Tygers of Pan Tang heeft zijn origine in de NWoBHM beweging van alweer lang geleden, in wisselende bezettingen en met wisselend succes. Kijk je naar de hoes en bekijk je het label, dan denk je automatisch aan zo'n dubieuze plaat van een dubieus label, maar het label Angel Air en verscheidene websites bieden dit wel degelijk aan.

Metal Archives vermeldt als bezetting enig origineel lid Robb Weir (gitaar), Brian West (bass), Craig Ellis (drums), Deano (gitaar) en Richie Wicks (zang), maar een tweede bron als bevestiging vind ik niet. Dit is ergens live opgenomen in 2003 (de toer voor het album Noises from the Cathouse, waarvan hierop vier nummer staan), maar vraag me niet waar. Het publiek is er maar hoor je niet tijdens de nummers en nauwelijks tussen de nummers door. Het is een setlist van voornamelijk eigen materiaal (de oudjes worden niet vergeten en terecht) en met ook twee covers op het einde Love Potion No. 9 en Cat Scratch Fever.

Jammer is dat het publiek zo ver in de mix zit want zanger Richie Wicks doet wel zijn stinkende best om het publiek mee te krijgen en misschien lukt het hem ook, maar je hoort het bijna niet. Heel fris klinken sommige nummers niet meer (het fenomeen gedateerd zijn) maar dat stoort me zelden, een Suzie Smiles of een Take It klinken nog altijd bijzonder goed met die lekkere gitaren. Dit album klinkt een beetje levenloos en dat stoort me wel want een livealbum mag best wat sfeer van het publiek bevatten.

Tygers of Pan Tang is een Britse groep behorende tot de beweging "New Wave of British Heavy Metal" die zijn intrede deed begin de prachtige jaren tachtig. Dit is hun tweede album. Tip voor de liefhebbers: de eerste vier albums zijn o.a. met gitaarheld John Sykes (Thin Lizzy, Whitesnake, Blue Murder) die altijd garant staat voor vet gitaarwerk. Dit is een schoolvoorbeeld van de prille metal begin jaren tachtig: veel inventief gitaarwerk van beide gitaristen, goede songs en nog altijd veel melodie, zoals ik ze graag hoor. Een goed lekker klinkend album. De originele versie bevat de eerste tien nummers, de remaster uit 1997 bevat nog vijf nummers die ik alvast toevoeg. O nostalgie, waar ben je gebleven…

Album nummer vier met opnieuw een gewijzigde line-up, want John Sykes is het afgebold.
Volgende brave mensen spelen dit album in: John Deverill (zang), Robb Weir (gitaar), Fred Purser (gitaar), Richard Laws (bass) en Brian Dick (drums). John Sykes is nog op twee nummers te horen: Love Potion No. 9 en Danger in Paradise.
Nog iets commerciëler en melodieuzer dan de voorgangers en ik mis wel een aantal felle gitaarsolo’s. The Cage is een kort instrumentaal nummer met synthesizers en akoestisch: mij een raadsel wat hiervan het doel is. Love Potion No. 9 is natuurlijk een cover van dat alombekende nummer: zoals de meeste coversongs is de versie hierop ook zo’n debacle, maar een platenfirma moet nu eenmaal een single hebben. Rendezvous zou ook al een cover zijn.
Blijkbaar heeft dit album toch redelijk veel verkocht, zal wel aan de aanpak van dit album liggen: het neigt toch fel naar FM Rock. Redelijke nummers zijn Rendezvous en Paris by Air. Beste nummer vind ik Danger in Paradise. Minst geliefde nummers zijn Letter From L.A. en Making Tracks Ik ga deze niet zo gauw meer opleggen: zeer middelmatig album dat zijn 2,50 sterren verdient, juist de helft.

Album nummer vier van deze destijds inderdaad veelbelovende NWOBHM band, zoals collega Dutch Viking terecht aangeeft. De bezetting was ondertussen ook al weer gewijzigd, want weer twee vervangingen: Jon Deverill (zang), Steve Lamb (gitaar), Neil Sheppard (nieuw, gitaar), Dave Donaldson (nieuw,bass) en Brian Dick (drums).
Soms lijk ik te luisteren naar een kruising van Def Leppard, Bon Jovi (of all people) en Night Ranger. De eerste vier nummers zijn als een koffie met te veel suiker in: veel te zoet en met trillende lip te proeven. Het titelnummer The Wreckage kan ik wel bijzonder smaken, want een rockende uptempo nummer zonder die vervelende keyboards (Ian Curnow) van de eerste vier nummers en met flitsend gitaarwerk van Steve Lamb en Neil Sheppard. Meer van dat aub, maar het mag niet zijn. Nummer vijf is weer zo’n saai zeemzoet AOR nummer en het kabbelt rustig verder.
De heren gitaristen doen hun werk want ze leveren heel mooie solo’s af en Jon Deverill blijft een goede zanger maar telkens die refreinen met keyboard- en koortjestapijten zijn er voor mij te veel aan. Spellbound blijft hun hoogtepunt.

Het is een open deur intrappen als ik zeg dat dit de geest van de NWoBHM inademt in een hedendaagse productie, maar de groep is dan al ook bezig sinds die heuglijke tijden en in onze tijden heb je nu eenmaal modernere technieken.

Dit is album nummer elf en ten opzichte van voorganger Ambush uit 2012 is enkel de tweede gitarist veranderd maar gitarist van het eerste uur Robb Weir loopt er nog altijd rond. Lekker klinken de uptempo nummers zoals opener Only the Brave of Never Give In, hier en daar klinkt al eens een zachtere noot (Praying for a Miracle, het korte Angel in Disguise) maar dan komt altijd de klasse van zanger Jacopo Meille boven en dat lekker gitaarwerk en heel zeker dat ambachtelijk geluid van dezelfde gitaren.

Iets minder vind ik de cover I Got the Music in Me (origineel van The Kiki Dee Band) maar de Tygers hebben vaker al gespeeld met covers (Love Potion N° 9, Cat Scratch Fever.) Met dit album tonen ze toch nog altijd dat ze meetellen, ik leg alvast nog eens die sappige opener op.

Ik heb deze morgen nogmaals het debuut van deze NWOBHM-band beluisterd en moet mezelf vooreerst verbeteren: John Sykes speelt niet mee op dit album, de line-up is Jessie Cox (zang), Rob Weir (gitaar), Richard Laws (bass) en Brian Dick (drums).
Mijn tweede punt is de zang. Ik vond dit meer dan twintig jaar knap waardeloos en nu nog altijd, hoewel ik één vraag heb: kan het zijn dat er iemand anders zingt op nummer 7 Wild Catz?
De muziek vind ik nog altijd lekker en de solo's zijn ook goed, maar opvolger Spellbound (andere zanger en tweede gitarist John Sykes erbij) is een duidelijke verbetering. De enen zal dit gedateerd noemen, een ander dan weer niet, dit dateert uit 1980, niet vergeten.
Een correctie werd door mij ingediend: nummers 1 tot en met 10 staan op de originele versie, de andere nummers werden erbij gevoegd op de heruitgave.

Een streepje bijkomende informatie wil ik meegeven, even gespiekt bij Metal Archives. De groep werd in 1981 opgericht en ging uit elkaar in 1983, dit album is dus na de breuk in 1985 uitgekomen en gelukkig maar! In 2004 werd het opnieuw uitgebracht op cd met vier live bonusnummers, afkomstig van de legendarische Friday Rock Show, de songs zijn: Cold Bitch, The Watcher, Far Side of Destiny en Blind Men and Fools. Er zit ook nog een live-dvd bij van een optreden uit 1982. Deze vier nummers klinken live als een klok.

Kleine pareltjes zijn het snelle energieke Cold Bitch, het meeslepende Rude Awakening met een kort pianostuk aan het eind en topper The Watcher. Enkel de tweede helft van The Ballad of Edward Case is een bizarre ervaring. Sad Man is het kalmste liedje. Beetje galm op de zang, goeie zanger overigens, en dat is voor mij nooit een bezwaar geweest. De gitaarsolo’s zijn om van te smullen, goed voorbeeld hiervan is Forever Gone. Koortjes zijn er ook aanwezig en het draagt bij tot het melodieuze doch nog altijd vurig karakter van de meeste nummers.

Ik had reeds vermeld dat Les Binks (ex-Judas Priest) het drumwerk hierop verzorgt maar had ik al verteld dat ex-Angel Witch bassist Kevin Riddles hierop de bass hanteert, bij Angel Witch was hij te horen op hun debuutalbum Angel Witch en de EP Sweet Danger. Deze groep en dit album zijn altijd sluimerend aanwezig geweest in mijn geheugen of wat er van overschiet. Klasseplaat met klasse NWoBHM en met stip genoteerd op mijn die-moet-ik-liefst-op-vinyl-te-pakken-krijgen-lijst en dat er maar gauw meer berichten en stemmen mogen volgen!