Obey Cobra, een Britse band die bekend staat om hun avant-gardistische benadering van muziek, heeft onlangs hun nieuwste album ‘Mwg Drwg’ uitgebracht. Deze formatie weet zich te onderscheiden door hun unieke mix van genres, waarbij ze moeiteloos elementen van shoegaze, noise rock en psychedelica samenvoegen. Dit album neemt de luisteraar mee op een sonische reis die zowel intense uitbarstingen als contemplatieve momenten bevat.

Blank Tape – Het album opent krachtig met dit nummer. De strakke ritmes en gedurfde gitaarpartijen creëren een opwindende start die direct de aandacht grijpt. Het is een stevige introductie die de toon zet voor wat komen gaat.

Ten of Wands – Hier worden we getrakteerd op gruizige klanken en mooie zanglijnen. Het nummer bouwt op naar volumineuze uitbarstingen die een aangename dynamiek aan de compositie toevoegen. De balans tussen rust en explosiviteit is indrukwekkend.

Gnostic Shock – Dit is een van mijn favorieten op het album. De stevige riffs en de bijtende energie zorgen voor een meeslepende luisterervaring. Het nummer heeft een onmiskenbare bite die Obey Cobra’s kracht als band benadrukt.

Blue Hour – Dit langzamere, dreigende nummer onderscheidt zich door zijn gruizige texturen en etherische zang. Het bouwt een atmosfeer op die zowel intrigerend als beklemmend is, perfect voor een diepere luisterervaring.

Kali Yuga – De trage, rafelige aanpak van dit nummer blijft hangen in de geest. De donkere ondertonen en langzame opbouw zorgen voor een introspectieve sfeer die bijblijft.

Ai Gf – Dit nummer biedt een moment van rust te midden van de intensiteit. De zachte melodieën en serene sfeer geven de luisteraar de kans om even op adem te komen.

Tolerance Break – Dit nummer spreekt me iets minder aan. Het is wat zachter en de drums nemen te veel de overhand, wat ten koste gaat van de melodische balans.

Home Wrecca – Hier keert de bite terug met een muur van geluid die doordringt tot de kern. De overvloed aan noise-elementen creëert een intensiteit die de luisteraar volledig opslokt.

Half Smile– Hoewel dit nummer stevig is, ontbreekt het wat aan melodie. Het mist net dat beetje extra om echt memorabel te zijn.

Mwg Drwg – Het titelnummer weet niet echt spannend te worden, maar de mooie zang maakt veel goed. Het is een degelijk stuk dat echter niet de hoogtepunten van het album bereikt.

Blackweir – Helaas is ook dit nummer traag en mist het de bite die Obey Cobra zo goed kan leveren. De langzame opbouw slaagt er niet in om dezelfde impact te hebben als de eerdere nummers.

Conclusie – ‘Mwg Drwg’ is een album met twee gezichten. Het eerste deel bevat vonkende, energieke tracks die de kracht en creativiteit van Obey Cobra laten zien. Jammer genoeg verliest het tweede deel van het album wat van deze energie met trage, minder spannende nummers. Desalniettemin blijft het een indrukwekkend werk dat de veelzijdigheid van de band onderstreept.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Omnia is een Nederlandse band die al sinds 1996 actief is en bekend staat om hun unieke muziekstijl. Ze combineren folk, pagan en wereldmuziek, en maken gebruik van traditionele instrumenten zoals de harp, didgeridoo en fluit. Hun muziek is geïnspireerd door oude culturen, mythologie en de natuur. Dit hoor je goed terug in hun liedjes en teksten. De band heeft een duidelijke boodschap over het belang van de natuur en het milieu, en hun optredens zijn vaak spiritueel en vol energie. Omnia heeft een grote groep fans die houden van alternatieve muziek en een diepe verbinding met de natuur zoeken.

In 2007 bracht Omnia het live-album Alive! uit. Dit album vangt de sfeer van hun optredens perfect. De energie van hun concerten, de unieke mix van verschillende muziekstijlen en hun spirituele boodschap komen hier goed naar voren. Op het album staan zowel oude favorieten als nieuwe nummers, allemaal uitgevoerd met de bekende traditionele instrumenten van de band. Het album Alive! is een aanrader voor iedereen die de live-ervaring van Omnia wil herbeleven of voor wie hun muziek voor het eerst ontdekt.

De nummers op het album
Witches Brew
Dit nummer is een van de beste folk tracks die ik ken. Het zit vol energie en de melodie blijft je bij. Zoals de titel al verklapt, gaat de tekst over heksen die een magisch brouwsel maken. Ze gooien allerlei vreemde ingrediënten, zoals slangen en padden, in hun ketel. Terwijl ze rond de ketel zingen, roepen ze keer op keer "double double toil and trouble", waarmee ze de kracht van hun spreuk versterken. De sfeer van het nummer is magisch en meeslepend.

The Raven
Dit is een rustige en ingetogen track, maar vol emotie. De zang is zo krachtig dat het je diep raakt. Het verhaal gaat over een man die treurt om zijn verloren geliefde Lenore. Midden in de nacht wordt hij gestoord door een kloppend geluid. Een raaf verschijnt en blijft alleen het woord "Nevermore" herhalen, wat de man in een nog diepere wanhoop stort. De raaf staat symbool voor zijn verdriet en het verlies van hoop. Dit nummer heeft een melancholische sfeer die onder je huid kruipt.

Alive!
Dit nummer is muzikaal gezien een hoogtepunt op het album. De didgeridoo en de prachtige samenzang zorgen voor kippenvel. De tekst van het lied gaat over de verbondenheid met de natuur en de vreugde van het leven. Het roept op om de kracht van de natuur te voelen, de muziek te ervaren en je levend te voelen. Vana Dea, de godin van de lente, wordt in het refrein geprezen, wat een speelse en levendige sfeer creëert.

Were You at the Rock?
Dit is een kort instrumentaal nummer dat als intermezzo fungeert. Het nummer is niet heel bijzonder en doorbreekt helaas de flow van het album. Jammer, want het had meer potentie kunnen hebben.

Richard Parker’s Fancy
Nog een instrumentaal nummer, maar deze heeft meer kracht en diepgang dan het vorige. De stijl doet me denken aan Flairck maar ook aan Jethro Tull. De combinatie van verschillende muziekstijlen maakt dit nummer interessant.

The Elven Lover
Dit nummer is de (oorspronkelijke) folk-versie van het bekende "Scarborough Fair". Een ode aan de markt van weleer. Waarschijnlijk geschreven rond 1670. De tekst gaat over een verloren liefde, waarbij de geliefde onmogelijke taken moet uitvoeren om de liefde terug te winnen. Door het herhalen van kruiden als peterselie, salie, rozemarijn en tijm, wordt het nostalgische gevoel versterkt. De tekst verweeft tegelijkertijd beelden van oorlog, natuur en verdriet, wat zorgt voor een diepere betekenis.

Satyrsex
Dit is weer een instrumentaal nummer met een vleugje Flairck. Het is een nummer waar je wel in de juiste stemming voor moet zijn. Het heeft een speelse, maar ook wat eigenzinnige sfeer.

Equinax
Dit instrumentale nummer begint met een oosterse klank, wat meteen de aandacht trekt. Daarna volgt een rustig ritme, als een kabbelend beekje met hier en daar een stroomversnelling. De zangnummers spreken mij persoonlijk meer aan, maar dit nummer biedt wel een mooi muzikaal contrast op het album.

Fairy Tale
Dit is een rustig en dromerig nummer met een sprookjesachtige melodie. De tekst gaat over een verteller die een kind toespreekt. Hoewel ze door tijd en afstand gescheiden zijn, blijft de liefde bestaan. Het sprookje dat verteld wordt, biedt zowel troost als vreugde, ondanks dat de zomers van hun jeugd zijn vervaagd. Het nummer heeft een intieme sfeer en laat zien hoe muziek en verhalen een brug kunnen slaan tussen mensen.

Conclusie en Aanbeveling
Alive! van Omnia is een prachtig live-album dat de kracht van hun optredens goed vastlegt. Het album combineert verschillende muziekstijlen zoals folk, pagan en wereldmuziek, en laat de spirituele en natuurverbonden boodschap van de band sterk naar voren komen. De variatie van instrumentale en vocale nummers zorgt voor een gevarieerde luisterervaring, waarbij vooral de zangnummers indruk maken door hun emotionele diepgang. Hoewel sommige instrumentale intermezzo's wat minder krachtig zijn, doet dit geen afbreuk aan de algehele ervaring.

Voor fans van Omnia is Alive! een must-have, en voor nieuwe luisteraars biedt het een perfecte kennismaking met hun unieke geluid. Als je houdt van muziek die een diepe verbinding met de natuur en oude culturen uitstraalt, is dit album absoluut een aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Oneohtrix Point Never is het elektronische muziekproject van de Amerikaanse producer, songwriter, en zanger Daniel Lopatin. Lopatin heeft zich ontwikkeld als een vernieuwende artiest binnen de elektronische muziek en staat bekend om zijn bijzondere benadering van het genre. Zijn stijl wordt ook wel hypergrunge genoemd.

Oneohtrix Point Never blijft hoe dan ook een opmerkelijke figuur in de elektronische muziek, zoals opnieuw bewezen wordt op deze EP. Het album start met 'CC', een track die direct een dromerige sfeer neerzet. Het kerkorgel dat halverwege de track kort naar voren komt, voegt een spirituele diepte toe die zowel verrassend als perfect passend is.

'Grey Subviolet' volgt met een iets meer dreigende ondertoon. Het nummer slaagt erin om een gevoel van onbehagen te wekken zonder de luisteraar compleet van zich te vervreemden, een moeilijk evenwicht dat knap wordt gehandhaafd.

'Love in the Time of Lexapro' brengt ons weer terug naar een rustiger, meer contemplatieve staat. Deze track demonstreert zijn vermogen om ambient muziek met emotionele diepgang te creëren die de luisteraar toestaat om te verdwalen in hun gedachten.

Dan 'Sleepdealer', een track die de diversiteit van de componist benadrukt. Het ongewone gebruik van de stem in deze track is zeker interessant, hoewel het misschien niet ieders favoriet is. Het toont echter aan dat Oneohtrix Point Never niet bang is om risico's te nemen met zijn muziek.

'Boring Angel', een track die teruggrijpt naar de roots van de old-fashioned ambient muziek, biedt een hypnotiserend klankbeeld dat de luisteraar kan meenemen op een meditatieve reis. Het is een goed voorbeeld van hoe traditionele elementen vernieuwd kunnen worden in de handen van een meester.

Tot slot 'Lovergirls Precinct', een stuk dat de invloeden van minimalistische componist Philip Glass laat doorschemeren. Deze invloeden geven de track een repetitieve maar betoverende kwaliteit, een waardige afsluiting van een divers en boeiend album.

Samenvattend, 'Ambients' is een EP die de unieke benadering van Oneohtrix Point Never tot ambient muziek toont, waarbij hij een breed scala aan emoties oproept en de grenzen van het genre blijft verkennen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De band OSI (2002-2013) bestond in de basis uit gitarist Jim Matheos (Fates Warning) en toetsenist/zanger Kevin Moore (Dream Theater). OSI stond bekend om hun mix van zware gitaren, elektronische invloeden en introspectieve teksten. Hun muziek combineerde experimentele rock met ambient en industriële elementen. Ondanks hun wisselende line-up bij opnames was OSI een unieke kracht binnen de progressieve muziekscene. Het album Free is het tweede van totaal vier albums.

Opener Sure You Will heeft een aanstekelijk ritme door de diepe baslijn en snelle drums. De tekst lijkt te verwijzen naar een complexe relatie, mogelijk met thema's van manipulatie of controle. Mooi zijn de gitaarpartijen en atmosferische toetsenpartij tegen het eind van de song. (7,5)

Daarna het titelnummer dat thema's van persoonlijke vrijheid en de druk van maatschappelijke verwachtingen verkent. De muziek is stevig met een mix van gitaar en electronica. (7)

Het nummer Go combineert atmosferische klanken met een rustige, maar meeslepende melodie, ondersteund door subtiele gitaarpartijen. De zang is ingetogen en draagt bij aan de introspectieve sfeer van het nummer. De songtekst van Go is poëtisch en enigszins cryptisch, waardoor deze ruimte laat voor interpretatie. (7)

Ook All Gone Now heeft eveneens een vrij cryptische tekst maar lijkt te gaan over het verlies van ideeën of gevoelens en de strijd om deze te uiten of vast te houden. De song is krachtig wat door de stevige gitaar en het sterke ritme wordt benadrukt. De melodie is erg fraai.(8)

Het vijfde nummer Home Was Good beschrijft het thuis zijn en dat het de plaats is waar je het meeste meemaakt. Het beschrijft ook gevoelens van opgesloten zijn en de dagelijkse sleur, met verwijzingen naar technologie en routines die ons leven beheersen. De muziek combineert ambient klanken, sobere zang en ruig gitaarwerk, wat zorgt voor een desolate en atmosferische sfeer. Betoverende track. (8)

Bigger Wave is een nummer met ingetogen zang, een wat trager ritme maar met een stevige gitaarpartij. De tekst verkent het concept van illusie en de angst voor het onbekende. De melodie is aanstekelijk en wat zweverig. (8)

Kicking heeft een fijne aftrap. Een ingetogen melodie en dito zang die spannend klinken. Het nummer heeft een strak ritme en combineert progrock met electronica. De tekst is weer cryptisch en kan gaan om een innerlijke strijd of een strijd binnen een relatie (8)

Ook het 8e nummer getiteld Better heeft een tekst die vatbaar is voor eigen interpretatie. Het lijkt te verwijzen naar persoonlijke fouten en het besef dat men betere beslissingen had kunnen nemen. De exacte betekenis blijft echter open voor de interpretatie van de luisteraar. De muziek is stevig, strak en enigszins opzwepend wen klinkt ondanks het thema opgewekt. (7,5)

De tekst van "Simple Life" drukt een verlangen uit naar een eenvoudig en comfortabel leven, vrij van chaos en onderbrekingen. Ondanks dit verlangen naar eenvoud, vindt de zanger geen rust en stilte in zijn huidige situatie, en zoekt hij troost in muziek. Een nummer met een bijzonder ritme en ‘simpele’ zang. (7)

Once opent voorzichtig en komt langzaam op stoom naar een strak maar simpel ritme. De tekst van het nummer verkent thema's van vergankelijkheid en reflectie. Het lijkt te gaan over het besef dat bepaalde momenten of kansen slechts eenmaal voorkomen en de noodzaak om deze te herkennen en te benutten. Ondertussen heeft het nummer zich verrijkt met een mooie riff en wat meer power. (7,5)

Afsluiter Our Town is een akoestische track met een opvallende banjo. Het nummer klinkt zelfverzekerd ondanks de tekst die gaat over thema's van isolatie en de zoektocht naar betekenis en verbinding. (6,5)

Free van OSI is een veelzijdig album dat moeiteloos zware gitaren met elektronische invloeden en introspectieve teksten combineert. De mix van ambient, progrock en industriële elementen zorgt voor een meeslepende sfeer. Vooral nummers als All Gone Now, Home Was Good en Bigger Wave springen eruit door hun sterke melodieën en boeiende teksten. Hoewel sommige tracks eenvoudiger zijn is Free is een absolute aanrader voor liefhebbers van progressieve rock en experimentele muziek

Waardering: 7,5

OSI is een Amerikaans progressieve rockband, opgericht in 2002 door gitarist Jim Matheos van Fates Warning en toetsenist/zanger Kevin Moore, voormalig lid van Dream Theater. Hun muziek wordt gekenmerkt door complexe structuren en atmosferische klanken.
Dit debuutalbum, bevat bijdragen van drummer Mike Portnoy, Steven Wilson en bassist Sean Malone. Het album combineert progressieve rock en metal met elektronische invloeden, en bevat zowel instrumentale stukken als nummers met zang. Het album werd positief ontvangen en wordt beschouwd als een belangrijk werk binnen het progressieve rockgenre.

Het album opent met The New Math (Whet He Said). Een nummer zonder zang en alleen wat gesproken tekst. Het combineert progressieve rock met elektronische elementen, wat resulteert in een energieke en dynamische sfeer. (7)

De songtekst van OSI bekritiseert op satirische wijze overheidsinstellingen en militaire operaties, waarbij OSI (Office of Strategic Influence) symbool staat voor manipulatie en eigenbelang. Het benadrukt hoe waarheid wordt verdraaid en beslissingen worden genomen voor macht en controle, vaak onder het mom van patriotisme. Een nummer met een stevige riff en veel vaart. (8)

De songtekst van When You’re Ready lijkt een kritiek op militaire operaties en machtsspelletjes, waarin bevelen zonder veel uitleg worden gegeven. Het herhaalt de idee van overname en controle, terwijl het bevelen als vanzelfsprekend presenteert. De tekst reflecteert op blind volgen en de absurditeit van oorlog en dominantie. Een ingetogen nummer met een melodie die wantrouwen en twijfel uitstraalt. (8,5)

Horseshoes and B-52’s is een instrumentale track met een flinke drive waardoor een opgejaagd gevoel ontstaat ondanks de ingetogen sfeer. (8)

Head lijkt te gaan over mentale strijd en de balans tussen innerlijke onrust en zelfverzekerdheid. Het benoemt gewetensproblemen, maar erkent tegelijkertijd dat iemand zijn eigen pad volgt. De muziek heeft een fijn ritme, de gitaren zijn stevig en de zang mooi ingetogen. (8)

Vervolgens Hello, Helicopter! De songtekst van deze track lijkt cynisch en reflecteert op destructie en de neiging om dingen te breken, zelfs als ze goed lijken. Het roept beelden op van controleverlies en de acceptatie van chaos. "Hello, Helicopter" symboliseert mogelijk oorlog, toezicht of onvermijdelijke rampen. Het nummer is ingetogen van karakter met een simpele melodie. (7)

De songtekst van shutDOWN verbeeldt gevoelens van verlies, isolatie en emotionele onderdrukking. Het beschrijft hoe iemand zichzelf afsluit van liefde, emoties en communicatie na teleurstelling en verraad. De herhaling van "shutdown" benadrukt de pijn van afwijzing en het verlangen om te verdwijnen of vergeten te worden. Ook dit nummer heeft een vrij ingetogen karakter met een traag ritme. (met Steven Wilson) (8)

Dirt from a Holy Place gaat betoverend van start. Het heeft een Pink Floyd achtig karakter. Melodisch en sprankelend. De spanning wordt langzaam opgevoerd en de muziek wordt steeds zwaarder. Een prachtig instrumentaal nummer. (8,5)
 
Deze songtekst van Memory Daydream Lapses gaat over gemiste kansen, innerlijke strijd en communicatieproblemen. Het roept gevoelens van spijt op, waarbij de verteller worstelt met het uiten van emoties en contact opnemen. De terugkerende beelden van verlies en stilstand versterken de melancholische sfeer van het nummer. Opnieuw een erg rustig nummer met breekbare ritmes. (8)

Afsluiter Standby (Looks Like Rain) gaat over verraad, schijnheiligheid en het verbergen van ware intenties. Ondanks een perfecte buitenkant, broeit er iets donkers vanbinnen. De verwijzing naar regen symboliseert naderende problemen of een onvermijdbare confrontatie met de waarheid, terwijl schijn ophouden steeds moeilijker wordt. Een mooie ingetogen melodie met dito zang. (8)

Tot zover het album. De bonusnummers op de extended versie zijn:
• Set the Controls for the Heart of the Sun (cover van Pink Floyd)
• New Mama (cover van Neil Young)
• The Thing that Never Was (Instrumentaal)

Conclusie en aanbeveling:
Office of Strategic Influence is een intrigerend en veelzijdig album dat een mix van progressieve rock, metal en elektronische invloeden biedt. De combinatie van stevige riffs en ingetogen melodieën zorgt voor een dynamische luisterervaring. Vooral When You’re Ready, Dirt from a Holy Place en Memory Daydream Lapses springen eruit door hun emotionele diepgang en sfeer. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van experimentele rock en progressieve muziek die houdt van gelaagde composities en krachtige teksten.

Waardering: 7,9