c-moon schreef:
Soundgarden !!! Voor mij de absoluter nummero uno van de "Seattle sound", ook wel "grunge" genoemd later... en als je het mij vraagt gaat de eer van grondlegger van Grunge of hoet je dat ook noemen wil veeleer naar Soundgarden dan naar Nirvana of Pearl Jam. Van de drie heb ik altijd het meest van Soundgarden & Pearl Jam gehouden. Maar Soundgarden was altijd "mijn band". Volg ze al van '88 met hun E.P.'s "Screaming Lfe" en "Fopp". Toen al maakte ze lichtelijk fantastische muziek. Toen nog minder toegankelijker muziek. Maar alles was er al: knappe songs, het schitterende stemgeluid van Chris Cornell!

Mijn favoriet van Soundgarden zal altijd wel "Badmotorfinger" blijven, maar "Superunknown" is een goede nummer twee in mijn lijstje!

Nummers als "The Day I Tried To Live", "Fell On Black Days", "Head Down" of "Black Hole Sun" zijn ronduit magistraal... en dan mag ik vooral "Spoonman" en "Kickstand" niet vergeten !!!

Topband. Topplaat...

Hun voorlaatste release voor de zwanezang... helaas vond ik hun laatste album die de zwanezang inluidde, "Down On The Upside", een heel stuk minder...

Gajarigon schreef:
Soundgarden was de oudste groep van de Seattle four, maar wel de laatste die echt doorbrak bij het grote publiek. Dat gebeurde in 1994 met Superunknown, een luttele maand vooraleer Cobain een einde maakte aan zijn leven en de grunge hype. In het spectrum van dat genre liggen ze aan het donkere eind, en met hun laag gestemde gitaren, expressieve zang en wisselende maatsoorten neigen ze soms naar de alternatieve metal die in de tweede helft van de jaren '90 zo populair zou worden. Hoewel sommige nummers nogal inwisselbaar zijn, staat deze plaat nog steeds als een huis.

Muzikaal is Superunknown een pareltje. De zware chugga-chugga gitaarlijnen van Kim Thayil gecombineerd met de felle uithalen van zanger Chris Cornell geven de muziek de metalen glans. Het drumwerk van Matt Cameron is relatief rustig. Geen dubbele bas, veelal simpele ritmische begeleiding met enkele serieuze fills. Uitzondering hierop is het majestueuze Head Down, grotendeels instrumentaal, geschreven en gezongen door bassist Ben Shepherd. De percussie hierop is op zijn zachts uitgedrukt atypisch, als een soort constante drumsolo die af en toe onderbroken wordt voor het refrein. Het gitaarwerk voelt Oosters aan, wat bijdraagt aan het hoge Tool karakter van het nummer. Wat mij betreft het hoogtepunt van dit album.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld voorganger Badmotorfinger staan er op Superunknown enkele echte singles. Superhit Black Hole Sun met zijn Beatlesque gitaarriff en het prachtige Fell On Black Days zijn de twee meest voor de hand liggende voorbeelden. De energieke uitspattingen van een Jesus Christ Pose zijn niet meer te vinden, in plaats daarvan komen er meer doom-geïnspireerde zware nummers zoals 4th Of July. Zoals al gezegd staan er ook wat mindere nummers op Superunknown. Kickstand is kort en krachtig, maar heeft eigenlijk niets te bieden. Ook My Wave en het fillertje Half hadden er voor mij niet echt opgehoeven.

De onderwerpen die Cornell bezingt zijn - in traditie van het genre - depressie, drugs en zelfmoord. Niet veel vrolijks, maar wel in de lijn van de muziek. Neem nu het broeierige Limo Wreck, waarin Cornell zijn onvermogen tot empathie met een ineenstortende maatschappij bezingt. "Swallowing rivers belongs to the sea/When the whole thing washes away/Don't run to me". Als aan het eind Cornell zijn keelgat nog eens openspert druipt de emotie er af. Door de zwaarmoedige sfeer en de wat slome aard van de muziek zet ik deze plaat niet zo vaak op, maar als hij passeert is het wel genieten.

aERodynamIC schreef:
Ik zat zo eens naar mijn top 10 te kijken en zag dat ik niet zo heel erg vaak wisselde. Slechts een enkele keer gaat er eentje uit, komt er een ander bij en soms komt er ook weer eentje terug.
Maar dit komt niet zo vaak voor. Een album die al sinds aanmelding op de site rotsvast in de top 10 staat (en eigenlijk ook al ver daarvoor) is dus Suede's Dog Man Star.

Wat is dat toch met mij en Brett Anderson 'ik ben bi zonder homoseksuele ervaring' en kornuiten? Is het dan toch weer die ietwat kitscherige kant die op dit album aardig donkere randjes heeft? Telkens weer kom ik bij dit soort albums uit en ze zijn veruit favoriet.
Toch blijkt dit album er dan nog eens extra bovenuit te steken zeker ook gezien de stabiele status in mijn top 10.
Debuut-album Suede behoorde al heel snel tot een van mijn favoriete, zo niet favoriete, albums uit het britpop-tijdperk halverwege de jaren '90.
En toen kwam de opvolger. Een album dat niet door iedereen begrepen werd en soms zelfs werd neergesabeld (ja die verdomde tweede he). Helemaal onterecht vond ik toen: dit was magistraal, dit had iets koninklijks! Alleen al die opener Introducing the Band; alsof hare majesteit met alle glorie binnengehaald moest worden.
Met We Are the Pigs bleek snel dat deze band nog steeds ijzersterke pop-songs wist te schrijven zoals ze ook op het debuut te vinden waren. Heerlijk is ook die glamrock-achtige gitaar van Bernard Butler. Helaas bleek het niet erg te boteren binnen de groep en vertrok de gitarist al zeer spoedig (het album was nog niet eens helemaal af). Een ijzersterke popsong dus, maar wel al met een wat donkerder randje.
Heroine is wederom zo'n glamrock-popsong. De broodnodige dramatiek ontbrak niet en het kitscherige randje bleef toch netjes binnen de lijntjes ingekleurd.
The Wild Ones was het eerste nummer dat ik toen bestempelde als hoogtepunt en 13 jaar later kan ik dat nog steeds wel zo stellen. Heerlijke, wat aanstellerige meegalmer. aERo is niet vies van een portie theatraal gedoe.
Met Daddy's Speeding gaat de band een ander pad op: het begint duisterder te worden, onheilspellender (zou het dan toch de nare sfeer binnen de band zijn die meespeelde?). Hier begin ik ook dieper het album in te duiken: het is als in een draaikolk waar moeilijk uit te komen valt.
Gelukkig geraken we met The Power in wat rustiger vaarwater. Het kan toch nog wel wat minder barok of duister, dat blijkt ook op het poppy New Generation wat zo aansluit op het debuut-album. Ik vind het een prachtsong, en zorgt ervoor dat je je klaar kunt gaan maken voor het wat zwaardere vervolg dat dit album zal gaan kenmerken. The Hollywood Life toont dit nog niet zo heel erg duidelijk, want ook hier is het weer meegalmen met Brett Anderson en meegevoerd worden op de glamrock gitaarpartijen.
Maar dan gaan gaan we naar de duisterder Suede hoeken in de vorm van The 2 of Us. Hier begint het bekende kippenvel te ontstaan. Was het tot nu toe genieten van ijzersterke nummers, nu komt daar die onheilspellende sfeer bij kijken die er voor zorgt dat ik juist dit album van de heren als favoriet bestempel.
Dit zet zich voort op Black or Blue, maar ondanks dat het donkerder klinkt weet het ook dat majestueuze te behouden. Het weet iets elegants te behouden. Ik vind het nog steeds een schitterend nummer.
Dan volgt een favoriet: The Asphalt World. Een prachtig, bijna 10 minuten durend epos dat me erg doet denken aan Peter Hammill. Ook hier weer een hoop dramatiek in de vorm van een mini-pop-opera (om maar eens een term te gebruiken). Butler is hier op zijn best.
Afsluiter Still Life is ook zo'n favoriet van mij. De Bolero op zijn Suedes.
Anderson galmt als nooit tevoren, het orkest zorgt voor bombast zoals de band het nooit meer heeft laten horen hierna en het album krijgt daarmee een afsluiter van heb ik jou daar. Groots, meeslepends en emotioneel.
Allemaal bij elkaar ingrediënten die er voor zorgen dat dit een van mijn lievelingsalbums is geworden. Een album dat ik nog steeds met alle liefde kan draaien alsof ik het voor de eerste keer hoor.

Franck Maudit schreef:
Zo'n zes tot tot acht jaar terug behoorde Suede tot mijn selecte lijstje lievelingsbands.

Inmiddels is de liefde een beetje bekoeld. Al sluit ik niet uit dat de liefde ooit terug op volle sterkte mijn dagen kleur geeft. Appreciatie kent bij mij golfbewegingen. Een mooi voorbeeld van dit fenomeen is Nirvana: de mate waarin deze band me raakt kent om de paar jaren een plotsklapse kentering. Het zou me sterk verbazen indien geen enkele user de geschetste belevingsfluctuatie herkent.

Eerder deze week onderwierp ik me nog eens aan het geweld op Muse hun debuut. Bij wijlen ervoer ik in mijn binnenste Suedeske deiningen: zie hier de bespreking van Showbiz. Een herbeluistering van Suede's betere albums kon bijgevolg niet uitblijven.

De urgentie waarmee Dog Man Star een aanvang kent bevangt me nog steeds. De britpop is geland en we zullen het potjandorie geweten hebben! Al hadden ze na hun uitmuntende debuut uiteraard geen introductie meer nodig.

Het aanzwellende gedreun spreekt boekdelen: er kondigt zich een gigant aan. Suede is hier echter niet om te plezieren, de gitaar klieft als een scheermes doorheen onze huid. Maar deze grootsheid wordt zeker niet gebruikt om ons te verheffen boven het gepeupel. We zijn niet meer dan stoeiende varkens. Ik voel Orwell opborrelen: het is onmogelijk te zeggen wie mens is en wie varken. Brett komt gelukkig met de oplossing: de fik erin! Bevreemdend het effect van het kinderkoor, de gevallen engelen bezingen lieflijk het einde der tijden.

Heroine is voor mij het prijsnummer. Iedere ademstoot van Brett vervult me met een tomeloos verlangen naar de ander. Maar ook naar de ander in mezelf. Verklaar u nader Franck... Bij Heroine boor ik mijn vingernagels diep in de handpalmen. Smachtend naar iemand die ik nooit gekend heb. Tegelijk smacht ik ook naar bevrijding van mezelf. Naar een ultieme, eeuwigdurende roes. Drugs. Heerlijk hoe het woord 'Heroine' zo dubbelzinnig uitgespeeld wordt. Herinneren we ons So Young: "let's chase the dragon". Inderdaad. Let's.

Smijt hier nog wat zielsvervoerende ballads tegenaan en het resultaat is een album waarop de tijd geen vat weet te krijgen. De tijden kunnen veranderen. Maar kwaliteit is het eeuwig leven gegeven. Eigenlijk krijgt Suede's tweede worp te weinig erkenning. Mag ik dat stellen? Ja, tuurlijk mag ik dat.

Dog Man Star speelt hier nu al heel de tijd op volle sterkte. Volgens mij word ik terug verliefd.

adri1982 schreef:
Na meerdere malen dit album in zijn geheel te hebben geluisterd, kan ik dit eerlijk gezegd beschouwen als een van de beste dance-albums allertijden (in ieder geval ruimschoots goed genoeg om hier 4,5* aan uit te delen). Er staan alleen maar goede nummers op. Buiten de door het in het bovenstaande bericht van mij opgenoemde tracks zijn ook 'Dark & long, Spoonman en 'Dirty epic' ontzettend mooie danceplaten (Mogelijk is The Grid die in 1994 wel succes had, door dit album geïnspireerd).

Dit is nou echt een prachtig album waarbij het ontzettend jammer is dat ik (en ik denk dat meerdere users daar ook zo over denken) maar twee nummers als favoriete tracks kan aanvinken. En dit heeft ook nog twee andere gevolgen; dit album waarvan ik enkel de downloadversie heb, schrijf ik nu maar eens op mijn lijst van mijn meest gewenste albums (zo mooi is het!). En ik vind het toch wel erg (jammer) dat ik dit album jarenlang niet in de Top-500-lijst heb staan van de beste albums, die ik ieder jaar op papier uitwerk. (Wellicht is het pas in 1996 doorbreken met de hit 'Born slippy' en hun doorbraakalbum 'Second toughest in the infants' daar de oorzaak van. Naar vroeger werk van vele artiesten wordt vaak pas na hun doorbraak door luisteraars gezocht).

BoyOnHeavenHill schreef:
Het verbaast me dat ik bij dit baanbrekende album pas het tachtigste bericht schrijf, want niet alleen opende deze plaat volgens mij voor veel andere artiesten een (artistieke èn commerciële) deur, maar het was ook voor veel "oudere" luisteraars de ingang tot een "jong" muziekgenre (bij het optreden van Underworld in 013 op 20 maart 1999 liep de leeftijd van het publiek in ieder geval van 16 tot 60 jaar uiteen).
        Moeilijk om hier wat over te zeggen omdat er zoveel gedachten en gevoelens omhoogkomen bij die unieke mix van diepe beats, warme bassen, geluidseffecten, abstracte teksten, suggestieve ritmes, rare stemmetjes, gevarieerde tempi, onderstromen van bijgeluidjes en last but not least natuurlijk die tekstflarden die zich als oorwurmen in mijn geheugen hebben vastgezet: "And I see Elvis!", "Here comes Christ on crutches", "I get my kicks on Channel 6", "Everything everything", "An eraser of love" – als Karl Hyde wat commerciëler gezind was zou hij sommige van zijn vondsten ongetwijfeld als slagzinnen voor commercials kunnen slijten.
        Apart beoordeeld vind ik niet alles even sterk (Surfboy, Tongue), maar zulke iets mindere nummers zorgen wel voor een mooie afwisseling tussen het "gewone" werk en de hoogtepunten (met name Dark & long, Spoonman en Dirty epic) en geven het album zo een knappe flow. Als ik er met frisse oren naar luister heeft dit album eigenlijk weer (of nog altijd) dezelfde impact als indertijd (ook al leerde ik het pas ná Second toughest kennen).

bikkel2 schreef:
Met dit album was David Bowie weer helemaal terug op een artistiek geweldig level.
Na de teleurstellende jaren 80, zijn onbegrepen Tin Machine avontuur, en het nog net niet helemaal geslaagde Black Tie White Noise, is 1Outside een ambitieus conceptalbum waar tevens Brian Eno weer van de partij is.
Geen makkelijke kost, bij vlagen zelfs loodzwaar en grimmig, maar de strakke moderne produktie is voorbeeldig.
Misschien wel Bowie's zwaarste album ooit. De vergelijking met Low en Heroes gaat een beetje mank, omdat die albums heel anders in opbouw waren en het zware fragmentarische gedeelte zich pas halverwege aandiende.
Hier gaat Bowie vanaf het begin los met donkere electro-rock, vaak wanhopig en agressief (Hello Spaceboy) hij stoeit met wat avant garde, maar ook gas terugnemend in het schitterende Motel.
Muzikaal zeer hoogstaand, met een aparte vermelding wat mij betreft voor pianist Mike Garson ,die tussen al het gebodende een prachtig staaltje piano tentoonstelt.
Een conceptplaat met vervormde stemmen en sequencers, Bowie draait zijn hand niet om hier voor wat extra impact.
De nummers lopen naadloos inelkaar over en pas op het einde van het album wordt het iets lichter van toon en openbaren zich wat funky invloeden.
Het is net als veel albums van Bowie een album die zijn geheimen niet snel prijsgeeft en vergt wat geduld, maar is dit ook niet de kracht van Bowie ?

Een album die net als veel van zijn betere 70's werk nog altijd fier overeind staat. Een tijdloos album die wat mij betreft moeiteloos tot zijn betere werk behoort.

deric raven schreef:
Ik zag Bowie vroeger als een van de vernieuwers in de popmuziek.
Vanwege mijn interesse in postpunk ben ik mij al snel in hem gaan verdiepen, dit omdat hij door veel bands als voorbeeld werd genoemd.
Hoe meer muziek ik van hem leerde kennen, des te kleiner vond ik zijn rol als trendsetter.
Hij wist juist op het goede moment aan te sluiten bij de heersende mode.
Fashion!
Bowie als Soulboy, folky en glamrocker.
Bowie als hits scorende tiener idool.
Bowie in zijn krautrock periode.
Ja, zelfs Bowie als een Eddie Vedder achtige frontman bij Tin Machine.
Eigenlijk wist hij net als Madonna met de hypes mee te liften, al neemt die over het algemeen een meer commerciëlere weg.
Na zijn waardeloze optreden in Nijmegen was ik eigenlijk wel klaar met Bowie.
1.Outside was voor mij dan ook een nieuw hoofdstuk van hem, nu in de rol van Trent Reznor van Nine Inch Nails, en die kende ik wel, en de behoefte aan een tweede Nine Inch Nails was voor mij niet aanwezig.
Nu hij eind dit jaar terug slaat met het verrassend sterke titelnummer Blackstar, en ik laatst een sterk optreden van hem samen met Trent Reznor heb gezien uit deze periode, waar een geweldige Hurt werd uitgevoerd, ben ik toch maar weer eens naar 1.Outside gaan luisteren.
En eigenlijk vallen de vergelijkingen met Nine Inch Nails wel mee, in A Small Plot Of Land hoor ik echter wel belachelijk veel Blackstar in terug.
Ben je een liefhebber van Blackstar, dan raad ik je aan om hier naar te luisteren.
Bij The Next Day had ik al het vermoeden dat het ging om materiaal welke al jaren op de plank was blijven liggen, en waarvoor hij nu de tijd nam om deze verder uit te werken, bij opvolger Blackstar verwacht ik eigenlijk min of meer hetzelfde.
Misschien is hij nu wat dieper de kast in gedoken, op zoek naar minder toegankelijke stukken.
Is dit zo verkeerd, als het daadwerkelijk om oud materiaal gaat?
Wel nee!
Bij een artiest als Prince hoop je ook dat hij meer openbaart van zijn meest creatieve periode, zo is het natuurlijk bij Bowie ook.
En nu kom ik bij het punt waar het eigenlijk allemaal om draait.
Bowie is niet de grote vernieuwer in de popmuziek, maar wel de kameleon, die misschien wel als beste weet hoe hij in elke periode de juiste elementen bij elkaar kan voegen tot meesterwerken.
1.Outside is een prettige herontdekking.
Minder Nine Inch Nails, meer jazz invloeden en een overtuigend klinkende Bowie.

aERodynamIC schreef:
49. David Bowie - 1.Outside (1995)


Dit is dus een album waar ik een beetje valsspeel. Ik was Bowie in de jaren '90 helemaal kwijt. Hij deed me niet veel meer met albums als deze.

NewYorkCityLight schreef:
Het is nu bijna precies 2 jaar geleden dat ik dit album voor het eerst beluisterde. Het is ook bijna precies 2 jaar geleden dat ik hem op #1 in mijn top10 heb gezet, want ik wist gewoon meteen dat deze daar thuis hoorde. En elke keer dat ik het weer beluister realiseer ik me dat het die plek ook dubbel en dwars verdiend.
Dit album opende allemaal nieuwe deuren voor mij. Dankzij dit album heb ik andere favorieten als Lucinda Williams, Gillian Welch en Steve Earle ontdekt. Dit album was de opening naar de americana/roots muziek waar ik veel naar zou gaan luisteren. Een begin van een nieuw 'tijdperk' in de ontwikkeling van mijn muzieksmaak. Om deze reden vond ik dat ik hier toch een bericht moest achterlaten.
De productie is hier in de handen van Daniel Lanois (wat overigens ook groot op de achterkant van de hoes staat vermeld - zie de opmerking van Kronos op 9 september 2011) en is een enorm slimme zet geweest. Het album ademt een gelijke sfeer door het hele album en op sommige delen wordt vooral zijn elektrisch gitaarspel echt geweldig ingezet ('Deeper Well', 'May This Be Love'. Bij laatstgenoemde stuiteren de boxen bijna letterlijk door mijn kamer heen, echt heel gaaf). Als je het vergelijkt met haar eerdere werk is dit natuurlijk hele andere koek, sommige fans liepen er dan ook niet zo mee weg. Een gewaagde zet was het inderdaad maar wel eentje die goed uitpakt. Later had Daniel Lanois ook o.a. de hand in de productie van het album 'Teatro' van Willie Nelson (waar Emmylou zelf ook veelvuldig op te horen is).
De songkeuze is ook niet anders dan perfect te noemen. Ik durf 'Wrecking Ball' zelfs mijn favoriete nummer alle tijden te noemen. De manier waarop ze de lijn 'but I won't telephone 'cause you might say 'hello'' zingt is onbeschrijfelijk mooi. Het nummer van Kate & Anna McGarrigle is ook fantastisch geschreven, alsook het adembenemende 'Blackhawk'. En wat dacht je dan van het droevige 'Sweet Old World' (dit was lange tijd mijn favoriet) waarvan het beste deel stiekem de outro is met die fijne mondharmonica waarbij je je nog eventjes helemaal verplaatst in het scenario van het nummer. Het laat eens te meer zien dat er niet eens woorden nodig zijn om gevoelens te beschrijven.
De grote vraag van het leven wordt ook nog eventjes aangesneden op het springerige 'Where Will I Be?'. Een nummer dat net eventjes iets anders is dan de rest van het album zonder dat het buiten de boot valt. Op 'Goodbye' van Steve Earle wordt ze regelmatig overstemd door de muziek en is ze soms bijna niet te verstaan, maar daar hebben ze dan ook het boekje met de teksten voor uitgevonden. Ik weet dat sommigen dit album overgeproduceerd vinden en dat kan ik mij wel voorstellen. Voor mij is het overstemmende geluid echter geen probleem en doet dat totaal niet af aan de kracht van de teksten of de bijzonderheid van haar stem (op 'Every Grain of Sand' is hier wat dat betreft nog genoeg te genieten).
Emmylou deed niet zo lang geleden (vorige maand) een eenmalig optreden waarin ze alle nummers van dit album achter elkaar speelde. Jammer dat het in Amerika was, want wat had ik daar ontzettend graag bijgeweest.

En deze ontdekking allemaal dankzij het adembenemende 'A Love That Will Never Grow Old' uit de film 'Brokeback Mountain', wat overigens ook één van mijn favoriete films is.

aERodynamIC schreef:
Emmylou Harris...........ze stal mijn hart met haar prachtige nummer A Love That Will Never Grow Old uit de film Brokeback Mountain.
Ik kende haar al wel (Roses in the Snow en Cimarron) maar het was me telkens net wat te veel country en daarom moest ik de krenten uit de pap zien te vissen van nummers die me wel goed wisten te boeien.
Let wel: ik heb niks tegen country-invloeden, maar puur country trek ik veel minder.
Wrecking Ball stond bekend als een album puur op zichzelf en ja dan wekt dat mijn nieuwsgierigheid toch wel.

Where Will I Be opent het album al goed. Uiteraard die schitterende zang, maar ook de heldere muzikale begeleiding zo fris als de eerste de beste lentedag.
Goodbye heeft het hemelse wat een album als The Joshua Tree van U2 ook heeft, het ademt in elk geval eenzelfde vibe. Dit heeft ongetwijfeld met de productie van Daniel Lanois te maken. Larry Mullen verzorgt hier het drumwerk, dus tadaaaaaaa. Erg mooi nummer.
All My Tears heeft zo'n heerlijk dramatische toonzetting die ik ook ervaarde op dat ene Brokeback Mountain nummer ook al lijkt het er in de verste verte niet op. Er ligt een soort duister randje omheen dat dit nummer iets ongrijpbaars geeft en daardoor ook aantrekkelijks om naar te luisteren. Heerlijk is de samenzang overigens ook zeker te noemen.
Dan een Neil Young nummer waar de meester zelf ook op meezingt: Wrecking Ball. Mullen legt er een subtiele groove onder en zodra Neil meezingt herken je het nummer uit duizenden (te vinden op zijn album Freedom).
De stemmen matchen uitstekend en het doet geen afbreuk aan het origineel. Om melancholisch van te worden zo mooi.
Goin' Back to Harlan is een song van Anna McGarrigle. Haar stijl is zeker erg herkenbaar in dit nummer en ik ben er dol op zoals ik dol ben op de McGarrigles in zijn algemeen. Beetje snijdende zang ook en Emmylou weet hiermee de stijl van McGarrigle goed door te voeren in dit nummer dat wel een favorietje te noemen valt. Mysterieus nummer dat telkens weer weet te verbazen.
Aan Deeper Well is ook door Harris meegeschreven. Heel opvallend is dat juist dit nu niet bepaald country te noemen valt. Het heeft een grommende, onheilspellende sfeer en ze gebruikt haar stem op een totaal andere manier. Niet de lieflijke Emmylou waar ik op viel, maar wel eentje waar ik in dit nummer erg op val. Halverwege het nummer krijg ik zelfs even het gevoel dat Harris verzeild is geraakt in een Massive Attack nummer! Een favoriet nummer.
Every Grain of Sand helpt je snel uit die droom want dit nummer klinkt veel traditioneler. Een heerlijk zwierig nummer gezongen met af en toe een rasperig randje. Simpel maar doeltreffend en het gaat ietsje meer richting de country songs die ik dan weer wel goed weet te waarderen. Opvallend is dat ik opeens heel erg aan Martha Wainwright's solo-album moet denken als ik dit hoor; Martha moet haast wel erg beinvloed zijn geweest door dit album, zelfde manier van zingen en het genre komt aardig overeen.
Op Sweet Old World keert Neil Young weer terug en zingt een moppie mee. Ook dit nummer klinkt redelijk traditioneel. Een prima ballad met flinke portie country-invloed maar wederom van het soort die ik dan weer wel goed weet te pruimen. Wel een van de wat mindere nummers op deze cd.
May This Be Love is een cover van Jimi Hendrix en laat het nu net ook nog eens een favo Hendrix-track van mij zijn. In zo'n geval heb je de strijd op voorhand al verloren natuurlijk. Even loslaten dat origineel aERo en objectief beluisteren en dan blijkt het een opvallend nummer te zijn: een dikke gitaarmuur (bijna ambient te noemen), zang van Harris en Lanois en toch wel een beetje die U2 sound er doorheen. Het nummer krijgt haast iets bezwerends. Wat een contrast met het vorige nummer zeg. Goed gedaan, ik kan niet anders zeggen. Donker, vet en zagend.
Orphan Girl klinkt gelijk veel lieflijker, maar wat wil je met die tamboerijn en schitterende haast repeterende begeleiding op deze Gillian Welch song. Hier vind ik Harris toch weer zingen op een manier die mijn hart doet smelten. Voor nummers als deze doe je het eigenlijk toch wel. Koester dit soort nummers maar zou ik zeggen.
Blackhawk kent mooi gitaarwerk en heeft een vibe zoals ik hem ook ken van de U2 eind jaren '80 en dat is zeker niet verkeerd. Sterk gezongen ook weer.
Het melancholische Waltz Across Texas Tonight geschreven door Harris zelf vormt het slotakkoord van dit ijzersterke album. Het nummer ademt wat meer folk en is tijdloos te noemen. Een mooier, harmonieus einde had er op dit album niet kunnen staan.
Wat een prachtcd is dit toch en het heeft terecht een enorm hoge score op deze site waar ik me van harte bij aansluit.

c-moon schreef:
Cabaret! Tongue-in-cheek-plastic pop.... camp....

Maar...
Ook... en vooral...

Een fraaie collectie superliedjes van Meneer Gavin Friday, die beter dan ooit zingt, en dan weer zijn falsetto stemmetje (en daar idd. zeer dichtbij Bono komt) dan weer zijn diep stem bovenhaalt....

Erg lekkere plaat en de 'weltschmerz' waar Beaster naar verwijst is er zeker ook....

Songs als "Shag Tobacco", "Mr. Pussy" en "Kitchen Sink Drama" zijn redelijk fantastisch, maar de echte toppers hier zijn voor mij zéér zeker "You And me And World War Three" en toch ook wel de single "Angel" ...

Maar ik sluit me aan bij bij Deric Raven verder: de andere liedjes zijn ook zwaar ok....


Vriend en collega Bono wordt zoals telkens ook vermeld in de liner-notes, en samen met The Edge, doet Bono ook backings op 'Little Black Dress'..

aERodynamIC schreef:


.....een ijzersterk album van een artiest waar ik een zwak voor heb zoals ik een zwak heb voor de meeste artiesten die balanceren tussen kunst & kitsch.

Het broeierige Shag Tobacco is gelijk al een schot in de roos. Maar weinigen zijn het gegeven om zo geil, zwoel en tergend pesterig te kronkelen. Massive Attack kan het als geen ander en dit is op z'n Fridays. Heerlijk.

Als ik de titel Caruso zie moet ik elke keer weer denken aan Pavarotti maar daar heeft deze Caruso niks mee van doen. Ook dit nummer heeft iets looms in zich maar klinkt scherper en grootser dan de opener en mist daardoor het broeierige en krijgt er juist dat kitscherige voor terug waar ik meestal zo dol op ben.

Single Angel is een wat zoeter nummer en ik snap ook wel dat dit als single is uitgebracht. Het is vrij poppy en heeft de Bono-galm waar Friday ook niet vies van is. Het wordt hem wel eens verweten dat hij te veel loopt te koketteren met zijn vriendschap met Bono. Ik weet niet of dat terecht is, wel horen we invloeden terug in zijn werk maar ik denk dat dit zeker ook andersom is en dat vergeten velen vrees ik.

Little Black Dress heeft een funky sausje meegekregen door de sax en hierdoor gaat het een beetje richting namen als Cousteau, Tindersticks e.d. maar zeker ook U2 begin jaren '90 klinkt er sterk in door.

The Slider lijkt wat experimenteler en heeft een hoop in zich wat ik (en mijn voorgangers) al eerder te melden hadden: emo - rock met een druppeltje weltschmarz van de bovenste plank, cabaret! tongue-in-cheek-plastic pop.... camp.... en denk ook eens aan een David Bowie. Jammer dat het nummer wat abrupt stopt.

Dolls klinkt weer aanvankelijk weer wat geiler: dit door het gefluister en spannende begeleiding. Toch weet Friday zich al snel niet in te houden en komen er instrumenten en koortjes bij die dit gevoel dan weer achter je laten wat wel een spannend nummer oplevert.

Mr. Pussy klinkt mij meer als Bowie in de oren dan Bono maar dat zal het cabaret-gehalte van dit nummer wel zijn. Het had ook zo een Marc Almond-song kunnen wezen. Geweldig nummer!

You, Me And World War Three is het popniveau van Angel. Redelijk hitgevoelig maar daardoor ook net even wat minder spannend. Beslist geen slecht nummer want het bevat genoeg scherpe randjes maar het valt wel wat meer op tussen de andere nummers.

Kitchen Sink Drama is in een warm bad stappen, jezelf onderdompelen en even weg van de wereld zijn. Een beheerste, rustig voortgaande popsong.

My Twentieth Century borduurt voort op het vorige nummer: een relaxte popsong waar niets mis mee is en wat iets minder freakerig is.

Cabaret keert terug op The Last Song I'll Ever Sing mede door de zwierige viool die het nummer ondersteunt en het wiegende karakter.

Le Roi d'Amour is een instrumentale afsluiter die mij altijd wat minder opvalt maar toch langzaam onder m'n huid weet te kruipen.

Hiermee levert Gavin Friday een enorm meesterwerk af en weet het Each man Kills the Thing He Loves bijna te evenaren. Dat album blijft een lichte voorkeur genieten maar dat is in sterretjes al niet meer uit te drukken dus op dat gebied verkeert het op dezelfde hoogte.

Mjuman schreef:
Nog steeds een heel fijne plaat, na 13 (!!) jaar, niet gedateerd. Knalt binnen en blijft. Met name reggae- en dub-invloeden erg prettig -ik vond Leftfield qua invloeden ook een completere band dan de andere genoemden.

O2 (wie zijn dat ook al weer) heeft 3-4 jaar geleden (tot vervelens toe) misbruik gemaakt van het intro van tweede song.

Niet te missen: de vocals van John Lydon, op 10. Nog steeds die boosheid en wanhoop in die stem.
Rhythm & Stealth gaat on the tray - in de 'terugdraai'.

Weirdo Wizzy schreef:
Leftism is een veelgeprezen album die me lange tijd niet heeft weten te boeien. Bij de eerste luisterbeurten had ik zoiets van 'best leuke 90's dance'. Meer was het ook niet. Maar hoe vaker ik hem draai hoe beter die wordt. Dat is omdat ik steeds meer variatie in dit album hoor, want Leftfield combineert dance met dub en wereldmuziek wat origineel en vooral erg lekker klinkt. Veel afwisseling ook dus. Zo is Melt een erg mooi, ingetogen - en haast euforisch - nummertje. Open Up komt juist weer steviger uit de hoek. Mijn uitgesproken favoriet ook van het album met een geweldige bijdrage van John Lydon. Maar zo hebben eigenlijk alle nummers wel iets eigens en valt er geen eentje uit de toon. Ik zit te broeden op een woord die de sfeer van het album goed zou samenvatten. Gelukzalig, euforisch, warm...ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik hem verhoog van 3,5 naar 4,5 ster!

Zachary Glass schreef:

Same here

Kruispunten in het popmuzieklandschap - ontelbaar veel zijn er.

[opa vertelt modus aan] In het voorjaar van '95 gingen mijn beste maatje destijds en ik in de rij staan voor we de klas ingingen.

In het weekend luisterden we allebei verschrikkelijk veel naar de radio op zoek naar spannende nieuwe muziek. Ja, je bent jong - kan niet goed voetballen en bezit het zesde zintuig om meisjes te laten huilen - dus luister je naar muziek

Uit goede bron had ik vernomen dat er het volgende jaar meisjes toegelaten werden op onze strenge jongensschool. Ik wist wat dat betekende voor deze jongen: veel stotteren en nog meer dromen over onbereikbare prinsessen. Ken uzelf

Dus moest ik iets zoeken waar ik mijn hart en ziel in kwijt kon zonder tussenkomst van derden (lees: prachtige creaturen van vrouwelijke origine ).

Instinctief voelde ik dat mijn redding lag in de wereld van de decadente popmuziek

De platenverzameling van mijn vader was dik in orde - maar ik kreeg sterk het gevoel dat ik moest zoeken "op mijn eigen": ik had al Suede, Pulp & Oasis "ontdekt" (ze bestonden natuurlijk al - dus ik heb ze niet letterlijk "ontdekt" - als je begrijpt wat ik bedoel).

Die drie groepen waren superklasse vond ik als veertienjarige - maar er moest toch nog beklijvender muziek bestaan, dacht ik.

Terug naar die rij op die blauwe maandag.

Dominique: "Zeg ik heb dit weekend een schitterend nummer gehoord - van ene Harvey"

Ik: "Hoe gaat het?"

Dominique: "Ben het vergeten - in het refrein zingt ze iets van "Big fish, little fish" of zo. Vanavond gaan ze nog een keer uitzenden bij Luc Janssens (god bless that man - by the way)"


's Avonds luisteren en inderdaad dat nummer was waar ik zo lang naar gezocht had. Verwrongen als het ware. Drie weken later kocht ik de cd "To Bring You My Love" - leende die uit die Dominique, die vond 'em verschrikkelijk "het klinkt alsof ze doodgaat" en trok zijn neus op. Neen - dit was het niet.

Ik was wél gek van deze cd - het klonk alsof er gevochten werd. Deze muziek suggereerde blauwe plekken, gekneusde knieën, bloed op canapés, ... dat soort dingen. Het klonk nogal lelijk, maar in die lelijkheid lag net de schoonheid. Paradoxaal - maar zo voelde ik het aan destijds.

Dan zag ik PJ Harvey op MTV - was op slag verliefd: die vrouw slaagde erin op het podium om in zichzelf duizend andere vrouwen te omvatten. Ze draagt in haar muziek een soort vage waarheid mee, die ik voor de volle 100 % onderteken (destijds en nu).

[/opa vertelt modus uit]

frolunda schreef:
Zeer gedreven en wat donker album van PJ Harvey dat op alle onderdelen,muzikaal,vocaal en totaal sfeer erg goed scoort.Daarnaast klinkt To Bring You My Love ook behoorlijk dynamisch en heeft het,zo'n 25 jaar na z'n release nog maar weinig aan zijn urgentie verloren.
Het album vraagt ook wat geduld van de luisteraar want ondanks zijn intensiteit en variatie duurt het even voordat To Bring You My Love zijn schoonheid volledig prijsgeeft.Dat verschilt overigens per nummer want zo pakt het radio hitje Down by the Water vrijwel meteen maar heeft een gekwelde,maar ook prachtige song als Long Snake Moan wat meer tijd nodig.
Uiteindelijk vallen ze,voor het overgrote deel allemaal wel in de categorie gepassioneerde rock voor gevorderden waar de fantastische zang van PJ Harvey de kers op de taart is.
To Bring You My Love is derhalve een indrukwekkend album met een erg lange adem.

west schreef:



In 1995 had ik het een beetje gehad met the NPG en the Symbol en later kregen we nog TAFKAP: The Artist Formerly Known As Prince. Ik heb deze Gold Experience wel gekocht en toentertijd een paar nummers een paar keer gedraaid. 15 jaar later valt het kwartje pas goed. Het werd tijd...

Dit album sluit behoorlijk aan op Lovesexy & the Black Album. Het borduurt daarop voort en hoe! Wat een lekkere muziek is dit zeg. Geweldige beats, heerlijke toeters, super grooves, natuurlijk ijzersterke zang en een onvoorstelbaar goede gitaar, die een aantal keren prettig doorkomt. Bijvoorbeeld op het nummer Shh wat onderdeel uitmaakt van de 20Ten tour die net in Antwerpen langs kwam. Een super concert en dit nummer kon makkelijk mee.

Er staat nog veel meer moois op: Endorphinmachine, Now (echt geweldig!), 319, Shy (dus toch goede ballads van Prince in de jaren '90), Billy Jack Bitch (Wow!), I Hate U en de gitaarsolo op het einde van Gold. Ik heb het hier over fantastische muziek. De andere nummers zijn ook goed, waarbij er voor de afwisseling naast funky dance muziek ook nog wat popmuziek op staat. En zelfs die balad: The Most Beautiful Girl in the World is toch helemaal niet onaardig.

Kortom: The Gold Experience is het hoogtepunt van Prince in de jaren '90 en is minimaal een steengoede dance plaat. Hierna was het wachten tot het volgende millenium, voordat hij weer 'vrij' was en weer echt goede albums ging uitbrengen. Ik rond deze Gold Experience lekker naar boven af: 4,5*

lennon schreef:
Het ware vage tijden, Prince wilde geen Prince meer zijn, maar veranderde zijn naam (niemand wist in wat). Echter werd de man ook enorm productief, en dat was dus smullen voor liefhebbers als ik. Dit album was dus in feite het debuut album van Prince als symbol. Niet slecht voor een beginner. De tour die volgde voor dit album was voor mij heerlijk. Heel veel gitaar werk, en lekker veel nieuw werk vooral. De mensen die kwamen voor Purple Rain kwamen bedrogen uit. (ik hoor ze nog zeiken in Den Bosch, ik kende geen een nummer... Pfff)

1.P Control (5:59)
Prince was dood als artiest, en voor degene die hier nog aan twijfelden, herhaalde Mayte de mededeling nog een keer: Prince est morte. Dat is dan duidelijk. Wat er volgt is een typisch Prince nummer . De titel zegt al genoeg, en het nummer is meteen raak! Een rappende Prince, met in het refrein een lekker hoog opstandige Prince. Normaal ben ik niet zo van de rap songs, maar als Prince het doet kan ik het goed aanhoren. Dit nummer overstijgt dat goed zelfs, ik vind het een enorm lekker nummer. Ladies. you are, was and always will be Pussy control

2.NPG Operator (0:12)
De segues op de plaat zijn wel leuk, en maken er een soort van verhaal van, maar uiteindelijk worden ze vervelend. Nooit echt begrepen waarom dat in deze periode zo nodig moest.

3.Endorphinmachine (4:06)
Een nummer wat opgenomen werd voor Prince - Come (1994) maar het album niet haalde. Dat is jammer, want dat had de plaat zeker beter gemaakt. Gelukkig komt het hier dan toch nog goed. Het is een lekkere rocker (live nog rauwer) met een lekkere felle Prince (vocaal).
Dit nummer verveelt geen moment, en moet (bij voorkeur) op een zeer luid volume worden afgespeeld.

4.Shhh (7:17)
Dit nummer kende ik van Tevin Campbell - I'm Ready (1993). Echter was datniet veel soeps in deze uitvoering. Gelukkig bracht Prince het zelf nog uit op dit album, Een heerlijke sexy ballad, met weer een tekst die niks te raden over laat. Hij speelt het anno nu nog steeds regelmatoig live, en dat is altijd genieten. Die solo's worden mooier, langer en heftiger. Inmiddels een klassieker in het Prince repertoire. Overigens is het drumwerk van Michael Bland op dit nummer ook erg de moeite waard

5.We March (4:49)
Deze track heeft een typisch jarig 90 geluid. Dat is de reden dat ik dit nummer ook niet echt fantastisch vind. Zangeres, en dochter van Marvin Nona Gaye (ook te horen op het nummer Love sign) doet de backing vocals op dit nummer. De combinatie tussen deze 2 stemmen werkt wel mooi. Het nummer zelf vind ik teveel onder het niveau van Prince zijn kunnen duiken. Te makkelijk

6.NPG Operator (0:17)
...
7.The Most Beautiful Girl in the World (4:25)
Prince scoorde zijn 2e nummer 1 hit in Nederland met dit nummer. Toen dit werd uitgebracht was dat de 1e release buiten Warner om. Voor deze single werd erg veel promotie gedaan (grote posters e.d.) en dat had dus zijn effect. Van dit nummer zijn veel verschillende versies verschenen. Toen dit op single uitkwam zou het nummer niet op een album verschijnen werd gezegd. Later kwam Prince - The Beautiful Experience EP (1994) uit, en nog een jaar later dus ook te vinden op dit album. De versie op deze plaat vind ik wel de mooiste. Mooi die break halverwege, en het langere einde. De clip laat een Prince zien (met Slave op zijn wang) die lijkt alsof ie heel erg ziek is (vind ik) erg dun, en hij ziet er slecht uit. De song was in ieder geval voer voor vooral Sky Radio, en Prince had weer een groot publiek voor zich gewonnen.

8.Dolphin (4:59)
Na het succes van voorgaand nummer had Prince er slim aangedaan dit nummer op single uit te brengen. Er was een videoclip van die met zeer grote regelmaat op de Nederlandse tv werd uitgezonden. Ik was destijds werkzaam bij een cd winkel, en heb echt enorm veel vraag naar de single gehad. Echter was die er dus niet. Deze cd was ook nog niet uit (kwam pas 1 jaar later). Beetje krom dus, promotie clip, maar geen fysieke release. Een gemiste kans. Een collega van me was een groot (hard) rock liefhebber en vond Prince maar niks. Maar toen hij dit nummer hoorde kwam hij me speciaal vertellen dat hij de solo in dit nummer echt weergaloos vond. Dat was voor mij echt een mooi moment! En hij had gelijk. Dit nummer klopt aan alle kanten, en die solo IS weergaloos. Muzikaal en vocaal gezien bevalt dit nummer me enorm. Absoluut één van de Prince top 10 tracks voor mij. De teskst is naar mijn idee een sneer naar Warner. to your ways I will not dance

9.NPG Operator (0:19)
....
10.Now (4:30)
but that was then, this is...NOW Prince wil benadrukken dat er een nieuwe periode is aangebroken.
Ook dit nummer was al bekend via bootlegs, ruim voordat hij uiteindelijk op dit album verscheen. Prince rapt weer, maar op een heerlijk felle manier. De song is enorm funky, probeer maar eens stil te zitten. Een soortgelijk nummer (days of wild) was ook bestemd voor dit album, maar haalde het uiteindelijk niet. Deze is terug te vinden op : Prince - Crystal Ball (1998) (in een live versie)

11.NPG Operator (0:31)
...
12.319 (3:05)
Ook al bekend via de bootlegs. Maar wat was het fijn om het nummer nu in goede kwaliteit te kunnen horen. Prince met kopstem bezoek een hotelkamer, 319. En daar wacht een lekker snoepje op hem, die allerlei truukjes kan met haar benen (Baby, how did you get your legs to do that?). Hij is de fotograaf, die zich probeert in te houden. Volgens Prince is het nummer geschreven met Elizabeth Berkley als inspiratie. Zij speelde in de film Showgirls (waar dit nummer ook in zit) waar ook wat Prince muziek in zit.
Het einde van het nummer doet vermoeden dat het niet alleen bij foto's maken is gebleven. Muzikaal lekker funky en rockend. Lekker

13.NPG Operator (0:09)
...
14.Shy (5:03)
Een lekker laidback nummer, met Prince op mooie lagen vocalen. Een lekker relaxte gitaartje. Geen hoogvlieger, maar gewoon een prettig nummer om te luisteren. Ik heb me wel altijd gestoord aan een geluid wat er te horen is in het nummer, net alsof het een heel slechte MP3 opname betreft. Kan niet precies uitleggen, maar het is een lelijk geluid.

15.Billy Jack Bitch (5:31)
Een sneer naar een columnist (Cheryl Johnson, of wel C.J. Bill Jack Bitch zoals je ergens in het nummer hoort) uit Minneapolis, die zich nogal vaak neagtief uitliet over Prince. En als Prince pissig is, schrijft ie de lekkerste songs, getuige ook weer dit nummer. Lenny Kravitz verzorgt de achtergrond vocalen, al wordt hij niet genoemd in de credits. Het nummer swingt als een achterlijke, en nodigt me meteen uit om lekker hard mee te zingen. Prince in vorm, de blazers zijn zo enorm funky aan het einde van het nummer, dit is sterren restaurant niveau!

16.I Hate U (5:53)
Haat en liefde liggen zo dicht bij elkaar, en dat laat Prince in dit nummer goed horen. Hij is gekrenkt door een dame (vreemd gegaan), en ze moet boeten. Dat boeten, dat moet op een (uiteraard) sexuele manier. Prince zal haar eens leren...
Maar uiteindelijk kan hij er niet uitkomen, I hate you, Because I love you But I can't love u Because I hate u. Moeilijk dillema. Het levert wel een heerlijk nummer op met als climax een weergaloze solo op gitaar.

17.NPG Operator (0:44)
...

18.Gold (7:22)
De titel track is altijd één van mijn favoriete nummer geweest. Vocaal gezien vind ik het echt heel erg mooi. De melodie is ook pakkend, en muzikaal gezien erg radio vriendelijk. Toch deed de single helemaal niks. Voor mij onbegrijpelijk. De solo aan 't eind is waanzinnig, ik kan 'm niet vaak genoeg horen. Deze Prince hoor ik zo graag.

Prince was in deze periode lekker rebels, en dat mondt vaak uit in heerlijke nummers. Dit album is er een voorbeeld van. Erg veel goede tracks, maken dit gewoon een erg goede plaat. De timing van de release was erg ongelukkig. Er zat meer dan één jaar tussen de hit most beautiful girl en Dolphin video clip release. Dat is weer typisch Prince. Hier had hij veel meer van kunnen verkopen dan nu het geval is. Voor mij als liefhebber boeit dat verder niet, dit album behoort tot zijn beste werk. Nog steeds.

Lukas schreef:
Lente 2004: Twee en een half jaar geleden beperkte mijn muzieksmaak zich tijdelijk vooral tot het Radio Veronicarepetoire. Ik was er vast van overtuigd dat in deze eeuw - op Muse na, dat dan weer wel - geen goede muziek gemaakt werd. In het kader van 'vergeten platen uit de jaren '90' kwam toen Disco 2000 van Pulp langs. Ik kende het nummer nog vaak uit het reclamespotje van een MTV-cd, en het klonk mij zo ineens erg leuk in de oren. Ik besloot de cd te kopen en was er vast van overtuigd dat er verder helemaal niemand op deze aardkloot rondliep die nog naar Pulp luisterde.

Lente 2006: een user met de nickname Lukas meldt zich aan op MusicMeter en brengt stemmen uit op het handjevol platen dat hij al kent. Tussen die stemmen ook een - onopvallende - 3.5* voor Different Class van Pulp. Overtuigd als ik toen nog was dat singletjes toch altijd wel de beste nummers van een cd zijn, galmen Disco 2000 en Common People soms wel door het huis, maar meer ook eigenlijk niet. Ik kijk de stemmen echter eens door en zie dat Pulp een vrij hoog gemiddelde heeft en toch ook de toptien haalt van een vrij actieve user die bovendien al meer dan 1000 stemmen heeft uitgebracht. Zou het dan toch niet...

Ik begin Different Class meer te draaien, en ontdek langzaam dat er meer in de muzikale wereld is dan hitjes uit de voorbije decennia. Ik blijk een miskende parel in bezit te hebben. Een tijd lang voerde hij zelfs mijn top tien aan, en hoewel gezakt naar vier is ie daar voorlopig nog niet weg te denken. Ik kan de plaat inmiddels dromen.

Heerlijk cynisch, om het zo maar eens te zeggen. Ik houd daar wel van. Different Class is doorspekt met ironie, maar o zo serieus. Mis-Shapes, hoewel zeker geen briljant nummer, zet meteen de toon voor de rest van de plaat. De toonzetting is fantastisch, maar het nummer is mij iets te drammerig. De zoveel briljantere nummers volgen echter snel. Pencil Skirt is heel wat subtieler, Common People is natuurlijk overbekend, maar daarom niet minder. Hoogtepunt volgt meteen daarop: I Spy. Wat een heerlijke spanning zit er in dat nummer. Tekstueel ook zeer de moeite waard. En dan ontploft ie, en Jarvis laat er gewoon nog even doodleuk een zanglijntje van 'la la la la la' op volgen. Werkelijk een bril-jan-te opbouw.

Hoogtepunt geweest, maar inzakken? Nee hoor. Live Bed Show is ook een van mijn Pulp-favorieten, ik schep er veel genoeg uit om af en toe spontaan onder de douche in te vallen met de woorden She doen't want to go to work. But she doesn't want to stay in bed. Something Changed en Sorted out for E's & Wizz vervelen ook nooit. Daarna wordt het voor mij toch een piep-klein beetje minder, maar ik heb nooit, dan ook nooit de neiging om ook maar in de buurt van de skipknop te komen bij deze Pulp.

Er zit gewoon zo veel gevoel in deze plaat, en dat is verpakt in zulke mooie composities en met gepaste zelfspot en het juiste snufje aanstellerigheid gebracht, dat deze vermoedelijk altijd wel op 5* blijft staan.

BoyOnHeavenHill schreef:
Nog net een graadje beter dan z'n voorganger, zodat ik automatisch het idee krijg dat het vanaf nu echt niet beter kan worden dan dit. Het geluid is nog net wat "glimmender", de melodieën hebben nog betere buigingen en climaxen, en de teksten, wel... ik loop op MusicMeter nog wel eens tegen mensen aan die nooit teksten lezen en er ook geen boodschap aan hebben, en ik denk ook wel dat je heel veel popmuziek heel goed kunt waarderen wanneer je niet naar de teksten ervan luistert, maar bij sommige tekstschrijvers denk ik toch wel dat je een belangrijke component van het geheel mist wanneer je je niet in hun teksten verdiept, en Jarvis Cocker is daar in ieder geval één van. Om maar een paar "top-2000-voorbeelden" te geven, ik kan me niet voorstellen dat The river en Hotel California en Vincent dezelfde impact hebben op de luisteraar die niet weet waar het nummer over gaat.
        Maar goed, om bij Pulp te blijven, voor mij persoonlijk is Cocker één van de beste tekstschrijvers die ik ken, of beter gezegd er zijn maar weinig tekstschrijvers die me zó weten te raken als hij, en dan niet eens vanwege de onderwerpen waar hij over schrijft maar vooral vanwege de invalshoeken, zoals bijvoorbeeld hoe hij de triestheid van een uitgebluste relatie voelbaar maakt aan de hand van een bed in Live bed show, maar ook hoe hij de zo herkenbare situatie van een onbeantwoorde liefde in Disco 2000 nog extra schrijnend maakt door het laatste zinnetje dat duidelijk maakt hoe ver de verliefde jongen zou willen gaan. Absoluut meesterlijk – ik ken er maar weinig die met zo'n oog voor detail zulke sfeerschetsen kunnen neerzetten.
        Bij de twee genoemde nummers heb ik twee van mijn vinkjes staan, en voor mijn derde vinkje wijk ik af van mijn principe dat ik bonustracks nooit als favoriet aanmerk, want om de prachtige melodie en de wanhoop van de verteller in Ansaphone kan ik echt niet heen, wát een ontroerend nummer is dat. Sowieso is de bonus-disc bij mijn CD (de "German edition") van uitzonderlijke klasse, met naast een overbodige "extended version" van Live bed show (die er uit bestaat dat het nummer een ingelaste 40 seconden lange instrumentale passage bevat) acht nummers die stuk voor stuk niet zouden hebben misstaan op een officieel album. Echt krankzinnig goed – als ik het album niet al 5* had gegeven zou de bonus-disc alleen de aanschaf al rechtvaardigen.

Ponty Mython schreef:
Prima debuut van The Chemical Brothers, waar goed hoorbaar is waar ze de mosterd vandaan hebben gehaald: old school hip-hop en brit rock. Deze muziek zou uiteindelijk een nieuw genre opleveren: big beat, wat tevens een (te) vroege dood is gestorven. Maar dit kunnen de broers (alleen in naam btw) toch maar mooi op hun cv zetten. De grote uitschieter op de plaat is Chemical Beats, maar ook de rustigere nummers Chico's Groove en Alive Alone (met folkzangeres Beth Orton) zijn niet te versmaden.

berwt schreef:
Dit vind ik toch wel een heerlijke plaat. Alle nummers gaan naadloos in elkaar over en worden gedragen door meeslepende bassen en drums die nog klinken als een drumstel ipv een beatcomputer.

Het meest geniale aan het album vind ik het scratchen en de elektronische akkefietjes. Dit zijn DJ-fenomenen die anders te pas en te onpas worden gebruikt om een dansend publiek aan te porren; hier worden ze echt gebruikt als brug en als chorus, puur muzikaal dus. Alles komt uit zoals het moet.

Werkelijk puik. Ik beschouw het ook als een conceptplaat. Niet singeltjes met opvulling ertussen, neen, één muzikale bom: 4,5*

Zachary Glass schreef:
Patrick De Witte had destijds een leuke commentaar over Tindersticks: "Hoofdman Stuart Staples zingt als vanouds alsof hij reeds op de rand van zijn sterfbed zit en alleen nog zijn pantoffels moet uittrekken vooraleer voorgoed te gaan liggen."

Zo is het maar net

Tindersticks is voor mij altijd de ultieme pyjama-muziek geweest. Staples mompelt vage verhalen waar ik vaak geen touw kan aan vastknopen, maar dat hindert me geen meter.

De muziek lijkt nog het meest op een onuitputtelijke regenwolk; zelfs na al die jaren (ik vermoed dat ik deze in '96 kocht) plenst er nogal melancholie uit de boxen

MarkS73 schreef:
Ergens in de jaren negentig zag ik een registratie van een optreden van de Tindersticks die speelden op Pink Pop op tv, de eerstvolgende dag dat de winkels open waren heb ik direct 'Curtains', 'Tindersticks' en dit album gekocht. Ik kan mij nog herinneren dat Michel, de eigenaar van Da Capo in Utrecht vroeg of ik ze toevallig de dag daarvoor op tv had gezien en daarom ineens al hun albums wilde hebben, hij vond ze ook geweldig. Eenmaal thuis was ik direct verloren in de sound van de Tindersticks en de stem van Stuart Staples, en die strijkers, prachtig. Ik woonde destijds nog bij mijn ouders en het moment dat ik dit album net op had staan, de eerste paar nummers uit mijn kamer schalden op vol volume, liep mijn moeder mijn kamer binnen, bleef even staan om te horen wat ik op had staan en zei verbaasd :"goh, dit is bijna hetzelfde als Julio Iglesias, en dat vind je niet mooi, je loopt altijd te klagen als ik het luister " , Uiteraard deed dit mij even twijfelen of mijn nieuwe ontdekking niet was wat ik ervan verwacht had en of ik geen ontzettende miskoop had gedaan. Gelukkig vond ze het vreselijk toen ze wat beter luisterde, de vergelijking met Julio is dan ook ver te zoeken.
Dit album staat in mijn top 10, nummers als A Night In, Tiny Tears, Travelling Light, No More Affairs, Mistakes, She's Gone, Talk To Me, prachtig... Dit geldt eigenlijk voor de meeste albums van deze band en in het bijzonder 'Curtains', albums die alles in zich hebben wat muziek zo mooi kan maken. Het is absoluut een band die niet iedereen kan waarderen, ik luister het ook alleen als mijn vriendin niet meeluistert, maar als het je wel raakt is hun muziek hartverscheurend mooi...
In 2002 heb ik ze in het vredenburg gezien, een van de mooiste concerten die ik heb gezien, geweldig ook zo'n strijkersenemble dat helemaal los gaat. Onlangs speelden ze weer in Utrecht, helaas kwam ik daar pas achter de dag na het concert terwijl ik er vijf minuten vandaan woon...

deric raven schreef:
Je hebt natuurlijk wel lef om met dezelfde sampler te gebruiken als Glory Box van Portishead in Hell is Round the Corner.
Je hebt wel lef om als stoere hiphopper te poseren in een bruidsjurk.
Je hebt wel lef om van een hiphopklassieker als Black Steel van Public Enemy juist een rockversie te maken.

Is het lef, of is het gewoon tricky.

Als je leerschool bestaat uit Massive Attack, waar hij uiteindelijk besloot om niet het vierde lid te worden, dan heb je al genoeg bagage om het alleen te proberen.
Pluk je dan ergens van een middelbare school een talentvol zangeresje Martina Topley-Bird; dan heb je helemaal mazzel.

Mag het resultaat er uiteindelijk wezen?

Ja, hier staat toch wel een artiest die dan minder genoemd wordt als Portishead en Massive Attack, maar die hier wel een waardig debuut af levert.
Wat velen niet weten is dat hij hier ook op samen werkt met Alison Goldfrapp in het nummer Pumpkin. Zij zal zich vanaf 1999 ontwikkelen als frontvrouw van het ook niet misselijke Goldfrapp. Ze komt hier ook al goed uit de verf.
De titel Pumpkin is natuurlijk een ode aan Smashing Pumpkins; hun Suffer is duidelijk hoorbaar.
Dus behalve de eigenschap om voornamelijk alleen een goed eindproduct neer te zetten, heeft hij ook feeling voor talent.

Klinkt het album na al die jaren gedateerd?

Nee, voor mij past hij het beste in de lijn van Mezzanine van Massive Attack en Dummy van Portishead.
Deze album stralen een soort van duisternis uit, die het goed doen bij Rock, Wave en Hiphop liefhebbers.
Passend in het tijdsbeeld van de cross-over, maar duidelijk kiezend voor een afscheidende rol in het geheel.

Tricky Kid schreef:
Ergens in in 1996 las ik een zeer positieve recensie over het 2e album van een voor mij onbekende Tricky. Aangezien de overigens jubelende recensie ook verwees naar Maxinqaye als zijnde nog beter, besloot ik dan maar gelijk voor dat debuut te gaan.
Maxinquaye is geen album! Maxinequaye is een ervaring!!
Hoewel ik nergens een kwaad woord lees over Black Steel, is het voor mij het nummer wat het minst op dit debuut past.
Sterker, het enige nummer wat ik standaard skip! En toch een 5!
De rest van Maxinequaye neemt mij namelijk mee op een spannende trip door Club Bizarre... In elke kamer waar ik kom ben ik de voyeur en overkomt me (bijna visueel) het een en ander. Steeds weer spanning, claustrofobie, machtsverhoudingen, perversiteiten en supergoeie productie!
Mocht ik ooit een album maken dan zou het exact zo klinken, zonder Black Steel dus. Waarschijnlijk door de gitaren in dat nummer waardoor je je realiseert dat er een band speelt, die zijn best doet terwijl de overige nummers je meenenemen in hun wereld. Ook heb ik Brand New You're Retro lang als een dissonant gezien, maar altijd een goed nummer gevonden. Vind het er ondanks het hogere tempo, inmiddels wel tussen passen.Het is een eigen kamer geworden in Club Bizarre...

sebas schreef:
De titel 1977 staat volgens mij voor het geboortejaar van de bandleden, jonge gastjes dus toen deze plaat in 1996 verscheen. En ze werden op handen gedragen, bewierookt en de hemel in geprezen. De Engelse muziekpers had weer een nieuwe oogappel, maar ik hoor nog steeds niet wat Ash zoveel beter maakt dan al die andere gitaarbands. Eerlijk gezegd vind ik Amerikaanse collega’s zoals The Posies en Fountains Of Wayne beter en origineler. Goldfinger had zelfs een Posies-song kunnen zijn en Girl From Mars lijkt wel een cover van Fountains Of Wayne. Of is het andersom? In ieder geval brak Ash wel door en The Posies en Fountains Of Wayne bleven underground. Kwaliteit hoeft niet altijd een graadmeter te zijn voor succes. Maar 1977 is natuurlijk geen slechte plaat, ik moet niet overdrijven. De onstuimige punkpop van Lose Control en Kung Fu nodigt op z’n minst uit tot een voorzichtige pogo, Gone The Dream en Oh Yeah zijn aanstekerballades uit het boekje en bij Angel Interceptor worden al deze ingrediënten nog eens op heerlijke wijze versmolten. Vul dit aan met een leuke verzameling B-kantjes en je hebt een vrij goeie plaat. Maar een meesterwerk?

otherfool schreef:
Het begint met een geluidje uit Star Wars (1977, nietwaar) en eindigt met de hier genoemde kotsscene. Tussendoor? 12 bloedmooie songs waar het enthousiasme werkelijk vanaf *spat*. Prijsnummers voor mij zijn Girl from Mars, Kung Fu (een ode aan Jackie Chan en consorten, kom er maar eens op) maar *vooral* het bloedstollend mooie Oh Yeah. Precies de goeie titel voor precies het goeie nummer voor iedereen die wel eens verliefd is geweest, en wie is dat nu niet

4,5 sterren.

Serpico schreef:
Het bleek even doorbijten, die hoog/hese stem van Belle & Sebastian's leadsinger, waar ik aanvankelijk al snel genoeg van kreeg, maar het was het waard. Na een tijdje (2 luisterbeurten) wil je niet anders.

En pas dan klapt het album voor je open. Het muzikale brein in deze band blijkt een onnavolgbaar talent te hebben voor het schrijven voor unieke en heerlijke deuntjes, op hun eigen manier zeer gevarieerd en stuk voor stuk voorzien van prachtige teksten. Zweverig en trillerig blijft het album wel een tijdje in je hoofd plakken. Vooral de, al dan niet opzettelijk aanwezige, souplesse die nummers als Get Me Away From Here, I'm Dying en ook If You're Feeling Sinister over zich heen krijgen op een gegeven moment, komen dicht in de buurt van een soort muzikaal orgasme waarbij je aan niets anders dan de muziek kunt denken. Een prestatie die ieder album meteen versterkt. En waar Tigermilk op een enkele uitschieter na niet al te veel boeiends voorschotelt, zit dit album gewoon ijzersterk in elkaar. Ieder liedje is wezenlijk aanwezig en versterkt de sfeer alleen maar. Nergens gaan ze te ver of houden ze te veel in, ze zijn gewoon lekker op dreef hier.

En als je dan eindelijk aan de muziek gewend bent en je gaat luisteren naar wat er nu precies gezongen wordt, wordt de waarde die je eraan hecht alleen maar groter. Rijkelijk gevuld met supermuziek.

4,5*

Yeahz schreef:
Gisteravond verliefd geworden op deze cd. Ik heb Belle & Sebastian altijd gemeden omdat ik de naam van deze band associeerde met enorme suffigheid. Hoe dat beeld is ontstaan weet ik meer helemaal (ik herinner me vagelijk beelden van de verfilming van Nick Hornby's werk 'High Fidelity', waarin een aantal 'platenzaaknerds' Belle & Sebastian aanhalen), maar ik weet wel dat het nogal dom was om me niet in deze band te verdiepen. Want wat is dit mooi..

Alleen al de opener is fenomenaal.

'Make a new cult everyday to suit your affairs'

Ik denk dat deze zin niet meer uit mijn geheugen te branden is. Wanneer deze zin wordt ingezet, weet ik weer dat het goed zit. Het voelt als een warme thuiskomst. Deze cd weet mij te raken. Het weet een bepaalde surrealistische sfeer neer te zetten die ik zelden eerder ervaren heb. Het lijkt net alsof deze muziek boven ons staat, ons beschouwt, en op sprookjesachtige melodieen het leven neerzet.

Ik heb hem vandaag pas in zijn volledigheid beluisterd en kan daarom nog geen goede stem geven. Wel beschouw ik dit nu al als een van de mooiste cd's die ik de laatste tijd heb gehoord, misschien wel ooit heb gehoord. Als het gevoel en de sfeer die ik nu bij deze plaat ervaar blijven hangen, verdient dit absoluut een plek in mijn top 10. Echt prachtig.

c-moon schreef:
Toen - na de prelude van "Een wonderkind van '50" dat als enige (nieuwe!) bonustrack van Boudewijn zelf verscheen op het eerbetoon "Als de rook is verdwenen" (1994) - in '96 het album "Een Nieuwe Herfst" uitkwam was dat niet alleen een welkome en meer dan aangename verrasising, want wie had het nog durven hopen, een groot feest. De eerste de Groot release sinds 1984! (het wisselvallige Maalstroom).

En dat het bovendien ook zo'n goede plaat zou worden, daar had je als de Groot-fan alleen maar op kunnen hopen!

't Werd een leuke en frisse mix van chanson en kleinkunst, en hier en daar werd zelfs wat gerocked... En weer veel teksten van de hand van Lennaert Nijgh !!

Met de krachtige opener "Een wonderkind van '50",

Het album bevat ook de uptempo "Vrolijke Violen" (de Groot/ H.P. De Boer) en "Annabel", geschreven door de tandem de Groot/ Nijgh, en beiden destijds ingezongen door Hans de Booij. Alsof de Groot wou zeggen: zélf kan ik het ook hoor. Wel, ik hou meer van de rockerige versie van Annabel op dit album dan de synthipopversie van De Booij, ook al was ik daar destijds zo verzot op.. En ook in Vrolijke Violen wordt er aardig gerocked...
Ook 'uptempo' of 'midtempo' is het toch wel aparte en op zijn zachts gezegd merkwaardige en boeidende ' Deine Theos (Afswhuwwekkende Godin)' - tekst van H. Schepers - dat een kleine beetje naar 'Picknick' knipoogt...

Het ingetogen, o zo mooie "Als jij niet van mij houdt" (heb de tekst uit dat nummer ooit nog gebruikt om mezelf te sussen na een opgelopen blauwtje : als jij niet van mij houdt, zul je voor een ander kiezen, maar wat niet is kan ook niet verloren gaan, dus kan ik jou ook nooit verliezen' !". Geniaal toch- die tekst?). Slik! Amai. Krop in de keel!

"De Roos" is nog zo'n mooie ballad die prijkt op "ENH" , en vergeten we niet "De Rover". Romantiek troef en weerom het werk van DE tandem uit Haarlem.

In "Rondeel" is het heel duidelijk wiens mogelijke levensloop er bezongen wordt, wie hier 'aan het woord is' (Lennaert). Het verhaal dat in "De Drie mandarijnen" wordt veteld is hilarisch en fantastisch...

De absolute hoogtepunten van dit sowieso al bijzonder sterke album - staan - wat mij betreft - aan het einde: "Avond", oftewel hoe zonder enig probleem wegkomen met een ietwat melig refrein (maar ijzersterke tekst verder), welliswaar in combinatie met de overheerlijke compositie dat het is den Boudewijn's o zo mooie en warme stem in deze song. En, al even krachtig: "Eva"! Sterk, sterk...

En finale is gewoon een absoluut feest, het wel heel bijzondere "De Engel is Gekomen" dat haast aan progrock doet denken (of overdrijf ik nu?). Pracht van een tekst, héél aparte sfeer, indrukwekkend mooi.... Lichtjes fantastisch, maar dat geldt natuurlijk ook gewoon voor het hele album... Of had ik dat al gezegd?

AOVV schreef:
Na het zwakkere, wat wisselvallige 'Maalstroom' was het twaalf jaar wachten op een nieuw album van Boudewijn de Groot. 'Een Nieuwe Herfst' is wel weer een paar stappen vooruit wat mij betreft. De afwisseling tussen uitbundige rock en ingetogenheid staat me wel aan, alsmede het feit dat de Groot hier voor wat betreft de tekstschrijverij weer bijval krijgt van Nijgh.

De opener is meteen een krachtig statement, en zet de toon. Het tweede nummer vind ik jammer genoeg wat flets, maar daarna wordt het snel weer beter, met solide songs als 'Deine Theos'.

Met 'Rondeel' begint echter een reeks van 7 (!) opeenvolgende songs die niet minder dan uitstekend zijn, elk op hun eigen manier. 'Annabel' klinkt overbekend en opzwepend; 'Vrolijke Violen' ook. 'De Drie Mandarijnen' is intrigerend, en slotstuk 'De Engel Is Gekomen' lijkt me haast een mijlpaal in het oeuvre van de Groot. Mede-user c-moon refereert aan progrock, daar kan ik wel in meegaan. Helemaal niet overdreven, dus.

Qua sound is het wel wat anders dan zijn eerste albums, maar qua kwaliteit komt dit aardig in de buurt.

4 sterren

aERodynamIC schreef:
'Oprotten...........stomme Belgen!', zie daar mijn kennismaking met de magistrale band dEUS.

Nighttown 26 maart 1994. Magnapop. Supp. act dEUS.

'Is er een voorprogramma?' vroeg één van mijn beste vrienden in de trein op weg naar Nighttown. 'Ja, een Belgische band genaamd dEUS' wist ik te antwoorden, 'moet goed zijn heb ik gelezen'.
En ja hoor daar stonden ze dan: jonge honden die een geweldige set stonden te spelen. We gingen uit ons dak. Niet iedereen deed dat getuige de meneer met het sluike Beatles-kapsel die er geen ruk aan vond en dat ook luidkeels kenbaar maakte. 'Oprotten.....stomme Belgen'.
En ik dacht bij mezelf: 'neem er nog eentje en stik er in' want hier maakte ik kennis met een band die insloeg als een bom. Dit was fris, dit was apart, dit was gewoon goed.
O ja daarna kwam Magnapop, je weet wel dat bandje dat Michael Stipe zo goed vond. Magna wie? Juist ja.

dEUS dus.

dEUS die twee jaar na dat voorval één van mijn lievelingetjes in mijn cd kast afleverden in de vorm van dit In a Bar Under the Sea.
I Don't Mind Whatever Happens zegt het al: het doet er niet toe wat er komen gaat, de spanning hangt al in de lucht nog voor ik een noot gehoord heb en daar is dat fantastische debuut Worst Case Scenario verantwoordelijk voor.

Fell Off The Floor, Man lost gelijk al de hoge verwachtingen in. Dit is funky, dit is gek en wow die Stef Kamil Carlens is nog steeds zo gek als een deur (hij viel me het meest op bij dat optreden in 1994).
Prince? Dat is toch die meneer die langzaamaan steeds flauwere deuntjes afleverde. Voor het echte werk hebben wij nu dEUS.

Opening Night volgt op hypnotiserende wijze. Het is een verwijzing naar de film met dezelfde naam van John Cassavetes. Kort maar krachtig.
En dan dat nummer dat we kennen van Charles Mingus (Far Wells, Mills Valley). Ik moet eerlijk zeggen: ik kende dit nummer eerder en Mingus volgde later
Ook hier weer de trance waarin je terecht komt. Ongelooflijk hoe diverse stijlen hier samen weten te komen in 1 superieure song.

Het poppy Little Arithmetics moet ik onderhand uit mijn hoofd kennen. Hoe vaak ik dit niet heel hard gedraaid heb en hoe vaak ik hier niet de meest gekke dansjes op gemaakt heb. En daarnaast had ik ook nog eens een buurvrouw, tevens goede vriendin die ik ook dEUS verslaafd wist te maken die dit nummer zo nodig nog harder draaide dan ik. Geloof me: dan ken je dit nummer heel goed.

Gimme The Heat beschouw ik nog steeds als favoriete dEUS nummer. Het bevat alles wat ik goed vind aan deze band: een hoofdrol voor de viool, een ietwat mysterieus sfeertje en bezwerende zang en niet te vergeten en prachtige opbouw met een heerlijke climax.

Het nummer Serpentine klinkt lieflijk en zoet maar gaat over ontrouw. Het zijn de tempowisselingen die voor de spanning zorgen. Ik kan hier maar geen genoeg van krijgen.

A Shocking Lack Thereof vind ik een typisch dEUS nummer. Heel herkenbaar, mede door de tokkelende viool. Hier horen we dat Tom Barman een liefhebber is van die andere grote Tom (Waits). Onheilspellend, grauw en somber.

De overgang naar het veel vrolijkere Supermarketsong laat duidelijk de grilligheid van dit album horen. Het stuitert echt alle kanten op. Mede daardoor is het voor mij juist ook mijn favoriete album. En tja, Carlens deed er nog op mee die zeker enorm verantwoordelijk is voor die grilligheid. Heerlijk ook om hem duidelijk mee te horen zingen in dit nummer.

Grillig? Natuurlijk! Memory Of A Festival laat dit duidelijk horen. Even gek doen tussendoor. Even alle energie kwijt om snel door te kunnen naar het spannende Guilty Pleasures. Als een trein die doordendert, zo klinkt dit letterlijk en figuurlijk.

Nine Threads is daarentegen weer een rustpunt. Heerlijk jazzy (want daar lust Barman ook pap van). Gewoon een mooi liedje.

Hierna volgt Disappointed In The Sun. Dit schijnt Captain Beefheart in een interview met Anton Corbijn gezegd te hebben toen hij een tentoonstelling van Van Goghs werk gezien had. Hij vond de zon teleurstellend.
Het nummer zelf straalt ook wel iets droevigs uit. Ik had het een mooie afsluiter van dit album gevonden.

Dit zou dan betekenen dat het prachtige Roses naar voren gehaald had moeten worden. Nog steeds een live-favoriet van mij. Heerlijk opzwepend nummer en zeker één van de mooiste nummers die deze band gemaakt heeft.

Wake Me Up Before I Sleep is dus de afsluiter zoals de band dat wilde. Niks mis mee. Kan ik goed mee leven. Het is een beetje de knuffel zoals de Smashing Pumpkins die hebben op Mellon Collie and the Infinite Sadness.
Een mooi, warm nummer die je wanneer het afgelopen is in verwondering weet achter te laten.

'Stomme Belgen????' Stomme, zatte simpele ziel die dit riep.
Want wat is dit toch een geweldige band, een band die me telkens weer weet te boeien, een band die zo lekker grillig en eigenwijs is.
Een band die met In a Bar Under the Sea een album heeft afgeleverd die eigenlijk in mijn top 10 thuishoort ware het niet dat het zo dringen is in die top 10.
Ach, barst ook maar met die top 10. Het heeft een hele dikke 5 glimmers en dat hadden er zelfs meer mogen zijn.

Zandkuiken schreef:
Deze In A Bar, Under The Sea is erg moeilijk om te beoordelen, vind ik. Hoewel hier de meeste van m'n dEUS-favorieten op te vinden zijn, wordt het hoge niveau niet overal aangehouden. Hadden een aantal mindere nummers deze plaat niet gehaald, was dit geheid mijn favoriete album aller tijden. Nu is het gewoon een fantastische, grillige CD waarop popdeuntjes worden afgewisseld met experimentelere songs.
De plaat begint met het bluesy I Don't Mind What Ever Happens, eerder een schets dan een uitgewerkt liedje. Weinig memorabel.
Het funky Fell Off The Floor, Man mengt scheuten disco met Beefheartiaanse invloeden. Fe-no-me-naal.
Opening Night is een vrolijk popliedje dat niet onvergetelijk is, maar toch zeker zijn plaats heeft op dit album.
Dan volgt het magistrale Theme From Turnpike, ooit te horen in een aflevering van The Sopranos (met een tekst als 'New Jersey Turnpike riding on a wet night' moest het er natuurlijk eens van komen). Hoewel hier een sample van Mingus wordt gebruikt, heeft dEUS deze song volledig naar zijn hand gezet: de energie die hier wordt opgeroepen is onwaarschijnlijk. Op de dvd No More Video kan je zien hoe dit wordt opgenomen, waarbij Stef Kamiel Carlens op het einde helemaal loos gaat.
Little Arithmetics is pop pur sang en is zelfs een bescheiden hit geweest.
Het hoogtepunt van deze IABUTS is voor mij Gimme The Heat, samen met Hotellounge en Nothing Really Ends het allerbeste dat deze groep heeft voortgebracht. Dit epische nummer bouwt rustig op naar de climax: eerst is er enkel zang door Barman, waarna ook Craig Ward zijn neus aan het venster komt steken. Deze vocale strijd lijkt geen winnaar op te leveren, tot SKC er zich op 5.19 gaat mee bemoeien en zijn duivels ontbindt ('I'm craving more and more').
Serpentine is zo'n typische, rustige parel. Omwille van dit soort liederen is dEUS mijn favoriete band: ze wisselen wilde chaos af met ontroerende luisterliedjes van een ongekend niveau.
A Shocking Lack Thereof, dat net als het fantastische Let's See Who Goes Down First op The Ideal Crash van de hand is van Klaas Janzoons, is een erg lekker nummer en sluit de prima eerste helft van deze plaat af. Het poppy Supermarketsong en het extraverte Memory Of A Festival zijn leuk, maar ook niets meer.
Guilty pleasures is een aardige song, maar haalt wat mij betreft net als de twee voorgangers het niveau van de rest van de plaat niet.
Het jazzy Nine Threads van de hand van Ward doet denken aan Chet Baker en trekt het wervelende slot van dit album op gang.
Het prachtige Disappointed In The Sun vind ik één van de mooiste nummers van dEUS, waarin Barman toont dat hij de prachtige melodieën zomaar uit zijn mouw schudt.
Dan volgt de dreigende live-favoriet Roses: Barman wilde Nirvana kopiëren en doet dit met verve. W-A-T een song!
Afsluiten doet het ondergewaardeerde Wake Me Up Before I Sleep, een prachtig nummer voor in de late uurtjes. Heel erg ontroerend.
Zo is IABUTS minder consistent dan The Ideal Crash en Worst Case Scenario, maar deze ruwe diamant zal ik voor eeuwig koesteren.

Tidalwave schreef:
En nu? Verder met 63 tem 90.
Komt 70 x 70 en 60 x 60 ook nog een keer aan de beurt? Ben benieuwd. Want dit topic is zeer interessant om eenieder zijn visie en beleving te mogen lezen. Vaak herken ik mij erin, vaak ook niet...

aERodynamIC schreef:

In principe zou dit het moeten zijn. Omdat ik me met deze twee decennia het meest verbonden voel, waar muziek net even iets meer betekende. Natuurlijk later ook nog (ik denk aan mijn avonturen met artiesten die ik persoonlijk heb leren kennen, maar die heb ik elders beschreven).

Nu ga ik nog even door tot het jaar 1999 waarmee ik 90 albums voorbij heb laten komen.

ArthurDZ schreef:


Oh dus een 0x00's mogen we ook nog verwachten van jou (sorry voor deze kutmop x)

Lukas schreef:
Beautiful Freak houdt wat sfeer betreft het midden tussen ironisch en cynisch. Die ingrediënten komen natuurlijk wel op meer platen terug, maar de verpakking van Eels is niet alleen om in te lijsten, de uitvoering is ook nog eens vrij uniek.

'Volgens mij slaat ie over', zei mijn vader dan ook toen ik deze plaat net gekocht had en de stilte in Novocaine for the Soul ineens even inviel. Het kan even wennen zijn: een rockalbum met hiphopbeats. Hoewel absoluut niet ontoegankelijk, geeft het Eels een originele en verfrissende eigen sound.

Novocaine for the Soul zet meteen de toon. De wat schorre stem, apart intro, hier en daar een sampletje. Susan's House is ook lekker apart. Susan's House is haast vrolijkmakend ironisch, mooie tekst ook (that must be her sister, right). Zelf ben ik wat minder te spreken over de meer ballad-achtige nummers als Beautiful Freak, Your Lucky Day in Hell en Manchild. Het kan smaak zijn, maar ik vind ze niet bijster interessant en hoor E ook liever gewoon zingen dan met zijn kopstem.

Beste nummers: Novocaine for the Soul, Susan's House, Rags to Rags en Guest List en al met al een 4.5* (maar daar stond ie al )