dazzler schreef:
HEAVEN OR LAS VEGAS
is volgens mij de meest toegankelijke Cocteau Twins plaat.
Maar die meer gestroomlijnde sound haalt hier en daar de essentie
uit het werk van de Schotten: de multi-gelaagde arrangementen.

Cherry-coloured Funk wordt heerlijk onderkoeld gezongen.
Lang geleden dat Elizebeth Fraser de lagere stemregionen roerde.

Pitch the Baby geeft correct aan dat dit album in het teken stond
van de geboorte van Robin en Elizabeths eerste kindje.
Een nummer dat mij echter minder kan overtuigen.

Iceblink Luck haalde een mooie plaats in de independent lijsten.
Terecht omdat deze ode aan dochterlief alle kwaliteiten van hitsingle heeft.

Fifty-fifty Clown schudt opnieuw met de rammelaar.
Vocaal best aangenaam en met een broeiërige begeleiding.

Heaven or Las Vegas is de tweede topper van het album.
Verkrijgbaar op promosingle en nog hitgevoeliger dan Iceblink Luck.

I Wear Your Ring is een degelijke lovesong die niet lang blijft hangen.
Zo is het met meer nummers op deze plaat vind ik ... vluchtiger dan voorheen.

Fotzepolitic haalt eindelijk weer het niveau van de intrigerende CT nummers.
Hier zijn de arrangementen zowel vocaal als instrumentaal ge(s)laagder.

Wolf in Breast is opnieuw een aardige, wat jazzy albumtrack zonder pretenties.
Zo aardig zelfs dat die wolf verdacht veel op een pasgeboren lammetje gaat lijken.

Road River Rail vind ik wel veelzeggend in zijn eenvoud.
Het spelen met de drie R-woorden uit de titel leidt tot mooie melodieën.

Frou-frou Foxes in Midsummer Fires (soms zijn de titels er echt over)
is weer zo'n zorgvuldig uitgekristaliseerde album afsluiter.

Geen enkel slecht nummer op Heaven or Las Vegas,
maar wel te veel doorsnee albumtracks om mij tot een 5 te verleiden.
Ik hou het bij tracks 1, 3, 5 en 7 met 9 en 10 als aanvaardbare reserves.

Maar het verhaal is echter nog niet gedaan.
De CD-single van Iceblink Luck had nog twee bonustracks in petto.

Mizake the Mizan (soms zijn de titels subliem)
is een nummer dat bijna vervliegt in zijn ongrijpbare schoonheid.

Watchlar is een ritmisch prettige compositie.
Maar het is duidelijk waarom dit een b-kantje werd.

Dan is er ook nog Dials dat op de promo single
van Heaven or Las Vegas stond, maar weinig om het lijf heeft.
Wat overblijft zijn blozende kinderwangetjes.

Ook vermeldenswaardig is The High Monkey Monk,
uit dezelfde sessies en op een promosampler verschenen.
Samen met Dials verkrijgbaar in de complete 4AD single box.

Suicidopolis schreef:
Als je naar het eerste nummer van dit album luistert, krijg je het gevoel dat de poorten van de Hemel zich langzaam wagewijd openen. Een prachtige, sensuele, halfnaakte Engel, deels gemystifieerd door het verblindende licht, al spelend op haar lier, lokt je, als ware het een Sirene, binnen in dit paradijs waar Aardelijke geneugden verdwijnen in het absolute niets in vergelijking met wat je hier allemaal te wachten staat...

Spijtig genoeg wordt deze bovenaardse ervaring niet meer zo intens herhaald in het vervolg van het album, wat niet wegneemt dat het over de gehele linie een parel van een droom album is. Die klankpaletten zijn werkelijk om bij flauw te vallen, zo prachtig zwevend. Dat die Goddelijke stem daar voor een groot deel verantwoordelijk voor is, staat volledig buiten kijf. Grappig, want die stem was net wat mij eerst tegenhield om mij te verdiepen in het Cocteau Twins oeuvre. Ik weet niet meer welke nummers ik vroeger had gehoord die me niet zoveel zeiden, maar God almachtig, ben ik dankbaar dat ik dan, na het beluisteren van "Five Ten Fiftyfold" (vanop Head Over Heels), toch maar besloot een album van ze in huis te halen!

Voorts versta ik, zoals vele anderen, geen iota van wat deze lieflijke Nimf mij allemaal verhaalt, maar het zou dan ook getuigen van een onuitstaanbare arrogantie om te verwachten dat wezens zoals deze die hogere sferen bewonen gebruik zouden maken van een minderwaardige, inefficiënte Aardse taal om te communiceren. De paar woorden die ik wèl meen te verstaan, doen mij vermoeden dat dit echter slechts illusies zijn. Tenzij ze het inderdaad over anti-Gremlins heeft in één van de nummers ("Don't feed them between the sunrise and sunset" in "I Wear Your Ring"). Neen, ik beschouw de stem op dit album, zoals over het algemeen geldt voor Shoegaze, een genre waaronder ik dit toch wel meen te mogen klasseren, eerder als een instrument.

Het enige nummer dat me wat onder de, door de overige nummres, gevestigde norm lijkt te zijn is "Fotzepolitic". Het doet wat te kermis-soap achtig aan naar mijn zin. Wat mij betreft hadden ze dat nummer er beter gewoon afgelaten.

Maar verder dus quasi niets dan lof! Haal die luchtballon uit de garage, vervang de gascontainer met een nieuwe, en laat de klanken van dit album je leiden op je wereldtocht! Wie weet geraak je wel hoog genoeg om oog in oog te komen staan met deze Deerne...

aERodynamIC schreef:
(afbeelding)

jerome988 schreef:
Bij Famous People was ik even in de war, maar 1990 is dus hun geboortejaar.

aERodynamIC schreef:
Zomer 1990: aERo ging met vrienden op reis naar Spanje. Ja u kent dat wel, zo'n foute busreis die zo'n beetje 24 uur duurt richting het warme zuiden om daar te liggen bakken en braden en uitgaan tot je er bij neervalt.
Het was niet helemaal mijn idee, maar goed, ik zou meegaan. Al in de bus besefte ik dat ik weinig ophad met types die er genoegen in schepten de hele rit wakker te blijven en de condooms rijkelijk door de bus te doen vliegen...... sorry, ik dwaal af naar één van mijn foutste beslissingen ooit.

Een minder foute beslissing was om een op dat moment zeer geliefd ceedeetje mee te nemen, namelijk dit Violator van Depeche Mode en nog veel mooier was dat de plaatselijke disco's Enjoy the Silence en Personal Jesus ook ontdekt hadden. Wat heb ik gedanst op die 2 nummers, maar het album bestaat niet alleen uit die 2 hits er staat meer moois op.

Wat te denken van de opener World In My Eyes. 'Let me take you on a trip around the world and back. And you won't have to move you just sit still'. Kun je een betere tekst bedenken om een album mee te beginnen? Nee, dat dacht ik ook niet. En het is een bezwerende trip. Buiten dat het bezwerend klinkt vind ik het ook een buitengewoon sensueel klinkend nummer.

Sweetest Perfection klinkt diep en donker en is van ongekende schoonheid. Tergend langzaam kruipt dit je muzikale aderen binnen en zorgt voor een bijna gevaarlijke verslaving, want het nummer laat je niet meer los.
En dan volgt één van de allersterkste songs ooit van Depeche Mode. Het nummer waar ze in Spanje ook behoorlijk dol op waren. Zodra het intro startte raakte de dansvloer in mum van tijd stampvol, maar dat belette mij niet om er tussen te gaan staan, mijn vrienden achterlatend in hun wanhopige poging meiden aan de bar te versieren. Lekker laten staan, ik dans er wel op los: Reach out and touch faith.

Halo is ook al zo'n sterk album. Met nummers als deze kun je zien dat de band wel degelijk schitterende nummers kan schrijven die misschien minder geschikt zijn voor de top 40 en aanverwanten maar die een dusdanige schoonheid hebben dat ze de hitstatus zonder hitnotering met groot gemak overstijgen.

Het blijft parels rapen op deze trip, want Waiting For The Night zie ik als het mooiste nummer van Violator. Het is zacht, warm en heeft iets troostends. En wat een mooie geluiden zijn hier te horen. Alsof de engeltjes besloten hebben de hemel te verlaten en ons ruim 6 minuten op aarde te komen vergezellen.

En dan die hit he. Dé hit mag ik wel zeggen: Enjoy The Silence. Waar de dansvloer bij Personal Jesus al overbevolkt raakte daar in die warme Spaanse discotheken, daar heb ik geen benaming meer voor wat er gebeurde op dit nummer. Als haringen in een ton op een dansvloer vol Britten, Nederlanders, Duitsers, Belgen en wat Spanjaarden. Maar belette mij dat te dansen? Welnee. Ik mag achteraf van geluk spreken dat ik na dit nummer telkens zonder kleerscheuren de dansvloer afkwam. Een tophit en dat is het!

Ook Policy Of Truth was een klein hitje. Niet in die disco's maar wel in de hitparades. Heerlijk zoals de heren de gitaar in de muziek weten te betrekken.

Blue Dress gaat weer meer de diepte in en heeft een emotioneel laagje. Alsof ik het zeewater weer voor me zie en ook die stranden, maar dan wel zonder ook maar één tourist in de buurt. Sweet dreams aERo, maar soms is het gewoon lekker om even weg te dromen en dat gaat met een nummer als dit gewoon erg goed.

Clean sluit de trip af. Ik weet nog goed dat ik dit nummer draaide op de terugreis na afloop van een van mijn foutste en niet eens zo'n geweldige vakantie ooit.
Hoe somber dit nummer ook klonk; bij mij geen enkel spoortje van weemoed. Ik was blij weer naar huis te kunnen. Nog steeds als ik dit nummer hoor moet ik even denken aan die busreis terug.

Gelukkig gaan vreselijke vakanties ook weer voorbij en nog veel gelukkiger gaat dat niet op voor mooie muziek. Die kun je tot in den treure blijven draaien.
Violator is zo'n album dat altijd wel weer tevoorschijn komt uit de kast.
Noemen we klassiekers..............toch?!..........

Reint schreef:
The Smiths is mijn favoriete band. Hun standpunten komen vrijwel altijd overeen met die van mij. Morrissey haatte de koude, 'harteloze' synthpop van de jaren 80 (The Smiths worden rgelmatig aangehaald als redders van Britse gitaarpop). Zo zag ik Depeche Mode dus ook, en een singletje als New Life bevestigde dat idee.
Ik was dan ook verrast toen ik in een interview met Johnny Marr hem Depeche Mode hoorde noemen als beste band van de jaren 80 (samen met The Smiths en New Order en...?), en ik later las dat Violator en Songs of Faith and Devotion zijn goedkeuring hebben.
Toen ik Violator voor 7 euro zag liggen was de keuze dus snel gemaakt.

Wat mij opvalt is dat de band ook echt een gitarist heeft. Het is dan ook heerlijk hoe die gitaar wordt gemengd met de electronica. Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld de slides op Sweetest Perfection, de electro-blues van Personal Jesus, de hemelse tonen op Enjoy the Silence, de groove en daarna de hook van Policy of Truth.
Daniel Miller hierover: ''Whenever they feel like they are going a bit too rocky, Depeche Mode always react very strongly against that. Especially Martin. Much as he loves playing his collection of vintage guitars, Martin is very conscious there is a line that Depeche do not cross. They are an electronic band that use guitars, not a rock band that use electronics.''
Het mooie is dat Martin Gore als gitarist niet nadrukkelijk aanwezig hoeft te zijn, maar gewoon een geweldig oor voor melodie heeft. Nergens speelt hij powerchords of solo's of een noot te veel, precies wat ik ook zo in Johnny Marr waardeer.

De plaat zelf: prachtige nachtbeelden, sterrenhemel, winter... (Achtung Baby komt qua sfeer in de buurt) en geen minderwaardig nummer. Knap is dat vrijwel heel de plaat dansbaar is, zonder flauw te worden (neem de opener), erg hoekig geluid en toch donker. Wat een plaat! Geweldig gewoon.

Welke plaat komt qua geluid het meest in de buurt van DM?

aERodynamIC schreef:
In de jaren '80 waren veel vrienden van mij nogal into Marillion (wie niet dacht ik soms wel eens).
Voor mij was dat een band in de categorie best leuk, maar meer ook niet. Logisch ook wel, want ik was nogal into Prince-funk en daar behoorde deze band zeker niet toe

Er was een solo-album van Fish voor nodig om met andere ogen naar Marillion te gaan kijken, en dat album was Vigil in a Wilderness of Mirrors. Eén van die vrienden had dit album en ik werd er gelijk verliefd op (op die cd dan he ).

Het begon al met de opener Vigil. Het is vooral het moment waarop dit nummer in de draaikolk terecht komt (zoals ik dat altijd zie). Laten we zeggen vanaf 4 en een halve minuut. Ik kan me daar heerlijk in laten meeslepen.

Big Wedge is dan weer een nummer dat er voor zorgt dat dit geen 4,5* of 5* is voor mij. Ik vind het iets te zeurderige 80's rock.

Geen nood State of Mind trekt me al weer wat meer, om er bij The Company voor te zorgen dat ik weer helemaal opveer. Wat zeg ik? Wat er voor zorgt dat ik de neiging krijg willekeurig wie bij de armen te grijpen en er eens flink een zwierige rondedans mee te maken, kan me niet bommen waar. Bombastisch? Jazeker! En wat voor bombast. Bravo Fish!!!

En dan het nummer waar ik verliefd op werd (Martijn: bedankt jongen dat je me aan deze cd hebt geholpen ): A Gentleman's Excuse Me. Ik heb een hoop favoriete nummers. Een top 10 is ondoenlijk voor me, maar als die top 10 een beetje uitgerekt mag worden (een beetje veel graag) dan staat deze erbij. Heel erg mooi. Nog steeds.

Helaas volgt het wat lelijke rocknummer The Voyeur (I Like To Watch) dit juweeltje op. Een beetje een skip-moment.

Family Business daarentegen kan mijn goekeuring zeker dragen. Dit is gewoon een mooi symfonisch nummer.

Dit gaat ook op voor View From The Hill. Niet opzienbarend, maar gewoon degelijk vakwerk.
Cliche is dan weer zo'n wat dubieuzer nummer. Vind ik dit nu goed, of vind ik dit eigenlijk een draak van een nummer. Daar ben ik na 16 jaar nog steeds niet achter geloof ik.

Enorme hoogtepunten en een paar minpunten zorgen ervoor dat dit album op een degelijke 4* komt te staan.

Mr. Rock schreef:
Na zijn vertrek bij Marillion levert Fish hier een vrijwel perfect album af. Ook de vaak als minder bestempelde nummers als Big Wedge en Voyeur hebben duidelijk hun functie en vallen als puzzelstukjes op hun plek. Er staan nogal wat ballads op dit album dus enkele anderssoortige nummers zijn meer dan welkom. De opener en afsluiter zijn wel de prijsnummers, met hun prachtige opbouw. Maar vrijwel nergens zakt het niveau echt in. Alleen State of Mind doet me net iets minder.

aERodynamIC schreef:
2. Depeche Mode - Violator (1990)


De beste van Depeche Mode? Voor mij wel. Zeker eentje waar veel herinneringen aan vast kleven.

deric raven schreef:
Je houdt ervan, of je vind het totaal niks.
Het hoge schreeuwerige stemgeluid van Perry Farrel. Voor mij klinkt het altijd als Sting On Speed.
Die speed zou best kunnen kloppen, Jane’s Addiction experimenteerde volgens mij net zoveel met muziekstijlen als met drugs. Toch wel een vreemde eend tussen al het cross-over geweld.
Op het moment dat ze groot begonnen te worden besloot Farrel om met Jane’s Addiction te stoppen, en verder te gaan in Porno For Pyros.
Via die band; en het mooie nummer Pets ben ik hierbij beland.
Ook hier viel ik voor het rustige werk. Classic Girl is misschien wel een van de best bewaarde geheimen uit de jaren 90.

Voor mij was het ook een grote prettige verrassing dat Red Hot Chili Peppers gitarist Dave Navarro inpikte om mee te werken aan One Hot Minute.
Zijn bijdrage daar wordt vaak als minder af gedaan, maar juist hij tilde de songs daar nog omhoog.
Ik ben nog steeds van mening dat juist de overige Peppers in een creatief dal zaten, en hem de mindere nummers werden verweten.
Op Ritual de lo Habitual zit hij meer op zijn plek.
Hier klinkt een fris bandgeluid (ondanks de drugs), en mag gezien worden als hoogtepunt van Jane’s Addiction.

Net onder Classic Girl zit voor mij Obvious.
Muzikaal erg sterk!!
Doet me zelfs aan de betere U2 periode denken.
Three Days is een mooie jamsessie wat bij mij dezelfde sfeer oproept als het tussenstuk bij Light My Fire van the Doors.
En natuurlijk blijft de clip bij Been Caught Stealing erg grappig.

Ronald5150 schreef:
Dit tweede album van Jane's Addiction is een schot in de roos. Voorganger "Nothing's Shocking" was al een goed album, "Ritual de Lo Habitual" vind ik nog wat sterker. Het album kent twee gezichten. De eerste helft is rockend, heerlijk funky en groovy. De stem van Farrell moet je liggen denk ik, maar muzikaal is het een feest, waarbij met name gitarist Dave Navarro alle registers opentrekt. De baslijnen zijn lekker vet en zorgen voor de eerdergenoemde funk (over het gehele album overigens) De tweede helft is rustiger van aard, de liedjes zijn langer, complexer en worden zorgvuldig opgebouwd. Daarom vind ik juist die nummers net wat spannender. Hoogtepunt vind ik het prachtige "Three Days". Ook hier steelt Navarro de show met heerlijk origineel gitaarwerk. Hij bewijst dat hij duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren en zijn geluid is op zijn minst eigenzinnig te noemen. Ik mag er in ieder geval erg graag naar luisteren. De tweedeling op "Ritual de Lo Habitual" zorgt er allerminst voor dat er geen cohesie is op het album. Ondanks de grote verschillen in aanpak in de liedjes klinkt het album toch als een geheel. Topplaat.

citizen schreef:
Ah, pinkpop '91...those were the days! Was dat toen ook niet met Primus toen de bas van Les Claypool de schaal van Richter deed uitslaan?
Afijn, terug naar dit album. Grijs gedraaid in de vroege jaren negentig, toen van het ene moment op het andere in een hoek gedonderd en de volgende tien jaar zelden tot nooit meer beluisterd. Kreeg stuipscheuten bij Love Rears en Solace en hoofdpijn bij Information Overload. Vandaag in heroverweging genomen - mooi weer, buitendeuren open, voorjaarsschoonmaakgevoelens...het stof moest weer eens uit de boxen worden geblazen...
Hiervan stond men dus in '91 op zijn kop. Een fris, energiek gezelschap met een hang naar de tachtiger jaren nu-metal en de funk van een decennium eerder, dat alles op smaak gebracht met teksten waaruit een heuse politieke overtuiging (!) te distilleren was. Dat laatste was (helaas) al eerder herontdekt door de rappers van o.a. Public Enemy e.a. die zich aan subtiliteit en weloverwogenheid weinig gelegen lieten. Nee, dan Living Coulour! De kwalificatie 'intelligente zwarte rock' klonk regelmatig...
Is het resultaat dan nog wel interessant, als alles zo goed is uitgedacht en cultureel -politiek correct?
Ja dus.
Ik zou zeggen - schuif dit retrospectieve gelul terzijde en luister gewoon, bij voorkeur staande (stilzitten is toch te moeilijk), naar deze spannende, opzwepende klanken, voortgebracht door een van de strakst musicerende bands van hun tijd. Het maakt voor mij deze dag, hoewel het buiten langzaam aan bewolkt wordt, meer dan goed!

Ruudf schreef:
Een uniek album, dit 'time's up'. De mix van funk, rock en metal vormt de herkenbare stijl van living colour die ze na hun debuut voortzette met dit album, dat als hun beste mag worden gezien.

Het begin van 'time's up' is knallend (lees gigantisch hard). Dat is dan ook de rede dat ik de titel-track in eerste instantie skipte terwijl ik iets dacht van; "wat een tering herrie!!".
Later ga je dat eerste nummer toch nog maar eens luisteren en dan ontdek je dat achter die "tering herrie" een geweldig lekker nummer schuil gaat. 'times up' begint met het luidende, tikkende geluid klokken, hoe toepasselijk. Vervolgens een muur van geluid, dat wil zeggen snoeinde electrische gitaren met een hysterische drummer daarbij. Dit gevolgt door een geweldig lekker stuk waar de heren iets tot rust zijn gekomen. Meer harmonie en controle.

Na de sample 'our history lesson' staat je het nummer 'pride' te wachten. Een van de nummers die de eerste keer al lekker klinkt, dit in tegenstelling tot de meeste nummers die je toch een paar keer gehoord moet hebben. Geweldig nummer, lekkere gitaar in een volmaakt evenwicht met het geweldige ritme van de drum.
Het nummer is redelijk rustig, maar loopt over in een muzikaal spectakel, de klapper 'love rears it's ugly head'.
Fantastisch opgebouwd, de lekkere funky sound word richting het einde gecombineerd met de rockende gitaar, die voor een geweldige ontlading zal zorgen.

Vevolgens keert de chaos weer terug met het nummer 'new jack theme'.
Heerlijk nummer, de chaotische sound is zelfs op zijn hoogtepunt in zekere zin gecontroleerd, en volmaakt ritmisch.
'somone like you' is het volgende nummer. Ook weer een wereld nummer. En nu ga je je afvragen hoe lang ze dit gigantisch hoge niveau vol gaan houden... het gaat nog door!!
Met het nummer 'elvis is dead'. Erg leuk humoristisch tussedoortje. Ik moest erg lachen de eerste keer.

De volgende klapper is 'type'. Opgevolgd door 'information overload' met de vreemde intro. Maar desalnietemin een goed nummer. Nogsteeds zijn de nummers ijzersterk.

De nummers 10 (under cover of darkness) en 11 (ology ..(sample)) zijn oorspronkelijk van hun eerste album 'vivid' en er is hier en daar dan ook wat aan gesleuteld.
Bij deze twee nummers stopt de reeks van fenomenale songs. Wat niet inhoud dat 'under cover of darkness' een slecht nummer is
Helemaal niet, maar persoonlijk vind ik het minder. Hetzelfde geld voor 'fight the fight'.

En dan, nummer 14 (solace of you). Heerlijk subtiel gitaartje, lekker licht zuid-amerikaans ritme. ...word je helemaal vrolijk van.
Dit is helaas niet te zeggen van het laatste 'echt' nummer op de cd, 'this is the life' . Hadden de beter in de kast kunnen laten liggen. Door het 'arabische gejank' in dit nummer ontstaat een erg irritant intro-tje. Gelukkig word dit in de laatse minuten goed gemaakt.
'this is the life' neigd naar de stijl van het album dat 'times up' zou opvolgen, 'stain'. De luchtigheid en de funk elementen die 'times up' zo lekker maakte verdwijnen, helaas. Met 'strain' verloor 'living colour' zijn magie.

aERodynamIC schreef:
Toen ik in 1987 kennis maakte met Marc solo (Mother Fist) was dat een bijzondere ervaring. Dit was toch wel anders dan de hitjes die ik toen van Soft Cell kende. De solo-albums die voor Mother Fist uitgebracht waren kende ik toen nog niet.
Een jaar later verscheen The Stars We Are en een heftige liefde was geboren en die is eigenlijk het meest consistent van allemaal gebleken na al die jaren. Het album dat nog het meest voor die heftige binding zorgde was dit Enchanted. Drie albums op rij waar ik zo verknocht aan raakte moet bijzonder genoemd worden.

Madame de la Luna heeft nog wel dat zeemans-achtige van Mother Fist in zich maar kent nu een wat wereldser uitstraling. Het is een charmant nummer waar accordeon voor de nodige zwier zorgt. Het nummer zet gelijk de toon voor de rest van het album wat één grote wervelwind zal blijken te zijn.
Waifs and strays is nog een singletje geweest maar wist niet echt de aandacht te trekken. Ook dit nummer kent de nodige zwierigheid. Het is een behoorlijk barok-getint album en daar zijn nummers als dit een toonbaar bewijs van. Ook heeft het wel wat kitscherigs in zich en dat komt misschien door de strijkers.
Het wereldse komt op The Desperate Hours terug in het Spaanse sfeertje met castagnetten en flamencogitaar. Ook dit is op single verschenen maar werd geen hit. Waar het vorige album hits wist te scoren daar zakte Almond met dit album al weer aardig terug op de hitladder.
We blijven even in de Spaanse hoek met Toreador in the rain wat een heerlijke meedeiner blijkt te zijn met uitstekende tekst. Nog steeds is dit één van mijn favoriete nummers van Enchanted. Alsof de draaimolen op de kermis op full speed staat.
Widow Weeds verlaat enigszins het spaanse pad en gooit er oosterse sferen tegenaan. Het blijkt een spannend nummer wat een hoop kanten op slingert: avontuurlijk, charmant en vooral betoverend.
Dan komen we aan bij de enigszins succesvolle hit (de enige) A Lover Spurned. De bijbehorende clip werd gemaakt door het franse duo Pierre et Gilles van wie ik ook een groot liefhebber ben. In die tijd werkte Marc vaak met deze mannen en de hoes van dit album is dan ook afkomstig van deze succesvolle artiesten die kitsch hoog in hun vaandel hebben staan. Dit nummer borduurt gevoelsmatig wat voort op de sound van The Stars We Are en misschien verklaart dat wel waarom dit nummer wel een hitje werd.
Eén van mijn favoriete Almond-nummers is Deaths Diary die gepeperd is met een Indiaas sausje. Het is een heerlijk opzwepend nummer waar ik maar geen genoeg van krijgen. Ook dit vind ik tekstueel gezien behoorlijk sterk.
The Sea Still Sings klinkt als een echte zeemansballade maar dan op een minder duistere manier zoals dat op Mother Fist gebeurde. Subtiel komen de klanken tot je en doen je langzaam opgaan in de golven van de zee.
Carnival of Life zet het wereldse voort en doet dat d.m.v. een frans tintje. Gastartieste Marie France is hier mede verantwoordelijk voor. Deze transeksueel is een bekendheid in Frankrijk en heeft vaker met Almond samengewerkt.
Afsluiter Orpheus in Red Velvet heeft wederom wat oosterse invloeden en klinkt erg filmisch. Het sluit Enchanted op grootse wijze behoorlijk kitscherig af. Kitsch met klasse zoals user dazzler het zo mooi verwoorde.

Nu ik dit album weer zo opnieuw heb beluisterd kan ik niet anders concluderen dan dat het me al bijna 20 jaar enorm weet op te zwepen zonder ook maar enigszins aan kracht in te boeten. Bij deze besluit ik dan ook dat er een halfje bij moet en dat het dus naar de volle 5* gaat.

dazzler schreef:
ENCHANTED heb ik zelf ooit gehad
en heb ik nu dankzij aERodynamIC weer kunnen beluisteren.
Ik vind het Almonds meest complete album.

Een warmbloedig album, vakkundig gepeperd met een ode aan de maan,
zuiderse trompetten, uitbundige vocalen, stampende flamenco,
zigeunerbloed, zonnige lambada en de golfslag van de zee.

A Lover Spurned, The Desperate Hours en Waifs and Strays
waren de niet zo succesvolle singels van Enchanted.

Het zijn dan ook de minst tot de verbeelding sprekende nummers,
want iets vlakker gearrangeerd omwille van hun vermeende hitpotentie.

Ik val meer voor de charmes van Madame de la Luna,
het ontroerende verhaal van de Toreador in the Rain
en de zilte nasmaak van The Sea Still Sings.

Wie koud blijft voor Enchanted zal het nooit begrijpen
dat het hart in een lovesong op de tong moet liggen.
Kitsch met klasse ... een vak apart.

aERodynamIC schreef:
Ik ben er uit, na eeuwig twijfelen tussen de twee Pixies klassiekertjes Doolittle en Bossanova: Doolittle heeft de leukste liedjes en Bossanova is als album het mooist. M.a.w. geen verschil en gewoon voor beiden de volle mep van 5*.

Maar hoe is het allemaal gekomen tussen de Pixies en mij?
Voor die vraag verwijs ik een ieder naar mijn bespreking bij Doolittle (blame it on Lotje IJzermans van de VPRO en aan het nummer Debaser).
Als je dan eenmaal geroken hebt aan een klasseplaat als Doolittle is het natuurlijk heel erg eng om aan de opvolger te beginnen, want het kan natuurlijk nooit meer zo goed gaan worden. En dat zou nog eens heel erg mee gaan vallen, ik zeg heeeeeeeeeeeeeeel erg.......... En hoezo Surfer Rosa hier en Doolittle daar? Onderschat Bossanova niet dames en heren! Want ondanks dat het misschien wat ruwe randjes heeft verloren is er veel gewonnen aan pracht die de voorgangers weer niet hadden.

Neem nu de opener Cecilia Ann. Als een klein kind in de speelgoedwinkel, zo moet ik me gevoeld hebben toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Dat surfrock-geluid beviel me wel en niet zo'n beetje ook. Jump jump, spring spring de kamer rond totdat je er bij neervalt. Of nog erger: maak van die heerlijke Greased-lighting bewegingen en zet de muziek zo hard dat je je moeder de kamer niet hoort binnenkomen en je gewoon zwaar voor lul staat.

En dan en dan..............tromgeroffel........ Rock Music. Het jengelt, het treitert en het krijst. Het kleine kind krijgt zijn zin niet en gaat stampvoeten. Maar stampvoetende kinders barsten op zo'n moment wel van de energie en dat is dit nummer ook: 1 bonk energie. Kort maar krachtig.

Velouria heeft het toegankelijkere waar veel fans indertijd misschien niet goed mee uit de voeten konden. Zelf heb ik daar nooit last van gehad, integendeel: voor mij is het een onbetwiste Pixies-klassieker! Hier toont Black Francis ook zijn enorme talent van songwriting. IJzersterk nummer. Punt.

Wel eens geprobeerd om op Alison stil te blijven zitten? Mij is het nog nooit gelukt. Als ik dit nummer hoor komt het ADHD gehalte in mij naar boven. Een dikke minuut lang en daarmee misschien wel de beste korte popsong ooit.

Is She Weird is uit de categorie 'zingt u even mee?' Dit nummer zit perfect in elkaar en bevat een hoop leuke wendingen en heerlijk rammelende gitaren die door de productie misschien net even minder rammelend overkomen en juist daardoor aan kracht winnen.

Ana heeft weer die surfrock sound en zorgt er voor dat we even kunnen bijkomen. Hier voelt het alsof je helemaal alleen op de grote oceaan dobbert. Wat een mooie gitaarlijnen heeft deze song toch. Pixies kunnen meer dan schreeuwen alleen bewijzen ze wel.

All Over the World is het langste nummer van dit album. Het ademt nog wel wat van Doolittle vind ik. Eigenlijk is het zelfs een redelijk relaxed nummer te noemen.

Ultieme pop horen we in Dig For Fire. Op nummers als deze toonde de band aan dat ze wel degelijk vooruitgang boekten en dat ze er in slaagden om na een ijzersterk album met puike liedjes gewoon weer fantastische liedjes voor een nieuw album konden schrijven. Het doet me soms denken aan Talking Heads.

Down to the Well heeft wel weer wat schreeuwtjes van Frank Black / Black Francis te verduren, maar het valt op dat het niet over de schreef gaat (wat ik eigenlijk vaak heel erg leuk vond overigens).

Op The Happening vind ik het gitaarwerk weer heel fijn met als onderlaag de bas van Kim Deal (die op dit album veel minder nadrukkelijk aanwezig is vanwege druk zijn met The Breeders). Toch valt dit nummer door de backing vocals wel weer enorm op. Sowieso is dit een heel fijn nummer. Typisch eentje die bij de eerste draaibeurten wat minder opvalt maar die wat meer tijd nodig heeft om naar boven te komen borrelen.

Blown Away is lekker catchy, toch heeft ook dit nummer wat meerdere draaibeurten nodig om er goed in te kunnen komen. Een probleem dat ik met Hang Wire dan weer totaal niet had. Kort, krachtig en geen noot te veel. Dit zijn de grote juweeltjes op dit album. Dit is wat Pixies zo bijzonder maakt.

Ik vind Stormy Weather altijd geweldig goed aansluiten op Hang Wire. Ook dit nummer is wel een favoriet van mij. Hier is het vooral de opbouw van het nummer dat me enorm aanspreekt. En hoe heerlijk is de lichte versnelling: opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats (enfin u snapt het wel).
Als het album dan zo mooi opent met Cecilia Ann dan mag het ook net zo mooi weer afsluiten en dat doen ze dus ook op Havalina. Dromerige, spacy pop die het verhaaltje keurig uitblazen. Een verhaaltje dat zich afspeelt in de bijzonder wereld van Black Francis, Frank Black of hoe de man ook genoemd wil worden.

Zoals ik al zei: een klassiekertje en hoe fijn is het toch als een band er in slaagt meer dan 1 klassieker af te leveren, dat is toch iets waar je alleen maar van kunt dromen?

Reint schreef:
Ijzersterke opvolger van Doolittle. Het geluid van deze plaat bestaat uit een surfsound die constant plaats moet maken voor een orkaan van noise (ik geloof dat Frank Black hier voor het eerst de distortionknop op zijn slaggitaar heeft gevonden) en geschreeuw van ons aller Frank. Daarnaast hebben vele nummers een soort space-geluid (echo's, reverb, effecten), dat bij vlagen dromerig klinkt.
De sfeer is dus compleet anders dan op Doolittle (toch een standaardwerk dat de Pixies-sound verwezenlijkt), mede doordat de hoekige baslijnen van Kim Deal hier plaats hebben gemaakt voor de onorthodoxe akkoordovergangen van Frank Black. Ook is Deals achtergrondzang grotendeels verdwenen. De compacte sound van Doolittle en Surfer Rosa is hier verdwenen en er is iets anders, iets gecompliceerders voor in de plaats gekomen. Maar het is niet per se minder goed.

LucM schreef:
Nog een stuk beter dan het al sterke debuut, haar definitieve album en een meesterwerk dat hier niet op waarde wordt geschat.
Ontdaan van alle toeters en bellen heeft men hier terecht gekozen voor een kale klankkleur, waardoor de pracht van haar stem en de songs nog meer naar voren komt. Alle 10 songs zijn zeer sfeervol en expressief gezongen.
Bovendien staat hier niet één mindere song op, vooral het door Prince geschreven "Nothing Compares 2U" dat een nr.1-hit werd, "Feel So Different" en "Three Babies" zijn prachtig.

TEQUILA SUNRISE schreef:
Dit is een imposant album , nog net iets beter dan haar debuutplaat.
Wilde ze op The Lion & The Cobra haar agressie nog wel eens ventileren , op dit album komt ze louter breekbaar en ingetogen over.
Het begint al met de prachtige opener Feel So Different gevolgd door het ( tekstueel ) wanhopige I Am Stretched On Your Grave.
Voor de rest geen zwakke broeder te bespeuren, enkel het titelnummer/afsluiter vind ik wat minder.
De " rustige " nummers Three Babies, Black Boys On Mopeds & You Cause As Much Sorrow zijn de uitschieters voor mij op dit album.

Casartelli schreef:
Het mysterieuze Hannah, het opzwepende Shine On (de magische overgang werd hierboven al gememoreerd) en het melancholieke Beatles and The Stones vormen een perfect openingstrio van dit fraaie album. Perfect in de zin dat de essentie van wat verder nog komt, hier eigenlijk al goeddeels vertolkt is, terwijl het toch naar nog veel meer doet verlangen. Britpop avant la lettre, shoegaze zonder rauwrandjes... wat resteert is soepele, elegante en erg mooie popmuziek. Enkel de teksten zijn bij vlagen een beetje klam.

Lost Highway schreef:
Verplicht op school het vak popmuziek. Inhoud; het verplicht elke maandagochtend in stilte luisteren naar dit album.

De sound die hier gecreëerd wordt is één van de mooiste dingen die ik ooit mogen waarnemen heb binnen de popmuziek. De gitaarsound klinkt zo verfijnd, het is droompop, echter met de grote P van pop waardoor het niet over the top gaat zoals bijvoorbeeld See me I'm so high Slowdive. Sound van drum- en gitaar is hier van een onwezenlijke schoonheid. Om nog maar te zwijgen over de gouden melodieën.

Men hoeft nog maar enkel naar Hannah te luisteren. The Stone Roses? Ook dat was een goede band maar dit is nog heel wat straffer.

Shine On & The Beatles & The Stones zijn perfecte popsingles. Het ene nummer blinkt uit in krachtig refrein en luide gitaren, terwijl The Beatles & The Stones verstilde heimwee is. Hier kan men mits de juiste popfeeling enkel stil van worden.

Shake and Crawl zet nog eens de unieke sound in de verf. De dromerige stem van de zanger is een extra instrument, de instrumentale outro is smelten van genot.

The Hedonist is terug meer uptempo, met een behoorlijk gewaagde songtekst voor een popband.

Verderop het album hebben we een aantal quasi-ballads, echter wordt het nooit té plakkerig maar behouden de songs hun hypnotiserend effect.

Hoogtepunt op kant B (al is het hele album één lang hoogtepunt) is In A Room, wat begint als een onschuldig popliedje om uit te monden in een ritmisch genot waarbij de zanger ook eens lekker vals durft te zingen, heerlijk!

This Is It. Geen Michael Jackson maar een popalbum waarvan er in mijn opinie geen twintig gemaakt zijn. Popmuziek met een soort etherische schoonheid die moeilijk te verwoorden valt. Dat soort termen verwacht je eerder bij een album van DCD, hier is het ook van toepassing. Je voelt dat deze jongens een bijzondere feeling en talent hadden, een niet te stillen liefde voor popmuziek.

The House Of Love. They went too soon.

herman schreef:
De 90's

Heerlijke bloemlezing dit, neemt je zo weer mee naar die specifieke tijd.

Ik was 11 toen Enjoy The Silence een hit werd, maar mede door de clip vond ik het toch wel indrukwekkend. Een van de weinige grote hits van toen die ik nu nog steeds buitencategorie vind.

Sinead O'Connor kon ik toen dan weer niets mee, maar zeker dit nummer kan ik nu wel echt van genieten. Hartverscheurend mooi.

aERodynamIC schreef:
Op het moment van schrijven kijk ik uit mijn raam en zie dat de herfst in de lucht hangt: laaghangende zon, de bladeren al wat aan het verkleuren, schittering op het water........ en opeens is er zin om deze cd op te zetten.
Ik weet nog goed dat ik eind jaren '80, begin jaren '90 telkens als eerste met de nieuwste bandjes wilde aankomen bij mijn vrienden. Dat lukte over het algemeen prima, maar soms wisten zij mij weer voor te zijn.

Dit album van The Serenes was er zo eentje. 'Nooit van gehoord' was mijn eerste reactie. 'Komt uit Nederland en het is geweldig' was het antwoord. En geweldig was het zeker. Dromerige muziek van eigen bodem die je niet vaak tegenkwam. Dit soort muziek werd gemaakt door bands uit de jaren '80. Ik denk daarbij aan b.v. The Church of zo. Maar in Nederland werd dit toch niet gemaakt..... wel dus en ik vergeet niet de triomfantelijke grijns van degene die mij dit album toen liet horen. Zo, daar kon ik het even mee doen. Jij altijd met je nieuwe bandjes, nu ik.

Terug naar 2008: het intreden van de herfst dus..........
Niks is mooier dan Voodoo Economics door je boxen te horen galmen terwijl het water er zo rustig bij ligt en de laaghangende zon zo duidelijk afscheid van de zomer aan het nemen is (je kunt je afvragen welke zomer natuurlijk). Je ruikt het gewoon en muzikaal gezien vormt deze muziek daarbij het perfecte decor.

Het wordt nog mooier als de vogels erbij gaan fluiten op het sprankelende Beneath the Canopy. Alsof de herfst met nog hogere snelheid zijn entree wil doen.

Abiding Place klinkt heel subtiel, liefkozend komen de tonen mijn speakers uit rollen en weten me daarna rustig aan in beweging te zetten: wiegend van links naar rechts met een glimlach als bijgevolg. Simpele dingen kunnen o zo mooi zijn.
Wayland Smithy klatert bij de eerste tonen op mij als luisteraar neer en vervolgens zorgt het gitaarspel verder voor een pakkend nummer waar een bandje als R.E.M. zich absoluut niet voor zou hoeven schamen.

Follow the Rural Coast is het nummer dat me altijd het meest bij is gebleven. Het pakte me indertijd ook al heel snel en als ik het dan nu herbeluister doet het dat weer. Dit klinkt zo oerhollands en tegelijkertijd zo werelds en dat maakt dit album zo wonderschoon en vooral bijzonder. Kippenvel (of slaat de melancholie nu gewoon wat door? is het de combinatie van natuurpracht en muziek die zijn werk doet?).

The World Is a Woman's Breast is wederom categorie sprankelende gitaarpop. Eenvoudig, bescheiden en misschien daardoor wel zo sprekend.
Het hierop volgende nummer Rebecca (You're Gonna Be Allright) doet me ook heerlijk wegzweven. Hoe sterk zitten de nummers van deze band toch in elkaar. Hoe verder het album vordert hoe verder ook mijn bewondering weer stijgt.

Mermaid Mystery..... tja, eigenlijk weet ik al niet meer wat ik er over moet gaan zeggen zonder in herhaling te vallen. Pure schoonheid. Meer valt hier toch niet van te maken?!

Good Missionary heeft een hoop in zich: fluisterend en oorstrelend van start gaan om vervolgens langzaam opbouwend te verworden tot een bijna meedeinende pop/rock song.

Trip Down Memorystreet is qua titel een goede omschrijving voor wat betreft mijn herbeleving van dit album tijdens deze schitterende 3 kwartier die nu achter me liggen. Het nummer zelf is misschien het meest 'ruige' te noemen alsof die opkomende herfst al met een knipoog laat zien dat hij als seizoen ook flinke vegen uit de pan kan geven als het moet en dat dat ook vast nog op het programma staat naarmate het meer greep krijgt in ons landje, datzelfde landje waar het weer alle kanten op kan stuiteren en dat wel degelijk mooie muziek kan voortbrengen.
The Serenes lijkt een wat vergeten band maar niet bij mij in elk geval!

Minder magistraal dan dit album maar enigszins in dezelfde lijn ligt een andere Nederlandse band Blue Guitars met hun album Shellfish.

fatima schreef:
Mooi album, met het sfeervolle prijsnummer Abiding Place en het merkwaardige, volledig uit de toon vallende Trip Down Memory Street, waar Joe Mascis soms mee lijkt te doen. Als je de beste songs van beide Serenes-albums bij elkaar had gezet en er een goede producer aan had gezet, zou het internationaal scoren. Daarvoor heeft dit album nu teveel zwakke en rommelige momenten. Maar toch: één van Nederlands beste.

MarkS73 schreef:
The Serenes, nooit van gehoord. Het klinkt wel interessant...

aERodynamIC schreef:

En wat ben ik daar blij mee!

Het eerste wat bij me boven komt als ik dit album hoor is: wat een eerlijke plaat.
Dit is natuurlijk een nogal loze kreet, want wat bedoel je daar dan mee? Ik zou het zo 1-2-3 niet durven zeggen en toch komt dit bij me naar boven. Het is puur, het is zuiver, het komt recht uit het hart. Whitley legt er zijn hele ziel en zaligheid in lijkt het wel en dat komt over bij mij. Recht uit zijn hart, recht in mijn hart.

Ik moet ook gelijk denken aan een interview waarin ik las dat de muziekkenner waarmee het interview gehouden werd spijt had dat hij gevraagd had aan Whitley wat nu de betekenis was achter het nummer Big Sky Country. Hij zelf dacht namelijk aan een mooie beschrijving over het hiernamaals, en het antwoord was nogal ontnuchterend: Whitley vroeg of hij de mooie blauwe luchten uit zijn woonplaats wel eens gezien had, want daar ging het gewoon over.

Prachtplaat van de helaas te jong gestorven Chris Whitley, en wat heb ik er een spijt van dat ik dit indertijd niet tegelijkertijd met Gish van de Pumpkins heb gekocht, ik ontdekte in prachtjaar 1991 zowel Whitley als Pumpkins tegelijkertijd vanwege artikeltjes over deze artiesten in hetzelfde blad. Beiden boeiden me zeer, alleen heb ik de Pumpkins gelijk in de winkel gekocht (met alle gevolgen van dien) en heb ik Living With the Law laten liggen om het 15 jaar later alsnog aan te schaffen.

Spijt-spijt-spijt, want dit album is om te janken zo mooi en daar had ik veel langer van kunnen genieten als niet als.....

Cabeza Borradora schreef:
Bij vele muziekliefhebbers was dit album in onze regionen vrij onopgemerkt gebleven tot in 2005, toen het opnieuw onder de aandacht is gekomen vanwege het overlijden op 45 jarige leeftijd van de Texaan. Maar ook in 2005 had ik Chris Whitley nog niet echt opgemerkt (Dat dacht ik toch). Het is pas in 2010, door het album Black Dub van Black Dub (een project van Daniel Lanois) met de belgische zangeres Trixie Whitley -ja, de dochter van- dat ik over Chris ben beginnen lezen. Door zijn levensverhaal te lezen was ik ook benieuwd geworden naar zijn muziek. Als eerste kennismaking met die muziek had ik gekozen voor het postuum uitgebrachte album Dislocation Blues (2007), een schitterend album in samenwerking met Jeff Lang. Vanwege die meevaller daarna zijn debuut opgezocht, meteen ook het best gekende album van Chris Whitley.
Omdat men Chris overtuigd had dat hij in Belgie makkelijker succes zou hebben met zijn muziek, ruilde hij destijds de States voor ons regenlandje. Naast musiceren met o.a. 2 Belgen en Nacht Und Nebel, verwekte hij daar ook zijn dochter, Trixie. Toen hij na zijn terugkeer naar de VS werd opgemerkt door Daniel Lanois hielp die Whitley aan een platencontract bij Columbia. Daarop verscheen dit debuutalbum, Living with the Law. Toen ik dit album binnen haalde, nu weeral een jaartje geleden, stelde ik tot mijn grote verrassing vast dat het vol stond met reeds gekende nummers. Waarschijnlijk is de plaat in 1991 toch niet zo onopgemerkt gebleven als ik gedacht had, en is er op Studio Brussel indertijd heel wat uit gedraaid. Bij zijn overtlijden in 2005 woonde ik al in Spanje, en hier heb ik nooit veel naar de radio geluisterd, het moet dus zo goed als zeker vanuit de periode van de release komen.
Een album met gevoelige, mooie maar getormenteerde, persoonlijke liedjes, gekarakteriseerd door het schitterende met country en blues beinvloede gitaarspel van Chris en diens breekbare, maar ook doorleefde zangstijl.
Een pareltje voor de liefhebbers.

MarkS73 schreef:
Chris Whitley, ook al iemand waar ik nooit van gehoord heb, een erg lekker nummer. Gek dat ik dat helemaal gemist heb destijds. Mijn voornaamste bron voor goede muziek destijds was MTV's 120 Minutes, misschien was Chris daar niet zo populair?

Was trouwens een geweldig programma, er kwamen begin jaren negentig zo veel goede bands op...een keer per week ging ik met een lijstje met titels die ik in 120 Minutes had gezien de betere platenzaken in Utrecht af tot ik ze allemaal had.

Marco van Lochem schreef:
Hemelse samenzang, Beatleske popliedjes en soms puntige, punky rockers, zo zou ik het oeuvre van het Nieuw Zeelandse Crowded House omschrijven.
De groep wordt in het midden van de jaren tachtig opgericht en komt voor een deel voort uit de resten van Split Enz. Zanger/gitarist/componist Neil Finn en drummer Paul Hester waren leden van die band en samen met bassist Nick Seymour vormden zij Crowded House.
Het debuutalbum is van grote schoonheid en met de eerste grote internationale hit “DON’T DREAM IT’S OVER” lieten ze er geen twijfel over, welke kwaliteiten het trio had. Het debuutalbum, simpelweg getiteld “CROWDED HOUSE” verschijnt in 1986, opvolger “TEMPLE OF LOW MEN” komt in 1988 in de winkels te liggen.
Voor album #3 roept de band de hulp in van de broer van Neil, Tim Finn. Tim was ook lid van Split Enz en scoorde in 1984 een hit in de Nederlandse Top 40 met “FRACTION TOO MUCH FRICTION”. De broers, die ook bij Split Enz de belangrijkste componisten waren, schrijven het grootste deel van de 14 tracks. De samenzang van de broertjes Finn is zeer herkenbaar, zuiver en van grote schoonheid. Deze is dan ook in veel liedjes prominent te horen.
De eerste drie songs van het op 1 juli 1991 verschenen “WOODFACE” zijn op single verschenen, het heerlijke uptempo “CHOCOLATE CAKE” en “IT’S ONLY NATURAL”, “FALL AT YOUR FEET” is meer midtempo, zeer melodisch en je kunt genieten van prachtige samenzang. “TALL TREES” is een puntiger uptempo liedje, het aanstekelijke “WEATHER WITH YOU” was in Nederland de grootste hit van de singles die van dit album verschenen, “WHISPERS AND MOANS” heeft mooie basspel en is heeft ook weer iets spannends in zich.
“FOUR SEASONS IN ONE DAY” is een ballad, “THERE GOES GOD” is meer rock, het heeft iets punkigs, vooral door het gitaarspel, geweldig nummer. “FAME IS” is uptempo, “ALL I ASK” is een Beatleske ballad met zwierende strijkersarrangementen, “AS SURE AS I AM” is ook weer een rustig nummer met een mooi refrein, “ITALIAN PLASTIC” gaat ook weer richting een ballad al zit hier iets meer in, waardoor je het zou kunnen plaatsen bij midtempo.
“SHE GOES ON” is een prachtige, meer akoestische ballad met mooie samenzang en met het midtempo “HOW WILL YOU GO” wordt het album in stijl afgesloten. Ook in dit nummer kun je genieten van de vocale harmonieën van de gebroeders Finn.
Het door Mitchell Froom geproduceerde is een must voor elke fan van mooie, vakkundige popliedjes, want die zijn er in overvloed. Tim Finn vertrok na dit album weer uit Crowded House en met “TOGETHER ALONE” uit 1993 kwam er een (voorlopig) einde aan het bestaan van Crowded House.
Zowel Neil als Tim brachten solo albums uit, maar ook de albums die de broers samen uitbrachten zijn van grote schoonheid. In 2005 pleegde Paul Hester zelfmoord en in 2007 verscheen het come-back album “TIME ON EARTH”, waarop de band verder ging waar ze midden jaren ’90 gestopt waren, het maken van ambachtelijke en zeer melodieuze popliedjes. In 2010 verscheen “INTRIGUER” en begin juni van dit jaar zal het zevende album van de band verschijnen, “DREAMERS ARE WAITING”. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen, maar het kan bijna niet anders dan dat het weer genieten zal worden. Crowded House hoort bij de lijst topbands en dit album is een absolute klassieker.

deric raven schreef:
Woodface is het album, waarbij Neil de hulp inroept van grote broer Tim.
Hierdoor komt het soms te geforceerd over.
Chocolate Cake klinkt een beetje gestoord, zoals we al bij Split Enz gewend waren.
De samenzang op Woodface komt bij mij over, alsof Neil het album en de liedjes al klaar had, maar vanwege de toevoeging van Tim aan Crowded House, besluit om ze samen te zingen.
Gelukkig staan er wel nummers op waarbij het wel werkt, zoals bij Fall at Your Feet en Weather with You.
Weather With you klinkt exotisch, en dat komt niet door het kampvuur samenzang, maar vooral het gebruik van percussie, waarbij de bas het op het einde op een prachtige manier over neemt, als de zang naar de achtergrond verdwijnt.
Bijna op een jam achtige manier, maar ze weten het nummer netjes af te ronden.
Een behoorlijk avontuurlijk album voor Crowded House begrippen.
De een heeft het over invloeden van The Beatles, maar het experimentele zag je natuurlijk ook al terug in Split Enz.
Al zou ik bij Four Seasons in One Day mij wel kunnen voorstellen dat dit een McCartney/Lennon compositie zou kunnen zijn.

aERodynamIC schreef:

Ik las de OOR van voor naar achteren en terug. Misschien toch een andere focus?

Utrecht: White Noise neem ik aan?

aERodynamIC schreef:
Ik was dat jaar behoorlijk verknocht aan dit album.
Op de langere termijn is het eigenlijk zelden nog boven water gekomen (sterker: ik heb de cd niet meer in bezit).

Toch is dit wel zo'n cd die ik nu wel weer eens zou willen horen omdat ik vermoed dat ik het toch eigenlijk wel weer heel erg lekker ga vinden.

Categorie: "spijt dat ik het van de hand gedaan heb".

Black Adder schreef:
Ik heb deze in het gulden tijdperk nog gescoord voor een knaak. Hij zag er redelijk gehavend uit en had duidelijk zijn adresjes gehad. Dus kan goed bij mij zijn uitgekomen.

Gekocht om zijn intrigerende hoes en vanaf de eerste seconde zijn knaak dubbel en dwars waard. Vooral het aanvullende vioolwerk is hemels waardoor melodietjes dagenlang in je kop blijven hangen.

Lennonlover schreef:
Ik kan niet anders dan deze plaat een 5 te geven. Elk nummer staat als een huis. De protestteksten zijn ijzersterk zonder ooit klef of sentimenteel te worden en qua energie zijn er weinig platen die beter doen. Het loopt als en trein en het blijft vooruitgaan, ook wanneer er een trager lied de nodige rust brengt. Na de plaat voor het eerst sinds een jaar of twee nog eens te hebben opgezet zet ik hem dus op het maximum van de sterren en drop ik hem ook ineens in mijn top 10. Ik dacht: "Hoeveel andere platen ken ik die me zo veel plezier verschaffen?" Weinig dus. Vandaar.

ruubson schreef:
Elk decennium heeft zo zijn partyplaten waarmee je elk feestje meteen op gang trekt. Wat ‘1999’ van Prince en ‘Stop Making Sense’ van Talking Heads waren in de eighties, waren ‘Remedy’ van Basement Jaxx en - vooral - deze ‘Levelling The Land’ van Levellers in de nineties.

Werkelijk élke track op dit album kweelde ik in mijn tienerjaren luidkeels mee. En toegegeven: 30 jaar later doe ik dat nog steeds. (Jezus, zijn die plaat en ikzelf écht al zo oud?!?)

‘One Way’, ‘Liberty Song’, ‘Far From Home’, ‘The Riverflow’… Ideale feestmuziek, nog steeds.

Gek genoeg staat ‘15 Years’ niet op mijn exemplaar van ‘Levelling The Land’. Omdat ik hem vlak na de release in Londen gekocht heb en het dus om een Engelse persing gaat? Of is die track er bij een reissue aan toegevoegd?

VanDeGriend schreef:
De Metallica puristen zweren natuurlijk veelal bij het lawaai van voor "Black Album". Prima. Ze doen echter dit album pittig tekort door het weg te zetten als een knieval voor commercie, saaie plaat en meer van dat soort analyses. Het is mij bijvoorbeeld onduidelijk waarom een metal plaat met voorbedachte rade commercieel is. Voor zover ik weet, komt het niet bijzonder vaak voor dat een metalnummer, eenvoudig of niet, hoog scoort in de commerciele lijsten. Als er in die tijd een hit gescoord moets worden, werd Stock , Aitken en Waterman of voor mijn part Jolley and Swain wel ingehuurd. Die staan volgens mij niet op de producerslijst.

Ik heb niets met Metallica en ook niet superveel met dit album maar ik vind toch dat het wat te weinig eer krijgt zo hier en daar. Metallica slaagt er namelijk wel in om met dit album de enorme kloof tussen obscure metal en het bereiken van een groot publiek te slechten. En dat doen ze zonder zichzelf compleet voor joker te zetten. Ja dat de sound toegankelijker is dan het oudere werk, hoor ik als niet metalhead ook nog wel. En dat fans van het eerste uur daar niet allemaal blij mee zijn, snap ik ook nog. Ik vond het vroeger zelf ook irritant als een stoer geliefd underground bandje opeens heel erg populair werd. Maar als je dat soort sentimenten even uitschakelt , dan denk ik toch dat vastgesteld kan worden dat Metallica met Black Album een mijlpaal aflevert. Een album met een aantal klassieke songs, saai of niet, die over 20 jaar ook nog wel gedraaid worden en de naam Metallica uit de vergetelheid zullen houden. Dat is, of de stijl je aanstaat of niet, toch een stukje opmerkelijker dan pakweg U2 of Michael Jackson die vanuit een veilige pop/rock hoek met hun bekendste werk zijn gekomen.

De output na dit album, vind ik over het algemeen een stuk minder boeiend. Load en Reload is voortborduren op een vergelijkbare stijl maar dan met mindere songs en met, volgens mijn gitaarleraar, ernstig eenvoudiger gitaarwerk.

west schreef:


Ik zie Metallica, alias The Black Album, als een mengsel van metal en hardrock. De opvolger Load vind ik meer een hardrockplaat met een metalen randje. The Black Album heeft een ongekend hoog niveau in songwriting en het wordt natuurlijk ijzersterk en met veel power uitgevoerd door Metallica. In tegenstelling tot eerdere albums is de productie nu wel goed en komen ook alle instrumenten vol tot hun recht. En gelukkig maar.

De opener Enter Sandman is gelijk een binnenkomer van jewelste. Dit mag toch wel één van de beste openingstracks van welk album dan ook worden genoemd. Een fantastisch nummer, naar mijn mening één van de beste van Metallica. Sad But True volgt gelijk hierna. Nog zo'n geweldige track, ook live veel gespeeld, net als Enter Sandman natuurlijk.
Holier Than Thou gaat lekker door op de ingeslagen weg. Lekker refrein zit in dit nummer. Het wordt gevolgd door één van de mooiste nummers van Metallica: The Unforgiven. Het begin van dit nummer draai ik op de Japanse Remaster op Shm cd alleen maar keihard, zo waanzinnig mooi is het. En het gaat maar door: daarna krijgen we mogelijk Metallica's beste nummer: Wherever I May Roam. Alleen het begin van dit nummer is al fantastisch. En ook het middenstuk en de gitaarsolo en de opbouw en het briljante einde!

Don't Tread on Me is een heel aardig tussendoortje, maar Through The Never is meer dan dat. Wat een gitaarsolo zeg. Over gitaarsolo's gesproken: die van Nothing Else Matters en dan vooral de opbouw ernaar toe is ongekend goed.
Voor het geval het je even te rustig aan ging, volgt dan Of Wolf And Man, een track die bepaald niet had misstaan op hun eerste 4 albums. Errug goed. The God That Failed is een goed nummer, maar My Friend of Misery vind ik alweer een hoogtepunt. Alles klopt aan dit nummer. Het begin van The Struggle Within, met trommels en gitaar is ook alweer zo mooi.

Tot slot komt de bonustrack: So (F***ing) What? Heerlijk rauwe pure rock 'n roll met werkelijk volkomen foute teksten. Zo fout dat het (bijna?) weer humor is.
Tegen iedereen die hoort tot de kliek die de eerste 4 albums met Trash Metal heilig hebben verklaard en daarom dit iets 'rustiger' meesterwerk minder waarderen: So What?! So What?! Who Cares Who Cares About You...You...You...

Dit is een uniek goed hardrock/metal album. Een mijlpaal in de geschiedenis van Metallica, metal en rock muziek in het algemeen. Het behoort tot mijn favoriete albums allertijden. Ik draai het sinds 1991 al vaak en blijf het draaien, ook bijna 20 jaar later. Draai het hard!!