Mix tussen Heavy Metal en Symfonische Rock afkomstig uit mijn Belgenland. De muziek vind ik verdomd fijn klinken, alleen is het jammer van die zanger: noemen ze dit nasaal zingen?
Er zit tempo in, veel muzikaal vermogen en vernuft, luister maar eens naar het lange Fools of the City. Een duidelijk raakpunt zou Rush moeten zijn, in het tweede nummer komt dat duidelijk naar voren door die basslijnen en het drumwerk. Hierop speelt ook een schitterende gitarist, dien mens haalt flitsende solo's uit zijn gitaar! Er is ook veel samenspel met de toetsenist die even op het voorplan mag treden tijdens het nummer Black Out met een fijn pianostukje: je verwacht een powerballad maar gelukkig is het noppes, integendeel de fijne symfonische muziek met ballen blijft duren.
Is Tails Blue dan het Belgische antwoord op Rush, het zou kunnen en ik geef er niet om. Dit is een fijn plaatje en een fijne ontdekking, een beetje jammer van die zanger die heel zeker zijn stinkend best doet, ik mag het ook niet te negatief voorstellen. Ik moet ook aan een andere proggroep denken tijdens het beluisteren van dit album: het Nederlandse Marathon die sublieme albums heeft uitgebracht. Tails Blue is met dit kort album mijn verrassing van de week en eentje die ik nog vaak zal afspelen!

Wat Rinus zegt, is kort, bondig en de waarheid: het is een degelijk album maar vanaf nummer 5 W.M.L.A. (Wasting My Life Away) frons ik hier en daar de wenkbrauwen, het is alsof ik een totaal andere groep hoor. De eerste helft bevalt mij dus meer dan de tweede helft en prijsnummer vind ik zoveel jaren na datum nog altijd de opener The War Drags Ever On met het titelnummer Honour and Blood op een verdienstelijk podiumplaats.

Laat ik geloven in de artistieke vrijheid van de muzikant en hierdoor veel verdragen, het kan mij soms ook op de zenuwen werken. Tot 2007 had je de groep Tank, vanaf dan splitste deze groep zich in... Tank met de twee gitaristen Mick Tucker en Cliff Evans en... Tank met zanger/ bassist Algy Ward, die in zijn Tank (pun most certainly intended) alle knoppen bedient.

Sturmpanzer is het tweede album van de Algy Ward Tank of hoe je het ook mag heten en is een matig album, niet geholpen door een vaak pijnlijk geluid, sporadische op het randje van valse zang en onopvallende nummers. Nummer tien Little Darlin' is oorspronkelijk een nummer van Thin Lizzy en bevalt mij nog het best. Archislecht vind ik de dramatische klinkende opener.

This Means War uit 1984 vind ik nog het beste album, toen het nog tamelijk peis en vree was in het land van Tank. Stel je voor mochten ze allemaal zo beginnen... Bij Metal Archives heb je nu drie maal de Britse groep Tank in hun database. Mo gow zeg.

Tussen alle grappige overwegend snelle polka-achtige zuipliedjes door kunnen ze ook best ernstig uit de hoek komen met het titelnummer dat handelt over het Reinheitsgebot, kijk maar eens op Wiki wat dat inhoudt, hoewel de meeste metalheads al zullen weten waarover het gaat. Een Don't Panic heeft best ook een ernstig onderwerp, de teloorgang van de wereld. Traitor gaat dan weer over hun afkeer voor, in hun eigen woorden, Milk Metal.

Bijzonder is ook dat deze Duitse Thrashers twee nummers hebben dat Alcohol heet, op het debuutalbum is dit een eigen compositie, op deze tweede is het een cover van drinkebroers en soulmates Gang Green. Schitterende iconische hoes trouwens, een handelsmerk van Tankard. Smaakt naar (nog) meer.

Progressief en metal uit het Verenigd Koninkrijk met een intrigerende groepsnaam. Ik dacht eerst dat een tesseract niet bestond maar dan toch: het is een vierdimensioneel object, een hyperkubus. Waar wikipedia al niet kan voor dienen.
Toen ik het eerste nummer voor de eerste maal hoorde, dacht ik: oh neen, weeral dat geschreeuw dat maar al te vaak een struikelblok blijkt voor mijn beleving van muziek. Het valt hier nog mee daar er ook een groot deel gezang zonder dat geschreeuw is. De openers Lament en Nascent zijn dus voor mij in hetzelfde bedje ziek en hoor ik niet graag. Het zesdelige Concealing Fate is van een iets andere orde en krijgt een aarzelend goedkeurende knik van mij. Muzikaal interessanter en sfeervoller dat de rest van het album. Meest catchy nummer blijkt Sunrise te zijn.
Ik houd niet van de productie, te dicht voor mijn oude oren, en ik houd niet van het gitaargeluid dat mij van alle bezieling en warmte lijkt ontdaan. Niets mis met een natuurlijk gitaargeluid, toch? Ik mis ook pakkende melodieën, de hooks, de zaken die ervoor zorgen dat de muziek niet het ene oor binnenvliegt en het andere oor buiten of het zouden de kalme akoestisch aandoende intermezzo’s moeten zijn. Memorabele momenten zoals het begin van Deception of het laatste stuk van Perfection. Voorlopig is dit niet al te veel spek voor mijn bek.

Hier zal ik op mijn woorden moeten letten, want algemeen wordt dit in de metalgemeenschap beschouwd als een thrash klassieker, maar … voel je het al komen. Ik leg uit: doe ik mijn pet aan van 1987, dan word ik wild en beginnen de nekspieren spontaan samen te trekken. Met mijn hedendaagse pet vallen vele tekortkomingen op: het is te beschaafd op album geperst en oersterke nummers (Over the Wall, Alone in the Dark, First Strike is Deadly.) worden afgewisseld met gewone songs (de rest) omdat ze voor mijn gevoel te veel onderling inwisselbaar zijn. Het drumwerk vind ik ook verre van spectaculair, degelijk dat wel maar gewoon oerdegelijk. Zit ik ernaast, zeg het maar, ik kan er tegen, maar van mijn albums uit de jaren tachtig komt deze bij mijn verdacht weinig naar boven. Smaken …

Een rondje van bennerd is deze The Acacia Strain, een Amerikaanse metalcore groep. Ik heb een paar moeilijke en verschietachtige luisterbeurten achter de oren en toch, buiten de stem die me soms zo doet denken aan Gary Meskill (Pro-Pain), is dit een dreun van jewelste.
Toch vind ik de stem zo vermoeiend, gelukkig gebruikt hij ook eens een cleane stem in het titelnummer 3750 bijvoorbeeld maar het blijft een hele inspanning, een gevoel die ik een tijdje geleden ook bij Pro-Pain had.
Een aantal nummers licht ik eruit. Mooiste nummer vind ik Smoke Ya Later omwille van zijn opbouw en tamelijk melodieuze kant, iets wat ik elders een beetje ontbeer, de aard van mijn beestje. Wat is de bedoeling van Extreme Wrath of the Jhiaxus? Drawn and Quartered vind ik de heerlijkste hersenbeuker. Het snellere stuk van Passing the Pencil Test vind ik geweldig, het trage eindstuk vind ik er te veel aan en wie is die stem op het einde? Halcyon is zelfs een sfeervol akoestisch stuk met gitaar en een snuifje keyboards / strijkers, op het einde volgt een prachtige ingetogen gitaarsolo. Het laatste nummer Sunpoison and Skin Cancer eindigt met een lang radiofragment, waarvan een stukje dit album ook heeft geopend.
Metalcore is nooit mijn ding geweest, misschien ligt mijn negatieve ervaring destijds met Pro-Pain aan de basis hiervan. The Acacia Strain is geen lichtere kost, maar beter verteerbaar voor mijn karkas. Een dikke drie komma vijf geef ik als stem voor dit loodzwaar, qua lengte perfect, album.

Godallemachtig… Dat was mijn eerste reactie bij de keuze van trebremmit in de topic Het Metal Album van de Week. Drone metal, Doom metal, van die heel trage metal in het algemeen krijg ik het meestal op mijn heupen want zoals iemand al zei, je moet er voor in de stemming zijn. Dat is me ondanks herhaalde pogingen (weliswaar maar vier) totaal niet gelukt. Ik heb liever dat het vooruitgaat met een haast knapperig geluid.

Ik houd absoluut niet van het geluid en/of de geluidsmuur gepresenteerd op dit album, het superlage tempo van dit album op zijn geheel en het sporadisch aanwezig gekrijs. Het duurt me ook veel te lang om er mijn volle aandacht bij te houden. Toch is het niet al kommer en kwel geweest, aardige momenten hoorde ik in Burning in the Undertow.

Het was niet echt mijn ding, my cup of tea, mijn ding. Hoed af voor de liefhebbers hiervan maar ik sluit af met de woorden: voor de liefhebbers zeker? Deze brei maakte me maar weinig blij.

The Brood komt uit Venice Beach, Californië en dit is hun eerste en enige plaat... vooraleer ze overgaan in het bekendere Uncle Slam. Goed, zo wereldschokkend is dat nieuws ook niet maar... zanger/gitarist Jon Nelson en drummer Amery Smith hebben in de jaren tachtig nog vertoefd in een andere band uit dezelfde stad, namelijk Suicidal Tendencies. Op officiële albums staan ze echter niet. Nog muzikanten van Uncle Slam hebben de overstap gemaakt naar Suicidal Tendencies: bassisten Bob Heathcote en Louie Mayorga.

Dit is een mix van Thrash Metal en Crossover met uitzondering van het kalme akoestische Hidden Fears als opstapje naar The Fine Line. Meer dan eens lijk ik in het stemgeluid van Jon Nelson het stemtimbre van ST-zanger Mike Muir te horen, of het moet spoken in mijn hoofd. Toffe plaat dat een beetje bekender mag worden, zeker bij de fans van de vroege Suicidal Tendencies.

Ik ben verkocht, niettegenstaande de misleidende bandnaam en het blijkbaar foute imago (wat is er nu verkeerd met een beetje bloed?) word ik gehypnotiseerd door de aanwezige melodie- en gitaarlijnen. Heerlijke warme productie, zo seventies alvorens de producers een grote bek en een nog grotere nek kregen en de boel naar de Filistijnen begonnen te helpen. Een productie met ballen, gezond verstand en liefde voor het vak hoor ik hierop en ik geniet.
Iemand liet hier al de naam Thin Lizzy vallen, een groep die beroemd is voor zijn vele twingitaarwerk. The Devil's Blood is anders dan Thin Lizzy maar die gitaren zorgen bij mij voor evenveel plezier als bij Thin Lizzy en die laatstgenoemden konden er ook wat van, hoor! EP staat al op de luisterlijst en ik houd deze muzikanten in het oog.
Voor dergelijke groepen, albums en ontdekkingen zijn topics als het Rock Album van de Week zo interessant.

Inzending in onze topic Het Metal Album van de Week vanwege collega Guardian of Isis. Zou ik dit hiervan gehoord hebben zonder onze topic? Neen. Zou ik dit aanschaffen? Waarschijnlijk wel. Heel creatieve muziek, liefst met tekstvelletje in de hand, vereist de nodige aandacht. Deze heeft dat gekregen, vele draaibeurten, in de auto, op het werk, in de mp3-speler. De cleane zang doet mij soms denken aan de zanger van Coheed & Cambria, maar het sporadische geschreeuw vind ik hierop niet passen. Ik hoor (of het moet zijn dat ik potdoof word) wel stukken van Coheed & Cambria, maar voor de rest vind ik wel origineel: bijzonder druk, bijzonder veel breaks maar het ik kan hier wel hebben.

Na vijf studioalbums (Always, Almost a Dance, Mandylion, Nighttime Birds en How to Measure a Planet?) komt deze eerste liveplaat uit. Het album is opgenomen in de Paradiso te Amsterdam , alleen Rescue Me en Strange Machines zijn opgenomen in de 013 in Tilburg. Enkel de laatste drie (tevens heel knappe) albums zijn vertegenwoordigd: zes nummers van How To Measure a Planet?, twee nummers van Nighttime Birds (On Most Surfaces en Nighttime Birds) en twee nummers van Mandylion (Strange Machines en Sand and Mercury).
Opnieuw sterk ingespeeld door de heren met prachtige zang van Anneke Van Giersbergen: ze haalt vlot alle noten in alle hoogtes. Het is moeilijk kiezen tussen de verscheidene nummers om een favoriet aan te duiden, maar ik ben toch bijzonder opgetogen met de live-versies van On Most Surfaces, Liberty Bell, Nighttime Birds en Sand and Mercury, vandaar onder andere ook deze hoge notering. Oh ja, ik heb die bloody digibox-uitvoering met een andere hoes. De hoes die hier op de site staat, is pagina 1 van het begeleidend boekje en de huidige hoes is eigenlijk mooier, dus laat maar staan. Heerlijk sfeervolle liveplaat.

Met A Noise Severe en deze TG25 Live at Doornroosje ploften onlangs twee livealbums van The Gathering op mijn deurmat, nou ja op die van het werk want ik laat alles naar daar versturen. Ik heb best veel van The Gathering in mijn bezit maar dan enkel van de periode Mandylion tot en met If_Then_Else.

Livealbums koop ik met heel veel plezier, het laat volgens mij horen hoe goed een groep of artiest echt is en als ze hun studioprestaties kunnen overtreffen beleef ik er nog meer plezier aan. Echter, ik denk dat dit mijn eerste livealbum is met een bijzonder kenmerk, de aanwezigheid van tal van ex-groepsleden.

En het heeft geweldig gesmaakt, setlist is verre van verkeerd maar de muziek vond ik bijzonder betoverend en de zangprestaties van alle zangers bijzonder mooi, zeker als ze samen zingen. Een hoge score kreeg deze al bij het beluisteren van de mp3, nu heb ik “The Real Thing” in huis en het klinkt als een klok. De studioalbums van de mij minder bekende periode vliegen op mijn lijst.

Ik moet bekennen dat ik na het album If Then Else (2000) The Gathering een beetje uit het oog verloren ben, niet met opzet maar het is gewoon gebeurd. Ik heb dit album deze week een paar draaibeurten gegeven en het is me bevallen. De nieuwe zangeres doet het heel goed: de eerste keer dacht ik dat ze net de hoge zang aankon, maar nu besef ik dat ze een goede keuze hebben gemaakt: ze heeft het stembereik van Anneke maar een ander timbre.
Het album begint heel lekker met een instrumentaal nummer When Trust Becomes Sound, Treasure en het up-tempo All You Are. Titelnummer The West Pole bevestigt hun kunnen.
Het middenstuk van het album (nummers vijf tot en met acht) is allemaal heel mooi maar iets te rustig voor mijn gading, dus nog een paar luisterbeurten gunnen. Het album sluit mooi af met One Spoke en A Constant Run. Mijn favorieten zijn All You Are en A Constant Run maar ik ben blij met deze plaat van The Gathering en het wordt tijd dat ik eens Souvenirs en Home in huis haal.

Kijk, wij zijn 2018, niet 1988. Mocht ik in de jaren tachtig mee geheuld hebben met de wolven omtrent de aanwezigheid van dames in Rock en Metal, dan kan ik zeggen dat het mij al lang geen bal meer kan schelen of het een man of vrouw is die zingt of speelt.

Daarom begon ik zonder vooroordelen aan dit album en zou het ongepast zijn om te zeggen: “Verrassend goed”. Ik vind dit een heel mooie plaat, heel goed ingespeeld met heel veel aandacht voor de typische gitaarlicks en gitaarsolo's, die de meeste Iron Maiden fans uit het hoofd kennen. Het duurt even om te wennen aan de zang want wij zijn nu eenmaal Paul Di'Anno en Bruce Dickinson gewoon, maar vanaf dan is het achterover leunen tot die glimlach verschijnt. Immers, het is een selectie nummers uit de eerste zes albums van de Magische Zeven, dus niets uit Seventh Son maar wel alles uit het beste decennium voor mij.

Voor de twijfelaars onder ons, inderdaad, de hoes is van “hem”, Derek Riggs. Meer info: The Iron Maidens - World's Only Female Tribute To Iron Maiden at Discogs.

“Ga dat album eens reviewen” heet de topic waaraan ik sinds kort ook aan meedoe en de opdrachten die ik kreeg, bleken heel leuk. Ook deze “Are You Experienced?” van een hele grote meneer: Jimi Hendrix. Natuurlijk vergeten we zijn begeleidingsband niet: Noel Redding (bass) en Mitch Mitchell (drums). Collega’s, dit zijn belangrijke namen in de (muziek)geschiedenis. Over naar dit debuutalbum van The Jimi Hendrix Experience.
Wat kan ik zeggen over de individuele nummers wat al niet eerder werd gezegd? Hier staan zoveel klassiekers en superieure staaltjes muziek op: Foxy Lady, Red House (prachtig hoe Jimi de blues speelt), Fire en dan komt … Hey Joe: prachtig staaltje kunst. Die solo doet alle haar op mijn lijf rechtstaan. Stone Free swingt als de spreekwoordelijke tiet en Purple Haze: adembenemend. Nog zo’n hoogtepunt: Wind Cries Mary.
Een nummer gaat er bij mij moeilijk in: Third Stone from the Sun. Prachtig gitaarwerk in het begin, maar dan wordt het een beetje te psychedelisch (die stemvervorming) voor mij. Wellicht was het eten op de dag van de opname een beetje te veel gekruid of zaten er te veel paddestoelen in…
Ik bewonder vooral het vloeiende spel van de muzikanten en natuurlijk van Jimi: het komt zo natuurlijk over, het is alsof hij niet de minste moeite moet doen om dit klaar te spelen, hij speelt niet de muziek maar de muziek bespeelt hem. Raar gezegd maar ja, spontaan. Hoe hij het ene moment zo verschroeiend uit de hoek kan komen en dan speelt hij opeens zo teder, het zorgt ook voor de enorme afwisseling op dit album.
Een bijzonder woord van dank aan Oldfart voor het geleverd werk hier op MusicMeter, neem allemaal maar eens een kijkje bij zijn berichten over Jimi Hendrix. Move over, rover, and let Jimi take over!

Even de aandacht vestigen op deze plaat van zanger-gitarist Adam Agius, vroeger de leidende figuur van de eveneens Australische band Alchemist (1987-2010), welke één van mijn favoriete albums ooit heeft gemaakt, het magistrale Organasm.

Opnieuw is dit inventieve, progressieve Death Metal met heel veel twists and turns, hypnotiserende grooves en talloze breaks. Niet zo gemakkelijk te doorgronden maar eens dat gebeurt, ontdek je weer een fijne plaat van een band die de welgekomen voortzetting is van Alchemist. Beide groepen hebben niet alleen die geweldige frontman gemeen maar ook die indrukwekkende mix aan stijlen. Let eens op het nummer A Breathing Aparatus.

Collega Lonesome Crow moet ik feliciteren met zijn bijzonder gedetailleerd stukje en ik kan me er merendeels in vinden. Dit album ken ik ook al meer dan twintig jaar, dankzij tapetrading met een even hevige Michael Schenker fan en sinds gisteren heb ik deze op vinyl kunnen scoren, jihaa! Ik heb toch dikwijls gefronst bij de soms tegen vals aanleunende zang van Gary Barden, de irritante mix van deze plaat en een aantal simpele deuntjes. Ik veerde op bij de solo van The Dogs of War, de instrumental Captain Nemo en Red Sky. Dit zijn de nummers die ik zou gebruiken voor mijn Michael Schenker playlist. Al bij al een kleine domper na de eerdere topalbums. Eigenlijk zorgen de gitaarsolo's voor de (aanzienlijke) meerwaarde bij vele nummers op dit album. De fade-outs op vele nummers zorgen voor moordneigingen... Een drieke.

Opvolger van het bejubelde debuut met onder andere de betreurde drummer Cozy Powel. Blijkbaar kan dit album gedateerd worden genoemd, omdat het jaren tachtig hardrock is. Ik vind het gewoon fijne hardrock, daar zorgen de heren muzikanten wel voor. Michael Schenker strooit zoals altijd perfect verzorgde solo's uit, met begin, midden en einde. Het zijn verhaaltjes op zich en doen de song nooit geweld aan. Zwak punt op dit album vind ik wel de zang van Gary Barden: soms haalt hij het net en hoor ik bijna een valse noot. Genoeg klassenummers hierop, maar On and On blijft de topper.

Een blik op Wikipedia leert dat de opnames dateren van 13 januari 2010, plaats van optreden was de Nakano Sunplaza in Tokyo, Japan, gelegenheid was de toer voor hun dertigjarig bestaan, want hun eerste album kwam uit in 1980. Drie van de vijf leden doen hierop ook mee, gitarist Michael Schenker, zanger Gary Barden en drummer Simon Phillips. Nostalgie troef op dit album, wat wil je?

De eerste twee spontaan opgekomen woorden: onverwacht goed. De reden hiervoor is zanger Gary Barden, de vaak-net-niet-zanger, maar hier laat hij grotendeels de hogere uithalen weg die hij dertig jaren geleden ook al niet haalde. Hij laat het publiek ook een handje helpen. Het is een verstandige zet van hem wat mijn luisterplezier verhoogt. Michael Schenker is Michael Schenker: gedreven bezig met prachtige solo's. Het is weer volop genieten van zijn gitaarcapriolen, zeker bij het magistrale Rock Bottom.

Onlangs heb ik drie boxen gekocht (en besproken) van UFO, The Chrysalis Years 1973-1979, The Chrysalis Years Vol. 2 1980-1986 en On Air (at the BBC 1974-1985), telkens voor lage prijzen op Wowhd tijdens een kortingsweekend. Op het internet ontdekte ik deze box welke ik toevoegde op MusicMeter en op mijn verlanglijst bij Wowhd.

Tijdens mijn jaarlijkse Helvetische zomervakantie spring ik altijd eens binnen in de Mediamarkt van Conthey, op tien kilometer van Sion. Nooit heb ik iets gekocht wegens het beperkte assortiment en de prijzen, niet geholpen door de sterke lokale munt. Deze box met 5 cd's lag daar voor 20 CHF, omgerekend 16,50 eur, dus aan “Wowhd-prijzen”. Kopen natuurlijk en schrappen van mijn verlanglijst.

Michael Schenker (°1955) is naast de broer van Rudolf (Scorpions) en Barbara (ex-Viva) een veelzijdige gitarist die een grote invloed had op de prima muziek van UFO in de periode 1973-1979. In 1972 speelt Michael Schenker op het debuutalbum Lonesome Crow van Scorpions, waar hij in 1973 door UFO wordt weggeplukt. In 1978 verlaat hij UFO op het einde van de Obsession toer om zich op een solocarrière te storten, na het album Lovedrive te hebben opgenomen met Scorpions in 1979.

Deze stevige jewel case met begeleidend boekje van 16 pagina's met foto's en korte biografie van deze periode bevat in chronologische volgorde de albums Michael Schenker Group (1980), MSG (1981), One Night at Budokan (live 1981), Assault Attack (1982), Built to Destroy (1983) en Rock Will Never Die (live 1984), naast een aantal extra's waarop ik nader zal ingaan. Van de 69 nummers staan er namelijk 12 nummers niet op mijn respectievelijke reguliere Chrysalis uitgaves op vinyl.

Over de zes albums ga ik dit zeggen, niet alle nummers zijn even sterk en Michael is niet altijd gelukkig geweest in de keuze van zijn zangers. Van de zes albums in deze box werden er vijf ingezongen door Gary Barden die het live soms moeilijk had, enkel het album Assault Attack werd ingezongen door Graham Bonnet (ex-Rainbow enzovoort) en deze laatste heb ik niet zo hoog zitten. Daartegenover staat het werkelijk uitmuntend gitaarspel van Michael Schenker die weet hoe een goede gitaarsolo in dienst van een echte song klinkt.

De extra's dan maar...

Op de eerste schijf (1–15) staan zes nummers van een optreden in de Manchester Apollo op 30 september 1980, laat daar nu toevallig van datzelfde optreden zes andere nummers (waaronder vier van UFO) staan op de remaster uit 2009 van het tweede album MSG uit 1981, wat voor gemengde gevoelens zorgt. Er is immers nog plaats op schijf twee met zijn 52 minuten, dus misschien kon het volledige optreden erop. Het gaat om goed klinkende opnames in de bezetting Michael Schenker, Gary Barden, wijlen Cozy Powell, Chris Glenn en Paul Raymond. Hoogtepunt hierop vind ik nog altijd het magistrale UFO nummer Rock Bottom in een tien minuten versie. Opmerkelijk is tevens een zeldzame liveversie van Tales of Mystery. Beide nummers stonden een jaar later niet op de setlist voor het eerste livealbum One Night at Budokan, waarop nog één UFO nummer overbleef in het overbekende Doctor Doctor.

Op de tweede schijf (16–27 ) staan vier extra's. Dit zijn twee live B-sides van de single Cry for the Nations in de vorm van Armed and Ready en het instrumentale juweeltje Into the Arena. Verder staan hierop nog de “radio edit” van Cry for the Nations dat met anderhalve minuut werd ingekort en een drie minuten kortere versie van Let Sleeping Dogs Lie dat op een flexi-single van het magazine Sounds verscheen en later in een volledige versie op het navolgende tweede album MSG. Ingekorte versies zijn veelal weinig interessant en dat is hier niet anders.

De derde schijf (28–41) bevat geen extra's, enkel het livealbum One Night at Budokan. De vierde schijf (42–55) bevat de B-side Girl from Uptown van de single Dancer. De vijfde schijf (56–69) bevat als extra het nummer Armed and Ready, maar dan een “radio remix” dat op een videospelletje staat, met name Guitar Hero: Metallica. Videospelletjes zijn niet aan mij besteed.

Voor mij persoonlijk is dit een interessante aankoop, spijts ik de albums reeds heb en de extra's niet zo talrijk zijn. Het pakket is voor die prijs interessant en nu heb ik die periode van Michael Schenker niet alleen op vinyl maar nu ook op cd. Wel dient ieder mogelijk geïnteresseerde ermee rekening te houden dat een verzamelaar nooit compleet is of dat een aantal extra's misschien al zijn verschenen op de diverse heruitgaves die haast ieder album kent. Kijk zeker eens goed naar de remasters uit 2009. Maar het is Michael Schenker, mijn favoriete gitarist, en ik ben blij met mijn aankoop.

Twee jaren geleden zei ik "mooi" debuutalbum, ik wil dit aanpassen naar klasse-album, want spijts de mindere productie klinkt dit als een klok: de songs passen wonderwel bij elkaar als een geheel, het gitaarspel van Michael Schenker is top, dit album bezorgt mij een goed gevoel en dat is een prestatie want mijn ochtendhumeur kan legendarische proporties aannemen .
Dit is mijn favoriete gitarist, dames en heren, Into the Arena toont dit maar al te duidelijk aan: een instrumentaal nummer met een duidelijke lijn, struktuur, melodie en passie. Geen ellenlang gefreak bij Michael Schenker, dit is een supergitarist van de oude stempel: vurige solo's maar altijd in dienst van de song.
Klein minpuntje blijft voor mij zanger Gary Barden, in de studio haalt hij het nog maar live komen zijn tekortkomingen duidelijk te voorschijn. De andere heren muzikanten leveren echter een topprestatie af: Cry for the Nations, Into the Arena, Lost Horizons. Collega's, je hoeft echt geen hardrocker of metalhead te zijn om hiervan te kunnen genieten. Ik nodig u uit, kom eens proeven!

Twee woorden van dank aan collega's liefkleinhertje en Von Helsing, respectievelijk voor de korte bespreking en voor de goede tip maar voorlopig zie ik deze box enkel nog op Amazon blinken voor een stevig zakje Euro's. En dan is het best jammer dat ik deze nooit ben tegengekomen rond de tijd van uitkomen, hoewel... de titel zegt het zelf, het is een Official Bootleg met zijn nadeel en voordeel. Nadeel is het vaak mindere geluid, voordeel is het maar al te vaak rauwe geluid. Laten we een kat een kat noemen, vele livealbums hebben de nodige opfrisbeurten ontvangen alvorens te verschijnen.

Schijf één met zijn dertien nummers heeft de ondertitel “Live At Hammersmith 25th September 1980 “ en daar valt meer dan eens op hoe zanger Gary Barden vaak door de mand zakt bij de hoge tonen, iets waar de huidige oudere Barden minder mee worstelt ook al omdat hij nu slimmer is geworden. Speciaal hierop vind ik de live uitvoering van Tales of Mystery, een nummer dat volgens mij niet zo vaak werd gespeeld. Het nummer heb ik live enkel op de box The Chrysalis Years met opnames in de Manchester Apollo op 30 september 1980.

Schijf twee met opnieuw dertien nummers heeft de ondertitel “Live At The Osaka Festival Hall 19th August 1981 (Afternoon Show)” en... bevat maar één UFO nummer meer, namelijk het klassieke Doctor Doctor. Logisch want in 1981 was het tweede MSG album uitgekomen. Dat Gary Barden opnieuw niet foutloos is, hoeft geen verbazing te wekken maar dat Maestro Schenker in het begin hier en daar ook steken laat vallen, is toch verrassend. Samenspel en balans lijken mij niet zo goed.

Schijf drie met nu eens veertien nummers heeft als ondertitel “The Osaka Festival Hall 19th August 1981 (Evening Show)” en bevat bijna dezelfde setlist als de Afternoon Show maar wel met het instrumentale Courvoisier Concerto, genoemd naar één of andere sterke drank. En dan is de hamvraag: gaat zanger Barden dat aankunnen, twee shows op één dag? Het valt beter mee dan verwacht en ik kan wel genieten van deze show. De hoge noten haalt hij nog steeds niet zuiver en hij klinkt een beetje rauwer naarmate het optreden vordert, On and On iemand? Never Trust a Stranger gaat op grandioze wijze de zang-mist in. Tales of Mystery doet hij dan weer beter.

Schijf vier bevat elf nummers, de ondertitel “Live At The Reading Festival 29th August 1982 “ en de speciale “Reading Surprise Surprise” aankondiging van Gary Barden. Een goed concert is dit met het beste geluid van het globale pakket én het meest enthousiaste doch accurate samenspel. Ik merk op dat een groot gedeelte van deze opnames reeds is verschenen: Michael Schenker Group - BBC Radio One Live in Concert (1995). De dvd laat ik in mijn betoog voorlopig buiten beschouwing, die vind ik wel op Youtube.

Opnieuw zeg ik, dit is niet essentieel, dat is enkel de gezondheid. Binnen en buiten UFO is er meer dan genoeg live materiaal van Michael Schenker voorhanden, dus de keuze blijft persoonlijk. Dit is interessant, voor een normale prijs, doch niet voor de hoge prijs die men vaak aan de verzamelaars wil vragen. Ik heb niet echt een voorliefde voor die streaming diensten maar nu knik ik even naar Spotify waar ik deze box wel vond. Binnenkort komt er een nieuwe uit van Michael Schenker, namelijk Michael Schenker Fest "Live" Tokyo. Daar ben ik razend benieuwd naar, kijk maar eens op het web wie allemaal meedoet en trek grote ogen!

“Kiss my aura . . . Dora . . .”

Op deze site staat het werk van Frank Zappa bij Frank Zappa zelf, The Mothers of Invention en Zappa / Mothers. Het is eventjes zoeken wil je het pad chronologisch blijven volgen maar daarvoor bestaan ook andere sites. Een beetje Pietjesprecies van mijn kant, het is een kwestie van karakter.

Dit is etappe zeventien op mijn pad, mijn reis door het universum van de Snor, een reis die alsmaar boeiender wordt want dit is opnieuw een heerlijk en vrolijk album vanaf de speelse opener tot het gezapige Montana. De ene na de andere klassieker volgt elkaar op. Het zijn dan ook nummers die veelvuldig op livealbums te vinden zijn. Wat een ongelooflijk hilarische tekst op Dinah-Moe Humm!

Voorlopig (ook) nog voorbehoud bij de zang van Ricky Lancelotti op de nummers Fifty-Fifty (lekkere jam overigens) en Zomby Woof die me iets te schreeuwerig en koud overkomt op een warm klinkend album. Dit wordt wel één van mijn favoriete Zappa’s tot nu toe, samen met Hot Rats, dus het krijgt meer dan een vier!

The Grand Wazoo is een grotendeels instrumentaal album met hier en daar een klein fragment zang. Dit album bevalt me wel met zijn blazerssectie en gitaarsolo’s. Vanaf het begin hoor ik in het titelnummer uitmuntende jazzy muziek met een lekker tempo. Ik mis totaal geen zang.

For Calvin (And His Next Two Hitch-Hikers) bevat enkele strofen zang maar laat verder alle ruimte aan de heren muzikanten. Het nummer heeft toch een rare ondertoon. Ik hoor het minder graag, zal wel binnen een paar maanden of jaren wel veranderen. Cletus Awreetus-Awrightus heeft voor mij smakelijk pianowerk. Eat That Question is mijn speciaal geval op dit album, free jazz met een prachtige gitaarsolo. Mooi trompetspel op de afsluiter.

Bij Hot Rats heb ik een eulogie afgestoken over Frank Zappa als gitarist, nu doe ik een klein woordje voor drummer Aynsley Dunbar. Ik wist dat hij heeft samengewerkt met Michael Schenker en met David Coverdale (van Whitesnake), over zijn uitvoerig werk voor Frank Zappa wist ik tot voor kort niets. Hij heeft aardig wat albums ingespeeld voor hem en zijn drumwerk is hierop heerlijk vloeiend en gloeiend. Schitterende drummer.

Opnieuw een uitstekend album met rijke sfeervolle muziek, ideaal om rustig wakker te worden op een zondagochtend na een avondje uit met te veel (hoewel…) Belgische streekbieren. Het moet niet altijd Metal zijn… Opnieuw een vier.

Meer uitleg omtrent deze plaat staat op de wiki-link, Beat the Boots - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en op deze link, FZ discography - globalia.net. Dit is de zesde plaat uit een collectie van 8 albums onder de naam “Beat the Boots”. Bij 'Tis the Season to Be Jelly gaat het om opnames van the Mothers of Invention op 30 september 1967 in de Konserthuset in Stockholm, Zweden.

Ten tijde van de opnames waren nog maar Freak Out! en Absolutely Free uitgekomen. Het gaat dus om de oer-Mothers of Invention vóór de Flo & Eddie periode. Het is een heel korte plaat en ik vind het een redelijk optreden spijts de bootlegkwaliteit van het geluid. De eerste negen nummers nemen een kleine dertien minuten in beslag en bevatten slechts twee eigen nummers (You Didn't Try to Call Me van Freak Out en Big Leg Emma van Absolutely Free) te midden van covers. Twee opmerkelijke nummers vormen de hoofdmoot en het einde van dit album. Het smakelijke King Kong staat op het Zappa album Lumpy Gravy met het verschil dat deze versie een kwartier duurt. It Can't Happen Here komt van het Mothers album Freak Out en is ook fel uitgebreid maar bevalt mij veel minder door het gekrijs, gebrabbel en gefreak. Van deze bootleg onthoud ik toch vooral King Kong.

Tweede album op mijn lijst tijdens mijn Zappa-maand en de lijn wordt doorgetrokken hoewel de “zang” mij meer moeite kost, ik erger er mij soms aan. De teksten lijken mij ook geschifter te worden. Ik heb de versie met vijftien nummers beluisterd.

Ik snap die groenten-suite niet, zal wel een vorm van humor of politieke satire zijn. Eerste hoogtepunt voor mij is het instrumentale Invocation & Ritual Dance of the Young Pumpkin, waarin een geweldig stuk muziek wordt gespeeld. Dan bevalt de tweede helft van dit album mij beter met uitzondering van America Drinks. Brown Shoes Don't Make It is en blijft een bizarre ervaring.

Samen met het debuut had ik oorspronkelijk de helft gegeven, ik geef opnieuw een klein duwtje omhoog. Ik sluit niet uit dat er later nog meer bijkomt. Frank Zappa krijgt een verslavende werking…

“I've been informed that when the guy comes out that beats the gong we have to stop playing, because the subways around here shut down early. We'd like to thank you very much for coming to our concert and say goodnight. Nighty night, thank you.”

Dit is een live-album uit 1993 met The Mothers of Invention tijdens een optreden in de Royal Festival Hall in London op 25 oktober 1968. Geen collage van diverse opnames zoals met de YCDTOSA-reeks, maar een doorlopend optreden.

Na een kort raar instrumentaal intro start een soort toneelspel, binnenpretjes bij de groepsleden en publiek, rake tussenkomsten van Frank Zappa zelf, abstrakte stukken muziek (Like It Or Not, Holiday in Berlin, The Rejected Mexican Pope Leaves The Stage, Undaunted The Band Plays On, Agency Man) maar een beetje saai zonder beelden erbij ofwel is mijn verbeeldingskracht definitief om zeep geholpen door tv, internet en weet ik veel. Nummer één vormt de “Prologue” en nummer tien vormt de “Epilogue”, einde van een reeks nummers waar ik geen warme gevoelens bij heb. Goed, het was eens iets anders, ik heb ervan geproefd, ik heb mijn bord leeg gegeten maar het heeft niet zo gesmaakt.

Vanaf nummer elf wordt de ene na de andere beter smakende schotel voor mij neergezet. Zou je na de eerste tien “nummers” denken dat je met een bende onnozelaars te maken hebt (toch mijn initieel gedacht), dien je vanaf nummer elf die mening bij te stellen: er wordt goed gemusiceerd (mooi woord, hé?) en er wordt bijzonder weinig gesproken en/of gezongen. Let’s Make the Water Turn Black, Harry You’re a Beast en Oh No blijven fantastisch. The Orange County Lumber Truck (Part II) is prachtig.

Als ik moet kiezen tussen The Mothers of de solo escapades van Frank Zappa, kies ik voor deze laatste. Ik beklaag me niet het beluisteren van dit album, maar ik heb beter gehoord: Fillmore East June 1971, Roxy & Elsewhere, iemand? Eerste helft magere score, tweede helft compenseert dit ruimschoots.

Vier maanden na zijn soloalbum verschijnt een nieuw album van The Mothers, deze Burnt Weeny Sandwich, en ik vind het minder dan Hot Rats, kan haast niet anders. Ik doe dit misschien onrecht aan door Frank Zappa solo te willen vergelijken met The Mothers. Moet ik afleren.

WPLJ is de afkorting voor White Port & Lemon Juice en kan er mee door. Samen met Valarie zijn het de enige nummers met zang, wat ik eerlijk gezegd niet mis als ik terugdenk aan de vorige Mothers albums. Op Overture to a Holiday in Berlin hoor ik stukken die mij vals in de oren klinken, bewust of onbewust? Theme from Burnt Weeny Sandwich kan wel mijn goedkeuring wegdragen, heerlijk gitaargeluid, een constante op zijn latere albums. De twee delen van Igor’s Boogie doen mij niets. Het “echte” Holiday in Berlin is dan weer veel beter. The Little House I Used to Live In is een vol bord en bestaat uit meerdere delen, moet ik nog aan wennen want het duurt me iets te lang.

Ik doe er iets bij qua sterren, hoewel het ook zo belangrijk niet is. Voor mij is dit het eerste Mothers album waar ik me minder enerveer wegens het grotendeels ontbreken van flauwe kul, gesproken stukken of gewauwel, zaken die me soms tegenstonden op de vorige albums. Let the music do the talking.

Stap vier in mijn reis doorheen het Zappa Universum. Mijn maag draait meestal bij dergelijke liedjes met dergelijke teksten. Het is maar dat ik ondertussen weet dat Mr. Zappa zijn sarcastisch kanon bovenhaalt of ik zou dit moeilijk verteerd hebben. Qua muziek denk ik aan bubblegum rock van de jaren vijftig. Op Wikipedia lees ik doo wop, nog nooit van gehoord. Cheap Thrills vind ik tof wegens het uptempo karakter, de rest vind ik niet echt speciaal.