aERodynamIC schreef:
Ultieme herfstplaat, ultieme winterplaat, ultieme lenteplaat of ultieme zomerplaat.
Allemaal leuke kreten die ik liever samenvat in ultieme R.E.M-plaat waar ik dan heel snel aan toe moet voegen dat albums als Document, Green, Lifes Rich Pageant, Around the Sun, Murmur en Out of Time met hun 4,5 score er wel heel dicht tegenaan zitten.
Waarom ik dit dan juist de volle mep heb gegeven? Ik denk dat het ligt aan de melancholie die mijn boxen uitknalt als ik deze cd draait. En daar ben ik meestal wel heel erg gevoelig voor. Daarbij vind ik het ook een behoorlijk tijdloos album en eigenlijk heel erg niet seizoen-gebonden.

Drive is dan ook mijn favoriete R.E.M. nummer. De donkere, moody kant spreekt me aan en nergens wordt het zwartgallig: er blijft een dun randje licht aanwezig.
De eerste keer dat ik dit nummer hoorde stond ik als aan de grond genageld: zoveel moois hoor je nu eenmaal niet elke dag in vier en een halve minuut.
'Try Not To Breathe is een buitengewoon lief en aandoenlijk nummer', dat was mijn eerste gedachte toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, maar dan ga je eens beter luisteren en lees je de tekst en dan is het wel even slikken. Tekstueel gezien heel erg mooi beschreven hoe een oude man wil sterven en zichzelf afvraagt hoe de wereld zonder hem verder gaat en hoe de mensen hem zullen herinneren.
Dan is The Sidewinder Sleeps Tonite opeens een heel stuk vrolijker, zeker ook door de invloed van het nummer The Lion Sleeps Tonight. Heel sterk gedaan en een vrolijk R.E.M. nummer dat ik wel goed kan hebben (want niet altijd vind ik de happy tunes een succes).
Hoe sterk is het contrast met het volgende nummer Everybody Hurts dan toch weer. Heel direct en een parel van een nummer.
Dat het een grote hit is geworden en daardoor erg vaak op de radio en tv is gedraaid heeft op mij gelukkig geen negatieve invloed gehad.
Nog steeds is ook dit nummer wel een favoriete R.E.M. hit.
New Orleans Instrumental No. 1 fungeert als een mooi verbindingsnummer en wijst alvast vooruit naar het album UP. Ik kan mij voorstellen dat veel mensen dit een skipmoment vinden, maar zelf vind ik het er helemaal bij horen.
Sweetness Follows staat ook op de soundtrack van de film Vanilla Sky. Het nummer is weer behoorlijk melancholisch en ontroert mij telkens weer.
Michael Stipe zei er zelf het volgende over: "I've written songs before that I thought were these incredible diatribes against organized religion, these numbing thoughts that this life doesn't matter because you're moving on to something better... 'Sweetness Follows' is the song I'm thinking of".
Monty Got A Raw Deal komt op mij telkens als het ondergeschoven kindje van deze cd over. Geen idee waarom en als het al zo is dan vind ik het zwaar onterecht. De melodie is prachtig en de begeleiding ingetogen en toch triomfantelijk.
Ignoreland klinkt ietwat ruiger en minder melancholisch. Nu ik dit zo schrijf besef ik gelijk dat het album eigenlijk nog best veel variatie bevat. In mijn hoofd is het altijd 'dat droevige album', maar met nummers als deze ter afwisseling gaat dat toch niet helemaal op.
Star Me Kitten is dan wel weer rustiger en zweeft de speakers uit. Gedragen en met ingetogen passie gezongen. Warm en tegelijkertijd kippenvel veroorzakend.
In 1993 verscheen Man On The Moon op single en het borduurt een beetje voort op nummers van Out of Time. Het is dan ook een toegankelijk nummer dat je qua melodie erg makkelijk oppakt en al snel kunt meezingen. Duidelijk een klassieker van de band met een leuke tekst. De verwijzingen naar komediant Andy Kaufman zijn overigens talrijk.
Nightswimming is een hemeltergend mooi liedje. Er klinkt berusting in door en de schoonheid d.m.v. o.a. de strijkers zit hem juist in het feit dat het allemaal zo ingehouden blijft om juist het optimale effect van ontroering te creeëren. Nergens gaat het over the top of wordt het klef. Mede hierdoor is het zeker één van de mooiste nummers van Automatic for the People geworden.
Het hierop volgende Find The River sluit hier naadloos op aan. Wederom is de rivier de metafoor voor het leven. Leven waar de dood altijd mee kijkt. Prachtig gedaan en een meer dan fantastische aflsluiter van deze cd.
Een cd ook waar het op sommige nummers heerlijk mijmeren is en dat je na doet denken over je eigen leven met al zijn ups and downs. Hoe mooi kan het dan zijn als Stipe en zijn mannen je hierbij weten te vergezellen met de meest mooie muziek denkbaar.
Na al die jaren nog steeds een fantastisch album dat in mijn ogen dan ook terecht alle lof toegeworpen krijgt door zowel fans als critici.

Pietro schreef:
Er zijn naar mijn gevoel weinig artiesten die gedurende een periode van dertig jaar zo veel interessante en mooie albums hebben gemaakt zoals R.E.M. dat heeft gedaan. Toen ik een jaar of 15 was, schafte ik mijn eerste albums aan van de band. Dat waren Monster en Out of Time, twee platen die ik nu – ruim 20 jaar later – nog altijd goed kan waarderen. Ik heb met beide albums echter wat ik met het grootste deel van het oeuvre van de band heb: puike, gevarieerde platen maar geen meesterwerk. Dat veranderde toen ik Automatic for the People voor het eerst beluisterde.

Ik heb in mijn leven zo’n 2000 albums beluisterd, maar zelden eerder heb ik zo’n prachtige mengeling gehoord van melancholische en rustige nummers met meer lichtvoetige, up-tempo klanken zoals R.E.M. hier laat horen. Opener Drive is met haar donkere, bitterzoete ondertoon al direct een prachtige binnenkomer. Zonder twijfel een van de mooiste songs van het album, dat echter nog veel meer hoogtepunten kent. Een van die hoogtepunten is het beklemmende, meeslepende Try Not to Breathe dat met haar tragische tekst nog een extra dimensie krijgt. En weliswaar stukgedraaid op de radio, is ook Everybody Hurts een nummer waar ik nog altijd graag naar mag luisteren. Minstens zo sterk is Man On the Moon, een eerbetoon aan de legendarische komiek Andy Kaufman. De absolute climax voor mij komt echter met het bijzonder sfeervol aangeklede Try Not to Breathe, waarbij de strijkers het voor mij tot een perfect popnummer maken.

Ondanks het grote succes, heb ik Automatic for the People altijd gezien als een vrij ingetogen, niet per definitie commercieel klinkend album waarbij ook wat zwaarmoedige thema’s de revue passeren. Het zegt veel over de kwaliteiten van de band dat ze thema’s zoals nostalgie, rouw en verlies op dusdanig knappe en geloofwaardige kunnen inpassen in hun songs, dat ik niet anders kan dan hier de maximale score aan toekennen: 5* en een top-10 notering.

titan schreef:
De term shoegazer (schoenstaarder) is ontleend aan het feit dat de muzikanten die binnen dit genre opereren veel gebruik maken van effectapparatuur voor de gitaar. Die apparatuur bedienen ze met hun voeten. Tijdens het spelen moeten ze vaak naar beneden kijken om te zien of ze hun effectpedalen wel goed bedienen. Daar komt de term vandaan.

TornadoEF5 schreef:
Ik vind het een beetje vreemd dat dit als shoegaze staat, maar een goed album is het wel nog zeker. Het is gewoon minder mijn ding, en leunt meer richting britpop toe, wat niet echt mijn ding is. Ik kan me ook niet van de indruk ontdoen dat Mouse Trap op de rustige stukken bijna 100% vroege Radiohead klinkt, dus mogelijk heeft Radiohead hier wel inspiratie uit gehaald voor The Bends en OKC.

Misschien is het probleem met dit album dat ik gewoon de shoegazestukken niet zo mooi vind, maar dat de rest wel oké is, en ik eigenlijk gewoon te veel op de shoegaze focus. Dat vind ik vooral opvallend bij Mouse Trap.

Ik denk dat wat me doorgaans aantrekt in shoegaze grotendeels ontbreekt bij Ride. Bij Nowhere is het wel meer aanwezig, maar hier zijn de elementen die me aantrekken in shoegaze afwezig. Het onaantastbare, ecletische, etherische en mysterieuze is hier weg. Ook is het niet zo donker of melancholisch en de typische sfeer die je associeert met shoegaze is hier niet aanwezig. En daarom vind ik dit eigenlijk een moeilijk album. In andere aspecten zal het dan wel weer goed zijn, maar dan aspecten die me minder aantrekken.

Ik vind het middenstuk ook niet zo boeiend, waar ik echt weinig mee heb. Het begin maakt dat wel nog goed voor mij.

BrotherJohn schreef:
Met de ijzersterke nummers Leave Them All Behind, Chrome Waves en OX4 tapt Ride hierzo uit hetzelfde vaatje als op zijn essentiële voorganger Nowhere. Toch mag dit Going Blank Again daar niet aan tippen. De - in eerste instantie ontoegankelijke - muur van drums en gitaren van het vorige album hebben een wat toegankelijker geluid gekregen in de drie genoemde nummers. Nog steeds krachtig, je omver blazend, creatief. Maar de niet genoemde nummers zijn helaas wat minder omvattend, wat meer dertien uit een dozijn gitaarliedjes. De angel is er uit, de noise is weg, een verpletterende ritmische begeleiding ontbreekt, de diepgang is zomaar spoorloos, de verbeelding gestorven. Een aandoening die bij de albums hierna pijnlijk genoeg chronisch zou blijken. Als de mannen van Ride destijds geweten zouden hebben dat ze met Nowhere en in mindere mate deze Going Blank Again geschiedenis zouden schrijven als pionier in het interessante shoegaze-genre, zouden ze dan niet wat meer bij hun rumoerige oerkracht gebleven zijn? Waarom is deze band niet doorgegaan met het maken van betoverende noise? Voor degenen voor wie Nowhere te rauw op de maag is, luister eerst eens naar Leave Them All Behind, Chrome Waves en OX4.

Klumpie schreef:
Beste album van de Screaming Trees, de band van Mark Lanegan. Hoewel Mark Lanegan veel lof kreeg bij QOTSA is zowel zijn solowerk als zijn werk bij de Screaming Trees beter.

Vooral dit album van de Screaming Trees is een uitstekend album. Dollar Bill is het beste nummer. De 1e helft van dit album is van een erg hoog niveau, daarna wordt het iets zwakker maar is het zeker nog het beluisteren waard.

Voor iedere rockliefhebber is dit een aanrader. 4*

deric raven schreef:
Strakke drumpartijen met een herhalend gitaarloopje, vervolgens een van de beste zangstemmen die ik ooit gehoord heb. Zo opent Shadow of the Season dit heerlijke album.

Ian Astbury de nieuwe zanger van The Doors?
Natuurlijk niet!!
Als er iemand is die Jim Morrisson had kunnen opvolgen, dan is dat Mark Lanegan wel. Wat heeft die kerel een stem.
Vooruit, van de podiumpresentatie moet hij het niet hebben, maar ik weet uit ervaring dat het een magisch moment is als hij op het toneel verschijnt. Opeens staat hij er, meestal zonder aankondiging.

Eigenlijk is Nearly Lost You niet eens zo'n bijzonder nummer, maar die slepende zang maakt het wel het hoogtepunt van dit album; zou dit over Kurt Cobain gaan, of over Layne Staley?
Of eigenlijk gewoon over zichzelf?
Verschillende mensen verloren in zijn omgeving.
Ik geloof dat hij bij Kurt op zijn bruiloft en begravenis gezongen heeft.

Even een moment om tot rust te komen met Dollar Bill. Geweldige opbouw heeft dit nummer. Hier komt het gitaarwerk wel tot zijn recht.

More Or Less heeft veel weg van het latere solowerk van meneer Lanegan; tenminste ik hoor hier duidelijk Hit The City door heen. Ik mis natuurlijk wel PJ Harvey.

Butterfly is nog als single uit gebracht. Persoonlijk ben ik niet echt gelukkig met deze keuze; vind het toch wel een van de minste nummers van dit album. Waarschijnlijk omdat het redelijk toegankelijk klinkt.

Het volgende nummer is ook wat minder; een beetje te veel up-tempo, en een Lanegan die bij For Celebrations Past echt probeert te zingen. Ik mis een beetje het dreigende, en de gemeende emoties.

The Secret Kind sluit daar een beetje op aan; het zelfde verhaal eigenlijk, al zit hier dan wel weer een heerlijk stuk gitaar in verweven.

Na dit mindere drieluik gaat het gelukkig weer de goede kant op.
Winter Song heeft weer wel dat dreigende in de zangpartijen, terwijl het verder toch als een optimistisch, vrolijk nummer klinkt.

Het tweede echte hoogtepunt na Nearly Lost You is natuurlijk het traag opgebouwde, maar tevens heerlijk rockende Troubled Times. Probeer dan maar eens om stil te blijven zitten.
Lukt niet.

Mark Lanegan die me weer eens bij mijn strot grijpt. Die stem bewijst dat roken misschien wel slecht voor je gezondheid is, maar het geeft wel een geweldig effect.

No One Knows klinkt hoopvol, en is het kerstnummer van dit album. De Give Peace A Change van Screaming Trees.
Ontsteek de kaarsjes; gezellig met z'n allen onder de kerstboom, en maar presentjes uitpakken.
Zeer lekker nummer dus.

En dan uiteindelijk de waardige afsluiter Julie Paradise die me doet denken aan de country legende Johnny Cash.

Al met al, een erg mooi album, dat halverwege wel wat af zwakt, maar vervolgens weer sterk verder gaat. Hij krijgt er toch nog een halve ster bij.

4,5*

aERodynamIC schreef:
Al in de opener hoor je The Velvet Underground terug: Can You Do Some Wrong klinkt alles behalve origineel, maar wat boeit het als het zo goed gedaan wordt als hier?!
Als When Violets Meet dan volgt weet ik het weer: Soft Parade was een zeer goede band van eigen bodem. In die tijd had je sowieso veel uitstekende bands hier in Nederland. Jammer dat het hierna snel een beetje stil werd rond veel van dit soort bandjes: de Belgen gingen er toen snel vandoor met zeer goede muziek en zijn dat ook heel lang vol gaan houden waardoor mijn belangstelling eigenlijk meer die kant op is gegaan.

Toch is een herbeluistering van Puur een heerlijke openbaring: de nummers klinken anno nu nog steeds lekker fris (misschien omdat ze ook wel putten uit bronnen die de tand des tijds ook hebben weten te overleven: ik noem The Doors en Velvet Underground en heel soms toch ook wel U2).
Puur dekt als titel absoluut de lading wat mij betreft: er staan heerlijke nummers op waar de liefde voor muziek van afspat. Niet voor niets dat Dave Stewart de band in die tijd wist op te pikken.

Jammer dat ze nooit echt helemaal zijn doorgebroken naar het grote publiek. Misschien toch te veel duidelijke invloeden? Misschien toch de ´minachting´ van velen voor muziek van eigen bodem?
We zullen het antwoord hier op nooit echt krijgen, maar ik wil wel graag het antwoord geven op de vraag of meer mensen op musicmeter met terugwerkende kracht achter dit album aan moeten gaan (mensen; hij is vrij goedkoop via allerlei websites nog te verkrijgen).......... JA!

Beluister dit album en laat je lekker meesleuren door verzorgde gitaarrock met fraaie dameskoortjes op z'n tijd.

vigil schreef:
Er was toch wel het nodige aan de hand met deze cd. Destijds werd dit wel gebracht als de next big thing. Normaal een Engelse bezigheid maar nu waren de nuchtere Hollanders aan de beurt. Het album werd groots in de markt gezet. Ik kan me het nog wel heugen dat je de redelijk opvallende hoes overal tegen kwam. Volop in de platenzaken met posters aan de muren e.d., advertenties in t Top 40 blaadje, platentiendaagse en dat soort zaken. Een internationaal bekende naam werd achter de knoppen gezet en de prachtige single kreeg airplay.

Toch lukte het niet, sterker nog een culthitje met When Violets Meet voor de liefhebber en dat was t dan. Of dat dan jammer is of niet weet ik niet maar ik weet wel dat Puur een erg fijn album is. The Doors invloeden rijken op sommige momenten wel wat verder dan enkel de bandnaam. Bv in An Angel a Devil en de epic Mystery Mistress hoor je wel wat qua sfeer en zang (de maniakale Jim) Die aan de legendarische band doet denken. Verder pikken ze van meerdere stromingen wat mee maar hebben ze toch een eigen geluid.

deric raven schreef:
Laat ik gewoon eerlijk zijn.
Sonic Youth heb ik leren kennen door Nirvana.
Toen Nevermind uit kwam werd Sonic Youth als inspiratiebron genoemd, en als dan vervolgens Dirty verschijnt, dan schaf je die blind aan.
Was dat even schrikken.
Bij Nirvana hoorde ik in de gecontroleerde chaos wel degelijk echte liedjes terug, iets wat ik trouwens ook bij de andere inspiratiebron Pixies ervaarde.
Aan Sonic Youth was ik duidelijk nog niet aan toe.
Druggy vreemde zangpartijen, waarbij ik vooral moeite had met het geluid van Kim Gordon ondersteund door een overdosis aan noise.
Vanaf toen zou ik voortaan eerst een album luisteren in de platenzaak, en niet impulsief zomaar iets kopen.
Mijn grootste miskoop tot dan toe.
Totdat de VPRO op een avond gedeeltes van de beste live concerten uitgezonden bij het programma Onrust op televisie vertoonde, waarbij ook Sonic Youth voorbij kwam.
Toen begon het kwartje wel te vallen.
Sonic Youth is een onverwachte zomerstorm.
Je gaat heerlijk zwemmen omdat het KNMI een mooie warme, droge dag voorspelde.
En dan komt opeens de dreiging in de lucht, en de badgasten doen tevergeefs moeite om het onweer te ontvluchten.
Files, met de broeierige sfeer tot gevolg.
Een temperatuur die binnen een uur tijd 10 graden daalt.
Nadat het verkeer weer op gang is gekomen volgt de berusting.
Toevallig werd ik rond deze periode gevraagd om mee te gaan naar een concert van Sonic Youth.
Helemaal vooraan stonden wij daar in Paradiso.
Kim die op een gefrustreerde manier haar woorden het publiek in spuugde.
Zichzelf afreagerend op haar basgitaar.
Wow, dit is dus een echte rockbitch.
Lee en Thurston maakten minder indruk op mij, totdat Youth Against Fascism werd ingezet.
Wat kwam er veel positieve energie vrij.
Totale ontlading.
En vervolgens ontdek je Goo, Sister en Daydream Nation, en blijf je de band volgen.
Maar Dirty was voor mij de start; al denk ik dat velen Sonic Youth via Nirvana leerden kennen, maar blijft het blijkbaar moeilijk om dat te bekennen.

LucM schreef:
Het album waarmee Sonic Youth bekendheid verwierf, het is wat meer songgerichter dat hun vorige albums, reden waarom dat mijn favoriete Sonic Youth-album is (van de albums die ik ken).
Al staan hier wel enkele fillers tussen (tracks 2 en 10) maar nummers als "100%", "Wish Fulfillment ", "Sugar Kane" en "Youth Against Fascism" bv. vind ik wel erg sterk. Het album heeft - hoewel toegankelijk naar Sonic Youth-normen - nog steeds die kenmerkende duistere sfeer en tekstueel neemt de band duidelijke politieke stellingen in.

Dibbel schreef:
Hele fijne opvolger van het magistrale debuut.
Met de (pas in tweede instantie) hit Remedy (toch wel nummer 24 in juli 1993) en de hit Hotel Illness (maar liefst nummer 23 in januari 1993). Iedereen heeft Remedy onthouden en die andere waarschijnlijk niet.
The Black Crowes nemen hier t.o.v. het wat directere en makkelijker in het gehoor liggende debuut, wat gas terug en doen regelmatig denken aan The Stones in de Exile On Main Street-periode.
Naast de genoemde hits levert dit nog de fantastische nummers Thorn In My Pride, Sometimes Salvation, Black Moon Creeping (toepasselijke titel voor de sfeer van dit nummer) en My Morning Song op.
Enkel de afsluiter vind ik een beetje melig en dus wat minder (al hadden The Stones hier natuurlijk ook mee weggekomen).
Album hoort tot de beste blues/soul/rock albums van de eerste helft van de jaren 90 en niet te missen voor liefhebbers van The Stones, Free, Humble Pie, Rod Stewart/Faces en nog wat van die dingen.

Riffhard schreef:
De Exile on Main Street van The Black Crowes. Als dit album in de jaren 70 zou zijn verschenen, was het waarschijnlijk een van de beste rock platen ooit. Geen enkel slecht nummer en een overdaad aan zeer goede nummers. The Crowes wordt regelmatig verweten dat ze copy cats zijn. Maar daar ben ik het helemaal niet mee eens. Ze hebben juist een heel eigen sound en tillen hun genre naar een ongekend hoog niveau. Daar waar de Stones (ik ben een fan) met hun sound blijven hangen in de aanstekelijke riffs van Richards (hoe goed ook) heeft Rich Robinson zoveel meer invulling gegeven aan bijvoorbeeld de open G tuning (gitaar) die de basis vormen voor menig Stones klassieker.

Thorn In My Pride is voor mij een van de beste ballads ooit. Sting Me is pure rock waarop je niet stil kan blijven staan. Dat geldt overigens voor veel meer nummers van The Black Crowes. My Morning Song is simpelweg briljant en de overgang van solo naar het einde van het nummer bezogt me nog steeds kippenvel.

Southern is een mijlpaal die een veel prominentere plek in de muziekgeschiedenis verdient.

aERodynamIC schreef:
Kate Bush was in de jaren '80 een grote favoriet van mij. Het sprookjesachtige, het mysterieuze sprak me aan (zie ook mijn commentaar bij enkele van haar albums).
En begin 1992 was daar tussen alle grunge-geweld een domineesdochter genaamd Tori Amos die me aardig deed denken aan Kate Bush. Waar de laatste albums van Kate steeds meer aan spanning moesten inleveren, daar stond Tori opeens in de schijnwerpers met een album die net zo fantastisch klonk als het oude werk van Bush met diezelfde spanning en avontuur.
Voor zover de vergelijking met Kate Bush, want al snel bleek dat Tori Amos geheel op zichzelf stond en niet meer afgeschreven kon worden als kloon (waar ik het overigens ook nooit mee eens ben geweest).

Op opener Crucify wordt al snel duidelijk dat Amos een domineesdochter is in het van religie doordrenkte nummer dat ook op single verscheen. Hierin vraagt ze zich af waarom ze zich elke dag weer kruisigt voor haar geliefde.
Het is een prachtig nummer waarin de piano een dominante toon voert. Zeker in die tijd was het een verademing om dat te horen in alle door gitaar gedomineerde muziek. Tori Amos was de vrouwelijke tegenhanger van de macho gitaar grunge. Maar nergens lieflijk of teder: deze dame had ballen.

Girl is een mooi popnummer die halverwege een schitterende 'bridge' in het nummer kent. Verder valt de zang hier op: van smachtend tot fluisterend en daarbij is de instrumentatie wonderschoon.

Ook op Silent All These Years speelt piano de hoofdrol. Wie Tori Amos wel eens live aan het werk heeft gezien weet dat ze één met haar instrument is: ze kronkelt er omheen en dat is in dit nummer ook hoorbaar. Ze kruipt helemaal in het nummer (die ze steevast haar little girls noemt).
Dit is dus die sprookjeachtige pracht die ook een Kate Bush kan laten horen. Ik meen dat het haar eerste single van dit album was. Het orkest ondersteunt de piano overigens wederom formidabel; nergens weet het nummer te verzanden in overdadige bombast.

Precious Things kent een fantastische tekstregel: 'so you can make me cum, that doesn't make you Jesus'. Ook in dit nummer speelt het geloof dus een rol.
Ik zei al dat Tori ballen had en op dit nummer vind ik dat ook voelbaar. Hier en daar klinkt het soms ronduit agressief zonder daarbij aan raggende gitaren en donderende drums te moeten denken.

Een fantastisch hoogtepunt van dit album is het nummer Winter dat we inmiddels wel als Tori-klassieker kunnen benoemen. Hier zingt ze over de sexuele bewustwording van een jong meisje en doet dat door winter-metaforen te gebruiken.
Het nummer klinkt ook snijdend en scherp.

Happy Phantom kent een jazzy-feel. Hierdoor komt het wat luchtiger over en geeft het ons luisteraars even tijd om op adem te komen. Hier komt de humoristische kant van Amos naar boven.

Voor mij persoonlijk is China het absolute hoogtepunt van dit album, sterker: het behoort tot mijn favoriete 3 Tori Amos nummers! Opvallend denk ik, omdat vele fans dit juist één van haar mindere nummers vinden.
Misschien is het kitsch-gehalte iets te hoog, ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat het mij de adem ontneemt en dat ik helemaal door de sfeer in dit nummer opgeslokt kan worden en soms lukt het me zelfs wel wat traantjes te laten (mits in de juiste bui natuurlijk).

Leather ('I can scream as loud as your last one'): volgens Amos is de kerk verantwoordelijk voor het wegnemen van passie. Ik quote: 'Religie scheidt het lichamelijke van het geestelijke, koppelt lust los van liefde, en scheept de gelovingen op met frustraties'.
Dit nummer is behoorlijk sexueel gekleurd en toont de kracht aan waarmee Amos te werk gaat.

Mother leunt wederom op het schitterende pianospel. Het zijn dit soort nummers die live altijd weer een hele zaal tot zwijgen weet op te leggen. Tori + piano = enorme kracht. Dit nummer bewijst die stelling.

Tear In Your Hand is dan weer wat meer pop en zorgt weer voor een moment om te herstellen van het toch wat zware Mother. Op dit nummer horen we ook wat meer instrumenten langs komen, het is niet alleen maar piano wat de klok slaat.

Me And A Gun is het meest opvallende nummer van dit album en niet alleen omdat het a capella vertolkt wordt. Tekstueel gezien is het ronduit schokkend: het is een innerlijke monoloog van een vrouw die verkracht wordt door een lifter die ze heeft opgepikt. Ze bedenkt allerlei dingen om vooral afgeleid te worden van de afschuwelijke daad. Zelf is Amos ooit ook in een auto verkracht en dat maakt dit nummer extra pijnlijk, je durft er haast niet naar te luisteren, zeker ook door de manier waarop ze dit zingt.

Titelsong Little Earthquakes sluit het album hemels af (let vooral op het haast mantra-achtige "Give me life. Give me pain. Give me my-self again"). Hierop komen een hoop elementen van dit album samen en vormt het mede daardoor een prachtig einde van een prachtige cd.

Met dit debuut sloot ik Tori Amos in mijn hart als zijnde mijn favoriete vrouwelijke artiest naast Kate Bush en Joni Mitchell.

korenbloem schreef:
Tori Amos – little earthquakes

Het moet ergens halverwege 1999, het kan 2000 zijn geweest. Ik kreeg dit album van een collega en hij zei iets in de trend van: "je mag deze best even lenen, maar ik moet hem echt met 2 dagen weer terug hebben". Tori Amos was voor mij een totaal onbekende, nooit van de beste dame gehoord. Het album staat dus bijna meer dan 8 jaar in mijn top 10. Het nostalgische gevoel wat ik heb dit album is ook de rede waarom dit er nog steeds in staat. Het album is voor mij de doorstart geweest naar het actief zoeken naar nieuwe en eigenzinnige muziek

Every finger in the room is pointing at me.
Met deze woorden begint dit prachtige album. Het eerste nummer was een ware openbaring voor mij: die drum, die prachtige woorden en het geluid van de piano. Ik was overdonderd door haar stem. Ik weet nog dat ik naar mijn buurman ging om de cd voor mij te branden (had toen nog geen eigen brander ). De eerste 2 dagen heb ik alleen het eerste nummer beluisterd. In de discman op repeat.

Over Tori Amos wordt gezegd dat zij de eerste klassieke stukken op piano speelde toen zij 3 jaar oud was. Volgens Tori’s eigen zeggen was voornamelijk haar moeder heel trots op dit gegeven. Zij had immers een wonderkind. Tori vader was een Dominee, dit zou een belangrijk thema zijn in haar muziek.
Haar relatie met God, haar religieuze belevingen staan centraal op dit album. Haar klassieke achtergrond zorgen ervoor voor eigenzinnige maar bekende piano melodieën.
Little earthquakes is een schilderij gecreëerd voor blinden. Tori geeft zich zelf, er is alleen emotie en muziek. De soms warrige woorden onderstrepen volgens mij het gegeven dat echte emoties moeilijk onderwoorden zijn te brengen.

De prachtige piano ballades: als silent all these years en winter. De krachtige nummers; als crucify Hier horen we een persoon wie worstelt met haar religieuze beleving. Precious Things laat de worsteling van verliefdheid zien. Welke ze heeft meegemaakt in haar jeugd, de onzekerheden die het met zich mee brengt maar puur van uit haar persoonlijke beleving (So you can make me cum That doesnt make you jesus, prachtig toch om op z’n moment iemand te kunnen vergelijken met Jezus.)
Happy Fantom beschrijft een verhaal over iemand die is overleden en terug komt als een spook. Vanaf het eerste moment dat ik het nummer hoorde wist ik dit op mijn begrafenis wordt gedraaid. Het nummer maakt alleen gebruik van de piano.
Op het vocaal theatrale Leather wordt er een rechtlijnige piano tune gemaakt, wat veel overeen heeft met beatles melodietjes. Het nummer beschrijft met een prachtige stem een mogelijke ontmaagding. Mother met haar prachtige piano intro, is een prachtige ballade over een discussie tussen moeder en dochter. Mogelijk over het huwelijk.
Me and A Gun: het meest emotionele nummer van plaat. Een a capella waarin de gedachtes die een vrouw tijdens een verkrachting worden gezongen.
Het album sluit af met de titel track: little earthquakes, mijn favoriet van de plaat. Het nummer is een samenvatting van het album, tekstueel gezien als muzikaal. Er worden piano balledes gecombineerd met de krachtigere muzikale thema’s die op het album terug komen. Het is een mix tussen silent all these years en Precious Things

Het album is een essay over Tori Amos haar leven. De menselijke levensthema’s komen allemaal aan bod: het Gods besef of het los maken ervan, de verliefdheden, de moeilijkere momenten en de mooie momenten die het leven met zich meebrengen. Tori Amos spreekt voornamelijk tegen de verliezers, de loners. Maar voornamelijk spreekt ze tegen zich zelf. Ze begraaft haar innerlijke demonen, waarbij ze afdwaalt tussen de abstracties van haar poezië en haar eigen belevingen. Hier ligt de kracht van het album. De luisteraar leert Tori Amos kennen zoals zij is en hoe zij zou willen.

Gerards Dream schreef:
Als je mij zou vragen: Hoe ben je het Bjórk-verhaal binnen gekomen?" zou ik zeggen, "Ze was er ineens." Het is bepaald geen muziek die direct te maken heeft met waar ik normaal naar luister. Toch heeft ze een snaar bij mij geraakt, wat wellicht toe te schrijven is aan een documentaire die ik van haar heb gezien. Sfeervolle beelden van IJsland en de bijzondere muziek van Björk.

Dit "debutalbum" begint gelijk goed met het het mooie Human Behaviour. Een heerlijk ritme en de bijzondere stem van Björk. Op een track als Crying lijken haar stembanden op elastiek. Het ritme op Venus as a Boy doet mij denken aan ruitenwissers en als daar de andere geluiden zijn bijgekomen is het helemaal feest Een bijzonderheid is There's More to Life Than This wat op een toilet is opgenomen. Met een dromerige harp begint Like Someone in Love wat mij doet verlangen om voor de openhaard te kruipen. Wat is dit gevoelig. Na deze rust is tijd om met de voetjes van de vloer te gaan op het zeer dansbare Big Time Sensuality. Het is jammer te noemen dat dit niet op gang lijkt te komen. One Day heeft dit ook.

Maar dit wordt helemaal goed gemaakt door het bijzondere begin van Aeroplane. Dit is jazz, pop en electronische muziek ineen met klanken die aan het oude Pink Floyd doen denken vreemd genoeg. Met een heerlijk spannend ritme begint Come to Me. Met me ogen dicht kom ik los van moeder aarde. Dit is in één woord heerlijk. Violently Happy is voor mij te veel "disco" waar ik niets mee heb. Maar The Anchor Song maakt dit door al haar eenvoud meer dan goed. Het doet mij denken aan op het water zijn heel vroeg in de ochtend. Hierna wordt ik wakker gemaakt door Play Dead, want Atlantic staat niet op mijn cd. Play Dead is voor mij de staalkaart van Björk. Alles wat deze IJslandse kan is hierop te horen. Het jammere is wel dat dit te kort is. Een bijna volmaakt album is daarna ten einde.

Ronald5150 schreef:
Ineens was ze er, Björk. Haar plaat "Debut" was ineens een hit in een tijd dat dit helemaal geen gebruikelijke muziek was. Dat maakte het ook zo'n succes. Het was fris en eigenzinnig. Dat laatste karakteriseert Björk. Ze tekent niet binnen de lijntjes, maar doet haar eigen ding. Mijn muzikale voorkeur is sterk gebaseerd op blues, rock en jazz, maar "Debut" wist me direct al te pakken. Björk combineert vele muziekstijlen: trip-hop, dance en house aangevuld met strijkers, gitaren, drums en allerlei geluidseffecten. Maar altijd is er die stem, niet een klassieke zangstem, maar wel mooi, flexibel, geheimzinnig en ook wel een beetje vreemd. Ik hoor in Björk vaak een mysterieuze jazz-zangeres die haar stem laat zweven over al die muzikale geluiden waar haar liedjes bol van staan. "Human Behaviour" is een fantastische opener en zet haar direct op de kaart. Maar ook "Venus as a Boy" en "Big Time Sensuality" zijn prachtig. Een bijzonder origineel liefdesliedje hoor je terug in "Come to Me". Ik heb iets speciaals met IJsland (iets met een huwelijksreis) en misschien heb ik daarom wel een zwak voor Björk. Het is een intrigerende vrouw en precies dat woord (intrigerend) is het meest treffend voor "Debut".

bikkel2 schreef:
Prachtig album werkelijk, en wat een voortreffelijke eenheid.
Ondanks de zweverige sfeer is er zoveel wat er in de composities voorbij komt.
Een soort Worldmusic meets Folk en het Progessieve element is ook nooit ver weg.
Lissa Gerrard zorgt voor het Celtic element en Brendan Perry heeft een mooie heldere warme stem en dat geeft een mooie mix.
Ik was even bang dat het wat vermoeiend zou worden om dit als geheel te beluisteren, maar het blijft verrassend sterk de aandacht houden.
Korte fragmentarische stukjes wisselen de uitgesponnen stukken af en wat zijn er schone stukken te vinden hier.
The Carnival Is Over is een meesterwerkje, niets meer en niet minder.
Wat een prachtige hypnotiserende 5 minuten en 28 seconden.
Het vervolg is eveneens erg sterk en Tell Me About The Forrest is zowaar ook echt iconich.
Afsluiter How Fortunate The Man With None had wat korter gekund.
Het komt op een gegeven moment op een punt dat het net iets te veel doorkabbelt, maar ok, het is een zeldzaam minpuntje op dit verder prachtige album.
In sfeer, arrangementen, de keuze voor onderscheidende instrumenten en vooral ook de voortreffelijke zang + songs uiteraard, een parel van een plaat.

Mooi dat ik deze toch nog even ontdekt heb voor de Top 20 albums van 1993.

4.5....Ruim.

Saldek schreef:
Prachtig album. Wat is er meer over te zeggen. Het is een andere DCD dan bijv. 'Within the realm of the dying sun'. Dit album is lichter, vele malen lichter. Voor mij komt dit album me iets meer tegemoet voor de gemoederen.
Als ik 'The Carnival is over' en (het voor mij onlosmakelijk verbonden) 'Ariadne' luister word ik overvallen door een gevoel van sympathie. In het begin vond ik 'Saldek' een storende song, zo'n overmatig druk oosters gekwee tussen al die sfeervolle songs. Nu weet ik niet beter. Het hoort er gewoon helemaal bij.

Casartelli schreef:
De vermenging van Depeche Modes elektropop roots (kon even geen minder banale term verzinnen) en een stevige rocksound met inderdaad wat gospelklanken is nogal een ontwikkeling, die ik in de meeste gevallen zeer geslaagd vind, maar die in een aantal nummers ook na tientallen luisterbeurten ook maar niet aan wil slaan.

Zeer geslaagd: melancholische nummers als Walking in my Shoes, In Your Room, Higher Love. I Feel You is ook top. Een Condemnation daarentegen heeft het hier nooit gedaan.

Goede en interessante plaat met een sound die op volgende platen verder (maar niet per se beter) uitgewerkt wordt. Favoriet blijft hier echter Violator en met behoorlijke afstand ook.

sjoerd148 schreef:
Na het enorme succes van Violator en bijbehorende tour (mei t/m november 1990) werd een lange rustperiode ingelast.
In de loop van 1992 kwamen de bandleden weer bijeen.

In tegenstelling tot eerdere albums werd een villa in Madrid betrokken om de opnames te starten. De band moest wennen aan deze nieuwe manier van opnemen en produceren.
Gaandeweg de opnames werd DM geconfronteerd met het feit dat de sessies saai en routinematig werden. Wilder stuurde er op aan om de songs minder geprogrammeerd te laten zijn en meer ongedwongen.

Gahan, inmiddels verslaafd aan heroine en wat tattoos rijker, was verhuisd naar LA en onder invloed van de grunge stroming in de VS kwam hij op het idee om het nieuwe album van een rock geluid te voorzien. Niet iedereen kon zich hierin vinden.
De spanning en stress liepen behoorlijk op. Met name Gore stond enorm onder druk om songs van het niveau Violator te schrijven.
De opnamesessie (inclusief jamsessies) hadden maar weinig resultaat mede veroorzaakt door de onenigheid binnen de band (tussen Gore en Wilder).

In plaats van een collectief was Depeche Mode veel individualistischer ingesteld in deze periode.
Flood speelde een voortrekkersrol om de band bij elkaar te houden.
Onder deze druk en stress leverde DM twee van hun beste tracks af; het emotionele In Your Room en Walking in My Shoes.
Het songmateriaal op dit album is meer spiritueel van aard.
In Condemnation (met meesterlijke zang van Gahan) en Walking in My Shoes tracht Gore een religieuze verlossing te beschrijven. DM toch weer meer richting een vaste levensstijl ?
Verder vind ik het onderschatte Mercy in You en I Feel You eveneens absolute klassetracks.

De heren wisten dat zij met één van hun beste albums bezig waren. Op basis van deze positieve invloed werden de opname sessies vervolgd in Hamburg en uiteindelijk afgemixt door Alan en Flood in London.

Misschien wel het meest moeizame album van Depeche Mode (samen met Ultra) echter voor mij na Violator hun beste werk.
De hierop volgende immense wereldtour met de bekende gevolgen, waaronder Wilder's vertrek, zijn uitgebreid besproken.

Harderwiek schreef:
Geweldige combinatie van de misschien wel de 2 beste muziekstijlen. Alleen heb ik het gevoel dat er meer in gezeten had, misschien dat de jazz iets meer tot uiting had mogen komen en de raps iets rauwer! Maar toch is het al bij al een zeer goed album geworden waar ik eigenlijk bijna niks skip onder het luisteren!

tnf schreef:
Enige tijd geleden gekocht, en dit weekend heb ik er dan eindelijk tijd voor genomen om er eens goed naar te luisteren. Typisch een plaatje voor types als ik, waarvoor (in tegenstelling tot Milus) gerust alles wat goed klinkt lekker in de blender mag, zolang het maar een bevredigend eindresultaat oplevert.

Dat is zeker het geval, deze cd voelt heel organisch en dat is iets wat ik als een goede eigenschap zie. Geen forceerd gedoe, maar gewoon lekkere muziek. Verder vind ik het zonde dat Trust me amper genoemd wordt als favoriet, die springt er (samen met Le bien le mal, wat ik al een poosje kende, net als hit No time to play) meteen uit. Zo'n heerlijk zwoel nummer vind ik dat, met zo'n relaxte flow.

musiquefrique schreef:
Unieke band met unieke sound die op dit album hun beste songs bundelen tot één van de beste albums van de jaren '90. Onnavolgbare, minimalistische, maar sfeervolle combinatie van rock en jazz. Voorgedragen met het melancholieke stemgeluid van Mark Sandman.

Een album dat over twintig jaar niets van zijn sfeer en zeggingskracht verloren zal hebben en dat door nieuwe generaties 'herontdekt' zal worden.

MichelDumoulin schreef:
Prachtige plaat! Dit meesterwerkje bewijst maar weer eens dat goede muziek heel goed gemaakt kan worden door 3 personen mits ze elkaar goed aanvoelen/vullen.

Wat dit album vooral zo sterk maakt is de dynamiek. Geweldig hoe de muzikanten elkaar de ruimte geven.
Helaas heb ik deze band nooit live gezien. (Waren ze trouwens niet te gast op de eerste editie van Lowlands?)

Leuk om van jullie al die enthousiaste verhalen te lezen. Ook ik ben dankzij MuMe weer eens mijn cd-kast ingedoken. Toch eens wat andere albums van ze proberen te bemachtigen.

Fathead schreef:
Tof topic dit, dank!

aERodynamIC schreef:
1991: N.a.v een klein artikeltje eens aan de band Smashing Pumpkins begonnen met hun debuut. Ik deed dat wel vaker in die tijd (internet was er nog niet). Langzaam aan groeide dat uit tot een enorme favoriet (en Nirvana moest nog doorbreken).
Voor de tweede keer in mijn leven verliefd op een artiest/band.......... heerlijk.

1993: Mee als leiding op zomerkamp. De nieuwe cd van de band waar ik inmiddels fan van was geworden stond op punt van uitkomen. Ik moest wachten tot het weekend waarin ik weer thuis zou zijn om het in huis te kunnen halen. En wat duurde dat wachten lang. Maar de beloning was groot. Siamese Dream bleek net nog een stukje mooier en beter dan Gish (die eigenlijk al nauwelijks overtroffen kon worden).

Siamese Dream.................. de nummer 2 in mijn top 10.

Voorloper op dat album, Cherub Rock sloeg al in als een bom. Hoe vaak ik die cd-single heb gedraaid durf ik niet meer te zeggen. Ik durf er wel om te wedden dat mijn omgeving er knettergek van moet zijn geworden.
Het begrip cirkelzaagzang moet ongetwijfeld door Billy Corgan zijn uitgevonden: die zeurende, snerpende, zeikstem die dwars door die eveneens zagende gitaarpartij heen kon snijden. Op Quiet kwam dat allemaal zeer goed tot zijn recht. Als een scherp mes door een pakje boter.
Dat Corgan (wilde haast '& Co' schrijven, maar dat gaat op dit album waarop hij zowat alles in zijn eentje heeft gedaan niet op) ook in staat was om onsterfelijke indie-pop songs te schrijven bewijst hij op de single Today. Zodra je het intro hoort weet je al genoeg: dit deuntje is lange tijd niet meer uit je kop te rammen.

In Hummer herkende ik weer een beetje de stijl zoals ik die kende van Gish: mooi uitwaaierende gitaarpartijen verpakt in een weergaloze melodie. Meeslepend tot en met.

Rocket is zo'n nummer dat vanaf het eerste moment tot mijn favoriete nummers van deze band is gaan behoren. Ik heb een zwak voor dit nummer; dat is niet normaal meer. Ook niet normaal was dat ik dit eens kei-hard draaide op mijn koptelefoon en totaal niet in de gaten had dat ik al een tijd werd gadegeslagen door mijn moeder die vast gedacht heeft dat ik een of andere aanval kreeg.

Ook deze band heeft zijn eigen grote alternatieve meebler hit, hier in de vorm van Disarm. Typisch zo'n nummer dat volop meegezongen kan worden tijdens live-concerten. En neem van mij maar aan dat ik daar ook flink aan meegedaan heb indertijd.

Soma heb ik altijd beschouwd als een 'verbindingsnummer', een opmaat voor nog veel grotere daden. Geek U.S.A. was nog niet dat nummer, maar zorgde wel voor een tandje hoger, de versnelling naar boven. Zo'n nummer waar je heerlijk loos op kon gaan in de moshpit tijdens concerten.

Mayonaise is dus wel die grotere daad. Wat een hemeltergend mooi nummer, wat een passie. Dit nummer kietelt je hele lijf van boven naar onder en zo nog vijf-en-een-halve minuut heen en weer terug.

Met Spaceboy nemen de Pumpkins weer een beetje gas terug. Zo op het eerste gehoor een breekbaar nummer, maar ook hier barst het van de scherpe kantjes waardoor het niet in een zoetsappige balad weet te verzanden maar juist in een schitterend nummer dat flink weet te ontroeren.

En dan eindelijk, daar komt ie dan. De muzikale wip van je leven: Silverfuck.......... Wat een groots nummer. Een ritje in de achtbaan is er niets bij. Live werd dit nummer in de loop der tijd ook steeds uitgebreider. Allerlei nummers werden er aan toegevoegd ('Somewhere over the Rainbow'), om dan vervolgens tergend lang ergens in de lucht stil te blijven staan om dan vervolgens tot explosie te komen. U riep muzikaal orgasme? Ik knik volmondig ja. Silverfuck inderdaad........
En dan komt het sigaret-na-de-sex moment in de vorm van Sweet Sweet. Even naknuffelen nog, even bijkomen.

Maar er is nog een lieflijk toetje dat Luna heet. Weer zijn daar die uitwaaiende gitaar-melodieën en nu eens wat minder cirkelzaagmomenten maar meer zijdezachte fluisterstukken (iets wat Corgan ook beheerst).

Iedereen heeft zo zijn favoriete artiesten. Bij mij waren dat begin jaren '90 de Smashing Pumpkins.
Gish zorgde ervoor dat ik verliefd op ze werd. Siamese Dream verstevigde en bevestigde mijn liefde. Mellon Collie & the Infinite Sadness bewees dat ik goed zat.
Helaas zorgde Adore er uiteindelijk voor dat de liefde sleur werd en over wat daarna kwam wil ik het hier bij dit album niet hebben.

Siamese Dream????

sebas schreef:
1993. Het hoogtepunt van de grunge battle tussen Nirvana en Pearl Jam. Maar de beste alternatieve gitaarrock kwam dat jaar niet uit het regenachtige Seattle. Daarvoor moest je naar de windy city: Chicago.

The Smashing Pumpkins hadden met Gish een sterk debuut afgeleverd. Met Siamese Dream werd de belofte niet alleen volledig ingelost, ze maakten een van de beste platen van het decennium.

Billy Corgan schreef een stukje muziekgeschiedenis. Inderdaad, Billy Corgan. Want de overige bandleden speelden bij de totstandkoming van dit album een bijrolletje. Corgan had de touwtjes strak in handen. Hij bespeelde de meeste instrumenten zelf. Hij bepaalde de muzikale koers.

En die koers bracht de Pumpkins in de buurt van de metal en noise. Maar net als je denkt te verdrinken in een draaikolk van geluid is de redding nabij. Siamese Dream is oorverdovend hard, maar bulkt net zo goed van de gevoelige snaren. Tedere momenten.

Cherub Rock en Quiet bewijzen dat knalharde nummers ook kunnen ontroeren. Door een muur van gitaren en een krijsende Corgan klinkt een hemelse melodie.

Hetzelfde hoor je in het ingenieuze intro van Today, een ware culthit met een klassieke hard/zacht aanpak en een van de meest toegankelijke songs op dit album.

Hummer is zo'n nummer waar Corgan & co halverwege moeiteloos overschakelen van noise naar pure tederheid.

Rocket is een lome rocker die nog het dichts in de buurt komt van grungy tijdgenoten als Pearl Jam en Soundgarden.

Het dramatische Disarm, met strijkers en glockenspiel, is een ongekende parel, nog steeds. Destijds live in de striemende regen op Pinkpop was een beter decor nauwelijks denkbaar.

Maar het onbetwiste koningsnummer is Soma; met dromerige akkoorden die voorbereiden op het duistere en oorverdovend harde slotstuk.

Ook het vlammende Geek U.S.A. is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Een knallend ritme, vernietigende drums en gitaren en een tierende Corgan. Waanzinnig.

Mayonaise komt net op tijd. Prachtige melancholie met gitaren keurig binnen de geluidsnormen.

Jammer alleen van het laatste kwartet songs, waarvan er drie maar weinig toevoegen. Wat dat betreft was het ruige Silverfuck een ideaal slotstuk geweest. Spaceman, Sweet Sweet [en Luna zijn een beetje overbodig. Maar wat klaag ik nou...

The Smashing Pumpkins scheren hoge bergtoppen en diepe ravijnen. Een desolaat landschap, waar de zon steeds net op tijd doorkomt. Hemelse herrie.

deric raven schreef:
Wat is dit eigenlijk een veelzijdige band.
Girls & Boys is een parodie op The Summer Of Love.
Van die Britten die helemaal los gaan op Ibiza.
Geeft het housesfeertje aardig weer.
Maar wat zijn die baspartijen prachtig.
Muzikaal moet ik hierdoor zeker aan een band als Duran Duran denken.
Het nummer Parklife heeft raakvlakken met Ian Dury.
Vooral vanwege het praatgedeelte.
Mooi gebruik van koortjes.
Waardoor sommige nummers een Beach Boys achtig gevoel achter laten.
To The End is jaren 60, maar dan op de Phil Spector manier.
In het instrumentale The Debt Collector en het daar op volgende Far Out het latere The Good, the Bad & the Queen in terug.
London Loves is een vette met oogschaduw opgemaakte knipoog naar Bowie en Roxy Music.
Glamrock zonder ordinair te klinken.
Vreemd om vervolgens een song in de stijl van Pixies te horen.
Trouble In The Message Centre heeft dat in zich.
Invloeden die je terughoort in zang en spel.
This Is A Low zou alleen een betere afsluiter zijn geweest dan Lot 105.
Die hadden ze halverwege moeten plaatsen

Parklife is sterker dan opvolger The Great Escape.
Frisser en ongedwongen.
Nog geen vete met Oasis.
Damon Albarn zit hier duidelijk lekker in zijn vel.
Vanaf Modern Life Is Rubish ontwikkeld tot waardige opvolger van Ray Davies.
Songteksten gaan steeds meer over denkbeeldige personen.
Zelfspot en humor wordt ook niet uit de weg gegaan.
Terwijl de Britpop zich bleef vastklampen aan dat ene grote eiland.
Durft Blur het aan om internationaal te klinken.
Verder te kijken dan het egocentrische eigenwijze Engelse mentaliteit.
Met gewenst resultaat.
Kaiser Chiefs lukte later ook om dat effect te bereiken met Employment.
Het zit allemaal een stuk knapper in elkaar dan hun debuut Leisure.
Maar daar staan voor mij met There’s No Other Way en She’s So High wel hun beste songs op.

bikkel2 schreef:
Ik moet eerlijk bekennen dat ik in de 90's Blur wat links liet liggen. Ik vond Oasis een stuk stoerder. Ik ben nu van mening dat Blur qua originaliteit wint van de Gallagher Clan.
In het beginsel is Blur ook niet de meest originele band op aarde, maar Parklife is een lust voor het voor. Gretig, ideeenrijk en creatief.

Parklife is een een britpop plaat die hier en daar voortborduurt op de muziek van Bowie ( Boys & Girls) , XTC ( Tracy Jack) en vlagen Kinks.
Niet de minsten in hun soort.
Misschien ook wel een soort eerbetoon aan die 3. Toch hoor ik genoeg eigenzinnigheid.
Parlkife is vooral een luchtig geheel, nooit te zwaar op de hand, maar heeft momentjes dat er wat weirde momentjes voorzichtig de revue passeren.
Pluspunt; Albarn is een prettige vocalist,met een stem waar hij best wel wat mee kan. Neem het bijna Phil Specor achtige Till The End. Sowieso één van de beste nummers van de plaat.

Vermakelijke plaat. Wat minimale mindere stukken, maar over de hele linie staat Parlkife na 20 jaar nog als een huis. Afwisseling genoeg ( wave, soul, rock, vleugjes electro en wat britse meligheid)
Gisteren tevens 13 beluistert. Die zal echter zijn rondjes nog ff moeten maken, voordat ik daar een oordeel over zal geven.

muismat schreef:
Grace...
Oprechtheid is het woord waarmee ik dit album nog steeds tekort doe.
Eigenlijk schieten woorden mij uberhaupt tekort om te omschrijven hoe mooi ik dit album vind.
Zoals een vriend van mij al zij, het is een album dat je niet heel vaak draait, maar als je hem draait is het altijd raak.
Jeff was een mooi persoon denk ik, zowel qua uiterlijk als qua muziek, zijn innerlijke belevingswereld was rijk en alomvattend.
Ik kan denk ik wel met recht zeggen dat er geen andere muziek is die mij zo (aan)grijpt en dat sinds de dag dat ik dit voor het eerst hoorde tot op de dag van vandaag zijn muziek totaal niet aan kracht heeft ingeboet.
Als ik een vrouw was wist ik het wel, dan was hij absoluut het type waar ik op zou vallen, hoe onbereikbaar en dood hij nu ook moge zijn.
Een groot Led Zeppelin fan, een poeet, een ware kunstenaar, zijn muziek is doordrenkt met emotie en melancholie.
Mijn favoriete nummer is Grace zelf, de titeltrack, als ik zelf onder de zoden ga mogen ze dat nummer van mij draaien.
Of nee wacht, doe maar gewoon het volledige album, integraal van begin tot end.
Ik kan me nog herinneren dat ik als een soort van indiaan danste op zijn muziek bij ons in de woonkamer, alsof ik in een soort van trance kwam en volledig in vervoering werd gebracht.
Dit heeft geen enkele andere muziek bij mij teweeg gebracht.
Je moet er niet teveel van consumeren, want dan wordt je net als bij alcohol dronken, maar in de juiste dosering is dit album het allermooiste en allerlekkerste, oprechtste wat ooit is gemaakt
Favorieten noemen kan ik niet, natuurlijk staan er nummers op die ertussenuit schieten, maar daar zou ik de rest tekort mee doen.
Tijdloos, emotioneel en tragisch, net zoals Jeff zijn dood, een parel uit de jaren 90
Voor altijd
...

RoyDeSmet schreef:
Ik zet hoog in met 5 sterren halverwege mijn tweede luisterbeurt. De sfeer op dit album, het gevoel en de mystiek rondom zijn persoon zijn betoverend, spookachtig. Daarnaast is het ook nog eens een verdomd goed album!

Fijn geproduceerd rock-album dat eigenlijk niet in bestaande genre-benamingen thuis te brengen is. De nummers zijn ijzersterk en Jeff zijn stem. Damn! Vooral in de falsetto-stukken is het zo heart felt, maar ook als hij terughoudend en relatief 'kaal' zingt (op een nummer als Hallelujah) weet hij je diep te ontroeren. Ook als hij met zijn stem aanzwelt, en als hij iets min of meer ongebruikelijks doet met zijn stem ben je geneigd mee te bewegen met de klank. Het is op die momenten dat je de muziek voelt!
Toch is het niet een van mijn favoriete nummers op het album. Dat zijn de hardere nummers 'So Real' en 'Lover, You Should Have Come Over'. Heerlijke nummers, vooral die tweede.
Een heerlijk harmonium en dan de gitaar, bas en drums. Daaroverheen Jeff zijn rustige zang. Een fantastische compositie die gaandeweg aanzwelt en allerlei andere instrumenten en vocalen laat toevoegen.

Dat Jeff een talentvol muzikant is hoor je ook duidelijk. Muzikale hooks die je bijblijven, fragiele gitaarloopjes. Qua compositie is alles ook zo ontzettend goed uitgedacht, en dat hoor je. Alles past perfect bij elkaar, zelfs het hooguit opmerkelijke Corpus Christi Carol. Een meesterwerk, dit album.

BoyOnHeavenHill schreef:
Dallow, Spicer, Pinkie, Cubitt...…

Op het moment dat ik dit schrijf vinden de MuMe-stemmers You are the quarry met een gemiddelde van 4,03 Morrissey's beste soloplaat, gevolgd door Viva hate en Vauxhall and I met 3,93 op een gedeelde tweede plaats. Zelf vind ik dít echter Morrissey's beste, op de voet gevolgd door Viva hate.

Eén niemendalletje (Billy Budd), verder tien prachtige nummers, met misschien wel zijn beste slotnummer ooit (hoewel Satan rejected my soul alleen al vanwege die geweldige titel daar ook aanspraak op kan maken) en als opener wat mij betreft zijn mooiste nummer ooit.

Nu vijf sterren geven en kijken of deze plaat dan in z'n ééntje op de tweede plaats staat…

All of the rumours keeping me grounded
I never said that they were completely unfounded
And all those lies, written lies, twisted lies
Well, they weren't lies, they weren't lies, they weren't lies
 

Roxy6 schreef:
Een van Morrissay's allerbeste albums. De openingstrack Now my heart is full is weergaloos mooi!

Maar het eind van het album, de laatste track, Speedway brengt mijn echt in extase, wet een rete-vet nummer is dit nog altijd... na al die jaren...zet de volumeknop flink open....

musician schreef:
Ik kan mij nog wel eens van vroeger herinneren dat als je een nieuwe LP kocht, je die ging laten horen bij een vriend en dat je dan vooraf zei: Dit is pas muziek!!

Bij Definitely Maybe is dat gevoel ook volledig weer aanwezig, gedurende de hele speeltijd van het album.

Dit is de essentie van rockmuziek, waar alles eigenlijk om zou moeten draaien. Dat blaast het meeste, al het andere, eigenlijk toch wel zo'n beetje van tafel. Dit is de maatstaf voor een goed rockalbum.

Wat je nu toch hoort, dat is pas muziek.

Daar zijn er meer van, dat is ook weer waar. Meer albums ook met magische krachten. Ten van Pearl Jam en Nevermind van Nirvana worden vaak in één adem genoemd. Definitely Maybe hoort eigenlijk in datzelfde rijtje thuis. Jammer van de afsluiter Marriage with Children.

Maar goed, met 10 zulke briljante nummers er voor is ze dat snel vergeven.
Ik heb het album maar eens een klein plekje in mijn favoriete top 10 gegeven. Met grote extra waardering voor Live forever, Columbia en Cigarettes and alcohol (ook ooit prima gecoverd door Rod Stewart...)

Koos R. schreef:
Als tiener op de middelbare school de opkomst van Oasis meegemaakt. In eerste instantie ging het langs me heen, om later te beseffen dat Oasis met dit album voor de zeer frisse wind in de rock ('n roll) muziek zorgde.

Met de kennis van nu is het heel makkelijk om het album af te doen al redelijk of wat dan ook. Wanneer ik het album weer in de tijdsgeest plaats en kijk naar wat destijds de reguliere muziek was (dansbare hiphop, house, dance), dan gaan de wenkbrauwen positief omhoog. Nu zijn we helemaal gewend aan de stem van Liam, destijds was het de frisse wind die zeer gewenst was. Nu zijn we gewend aan de gitaarrifs van Noel, destijds was het het een ware rockfeest.

Het album staat nog steeds. Vind ik wel dat het tweede deel (vanaf Bring it on Down) minder sterk is dan het eerste deel. Kan ik ook zeggen dat ik het eerste deel van het album reterocksterk vind. Ook nu nog gaat de volumeknop automatisch omhoog bij Live Forever en bij Up in the Sky. Het gave gevoel? Dat het soms rammelt, maar zeer passend rammelt!

Rauw, rammelend, ruig, rock 'n roll in een zeer fris jasje. Een prima album.

aERodynamIC schreef:
Na de jaren '80 met veel pop, new wave en Prince kwamen de jaren '90: alternatief, gitaren en het mocht wat ruiger. Dat werd halverwege de jaren '90 een beetje afgezwakt door de 'Britpop-hype' die kwam opzetten, met dank aan de zogenaamde rivaliteit tussen Blur en Oasis.

Maar er was nog iets. Iets waar ik misschien nog wel meer door geboeid raakte: dance, geschikt voor rockliefhebbers. The Chemical Brothers, Underworld, Massive Attack, Tricky.... en vooral Dummy van Portishead. Trip-hop. Bezwerend, betoverend. Die stem van Beth Gibbons, de film-noir, de ondersteuning van Geoff Barrow...... dit was toch echt even nieuw voor me.

De kistjes konden uitgedaan worden, het houthakkershemd werd een beetje muf. Het warme bad was Dummy. Omarmend. Uitnodigend. Bedwelmend. Maar vooral sprookjesachtig mooi. Een sinister, duister sprookje. Dat wel.

Een sprookje waarin ik nog steeds graag mag verdwalen. Oneindig genieten van een tijdloos geworden muzikaal monument. Het zal altijd zo blijven. Een pareltje in mijn muziekverzameling, waar aardig wat persoonlijke herinneringen aan kleven (de soundtrack van zeer bijzondere jaren voor mij). Een pareltje dat nooit verborgen zal raken, maar altijd blijven schitteren: It's a Fire!

Marco van Lochem schreef:
Meteen scoren met je debuutalbum, het is niet elke band of artiest gegeven. Het ging wel op voor de in 1991 in het Engelse Bristol opgerichte Portishead. "DUMMY" kwam op 22 augustus 1994 uit en bereikte in hun thuisland drie keer platina.

Portishead bestond uit zangeres Beth Gibbons, toetsenist en drummer Geoff Barrow en Adrian Utley op gitaar, basgitaar en toetsen. De muziek die Portishead maakte was erg populair in de jaren negentig. Het is een soort mengeling van dance en jazz, dat het stempel trip-hop opgeplakt kreeg. De populariteit van het genre werd beroemd gemaakt door onder andere Massive Attack en Portishead deed met "DUMMY" een zeer geslaagde poging zich binnen het genre een plek te veroveren.

Op het album staan elf songs met een speelduur van bijna 50 minuten. Van die elf liedjes verschenen er een aantal op single, waarvan er twee in de Engelse hitparade kwamen en zelfs één in de Nederlandse Top 40, namelijk het prachtige “GLORY BOX”. Het album gaat mysterieus van start met “MYSTERONS”, sferisch, een pakkend drumpatroon, toetsen die voor een spooky sfeertje zorgen, een prima opmaat voor de rest van het album. Het is één van de hoogtepunten van het album, waartoe ook “SOUR TIMES” behoort. Het heeft een andere sfeer, waarbij de sample van Lalo Schifrins “DANUBE INCIDENT” uit 1967 een leidende rol heeft. “WARNING STAR” begint met een heerlijk repeterende baslijn, de ingetogen zang en minimale muzikale begeleiding geeft het geheel een boeiende troosteloosheid. “IT’S A FIRE” is wat meer opgetogen, zonder dat het een vrolijk liedje is. Mooie zanglijnen van Gibbons, opnieuw een pakkend drumpatroon en die subtiele instrumentale begeleiding. “ROADS” hoort ook bij de hoogtepunten op “DUMMY”. Gibbons zingt iets meer op de toppen van haar kunnen, waarbij ze een bepaalde vorm van breekbaarheid laat horen. De instrumentatie is briljant, passend bij de sfeer van het album. Drummer Clive Deamer, die later in de jazzband Get The Blessing te horen was, legt in dit nummer een heerlijke drumpartij neer, waarover de rest van de band zijn gang kan gaan. Het reeds gememoreerde “GLORY BOX” is de afsluiter van het album. Fade in, licht vervormde zang, drumpatroontje, het overstuurde gitaarspel voegt precies datgene toe, dat het nummer nog beter maakt. De melodielijn is en blijft elke keer weer boeiend.

“DUMMY” is een klassieker binnen het genre van de trip-hop, maar is zo goed dat het ongetwijfeld liefhebbers van andere genres zal aanspreken. Na “DUMMY” volgde het met platina bekroonde “PORTISHEAD” in 1997 en na elf jaar “THIRD”, in 2008. De interesse in de band was tegen die tijd duidelijk verminderd. Dat in combinatie met de veranderende muziekwereld en de toch wel tegenvallende verkoopcijfers, heeft er misschien aan bijgedragen dat het bij deze drie albums gebleven is. Met “DUMMY” heeft Portishead wel een topper op hun naam staan, dat staat voor mij als een paal boven water!