fantastisch geheel dat nooit gaat vervelen. Ook hier werd een briljante video voor geschoten die zelfs door MTV werd uitgeroepen tot beste clip allertijden. Dat is misschien wat teveel eer(‘Sabotage’ van The Beastie Boys is beter!), maar desalniettemin niets dan lof. ‘Love Island’ is een heerlijk pompende dance track waarbij ik echt niet stil kan blijven zitten. Later zou dit nummer nog op de soundtrack komen te staan van de fantastische futuristische racegame ‘Rollcage’(waarom kreeg dat spel trouwens geen vervolg op de PlayStation 2? Eeuwig zonde Sony!). Afsluiter is ‘Acid 8000’ een lekker vreemd nummer in de goede zin des woords. Heerlijk stukje ook bij 2:57 minuten.

Al met al is dit een beetje een wisselvallig album. Uiteindelijk overheersen de vele hoogtepunten en dus is een score van 4* gerechtvaardigd. Helaas zou het voor Fatboy Slim na dit album alleen maar bergafwaarts gaan. Jammer hoor.

Status Seeker schreef:
Toen het album uitkwam draaide ik nog vrij vaak dance muziek. Nadat ik helemaal weg was van The Rockerfeller Skank, besloot ik een gokje te wagen door dit album te kopen. Destijds heb ik het album veel gedraaid, maar nu ik mijn interesse verlegd heb naar (prog)rock/metal is deze cd stof aan het vangen.

Het grote probleem met dit soort muziek vind ik de eentonigheid. Eindeloze herhalingen van een bepaalde sample is niet bepaald mijn ding. Gelukkig is een aantal nummers vrij catchy met leuke samples. De leukste albums op dit album blijven voor mij The Rockerfeller Skank (de tempowisselingen, de sirene), Kalifornia en You're not from Brighton.

Aan de andere kant vind ik nummers als Fucking in heaven (na een minuut weet je het wel) en Acid 8000 (vent die vreemde geluiden produceert) wel erg infantiel en heb ik geen idee wat ik met een nummer als Praise You aanmoet (eigenlijk een erg suf nummer, maar in combinatie met de clip vind ik het wel aardig).

De hele cd beschouwend krijg ik een beetje hetzelfde gevoel als bij cd's van The Prodigy. Het blijft jeugdsentiment voor me, maar nu luister ik veel liever naar "echte" bands dan naar "voorgefabriceerde geluidjes". Binnen het genre (voor zover ik daar verstand van heb) lijkt You've Come a Long Way Baby me echter een knap in elkaar gefabriekte cd boordevol pakkende samples. Toch 4*

aERodynamIC schreef:
Madonna: als puber had ik een poster in mijn kamer hangen. Het album Like a Virgin vond ik wel gaaf. Mijn zus kocht daarna het album True Blue wat ik ook leuk vond en Like a Prayer was het album waarmee ik weer Madonna-liefhebber werd.
En daarna? Geen idee eigenlijk. Ik verloor haar totaal uit het oog, het boeide me voor geen meter meer wat ze deed (later heb ik het met terugwerkende kracht ingehaald).
En toen stond Ray of Light op uitkomen. Bij een aantal mensen in mijn omgeving was dat een geweldig iets en ik moet zeggen dat toen ik Frozen hoorde ik eigenlijk ook wel begon uit te kijken naar dit album. Ik en uitkijken naar een nieuw Madonna-album; het moest niet veel gekker worden!

Toch kocht ik het op dag van release en al bij het openingsnummer Drowned World / Substitute For Love was ik om. Dit was heel wat spannender dan ik van deze dame gewend was. Het klonk niet zo flauw of kinderachtig meer: Madonna was muzikaal volwassen geworden. Wat een ongelooflijk slimme zet om de hulp William Orbit in te roepen. Mooi nummer dat hypnotiserend werkt.
Swim kreeg iets meer beats toegevoegd en werd daarmee wat dansbaarder dan het vorige nummer. Er zit een heerlijk ritme in dit nummer met her en daar leuke neveneffecten.
Het ijzersterke Ray Of Light volgt. Die clip staat me ook nog goed bij: past perfect bij dit nummer. Dit is zo'n nummer dat telkens weer voluit mag gaan bij mij: hard draaien en vooral even flink meebewegen. Meezingen laat ik dan maar achterwege, zeker wanneer ze de hoogte in gaat. Okee, ik geef het toe: ik doe dat ook
Wat ik hier goed aan vind is het perfecte samengaan van populaire dance met rockinvloeden. Wederom met dank aan William Orbit.
Candy Perfume Girl heeft net als Swim weer zo'n lekkere mellow beat. Een lekker trippy nummer waar even gas terug wordt genomen na de hectiek van het titelnummer.
Het intro van Skin heeft het mysterieuze wat het nummer Frozen ook heeft. Ook dit nummer vind ik behoorlijk sterk overkomen, dit door alweer die perfecte balans tussen rockgitaar en dancebeats. Daarbij de spacy ondertoon en Skin is daarmee een geweldig nummer te noemen.
Dat Madonna back on top was met dit album bewees het feit dat ze ook in Nederland weer eens hits wist te scoren. Nothing Really Matters was er één van. Ik ken er ook wat remixen van en die zijn zonodig nog opzwepender dan deze album-versie. Ze grijpt met dit nummer enigszins terug naar de happy pop van wat jaren terug, maar doet dat dan wel in een ander jasje waardoor ik het veel beter te pruimen vind.
Sky Fits Heaven heeft ook het gedrevene wat meer songs op deze cd hebben. Ondanks dat het dansbaar is heeft het toch een, voor haar doen, wat somberder ondertoon. Zweverig nummer en dit moet men vooral hard draaien.
Shanti / Ashtangi vormt een klein beetje een buitenbeentje. Hier komt het spirituele gedoe naar voren. Zelf vind ik het randje. Het is dat het muzikaal erg sterk in elkaar steekt, maar verder heb ik er niet zo heel veel mee.
Frozen vind ik tot op de dag van vandaag nog steeds haar beste nummer. Dit was een droom terugkeer. Het nummer klopt gewoon: mooie opbouw, mooi gezongen, mooie muzikale begeleiding.
Of het nu 1998 of 2007 is: het blijft pakken.
Een andere Madonna-klassieker vind ik The Power Of Goodbye. Aan dit nummer zitten behoorlijk persoonlijke herinneringen vast die ik hier niet neer ga zetten, maar neem van mij aan dat het dit dan nét even mooier maakt allemaal. Prachtig!
To Have And Not To Hold gaat nog even door in dezelfde sfeer: melodieus en vloeiend. Het is dat er veel electronica in verwerkt is want anders zou je denken een bossanova-achtig nummer van b.v. Bebel Gilberto te beluisteren. Het heeft wel eenzelfde soort swing.
En dan zijn we aangekomen bij de 2 slotnummers. Ik zie deze nummers eigenlijk als één geheel. Misschien omdat het tempo hier enorm omlaag gaat.
Little Star heeft een heel klein beetje drum and bass invloeden wat bovenwel goed werkt in dit nummer en afsluiter Mer Girl heeft wat donkers over zich. Het is een zeer rustige afsluiter die duidelijk laat horen dat het feest over is. Sterk gedaan.

Ik vind het terecht dat dit album indertijd bejubeld werd door zowel pers als publiek (Madonna die in de OOr top 10 van 1998 stond: wie had dat ooit kunnen denken).
Het zal moeilijk zijn om dit meesterwerkje te evenaren, daarvoor is deze mevrouw soms net iets te berekenend bezig met het zoeken naar een nieuwe sound en bijpassend imago. Natuurlijk was dat hier ook het geval, maar gevoelsmatig lag het er voor mij net even wat minder dik bovenop.
Nog steeds een lievelings-album dit Ray of Light.....

Gert1980 schreef:
Dit blijft natuurlijk een wereldalbum en ondanks wat sommigen hier beweren was Madonna met dit album wel degelijk een pionier, want ze zette dit muziekgenre goed op de kaart en wat volgde waren allemaal artiesten/bands die gingen meeliften op haar succes. En nee, dan heb ik het niet over artiesten en bands in de underground, die deden het inderdaad al jaren eerder.

Jammer dat nummers als Candy Perfume Girl en Shanti/Ashtangi het album wel hebben gehaald en sommige nummers niet, want tussen de rejects zitten een paar pareltjes die het album nog mooier zouden hebben gemaakt.

Mijn absolute favoriet is To Have and Not to Hold, zo breekbaar... zo mooi...

Ray of Light is Madonna op haar best en zoals we haar helaas eigenlijk nooit meer horen. Hierna werd het (op Confessions on a DanceFloor na) per album minder.

orbit schreef:
Een uitgebreider stuk over deze plaat, die nu al vele jaren mijn top10 siert... lastig. Waarom vind ik dit geweldig? Het zijn niet de scheurende gitaren, manische drums of prachtige zangstemmen in ieder geval, want die heeft MA niet.
MA heeft wel een aantal buitengewoon getalenteerde studioproducers binnen de gelederen, die werkelijk elk geluid binnenstebuiten draaien en uiteindelijk met de meest ijzingwekkende samples, keyboards en wat al niet meer in de knoppendozen en dradenkasten zit op de proppen komen

Waren hun eerdere platen nog speels, mellow en relaxed, met een duidelijke urbanvibe en de befaamde triphop-signatuur, op Mezzanine slaan de heren een geheel andere koers in. Duister, onheilspellend en broeierig. Vooral het laatste woord vind ik erg van toepassing op de muziek van MA. Er rommelt van alles onder het oppervlak, wat vals egaal lijkt, maar af en toe flink kringen maakt! Ieder nummer zit tot in de perfectie in elkaar en vormt een steentje in dit bouwwerk, wat het meest wegheeft van een grote aftertrip op een rokerige afterparty.. de partydrugs zijn nog actief, maar langzaam trekt de nevel weg en zie je spoortjes van real-life gekte en ellende opduiken. Dit is beslist een plaat in het cynische post-ecstasy tijdperk, toen de grootste pret er wel af was en mensen langzaam door het vernis van de massahype en de loze love-illusie heen begonnen prikken. Althans de mensen van MA, stel ik me zo voor

De plaat begint al meteen met donkere onderaardse slepende beats van Angel, met een vrij rock-georienteerde climax. Mooi, etherisch, maar inktzwart. Daarna komt meteen een van de hoogtepunten, Risingson, broeierigheid ten top! Precies wat ik net beschreef over die aftertrip/party ervaring.. het zit er allemaal in! "Boy-like people, make me toy-like" prachtig! Ook de afwisseling met het fluisterende stemgeluid (Horace Andy) en de bijna onmenselijke diepe tweede stem, kippenvel mensen! Teardrop is eigenlijk een buitenbeentje, liefelijk wiegeliedje van Elisabeth Fraser van Cocteau Twins met een onaardse lichtheid. Mooi, maar breekt de sfeer eigenlijk een beetje.. Het nummer daarna trekt je er gelijk weer in echter! Inertia Creeps is ook een meesterlijk nummer, traag, meanderend, bijna tribal. Heerlijk tripnummer. Daarna komt een lekker muzikaal intermezzo, vrij upbeat. Gevolgd door Dissolved Girl, met een zangeres die ook naadloos de sfeer aanvult van de broeierigheid en het thema van de afterparty Man next door is een reggae-achtige bedoening, maar wel prima in cue met de donkere atmosfeer van deze plaat. Een donker stukje dub dus, zoals Sly & Robbie of Aswad dat zouden omschrijven. Leuk detail: hier zit een sample van The Cure in verweven (dripdripdripdrip). Goed nummer! Daarna Black Milk, een redelijk upbeat nummer, weer met Fraser aan de vocals, zou zo op "Protection" kunnen. Desalniettemin toch zwaarder en meer inline met de plaat dan Teardrop imo. Het titelnummer is wellicht een van de meer broeierige nummers op de plaat, met weer die afwisseling tussen gefluister en die streng klinkende diepe stem. Group Four is een heerlijk doortrippend nummer, triphop ten top! Afwisseling tussen de twee zangeressen van de plaat, Andy.. prachtig nummer, lichter dan de rest en bijna een soort verzoening op de plaat na wat roerige momenten Daarna krijgen we de uitluiding weer in dezelfde trant als het intermezzo Exchange.. beetje blue lines-achtig zelfs. Maar het kabbelt heerlijk weg naar een welverdiende rust na een enerverende luistersessie.

Een monumentale plaat! Zoals ze in dat genre, of in welk ander genre, maar zelden worden gemaakt. Als alle "zwarte" muziek zo zou klinken zou ik er meteen hooked aan zijn.. Een retedikke 5* en deze plaat zal altijd in mijn geheugen blijven hangen, ook al staat hij misschien ooit niet meer bij mijn top10 (wat natuurlijk ook maar een arbitrair concept is )

Afsluitend kan ik zeggen (Risingson):
"... And now's about the time you gotta leave all These good people...dream on ..."

dazzler schreef:
MEZZANINE 1998

Als een gepantserde kever sleept Angel je het album binnen.
Het korte geklik van zijn chitine schild contrasteert met het venijnige gitaarwerk.
De spaarzame vocalen kleuren de track die qua opbouw aan Dead Can Dance doet denken.

Risingson zet ons meteen in de juiste groove: Portishead met dub ambities. Vet cool.
Dat de jaren 90 het woord crossover een nieuwe dimensie gaven is een understatement.
Toch verstoort de wat dunne stem van de zanger de pret enigszins. De muziek is dik in orde.

Teardrop is een juweeltje. Minimalistisch in zijn soort, maar tegelijk toch met een krokant randje.
Van het juiste akkoorden schema voorzien om Elisabeth Fraser een nieuw forum te gunnen
na het ontbinden van Cocteau Twins. Het vocale arrangement lijkt me dan ook van haar.

Haal je tamboerijn en toeter maar uit de kast, want op Inertia Creeps gaat Massive Attack
weer behoorlijk etnisch. Opnieuw voel ik enige verwantschap met Dead Can Dance. Het lijkt
wel of Massive Attack een drum 'n' bass variant brengt van DCDs zuiderse roffels (Spiritchaser).

Exhange paart de muzikaliteit van Air aan de filmische beats van Portishead.
Dat zorgt zonder meer voor een jazzy injectie. Muziek om bepaalde dingen bij te doen.
De opbouw van het album verloopt tot hiertoe perfect. Een instrumental op nummertje vijf.

Dissolved Girl start al helemaal als All I Need van Air. Maar Moon Safari en Mezzanine zijn
dan ook tijdgenoten, broer en zus. De Britten omarmen de beat, de Fransen de melodie.
Het eerste nummer trouwens dat zichzelf wat meer ten dienste stelt van de zanglijn.

Het lijdt weinig twijfel dat de gastzangers het niveau van het album optrekken.
Horace Andy maakt van Man Next Door zowaar een echte song. Met de druiper
van Robert Smith in de achterkeuken zelfs voorzien van een vleugje humor.

Black Milk heeft een blinkende piano in de achtergrond. Een nummer
dat de nodige suspense in zich draagt en met Fraser als de perfecte vertolker.
Toch treedt de song iets te lang in hetzelfde spoor. Pas aan het einde krijgt ie wat kleur.

Mezzanine is een topnummer. Een compositie waar de inkleuring primeert op de basis.
En dit keer vocaal best in orde, zonder dat men beroep moest doen op gastzangers.
Het lijkt soms even of je naar een slaperige Neil Tennant zit te luisteren.

Heel wat albums uit het genre pakken uit met tracks die tot ver over de 6 minuten lopen.
En het moet gezegd dat een hypnotiserende beat de nodige tijd vraagt om te kunnen inwerken
op je geest. Toch resulteert de optelsom van al die lange composities in een wel erg lange reis.

Group Four is dan een nummer dat nogal ongelegen komt aan het einde van de rit.
Ik weet ook niet precies of Frasers kristallen stemgeluid zo'n fluisterende gozer verdraagt.
Voorlopig het minste nummer van een anders erg sterk album. Maar als Group Four
dan zachtjes brommend begint te rocken, kan ik er toch wel weer weg mee.

De echo van Horace Andy in track 11 beschouwen we als een mistige reprise.

aERodynamIC schreef:
Het zal een jaar of 7 geleden zijn tijdens een concert van ik meen Zita Swoon (kan ook dEUS) geweest zijn dat er vooraf een nummer draaide waardoor ik even van slag raakte. Dat ik me stond op te warmen voor één van mijn favoriete live-bands ooit maakte even niet meer uit. Dit nummer was geweldig, dit nummer wilde ik nog een keer horen, dit nummer moest ik hebben.
Maar wie was het? Daar kwam ik snel achter omdat degene met wie ik daar was het kende: Mercury Rev, en het nummer heette Goddess on a Hiway.
Het is dat de cd-shops gesloten waren en er nog een goed concert moest kopen, anders was ik spontaan de zaal uitgerend om dit album te pakken te krijgen. Een album waar zo'n goed nummer op stond moest in zijn geheel wel goed zijn was mijn redenering.
Een redenering die ik achteraf alleen maar kan bevestigen met een volmondig JA.
JA, dit is een geweldig album.
JA, dit is betoverend.
JA, dit weet me tot op de dag van vandaag te overtuigen.
JA, Goddess on a Hiway is een van mijn favoriete songs ooit.

Zodra Holes het album opent ben je de wondere sprookjeswereld van Mercury Rev binnengewandeld.
Denk nu niet aan het Volk van Laaf of aan Droomvlucht.
Dit is muziek die je weet weg te voeren van al je dagelijkse beslommeringen. Bij nummer 2, Tonite It Shows is dat definitief duidelijk geworden mocht u nog enige twijfel hebben.
Vervolgens belanden we in de vorm van Opus 40 bij het eerste echt enorme hoogtepunt. Een nummer dat mij helemaal weet op te slokken.
Gelukkig niet helemaal, want er moet nog verder geluisterd worden. Heel veel adempauze krijg ik daar niet voor, want 2 nummers verder en we zijn er: Goddess on a Hiway. Stereo op topkracht, buren minder blij, maar aERo in hogere sferen.
En alsof ze het er om doen, weer 2 sterke nummers vormen de opmaat voor musicmeter-vinkje nummer 3 bij dit album: Delta Sun Bottleneck Stomp.
Dit swingt de pan uit. Een beetje vreemd, maar wel lekker.
Een betere afsluiter kan ik me niet wensen.

Deserter's Songs? Als u het mij vraagt mijn favoriete album van deze bijzondere band.

RockAround schreef:
Wondermooie, Pink Floyd-achtige plaat die je door dikke wolken van muziek meevoert naar dromerige sferen. Moeilijk te beschrijven wat er nu net zo goed aan is: de melodieën liggen bijzonder in het oor, de teksten zijn prachtige mysterieuze gedichten en de zang is apart, maar past er gewoon bij. Iets meer variatie had dit album goed gedaan, maar nu is het een zalige trip op de grens van wakker zijn en slapen, met Holes, Hudson Line en Goddess on a Highway als hoogtepunten onderweg. Als een droom die door je hoofd blijft spoken, zelfs uren nadat je eruit wakker bent geworden door een snerpende wekker.

deric raven schreef:
Placebo is een muzikale samenvatting van wat er de 10 jaar daarvoor gebeurde.
Dromerige gitaarpop ondersteund door een typisch brits stemgeluid.
Ondersteund door een strak ritme.
Smashing Pumpkins en Stone Roses.
Al kost het enige tijd om te wennen aan het geluid van Brian Molko.

Pure Morning en Every You Every Me hebben een hypnotiserende werking.
Als een mantra nestelt de tekst in je hoofd.
Religieuze hymne.
De opwekkende werking is als cafeïne.
Warme mok zwarte koffie tegen de slapenloosheid.
Energie voor de komende uren.

Vervolgens de agressie in Brick Shithouse.
Maar wat klinken die akkoorden verfrissend.
Alsof je naar het betere werk van Sonic Youth aan het luisteren bent.
Daydream Nation en Sister in mijn achterhoofd.

You Don’t Care About Us.
Een begin dat veel weg heeft van Just Like Heaven van The Cure.
Invloeden die ook hoorbaar zijn in Burger Queen en Without You I’m Nothing.
Laatstgenoemde had perfect op Wish gepast.

Met Scared Of Girls en Allergic presenteren ze zich als ideale festivalsband.
Het gevoel weten ze over te brengen.
Beelden van een hossende massa.
Het verlangen om dit live te ervaren wordt steeds groter.

Meer de diepte in met The Crawl, My Sweet Prince en Ask For Answers.
Puberangsten openbaren zich.
Al moet Molko qua emotie een soortgelijke androgene artiest als Brett Anderson van Suede voor zich houden.

Kondoro0614 schreef:
"My heart's a tart, your body's rent. My body's broken, yours is bent."

Zoals ik al vertelde bij mijn mening op het debuutalbum heb ik er voor gekozen deze band in een marathon te gooien, aangezien ik de band vrijwel opnieuw leerde kennen en ik toch heel overtuigd werd. Dit tweede album heeft mijn favoriete song uiteraard op de plaat, vrij cliché maar het is wel zo, waar ik ook de tekst heb gequote hierboven. Ik wou eigenlijk deze plaat wat eerder beoordelen maar, dat doe ik meestal zondags en aangezien ik afgelopen zondag bij de eerste concert van het jaar was (als we het over de duivel hebben, ook de band die hierboven wordt benoemd), had ik er helaas geen tijd meer voor.

Ik denk dat deze plaat toch wel mijn ontdekking is geweest van de band in het algemeen, ik weet het vrijwel zeker. De plaat heeft eigenlijk alles, en wisselt lekker af van harde alternatieve rock sounds tot de toch wat meer depressieve sounds, die gelukkig nog niet in overvloed zijn. Je merkt dat de band een klein stapje terug heeft genomen van het vorige album, en ik vond dat er wat minder harde nummers aanwezig waren hier op dit album. Want met 'Brick Shithouse' en 'Scared of Girls' komen ze het dichtste bij het agressieve sound van de vorige plaat, en voor het algemeen is het vrij rustig.

Maar is deze plaat gelijk mijn favoriet? Nee, totaal niet. Ik had toch wat meer hardere nummers verwacht, en toch wat minder ballads. Want over het algemeen is de plaat vrij rustig, en deprimerend wellicht ook wel. Er staan echt wel een paar parels tussen, die toch wel mijn beeld rondom 'Placebo' vervullen het is alleen in het algemeen zeker niet een echt verassende plaat, zoals ik dat bij de het debuutalbum weer wel heb beleefd.

Toch kent de film heel veel songs die ik graag mag luisteren, en is de plaat in mijn ogen onmisbaar in je luister proces van 'Placebo', en hoort toch wel bij hun meesterwerkjes. Zoals nummers als 'The Crawl', 'Without You I'm Nothing' en 'Pure Morning' zijn voor mij echt niet te vergeten, en kan ik nog héél vaak luisteren. De plaat zit zeker bomvol met heerlijke songs, toch mis ik het agressieve iets te veel, of het is nog gewenning!

Oh, ja, en zeker de 'hidden track' genaamd 'Evil Dildo' niet te missen, heerlijke instrumentale song die er voor mij ook uitschoot!

aERodynamIC schreef:
Dat ik niet vies ben van wat glamour en kitsch in de popmuziek is wel bekend. Flamboyante artiesten doen het ook altijd goed bij mij.
Zo heeft Rufus Wainwright een tijd in mijn top 10 gestaan met Want, two. Maar hoe is het allemaal begonnen met deze meneer?
In 1998 stond er een recensie over deze cd in het blad OOr en dat sprak me wel aan. Ik heb de cd toen eigenlijk zonder vooraf te luisteren gekocht.
Aanvankelijk had ik daar wel wat spijt van, want het pakte me niet gelijk. De muziek vond ik leuk, had hier en daar wat weg van die andere flamboyante nicht Marc Almond, maar die zeurderige stem.......... pffffff........... die hees ik niet altijd.

En daar opent de cd al direct mee: het eerste wat je hoort op Foolish Love is het dreinerige toontje van Wainwright. Hij geeft zelf altijd aan van opera te houden en dit lijkt er niet op of wil er niet op doen lijken, maar toch heeft het wel wat theatraals, een beetje vaudeville en cabaret. Berlijn jaren '20 of iets dergelijks.
Heel gedurfd om hier mee op de proppen te komen en toch was het in die tijd wel wat nieuws. We waren wel toe aan wat meer schwung in de pop- rockwereld.

Danny Boy klinkt ook niet bepaald van deze tijd. Het is een zwierig nummer dat dan wel niet van deze tijd mag zijn maar daardoor mooi tijdloos is te noemen.
Tekstueel gezien pijnlijk: het gaat over het verliefd zijn als homo op een hetero, uiterst pijnlijk dus en dat hoor je ook wel doorklinken.

April Fools is wat meer pop en vind ik van een hoog niveau. Op de achtergrond hoor je o.a. zus Martha meezingen. Zij is vaker te horen op het werk van broer Rufus.

In My Arms kenmerkt weer dat wat zweverige, zeurderige zingen van Rufus. Ik kan me voorstellen dat mensen er van gruwen, het kostte mij immers ook tijd. Zus Martha heeft hier een belangrijke rol op de achtergrond. Het is nog net geen duet te noemen, maar ze is absoluut onmisbaar, ze voegt iets extra's toe. Ze is het engeltje op de rechterschouder van haar broer en samen maken ze er iets magisch van.
Opera he..........hmmm..... dan komt Millbrook een beetje in de buurt. Laat ik het zo zeggen: bij een nummer als deze zie ik geen jeugdhonk voor me met halfbezopen jongeren die uit hun dak gaan op harde rock muziek. Hier komt het deftige publiek op af die zich zetelt in pluche.
Het is een haast klassiek nummer met het nodige laagje edelkitsch.

Baby draait om Rufus en zijn piano-spel omgeven door strijkers. Hierdoor is het een beetje zoet, maar zoetigheid op zijn tijd kan o zo lekker zijn en dat is dit nummer zeker ook.
Het vrolijke Beauty Mark heeft weer dat cabareteske uit vervlogen tijden. Het is een nummer dat gaat over zijn moeder (ook geen onbekende in de muziekbizz als zijnde één van de McGarrigle sisters).

Dan een nummer over een lievelingsstad van mij Barcelona. Een nummer dat per draaibeurt lijkt te groeien. Het heeft een romantische inslag. Heel knap hoeveel sfeer hij weet te scheppen door alleen al zijn stemgebruik in combinatie met hier en daar backing vocals. De instrumentatie is redelijk spaarzaam voor zijn doen maar klinkt heel vol.

Bij Matinee Idol moet ik altijd denken aan het Marc Almond album Mother Fist and Her Five Daughters. Het ademt dezelfde sfeer. Pop extravaganza it is!
Dit is Rufus op zijn best.

Damned Ladies heeft een engelachtige sfeer. Het is wederom wat soberder van opzet en straalt toch wat rijks uit. Dit ongetwijfeld door het gehum van de backings in combinatie met het prachtige pianospel.

Sally Ann haalt je helemaal weg van waar je op dat moment bent. Alsof je in een film stapt uit lang vervlogen tijden. Films zoals ze eigenlijk niet meer gemaakt worden. Geen sprake van haast maar een oase van rust. Mooi trompetje ook op de achtergrond. Heerlijk tot-rust-kom-nummer.

Imaginary Love mag het album afsluiten. Ook op dit nummer toont Wainwright zich een waar vakman en hoop voor de toekomst. Dat muzikale genialiteit in zijn genen zit is overduidelijk, maar wat wil je met zo'n familie.
Daarnaast is Rufus Wainwright een charmant entertainer, eentje die we helaas niet veel meer tegenkomen op deze manier. Het lijkt alsof hij zichzelf niet altijd serieus neemt. Moet je ook niet doen, maar zijn muziek des te meer.

Dit album is een groeibriljantje gebleken. Het kost moeite om het te doorgronden, maar als het eenmaal lukt heb je wel iets tijdloos en kostbaars in bezit. En dat veel mensen het niet oppikken of op willen pikken zal me dan een rotzorg zijn (ik ga hier niet de onderhond uithangen en mezelf zielig vinden).
Ik kijk nu al uit naar zijn nieuwe album dat er binnenkort zit aan te komen: Release the Stars..................

Thomzic schreef:
Enkele keren een vlaag van Rufus voorbij horen komen, onder andere bij Antony & The Johnsons. Op de gok deze plaat meegenomen bij de platenboer, omdat die bijzondere, zagerige stem die mij aantrok. En ja, stiekem ook die smekende blik van hem op de voorkant.

Een heel album ligt voorlopig nog wat zwaar op de maag. Maar dit album blijft aan me trekken en heeft een soort van magneetwerking. En stukje bij beetje krijgt het meer waardering. De zagerige of zeurdige stem is toch de kracht, met een vaak sober instrumentale omlijsting. Zal hem in de toekomst nog zeker vaker opleggen, en wellicht ooit helemaal omarmen.

ArthurDZ schreef:
In 1998 was de Antwerpse muzikant en beeldend kunstenaar Stef Kamiel Carlens net een kleine twee jaar uit dEUS gestapt. Hij had dan wel een serieus steentje bijgedragen aan de eerste twee platen van de moeder aller alternatieve belrock, de rusteloos creatieve ziel had een eigen muzikale uitlaatklep nodig. Weg van de peper-in-het-gat-rol die hij bij dEUS leek te bekleden (of daar lijkt het toch op als je hun albums met en zonder Stef Kamiel met elkaar vergelijkt) ging hij als een soort Vlaamse George Harrison helemaal los, en creëerde met zijn eigen band het pareltje I Paint Picures On A Wedding Dress, de eerste onder de naam Zita Swoon.

Drie jaar eerder, nog ten tijde van dEUS, had de groep onder de naam Moondog Jr. al de plaat Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat uitgebracht (als je je ooit hebt afgevraagd hoe het zou klinken als Tom Waits twintig jaar jonger was geweest en in de jaren ’90 zijn debuutplaat had opgenomen met een zigeunerbende, dan heb je nu je antwoord) maar die groepsnaam mochten ze niet blijven gebruiken van de echte Moondog, een Amerikaanse excentrieke modern classical-componist die ook wel bekend stond als ‘de Viking van 6th Avenue’ omdat hij daar jarenlang straatoptredens gaf uitgedost met een cape, hoorntjeshelm en speer. Flauw hoor!

Maar goed, I Paint Pictures On A Wedding Dress dus. De plaat waarop Stef Kamiel wat afstand nam van de bluesrock en Tom Waits, en meer zijn eigen gekke hybride werd van vanalles en nog wat. Een flinke pop-injectie hier, een funky in het rond stuiterende baslijn daar, en soms toch weer teruggrijpend naar het eerste album, de band trok zich waarschijnlijk nergens iets van aan tijdens de opnames. Zonder dat het te veel van de hak op de tak springt overigens.

Want hoe verschillend bijna elk nummer ook klinkt van het vorige, de songs op de plaat zijn in te delen in twee categorieën. De eerste bestaat uit de up-tempo stampers, popnummers met telkens weer een heel dikke knipoog, zoals de disco-sneltrein My Bond With You And Your Planet: Disco en She = Like Meeting Jesus, een soort dronken indie-anthem. De andere categorie laat de gevoelige kant van Stef Kamiel zien, in een paar hartverscheurend mooie ballads. Vooral Ragdoll Blues en Our Daily Reminders zijn prachtige voorbeelden van hoe rauwe emoties en ruw talent hand in hand kunnen gaan. Stef Kamiels oor voor geweldige melodieën en oorwurmende zanglijnen doet de rest.

I Paint Pictures On A Wedding Dress mag gelden als een van de grootste belpop-classics van de jaren ’90 en verder. Een gestroomlijnde plaat waarop toch ruimte genoeg is voor creatieve uitbarstingen en speelse spontaniteit, en het definitieve visitekaartje van een van de origineelste stemmen van het Belgenland. Santé!

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

aERodynamIC schreef:
Stef Kamil Carlens beschouw ik als één van mijn grootste muzikale helden. Vooral live weet hij me telkens weer te pakken vanwege zijn energie op het podium. Of het nu onder de naam Moondog Jr. is, Zita Swoon, de kunstzinnige projecten onder de naam Zita Swoon group of gewoon solo: het is allemaal even geweldig. Een fanboy? Jazeker! Al vanaf de eerste keer dat ik hem zag als bassist bij dEUS in 1994.

Toch wist dEUS me thuis wat makkelijker en beter te boeien. Hun albums, zeker de eerste drie, vind ik geniaal. Zita Swoon is vooral een podium gezelschap. Toch heeft de band genoeg schitterende werken afgeleverd en als ik er zo eens op terugkijk is er eigenlijk niet eens zoveel onderscheid met dEUS. Ook thuis uit de speakers dus niet.

I Paint Pictures on a Wedding Dress mag best een hoogtepunt van Zita Swoon genoemd worden. Het is en avontuurlijk album waar alle aspecten van deze band zich perfect weten te verenigen. Of het nu gaat om het broeierige Song for a Dead Singer over Jeff Buckley of om schitterende ballads zoals Ragdoll Blues, het is allemaal mooi. Josie blijkt een rode draad te zijn geworden in de nummers van Stef en My Bond with You and Your Planet: Disco! is live telkens weer een hoogtepunt.

Een klassieker uit België. Nu opnieuw op vinyl uitgekomen (inclusief The Sound Hobbyist). Een mooie reden het weer te draaien.

I Paint Pictures on a Wedding Dress behoort al bijna 20 jaar tot mijn favoriete albums en zal dat voorlopig ook wel blijven doen. Dit is muzikaal avontuur van zeer hoge kwaliteit.