De MuMe Top 40 (2014): 10s

Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 (2014): 10s

252 BERICHTEN

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 2 3...6 7 8 9 >

1...6 7 8 9

RoyDeSmet

geplaatst: 6 juli 2014, 13:45 uur

Leuk om die stukjes te lezen, Chevy

Rudi S

geplaatst: 6 juli 2014, 13:46 uur

Hey, ben jij tijdens de wedstrijden al begonnen

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 13:54 uur

Tja, het was dat of een kwartier rust waarvan 10 minuten reclame.

Overigens zal de bekendmaking van de top 20 gelijk lopen met de uitzending.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 17:20 uur

Een opvallende naam en dan doel ik vooral op het feit dat het album momenteel nog geen 200 stemmen heeft en een gemiddelde van slechts 3,67*. Toch weet ik dat de singles erg populair zijn onder een bepaalde schare forummers en blijkbaar geldt dat ook voor het album.

Sfeermaker schreef:
Dit is synthpop zoals god het bedoeld heeft.

Laat ik beginnen met te stellen dat ik al twee singletjes goed kende. The Mother We Share en Lies. Allebei lagen ze prettig in het gehoor en werkten aanstekelijk vanaf de eerste luisterbeurt. Gelukkig wist dit album me opnieuw te verwennen met meer van dat spul, met Gun als sterkste cadeautje.

Het is eigenlijk net 'uplifting trance', luister maar eens naar Under The Tide. Dat is wat je krijgt als je de stem van de zangeres mengt met de diverse synthesizers en de upbeat bass. Ik kom in extase met dit album.

Ook Beach House heeft twee ijzers in het vuur. Vorig jaar scoorde Teen Dream net wel/net niet top 10. Dit jaar doet Bloom het beter dan ooit en dat lijkt me een mooie voorbode voor Teen Dream.

Jurr_on schreef:
Ben je vertrouwd met het album 'Teen Dream', dan ben je voldoende geacclimatiseerd voor Bloom. Dit vierde album van Beach House zal je oren niet verrassen met een nieuw geluid. Gelukkig niet, kan ik misschien beter zeggen! Na vele luisterbeurten kan ik namelijk nog altijd genieten van het laatste album. Met deze nieuwe en alweer vierde plaat breidt de band het arsenaal aan muzikale hoogtepunten uit. 'Myth', 'Lazuli', 'The Hours', 'Irene', het album bevat stuk voor stuk pareltjes. Daardoor is het extra lastig om echte toppers aan te wijzen. Dat Beach House garant staat voor kwaliteit wordt nogmaals onderstreept met Bloom. Een album dat geen missers kent en daardoor in zijn geheel al het voorgaande werk overtreft. Simpelweg muziek om zorgeloos bij weg te dromen, zowel op plaat als live. Aanrader!

Met een 6,2 scoort The Inheritors net zoals Bloom behoorlijk hoog. De drie nummers 1-posities van Bloom bleken net te weinig vanwege die ene topnotering van Ward. The Inheritors heeft een beetje geschommeld rond plek 20 en plek 22 is het resultaat.
Ik zie trouwens dat het gemiddelde bijgetrokken is, want ik herinner me nog goed dat deze plaat bij de eerste tientallen stemmers echt een bizar gemiddelde kreeg van ruim boven de 4,3.

herman schreef:
Wat een ontzettend rijk album zeg... had dit niet voor mogelijk gehouden eigenlijk (omdat Gone Feral me als losse track nog niet overtuigde vooral). Moet er even van bijkomen. Het lijkt wel alsof Holden ergens een schatkamer heeft aangeboord met daarin exotische jamsessies van Neu!, Harmonia, Colin Stetson, Tim Hecker en wat nog meer. Niet te geloven dat iemand dit in zijn eentje kan bedenken.

Enige nadeel is dat de nummers van mij wat langer hadden mogen duren.

edit: het is inderdaad zware kost, heb het gelukkig actief kunnen beluisteren. En hij staat nu weer op. Geen plaat om tijdens de afwas te draaien ofzo, maar eentje om echt voor te gaan zitten of liggen. Wat dat betreft doet 'ie me wel wat aan Can's Tago Mago denken.

Nog zo’n love/hate-album, want dat kunnen we van twee uur durende albums toch wel zeggen? Over de muziek zelf kan ik niet zoveel zinnigs zeggen, maar Swans levert al sinds begin jaren ’80 zeer hoog aangeslagen muziek, dus zullen ze ongetwijfeld wat dingen goed doen.
To Be Kind, hun nieuwste worp staat nu al in de top 100 op 76.

Don Cappuccino schreef:
Het is bijna avond en je zoekt een plaats om te slapen. Je hoort ergens de bellen luiden en besluit daar maar heen te lopen. Het klinkt zeer mysterieus. Op een gegeven moment hoor je een vrouw een roep van de natuur uitvoeren. Het is het begin van een ceremonie. Je neemt deel en je wordt gerust gesteld. Hier is het veilig. De ceremonie begint. Je zit in een cirkel samen met mensen met grote trommels. Het ritme wordt steeds meer overdonderend en er begint iemand te schreeuwen en rare geluiden te maken. De oerdriften komen tevoorschijn. De toekomst moet goed komen.

The Seer is een 2 uur durende muzikale reis die eigenlijk met niks te vergelijken is. Swans klinkt nog steeds intenser dan het merendeel van de huidige muziek en hebben nog steeds een eigen stijl. Ik voorspel dan ook een hele mooie toekomst voor Swans. En ik ben zeker geen ziener, het is toch zo.

Edgar18

geplaatst: 6 juli 2014, 17:36 uur

James Holden had ik een stukje hoger verwacht en ook gehoopt. CHVRCHES op 24 is voor mij onbegrijpelijk, erg matig album.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 18:19 uur

Met een kwartiertje vertraging wegens een zinderende Wimbledon-finale is de stream bij deze gestart.

Bereikbaar via: http://www.orinocoradio.nl/
Chatten via: Chat4all.net Free Flash IRC Client - chat.chat4all.net

Gretz

geplaatst: 6 juli 2014, 18:22 uur

chevy93 schreef:
Met een kwartiertje vertraging wegens een zinderende Wimbledon-finale is de stream bij deze gestart.

Haha, Wimbledon is nog steeds bezig en waarschijnlijk komt er ook eene 5e set.

Gretz

geplaatst: 6 juli 2014, 18:23 uur

Mooie notering voor CHVRCHES. Ik snap vooral het lage aantal stemmen + beoordeling op de albumpagina niet, maar dat gaat hopelijk nog wat bijtrekken.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 18:24 uur

Gretz schreef:

(quote)

Haha, Wimbledon is nog steeds bezig en waarschijnlijk komt er ook eene 5e set.

Gelukkig kan ik heel goed multitasken.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 19:48 uur

Inmiddels al aanbeland bij John Talabot op 32. Wanneer hoor je die nou eens op de radio?

Gretz

geplaatst: 6 juli 2014, 19:57 uur

chevy93 schreef:
Met een kwartiertje vertraging wegens een zinderende Wimbledon-finale is de stream bij deze gestart.

Bereikbaar via: http://www.orinocoradio.nl/
Chatten via: Chat4all.net Free Flash IRC Client - chat.chat4all.net

Kun je Orinoco eigenlijk ook via de TuneIn Radio-app beluisteren?

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 19:58 uur

http://tunein.com/radio/Orinoco-Radio-s186542/

Of dit via de app kan weet ik niet, maar dit is de link ernaar.

Gretz

geplaatst: 6 juli 2014, 20:12 uur

chevy93 schreef:
http://tunein.com/radio/Orinoco-Radio-s186542/

Of dit via de app kan weet ik niet, maar dit is de link ernaar.

Top, het werkt ook via de app.

Ghost Towns.
(afbeelding)

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 20:42 uur

En met het instarten van Lunacy van The Swans gaat de top 20 over een zestal minuten van start!

Gretz

geplaatst: 6 juli 2014, 21:00 uur

Eefje

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 21:05 uur

Vorig jaar stond hier El Camino, maar gek genoeg is het dit jaar precies andersom. Na in het begin ruim buiten de top 100 gestaan te hebben, schoot Brothers als een raket naar boven en zie daar, gewoon top 20! El Camino mist op een haar na de top 50: 53e.

Ronald5150 schreef:
Wat een dampende en stampende blues/soul plaat is dit zeg! Voor mij zijn dit The Black Keys op hun best. Op hun vorige plaat "Attack & Release" tekenden zich de eerste contouren van "Brothers" zich al af. Het tempo op deze plaat is lekker loom, de ritmes zijn opzwepend en de blues druipt er vanaf. Maar de toevoeging van soul maakt de plaat echt af. De productie van DangerMouse is fantastisch en het draagt absoluut bij aan het geweldige geluid van "Brothers". Maar bovenal eisen The Black Keys zelf de hoofdrol op. Dan Auerbach op gitaar/zang en Patrick Carney op drums creëren met z'n tweeën een hedendaagse mix van vuige rauwe blues en warme intense soul. Deze plaat verveelt geen moment en pakt me van begin tot eind. Auerbach en Carney zijn in staat om oude genres als blues en soul eigentijds te laten klinken, hip, spannend, meeslepend, dreigend, energiek, noem maar op. Superlatieven schieten te kort. Wat mij betreft nu al klassieker van zijn generatie.

Prog anno 2013 is uitsluitend voor de fijnproevers. De enige uitzondering hierop is Steven Wilson. De man die vele projecten heeft, maar zolang hij geen nieuwe Porcupine Tree uitbrengt het toch vooral moet hebben van zijn solo-albums. En wat voor een!
Een 2013-album dat volledig jaren ’70 ademt, maar met de hulpmiddelen van nu. Het is genoeg voor deze plek 19.
Grace for Drowning trouwens op plek 80.

musician schreef:
Vakwerk van Steven Wilson.

Laat duidelijk zijn: hij kent zijn klassieken. Een vleugje oude Yes, Pink Floyd. Een behoorlijke dosis Genesis/Steve Hackett. En dan natuurlijk zijn eigen inbreng die van wereldniveau is.

Ik geloof dat ik, in de korte tijd dat ik het album heb, het eigenlijk al beter vind dan Grace for drowning. Het wat meer onbestemde op dat album wordt vervangen door meer "kop en staart". En dat komt de aantrekkelijkheid nog meer ten goede.

Lees ik het goed, dat Wilson voor de productionele ondersteuning de hulp in heeft geroepen van de oude Alan Parsons? Jonge liefhebbers hebben wellicht geen idee, maar Parsons is natuurlijk al een heel mensenleven actief in de producties van muziek.

Een opvallende keuze. Ik zal ook inderdaad toegeven, dat er geluidstechnisch (ook al) geen enkele kritiek is te geven.
Verder is er nog gebruik gemaakt van de originele MKII melotron van King Crimson en je hebt een aardig idee welke kant het opgaat met deze cd.

Het werkt natuurlijk alleen, als je zulke ijzersterke composties kunt schrijven als Steven Wilson, anders wordt het potsierlijk. Maar hij schudt met het grootste gemak onberispelijke thema's uit zijn mouw die de grootste liefhebbers van die genoemde oude bands alleen maar kunnen omarmen.

Als je als label “Eefjes Platenmaatschappijtje” heet, weet je natuurlijk dat je wat bijzonders aan het doen bent. De vraag is dan of het interessantdoenerij is of echt iets unieks. In het geval van Eefje is die lijn flinterdun, maar dat ze op plek 18 staat, geeft natuurlijk aan dat er bijzonder veel liefhebbers van haar nieuwste plaat zijn. De Koek doet het een stuk minder en eindigt exact 100 plaatsen lager.

Svendra schreef:
Met haar tweede album toont Eefje aan verder te zijn gegroeid. Sterker, ik ken in onze taal geen album dat muzikaal zo rijk en sfeervol is tot de laatste minuut. Meer dan op De Koek is de zang ingebed in de muziek: de teksten zijn er voor wie ze wil horen, maar dringen zich totaal niet op. Ik verdenk de zangeres er bijna van dat ze met opzet matig articuleert

, waardoor de taal zachter lijkt en versmelt met de dromerige melodieën. De melodielijnen zijn prachtig, gebaande paden zijn vermeden. In Lise, bij die passage met Ik draai me om, buitelen onwaarschijnlijke akkoordjes over elkaar. Wie verzint zoiets? Dan ben je dus muzikaal tot in je tenen.

Een paar dagen geleden in Arnhem heb ik Eefje voor het eerst live gezien. Haarzuiver en vol zeggingskracht bracht ze de nummers van dit album, sommige in een opvallend andere jas gestoken. Gedenkwaardig concert! Alles bij elkaar is mijn conclusie dat Eefje de Visser op dit moment de meest interessante Nederlandse artiest is.

Dit is uiteraard het nadeel van het opsplitsen in decennia, want je gaat mij niet wijsmaken dat zijn debuut minder populair is dan deze. Niettemin kijk ik liever naar wat er WEL staat en dat is dus Tot Ziens, Justine Keller. Het duurde even, maar daar was hij dan, openend met Oostende dat vorig jaar nog in de finale van De Witte Trui stond.
Kwam nooit hoger dan plek 4, maar werd wel 14 keer genoemd en dat is ruimschoots genoeg.

Slowgaze schreef:
Tot Ziens, Justine Keller was zo’n album van een oude held waarvan ik bijna vergat om er naar te gaan luisteren. Wat gaat dat snel; op mijn zestiende, zeventiende als een gek naar Spinvis en Tom Waits geluisterd; van die laatste heb ik Bad Like Me nog steeds niet geluisterd. Gelukkig maar dat Justine Keller toch nog bij me op bezoek kwam, eigenlijk nadat we elkaar leerden kennen in een Zwols studentenkamertje. Mocht je allergisch zijn voor allerlei sentimentele anekdotes die weinig met Spinvis, maar meer met de recensent in kwestie te maken hebben, dan kun je met een gerust hard heel wat van deze bespreking overslaan.
[...]
Tot Ziens, Justine Keller is geloof ik een ode aan de waanzin van de liefde of andersom, of er is vast iets met melancholie. Ja, er is zeker iets met melancholie: de vriendelijke Spinvis-gekte werd steeds meer en meer ingeruild voor een traditionelere aanpak, die misschien niet echt meer deed en doet verbazen, maar ontroeren en gewoonweg mooi zijn des te meer.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 21:30 uur

Toch wel lichtelijk teleurstellend gezien de sprong van de opvolger. Desalniettemin kunnen deze Amerikanen meer dan tevreden zijn met minstens drie mensen die dit album het beste album van de 10s (so far..) vinden!

ForMusicOnly schreef:
In Real Love toont Legrand zangcapaciteiten het meest. Het begint de piano en op de achtergrond het geluid van bestek en borden die worden opgeruimd en dan met alleen de piano als ondersteuning. Heel anders dan de voorgaande nummers. Een zeer gevoelige stem begint, maar later toont ze ook hoeveel kracht ze in haar stem kan leggen. Take Care Of You is een mooi dromerig slotnummer dat langzaam wegsterft.

Teen Dream is Beach House’s beste album tot nu toe. Het is toegankelijker dan hun vorige albums, zonder dat dit ten koste van de muziek of de teksten. Hoewel meer dan de helft van de nummers rond de vijf minuten duurt vervelen deze nauwelijks. Dat komt ook door de variatie, die op hun vorige albums veel minder aanwezig was. De angst dat ze hetzelfde trucje blijven herhalen is bij mij verdwenen, met dit album heeft het duo aangetoond niet bang te zijn voor vernieuwingen binnen hun muziek.

Met Diamonds hadden ze dan eindelijk die verdiend hit gescoord. Toch is het album Promises (231) over de gehele linie niet zo goed als The Cold Still. Op The Cold Still had zo’n beetje ieder nummer een single kunnen zijn. Plek 15 is hoe dan ook beter dan vorig jaar!

Co Jackso schreef:
Met dit derde album volgt The Boxer Rebellion de weg die eerder ingeslagen is met Union. Dit album is zelfs nog beter dan dat album, voornamelijk omdat het album prachtig in balans is. Er is echt nagedacht over de volgorde van de nummers. Ook wordt op dit album uitstekend gebruik gemaakt van de prachtige stem van zanger Nathan Nicholson. Hoogtepunten op dit album zijn voor mij de combinatie tussen Both Sides Are Even en The Runner. Beide nummers verschillen nogal van elkaar, maar ze bewijzen met deze nummers dat de band zeer gegroeid is ten opzichte van voornamelijk het eerste album.

Drie maal op 1 en een top 10-plek lonkte. Terwijl de liefhebbers alweer vier jaar wachten op nieuw werk van haar scoort Have One On Me erop los. Ook hier weer opvallend dat het album met mijn puntentelling twee keer zo laag staat!

aERodynamIC schreef:
Hoe open je een stuk over een zangeres die je tot voor kort verafschuwde om haar stemgeluid?
Lelijk eendje wordt een mooie zwaan? Kate Bush is dichterbij dan ooit? Jengelend kind nu een volwassen vrouw?
Kan ik mezelf geloofwaardig neerzetten als je mijn beoordelingen van de albums naast elkaar gaat leggen?
Want laten we eerlijk zijn: Have One on Me blijkt een album waar de liefhebbers van het debuut redelijk mee uit de voeten kunnen, de liefhebbers van Ys des te meer en nieuwe bewonderaars als ikzelf misschien nog wel het meest. Ongetwijfeld gaan er opmerkingen als 'minder spannend' komen of 'knieval naar een groter publiek'. Puristen van een eerste uur zullen wel vaker komen met dit soort opmerkingen.
Toch denk ik dat deze groep relatief klein zal blijven en dat de kracht van Have One on Me juist is dat ze nu meer mensen zal aanspreken omdat haar zang anders is; beheerster en vooral veel mooier. In ieder geval in mijn oren. Weg is het jengelende kind, terug is een volwassen vrouw die weet hoe je mensen moet betoveren; iets wat mijn grote heldin Kate Bush ook zo goed doet.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 21:40 uur

De meer dan uitstekende prestatie leek even haalbaar, maar vervolgens schoot Kanye West de top 10 uit om daar vervolgens eigenlijk niet meer in terug te keren. Ook Yeezus (91) scoort nog top 100.

SvV schreef:
Ik luister vooral naar dirty south hip-hop en in vergelijking met dit album van Kanye West ‘simpele’ hip-hop. De eerste keer dat ik dit album luisterde moest ik dus vooral wennen en begreep ik nog niet waar iedereen nou zou enthousiast over was. Ik praat in de verlede tijd omdat dit beeld dus totaal is omgeslagen naarmate ik meer luisterde. Een erg vette plaat is dit! Het album staat vol met ‘verrassingen’ en op elke track gebeurt er wel iets.

De hiphop zit in de staart zo blijkt weer. Undun doet het, ondanks een nieuw album, beter dan vorig jaar. Of misschien wel dankzij, want daar heb ik nog geen trend in kunnen ontdekken. The Roots hadden zelfs vijf ijzers in het vuur, want ook How I Got Over (59), …and Then You Shoot Your Cousin (89), de samenwerking met John Legend (161) en Elvis Costello (211) werden genoemd.
Moddervette plaat, als je het mij zou vragen.

west schreef:
Toch vormt het juist ook een heel mooi geheel met een soms adembenemend mooie - soms melancholieke - sfeer. Dat wordt nog eens versterkt doordat dit een conceptplaat is. Daardoor is het ook moeilijk om favoriete nummers te kiezen. Alles vanaf Sleep tot en met Tip the Scale is zeer de moeite waard. Dat zie je ook terug onder 'favoriete tracks' bij 'statistieken': al die songs krijgen flink wat stemmen. De laatse vier korte nummers zijn een verhaal apart, want die vormen samen de fraaie 'Redford Suite'.

De beats zijn dit keer wat langzamer, de bassen lekker laag en je hoort allerlei invloeden terug, van funk tot jazz tot soul en zelfs folk & klassiek. De raps zijn top, de meeste gasten doen het ook prima en de productie is kristalhelder. Maar bovenal is dit 'gewoon' een heeeele mooie prachtplaat geworden. Dit is met gemak één van de beste albums van 2011. En één van de beste hiphop platen ooit.

Wederom een finalist van De Witte Trui. Even leek Burial echt voor een stunt te gaan zorgen, maar dat lukte helaas niet. Uiteindelijk gestrand op 2 punten van de top 10. Street Halo, Rival Dealer en de samenwerking met Massive Attack werden genoemd.

-SprayIt- schreef:
Loner komt zo ontzettend zwaar binnen elke keer, alsof het heelal zich door je koptelefoon in je onderbewustzijn nestelt of zo. Dat geluid er steeds doorheen, het lijkt op het vullen van een lachgasballon, intens lekker. Ga ik nu bestellen op cd. Bij Burial heb ik niet alleen het idee dat hij muziek begrijpt, maar dat hij ook meer weet over wat er nog meer is tussen hemel en aarde en daarbuiten.

herman

geplaatst: 6 juli 2014, 21:56 uur

Ach Burial. Ik heb geen EP's in mijn lijst gezet, anders had deze wel mijn top 10 (en wellicht dan ook die van MuMe) gehaald.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 22:03 uur

Dat treft, want dan had ik bij Burial wel problemen gehad met mijn "2 nummers van ieder album in de top 10"-criterium.

Inmiddels aanbeland bij de top 10!

http://www.orinocoradio.nl/

Gretz

geplaatst: 6 juli 2014, 22:19 uur

Mooie, diverse lijst. Ook mooi dat hiphop is eens niet ontzettend kansloos is. Qua diversiteit een stuk beter dan De Witte Trui of de Ladder.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 22:25 uur

Als er één album uit 2014 goed zou moeten scoren, was het deze. Slave Ambient werd vorig jaar al een paar keer genoemd, maar net zoals dit jaar veel te weinig voor een topnotering (108). Des te beter deed Lost in the Dream het. Het stond op een gegeven moment zelfs boven titelkandidaten als Reflektor.
Kurt Vile was ooit nog gitarist bij deze band, maar komt solo niet verder dan 166 voor Waking on a Pretty Daze.

SébastienY schreef:
The War on Drugs verwelkomt de lente

Je kunt met een soundtrack de emoties die bij bepaalde momenten loskomen versterken. Dat is niet anders met seizoenen. En laat de eerste lentezonnestralen net nu tot bloei komen. The War on Drugs (waar Kurt Vile nog gitarist was) zorgt deze keer voor de soundtrack met een plaat die ruikt naar lentebloesems, vers gemaaid gras en aanvoelt als het definitieve einde van de duistere winter. Maar laat ons niet te vroeg victorie kraaien vooraleer het klimaat ons weer eens te grazen neemt. Geniet er met andere woorden nu van voor het weer te laat is.

Het nieuwe album komt eraan! Vooralsnog laten we dit sterke album nog spreken. Stond na 58 lijstjes op plek brons, maar zakte daarna jammerlijk weg. Wat heet.. ze staan toch gewoon negende?!
Zijn solo-album werd opmerkelijk genoeg niet genoemd. The Memory Machine was Julia Stone wel. Maar die staat ternauwernood bij de bovenste 1000.

Yann schreef:
Ik zag deze broer en zus anderhalf jaar terug live in de Spiegelzaal op Noorderzon, toen ze mij reeds voor zich hadden gewonnen met hun debuut. Het was geweldig: klein zaaltje, intiem sfeertje; Julia die op haar blote voeten in haar bloemetjesjurkje op het podium rond dartelde en Angus die - ietwat ingetogener als hij is - eigenlijk vooral bezig was met het doen wat hij zo goed doet (geweldige muziek maken). Normaal gesproken als ik een artiest één keer heb gezien en het zo goed was dat het in principe maar nauwelijks meer overtroffen kan worden, dan ga ik er ook gewoon niet opnieuw naartoe, omdat het bijna alleen nog maar tegen kan vallen. Voor Angus & Julia maak ik in dit geval een uitzondering en ga ik ze 5 mei in Paradiso zien, omdat het nieuwe album zo geweldig is!

Hiphop in de top 10, het kan verkeren bij de 10s. Goed, beter, best, maar die laatste stap kon Kendrick Lamar niet helemaal vasthouden. Verder kan Slowgaze tevreden zijn, de Kendrick Visser-fanclub betaalt zich uit!

kemm schreef:
Er zijn al een aantal albums hiphopalbum van het jaar geweest dit jaar, maar nu het november is en, vooral, de nieuwe Kendrick Lamar er is, lijkt het lot bezegeld. Er galmt zelfs een behoorlijke eensgezindheid doorheen de muziekwereld! Nochtans is het album zeker geen voor de hand liggende beantwoording aan de hoge verwachtingen geworden.

De beats hip knetterend, maar tegelijk durft die goeie ouwe G-Funk weleens om de hoek loeren, terwijl Kendrick tekstueel zijn lontje aansteekt, brandend tussen nonsens en no-nonsense. 180 stemmetjes opzettend, 180° draaiende beats, maar een paar nummers ver. Stilistisch dondert en stormt het enorm. Eigenlijk zou deze plaat met zijn brokstukken compleet uiteen moeten vallen, maar elke ommekeer lijkt het gevolg van het voorgaande, met Kendrick Lamar gevangen in een tweestrijd. Zijn pure ziel op deze geschifte plek zet de rapper aan het denken en wees maar best on point om zijn gedachtegang te volgen!

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 22:52 uur

Er zijn aardig wat albums in waar een finalist van De Witte Trui op staat. Zo ook The Glorious Land op Let England Shake. Let England Shake ging als een raket van start en stond na 34 lijstjes nota bene op plek 2. Die illusie werd snel kapot gemaakt, maar van die zevende plek kan ze ook genieten, me dunkt.

Caspar schreef:
Let England Shake zou op het eerste gezicht een vrolijk album kunnen lijken. De oppervlakkige luisteraar zou kunnen zeggen dat Polly-Jean het zich dit keer makkelijk heeft gemaakt en dat Let England Shake een album is met enkele aardige popliedjes. Maar de waarheid is, dat dit album misschien wel een van de zwaarste albums van PJ Harvey is, nog nooit zo bitter en cynisch verhalend over de meest gruwelijke dood. Met Let England Shake heeft Harvey ten meerderen male haar kwaliteiten als zangeres en liedjesschrijver bewezen en op het vlak van teksten een nieuw hoogtepunt bereikt. We zouden Polly-Jean Harvey tekort doen wanneer we zeggen dat ze weer vernieuwend bezig is geweest, want Let England Shake is simpelweg haar beste album tot nu toe.

Over De Witte Trui gesproken.. Reflektor zal ongetwijfeld ook hoge ogen gaan gooien. Hier zakte het echter steeds verder, maar wat late stemmen voorkomen dat Reflektor zelfs nog buiten de top 10 zou vallen. In dit geval wint Trouble Will Find Me dus van Reflektor.
The National: 1
Arcade Fire: 0
Jezus, waarom toch die rivaliteit tussen The National en Arcade Fire? Een zesde plek is verdomme een mooie prestatie!

japser121 schreef:
Maar er valt gelukkig nog veel meer te beleven op Reflektor. Zo barst er een carnavalsfeest los in Here Comes The Night Time, keert Arcade Fire eventjes terug naar de folkrock van Funeral op Normal Person en dan hebben we nog het lepe Porno dat duidelijk de LCD Soundsystem stempel draagt.

Als we de cover mogen geloven is het centrale thema deze keer niet de dood, religie of de eigen neighborhood, maar de Griekse mythe Orpheus en Eurydice. Alleen wordt er enkel op Awful Sound en It’s Never Over letterlijk naar verwezen. Tekstueel gaat Reflektor meer over verandering in je zelfbewustzijn. Over de reflectie van jezelf door de media en dat die nogal vaak verkeerd is. Of zoals Win Butler het zingt op Joan of Arc: “First they love you/then they kill you/then they love you again.”

Net als in de mythe van Orpheus en Eurydice slaat Arcade Fire hier een nieuwe weg in zonder achterom te kijken naar hun geliefde folk-rocksound. Want dat is de enige manier om ze terug te kunnen herenigen en verder te gaan.

Een flinke sprong voor deze groeibriljant van Nick Cave. Ondanks zijn vele meesterwerken door sommigen nota bene gebombardeerd als zijn beste werk ooit! Schommelend rond plek 5 en wellicht hoger lijkt me deze vijfde plek een hele mooie eindconclusie!

gukker schreef:
De rest van het album blijkt een perfecte voortzetting van die grimmige sfeer. Toch heeft elk nummer ook iets eigens. Alle nummers zijn qua begeleiding en structuur behoorlijk minimaal gehouden, maar door het hele album zijn een paar momenten verstopt die eruit springen en je bij de les houden. Wanneer We Real Cool op 2:40 over gaat op de bridge, met die piano en violen (Sirius is 8.6 light years away/Arcturas is 37) of het moment waarop Higgs Boson Blues openbreekt op 5:30. Op dat soort momenten geeft Nick Cave nét even dat beetje extra en weet hij met zijn muziek elke ader van mijn lichaam binnen te dringen. Het zijn nou net dat soort momenten in de muziek die de echte topmuziek van gewoon goede muziek onderscheiden.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 23:16 uur

The National en Arcade Fire zijn by far de grootste artiesten op MuMe van het moment. Vorig jaar was het wellicht te vroeg om de echte waarde van dit album te schatten, maar dat hij dit jaar een plekje hoger staat, bewijst dat we er nog niet klaar mee zijn.
Daar waar Reflektor steeds lager kwam, ging Trouble Will Find Me juist steeds meer punten verzamelen. Het leidt tot deze vierde plek.

GothicBowie schreef:
Al vijf pareltjes van albums hebben The National ons geleverd, het was wachten op een eerste ontgoocheling. Maar vanaf de eerste noten van hun zesde plaat Trouble Will Find me weten we al , het zal niet deze plaat zijn. The National heeft een patent op songs die de gevoelige snaar raken, zelfs met een soms duister kantje. Dat is ook op Trouble will find me het geval. De meest toegankelijke muziek brengen ze niet, maar ze doen het al jaren op zo een manier dat we er niet kunnen aan voorbij gaan. Of ze nu spelen op grote festivals of in kleine zalen, overal pakken ze het publiek moeiteloos in. Ook op Trouble Will Find me worden alle emoties van je lichaam en ziel tot het uiterste aangesproken.

En zo ontstaat de vraag of we een kopie van de top 3 van vorig jaar gaan krijgen. Alt-j was hét album van 2012 en stond in het eindejaarslijstje dan ook zonder enige vorm van concurrentie ruimschoots bovenaan. Hier leek het even mee te kunnen met High Violet en The Suburbs, maar het gat met de nummer 2 is al met al bijna 50 punten geworden.
Nou wachten of het nieuwe album, This Is All Yours, ook zo goed gaat worden.

midnight boom schreef:
Muziekliefhebbers opgelet. Het uit Leeds afkomstige Alt-J (∆) gaat het helemaal zijn, worden én blijven. Alt-J, wablief? Als je Alt en J intoetst op een Mac krijg je ∆, dat in de wiskunde verandering betekent. En dat is precies wat deze vier jonge universiteitstudenten ons gaan brengen, want niet alleen qua bandnaam is Alt-J een vreemde eend in de bijt. Zelden klonk een debuterende band zó verassend, eigenzinnig en mysterieus. 'An Awesome Wave' staat vol met briljante composities en is moeilijk aan een specifiek genre te koppelen.

chevy93

geplaatst: 6 juli 2014, 23:22 uur

13 punten, zo luidt het verschil. Vorig jaar was dit verschil ongeveer net zo groot. Eén stemmer had het verschil niet gemaakt, maar het scheelt verdomt weinig. Toch kunnen we wederom concluderen dat stemmen niet alles zijn, want in de top 250 staat deze zo’n 100 plaatsen hoger dan The Suburbs. Reflektor heeft meer Arcade Fire-fans opgeleverd dan dat ze overgeschakeld zijn naar Reflektor-adepten. Net zoals vorig jaar begon High Violet steeds meer terrein terug te winnen (verschil was op een bepaald punt ook iets van 50 punten), maar komt de deadline uiteindelijk veel te vroeg.

deric raven schreef:
Heerlijke jaren tachtig nostalgie.
Toch duidelijk een eigen geluid.
Ik verwacht dan ook dat dit probleemloos live is waar te maken.
Nergens gekunsteld of bijgeschaafd.
Geen gladde productie.
The National is de zaaltjes ontgroeid.
Zitplaatsen en stilte maken plaats voor hard gejuich.
Zwetende massa in drukbezochte weides.
Deze zomer zullen we het ervaren.
Verovering van het festivalpubliek.
Matt Beringer heeft in ieder geval de looks van een publieksliefhebber.
Hopelijk kan de frontman het te verwachten succes aan.

En wederom is er maar één conclusie mogelijk: Arcade Fire is de verdiende winnaar. Stond constant bovenaan en is eigenlijk nooit echt bedreigd. Wat wel opvalt, is dat The Suburbs slechts drie keer bovenaan staat (High Violet vijf keer). Maar dat is dan ook echt het enige smetje op het blazoen van The Suburbs.
Ben benieuwd wat dit betekent voor het eindspel!

Zandkuiken schreef:
En dan The Suburbs... Liefde op het eerste zicht? Toch een beetje. Want al vrijwel meteen liet ik me inpakken als de eerste de beste sukkel. Door het heerlijke Modern Man bijvoorbeeld, een strakke popsong hors catégorie, waarin Butlers stem warmer klinkt dan ooit. Of door opener The Suburbs, een liedje zo lichtvoetig dat ik bijna zou vergeten hoe goed het ineen zit. In datzelfde niets-aan-de-hand sfeertje baadt Wasted Hours. Klinkt allemaal poepsimpel, maar het is muziek die ik per luisterbeurt toch wat steviger tegen me aandruk.

Is de derde van Arcade Fire ook geschikt om mee weg te glijden in een melancholische roes? Nou en of! Zo volstaat een minuutje van Suburban War om me te verliezen in een nostalgisch gevoel dat uren later nog in de kleren zit. Een bloedmooie slow burner die voor mij behoort tot het beste dat deze band al heeft voortgebracht. Ook het door een piano voortgestuwde refrein van Deep Blue zorgt voor momenten van droevige schoonheid.

Verder weer dank aan de volgende 101 deelnemers:
7744leon, aERodynamIC, Anne Maaike, Appels123, arcade monkeys, Arno, ArthurDZ, Ataloona, blur8, bommel, BoyOnHeavenHill, Brunniepoo, Casartelli, catchup, Chevy, Chimpz, Co Jackso, Cor, crosskip, Cured, davevr, DjFrankie, Don Cappuccino, dumb_helicopter, Dwejkk_, dynamo d, Edgar18, Fathead, forzautregivo, GrafGantz, Gretz, hawkins, herman, hoi123, hond racisme, jasper1991, jassn, JoaMuse, John Self, Johnny Marr, kemm, Kronos, Lambchop, legian, likeahurricane, LucM, Lukk0, Lura, Lying Mouth, Marjet, Marty McFly, Masimo, Mastroianni, Mathough, McSavah, Metropolis, Musicdiscover, MusicFreak, Musico Pinjo, nclo, nedbed, nico1616, Noordpool, Norrage, panjoe, Pepino, pet, popstranger, rkdev, Robbie34, Rogyros, RoyDeSmet, Rudi S, Rudi1984, Salvadore, SébastienY, Shelter, Slowgaze, Snoeperd, spinout, -SprayIt-, Steve McQueen, stoepkrijt, Sunderland, Superbitch, sxesven, The_CrY, TheInvisibleMan, thelion, thetinderstick, trebremmit, tuktak, Vento Vivimus, vigil, vleertje, Ward, wibro, woordenaar, Yann Samsa, Ynoskire, zaaf, Zephyr