menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van arcade monkeys
Yann Samsa schreef:
Eerst kijken we uit naar Joerii(?)


Joerii wordt hier al maanden getagd en heeft daar nooit op gereageerd, dus ik denk dat je gewoon kan beginnen wanneer het je past.

Erg interessante lijst van itchy verder Ik ga sowieso nog eens de tijd nemen om de onbekende namen te beluisteren.

avatar van Holden
Leuke, gevarieerde lijst! Enkele ontdekkingen gedaan, o.a. The Microphones en Bedhead. Thanks!

avatar van zaaf
Was sws een aanleiding om weer in het materiaal van Unwound te duiken. Mmmm...

catchup
Ik dacht niet dat er in een top 100 zoveel onbekende nummers pasten. Door een paar herkenningspunten moet ik van mezelf toch wel gaan luisteren. De nummer 1 is alvast een feest!
Fijn geschreven ook, thnx itchy.

Yann Samsa
arcade monkeys schreef:
(quote)


Joerii wordt hier al maanden getagd en heeft daar nooit op gereageerd, dus ik denk dat je gewoon kan beginnen wanneer het je past.
Laten we hem nog een dagje respijt gunnen. Indien geen respons, begin ik morgenavond met de lijst.

Eerst nog even een logistiek vraagje aan de trouwe volgers van dit/deze topic. Ondertussen zijn er behoorlijk wat users aan de beurt geweest, elk met hun eigen ritme en aanpak. Ik vroeg me af of er misschien een algemene consensus is rond wat een te verkiezen duur zou zijn. Hoeveel maal per week iets posten, hoeveel nummers per post, de lijst binnen hoeveel weken afwerken, enzovoort. Op zich maakt het mij weinig uit; ik had dit/deze topic wat uit het oog verloren en ben dus niet op de hoogte van eventuele discussies of afspraken rond deze vragen.

avatar van Môrthul
Het loopt vaak erg uiteen per user. Als je er ongeveer een maand over doet is het prima volgens mij.

avatar van herman
Een maand vind ik als lezer en eventueel meeluisteraar ook erg prettig.

avatar van motel matches
Ik sluit me daarbij aan, een maand vind ik ook een goede lengte

Yann Samsa
Lieve Musicmetermensjes, laten we beginnen. Ik had eerst nog wat algemene bedenkingen en opmerkingen m.b.t. mijn lijstje:

- Ik heb ervoor gekozen om slechts één nummer per artiest op te nemen, om het toch wat verrassend en variërend te houden. Daar zit wel enige speling op, enkele artiesten zijn meermaals vertegenwoordigd maar dan onder een andere naam of een ander project.

- Het platenlabel staat altijd erbij vermeld, en dat is niet zomaar voor de volledigheid. Sommige labels of huizen staan zo vaak garant voor kwaliteit dat je bijna iedere release blind kan aanschaffen - voor mij zijn dat bijvoorbeeld Cryo Chamber, Denovali, ECM, en Kranky. Wanneer een bepaald nummer van de lijst je meer aanspreekt dan andere, kan eens scrollen door het oeuvre van het label een onverwachte goudmijn aan ontdekkingen zijn.

- Het blijkt uiteindelijk een lijst te zijn geworden met opvallend veel recente nummers. Wat me verder opviel, is het gebrek aan nummers uit behoorlijk wat platen die ik normaal gezien tot mijn favorieten zou rekenen. Wanneer de muziek wat abstracter wordt, focus ik me bij een luisterbeurt minder op de nummers an sich maar eerder op het totaalplaatje en de sfeer. Dat zorgde ervoor dat ik tijdens het overlopen bij veel van die soort platen niet meteen een 'uitschieter' kon aanwijzen, waardoor ze de lijst niet haalden terwijl ze dat eigenlijk wel verdienen.

Soit, genoeg gezaag. Bij iedere blik op lijstjes als deze ben je geneigd te herschikken en verplaatsen, zo kan men bezig blijven. Gewoon lekker van start gaan met de eerste nummers dus, hiep hoi!

***

100. The Handsome Family - Far From Any Road

Uit Singing Bones (2003)
Verenigde Staten
Carrot



Ik ben nogal een associatief denker en ervaar muziek dan ook vaak op die manier. Soms kunnen enkele noten fungeren als de samenvatting van een album, soms roept een nummer iedere keer dezelfde geur of kleur op, en soms zijn bepaalde liedjes niet los te maken van de beelden waaraan je ze linkt. Dit nummer valt in die laatste categorie.

Far From Any Road werd gebruikt als openingsnummer van het magistrale eerste seizoen van True Detective. Een meer dan aan te raden pareltje van een serie, maar laten we het bij muziek houden hier. Het is niet meteen een sound of stijl waar ik mij veel mee bezig houd, en toen ik de volledige plaat een kans gaf, moest ik constateren dat dit toch echt wel het prijsbeest van het schijfje was. Het schoolvoorbeeld, het visitekaartje van The Handsome Family. Country Roots die heerlijk in balans is: niet te vrolijk, ook niet te dreigend, niet te opzwepend, ook niet te traag. Denk aan uit het autoraam turen terwijl de valavondzon nog lichtjes het graan verwarmt. Ofzo. Weet ik veel. Erg fijn nummer.


99. Keith Fullerton Whitman - Lisbon

Uit Lisbon (2006)
Verenigde Staten
Kranky



Is dit nu valsspelen of niet? Lisbon is het eerste en enige nummer van de gelijknamige plaat door
Keith Fullerton Whitman, een artiest waar ik verder eigenlijk nog niks van ken. Moest het niet zo zijn dat Lisbon maar één nummer kent, dan was dit waarschijnlijk een voorbeeld geweest van zo'n schijfje dat ik bloedmooi vind en toch niet in m'n lijst staat; het is erg moeilijk de ervaring van Ambient te concretiseren, ze te vergelijken met doorsnee strofe-refrein nummers.

Wat dit nummer niet zomaar een Ambient nummer maakt, maar een bloedmooi Ambient nummer die het verdient om in mijn top te staan, is de organische opbouw ervan. Zoals wel vaak in het genre kabbelt het rustig en bescheiden voort, maar het bouwt echter ook iets op. Tot op het punt dat het, ergens middenin het nummer, gaat escaleren in Noise. Het interessante is dat je op dat moment haast geen besef hebt van naar Noise te luisteren, omdat de groei van het nummer zo spontaan en gestaag gebeurde. Trancemuziek, ideaal voor trein- en studeergebeuren. Oh, en verder: de eerste Kranky keuze is een feit (en er zullen er nog volgen).


98. Dirty Beaches - Displaced

Uit Stateless (2014)
Taiwan
Zoo



Dirty Beaches bracht meestal Lo-fi experimenten die het midden vinden tussen Garage en Elektronica, wat in de trant van Forest Swords en Sun Araw (ben zelf niet volledig tevreden met deze referenties, maar dichter kom ik niet tot een goed referentiepunt of vergelijking). Zijn meeste platen doen me dan ook niet zoveel aangezien ik niet meteen fan ben van het Lo-fi genre (er zijn uitzonderingen natuurlijk, zoals wel duidelijk zal worden), maar het uitgesponnen Stateless is van een ander kaliber.

Wat Displaced voor mij zo bijzonder maakt, is hoe het erin slaagt mij iedere luisterbeurt op een andere (soms tegenstrijdige) manier te prikkelen. Soms brengt de repetitiviteit een overvallen van rust en kalmte teweeg, soms voelt de muziek erg nerveus aan en doet de oscillatie van de blazers me denken aan één of andere sirene die de Apocalyps aankondigt. Alex Zhang Hungtai, de naam achter dit eenmansproject, heb ik na deze release uit het oog verloren. Hij zou nu verder gaan onder Last Lizard, maar ik had het te druk met compleet nutteloze lijstjes te maken voor MusicMeter om dat eens te beluisteren.


97. The Modern Lovers - Hospital

Uit The Modern Lovers (1976)
Verenigde Staten
Home Of The Hits



Laat ik eerst en vooral GrafGantz maar voor zijn en zeggen: "Wat, nu al, veel te vroeg, Hospital ". Daar zou hij gelijk in hebben eigenlijk, want het is een prachtig nummer. Al zijn er nu eenmaal nog net een zevenennegentigtal mooiere.

Voor iemand die net nog claimde niet meteen de grootste fan van Lo-fi te zijn, slaag ik er toch maar in om alweer een naam uit te pikken die daarmee geassocieerd wordt. Het gelijknamige debuut van The Modern Lovers is een typische MusicMeter lieveling. Nu moet ik toegeven dat die plaat mij los van dit nummer niet zoveel doet, ook de andere bekendere nummers Roadrunner en Pablo Picasso niet. Hospital daarentegen, vind ik fenomenaal. De intieme sfeer, meteen gezet door de eerste noten, is verslavend. Het lichtjes variëren van het gitaarlijntje, de sobere toetsen, de zowel tragisch als komische lyrics; het nummer is mooi in haar kleinschaligheid. "I go to bakeries all day long, there's a lack of sweetness in my life" doet me altijd grijnzen. Klungelige melancholie, zo omschrijf ik het graag. "I'll seek out the things that must have been magic to your little girl mind" doet me Jonathan Richmann voor me zien als verwarde adolescent aan het slenteren door verlaten straten... met een boterkoek in de hand, natuurlijk.


96. Natural Snow Buildings - Felt Presence, Ghostly Humming

Uit The Dance of the Moon and the Sun (2006)
Frankrijk
Eigen beheer



De eerste keer toen ik Mehdi Ameziane hoorde zingen, dacht ik dat het een vrouw was. Wat niks zegt want de eerste keer dat ik Astrid Nijgh hoorde zingen, dacht ik dat het een man was. Dat terzijde. En vraag niet waarom.

Een nummer uit het oeuvre van Natural Snow Buildings kiezen, is een hele karwei. Niet enkel omdat de band bijster productief is en topper na topper aflevert, maar ook omdat een luisterbeurt altijd garant staat voor heerlijk wegzinken waarbij ik maar half weet waar of hoe of wat. De meeste releases volgen hetzelfde stramien, namelijk een afwisselen tussen Lo-fi / Roots nummers en lang uitgesponnen psychedelische Drone / Folk. Een hele mond vol. Het is absoluut de moeite waard om de discografie in te duiken. Zowel Natural Snow Buildings als de zijprojecten Twinsistermoon en Izengrind bouwen een warm nestje op waar het fijn vertoeven is.

***

5 down, 95 to go (dit is leuk)

avatar van GrafGantz
Wat, nu al, veel te vroeg, Hospital ?

avatar van Don Cappuccino
Mooi, Felt Presence, Ghostly Humming. Dit begint weer goed!

avatar van itchy
Dit wordt er één om te volgen!

Yann Samsa
95. Thom Yorke - Truth Ray

Uit Tomorrow's Modern Boxes (2014)
Verenigd Koninkrijk
Eigen beheer



Ik geef toe, Thom Yorke is zo'n artiest die voor mij weinig verkeerd kan doen. Wat hij ook uitbrengt en met wie hij ook samenwerkt, ik zal het luisteren en vast nog goed vinden ook. Toch doen de solo-uitstapjes van Jonny Greenwood, meestal scores, mij over het algemeen meer. Niet omdat ik ze interessanter vind, niet omdat ze me van opzet of sound meer liggen, maar omdat ik ze consistenter vind. Hoeveel ik ook houd van die ijle, dromerige Yorke sound omgeven door soms vage, soms neurotische elektronica; de soloworpen doen mij altijd wat te onafgewerkt en richtingloos aan.

Gelukkig is er daar nog Truth Ray, die er voor mij met kop en staart bovenuit steekt. Moeilijk de vinger te leggen op wat me nou precies zo aanspreekt aan dit nummer. Het klinkt intriest maar niet dramatisch, alsof Yorke z'n stem berust op het lot dat hij bezingt. De herhaling en bescheiden elektronica hebben een bezwerend effect. Behoort voor mij tot het beste van wat ik al van dit baasje heb gehoord.


94. Ben Frost - Forgetting You Is Like Breathing Water

Uit Theory of Machines (2006)
Australië
Bedroom Community



Niet meteen het ontoegeeflijk galmend geknetter dat we van Ben Frost gewoon zijn. Een wat kil en desolaat nummer, en een prachtige afsluiter van het soms nog wat onderschatte Theory of Machines (naar mijn mening beter dan z'n bekendere opvolger By the Throat).


93. The Necks - Drive By

Uit Drive By (2003)
Australië
ReR



Zeg Yann, alweer zo'n lang nummer. Ah, het is tenminste geen prog. The Necks live mogen aanschouwen, wat was dat een ervaring. Vrijkaartjes voor drugsverslaafden, als therapie!

Wat ik zo heerlijk vind aan Drive By is dat het geen verplichtingen oplegt. Er wordt bij dergelijke muziek nogal vaak geclaimd dat je mooi en netjes moet opletten, dat het zo hoort. Dat lijkt mij niet perse te moeten, nee. Soms kies ik ervoor te gaan zitten en mij op de muziek te concentreren, soms begeleidt het mijn werken en bewegingen op de achtergrond. De muziek is open genoeg om in beide situaties tot haar recht te komen: of je begint door de focus te letten op hoe ze meesterlijk en onopvallend opbouwt, of ze is het vervoerend ritme waarop je vrije associatie steunt.


92. Boudewijn de Groot - Eva

Uit Picknick (1968)
Nederland
Decca



Ik heb een zwak voor artiesten en nummers die werken met religieuze thematiek. Nick Cave, Leonard Cohen, The Mountain Goats, Sufjan Stevens, en ook dit Eva van... Lennaert Nijgh. Laten we eerlijk zijn.

Als ik zo mijn lijst eens overloop, moet dit een van de nummers zijn die al het langst tot mijn favorieten behoort. Ik herinner me dat deze song in het vierde middelbaar, toch al een tijdje geleden, deel was van onze cursus Nederlands. Het was leuk om klasgenoten dan op de speelplaats te verbazen met hoe ik de tekst volledig uit het hoofd kon 'terwijl we ze nog maar net, een paar minuten terug, in de les hadden gezien'. Dat iemand zich los van school met dergelijke muziek bezighield en het nummer dus misschien al langer kende, was iets dat voor hen niet tot de mogelijkheden behoorde.

Fantastisch nummer. De Godsfiguur, baas over eigen wereld, die van z'n troon valt op z'n knieën voor de meest goddelijke kracht... schoonheid. Een religieuze ervaring is dan ook altijd wat een esthetische ervaring.


91. Swans - The Seer

Uit The Seer (2012)
Verenigde Staten
Young God



De No Wave werken van Swans kon ik altijd wel smaken, al hadden ze nooit het potentieel om het tot mijn favorieten te schoppen. Ik was mij dan ook niet bewust van de gekte en chaos die mij zou overvallen bij de eerste luisterbeurt van The Seer. Ik had mij verwacht aan de zware en duistere maar uiteindelijk best wel te verteren gitaargerichte sound zoals op White Light from the Mouth of Infinity en The Great Annihilator. Wat een angstaanjagende, beklijvende, en aangename verrassing was dit zeg.

De plaat reist tot de diepste krochten van de hel en het moment waarop je denkt de waanzin niet meer aan te kunnen, biedt het tijdelijke rustpunten in de vorm van meevoerende gitaarlijnen en oosters gezang; om daarna weer verder te knallen alsof De Dag Des Oordeels nakend is. Nieuwe Swans, beste Swans.


90. Ryuichi Sakamoto - Forbidden Colours [Feat. David Sylvian]

Uit Merry Christmas Mr. Lawrence (1983)
Japan
London



In tegenstelling tot zo goed als ieder ander nummer in mijn lijst dat voorkomt in een film of serie, heeft dit nummer de lijst niet gehaald door de associatie met die film of serie. Gewoon, door het nummer zelf. De noten, het sfeertje, de stem van David Sylvian. Terechte klassieker. Zeer terechte klassieker.


89. Ricardo Villalobos - Dexter

Uit Alcachofa (2003)
Chili
Playhouse



Omdat ik weinig concreets te vertellen heb over deze keuze, is hier wat pretentieus getover met woorden en vergelijkingen: ongemakkelijk en toch uitnodigend, verontrustend en toch melancholisch, minimalistisch en toch vol. Was dit een nummer van vijftig minuten, ik zou het nog steeds met plezier een draai geven voor iedere dag van de week.

Eigenlijk is Dexter voor mij ook wat een schoolvoorbeeld. Het bevat de essentie van wat modeste elektronica kan waarmaken, het bevat alle elementen die mij ooit hebben overgehaald om me in het genre te verdiepen. Een instant classic is het.


88. The Rolling Stones - Gimme Shelter [Feat. Marry Clayton]

Uit Let It Bleed (1969)
Verenigd Koninkrijk
Decca



"It's just a shot away, it's just a show awayayay!"


87. The Postal Service - Such Great Heights

Uit Give Up (2003)
Verenigde Staten
Sub Pop



I am thinking it's a sign
That the freckles in our eyes
Are mirror images and when
We kiss they're perfectly aligned
And I have to speculate
That God himself did make
Us into corresponding shapes
Like puzzle pieces from the clay

Voor halve platonisten maken ze verdraaid wel fijne muziek. Al was kunst dan wel iets gevaarlijks volgens de Griek, omdat kunstenaars een dubbele leugen creëren (namelijk een afspiegeling van de werkelijkheid, wat reeds een afspiegeling is van De Ideale Vorm), bleef muziek toch wel meest nobele alle kunstvormen. Dit nummer is dan weer nobeler dan zovele popnummers uit de gigantische stroom. Popmuziek samengevat op de achterkant van een postzegel, dit nummer.


86. Fennesz - A Year in a Minute

Uit Endless Summer (2001)
Oostenrijk
Mego



Geen uitleg nodig eigenlijk.

avatar van Môrthul
Dexter is heerlijk ja Het enige nummer van dat album dat ook echt bij me blijft hangen.

Mooi begin alvast lijstje van itchy was wat minder mijn ding, maar wel interessant om te lezen. Zie dat ik over 2 maanden ook aan de bak moet, zal eens van start gaan.

Misterfool
Swans en Sylvian

Dit is een lijstje waar ik echt eens voor ga zitten.

avatar van Teunnis
Yann Samsa schreef:
Was dit een nummer van vijftig minuten, ik zou het nog steeds met plezier een draai geven voor iedere dag van de week.

Heb je Fizheuer Zieheuer al eens geprobeerd?

Yann Samsa
Môrthul schreef:
Dexter is heerlijk ja Het enige nummer van dat album dat ook echt bij me blijft hangen.


Teunnis schreef:
(quote)

Heb je Fizheuer Zieheuer al eens geprobeerd?


Haha, komt niet eens in de buurt . Niets van Villalobos eigenlijk. Alcachofa vind ik nou niet meteen een essentiële elektronicaplaat, maar Dexter blijft een bazennummer.

Yann Samsa
85. Van Morrison - Beside You

Uit Astral Weeks (1968)
Verenigd Koninkrijk
Warner Bros.



Ik loop zelden rond met mijn muziekspeler op shuffle, maar af en toe kan het toch zorgen voor een erg aangename herontdekking. Astral Weeks, Moondance en Veedon Fleece waren de voor mij gekende Van platen, echt veel luisteren deed ik die echter niet. Tijdens een wandeling huiswaarts besloot het algoritme van mijn iPod dit nummer te draaien na een herfstige vooravond vol gerstenat, en plots vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Wat een bloedmooi melancholisch nummer. Meteen begonnen met het herdraaien van zijn Heilige Drievuldigheid, om daarna dieper in z'n discografie te duiken - Common One kan me enorm bekoren de laatste tijd. Fijn ook hoe hij, in tegenstelling tot tijdsgenoten als Dylan of Young, geen inzakmomentje heeft beleefd in de jaren '80. Van is de man.


84. Daniel Lanois - White Mustang II

Uit Acadie (1989)
Canada
Warner Bros.



Eén van de vele nummers in mijn lijst die onlosmakelijk verbonden is met de beelden waarmee ik het nummer associeer, in dit geval een gefrustreerde Michael Imperioli die in sloffen zijn schrijfsels de vuilbak ingooit. Een onsterfelijk Sopranos moment. Het beste nummer van een album dat me verder nog net iets te standaard en braafjes is; de recente Daniel Lanois vind ik een stuk interessanter.


83. All Shall Be Well - There Will Always Be at Least a Thousand Things You Don't Know

Uit Roodblauw (2011)
Nederland
Eigen beheer



Een vriendelijke bende Nederlanders waarmee ik eens een kort een praatje kon slaan na hun set voor dunk!cinema, een avond die focust op muziek ondersteund door visuals. Ik herinner me hen nog te vragen waar de citaten die ze sporadisch lieten projecteren vandaan kwamen, wat me een fijn leeslijstje had opgeleverd voor de komende weken. Het album zelf is helemaal geen grensverleggende Post-rock, en bij vlagen zelfs gedragen door de typische uitgemolken trucjes van het vak. Wat ze doen, vind ik ze echter enorm overtuigend doen. De melodieën zijn meeslepend, de sound is braaf maar uitnodigend, en vooral dit nummer heeft een overheersende sfeer. Neemt me meteen terug naar m'n wandeltochtjes de weken na hun set, met deze plaat eindeloos op repeat.


82. Sia - Breathe Me

Uit Colour the Small One (2004)
Australië
Go! Beat



Nate David Claire Ruth Keith Brenda
Never forget (wie weet, die weet)


81. Manuel Göttsching - E2-E4

Uit E2-E4 (1984)
West-Duitsland
Inteam



Alweer een langspeler bestaande uit één nummer, dit maal van een Krautkapitein. Het (vooral Duitse) muziekgenre van de jaren '70 doet het erg goed hier op MusicMeter. Ten dele terecht natuurlijk, al is het bij vele van de giganten onder het genre hit-and-miss voor mij; meestal vind ik de werken van een Klaus Schulze of een Edgar Froese net iets te gladjes of te substantieloos, ik prefereer de iets meer eclectische sound van acts als Neu! of Can. Göttsching maakte deel uit van Ash Ra Tempel, maar deze soloplaat is misschien net iets te dansbaar of net iets te '80s om nog echt als Kraut beschouwd te worden. Kraut of niet, het nummer is fenomenaal en verveelt geen minuut.


80. James Holden - The Caterpillar's Intervention

Uit The Inheritors (2013)
Verenigd Koninkrijk
Border Community



Van de oorspronkelijke Kraut naar een album waarbij ik altijd de neiging heb het als 'moderne Kraut' te bestempelen. Het knettert en kraakt als weleer. James Holden levert altijd kwaliteit, zij het de geslaagde Dance remixes, zijn meer minimalistische soloplaat uit 2006, of deze experimentele recente worp. De meeste elektronicaplaten die allerlei invloeden en geluidsexperimenten in de muziek willen brengen, verliezen zich al snel in een soort snobistische potpourri. Het mooie aan deze plaat is dat terwijl er zoveel gaande is, zoveel details zijn om je op te focussen, de muziek nooit geforceerd of te druk aanvoelt. Ik herinner mij een interview waarin hij zei eerst niet te willen toeren met deze plaat, omdat modulaire synths te onbetrouwbaar en willekeurig zijn. Deze jongen even blij toen hij besliste uiteindelijk wel te toeren; de afsluitende set op Sonic City een paar jaar terug was een knaller. Knettergek.


79. Therapy? - Teethgrinder

Uit Nurse (1992)
Verenigd Koninkrijk
A&M



De debuutplaat van Therapy? spreekt me meer aan dan de twee bekendere opvolgers. Een heel stuk subtieler dan de klassieker Troublegum, een heel stuk consistenter dan derde in rij Infernal Love. In vergelijking met de hard beukende in-your-face nummers van de klassieker, is deze wat killer en soberder. Een industriële sound met nerveuze riffs en holle drums. Teethgrinder was het eerste succesje van de band, één van de hardere nummers op de plaat, en meteen ook een ideaal visitekaartje van wat Nurse te bieden heeft.


78. Nina Simone - Stars [Live]




Een tragisch figuur, maar wat een madam! Stars is een cover van Janis Ian, maar bijna ieder nummer dat gecoverd werd door dame Nina, is beter dan het origineel. Ik leg eigenlijk nooit albums op van haar, als ik snak naar een streepje Simone dan moet ik beelden erbij. Het nummer werd trouwens onlangs nog erg efficiënt gebruikt in de seizoensfinale van Bojack Horseman - de serietip van de dag.


77. Paolo Conte - Max

Uit Aguaplano (1987)
Italië
CGD



Samen met het eerder aan bod gekomen Eva, is Max van Paolo Conte één van de nummers die al het langst in mijn top vertegenwoordigd is. Voor het eerst gehoord als lagereschooljongen die zelf nog niet zo intensief met muziek bezig was, op een gebrand schijfje in de auto richting het zuiden van Frankrijk. Dat korte moment was ideaal. Jammer dat de droom na een drietal minuten over was, en we nog steeds op weg waren naar Frankrijk. Frankrijk is kak.


76. Charles Lloyd & The Marvels - La Llorona

Uit I Long to See You (2016)
Verenigde Staten
Blue Note



Misschien wat vreemd om een nummer op te nemen dat dit jaar nog maar verscheen, maar ik wou dit bloedmooie rustige jazznummer even onder de (verdiende) aandacht brengen.


75. Energy 52 - Café del Mar [Three 'N One Remix]

Uit Café del Mar: The Remixes [EP] (2003)
Duitsland
Addiction



Dansen, feesten, hoedje op!


74. C418 - Clark

Uit Minecraft - Volume Alpha (2011)
Duitsland
Eigen beheer



Niet de hoogste notering voor gamemuziek in m'n top, maar een welverdiende plaats voor de eeuwig rustgevende thema's van C418. Het betoverende aan nogal veel gamemuziek komt er vooral door de spelervaring; de muziek van Austin Wintory pakt mij bijvoorbeeld helemaal niet zo sterk wanneer ze niet vergezeld wordt door de spelervaring van Journey. Met C418 is dat anders. Ik heb amper Minecraft gespeeld, maar de muziek bleef en blijft me bij. Ze klinkt zo vertrouwd, als gedachtespinsels die je reeds heel je leven meedraagt en eindelijk vatbaar worden in de vorm van muziek.


73. Jan De Wilde - Walter, Ballade van een Goudvis

Uit Hè Hè (1990)
België
EMI



Nederlanders hebben er voor mij nog niet echt in geslaagd om op dezelfde knusse en bescheiden manier de lieve, kleine dingen van de alledaagse dag te bezingen zoals Vlaamse kleinkunstenaars dat kunnen. Deze ballade van de timide, gelovige, doodgewone knaap Walter behoort tot het beste van de professor Gobelijn onder de Vlaemsche muzikanten.


72. Phosphorescent - Song for Zula

Uit Muchacho (2013)
Verenigde Staten
Dead Oceans



You will not see me fall, nor see me struggle to stand
To be acknowledged by some touch from his gnarled hands



71. The Field - Over the Ice

Uit From Here We Go Sublime (2007)
Zweden
Kompakt



Toen ik nog in de jeugdbeweging zat, had de leiding de gewoonte om een compilatieschijfje samen te stellen als soundtrack van de zomer; iedere leider mocht één nummertje kiezen. Mijn nummer was ooit eens de jammerlijke rotte plek op een verder feestelijke Top 40 bedoening. Zo saai zeg, mijn keuze, alsmaar hetzelfde en dat voor zeven minuten lang. Aah, die zomer toen ik probeerde The Field te promoten, wat bezielde me toch.

avatar van trebremmit
The Necks

Poosje terug een hele box van gekocht.

En dat nummer van Therapy was ik helemaal vergeten en dat album ook, moet ik nodig weer eens opzoeken, vaak gedraaid in de jaren negentig.

avatar van Teunnis
Yann Samsa schreef:
78. Nina Simone - Stars [Live]

(embed)

Een tragisch figuur, maar wat een madam! Stars is een cover van Janis Ian, maar bijna ieder nummer dat gecoverd werd door dame Nina, is beter dan het origineel. Ik leg eigenlijk nooit albums op van haar, als ik snak naar een streepje Simone dan moet ik beelden erbij. Het nummer werd trouwens onlangs nog erg efficiënt gebruikt in de seizoensfinale van Bojack Horseman - de serietip van de dag.

Dit nummer recent ontdekt dankzij, jawel, Bojack. Ik heb een traantje moeten laten (en dat overkomt me niet vaak). Het lijkt haast alsof de hele serie geschreven is om dit nummer te kunnen gebruiken in de seizoensfinale. De serie is alleen al voor dat ene moment de moeite waard - gelukkig ook om nog tal van andere redenen. Sindsdien heb ik dit YouTube-clipje al zo'n tien keer bekeken.

Overigens grappig dat in dezelfde update de finale van SFU staat, ook zo'n tranentrekker met gepaste muziek. Al vind ik die van Bojack nog wat beter geslaagd. Als geheel staat SFU natuurlijk wel een treetje hoger dan Bojack.

Yann Samsa
Teunnis schreef:
(quote)

Dit nummer recent ontdekt dankzij, jawel, Bojack. Ik heb een traantje moeten laten (en dat overkomt me niet vaak). Het lijkt haast alsof de hele serie geschreven is om dit nummer te kunnen gebruiken in de seizoensfinale. De serie is alleen al voor dat ene moment de moeite waard - gelukkig ook om nog tal van andere redenen. Sindsdien heb ik dit YouTube-clipje al zo'n tien keer bekeken.

Overigens grappig dat in dezelfde update de finale van SFU staat, ook zo'n tranentrekker met gepaste muziek. Al vind ik die van Bojack nog wat beter geslaagd. Als geheel staat SFU natuurlijk wel een treetje hoger dan Bojack.


Een medefan, hiep hoi! Bij Bojack krijgt het gebruik natuurlijk dat extra laagje door de relevantie van de tekst voor het hoofdpersonage, en al zeker voor wie dan ook de persoon Nina Simone wat kent. Bij Six Feet Under is er niets, of weinig, in het nummer an sich dat het een logisch of passend gebruik maakt bij de scene in kwestie. Dat het desondanks toch zo sterk blijft nazinderen en bij zovelen automatisch geassocieerd wordt met die desbetreffende scene, zegt (zou ik dan denken) een stuk meer over de serie en de scene dan over het nummer of het gebruik ervan. Als nummer vind ik Stars pakken beter dan Breathe Me. De reden dat er uiteindelijk toch niet zoveel plaats tussen de twee nummers zit, is de mogelijkheid van Breathe Me om door de associatie me kippenvel te bezorgen op enkele seconden. Stars heeft de associatie met Bojack niet nodig (al vind ik het nummer nu wel nog beter erdoor); Breathe Me de associatie met Six Feet Under wel.

avatar van Film Pegasus
Ik moet de tijd nog even nemen om de liedjes te beluisteren. Ben alvast blij verrast met Paolo Conte en Jan De Wilde. Onderschatte klassiekers!

Yann Samsa
70. The Microphones - Sand (Eric's Trip)

Uit It Was Hot, We Stayed in the Water (2000)
Verenigde Staten
K



Ik herinner me de eerste luisterbeurt van The Glow, Pt. 2. Zomers middagje, op weg naar een vriend om de dorst wat te laven. Het was zo'n plaat die ik wou luisteren omdat het een cultklassieker was, maar waarvan ik dacht het niet echt te zullen smaken. Soms is het fijn om er eens goed naast te zitten, wetende dat Phil Elverum nu één van mijn favoriete artiesten is. Dat moment waarop ik de eerste keer hoorde hoe de gitaren naar elkaar toe weefden op het einde van I Want Wind to Blow, magisch. Paar jaar terug nog kort mee kunnen praten na een concert; timide jongen, grote held.

Misschien een wat vreemde keuze, dit nummer, en eigenlijk ook een nogal lage notering. Het is meestal de sfeer van het album als geheel die me zo aanspreekt in werkjes van The Microphones en Mount Eerie, niet enkele specifieke uitschieters. Ik wou eens wat anders doen dan de zoveelste keuze uit de plaat die na deze kwam, en koos voor het korte maar o zo heerlijke Sand (Eric's Trip). Niet dat het meteen als goeie samenvatting voor Elverum zijn muziek kan fungeren, het mist bijvoorbeeld het spookachtige Twin Peaks sausje dat de latere Mount Eerie zal typeren, of de bijna apocalyptische Folk van de eerdere platen. Het nummer is echter zo huiselijk, zo uitnodigend, en dat dan nog als Lofi. Philleke kan dat.

Extraatje van de dag is dit Canvasfragment, boeiend enazo.


69. Joy Division - Decades

Uit Closer (1980)
Verenigd Koninkrijk
Factory



In z'n geheel verkies ik Unknown Pleasures, maar dit nummer is toch wel ten volle Curtis. Opgezwolgen, vanaf nu is dat een woord, in zwartgalligheid. Kale muziek, sobere stem, desolate sfeer.


68. Boards of Canada - Reach for the Dead

Uit Tomorrow's Harvest (2013)
Verenigd Koninkrijk
Warp



Tomorrow's Harvest is mijn favoriete langspeler van Boards of Canada. Ik vind het een stuk meer afgewerkt en een consistenter product dan hun eerdere worpen, die nog steeds toppertjes blijven maar mij meer collages lijken met hier en daar een hoogtepunt. Er is ook wel een shift in sound vind ik, deze is wat minder Ambient, wat meer dansbaar dan klassiekers Music Has the Right to Children en Geogaddi. Toch blijft het typerend Boards of Canada, en zo hebben we het graag.


67. Nick Cave & The Bad Seeds - Where Do We Go Now But Nowhere?

Uit The Boatman's Call (1997)
Australië
Mute



Ik herinner me de terugrit na een MusicMeterMeeting, Sir Spamalot aan het stuur. Dit schijfje in de autoradio, had ik zelf net aangeschaft, en voor de eerste maal volledig kunnen luisteren. Gelukkig waren er de aangename gesprekken met Luc, of ik ging hopeloos meegesleurd worden in de weemoed van held Nick Cave.

Ik ben niet de grootste fan van deze plaat, net iets teveel van het zelfde, net iets te weinig nummers met karakter. Dit nummer daarentegen, vind ik zo'n sterke situatieschets. Meesterverteller. De viool maakt het af.


66. Quartetta Cetra - Crapa Palada




Gale . Never forget. Wie weet, die weet (die aflevering).


65. Disasterpeace - Continuum

Uit Fez (2012)
Verenigde Staten
II



Bitversie van Chopin z'n Prelude in in E Minor, Opus 28 No. 4, door de artiest die ook de score van It Follows verzorgde. Waar C418 nog mijn lijstje haalde omdat het tijdloos minimalisme me zo tot rust kan brengen, is hier de associatie met het spel toch wat belangrijker. Het zou niet moeilijk zijn uit te leggen waarom Fez één van de beste games van de laatste jaren is, het is een stuk moeilijker om echt de vinger te leggen op waarom dit éne moment zo doeltreffend was. Zeker als je weet dat Fez een puzzelplatformer is, en dus niet automatisch een tearjerker van formaat.


64. Eno & Hyde - A Man Wakes Up

Uit Someday World (2014)
Verenigd Koninkrijk
Warp


(een ander nummer van dezelfde plaat, omdat A Man Wakes Up blijkbaar niet te beluisteren valt)

Een vrolijk nummer in m'n lijst, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Someday World, een recente worp van Eno, is mijn favoriete plaat van deze vernieuwende duizendpoot. Met Karl Hyde, van Underworld, op vocalen (ook wel betrokken bij het creatieve proces natuurlijk), werd een schijfje afgeleverd dat soms voorzichtig is en soms (h)eerlijk uitbundig. De climax van A Man Wakes Up is fantastisch, het nummer is schaamteloos extatisch en dat mag ook wel eens.


63. Red House Painters - Katy Song

Uit Red House Painters (1993)
Verenigde Staten
4AD



Er zijn artiesten die zich gedragen als een lul en er niet mee wegkomen (hum hum, Morrissey). Er zijn artiesten die zich gedragen als een lul en daardoor net sympathie verwerven. Enter Kozelek. Elk zijn voorkeur natuurlijk, maar persoonlijk ben ik erg blij met hoe zijn muziek heeft geëvolueerd doorheen de jaren; zijn recente platen, solo of onder Sun Kil Moon, behoren tot het beste in zijn discografie - hij zal dan ook nog wel eens de revue passeren in m'n lijst. De periode van Red House Painters was het nog niet zo extreem verhalend, al zit het er wel in, en je moet toegeven dat het toch wel allemaal erg '90s klinkt. Wat zeker mag, van tijd tot tijd. Katy Song is een bloedmooie Slowcore track. Waarvoor dank, Ome Mark.


62. Gorki - Beste Bill

Uit Hij Leeft (1993)
België
Virgin



Volksfilosoof Vosje brengt ons het relaas van radeloosheid.
En je wou dat je kon zeggen dat dit drijven
Dat dit niet jouw stijl is, maar de stilte voor de storm
En dat je muren kan breken, ijzer kan smeden
Als het brandt van binnen

Begrijp jij die mensen die op feesten
De overwinning vieren van het leven op de dood
En die de kansen grijpen waar ze liggen
En die altijd weten wat ze doen?



61. Interpol - Leif Erikson

Uit Turn On the Bright Lights (2002)
Verenigde Staten
Matador



She says it helps with the lights out
Her rabid glow is like braille to the night
She swears I'm a slave to the details
But if your life is such a big joke, why should I care



60. Fischer-Z - So Long

Uit Going Deaf for a Living (1980)
Verenigde Staten
United Artists



Nog 's tijd voor een gouwe ouwe pure popklassieker. Veel meer woorden moet ik daar niet aan vuil maken.


59. Tim Hecker - Paragon Point

Uit An Imaginary Country (2009)
Canada
Kranky



Eén van de kleppers op een onderschatte Tim Hecker plaat. Ondertussen is hij één van de meer bekende en gevestigde artiesten in het genre, en terecht voor iemand die toppertje na toppertje aflevert. Zijn laatste twee platen zou ik ondertussen niet meer onder Ambient scharen, maar ook de koerswijziging kan ik wel smaken.


58. Regina Spektor - Daniel Cowman

Uit Songs (2002)
Verenigde Staten
Eigen beheer



Oh Regina
http://66.media.tumblr.com/9aa44d6b4c2798e7a243d0fbccd1003a/tumblr_mi19l2zX321qcm16uo2_1280.jpg

Toen ik dit nummer voor de eerste keer hoorde, was dat voor mij ferm 'experimentele' muziek. Ik had nog niet tot in de uithoekjes geëxploreerd die mij nu bekender zijn, en ik herinner mij compleet ondersteboven te zijn van het ritme, de opbouw, de tekst, en de vocale krachttoeren van dit lekker nummer door deze lekkere vrouw. Hoewel de frisheid er voor mij nu misschien wel al een beetje af is (nu heb ik het terug over het nummer, voor de duidelijkheid), blijft de bewondering voor de dynamiek. En voor haar. Af, Teunnis, ze is van mij.


57. David Bowie - I'm Deranged

Uit 1. Outside (1995)
Verenigd Koninkrijk
Arista



Eén van de beste Bowie nummers, op één van de beste Bowie platen, efficiënt gebruikt door één van de beste regisseurs, en dat in één van zijn beste films. Dusjah.


56. Nine Inch Nails - A Warm Place

Uit The Downward Spiral (1994)
Verenigde Staten
Interscope



Net als het Regina Spektor nummer hierboven, was The Downward Spiral voor mij een onbekend veld aan gekheid toen ik het de eerste maal hoorde. Veel verder dan harde metalen en kleinkunst ging m'n smaak en kennis toen nog niet, wat me eigenlijk doet concluderen dat A Warm Place voor mij één van de eerste 'Ambient' nummers moet zijn geweest. Er is natuurlijk een hele resem aan Reznor songs die het verdient boven deze te staan, maar een persoonlijke toplijst als deze heeft ook veel te maken met affiniteit. Bij deze.


55. Het Zesde Metaal - Ier Bie Oes

Uit Ploegsteert (2012)
België
Eigen beheer



Het West-Vlaams is een wereldtaal
de tranen van uw moederlief
omda j’ smoorde in den duk
moest ge niet zoveele gegroeid zin
ge kroop weer in neuren buk



54. Susanne Sundfør- The Brothel

Uit The Brothel (2010)
Noorwegen
Your Favourite Music



De opzet van vele van haar nummers vind ik meestal wat te theatraal, en de elektronica werkt ook enkel maar als plastiek verpakking. Net daarom dat deze, een vreemde eend in de discografische bijt van Susanne, er voor mij met kop en schouders bovenuit steekt. Erg mooi enazo.


53. Sebastian Plano - Angels

Uit Impetus (2013)
Argentinië
Denovali



Geen woorden nodig.


52. The Pretenders - Back on the Chain Gang

Learning to Crawl (1984)
Verenigd Koninkrijk
Real



Niet één maar twee nummers die de lijst halen door één van de sterkste series ooit, Six Feet Under. Ik herinner me de aflevering waarin Nate geteisterd werd door een vogel in huis. Op het einde slaan de stoppen wat door en vliegt het doodgemaakte beest de vuilbak in. Bij de end credits hoorde ik een deuntje dat ging als volgt: "Got in the house like a pigeon from hell". Ik zie, music consultant, ik zie. Plusje


51. Jon Hopkins - Open Eye Signal

Uit Immunity (2013)
Verenigd Koninkrijk
Domino



Iedereen die z'n oogjes wat kan dichtknijpen, slimme grap Yann, voor het schaamteloze propagandagezeik van de AB, heeft er verder wel een fijne concertzaal aan die leuke en variërende acts boekt. Ook fijn is dat bijna ieder concert tegen 22u30 is afgelopen, waardoor het mogelijk is nog een trein te halen en op een schappelijk uur de wol onder te kruipen. Wanneer onzen Jon een paar jaar terug gedaan had met z'n set, waren er dan ook geen extraatjes meer voorzien. Avondklok enzo. Dan heeft hij maar, om het publiek dat maar niet de zaal uit wou te plezieren, wat zitten improviseren met enkele rustige en stille ambientknipsels- en plaksels. Een paar jaar erna zou zijn Asleeps Versions EP uitkomen. Iedereen blij.

Dit nummer behoorde natuurlijk tot het deel van de set die voor zijn verrassende bis kwam. Eén uit de grote hoeveelheid aan repetitieve elektronicanummers in m'n lijst, die in hun simpliciteit zo sterk en efficiënt blijken en blijven.

avatar van Johnny Marr
Daaaaamn, wat een update!!!!

Reach for the Dead en Katy Song zouden waarschijnlijk ook mijn top 100 halen, en verder:
Decades, Leif Erikson, A Warm Place, Ier Bie Oes, So Long en Open Eye Signal .
Vooral A Warm Place zie ik graag terug in je lijst, toch wel een onderschat nummer op The Downward Spiral. Nochtans een hoogtepunt op die plaat (al is het hele album eigenlijk wel één groot hoogtepunt )

We hebben trouwens wel ongeveer dezelfde smaak, want in je vorige update zie ik 'Beside You' staan. Dit vind ik ook één van de hoogtepunten op één van m'n favoriete albums Astral Weeks

avatar van Teunnis
Een top-100 zonder Regina Spektor is geen echte top-100 Alweer de vierde!

avatar van Sir Spamalot
Yann Samsa, 14 januari 2012 was het, in Nijmegen. Telkens ik dat stuk autoweg tussen Antwerpen en Turnhout neem, denk ik aan die fase met mijn oude gps die ons een stuk verkeerd stuurde. Gelukkig heb ik nu mijn Windows Phone met gps. Nadat ik je thuis had afgezet, heb ik cirkels gereden in de dekselse omleidingen van Poperinge. ?

avatar van Bardt1980
Een heeeele mooie update The Microphones, Sebastian Plano, Bowie, Gorki, Interpol, Cave, Boards of Canada en Joy Division zijn artiesten die zowaar in mijn eigen top 100 hadden kunnen staan.

Leuk ook om bij The Microphones eens een keer iets van 'dat andere album' voorbij te zien komen

avatar van Film Pegasus
Mooie nummers. Enkele artiesten die ook in mijn top 100 staan, maar dan misschien met een ander nummer. Al zijn deze keuzes ook echt wel genieten!

Misterfool
Het is toch een tikkeltje stil hier, Yann Samsa
Het eerste 50'tal deed naar meer smaken, kom op met de rest.
Ge laat een medemens toch niet op den honger zitten.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:11 uur

geplaatst: vandaag om 11:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.