“The secret word for tonight is mud shark!”

Als ik me niet vergis, is dit het eerste livealbum van The Mothers of Invention, het concept is het toerleven. Dit is volgens mij ook het eerste livealbum van Frank Zappa als je alles chronologisch beluistert volgens deze website (klik). De teksten zijn weer “aangebrand” met onderwerpen zoals groupies, bepaalde lichaamsdelen (Bwana Dick) en diverse activiteiten. Toch weer lachen geblazen. De (samen)zang doet wel soms raar aan.

Ik had bij Hot Rats al lovend gesproken over Frank Zappa als gitarist, nu spreek ik lovend over dit livealbum van The Mothers, het eerste album waar ik echt goede gevoelens bij heb: een uitstekende mix van muziek en humor. The Mud Shark heeft te maken met de groep Vanilla Fudge, een vis en een groupie, verdere info staat op de bovenvermelde website, een onschatbare bron van informatie. Willie the Pimp in twee delen dan nog blijft geweldig, hoor Frank Zappa eens lekker los gaan op de gitaar, nog maar eens een teken van zijn vaardigheid op dit instrument. Nummer acht Happy Together is oorspronkelijk afkomstig van The Turtles, past in het verhaal van die album wanneer de groupies de “hit record with a bullet” willen horen… Peaches en Regalia blijft een fantastisch nummer.

“We are not groupies!”

Decembermaand was de maand van Frank Zappa in mijn huisje aan de zee: ik had door medische omstandigheden veel tijd, i.e. drie maanden. Alles gaat goed, zo hoort het. Ik heb mijn reis chronologisch aangepakt, een aantal prima platen beluisterd en een aantal keren de wenkbrauwen gefronst als aandachtige luisteraar.

Deze “eerste” blijft toch een ervaring apart, over het geluid van een plaat die zijn vijftigste verjaardag nadert zullen we niet uitweiden, zeker? Ik hoor nu al de kiemen van een prima gitarist die Frank Zappa later blijkt te zijn, wat zeg ik, ik krijg meer en meer respect voor hem als een geweldige gitarist wat jaren later zal blijken.

Ook hoor ik de kiemen van afwijkende patronen. De muziek hierop kan zoet aandoen, de teksten kunnen best bijtend zuur zijn. De laatste drie nummers vind ik nog altijd niet te vreten, ik laat die drieledige kelk in het vervolg aan mij voorbijgaan.

Volgende nummers bevallen mij niet: Who Are the Brain Police omwille van de zanglijnen en die laatste drie nummers. Trouble Every Day is hierop mijn favoriet. Ik had voorlopig de helft gegeven, dit album krijgt een opslag maar ik ben nog niet echt onder de indruk.

“My brothers Adolf, Rudolph, Pissoff, and Jackoff. The Sanzini Brothers. And we'd like to perform for you tonight the world famous "Sodomy Trick"!”

Chronologisch het oeuvre van een groot artiest aflopen is een leuke bezigheid geworden de laatste maanden, nadeel is natuurlijk dat je ook die albums “moet” doen die je misschien liever niet doet of waarbij niets goed wordt voorspeld aan de hand van stemmen of commentaren. Je kunt niet alles hebben in het leven.

Dit is zoiets waarvan ik met weinig mate kan genieten, de gesproken stukken en rare fragmenten doen me absoluut niets, ik heb er totaal geen voeling mee. Verdere uitleg staat op de Wikipedia link, zo spaar ik mijn tijd en mijn toetsenbord een beetje. Met een beetje goede wil kan ik nog een paar interessante live muziekjes horen: het instrumentale Sleeping in a Jar (snel en geinig), het eveneens instrumentale Brixton Still Life (met gitaarsolo van Frank), het uitstekende Wonderful Wino, Sharleena, Cruisin’ For Burgers, Diptheria Blues (ugh…), Well (met John Lennon en jammer genoeg ook Yoko Ono) en Scumbag. Hierop laat zij tevens horen wat een verschrikkelijke heksenstem zij bezit, A Small Eternity With Yoko Ono (tevens einde van schijf één) is heel pijnlijk voor de oren en duurt inderdaad een kleine eeuwigheid. Ik zou haar nagels-op-het-bord-stem kunnen gebruiken in Oostende om die smerige meeuwen weg te jagen maar komt er misschien ook nooit meer familie en vrienden op bezoek.

Deel twee van deze dubbelaar start met Beer Shampoo, voor de statistici. Ik beperk me opnieuw tot de stukken waarop muziek (in één of andere vorm) te horen is: een declamerende Frank op een flauwe Champagne Lecture, Status Back Baby, Concentration Moon Part I en Part II, Mom & Dad, Intro To Music For Low Budget Orchestra. Billy the Mountain heb ik al eerder gehoord in een kortere versie op Just Another Band From L.A., ik vond het toen niet zo interessant, nu ook niet behalve dan het instrumentale gedeelte vanaf 22’30”.

Interessantste stukken muziek op deze dubbelaar zijn voor mij Wonderful Wino en Well. Playground zal wel slaan op de kolderieke toestanden, althans voor de Mothers zelf op toer, Psychotics mag gerust toegewezen worden aan Mevr. Yoko Ono, die met haar stem alle melk in een omtrek van duizend kilometer op slag kan doen verzuren. Dat hebben we dan ook weer gehad.

Mix van “volwaardige” nummers en gesproken en/of rare kost op mijn versie zonder de drie bonustracks. Ik beleef hier weinig plezier aan, behalve bij The Uncle Meat Variations en Mr. Green Genes. Ik mis een flow op dit album, het komt mij te collage-achtig over, het springt alle kanten uit. Is dat de definitie van experimenteel? Meer geduld kan ik niet opbrengen voor dit album, hoewel King Kong een mooi stukken muziek bevat.

Op mijn chronologische reis door Zappa-land (op basis van deze site: klik) valt deze mij vies tegen, samen met Lumpy Gravy. De andere zijn goed maar de eerste kraker wordt voor mij Hot Rats, de volgende.

“Hi, boys & girls, I'm Jimmy Carl Black, and I'm the Indian of the group.”

Toch eventjes lachen met deze (alternatieve) hoes van dit derde album in mijn Zappa trip vol met politieke satire. Ik vermoed dat deze keer de hippies aan de beurt komen. Muzikaal vind ik het redelijk, niet meer dan dat. Als conceptalbum kan ik bepaalde stukken matig waarderen (Telephone Converstation, Hot Poop, Nasal Retentive Calliope Music, The Chrome Plated Megaphone of Destiny), echt memorabele songs ontdek ik ook niet hoewel het lachen is met een aantal teksten, die hippies toch. Flower Punk is grappig en muzikaal geïnspireerd door Hey Joe. Hierop onthoud ik vooral Let's Make The Water Turn Black. Iets te raar en experimenteel voor mij. Bizar zelfs.

Weasels Ripped My Flesh is een bizar album met een even bizarre titel. Dit album zal nooit tot mijn dichte vriendenkring horen, vanaf het eerste nummer want daar is weer die chaos. Directly From My Heart To You is een opluchting met een viool op de voorgrond en geeft moed. Tweede lichtpunt is Get a Little, lekker relaxed. My Guitar Wants to Kill Your Mama wordt ook goedgekeurd evenals The Orange County Lumber Truck.

By the way, waar haalt de beste man, Meneer Zappa, die gekke songtitels vandaan? Ik zou er nooit opkomen. Prelude To The Afternoon Of A Sexually Aroused Gas Mask is een verschrikkelijke luisterervaring, onder invloed van rare sigaretten? Dezelfde omschrijving gaat op voor het afsluitende titelnummer. Over de andere nummers ga ik het niet hebben, ze staan me nog altijd niet aan. De gekte charmeert me niet altijd. Godzijdank is het volgende album op mijn Zappa-trip het knappe Chunga’s Revenge.

Zesentwintig jaar geleden heb ik dit via een tapetradende vriend op cassette gekregen, de hoes is inderdaad nogal fout hilarisch maar indertijd wist ik dat niet. Kort en bondig beschreven vind ik dit een kruising tussen Anvil en AC/DC, soms dezelfde foute teksten als Anvil dat we maar aan de tijdsgeest zullen wijten, maar meestal dezelfde riffs. AC/DC is een lievelingsgroep van mij, Anvil is dat veel minder. Ik vond dit album best wel eens leuk om te horen, maar om nu te zeggen dat dit essentieel rockers-voer is, neen, dat zou ik niet durven zeggen. Och, laat ik het maar beschrijven als een gedachten-op-nul-zetten-en-waarom-niet-plaat. Simpel en degelijk en uit "mijn" tijdperk" alweer en er staan best wel knappe gitaarsolo's op, geen miljard noten per seconde maar mooi opgebouwd. Een drie voor deze heren.

In tegenstelling tot livealbums draag ik verzamelaars ook geen warm hart toe, ik vind ze wel heel geschikt voor op het werk of in de auto. Ronnie James Dio is wel mijn favoriete zanger en het is alweer vier jaar geleden. Bij het livealbum “At Donnington UK: Live 1983 & 1987” heb ik mijn waardering voor hem als zanger én als mens uitgesproken. Tempus Fugit.

Verzamelaars zijn nooit compleet en zeker niet in het geval van iemand met een loopbaan die een aantal decennia overspande. Je moet het zelf maar eens proberen, een chronologische carrière-overzicht van iemand maken en daarvoor maximaal twee cd's gebruiken, ik heb het ooit eens met AC/DC geprobeerd voor een vriend, het was quasi onbegonnen werk.

Met de technologische mogelijkheden van vandaag kan iedereen voor zich een completere verzamelaar maken en hoeft men zich ook niet te beperken tot de lengte van één of meerdere cd's. Echter, als je niet staat of valt met het compleet zijn van een verzamelaar is dit een fantastische uitgave met nummers van Elf, Rainbow, Black Sabbath en Dio. Dit is toch in de handjes wrijven, de songs kent bijna iedereen en ze blijven een plezier om te aanhoren. Er staan hier een aantal legendarische klassiekers op, bij Rainbow en Black Sabbath kon hij gelukkig ook samenwerken met twee fantastische gitaristen in de persoon van Ritchie Blackmore en Tony Iommi. Het is open deuren intrappen om te zeggen wat ik van de muziek vind.

Toch wil ik even stilstaan bij één nummer, Love Is All van Roger Glover (& Friends), een nummer dat verscheen op het album The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast uit 1974. In dat jaar was ik nog een kleine Sir van vijf jaar en raar genoeg blijft die geanimeerde videoclip van die dansende kikker één van mijn vroegste jeugdherinneringen, de clip was fascinerend en die zang was ongelooflijk krachtig. Wist ik toen veel wie Roger Glover was, laat staan wie dat nummer had ingezongen.

Rond 1983 rolde ik de wereld van Hard Rock en Heavy Metal binnen, mijn eerste twee Fuji-tapes van twee maal vijfenveertig minuten bevatten de albums The Number of the Beast (Iron Maiden), For Those About to Rock (AC/DC), Kill 'Em All (Metallica) en... Holy Diver van de beste man. Het heeft nog vele (internetloze) jaren geduurd eer ik door had wie Roger Glover was en wie die ongelooflijke zanger was. “Wat? Die kleine kerel? Ja, hallo, wat een strot. Moet ik meer van te weten komen!”

Dit is een verzamelaar, dit is niet compleet, dit is wel een mooie steekkaart van – ik herhaal – een machtige zanger met een ongelooflijke stem en een warm mens. In Aardschok 8/9 van augustus/september 2012 vertelt Chuck Billy een hartverwarmende anekdote over Ronnie James Dio. Triest ben ik dat ik hem nooit live heb gezien, gelukkig ben ik om hem als muzikant nog steeds te mogen horen.

Toen college wizard dit album van deze Noorse groep voorstelde in de topic Het Metal Album van de Week had ik mijn bedenkingen, bij de eerste en volgende luisterbeurten werden deze bedenkingen deels bevestigd. Hiervoor zorgden de labels Gothic en Doom, ik vreesde een meeslepend maar ook slepend en traag album.

Godzijdank zorgt de drummer door middel van double bass voor een beetje variatie in deze muziek, want voor de rest gaat dit zeer traag vooruit en kan ik weinig onderscheid maken tussen de nummers onderling. Wel vind ik de viool heel mooi aanwezig op dit album. Engelenzang van de zangeres Anita Auglend maar ik mis een beetje kracht en dynamiek in haar stem. Grunts zijn hier ook aanwezig als contrast. Meer dan eens moet ik denken aan De Schone en het Beest, hoewel ze beiden veel liefdesverdriet hebben getuige de teksten. Until the Dark vind ik nog het aardigst.

Deze muziek roept bij deze nostalgischen aap iets te veel melancholie op om goed te zijn. Voor mij mag het iets opgewekter (en sneller). Elk zijn meug, ieder diertje zijn pleziertje.

Een vermakelijk album hebben deze vier heren uit de Verenigde Staten bezorgd en aanzienlijk luisterplezier. Onbekend en onbemind waren ze in Villa Spamalot tot deze, hun tweede blijkbaar, en ik ga de rest ook eens beluisteren.

Stoner Rock? Stoner Metal? Ik hoor een Black Sabbath met een versnelling hoger en een zanger waaraan je eerst moet wennen, maar het geluid tovert een glimlach op het gezicht. The Sundering is een instrumentaal intro, The White Sea is tevens instrumentaal. Schijnbaar een beetje rommelig maar schijn bedriegt, zeker als het tempo omhooggaat. Daar hou ik wel van: het moet vooruitgaan met liefst veel twingitaarwerk en strak samenspel. Het tempo varieert heel weinig op dit album. Kalmere stukken zijn er ook: het begin van en een akoestische riff in To the Black, welke ik het knapste nummer vind. Het titelloze elfde nummer is folkachtige korte akoestische herneming van de gitaarriff in het nummer To the Black en de bonustracks heb ik niet op mijn versie dus daarover kan ik geen oordeel vellen. Een dikke drie kwartier muziek vind ik veelal voldoende.

Toch een kanttekening: waarom moet ik voortdurend aan Mastodon of Baroness denken? Is het omdat het gitaargeluid veel gelijkenissen vertoont? Is het omdat het stemgeluid ook een aantal gelijkenissen vertoont? Of is het omdat dit ook oer- en oerdegelijk is? Dit krijgt mijn bekende en welverdiende vier.

Twee mensen zijn verantwoordelijk voor dit album: Ulf Theodor Schwadorf (gitaar, bass en keyboards) en Allen B. Konstanz (zang, drums en keyboards). Op dit derde album hoor ik een wisselwerking tussen Doom Metal en Gothic Metal. De zang doet me soms denken aan Sisters of Mercy en nog een andere groep waarvan ik maar niet op de naam kan komen. Het gitaarwerk is zeer stevig en zeer melodieus en men neemt de tijd om de nummers goed uit te werken, vergelijken met vorig werk kan ik niet want ik ken het nog niet. Hoogtepunt vond ik een tijdje geleden, deze week en deze morgen nog de trilogie The Black Pharaoh: weliswaar oogst een Egyptisch aandoend deuntje altijd wel succes, de trilogie is spetterend en schitterend waarin ik ook Therion elementen hoor.
Het is geen spek voor ieders bek blijkbaar (soms inderdaad te bombastisch) maar ik heb het me laten smaken. Ideaal is ook de speelduur van dit album, ik hou van die drie-kwartier-albums, mijn aandacht blijft er net bij want een uur zou voor mij te veel zijn. Ik heb dergelijke muziek graag kort en bondig. Een dikke vier wordt mijn beloning: het is voor mij een ontdekking, ik zou dit album wel degelijk kopen en ik wil die mannen wel eens live meemaken. Bedankt meyer voor deze tip!

Ik begrijp nog altijd niet goed dat tot op de dag van vandaag (27 juli 2009) er hier nog maar zes berichten staan bij een album dat mij nog regelmatig omverblaast: de muziek is technisch zeer hoogstaand, de stemmen zijn goddelijk (normale zang, grunt zang tijdens Three Ships of Berik, operazang tijdens vele nummers) en de songs zijn mooi uitgewerkt en afgewerkt.
Een combinatie van koren, klassieke thema’s met hard rock en metal die een heel geslaagd album opleveren. Tot aan het titelnummer wordt er met de nodige bombastische elementen stevig gerockt tot het rustpunt en titelnummer Lemuria. In Quetcoatl hoor je balalaika’s (ik denk dat dat de juiste term is) in het middenstuk. The Dreams of Swedenborg vind ik iets minder, hoewel de twinsolo’s schitterend zijn. An Arrow From the Sun bevat ook de nodige opera-elementen en is ook al zo’n hoogtepunt. Slotnummer Feuer Overtüre / Prometheus Entfesselt (in het Duits gezongen) blijft na ontelbare draaibeurten nog even fantastisch.
Dit album vormt een dubbelluik met Sirius B en beide albums zijn evenwaardig, hoewel Sirius B met een neuslengte voorsprong wint. Sublieme song tussen al het moois blijft voor mij: Lemuria. Ik kan het maar zeggen en blijven zeggen: de moeite van het ontdekken waard!

Een mengeling tussen Black Metal en Industrial Metal uit Noorwegen is deze inzending van Hammerhead in onze topic. Het begint al te wennen, de eerste luisterbeurt een paar weken geleden was niet zo positief, een aantal keren beluisteren hebben een ander beeld bij mij opgeroepen. De drummer is geweldig, zo snel en zo superstrak hoor ik ze zelden. Het gitaargeluid is voor mij nog altijd te schel en te kil, maar het andere uiterste, namelijk die ultralaag gestemde gromgitaren moet ik ook niet zo hebben. Geef mij dan maar het gitaargeluid van I – Between Two Worlds, veel natuurlijker en veel aangenamer om te luisteren. Het eerste nummer wordt voor mij om zeep geholpen door die gitaren, pas bij het tweede nummer zit ik iets rustiger op mijn stoel en erger ik mij minder want het bevat knappe instrumentale passages. Op de zanger let ik zo niet meer, ik pas mij aan, ik hoor graag een goede zanger maar in moderne Black Metal is dit meestal niet aan de orde. Best klinkend nummer is World Playground Deceit. Nummer vijf (meer filmmuziek dan Metal) gaat te kort door de bocht en vliegt bij mij in de gracht. Met de rest blijf ik gemengde gevoelens hebben.

Twee weken geleden kwam deze binnen, de versie met twee cd's en één dvd. Het is een in vier delen openklapbare digipack met de drie schijfjes (“starter”, “main course” en dessert”) en een begeleidend boekje. Het is voor mij opnieuw een opmerkelijke uitgave gebleken van een geweldige én nog steeds onderschatte groep.

De eerste cd van een klein uurtje bevat 14 nummers, met opnames op 4 en 5 november 2014 in de RAK studio als voorbereiding op het optreden op Brooklyn Bowl in O2 in London op 06/11/2014. Veertien songs werden live (en zonder overdubs achteraf) ingespeeld, de eerste acht nummers komen van het toen nog niet verschenen studioalbum Wonder Days, de volgende zes nummers zijn covers.

Be Good to Yourself: Andy Fraser (RIP), van het album In Your Eyes (1975). Ex-bassist van Free.
The Rocker: Thin Lizzy, van het album Vagabonds of the Western World (1973)
Superstition: Stevie Wonder, van het album Talking Book (1972)
Up Around the Bend: Creedence Clearwater Revival, van het album Cosmo's Factory (1970)
I'm Down: The Beatles, b-kant van de single Help! (1965)
The Stealer: Free, van het album Highway (1971)

Meer dan een fait divers van de eerste schijf is de afwezigheid van gitarist Ben Matthews omdat hij toen nog herstellende was van keelkanker, maar een oude bekende van de Thunder familie, Peter Shoulder, is in 2014 zijn vervanger. Men spreekt ook van het bestaan van akoestische nummers die misschien nog later zullen uitkomen. Schijf één is een verzameling met rauwe, precieze en mooie opnames: het toont de klasse aan van Thunder.

De tweede cd heet Live at the Brooklyn Bowl en duurt zo'n 79 minuten. Opnieuw is gitarist Ben Matthews niet van de partij zoals men uitlegt: “injured and receiving treatment on the bench”. Vier nieuwe nummers van het album Wonder Days maken hun opwachting te midden van klassiekers en covers: The Thing I Want, Black Water, Wonder Days en Resurrection Day. Het volledige optreden staat erop! Je kunt zeggen dat er al genoeg liveopnames van Thunder zijn verschenen maar ik kijk vanuit het perspectief van dit globale pakket en ik ben er blij me.

Schijf drie is de dvd dat in drie delen is op te delen. Starten doen we met Wonder Days Documentary (70 minuten) dat vertelt over de periode tussen de nieuwe hereniging in 2011 tot en met de opnames voor het Wonder Days album. Er wordt dieper ingegaan over de split en reünie van Thunder en het moeilijke jaar van gitarist Ben Matthews. Opvallend is hoe doordrongen de vijf heren zijn van vriendschap voor elkaar, humor en bescheidenheid. Vervolgens hebben wij de volledige opnames van het Loud Park optreden (34 minuten) op 19/10/2014 in Saitama, Japan. Drie deel bevat als verder bonusmateriaal zeven video's van Live at RAK Studio 1 (30 minuten) en 6 video's van Live at the Brooklynn Bowl (30 minuten).

Spijts de tamelijk lange speelduur van een klein uurtje is dit een plaat die geen seconde verveelt en dat is een prestatie want een uur is vaak te veel van het goede voor mij. Er wordt bijzonder bevlogen gespeeld met een verscheidenheid aan trage en rappe nummers, aan harde en zachte nummers, aan ernstige en humoristische nummers.

Zelfs de ballads waar ik ook al zo vaak over struikel, dragen mijn goedkeuring weg. Waarom? Omwille van de grote troef van deze groep: Danny Bowes, een ouderwetse Britse gentleman zanger met flair, présence en die warme stem van hem. Fantastisch album met onvergetelijke nummers, ik pik er drie uit met Until My Dying Day, Back Street Symphony en Distant Thunder.

Ik geef nog even mee dat zanger Danny Bowes, gitarist Luke Morley en drummer Gary James vóór Thunder hebben samengespeeld in de groep Terraplane met twee albums op hun conto Black and White en Moving Target. Vliegen ook op mijn te-beluisteren-lijst.

Live Circuit (1995) tel ik niet echt mee bij Thunder, voor mij blijft Live uit 1998 het eerste livealbum dat haast als Rush een periode afsluit van de vier studioalbums Back Street Symphony, Laughing on Judgement Day, Behind Closed Doors en The Thrill of It All. Dit klinkt toch anders en zoiets kun je op twee manieren bekijken, zoals altijd.

Dit album klinkt toch minder fel, minder hard, iets bedaarder en dat mag, zolang je maar de nummers hebt... de steengoede zanger Danny Bowes hebben ze al hun hele loopbaan. Het tempo gaat flink naar beneden bij de semi-ballads (You'll Still Need a Friend , Numb, 'Til It Shines). De cover is de “guilty pleasure” op de dit album, het origineel ken ik van Wild Cherry en ik ben er niet wild van.

Nog enkele opvallende zaken, gitarist Luke Morley blijft de belangrijkste schrijver, Chris Childs vervangt Mikael Höglund op de bass en na dit album gaat de band voor eerste keer uit elkaar, ik denk nog altijd omdat de grote doorbraak maar niet wil volgen. Bedaarder, akoestischer en iets minder maar wel met het mooie Just Another Suicide (You Wanna Know).

Lang, lang geleden heb ik de “Tenth Anniversary Edition gekocht”, dat bevat dit album en ook een aparte cd-single maar niet de teksten van dit pakket, hier meer info en ik heb de nummers toegevoegd: https://www.discogs.com/release/6173783-Thunder-Giving-The-Game-Away-Tenth-Anniversary-Edition-. Het gaat om een ingekorte versie van Just Another Suicide (You Wanna Know), nog zo'n akoestisch nummer met Montana Moutain Women en spielerei bij Duelling Harmonicas.

In 2013 brengt Parlophone dit pakket uit van Thunder bestaande uit twee optredens in Donnington 1990 en 1992, elk op één cd waarvan het eerste optreden ook op dvd staat. Toch denk ik bij mezelf: “Waarom brengt men dit twintig jaar na datum nog uit? Zijn er niet genoeg livealbums van Thunder?” Het begeleidend boekje geeft hierover uitleg. Hun eerste verschijning was hun vuurdoop voor een dergelijke massa maar hing aan een zijden draadje want een aantal dagen voordien was Danny zijn stem kwijt...

Een optreden van Thunder is altijd een feest, dit pakket is voor een heel schappelijke prijs te koop bij diverse websites. Monsters of Rock in Donnington 1990 had de volgende groepen: Thunder als opener, Quireboys, Poison, Aerosmith en Whitesnake. Monsters of Rock editie 1992 had deze bill: The Almighty als opener, W.A.S.P., Slayer, Thunder, Skid Row en Iron Maiden. In 1992 verscheen Laughing on Judgement Day pas na het optreden in Donnington. Geluid is goed (BBC opnames) maar soms verre van ideaal, zeker in het geval van de tweede gitaar tijdens het 1992 optreden.

Wat kan ik hierover zeggen wat nog niet is gezegd? Dit is meesterlijke Rock van een meesterlijke groep waarbij het onmogelijk stilzitten is. Als je dan nog eens een geweldige zanger als Danny Bowes heb, dan kan het niet stuk. Als je dan nog eens vele prachtalbums uitbrengt, dan is de kwaliteit er. Als je live minstens even sterk bent als in de studio, dan heb je het. Als je zo'n charismatische frontman hebt...

Anderhalve maand geleden heb ik hiervoor 11,78 eur betaald bij Dodax en ik vind het zijn prijs dubbel en dik waard. Het gaat om geweldige optredens voor twee fantastische albums, Backstreet Symphony uit 1990 en Laughing on Judgement Day uit 1992, waarbij slechts drie nummers dubbel zijn. Fired Up is het buitenbeentje, want vóór de heruitgaves van de eerste twee albums enkel te vinden als b-kantje van de single Dirty Love. Dirty Love is tevens twee maal de afsluiter.

Livealbums van Thunder zijn altijd de moeite waard met een bijzondere notering voor Live uit 1998 en They Think It's All Over... It Is Now uit 2001. Let wel: het optreden uit 1990 is ook apart uitgebracht, het optreden uit 1992 staat ook op de box Live at the BBC 1990-1995. Ik heb gekocht wat ik kon vinden zonder mijn geldbeugel te doen bloeden. Die dvd komt nog wel eens aan de beurt...

Plaats en datum van deze opnames zijn Rock City, Nottingham op 22 december 2004. Dit album verschijnt in hetzelfde jaar als hun zevende studio-album, The Magnificent Seventh, waarvan hierop twee nummers staan. Enkele achtergrondzangeressen en een pianist versterken hier en daar de groep, alsook enkele gastmuzikanten.

Hier staan er een aantal prachtig ingespeelde covers op met Crazy Little Thing Called Love (Queen), This World (Thunder-gitarist Luke Morley en door hem gezongen), You're Drifting Away (Bowes & Morley), Pinball Wizard (The Who), Maggie May (Rod Stewart) en Merry Xmas Everybody (Slade). De albums van Luke Morley en Bowes & Morley staan ook op MuMe.

Het zijn de dagen voor Kerstmis dus er wordt een (semi-akoestisch) feestje gebouwd, één van de specialiteiten van Thunder, met de nodige Britse tongue-in-cheek humor en interactie met het publiek. Aanzienlijk blijft toch het verschil tussen Thunder elektrisch en Thunder akoestisch. Deze groep kan echter live niet ontgoochelen, daar zorgen zanger Danny Bowes en zijn vrienden wel voor.

Dit is een samenvatting van twee akoestische optredens in The Bedford Arms in London op 16 en 17 december 2003, hetzelfde jaar als het verschijnen van het voorlaatste studioalbum Shooting at the Sun. Het bewijst dat Thunder die “power” niet altijd nodig heeft want de songs en de heren muzikanten hebben “het”.

Een aantal gastmuzikanten versterken Thunder voor deze optredens, ik hoor alleszins een pianist en één of meerdere achtergrondzangeressen. Volgens mij staan hier ook een paar covers op, o.a. Street Fighting Man van The Rolling Stones, Resurrection Shuffle van Ashton, Gardner and Dyke en When I'm Dead and Gone van McGuinness Flint. De eerste wist ik, de rest heb ik ook moeten opzoeken .

De laatste vier nummers vormen onderdeel van een Q & A sessie, Question and Answer, een onderonsje tussen de bandleden onderling met vragen van het publiek, gespekt met die typische Britse humor. En het is inderdaad Dessert Island in plaats van Desert Island. Meer info over dit album vinden is als zoeken naar een naald in een hooiberg.

Volgens de website van Thunder is deze collectie nummers afkomstig van diverse optredens tijdens de Britse toers in 1994 en 1995. De eerste vier nummers zijn akoestisch, de laatste vijf nummers zijn dat niet.

Nummers één, twee en drie zijn dus akoestisch versies, afkomstig van nummers van het derde album Behind Closed Doors. I Hear You Knocking is een cover, oorspronkelijk afkomstig van Dave Edmunds. Het laat voor de eerste maal een andere, minder krachtige maar daarom niet minder aangename, kant zien van deze klassegroep.

Het tweede deel laat de krachtige kant van Thunder horen. De laatste twee nummers zijn afkomstig van het tweede album Laughing on Judgement Day. 5.15 is een cover van The Who, Mover Over is een cover van Janis Joplin en All the Way from Memphis is een cover van Mott the Hoople.

Het lijkt een aardig tussendoortje, interessant genoeg om eventueel voor een prijzeke te kunnen kopen op het www of de platenbeurs, maar de beste kennismaking met de podiumkracht van Thunder blijft voor mij toch het livealbum uit 1998. Ook is het heel goed mogelijk dat een aantal nummers hiervan werden gerecycleerd voor latere verzamelaars en/of uitgebreide heruitgaves.

De links op Discogs en Allmusic laten uitschijnen dat dit livealbum oorspronkelijk enkel in Japan verscheen in 2001, maar dat kan ik niet 100% bevestigen. Samen met hun optreden op Donington in 1992 heb ik dit een tijd geleden gekocht in het volgende pakket met meer info daar: Thunder - Live at Donington 1990 & 1992 (2013).

Hierbij herhaal ik nog even dat dit hun vuurdoop was voor een dergelijke mensenmassa en dit optreden kon bijna niet doorgaan want een aantal dagen voordien was de uitmuntende gentleman-frontman-zanger Danny Bowes zijn stem kwijt maar het nodige medisch wonder werd verricht. Je hoort nog een klein beetje de naweeën hiervan, maar verder wordt gewoon een feestje gebouwd. Thunder is live altijd een certitude met zo'n frontman! Fired Up was voordien enkel te vinden als b-kantje van de single Dirty Love.

Afgaande op hoes, albumtitel en jaartal van uitkomen rees bij mij aanvankelijk het vermoeden dat dit niet zo officieel was, maar het label EMI is natuurlijk een referentie in de muziekwereld. Verdere karige info op Thunder - Live At Donington (Monsters Of Rock 1990) (CD, Album) | Discogs en Live at Monsters of Rock 1990 - Thunder | Songs, Reviews, Credits | AllMusic. En bezorg mij eens het recept van dat geneesmiddel...

Bij de toevoeging van dit album had ik al de vraag geopperd wat het nut is van dergelijke albums? Natuurlijk is dat elk voor zichzelf en individueel te bepalen en ik geloof in de individuele vrijheid van elkeen.

Tjokvol afwijkende versies van bestaande nummers staat dit album natuurlijk, met hier en daar een grotere accentuering van de diverse invloeden in hun muziek, de blues, de funk en de soul. Er worden ook meer koortjes toegevoegd in een semi-akoestische setting, waarbij je natuurlijk de power zult missen maar meer verfijning zult vinden. Het hangt ervan af wat je zelf belangrijk vindt.

Ik vind het zo'n typische plaat die je één keer (of ooit een tweede keer) zult opleggen, besluiten dat het allemaal wel goed klinkt, de kast in mikken en vervolgens jaren er niet meer aan denken. Het doet niets af aan hun muzikale kwaliteiten natuurlijk. Daar is bij mij geen enkele twijfel mogelijk.

Deze namiddag kon ik een kleine kreet van voldoening met enige moeite nog inhouden, want hij (tweedehands cd) lag er nog in de Popcorn Music in Roeselare. De vorige keer had ik hem nog laten liggen, stomme ezel die ik was, ik had immers al een aantal zaken mee.

De technische uitleg heb ik een paar weken geleden gegeven, en dan nu mijn indrukken. Dit is echt weer geweldige muziek en een genot langs de luidsprekers van mijn stereoketen. Ook is het een geslaagde zet van hen om die drie EP's op één album te verzamelen. Immers, hoe vindbaar zijn die EP's nog?

Als je dan toch iets moet weglaten, dan inderdaad die twee liveversies van A Million Faces en Chain Reaction. Proppensvol staat deze cd met zijn vierenzeventig minuten. Die nieuwe nummers voegen echt iets toe aan hun indrukwekkend oeuvre. Hoogtepunt is voor mij nummer negen, het adembenemende I Believe, maar er staan nog kanjers van nummers op in de vorm van Survivor, Chain Reaction en ga maar door. Die riffs en samenspel in I Believe doen het haar op mijn armen rechtstaan. Meesterlijke rock van een fantastische én veelzijdige groep.

Datum en plaats van deze opnames: Manchester Academy (GB) op 21 en 22 december 2012. Dit livealbum is dus een verslag van twee Kerstshows waarbij je ook de naam Peter Shoulder hoort vallen, de vervanger van Ben Matthews omwille van gezondheidsperikelen bij Ben destijds als ik me niet vergis.

Akoestisch alsook semi-akoestisch alsook op volle kracht zijn deze opnames waarop je tevens een aantal covers hoort: Weather with You (Crowded House), Might Just Take Your Life (Deep Purple, opgedragen aan John Lord die in 2012 overleed, waarbij Danny en Peter de zang verzorgen), Isn't It Time (The Babys), Born to Run (Bruce Springsteen) en I Wish It Could Be Xmas Every Day (Wizzard).

Rekening houdend met opzet en tijdstip van deze shows valt hier best veel plezier aan te beleven, hoewel een Thunder op volle kracht nog het meeste indruk maakt, getuige Backstreet Symphony en Until My Dying Day met opnieuw een glansprestatie van Danny Bowes.

Geweldige live band met een fantastische en charismatische zanger, het kan niet genoeg gezegd worden, met een repertoire dat heel veel krakers bevat. Voor wie graag plaatjes bekijkt: The Mancunian Candidate | CD (2013, Live) von Thunder - musik-sammler.de.

“It's the season to be jolly” luidt de tekst van zo'n kerstlied, de kerstperiode doet me niet zoveel behalve in één aspect, namelijk dat ik in die periode twee weken vrij heb en dat kan deugd doen na weeral zo'n hectisch jaar en ik word er niet jonger op. Nog twee dagen rat race en dan vliegt de riem er af.

Laten wij beginnen met de technische fiche: datum en plaats van opnames? 20 en 21 december 2013 in de Wolverhampton Civic Hall (GB) met een enthousiast publiek waarop zij een patent lijken te hebben, met akoestische, semi-akoestische en volle bak nummers maar ook met een blazersectie op slotnummer Merry Xmas Everybody. Wie meer wil weten, krijgt de links van mij:
- The Xmas Show - Live 2013 - thunder-online-shop.com
- Thunder - The Xmas Show Live 2013 - discogs.com

Jolly is alleszins het feestje dat wordt gebouwd met naast hun eigen krakers een aantal covers: Pinbal Wizard (The Who), Long Train Running (Doobie Brothers), het mij onbekende In a Broken Dream (Python Lee Jackson / Rod Stewart), Hollywood Nights (Bob Seger) en uitsmijter Merry Xmas Everybody (Slade).

Eerste helft van deze plaat is akoestisch / semi-akoestisch, vanaf nummer 8 She's So Fine komen de elektrische gitaren meer boven en is het weer volop genieten ondanks mijn koele houding tegenover akoestische optredens, Thunder bewaart het overzicht en het evenwicht. Sfeervol livealbum op alle fronten, op naar de volgende want ik heb er nog een paar liggen.

Nog een livealbum van Thunder? Het geeft niet als de kwaliteit er is en met hen is dit nooit een probleem. Op de oude website van Thunder stond meer informatie over dit album, maar sinds hun update staat dit album niet meer op hun discografie. Later hierover meer.

Het gaat om akoestische opnames in de Rock City, Nottingham (Engeland) op 21 december 2005, met de gebruikelijke mix van eigen nummers (maar geen van de eerste twee albums) en een aantal covers. De covers zijn Itchycoo Park (Small Faces), Lola (The Kinks), Don't Go Breaking my Heart (Elton John) en Shout (The Isley Brothers). Opnieuw versterken een aantal gastmuzikanten de groep en nogmaals hoor je Danny Bowes de sterren van de hemel zingen, iedere keer is het prijs.

In mijn inleiding zei ik: “Later hierover meer”. Weinig vind je terug over dit album, maar dan heb je opeens setlist.fm: Thunder Concert Setlist at Rock City, Nottingham on December 21, 2005 | setlist.fm. En dan heb je opeens ook het album Thunder - Live 2005 (2006) met opnames van hetzelfde optreden maar met een gewijzigde tracklist. Hierover zegt Townsend Records (bron): Recorded live at Rock City, Nottingham,21st December 2005, and originally released on CD in Feb 2006, this is the newly released digital version of this live album. It features the usual Thunder Xmas show mix of original tunes and cover versions, all performed sat down and semi acoustic, with guests. En dan zegt het duiveltje in mij: “Waarom niet het volledige optreden uitbrengen?” Ach, qua kwaliteitsvolle livealbums is er bij Thunder keuze zat.

“This Final Lively Long Player was recorded on May 4th in the year 2000, in front of 650 lunatics at the celebrated Dingwalls club in London. As usual the band were themselves, and even more as usual the audience was noisy and enthusiastic”.

Laat Thunder nu een Britse groep zijn met een Brits gevoel voor humor, want hoe anders interpreteer je de titel van dit livealbum, waarop hun afscheidsconcert staat want in 2000 volgt de split. De titel van dit album vindt zijn oorsprong in de finale van het WK voetbal in 1966, waarbij Geoff Hurst in de laatste seconden van de wedstrijd voor Engeland het vierde doelpunt scoort tegen West-Duitsland, einduitslag 4-2. Zoek het maar eens op op Youtube.

Het is een dubbelaar geworden waarbij schijf één (1-11) zo'n zeventig minuten aan elektrische muziek bevat en schijf twee (12-19) zo'n zevenendertig minuten aan akoestische muziek, met hier en daar een vraag-en-antwoord spelletje met het aanwezige publiek. Jammer vind ik het toch dat niet het volledig optreden werd uitgebracht, zoals aangegeven op Setlist.fm: Thunder Concert Setlist at Camden Dingwalls, London on May 4, 2000 | setlist.fm. Eens kijken op het wondere wereldwijde web zal misschien een bootleg opleveren met de volledige opnames, kan wel eens interessant worden.

Het is dus een selectie van nummers uit de eerste vijf albums, dus tot en met het album Giving the Game Away, maar het zwaartepunt blijft toch nog bij hun fantastisch debuutalbum liggen met vijf songs. Opnieuw staan hier een aantal covers, in het eerste deel (Gimme Shelter, Play That Funky Music) maar voornamelijk in het akoestisch gedeelte van deze dubbelaar. Until My Dying Day zorgt nog altijd voor koude rillingen, een pluim voor de geweldige én charismatische zanger Danny Bowes. Geweldig blijft die uitgebreide versie van het swingende Just Another Suicide, met voorstelling van de band en kort intermezzo. Once in a Lifetime is een nummer dat nooit op een album van hen is geraakt, Close to You werd ingezongen door drummer Gary “Harry” James.

Gelukkig is het afscheid in 2000 niet definitief gebleken en in 2002 besloot men maar om opnieuw samen te komen, ook al omdat de vriendschapsbanden in die jaren intact bleven. Blij ben ik hierom want het is een topgroep met een aantal geweldige albums op hun conto en een oersterke livereputatie. Ik had in het andere geval een traantje gelaten.

“Curious Footnote. It's been a nice journey really. Some twists and turns, with a few bumps here and there, but on the whole, really quite nice. We met a lot of people along the way, and most of them were lovely. Not all, but most. If you're one of the lovely ones, thank you for being so, and if you're not, watch your back!"

Een Belgische Heavy Metal groep in 1983 op het toen al bekende Roadrunner label? Waaraan hebben ze dat verdiend? Dit album heb ik al een paar keren gezien, lang geleden in mijn tienerjaren, en als lachen gezond is, dan is deze hoes een geneesmiddel. Dit is hun enige wapenfeit buiten een demo in 1982 en eentje in 1983.

Stoere zang met een zwaar Belgische accent is één van de vaste ingrediënten op dit redelijk album met redelijk uptempo punky songs en een typische jaren tachtig productie, niet zo storend als op de Mausoleum producties want Roadrunner was veel professioneler van opzet. Geen echte uitschieters, geen echte laagvliegers van deze Gentenaars. Noem je dit dan solide of gewoontjes?

In 1990 nam gitarist Danny Van Poucke samen met onder andere ex-Ostrogoth drummer Mario Pauwels het album Die For Allah op in de groep Shell Shock. Zijn gitaarsolo’s zijn niet misselijk. Probleem is zoals dikwijls de zang, een van mijn theorieën luidt dat de zanger altijd het laatste groepslid was waarnaar men zocht. Shell Shock moet ik ook eens aanpakken.

Voor de vijfde maal wordt een bende Finnen op ons losgelaten in het kader van het Metal Album van de Week, met een gitarist Nino Laurenne die geweldig uit de hoek kan komen met schitterende riffs en vette solo’s en met een ietwat rauwere zanger Pasi Rantanen, die me meer dan eens deed denken aan Andi Deris van onder andere Pink Cream 69 en Helloween. De zang vind ik dus uitstekend en het gitaarwerk vaneigens.
De muziek dan, wel stevige progressieve metal met veel double bass, veel tempoversnellingen en ruimte voor alles en iedereen, hoewel ik hier en daar een benepen gevoel krijg, het beruchte dichtplamuren van de muziek. Iets meer terughoudendheid had ik gewaardeerd bij het totaalgeluid, klein kniespuntje van kritiek op een voor de rest meer dan prima album, maar hier en daar voel ik een ietwat onaangename druk op mijn trommelvliezen (ik luister meestal met een hoofdtelefoon op). Een perfect geluid hoeft niet altijd, de nostalgiefactor, je weet wel.
De felst gesmaakte songs vind ik Forever More, Holding On To My Pain, Down With Me en Solid Ground. Goeie groep, goed album maar de laatste jaren kan het label “uit Finland” dienen als kwaliteitsmerk. En ik blijf erbij, drie kwartier is zoals hier ook ideaal voor een album .

Bij de derde luisterbeurt deze morgen dacht ik aan mijn bericht van 12/09/2009 in de topic Power Metal, ik vroeg me af wat men verstaat onder power metal: melodieus, vrolijk, luchtig, snel, veel toetsensolo’s en gitaarsolo’s en snelle drums.

Laat ik dit vierde album van deze verdienstelijk spelende Italianen archetypisch vinden voor het begrip power metal: see above! De heren beheersen hun instrumenten en laten dat horen. Jammer genoeg doet het me niet veel, ieder nummer bevat deze elementen en de zanger is degelijk maar valt iets te licht uit. The Legacy Suite vind ik het toppunt van “bombasme”, het instrumentale Dawn vind ik nog het mooiste stuk muziek. Op het laatste nummer stoorden de effecten op de stem me het meest, laat die effecten over aan pop en r&b poppemiekes, aub.

Ik hoor wel toffe passages en gitaarriffs (Day of the Changes) maar ik heb het gevoel dat de keyboards te veel overheersen en dat hun ideeën een andere verpakking verdienen, less is more.