Eerder verschenen op Jorros-muziekkeuze.nl

Ik zie nogal wat negatieve berichtjes over dit album en ik snap denk ik wel waarom. Het is niet direct herkenbaar M83. Dat doet even zeer misschien, maar ik zelf beleef de sfeer van dit album wel grotendeels hetzelfde als de voorgangers. Vooral de eerste helft van het album, uitgezonderd Amnesia. Misschien wel het zwarte schaap op dit album.

Tot aan Fantasy is het behoorlijk dromerig. Wat mij betreft het mooiste deel van het album op Amnesia na dan. De teksten laten veel aan de verbeelding over. Ik ben er nog niet uit wat de diepere boodschap is.

Fantasy voert me terug naar mijn pubertijd in de jaren ’70. Na een rustige start ineens een beetje een disco-gevoel. Een nummer met veel ritme. Ik moest gelijk denken aan Earth Wind & Fire. Ook in Laura veel drum en een wat robuuster volume. Maar het zijn beslist geen onaardige nummers.

In Sunnyboy dezelfde wending als in Fantasia. Een dromerig begin, maar dan plotseling…Kool Nuit deels in het Frans en deels in het Engels gezongen, Maar de tekst begrijpen? Ook nu weer een vlot dansritme en een prachtig opgebouwd slot.

Sunny Boy Part 2 sluit weer meer aan bij de sfeer van de eerste helft van het album, net als afsluiter Dismemberment Bureau. Volgens de cijfers op Spotify het minst gestreamde nummer van het album. En ook dat verbaast me.

Waarschijnlijk ben ik te weinig M83 fan om teleurgesteld te zijn over dit album.

Madredeus is een Portugese band die in de jaren '80 bekendheid verwierf met hun unieke mix van fado, klassieke muziek en pop. Hun muziek staat bekend om de dromerige melodieën en de etherische zang van Teresa Salgueiro. In 1995 brachten ze het album Ainda uit, dat diende als soundtrack voor de film Lisbon Story van regisseur Wim Wenders. Hoewel dit album de sfeer van Lissabon probeert te vangen, mist het naar mijn mening de dynamiek en passie die Madredeus' eerdere werk zo bijzonder maakte.

De stijl van Ainda is typisch voor Madredeus, met invloeden van fado en klassieke muziek, maar het album blijft over het algemeen te ingetogen en mist de vitaliteit die je zou verwachten van muziek die de ziel van Lissabon probeert te vangen. Hoewel de muziek een serene en kalme sfeer uitstraalt, neigt het vaak naar traagheid en eentonigheid, wat ervoor zorgt dat het album als geheel weinig indruk maakt.

De productie van het album is helder en de instrumenten zijn goed uitgebalanceerd. De zang van Teresa Salgueiro is zonder twijfel prachtig en komt duidelijk naar voren, ondersteund door de delicate gitaarklanken en subtiele toetsen. Echter, ondanks de technische kwaliteit van de opnames, ontbreekt er een gevoel van diepte en dynamiek in de muziek. De nummers lijken soms te veel op elkaar en missen de nodige variatie om de aandacht vast te houden.

Track-voor-Track Analyse

Guitarra - Het album opent met Guitarra, een nummer dat begint met een mooie melodie en een gevoelige uitvoering. Het tweede deel van het nummer bevat prachtige zang, maar de emotionele impact is beperkt. Het nummer is fijn, maar het weet me niet echt te grijpen.

Milagre - Dit ingetogen nummer heeft een fijne gitaarpartij die goed past bij de zachte zang van Salgueiro. Toch blijft het nummer enigszins vlak en ontbreekt het aan spanning, wat het moeilijk maakt om erin op te gaan.

Céu da Mouraria - Céu da Mouraria is melancholisch en serieus van toon, wat typisch is voor de fado-invloeden van de band. Hoewel het een bepaalde diepgang probeert te bereiken, voelt het nummer uiteindelijk te zwaar en mist het de emotionele resonantie die het zou moeten hebben.

Miradouro de Santa Catarina - Dit nummer is traag en saai, zonder de passie die je zou verwachten van een zuidelijk Europees nummer. Het gebrek aan tempo en dynamiek maakt het moeilijk om erbij betrokken te blijven, en het mist de zuidelijke 'bite' die het aantrekkelijker had kunnen maken.

A Cidade E Os Campos - Nog trager dan zijn voorganger, biedt A Cidade E Os Campos wel mooie zang, maar het nummer pakt me simpelweg niet. De eentonigheid begint op dit punt in het album echt door te wegen, en het mist de variatie die nodig is om de luisteraar betrokken te houden.

O Tejo - O Tejo probeert een bepaalde sfeer neer te zetten, maar het wordt maar niet spannend. Het nummer kabbelt voort zonder dat het echt ergens naartoe gaat, en dat maakt het moeilijk om geboeid te blijven.

Viajens Interditas - Eindelijk komt er wat tempo in het album met Viajens Interditas. Het mooie gitaarintro en de folky invloeden maken dit tot een van de meer levendige nummers op het album, maar het is jammer dat het zo kort duurt.

Alfama - Alfama doet denken aan een Cirque du Soleil-soundtrack, wat misschien aantrekkelijk kan zijn voor sommigen, maar voor mij voelt het wat te lichtvoetig en weinig memorabel. Het mist de diepgang die ik van Madredeus verwacht.

Ainda - Het titelnummer maakt nog iets goed met een meer doordachte compositie. Het biedt een zekere afsluiting van het album, maar kan het overkoepelende gevoel van teleurstelling niet helemaal wegnemen.

Maio Maduro Maio - Het bonusnummer Maio Maduro Maio heeft een fraaie melodie en voelt opgetogen aan. Dit had misschien eerder in het album moeten komen om wat leven in de muziek te brengen, maar het komt helaas te laat om de algehele indruk van het album te redden.
Conclusie

Ainda van Madredeus is een album dat technisch goed in elkaar zit, maar dat als geheel teleurstelt. De nummers missen variatie en dynamiek, en het album slaagt er niet in om de luisteraar echt te grijpen. Hoewel er enkele mooie momenten zijn, vooral in de zang van Teresa Salgueiro, voelt het album vaak eentonig en te ingetogen aan. Voor liefhebbers van rustige, atmosferische muziek kan dit album misschien een zekere charme hebben, maar voor degenen die op zoek zijn naar meer emotionele diepgang en variatie, zal Ainda waarschijnlijk niet voldoen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Zanger Howard Devoto stapte in 1977 uit de punk band Buzzcocks omdat hij zijn wilde haren een beetje achter zich wilde laten. Samen met gitarist John McGeoch werd de ‘minder traditionele’ rockband Magazine opgericht. Andere leden werden Barry Adamson (bas), Bob Dickinson (keyboards) en Martin Jackson op drums.

Het debuutalbum Real Life (1978) werd erg goed ontvangen. In 1979 volgde dus Secondhand Daylight en dat album oogstte ook veel lof, hoewel er ook minder positieve reacties waren. De muziek zou te veel ‘mainstream' zijn. Hoe dan ook, je kunt wel zeggen dat Magazine een grote rol heeft gespeeld bij het doen ontstaan van het genre Postpunk.

Het is duidelijk te horen dat Devoto een punk verleden heeft. Hij heeft een scherpe, agressieve manier van zingen. De begeleiding, met eveneens scherpe randjes, staat geheel ten dienste van de zang. Overigens is de muziek op dit album zonder inbreng van Devoto geschreven. De teksten zijn wel van zijn hand.

De muziek heeft volgens de recensenten een lijntje naar de muziek van David Bowie. Ik zelf heb dat Bowie gevoel niet echt.

Een van mijn favo nummers op het album is The Thin Air. Een soort van ballad tussen al die wat bitsere nummers. Een instrumental. De tekst was nog niet klaar zo gaat het verhaal. Ander hoogtepunt is Permafrost. Ook dat nummer is wat rustiger dan de rest.

Een album dat een oprechte postpunk fan in zijn kast heeft staan of in elk geval beluisterd moet hebben.

Eerder geplaatst op mijn eigen website:

Een nog steeds wat onbekende en misschien wel onderschatte progressive rock band uit Noorwegen. De band debuteerde in 2005 met het album Motions of Desire en bracht deze opvolger in 2007 uit.

Ik ken de andere albums van de band niet. Ik zal ze op mijn to do lijstje plaatsen. Ze hebben inmiddels 5 albums afgeleverd. Het laatste in 2019.

Het album wisselt stevige nummers af met wat milder werk. Het begint wat rommelig vind ik in Part One van het titelnummer. Ik ben niet zo van de geluidjes en friemeltjes in muziek, maar het zal hier ongetwijfeld een bedoeling hebben. De luisteraar wordt Welcome geheten in een unplugged setting

De Freakshow (Part 2) is wat steviger en dat past ook wel bij de titel. Het nummer doet wat jazzy aan. Mooi!
Part 3 What if…. Is Progrock uit de school van Pink Floyd. Ik houd daar wel van.

Part 4 is een nummer met een stevig begin. Even later zou het een nummer van Kayak kunnen zijn. En dan is het toch weer het recept uit de hierboven al genoemde school. In de bijna 22 minuten die het nummer duurt zitten gelukkig veel tempowisselingen. Het blijft daardoor interessant.

Tenslotte Part 5 The Clown, opnieuw een kloon van Pink Floyd ten tijde van Wish You Were Here.

Pointless Maquerade begint jazzy en komt vervolgens via Spaanse invloeden wat in de Camel hoek terecht. Tenslotte Watching the Waters een opnieuw wat Camel-achtig einde van dit prettige album. Maar geen topper, daarvoor is het wat te vlak.

Magic Wands is een Amerikaanse Indie/Shoegaze-band die bekendstaat om hun etherische klanken en betoverende melodieën. Hun muziek weeft dromerige geluidstapijten met rauwe randjes, wat zorgt voor een unieke luisterervaring die de grenzen van het genre oprekt. Graag wil ik jullie meenemen in mijn beleving van hun album Switch uit 2023.

Het album opent met Prelude, een kort maar krachtig stuk van net een minuut dat meteen de toon zet met zijn rafelige textuur. Het voelt als een spannende inleiding, een voorproefje van wat komen gaat. Het tweede nummer, Joy, neemt die rafelige energie direct over. Het is een melodisch en dromerig nummer, waarbij een scherpe soundscape op gitaar over de zachte melodieën heen zweeft. Dit nummer is een perfect begin en grijpt je aandacht meteen.

Vervolgens komt het titelnummer Switch, dat een meer dreigende toon aanslaat. De mooie melodie wordt ondersteund door een wat zwaardere shoegaze-sfeer, wat zorgt voor een interessante wending in het album. Het voelt als een donkere wolk die overdrijft, maar met een rand van zilveren hoop. Daylight is een heerlijk zweverige song met een mooie, gruizige gitaar die je meevoert op een wolk van geluid. Het is een nummer waarin je kunt verdwijnen, wegdrijvend op de dromerige klanken.

Falling Trees heeft een meeslepend karakter. Het is niet het sterkste nummer op het album, maar zeker ook niet het zwakste. Het blijft hangen in het midden, zonder echt op te vallen of te vervelen. Met Starbreeze keert de melodieuze dromerigheid terug. De galmende gitaar creëert een bijna hypnotiserende sfeer die je in een trance brengt. Het is een track die je keer op keer wilt beluisteren.

Time brengt wat meer tempo in het album. Het is een fijne afwisseling die ervoor zorgt dat het geheel niet monotoon wordt. Dit nummer laat zien dat Magic Wands ook een snellere kant heeft zonder hun kenmerkende dromerigheid te verliezen. Dan volgt Whispers, een aanstekelijk, licht opzwepend shoegaze-nummer dat direct een van mijn favorieten werd. Het is energiek en meeslepend, met een ritme dat je onmogelijk stil laat zitten.

Dream '92 biedt fijne dromerige zang die je even laat ontsnappen aan de werkelijkheid. Het is een nummer dat perfect past bij een rustige avond, wegdromend bij de klanken. Sea Glass is opnieuw een erg prettige song, dit keer met iets meer volume. Het geeft het gevoel van een zomerse dag aan zee, met golven van geluid die over je heen spoelen.

Further Away nodigt uit tot meedansen. Het is opzwepend en heeft een heerlijk tempo dat je meteen in beweging brengt. Dit nummer heeft alles wat je wilt van een shoegaze-dansnummer. Het album sluit af met Candle Sea, een erg prettig slotstuk dat perfect in de stijl van het album past. Het is een aanrader voor iedereen die houdt van dromerige, melodieuze muziek met een rauw randje.

Magic Wands heeft met Switch een indrukwekkend album neergezet dat laat zien dat ze meesters zijn in het creëren van betoverende muzikale landschappen. Het is een album dat ik keer op keer kan beluisteren, telkens nieuwe lagen en nuances ontdekkend.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Apocalypse" van Mahavishnu Orchestra, uitgebracht in 1974, markeert een keerpunt in de ontwikkeling van de band onder leiding van gitarist John McLaughlin. Dit was het eerste album van de tweede incarnatie van de band, met een vernieuwde bezetting en een ambitieuzere benadering van hun muziek. "Apocalypse" wordt beschouwd als een van de meest avontuurlijke en experimentele albums in het fusiongenre, waarbij jazz, rock, klassieke muziek en invloeden van wereldmuziek samenkomen. Hier is een review van dit baanbrekende album:

1. Muzikale Samenstelling en Innovatie: "Apocalypse" onderscheidt zich door zijn complexe composities, uitgebreide arrangementen en de integratie van een volledig symfonieorkest, het London Symphony Orchestra, gedirigeerd door Michael Tilson Thomas. Het album opent met Power of Love, dat meteen de toon zet voor een album vol dynamische contrasten en krachtige melodieën.

2. Bandbezetting en Samenspel: Naast McLaughlin op gitaar, bestond de band uit Jean-Luc Ponty op elektrische viool, Gayle Moran op keyboards en zang, Ralphe Armstrong op basgitaar en Narada Michael Walden op drums. Hun samenspel is uitzonderlijk, met een vermogen om zowel strakke passages als complexe improvisaties te combineren

3. Tracks en Hoogtepunten: Een van de meest opmerkelijke stukken op het album is Hymn to Him, een episch nummer dat de volledige reikwijdte van het orkest en de band benut om een meeslepend muzikaal verhaal te vertellen. Andere hoogtepunten zijn Vision is a Naked Sword en Smile of the Beyond, die beide de spirituele en muzikale zoektocht die centraal staat in veel van McLaughlin's werk illustreren.

4. Productie en Geluidskwaliteit: De productie van "Apocalypse" is ambitieus en weerspiegelt de visie van McLaughlin en co-producent George Martin (bekend van zijn werk met The Beatles). Het geluid is groots en ruimtelijk, met een heldere scheiding tussen de instrumenten en het orkest, wat bijdraagt aan de algehele impact van het album.

5. Invloed en Legacy: "Apocalypse" heeft een blijvende invloed gehad op de ontwikkeling van fusion en progressieve rock. Het album wordt geprezen om zijn baanbrekende benadering van het combineren van verschillende muzikale tradities en het uitbreiden van de grenzen van wat mogelijk werd geacht binnen het genre.

6. Conclusie: "Apocalypse" van Mahavishnu Orchestra is een fijne release die staat als een monument in de fusionmuziek. Het album combineert technische virtuositeit met diepe emotionele expressie en spirituele zoektocht, en blijft een belangrijke luisterervaring voor fans van innovatieve, grensverleggende muziek. Het is een getuigenis van de visionaire kracht van John McLaughlin en zijn medemuzikanten, en een album dat ook nu nog blijft inspireren en verbazen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Zelden stuit men op een muzikaal werk dat zowel introspectief als onverschrokken eerlijk is. Malcolm Middleton's album "A Brighter Beat" uit 2007 is precies dat – een krachtige expressie van menselijke emoties, verpakt in melodieuze arrangementen.

De teksten zijn doordrenkt van een diepe zelfreflectie en een rauwe eerlijkheid die zelden wordt waargenomen in hedendaagse muziek. Neem bijvoorbeeld het nummer "Fight Like the Night". Hier schildert Middleton een beeld van innerlijke strijd en vastberadenheid met woorden die snijden door de ziel. Het is niet alleen de inhoud, maar ook de wijze waarop zijn stem fluctueert tussen hoop en wanhoop die de luisteraar diep raakt.

Een ander opmerkelijk nummer, "We're All Going to Die", balanceert op het scherp van de snede tussen cynisme en speelsheid. Het is een paradoxale mix die kenmerkend is voor Middleton's stijl. Het nummer confronteert de onvermijdelijkheid van de dood met een bijna vrolijke melodie, waardoor een surrealistisch maar ontroerend effect ontstaat.

Naast de teksten is de instrumentatie op "A Brighter Beat" lovenswaardig. Elk nummer draagt een duidelijke handtekening van doordachte arrangementen zoals de minimalistische piano in "Stay Close Sit Tight". Deze muzikale lagen verrijken elk nummer en voegen een diepte toe die de emotionele lading van de teksten versterkt.

Dit album, kenmerkend door zijn eclectische stijl en diepgaande lyriek, verdient een meer gedetailleerde beschouwing.

We're All Going to Die opent het album met een paradoxale mengeling van morbiditeit en vrolijkheid. De titel suggereert duisternis, maar de melodie en uitvoering bieden een verrassend opgewekte toon. Het is alsof Middleton ons wil herinneren aan de eindigheid van het leven, terwijl hij tegelijkertijd het belang van het genieten van elk moment benadrukt.

Fight Like the Night is een nummer dat zich onderscheidt door zijn diepe, bezwerende klanken. Middleton's stem, gecombineerd met de sfeervolle instrumentatie, creëert een bijna hypnotische ervaring. De tekst spreekt over strijd en doorzettingsvermogen, thema’s die resoneert met de luisteraar die zoekt naar kracht in tijden van onzekerheid.

Met A Brighter Beat krijgen we het titelnummer dat zowel qua tekst als muziek een optimistische draai geeft aan het album. De opbeurende akkoorden en de opgewekte zang leveren een sterk contrast met de eerdere, sombere tonen van het album.

Death Love Depression Love Death verdiept zich in de cycli van emoties die iedereen ervaart. Middleton's vaardigheid om diepgewortelde gevoelens te vertalen in muziek maakt dit nummer zowel hartverscheurend als prachtig. Het is een muzikale rollercoaster die zowel troost als ontroert.

Fuck It, I Love You is opvallend intiem. Dit nummer lijkt een persoonlijke bekentenis te zijn, gezongen met een rauwe emotionaliteit die direct het hart raakt. De eenvoudige, doch effectieve instrumentatie ondersteunt de oprechtheid van de tekst perfect.

Stay Close Sit Tight roept een gevoel van urgentie en nabijheid op. Het is een oproep om dicht bij degenen te blijven die ons dierbaar zijn, vooral in tijden waarin de wereld ons uit elkaar lijkt te drijven.

Four Cigarettes vertelt een verhaal van reflectie en eenzaamheid, ondersteund door een melancholische melodie die de sombere sfeer van het nummer versterkt. De eenvoudige setting waarin slechts een paar sigaretten de tijd markeren, illustreert de verstrijkende momenten van contemplatie.

Somebody Loves You is verrassend opbeurend na de introspectieve toon van het vorige nummer. Het biedt een warme herinnering aan de aanwezigheid van liefde, zelfs wanneer we ons het meest geïsoleerd voelen.

Up Late at Night Again is een nummer dat veel luisteraars zullen herkennen als zij reflecteren op slapeloze nachten gevuld met piekeren en plannen. Middleton's vermogen om alledaagse ervaringen te verheffen tot kunst is duidelijk zichtbaar in dit doordachte nummer.

Superhero Songwriters brengt een ode aan de muzikale helden van Middleton, met een speelse knipoog naar de invloed die andere artiesten op zijn werk hebben gehad. Het is een licht, bijna speels nummer dat de luisteraar even laat glimlachen.

Black Marks sluit het album af met een reflectieve noot, een passend einde aan een reis door het complexe emotionele landschap van "A Brighter Beat". Dit nummer laat een blijvende indruk achter van bezinning en hoop.

"A Brighter Beat" is een album dat niet alleen een muzikale ervaring biedt, maar ook een emotionele odyssee die de luisteraar uitnodigt tot introspectie en begrip. Malcolm Middleton heeft met dit album een opmerkelijke balans gevonden tussen melodie en betekenis, wat het tot een essentiële luisterervaring maakt voor degenen die diepte in hun muziek waarderen. En wat een prachtige hoes!

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mammoth Penguins is een Britse indiepopband uit Cambridgeshire, Engeland. De band werd in 2013 opgericht en bestaat uit Emma Kupa (zang en gitaar), Mark Boxall (basgitaar) en Tom Barden (drums). Ze staan bekend om hun energieke en melodieuze muziekstijl, die elementen van pop en punk combineert. Hun debuutalbum "Hide and Seek" werd in 2015 uitgebracht, gevolgd door "John Doe" in 2017 en "There's No Fight We Can't Both Win" in 2019. In mei 2024 brachten ze hun vierde album "Here" uit.

"Here" markeert een duidelijke evolutie in hun geluid, waarbij ze in sommige nummers iets meer leunen naar een rauwe pop-punkstijl. Het album opent met "Species", een nummer dat de luisteraar meteen weet te boeien met de hypnotiserende stem van Emma Kupa.

Vervolgens brengt "I Know The Signs" een vrolijke toon, terwijl "Flyers" een meer sombere sfeer neerzet. "Blue Plaque" vertraagt het tempo en biedt een introspectief moment op het album. "Everything I Write" neigt naar indiepop. Het titelnummer "Here" is een akoestisch en ingetogen track met een fraaie melodie die de luisteraar uitnodigt tot reflectie.

Nothing and Everything is een vlot nummer met iets meer temperament. Mooi refrein! Daarna het eveneens krachtige Help Yourself dat licht opzwepend is. Old Friends spreek t me wat minder aan door de wat ‘stugge’ melodie.

Een bijzondere track op het album is "Lost Friends". Een erg kort nummer dat de emotie van verlies tastbaar maakt. Success is een ingetogen song met een meeslepende toon, Het afsluitende "A Plea For Kindness" begint langzaam en bouwt op naar een climax, waarbij de band haar volledige potentieel laat horen.

Al met al is "Here" een bewijs van de veelzijdigheid van Mammoth Penguins. Het album biedt een mix van stijlen en emoties. Een fijne luisterervaring voor zowel oude als nieuwe fans.
1. Species – 3,5
2. I Know the Signs – 3,5
3. Flyers – 3,5
4. Blue Plaque - 3
5. Everything That I Write -3
6. Here - 4
7. Nothing and Everything - 4
8. Help Yourself - 4
9. Old Friends - 3
10. Lost Friends - 3
11. Success - 3
12. A Plea for Kindness – 3,5

Waardering: 3,4

Toen ik het album "Back into the Future" van de Britse progrockformatie Man uit 1973 voor het eerst hoorde, wist ik dat ik iets speciaals aan het beluisteren was. Dit album, verschenen in een tijd waarin progressieve rock een hoogtepunt beleefde, laat zien hoe veelzijdig en creatief Man was. Ik neem je graag mee door de nummers van dit fascinerende album.

A Night in Dad's Bag – Dit nummer opent het album met een levendige en energieke toon. Hoewel ik het niet het sterkste nummer van het album vind heeft het een rijke instrumentatie, met krachtige gitaarlijnen en een solide ritmesectie.

Just for You – Dit nummer komt wat nerveus over, en voelt in zekere zin als het zwarte schaap van het album. Het heeft een onrustige energie die anders is dan de andere tracks, wat het een interessante afwisseling maakt, hoewel het misschien niet iedereen zal aanspreken.

Back into the Future – De titeltrack duikt diep in de psychedelica, met zwevende geluidseffecten en een dromerige sfeer die kenmerkend is voor het genre. Het nummer is dynamisch, met veranderende tempo's en complexe arrangementen Het is een meeslepend nummer dat je echt meeneemt op een trip 'back into the future'.

Don't Go Away – Dit nummer valt op door zijn mooie samenzang en fijne melodie. Het heeft een zachtere toon dan de andere nummers en biedt een aangename luisterervaring die zowel kalmerend als boeiend is. Het is een prachtig, reflecterend stuk dat een moment van kalmte biedt te midden van het meer energieke werk.

Ain't Their Fight – Hoewel dit nummer aardig is, is het niet een van de topstukken van het album. Het komt wat onsamenhangend en rommelig over, maar het eindigt wel sterk, wat een zekere mate van voldoening geeft na de wat chaotische start. Het is een langer nummer dat politieke en sociale kwesties aansnijdt met teksten die tot nadenken aanzetten

Never Say Nups to Nepalese –Een experimenteel nummer dat de diversiteit in muzikale stijlen laat zien die Man kan bereiken. Het is complex en intrigerend, met een rijke mix van instrumenten die een unieke luisterervaring creëren. Vooral het tweede deel is erg mooi en tilt het geheel naar een hoger niveau. Het laat zien hoe de band kan verrassen en transformeren binnen één enkel nummer.

Sospan Fach - Dit nummer is een prachtige track, voornamelijk door de uitzonderlijke zang. Het heeft een bijna betoverende kwaliteit die het onderscheidt van de rest van het album. Het is een vrolijker, bijna folkachtig nummer dat zorgt voor een leuke afwisseling op het album.

C'mon – Samen met het slotnummer vormt dit nummer een van de hoogtepunten van het album. Het is lang en vol met interessante muzikale wendingen, een ware showcase van wat de band kan.

Jam Up Jelly Tight – Het album sluit af met een heerlijke jamsessie die de luisteraar achterlaat met een gevoel van voldoening en bewondering voor de muzikale vaardigheden van de band. Het is een briljant staaltje van improvisatie en muzikaal vakmanschap.

Kortom, "Back into the Future" van Man is een album dat zowel de geest van de vroege jaren 70 weerspiegelt als een tijdloze aantrekkingskracht heeft door zijn gedurfde experimenten en diepgaande muzikaliteit. Elk nummer brengt iets unieks naar voren, waardoor het een spannende en verrijkende luisterervaring is voor elke liefhebber van progressieve rock.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ik heb wat met Noord en Oost Europese folk. Hedningarna, Varttina, The Bulgarian Female Choir, ze maken allen prachtige muziek. Toen ik dit album uit Estonia dus zag in de releaselijst heb ik het direct op mijn want-to-have playlist-lijst geplaatst.

En ik word beslist niet teleurgesteld. Het is een mooi album. De muziek is anders dan die in Scandinavië of Bulgarije. En toch hoor je verwantschap. Met name in het gebruik van de stem. Het geheel klinkt wat ingetogener, minder stevige ritmes. Vooral dat laatste maakt het voor mij toch iets minder aantrekkelijk dan de muziek van de hier boven genoemde gezelschappen.

Mari Kalkun is een Estlandse artieste die bekend staat om haar betoverende en introspectieve muziek. Haar werk is doordrenkt van traditionele Estlandse folk invloeden, gecombineerd met moderne nuances. Kalkun's muziek kenmerkt zich door haar etherische stem en haar vaardigheid om diepgaande emotionele verhalen te vertellen door middel van haar liedjes. Ze gebruikt vaak een scala aan instrumenten, variërend van de kannel (een traditioneel Ests snaarinstrument) tot meer conventionele akoestische en elektrische instrumenten.

Vanaf de eerste noten van het openingsnummer voel ik me meegenomen op een reis door het het ruige en ongerepte Estse landschap Het album Stoonia Lood uit 2023 is een prachtig voorbeeld van Kalkun's unieke muzikale stijl. De muziek is zowel rustgevend als diep ontroerend, en het is duidelijk dat Kalkun's talent ligt in haar vermogen om een emotionele diepgang te bereiken die maar weinigen kunnen evenaren.

Het openingsnummer, Munamäe Loomine , voelt als een epische introductie tot een magische wereld door de dreigende en opzwepende toon. De rijke instrumentatie en de betoverende melodieën nemen je mee op een reis door tijd en ruimte. Het gebruik van oude instrumenten voegt een authentieke en rauwe energie toe. De melodieën lijken te dansen tussen hoop en mysterie, wat een krachtige inleiding vormt. De subtiele nuances en complexe arrangementen getuigen van een uitzonderlijk muzikaal vakmanschap.

Suur Tamm is ingetogen maar krachtig. De strengheid en sereniteit van dit stuk weerspiegelen de robuustheid van een grote eik, stevig geworteld in de aarde. De diepe, resonante tonen van de bas vormen een stevig fundament, terwijl de hogere noten als bladeren in de wind dansen. Het is een eerbetoon aan de natuur, vol respect en bewondering.

Met Maaimä voert Kalkun de luisteraar mee in een groeiende eerbied voor Moeder Aarde. De muziek bouwt gestaag op, terwijl de eerbied en ontzag toenemen. Het is een spirituele ervaring die de verbinding tussen mens en natuur viert.

De melodie van Tõistmuudu is prachtig en de zang is krachtig en expressief. De onconventionele akkoorden en onverwachte wendingen in de melodie houden je op het puntje van je stoel. Dit nummer is een hoogtepunt van het album, met zijn melodische schoonheid en de diepe emoties die het oproept. Het is een bewijs van de artistieke moed om buiten de gebaande paden te treden en nieuwe muzikale terreinen te verkennen.

Het zeer ingetogen Kui Kivid Olid Veel Pehmed is iets minder spannend. De zachte, bijna vloeibare melodieën suggereren een wereld waarin alles nog in beweging was en niets vaststond. De delicate klanken worden helaas overschaduwd door de trompet, die niet helemaal past bij de rest van het stuk. Het voelt als een gemiste kans om de ingetogen sfeer volledig tot zijn recht te laten komen.

Kuldnaine is een eerbetoon aan de vrouwelijke kracht en schoonheid. De glinsterende klanken en stralende melodieën weerspiegelen de gouden gloed van een inspirerende vrouw. Het heeft ook een dreigende en dwingende toon. De muziek bouwt spanning op en roept een gevoel van onheil en urgentie op. Het is intens en meeslepend, een nummer dat je niet loslaat.

Põhjataeva Alune Lend is vrolijk, melodisch en uitbundig. Het roept beelden op van een uitgestrekt noordelijk landschap onder een heldere hemel. De lichte en levendige melodieën brengen een gevoel van vrijheid en vreugde.

Met een ingetogen start en een uitbundig slot, vormt Mu Välläkoolõmise Pääl Kiil een fraaie song. Het is een emotioneel geladen stuk dat reflecteert op verlies en hoop, met een krachtige boodschap. Het is een hartverscheurende herinnering aan de fragiliteit van culturele erfgoederen.

Leelu sluit het album af met een plechtig en statig geluid. De melodie is fijn en verheffend, een passende afsluiting van een muzikaal meesterwerk. Het nummer laat een gevoel van vervulling en afsluiting achter.

Wat ik vooral waardeer aan Stoonia Lood is de authenticiteit die Kalkun in haar muziek legt. Elk nummer voelt persoonlijk en doordacht, alsof ze een deel van haar ziel in de muziek heeft gelegd. Dit is geen album dat je op de achtergrond aanzet terwijl je andere dingen doet; het vraagt om je volledige aandacht en beloning voor je luisterinspanningen is een diepgaande muzikale ervaring die je nog lang bijblijft.

Stoonia Lood is een prachtig album dat de rijke muzikale traditie van Estland viert, terwijl het ook vooruit kijkt naar nieuwe mogelijkheden en invloeden. Mari Kalkun heeft wederom bewezen dat ze een meester is in het creëren van muziek die zowel tijdloos als actueel is. Dit album is een must voor iedereen die houdt van folkmuziek, of gewoon op zoek is naar iets nieuws en unieks om naar te luisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Toen ik dit album voor het eerst hoorde vond ik het eigenlijk te glad. Ik miste een beetje venijn. Als je daar doorheen prikt hoor je pas goed hoe mooi de harmonie is tussen zang en het begeleidende orkest.
De muziek is gecomponeerd door Angelo Badalamenti (van Twin Peaks). Hij is ook de dirigent. Zijn invloed is goed hoorbaar.

Marianne Faithfull is een Engelse zangeres, songwriter en actrice, geboren op 29 december 1946 heeft een carrière die zich uitstrekt over meer dan vijf decennia. Ze werd beroemd in de jaren '60 met haar hit "As Tears Go By", geschreven door Mick Jagger en Keith Richards van de Rolling Stones. Faithfull is bekend om haar diepe, rokerige stem en haar vermogen om emotie en diepte over te brengen in haar muziek.

Als Engelse zangeres en actrice maakte ze furore in de jaren zestig en zeventig. Haar leven en carrière hebben veel hoogte- en dieptepunten gekend, waarbij ze verschillende muziekgenres heeft verkend, van folk en rock tot jazz en avant-garde.

Ik herinner me nog goed dat ik voor het eerst luisterde naar Marianne Faithfull's album "A Secret Life" uit 1995. Dit album is een prachtig samenwerkingsproject tussen Faithfull en de Italiaanse componist Angelo Badalamenti, bekend van zijn werk met David Lynch. De combinatie van Faithfull's doorleefde stem en Badalamenti's sfeervolle, soms mystieke composities creëert een unieke luisterervaring.

"A Secret Life" is een album dat diep in de ziel kruipt, gevuld met melancholie en introspectie. Het openingsnummer, "Prologue," zet onmiddellijk de toon voor het album. Het heeft een weemoedige, bijna etherische kwaliteit die je meteen meevoert naar een andere wereld. Faithfull's stem klinkt hier bijna spookachtig, wat perfect past bij de mysterieuze sfeer van de muziek. Dit nummer, hoewel kort, dient als een perfecte inleiding tot wat komen gaat.

Het tweede nummer, "Sleep," heeft een dromerige en melancholische kwaliteit. De tekst spreekt over verlangens en gemiste kansen, en Faithfull's vertolking is zowel hartverscheurend als krachtig. De arrangementen van Badalamenti zijn hier ingetogen, maar effectief, en laten Faithfull's stem echt schitteren. Haar stem klinkt hier bijzonder kwetsbaar en eerlijk, wat een prachtig contrast vormt met de zachte muzikale begeleiding. Het is een lied dat je doet reflecteren en meevoert naar een introspectieve staat.

"Love in the Afternoon" is een ander hoogtepunt van het album. Het heeft een bijna filmische kwaliteit, met rijke orkestraties en een dramatische opbouw. Faithfull's zang is hier bijzonder expressief, en je kunt echt de passie en het drama voelen dat ze in elke zin legt. De teksten zijn poëtisch en evocatief, met een verhalende kracht die Faithfull eigen is. Het nummer voelt als een middagwandeling door een verlaten stad, waar herinneringen de straten vullen.Dit nummer laat ook de chemie tussen Faithfull en Badalamenti zien, en hoe goed ze elkaar aanvullen.

Met "Flaming September" duikt Faithfull diep in nostalgie en verlangen. De muzikale arrangementen zijn hier subliem, met een melancholieke melodie die wordt versterkt door haar doorleefde stem. Dit nummer is een van de hoogtepunten van het album, een perfect samenspel van tekst en muziek.

"She" heeft een hypnotiserende kwaliteit, waarbij de meeslepende melodie je volledig in zijn greep houdt. Het is alsof je door een mysterieus landschap dwaalt, geleid door Faithfull's betoverende vocalen. Het is een nummer dat je niet snel loslaat, met zijn donkere ondertonen en complexe emotionele lagen

Bored by Dreams" is een reflectief nummer waarin Faithfull's stem de hoofdrol speelt. Het nummer brengt een opgewekt en sprankelend tempo, een contrast met de meer ingetogen stukken. Het voelt als een verfrissende bries op een zomerdag, energiek en verkwikkend. Het nummer roept een gevoel van verloren dromen en vergeten verlangens op.

Met Losing wordt het bedachtzame en doordringende karakter van het album duidelijk. Het nummer biedt een melancholische kijk op verlies en vergankelijkheid. Faithfull's zang is hier bijzonder aangrijpend, met een rauwe emotie die door de muziek heen sijpelt. Het nummer is zowel kwetsbaar als krachtig, een ware weerspiegeling van haar artistieke capaciteiten en is een betoverend stuk dat kippenvel bezorgt, met een diepe emotionele resonantie die door de ziel snijdt.

The Wedding is een funky en ietwat vreemde eend in de bijt. Dit nummer voegt een onverwachte draai toe aan het album, een intrigerende mengeling van ritmes en melodieën die verrassen en boeien. Het nummer heeft een bijna theatrale kwaliteit, waarbij de muziek en tekst perfect in balans zijn. Het is een van de meest beeldende nummers op het album, een muzikaal schilderij.

The Stars Line Up is ingetogen en emotioneel, met een prachtig strijkje dat het geheel aanvult. Dit nummer is als een stille nacht onder een sterrenhemel, vol met subtiele schoonheid en diepgaande gevoelens. De muziek is weids en dromerig, met Faithfull's stem die als een gids door de sterrennacht navigeert

Het album sluit af met "Epilogue", een melancholisch en nostalgisch stuk dat een emotionele cirkel rondmaakt. Het herhaalt de thematische en muzikale elementen die in de eerdere nummers zijn geïntroduceerd en is als een zachte afsluiting van een lange, introspectieve reis, een waardige afsluiter van een meeslepend muzikaal avontuur.

A Secret Life is voor mij een van Marianne Faithfull's meest ondergewaardeerde werken. Het is een meesterwerk dat de diepste emoties en gedachten van Marianne Faithfull onthult en toont haar veelzijdigheid als artieste en haar vermogen om zich aan te passen aan verschillende muzikale stijlen en samenwerkingen. Dit album is een must voor iedereen die op zoek is naar diepgaande, emotioneel geladen muziek die zowel nostalgisch als tijdloos aanvoelt. Faithfull en Badalamenti hebben samen dit meesterwerk gecreëerd dat zeker de tand des tijds zal doorstaan.

"A Secret Life" Het is een album dat tijdloos is, met een kracht die alleen maar sterker wordt bij elke luisterbeurt. Faithfull's stem, gecombineerd met de sublieme muzikale arrangementen, maakt dit album een must-have voor elke muziekliefhebber.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Marianne Faithfull is een Britse rocklegende met een lange carrière die al tientallen jaren duurt. Haar muziek en stijl zijn in de loop der tijd veranderd, en daardoor heeft ze een bijzondere plek gekregen in de geschiedenis van de rockmuziek. Haar stem, die diep en rokerig klinkt, weet emoties sterk over te brengen. Faithfull klinkt altijd echt en oprecht, en dat geeft haar muziek veel kracht.

Het album Before the Poison, uitgebracht in 2004, neemt de luisteraar mee door verschillende gevoelens en gedachten. Op dit album werkt Faithfull samen met bekende artiesten zoals PJ Harvey en Nick Cave. Dankzij deze samenwerkingen krijgt de muziek extra lagen en kracht, en kunnen Faithfull’s veelzijdigheid en intensiteit volledig schitteren.

Het album begint met het nummer The Mystery of Love, geschreven door PJ Harvey. Dit lied gaat over de geheimzinnige aard van de liefde. Faithfull’s bijzondere stem wordt begeleid door Harvey’s gitaar, bas en synthesizer. De tekst is poëtisch en roept veel emoties op over liefde en verlies. Het is een nummer dat zowel mysterieus als melancholisch is en je echt raakt. (7,5)

Daarna volgt My Friends Have, waarin Faithfull terugkijkt op wat haar vrienden hebben bereikt en wat zij zelf niet heeft kunnen doen. PJ Harvey speelt opnieuw gitaar en synthesizer, wat het lied een rustige en nadenkende sfeer geeft. De tekst is eenvoudig, maar raakt toch diep. Het nummer past goed bij het albumthema: persoonlijke en emotionele diepgang. (7)

Een ander sterk nummer is Crazy Love, dat Faithfull samen met Nick Cave heeft geschreven. Dit lied gaat over de vaak intense en onvoorspelbare gevoelens die bij liefde horen. Faithfull’s doorleefde stem geeft het nummer extra diepte. De piano, die het lied begeleidt, versterkt het melancholische gevoel en laat zowel de mooie als de pijnlijke kanten van een liefdesrelatie horen. (8)

Last Song is een ballade gemaakt met Damon Albarn, waarbij Faithfull zelf ook wat van de tekst heeft geschreven. Het lied gaat over afscheid nemen en de vergankelijkheid van het leven. De sfeer is melancholisch en raakt je diep. Het herinnert de luisteraar aan vervlogen momenten en roept bittersweet herinneringen op. (7)

No Child of Mine, geschreven door PJ Harvey, bespreekt de moeilijkheden van ouder-kindrelaties. Faithfull’s doorleefde stem en de trieste pianobegeleiding schetsen een ontroerend beeld van teleurstellingen en onvervulde verwachtingen. Dit nummer laat zien hoe ingewikkeld en pijnlijk deze relaties soms kunnen zijn. (7,5)

Het titelnummer Before the Poison, ook door PJ Harvey geschreven, onderzoekt thema’s als verval en teleurstelling. De tekst is doordrenkt van sombere gevoelens en past goed bij de donkere sfeer van het album. Dit nummer kijkt op een scherpe manier naar de harde kanten van het leven. (8)

There Is a Ghost, geschreven door Nick Cave, gaat over verlies en herinneringen. De symboliek van een geest geeft het nummer een mysterieus karakter. Faithfull’s stem voegt diepte toe aan deze introspectieve toon, waardoor het een intrigerend deel van het album wordt. (7,5)

Het nummer In the Factory beschrijft het harde, monotone leven in een fabriek. Faithfull’s rauwe stem laat de vervreemding en eentonigheid van dit werk voelen. De muziek is minimalistisch, wat de beklemmende sfeer versterkt en de luisteraar beter laat begrijpen hoe zwaar fabrieksarbeid kan zijn. (7)

Desperanto van gaat over gevoelens van wanhoop, verlies en verlangen. De tekst beschrijft een wereld die eenzaam en koud aanvoelt, waar het moeilijk is om geluk te vinden. De muziek is donker en melancholisch, met een diepe, emotionele toon die verdriet en leegte uitstraalt. (6)

Het album eindigt met City of Quartz, een nummer over het harde, soms afstandelijke leven in de stad. De sombere sfeer en Faithfull’s emotionele zang schetsen een beeld van isolatie en eenzaamheid. De eenvoudige begeleiding benadrukt de introspectieve boodschap van het lied. (6,5)

Before the Poison is een album dat je meeneemt op een emotionele reis. Faithfull’s diepe stem en de sterke, persoonlijke teksten maken dit album bijzonder. Het laat zien dat Faithfull nog steeds relevant is en als artiest blijft groeien.

Waardering: 7,2
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie Mark Knopfler & Emmylou Harris

Mark Knopfler en Emmylou Harris zijn twee beroemde muzikanten uit de Verenigde Staten. Knopfler is vooral bekend als de gitarist en zanger van de rockband Dire Straits, waarmee hij grote hits scoorde zoals "Sultans of Swing" en "Money for Nothing." Emmylou Harris is een bekende zangeres in de country- en folkmuziek, geliefd om haar prachtige stem en gevoelige liedjes. Samen brengen ze een unieke combinatie van rock, folk, en country. Ze begonnen samen muziek te maken omdat ze dezelfde passie voor melodieuze en verhalende muziek delen, wat hen tot een bijzonder duo maakt.

Introductie album All the Roadrunning

All the Roadrunning is een album uit 2006 van Mark Knopfler en Emmylou Harris. Het album is een mix van rock, country en folk en bevat liedjes die beiden samen hebben geschreven en gezongen. De warme stem van Knopfler en de zachte zang van Harris passen perfect bij elkaar. Het album is vol prachtige melodieën en verhaaltjes over liefde, reizen en het leven. All the Roadrunning kreeg goede kritieken en werd geliefd bij fans over de hele wereld. Het is een bijzonder album omdat het een unieke samenwerking tussen rock en country laat horen.

De nummers op het album

Opener Beachcombing gaat over het zoeken naar verloren herinneringen na moeilijke tijden. Het lied beschrijft het herontdekken van wat ooit was en de hoop op een nieuwe start. De sfeer is melancholisch en nostalgisch, met een rustige, reflectieve toon (7).

I Dug Up a Diamond gaat over het vinden van iets kostbaars of bijzonders, zoals ware liefde, te midden van een wereld vol gewone dingen. De sfeer is kalm en mysterieus, met een gevoel van waardering en verwondering voor het zeldzame dat gevonden is (7,5).

Vervolgens This Is Us dat vertelt over herinneringen van een stel door de jaren heen, van bruiloftsfoto’s tot vakanties. Het is een viering van samen gedeelde momenten en liefde. De sfeer is warm, nostalgisch en vol waardering voor alledaagse, waardevolle herinneringen (7,5).

Red Staggerwing draait om speelse liefde en verlangen. De teksten vergelijken liefde met avontuurlijke beelden zoals snelle vliegtuigen en stoere voertuigen. De sfeer is levendig, vrolijk en een tikje ondeugend, met een knipoog naar passie en vrijheid in een relatie (8)

In Rollin' Ongaat het over de kracht om door te gaan, ondanks obstakels en uitdagingen. Het nummer benadrukt het belang van volhouden en niet opgeven. De sfeer is kalm en hoopvol, met een gevoel van doorzettingsvermogen en vertrouwen in de toekomst (8).

Love and Happiness beschrijft de zoektocht naar liefde en geluk, ook wanneer het leven moeilijk is. Het beschrijft het verlangen naar eenvoud en vreugde in relaties. De sfeer is warm en reflectief, met een rustige toon van hoop en verlangen verpakt in een fraaie melodie met mooie samenzang. (8,5).

Daarna het nummer Right Now dat gaat over het belang van het huidige moment in een relatie, waarin direct eerlijkheid en openheid nodig zijn. Het benadrukt het belang van echte communicatie. De melodie met meer rock is aanstekelijk en de sfeer is emotioneel en oprecht, met een gevoel van urgentie en verlangen naar duidelijkheid (9).

Het nummer Donkey Town gaat over een kleine, eenvoudige plek waar de tijd lijkt stil te staan en het leven zwaar kan zijn. Het vertelt verhalen over mensen die daar vastzitten. De ingetogen muziek maakt de sfeer somber en rustiek, met een gevoel van eenzaamheid en realiteit (8)

Het nummer Belle Starr gaat over een intense, spannende relatie tussen twee mensen die zich als rebellen voelen. De teksten verwijzen naar de beroemde outlaw Belle Starr, wat de liefde een avontuurlijke, wilde lading geeft. Een echte country sfeer die stoer is en speels, met een vleugje mysterie (8)

Beyond My Wildest Dreams handelt over de verrassing en het geluk iemand te vinden die alle verwachtingen overtreft. Het beschrijft een liefde die mooier is dan ooit gedacht. De ingetogen sfeer is blij en warm, met een gevoel van dankbaarheid en verwondering (8).

All the Roadrunning gaat over de uitdagingen van een leven vol reizen en afstand in relaties. Het benadrukt het doorzettingsvermogen om bij elkaar te blijven ondanks de obstakels. De sfeer is melancholisch maar hoopvol, met een gevoel van verbondenheid en volharding. Een echte country smartlap (7).

Afsluiter If This Is Goodbye vertelt over afscheid nemen en de kracht van liefde in moeilijke momenten. Het is een eerbetoon aan blijvende liefde, zelfs als dit misschien het laatste moment samen is. De sfeer is naast meeslepend vooral emotioneel, ontroerend en vol waardering voor de verbinding tussen geliefden (7,5)

Conclusie en Aanbeveling

All the Roadrunning van Mark Knopfler en Emmylou Harris is een bijzonder album dat rock, folk en country op een unieke manier samenbrengt. Hun stemmen vullen elkaar prachtig aan, en de nummers zijn rijk aan verhalen over liefde, reizen en doorzettingsvermogen. Dit album is ideaal voor muziekliefhebbers die genieten van melodieuze en verhalende muziek. De variatie in thema’s en emoties maakt elk nummer verrassend en meeslepend. Ik raad All the Roadrunning zeker aan voor fans van zowel rock als country. Het is een album vol warme melodieën dat je steeds weer opnieuw wilt beluisteren.

Waardering: 7,8 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De in Nederland als Martin van Rossum geboren Martin Nostatic maakt prachtige Ambient, IDM Electronic. Vanuit zijn huis in Oostenrijk heeft hij inmiddels meerdere albums gecreëerd. Voor mij is dit een eerste kennismaking. De laatste tijd merk ik dat ik best wel wat heb met Ambient en dat is vaak gekoppeld aan Electronica.

Dit album dat in juni 2023 is uitgekomen stelt me niet teleur. Melodieuze stukken die zowel rustgevend zijn maar ook dansbaar. Het is maar net in welke modus je het ritme volgt. Voor mij is het vooral de relaxmodus waarin ik hiernaar luister. Maar terecht dat het op discogs tevens de kwalificatie IDM meekrijgt.

Als ik het album Pulsatille van de Nederlandse artiest Martin Nonstatic uit 2023 beschrijf, word ik onmiddellijk ondergedompeld in een rijk tapijt van klanklandschappen die zowel betoverend als meeslepend zijn. Dit werk is een samensmelting van diepe bastonen en etherische melodieën, waarbij elke track een uniek verhaal vertelt. Hier volgt mijn review, nummer voor nummer.

Shifting Back Through Forth opent het album met een diepte die je fysiek voelt. De zware bastonen leggen een fundament, terwijl een sprankelende deken van geluiden eroverheen wordt gedrapeerd. Het is als een auditieve vertaling van een sterrennacht, diep en fascinerend.

Above a Mercury Ground biedt een lichtere, meer zwevende ervaring. Het voelt alsof je zweeft boven een buitenaards landschap, waarbij elke klank je meeneemt naar een andere dimensie. De luchtigheid van deze track contrasteert mooi met de diepte van de opener, waardoor het geheel fris en verkennend aanvoelt.

Volatile Inhale is een dromerige, sfeervolle compositie die je meeneemt naar een staat van totale ontspanning. De melodieën zijn zowel rustgevend als intrigerend, en creëren een ambiance die je niet snel loslaat. Ekagrata (Variation 1) klinkt als ruimteschepen die geruisloos boven ons zweven. De mysterieuze geluiden en galactische invloeden geven je het gevoel dat je door de kosmos zweeft, ver verwijderd van de aardse zorgen.

To the Skin brengt een iets minder spannende ervaring. Hoewel de track goed is opgebouwd, mist het de dynamiek en variatie van de andere nummers. Het repetitieve karakter kan enigszins eentonig aanvoelen. Reconversion Unknown betovert met zijn hypnotiserende klanken. Het is alsof je in een trance wordt gebracht, waarbij elke noot je dieper meesleurt in een spiraal van geluid. De subtiliteit en finesse van deze track zijn werkelijk bewonderenswaardig.

Extrinsic biedt heerlijke zweverige soundscapes met subtiele drumritmes. Het is een sonische reis die je meeneemt naar een plaats van innerlijke rust en contemplatie. De balans tussen de verschillende elementen is perfect afgesteld. Ekagrata (Variation 2) bouwt voort op de eerste variatie, maar introduceert een dreigend gevoel alsof de ruimteschepen nu op aarde landen. De spanning en anticipatie zijn voelbaar, wat de luisteraar op het puntje van zijn stoel houdt.

Vehuiah brengt bedwelmende ritmes naar voren die je compleet in hun greep houden. Het is een track die zowel fysiek als mentaal resoneert, waarbij de ritmische patronen bijna hypnotiserend werken. Intrinsic biedt een betoverend ritme dat simpelweg verslavend is. De cadans van de track zorgt ervoor dat je erin wordt gezogen en moeilijk kunt loslaten. Het is een hoogtepunt op het album dat lang in je hoofd blijft hangen.

Pulsatille heeft een beklemmende, maar prachtige opening die langzaam uitgroeit tot een fantastisch ritme. Het nummer weet je in een trance te brengen en laat je meedeinen op de golven van geluid. Thuya sluit het album af met een licht uitbundige flair. De buitenaardse soundscapes geven een gevoel van afronding, alsof de reis nu ten einde is gekomen, maar de herinneringen blijven nagalmen.

Pulsatille is een prachtig album van Martin Nonstatic, een album dat de luisteraar meeneemt op een kosmische reis vol diepe emoties en fascinerende klanken. Elke track draagt bij aan een onvergetelijke ervaring, waarbij het geheel meer is dan de som der delen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mdou Moctar is een band uit Niger die bekend staat om hun unieke mix van traditionele Tuareg-muziek en moderne rockinvloeden. Hun nieuwste album, "Funeral for Justice", uitgebracht in 2024, weerspiegelt hun kenmerkende geluid en maatschappelijke betrokkenheid. De muziek van Mdou Moctar is doordrenkt met ritmische gitaarlijnen en hypnotiserende melodieën die de luisteraar meenemen op een muzikale reis door Afrika.

Het album opent met de titeltrack 'Funeral for Justice', een indrukwekkende introductie die direct de aandacht grijpt. De krachtige gitaren en ritmische drums zorgen voor een meeslepende start, waarbij de luisteraar meteen wordt ondergedompeld in de rijke muzikale texturen.

Vervolgens komt 'Imouhar', dat begint met een ingetogen en mysterieus geluid voordat het zich ontvouwt tot een opzwepende compositie. Het gitaarspel van Mdou Moctar is hier fenomenaal, met ingewikkelde riffs die de luisteraar betoveren en vasthouden.

'Takoba' volgt daarna, een wat langzamer nummer maar minstens zo aanstekelijk. De ritmes zijn hypnotiserend, en de melodieën hebben een bijna meditatieve kwaliteit die uitnodigt tot introspectie.

'Sousoume Tamacheq' is een nummer waarbij stilzitten vrijwel onmogelijk is. Het temperamentvolle karakter van dit lied brengt een explosie van energie, met ritmische patronen die de ziel roeren en uitnodigen tot dans.

Met 'Imajighen' biedt de band een rustiger intermezzo, een welkom moment van bezinning. De serene klanken en kalme melodieën geven de luisteraar de kans om even op adem te komen en zich te verliezen in de eenvoud en schoonheid van de muziek.

'Tchinta' brengt het tempo weer terug omhoog. Dit nummer is opnieuw opzwepend en energiek, met dynamische ritmes en levendige gitaren die de luisteraar in beweging brengen.

'Djallo #1' is een kort niemendalletje van slechts 24 seconden, maar biedt een interessante overgang tussen de intensere nummers. Het fungeert als een muzikale ademhaling, een korte pauze voordat de volgende track begint.

'Oh France' is allesbehalve een conventioneel Frans nummer. Het zit boordevol temperament en charme, met een heerlijk ritme en melodie die de luisteraar moeiteloos meeneemt op een muzikaal avontuur.

Het album sluit af met 'Modern Slaves', een minder energieke maar toch boeiende track. Het biedt een reflectief einde aan een dynamische muzikale reis, met diepe teksten en een bedachtzame melodie die nog lang na de laatste noot blijft resoneren.

Al met al is 'Funeral for Justice' een meesterlijk werk van Mdou Moctar. Het album toont de veelzijdigheid en het talent van de band, met elk nummer dat een unieke en onvergetelijke ervaring biedt. Een album dat zowel de geest als het hart raakt, en een must-listen is voor iedereen die geïnteresseerd is in muziek die grenzen overschrijdt en betekenisvolle boodschappen overbrengt, Kortom, Mdou Moctar bewijst wederom waarom ze een van de meest invloedrijke bands uit Niger zijn en blijft trouw aan hun missie om muziek te maken die zowel vermaakt als aanzet tot nadenken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In 1977 bracht de Amerikaanse artiest Meat Loaf het legendarische album Bat Out of Hell uit. Dit meesterwerk, met een wat bombastisch karakter werd geproduceerd door Jim Steinman en heeft zich een permanente plaats verworven in de annalen van de rockgeschiedenis. Meat Loaf, geboren als Marvin Lee Aday, staat bekend om zijn krachtige stem en dramatische podiumoptredens. Dit album markeert een van de hoogtepunten in zijn carrière, met een dynamische mix van rock, opera en theater.

Het openingsnummer, Bat Out of Hell, barst los met een epische energie. Het begint met een spannende gitaarintroductie die overgaat in een explosie van muzikale kracht. De teksten schilderen een beeld van jeugdige rebellie en een verlangen naar vrijheid. Dit nummer is een sonische achtbaanrit, vol dramatische wendingen en een overweldigende vocale prestatie van Meat Loaf.

Bat Out of Hell bevat ook de hit You Took the Words Right Out of My Mouth. Dit duet met Jim Steinman en Marcia McClain begint met een theatraal intro, waarna het zich ontvouwt tot een aanstekelijke, melodieuze meezinger. De chemie tussen de stemmen maakt het nummer onweerstaanbaar, en de zomerse sfeer is bijna tastbaar.

Heaven Can Wait is De eerste ballad van het album toont een meer ingetogen kant van Meat Loaf. Dit nummer, met zijn melancholieke melodie en gevoelige tekst, biedt een welverdiende adempauze na de intensiteit van de eerste twee tracks. De emotionele diepgang hier is ontroerend.

All Revved Up with No Place to Go. Dit nummer begint met een aarzelende opbouw maar ontwikkelt zich al snel tot een stevige rocker. Het nummer straalt een onstuimige jeugdige energie uit, met teksten die gaan over het gevoel van verveling en opwinding in de adolescentie De prominente saxofoon geeft het een uniek tintje, hoewel het contrast met de rest van de instrumentatie wat verrassend is. Het blijft echter een krachtige toevoeging aan het album.

Two Out of Three Ain't Bad - Een meer ingetogen track waarin Meat Loaf's stem echt schittert. Dit lied, met zijn relatieve eenvoud en hartverscheurende tekst, is een van de meer melancholische momenten op het album. Het reflecteert op onvervulde liefde en het compromis van emoties.

Paradise by the Dashboard Light - Dit duet met Ellen Foley is het meest iconische nummer van het album. De wisselwerking tussen de stemmen, gecombineerd met de epische structuur van het lied, maakt het een miniatuurdrama. Let goed op het honkbalcommentaar halverwege! Hoewel het tegenwoordig misschien iets minder stevig klinkt dan destijds, blijft de narratieve kracht onaangetast.

For Crying Out Loud - Het album sluit af met de tweede ballad, een nummer met meer bite en een intens emotionele lading. De opbouw naar een grandioze climax laat een blijvende indruk achter en toont opnieuw de veelzijdigheid van Meat Loaf en Steinman. Dit nummer is een perfecte afsluiter voor een album dat zo vol zit met passie en energie.

De productie van Bat Out of Hell is rijk en gedetailleerd, wat mede te danken is aan producer Todd Rundgren. Hij wist het theatrale en grootschalige geluid dat Jim Steinman voor ogen had perfect te vertalen. Elk nummer op het album is zorgvuldig samengesteld en uitgevoerd, waardoor het geheel een coherente en indrukwekkende luisterervaring biedt.

Samenvattend is Bat Out of Hell meer dan zomaar een album; het is een muzikale reis die de luisteraar meeneemt door een scala aan emoties en verhalen. Meat Loaf's krachtige zang en de briljante songwriting van Jim Steinman maken dit album tot een tijdloos meesterwerk. Zelfs nu, decennia na de release, blijft Bat Out of Hell een belangrijk werk binnen de rockmuziek en een must voor elke liefhebber van het genre. Het is een album dat blijft verrassen en inspireren, keer op keer.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Noot: Deze tekst is gegenereerd met AI op basis van een prompt met daarin:
1- door mij zelf verzamelde gegevens over de band
2- mijn persoonlijke indrukken en sfeerbeleving van de nummers op het album
3- mijn interpretatie van teksten (via Genius.com en Musixmatch.com)

Melanie Safka, een zangeres met een betoverende stem en een charisma dat moeilijk te evenaren is, bracht in 1978 haar live-album "Ballroom Streets" uit. Dit album, vol emotie en levendige uitvoeringen, biedt een diepgaand inkijkje in haar muzikale wereld. Het album bevat een verzameling van haar bekendste nummers en enkele verrassende keuzes die haar talent en muzikale diepgang illustreren

"Running after Love" opent het album met een energieke toon, hoewel het nog niet meteen bijzonder opvalt. Het lijkt een opwarmer te zijn, bedoeld om het publiek langzaam mee te nemen in de muzikale reis die volgt. Melanie's stem, rijk aan expressie, neemt je mee op een reis van verlangen en passie.

"Cyclone" is een krachtig nummer dat de luisteraar meteen bij de kladden grijpt. Het bevat een medley van nummers van het album "Candles in the Rain," wat een nostalgische en dynamische sfeer creëert. Dit nummer toont Melanie's vermogen om verschillende melodieën naadloos in elkaar over te laten vloeien.

In "Beautiful Sadness" komt Melanie's unieke stemvibratie volledig tot zijn recht. Het nummer straalt een melancholische schoonheid uit die haar vocale talenten op de voorgrond plaatst. Dit is Melanie op haar best. Het is een hartverscheurende ballad die de luisteraar diep raakt. Dit nummer laat de dualiteit van schoonheid en verdriet prachtig samenkomen.

"Do You Believe"laat een zachtere kant van Melanie zien. Hoewel het minder volumineus is dan enkele van haar andere nummers, biedt het een introspectief moment op het album dat de variëteit vergroot. Het numer roept vragen op over geloof en overtuiging. De eenvoud van het arrangement legt de nadruk op de krachtige boodschap en Melanie's vermogen om diepe emoties over te brengen met haar stem

Met een duidelijke country-invloed, wijkt "Nickel Song" af van de rest van het album. Dit genre ligt mij persoonlijk minder, maar het toont Melanie's diversiteit als artiest.

"Look What They Done to My Song" is een van Melanie’s bekendste nummers en wordt met veel gevoel gebracht. De tekst, die klaagt over de verminking van haar creativiteit, is zowel krachtig als emotioneel geladen. Een echte kraker die barst van de energie. Dit nummer is een publieksfavoriet en Melanie's uitvoeringen ervan blijven onvergetelijk

"I Believe" straalt kracht en overtuiging uit. Dit nummer zit vol met emotionele intensiteit en is een van de hoogtepunten van het album. Dit uplifting nummer wordt gedragen door Melanie’s overtuigende zang, die de luisteraar inspireert en opbeurt.

“Poet” is een ode aan de kracht van woorden en creativiteit Een lekker ontspannen nummer waarin Melanie's stem de luisteraar omhult. "Poet" biedt een aangename onderbreking met zijn rustgevende melodie.

"Save Me" weet mij minder te boeien. Het nummer mist de sprankeling die sommige van de andere tracks op het album wel hebben.

Helaas blijft ook "Together Alone" wat aan de tamme kant. Het nummer onderzoekt de paradox van samen eenzaam zijn. Het slaagt er niet in om dezelfde impact te maken als sommige van de energiekere nummers op het album.

“Ruby Tuesday”, een cover van The Rolling Stones, wordt op unieke wijze geïnterpreteerd. Melanie voegt haar eigen flair toe, waardoor het nummer een nieuwe dimensie krijgt. Het is een klein monumentje op het album.

“Buckle Down” is de meezinger van het album, hoewel het misschien iets te veel neigt naar country voor mijn smaak. Desalniettemin blijft het een opzwepend nummer. Het moedigt de luisteraar aan om door te zetten ondanks tegenslagen.

"Miranda" is een warm en teder nummer maar weet mij niet bijzonder te imponeren. Het nummer voelt enigszins vlak aan in vergelijking met andere nummers op het album.

“Brand New Key” is een gelouterde hit die, hoewel geliefd, niet als de topper van het album beschouwd kan worden. Het nummer heeft zijn charme, maar mist de impact van Melanie's krachtigere nummers.

Conclusie

"Ballroom Streets" is een boeiend live album dat vooral in de eerste helft goed presteert. De energie en variëteit van de eerste nummers trekken de luisteraar moeiteloos mee. Hoewel de tweede helft minder overtuigend is, biedt "Ruby Tuesday" een memorabel moment. Al met al is het een leuk album dat Melanie's talent en veelzijdigheid als live artiest benadrukt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mercury Rev is een Amerikaanse band die in 1989 is opgericht. Ze komen uit Buffalo, New York, en staan bekend om hun dromerige en soms mysterieuze muziek, die invloeden uit rock en psychedelische klanken combineert. In hun vroege jaren maakten ze vooral experimentele rock, maar later werd hun muziek melodieuzer en sfeervoller. Hun grote doorbraak kwam in 1998 met het album Deserter’s Songs, vol emotionele, filmische nummers. De muziek van Mercury Rev wordt vaak omschreven als poëtisch en betoverend, en de band heeft wereldwijd een trouwe groep fans.

All Is Dream, uitgebracht in 2001, staat bekend om zijn dromerige, melancholische sfeer en rijke muzikale arrangementen. Het album combineert rock met orkestrale en psychedelische invloeden, wat zorgt voor een sprookjesachtig, soms mysterieus gevoel. De unieke zang van Jonathan Donahue draagt veel bij aan de sfeer van het album. All Is Dream bouwt voort op de stijl van Deserter’s Songs, maar klinkt intenser en poëtischer. Met nummers zoals "The Dark Is Rising" en "Tides of the Moon" wist het album zowel fans als critici te raken en kreeg het wereldwijd veel lof.

Review van de nummers

The Dark is Rising
Dit nummer straalt een gevoel van verlangen uit. De melodie is prachtig en de strijkers voegen veel emotie toe. De tekst gaat over spijt en het omgaan met gebroken dromen. Hoewel de spreker hoopt op openbaring, blijft er veel verborgen, terwijl de wereld om hen heen afbrokkelt.

Tides of the Moon
Dit nummer heeft een zoekende en twijfelende sfeer. De melodie is opnieuw betoverend, en de klanken van de zingende zaag maken het nog meer bijzonder. De tekst beschrijft het lot dat ons leven bepaalt, als draden die ons binden en langs onverwachte paden leiden.

Chains
Dit nummer voelt nostalgisch en overtuigend aan. De strijkers geven het een symfonische sfeer. De tekst vertelt over een herinnering aan iemand die verloren en ongefocust lijkt, maar toch heeft hij/zij er een sterk verlangen naar verbinding. Ondanks de verwarring die dit veroorzaakt blijven de gevoelens van zorg en liefde duidelijk.

Lincoln’s Eyes
Dit ontroerende nummer heeft een symfonische opbouw, met een prachtige inzet van de zingende zaag aan het eind. De tekst gaat over een kracht die zowel fascinerend als destructief is, vol tegenstellingen tussen licht en duisternis, liefde en pijn. Het symboliseert een complexe en intense liefde.

Nite and Fog
Dit nummer heeft een ingetogen, kwetsbare sfeer. De tekst gaat over een liefde die ingewikkeld en verwarrend is. De spreker probeert de liefde te sturen, maar raakt verstrikt in onzekerheid en jaloezie. De ander verlangt naar alles, terwijl de spreker worstelt met zijn eigen beperkingen.

Little Rhymes
Dit nummer beschrijft een gevoel van onzekerheid en innerlijke strijd. De muziek heeft een fijn tempo, maar is minder spannend. De tekst gaat over iemand die repetitieve, betekenisloze patronen volgt om eenzaamheid en angst te verdrijven, terwijl hij toch probeert controle over zijn eigen leven te behouden.

A Drop in Time
Dit nummer klinkt zakelijk en formeel, maar de eenvoud van de muziek maakt het krachtig. De tekst gaat over een nostalgische herinnering aan een korte, intieme relatie. Ondanks het verstrijken van de tijd blijft de herinnering levendig en gekoesterd.

You're My Queen
Dit nummer heeft een vastberaden sfeer, met een mooie, wat snellere melodie. De tekst beschrijft een intense, bijna obsessieve overgave aan een sterke vrouw, die wordt vergeleken met een sirene of slang. De spreker voelt zich telkens weer door haar overwonnen, maar accepteert haar dominantie en ziet haar als zijn koningin.

Spiders and Flies
Dit ingetogen nummer heeft een dromerige melodie. De tekst reflecteert op de vergankelijkheid van plannen, macht en liefde. Terwijl herinneringen vervagen, blijven gevoelens van verlies en spijt hangen. Spinnen en vliegen symboliseren leven en dood, en stellen vragen over het verleden.

Hercules
Dit nummer heeft een aarzelende, onzekere sfeer, maar klinkt toch fascinerend en hemels. De tekst beschrijft een innerlijke reis vol verwarring en zelfreflectie. De spreker ervaart hoe de grenzen tussen realiteit en verbeelding vervagen. Hercules staat symbool voor obstakels tussen twee mensen, en uiteindelijk wordt alles gezien als een droom.

Conclusie

All Is Dream is een indrukwekkend album waarin Mercury Rev hun unieke mix van melancholische melodieën, rijke arrangementen en poëtische teksten verder uitdiept. Het album verkent thema’s zoals liefde, verlies en zelfreflectie, en biedt bij elk nummer een diep emotionele ervaring. Door zijn symfonische elementen en meeslepende sfeer is All Is Dream een album dat lang blijft hangen, en zowel oude als nieuwe fans zal aanspreken.

Introductie van de Litouwse artiest Merope

Merope is een muzikale groep uit België en Litouwen, bekend om hun unieke mix van traditionele volksmuziek en moderne klanken. Ze combineren natuurlijke geluiden, elektronische muziek en diepgaande teksten om een rustige, betoverende sfeer te creëren. Hun muziek is sterk verbonden met de natuur en geeft een gevoel van rust en spiritualiteit. Met hun vernieuwende stijl hebben ze veel fans wereldwijd geïnspireerd en laten zien hoe traditionele muziek op een moderne manier kan blijven leven.

Introductie van het album Véjula

Véjula, uitgebracht in 2024, is het nieuwste album van Merope en een ode aan de kracht van de natuur. Het album combineert serene melodieën met elektronische ritmes en traditionele Litouwse zang. De muziek neemt de luisteraar mee op een meditatieve reis vol diepgang en emotie. Véjula is een uitnodiging om stil te staan bij de schoonheid van de wereld om ons heen en om de verbinding met de natuur opnieuw te ontdekken.

Over de nummers op het album

Koumu Lil is een dromerig nummer dat traditionele Litouwse zang combineert met zachte elektronische klanken. Het lied voelt als een meditatieve reis, met rustige melodieën die de natuur en het leven vieren. De sfeer is kalm en spiritueel, ideaal om bij te ontspannen of om tot jezelf te komen.(8)
Namopi is een sfeervol nummer dat een gevoel van warmte oproept. Het combineert zachte volksmelodieën met moderne elektronische geluiden (met Laraaji en Shahzad Ismaily). (7)

Lopšinė is een betoverend nummer dat de sfeer van een wiegelied oproept. De tekst weerspiegelt rust, geborgenheid en de cyclus van het leven. De muziek bevat zachte traditionele zang en minimalistische, dromerige instrumenten. (met Bill Frisell) (6,5)
Vija draait om beweging en de stroom van het leven, zoals een rivier die altijd verder stroomt. De muziek roept beelden op van de natuur. Het nummer combineert traditionele muziek met vloeiende elektronische klanken, wat een serene sfeer creëert die uitnodigt tot reflectie en ontspanning. (6,5)

Spindulė wat "straal" betekent, gaat over licht en hoop. De tekst weerspiegelt een gevoel van warmte en verbinding met de natuur. Muzikaal is het een mix van zachte, etherische zang, subtiele elektronische geluiden en akoestische instrumenten. (6,5)
Aglala gaat over groei en harmonie, geïnspireerd door de kracht van de natuur. De tekst roept beelden op van bloei en eenheid. Muzikaal combineert het bijzondere traditionele zang met rijke, organische geluiden en zachte elektronische lagen. De sfeer is dromerig en opbeurend, alsof je de energie van de aarde voelt. (7)

O Underhill vertelt over het verborgen leven onder de heuvels en de mysteries van de natuur. De tekst roept een gevoel van verbinding op met het onzichtbare en het vergetene. Muzikaal vermengt het diepe, aardse tonen met etherische zang en subtiele elektronica. De sfeer is mystiek (met Shahzad Ismaily) (7)
Rana verkent het thema van hernieuwde energie en transformatie, zoals water dat leven brengt. De tekst straalt zuiverheid en beweging uit. Muzikaal wordt traditionele zang gecombineerd met zachte, golvende elektronische klanken en natuurlijke geluiden. De sfeer is verfrissend en rustgevend. (8)

Conclusie en aanbeveling

Het album Véjula van Merope is een unieke muzikale reis die traditionele Litouwse elementen prachtig vermengt met moderne, elektronische klanken. De nummers brengen rust, diepgang en een sterke verbinding met de natuur. Vooral "Koumu Lil" en "Rana" springen eruit. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van serene en spirituele muziek. Neem de tijd om te luisteren en laat je meevoeren door de dromerige en harmonieuze klanken van Merope.

Waardering:7,1

Over de band
MGMT is een Amerikaanse band die bekend staat om hun psychedelische indie rock en elektronische muziek. De band, opgericht door Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden, verwierf grote bekendheid met hun debuutalbum "Oracular Spectacular" en de hitsingles "Kids", "Time to Pretend" en "Electric Feel". Hun muziek combineert vaak nostalgische elementen met moderne klanken, wat resulteert in een unieke en onderscheidende stijl. MGMT blijft een invloedrijke kracht in de moderne muziekscene.

Over het album:
In de recensies lees ik dat de band wat terugkeert naar haar roots op dit nieuwe 6e album. Ik kan dat lastig beoordelen omdat ik de voorgaande albums niet ken. Dat ik dit album hier nu beschrijf is weer te danken aan mijn wekelijkse scan van de releaselijst. Een korte luistertoets en bingo.

De muziek komt behoorlijk zoet en poppy op mij over. Met het intro dat gezien de naam eigenlijk het vervolg is op het slotnummer en de daaropvolgende drie nummers wordt in elk geval geen decibelgrens overschreden. Het is goed onderhoudende Indiepop en daar kan ik wel wat mee. Het klinkt dus erg luchtig, maar de songteksten van de nummers zijn dat niet allemaal. Althans voor zover ik ze begrijp en interpreteer

Bubblegum Dog is het eerste nummer dat in mijn favorietenrijtje van dit album terecht komt. Ook bij dit nummer een bijzondere tekst. Nothing to Declare bevalt me ook goed; een beetje Simon & Garfunkel - achtig. En ook de songs daarna bevallen me wel, maar het blijft een walhalla met niet direct te begrijpen teksten. Nou ben ik iemand die de muzikale inhoud veel belangrijker vindt dus echt vervelend vind ik dat niet.

Over het geheel genomen is het een prettig album, maar een echte topper is het voor mij niet

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Michael Jackson, de onbetwiste Koning van de Pop, heeft door de jaren heen een onuitwisbare stempel gedrukt op de muziekwereld. Zijn carrière, die al op jonge leeftijd begon, bereikte een hoogtepunt met het uitbrengen van verschillende iconische albums. Eén van die albums is ‘Bad’ uit 1987, een meesterwerk dat de grenzen van popmuziek verlegde en zijn status als superster verder verstevigde. Met een reeks hits die de tijd hebben doorstaan, blijft dit album een essentieel onderdeel van zijn oeuvre.

Het openingsnummer ‘Bad’ zet meteen de toon met zijn energieke en strakke ritmes. Dit nummer is doordrenkt van zelfvertrouwen en kracht, wat Jackson’s onmiskenbare bravoure onderstreept.
‘The Way You Make Me Feel’ volgt, even swingend maar met een iets subtielere dynamiek. Het nummer heeft een aanstekelijke groove die niet direct hetzelfde rauwe randje van ‘Bad’ heeft, maar daardoor niet minder pakkend is.

‘Speed Demon’ doet een stap terug qua overtuigingskracht. Hoewel het ritme strak is, mist het de scherpte die de vorige nummers kenmerkte, waardoor het minder impactvol overkomt.
‘Liberian Girl’ biedt een zachtere, romantische kant van Jackson. Echter, voor mij persoonlijk voelt dit nummer te zoet en sentimenteel aan, wat het minder memorabel maakt.

‘Just Good Friends’, een duet met Stevie Wonder, herstelt enigszins de balans. Hoewel niet het sterkste nummer op het album, brengt het de chemie tussen beide artiesten goed over, wat het de moeite waard maakt.
‘Another Part of Me’ brengt de swingende energie weer terug. Dit nummer is een heerlijke mix van ritme en strakke productie die Jackson’s karakteristieke sound benadrukt.

‘Man in the Mirror’ is een van de meest iconische nummers van het album, mede dankzij de introspectieve tekst en de krachtige uitvoering. De strakke opbouw en de boodschap maken het tot een tijdloze klassieker.
‘I Just Can’t Stop Loving You’, met Siedah Garrett, is een prachtige ballad. De melodie en de samenzang creëren een intieme en warme sfeer die oprecht en aangrijpend is.

‘Dirty Diana’ toont Jackson’s veelzijdigheid. Dit nummer, met zijn rockinvloeden, swingt op een manier die tegelijkertijd bescheiden en intens is, wat het een van de hoogtepunten van het album maakt.
‘Smooth Criminal’ is ongetwijfeld een van de beste nummers van Michael Jackson. Het strakke ritme, de unieke beat en Jackson’s energieke uitvoering maken het een meesterwerk dat nog steeds indruk maakt.

‘Leave Me Alone’ sluit het album sterk af. Dit nummer heeft een krachtige swing en een duidelijke boodschap, wat het tot een waardige afsluiter van een indrukwekkend album maakt.

Wat mij bijzonder aanspreekt aan ‘Bad’ is hoe het album verschillende muziekstijlen naadloos met elkaar weet te verweven. Van pop en rock tot soul en funk, Jackson laat op dit album horen dat hij alle genres meester is. De productie, mede door Quincy Jones, is strak en helder, wat bijdraagt aan de tijdloze kwaliteit van het album.

Samenvattend is ‘Bad’ een album dat vooral schittert in zijn hits. De strakke, swingende nummers grijpen je direct en laten niet los, terwijl enkele andere tracks iets minder spannend zijn. Toch blijft ‘Bad’ een essentieel onderdeel van Michael Jackson’s discografie, en een bewijs van zijn uitzonderlijke talent en invloed.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Betoverend en onontkoombaar, het Britse ensemble Midas Fall heeft de muzikale grenzen opnieuw gedefinieerd met hun nieuwste album, Cold Waved Divide Us, een meesterstuk net vers uitgebracht. Met dit album, geworteld in de progressieve postrock traditie, voert de band de luisteraar mee op een auditieve ontdekkingsreis vol onvoorspelbare wendingen.

De inleidende compositie, In the Morning We'll Be Someone Else, dient als een perfecte introductie tot het sonische landschap van het album, waarbij robuuste vocale harmonieën de boventoon voeren. De muzikale expressie wordt verder verrijkt in het tweede nummer I am Wrong, dat culmineert in een fraaie apotheose.

Salt, een toonbeeld van ingetogenheid, benut de menselijke stem als een intrigerend instrument, geleidelijk opbouwend tot een sonische explosie, een karakteristiek element van de postrock esthetiek. In schril contrast hiermee staat This Avalanche, de ballade van het album, die de harten van de luisteraars beroert met zijn lyrische tederheid.

Vervolgens onthult Point of Diminishing Return zich bijna geheel als een instrumentaal narratief, gedragen door melodieën die de ziel strelen en tot meditatie aanzetten. In het nummer Monsters wordt de diepte van de progrock verkend.

De hemelse zang in Atrophy omhult de luisteraar in een serene omhelzing, en behoud dit vreedzame aura tot de laatste noot. Terwijl het titelnummer, Cold Waved Divide Us, zich moeilijk laat klasseren binnen strikte muzikale categorieën, biedt het een unieke ervaring die buiten de gebaande paden treedt.

De voorlaatste track, Little Wooden Boxes, presenteert zich als een melodische progrock compositie, eindigend met een onheilspellend slot dat de ziel raakt. Het slotakkoord, Mute, manifesteert zich als mijn persoonlijke favoriet; een ode aan prachtige melodieën verweven met ruwe, gruizige gitaarklanken die het album tot een bevredigend slot brengen.

Cold Waved Divide Us is niet slechts een album; het is een epische saga, verpakt in muziek, die de grenzen van de progressieve postrock uitdaagt en de luisteraar uitnodigt tot een diepe introspectie. Midas Fall heeft wederom een meesterwerk afgeleverd!

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De samenwerking tussen Midwife en Vyva Melinkolya resulteerde in een intrigerend album getiteld ‘Orbweaving’, uitgebracht in 2023. Midwife, bekend om haar etherische en melancholische soundscapes, werkt samen met Vyva Melinkolya, een artiest die synoniem is met donkere, atmosferische muziek. Midwife (Verloskundige) is de nickname van Madeline Johnston, een multi instrumentaliste uit SN Miguel, New Mexico, USA. Ze omschrijft haar muziek als Heaven Metal en het gaat vooral over de meest duistere onderwerpen. Vyva Melinkolya is een muziekcollectief uit Louisville Kentucky, USA met maar één permanent lid, Alec Diaz. Samen hebben ze een sonische wereld gecreëerd die zowel betoverend als verontrustend is. Laten we een reis maken door elk nummer op dit opmerkelijke album.

Het album opent met ‘Miss America’, een nummer dat onmiddellijk de toon zet met zijn dromerige, bijna sacrale klanken. De stemmen van Midwife en Vyva Melinkolya vloeien samen in een hypnotiserende harmonie. De begeleiding is minimaal, maar juist door deze eenvoud wordt een bijzondere, bijna magische ambiance gecreëerd. De zachte klanken en etherische melodieën laten je wegdromen, alsof je in een andere wereld wordt gezogen. Het voelt als een klaagzang, een ode aan verloren dromen en vervlogen idealen.

Vervolgens komt ‘Hounds of Heaven’, een track die een intens gevoel van onheil oproept. Het begint met een minimalistische, pulserende beat die langzaam opbouwt naar een cathartisch crescendo. De teksten zijn donker en introspectief, en de muziek met een melancholieke ondertoon roept beelden op van verlaten landschappen en eindeloze nachten. De spanning bouwt zich op, laag na laag, tot het voelt alsof je overspoeld wordt door een golf van emoties. "Hoewel het niet de kracht heeft van "Miss America", blijft het een waardevolle toevoeging aan het album.

‘NMP' is een episch nummer dat de luisteraar meeneemt op een reis van bijna acht minuten. Het is een sonische odyssee die begint met een kalme, bijna serene sfeer, maar al snel verandert in een tumult van geluid en emotie. De lagen van synths, gitaren en percussie bouwen zich op en creëren een muur van geluid die zowel overweldigend als meeslepend is. Het nummer roept een gevoel van nostalgie op, alsof je door een mistig, halfvergeten landschap dwaalt. De delicate balans tussen kwetsbaarheid en kracht maakt dit een van de hoogtepunten van het album. De tijd lijkt stil te staan terwijl je wordt meegesleept in de muzikale stroom.

Met ‘Plague X' duiken we dieper de duisternis in. Dit nummer is zwaar en beklemmend, met dreunende bassen en angstaanjagende synths. De stem van Midwife klinkt spookachtig en distant, alsof ze zingt vanuit een andere dimensie. Het is een sonische weergave van angst en isolatie, perfect passend bij de titel. De muziek bouwt een gevoel van onontkoombare dreiging op, alsof je gevangen zit in een nachtmerrie waaruit je niet kunt ontsnappen. Het nummer weet je zowel te ontspannen als te betoveren.

Het titelnummer, ‘Orbweaving’, sluit het album af met een gevoel van melancholische afsluiting. Het is een prachtig gecomponeerd stuk dat begint met fragiele, twinkelende geluiden en langzaam evolueert naar een rijk tapijt van melodieën en texturen. De stemmen van Midwife en Vyva Melinkolya weven samen, net als de titel suggereert, in een delicate dans van geluid. Het is zowel droevig als hoopvol, een perfecte afsluiting van een emotioneel beladen reis.

‘Orbweaving’ is een meesterwerk van atmosferische muziek, waarin Midwife en Vyva Melinkolya hun krachten bundelen om een wereld te creëren die zowel betoverend als verontrustend is. Elk nummer biedt een unieke ervaring, en samen vormen ze een sonische reis die je niet snel zult vergeten. Een werk dat niet alleen hun individuele talenten laat zien, maar ook hun vermogen om samen iets magisch te maken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over Mini Trees
Mini Trees is een Amerikaans muziekproject opgericht door Lexi Vega, een singer-songwriter uit Los Angeles. Ze begon haar soloproject in 2018, waarbij ze dromerige indiepopnummers maakt. De muziek van Mini Trees combineert warme melodieën met persoonlijke teksten die vaak gaan over emoties, relaties en zelfreflectie. Het project heeft snel fans gewonnen door zijn intieme, meeslepende stijl. Mini Trees is een ideale keuze voor mensen die houden van rustige, sfeervolle muziek die toch diep raakt.

Over het album Always in Motion
Always in Motion is het debuutalbum van Mini Trees en kwam uit in 2021. Het album zit vol met dromerige, indiepopklanken en verhaalt over thema’s zoals verandering, onzekerheid en groei. Lexi Vega verwerkt haar persoonlijke ervaringen in de teksten, wat het album intiem en herkenbaar maakt. De muziek heeft een mix van rustige, melodieuze ritmes en melancholieke energie, perfect voor liefhebbers van sfeervolle, introspectieve muziek. Met Always in Motion liet Mini Trees zien dat ze een unieke stem heeft in de indiepopwereld.

Over de nummers op het album:
Openingsnummer Moments in Between gaat over het vinden van balans en betekenis in het leven, vooral in de kleine momenten. De tekst reflecteert op onzekerheid en het gevoel vast te zitten, maar ook op groei en acceptatie. De muziek is zacht en dromerig, met een mix van melancholie en hoop, passend bij introspectieve momenten. (8)

Het nummer Doomsday gaat over angst voor het onbekende en hoe veranderingen vaak voelen als een eindpunt. De tekst beschrijft het omgaan met deze onzekerheid en leren om los te laten. De sfeer is melancholiek, maar ook warm en troostend, met dromerige, een beetje jazzy klinkende, muziek. (8)

Met een iets milder tempo verkent Underwater het gevoel overweldigd te zijn, alsof je verdrinkt in emoties of onzekerheden. De tekst onderzoekt de strijd om controle te vinden in een chaotische wereld. De muziek blijft dromerig, met een vleugje melancholie. (7)

Cracks in the Pavementgaat over het ontdekken van schoonheid en betekenis in imperfectie. De tekst beschrijft hoe kleine scheuren of fouten in het leven kunnen leiden tot nieuwe inzichten en groei. De muziek is kalm en reflectief, met een hoopvolle ondertoon. (7,5)

Daarna gaat Youthover nostalgie en het verlangen naar de eenvoud van vroeger. De tekst reflecteert op herinneringen uit de jeugd en het besef hoe snel de tijd voorbijgaat. De muziek is ingetogen en dromerig, met een melancholische ondertoon en een betoverend slot. (8,5)

Het nummer Spring van Mini Trees gaat over verandering en nieuw begin, zoals de lente symbool staat voor groei en hoop. De tekst beschrijft het loslaten van het verleden en openstaan voor nieuwe mogelijkheden, ondanks onzekerheid. De muziek is licht en warm, met een vleugje melancholie. (7)

Carrying On vertelt over veerkracht en doorgaan, zelfs als het leven moeilijk is. De tekst beschrijft het vinden van kracht in jezelf en het blijven vooruitgaan, ondanks onzekerheid en obstakels. De muziek is hoopvol en kalmerend, met een dromerig geluid dat moed geeft en aanmoedigt om niet op te geven. (7,5)

Het nummer Differently beschrijft hoe je anders naar het leven kunt kijken na ervaringen die je veranderen. De tekst onderzoekt het accepteren van fouten en leren omgaan met nieuwe perspectieven. De muziek is reflectief en zacht, met een mix van melancholie en hoop. (7)

Numb gaat over het gevoel afgestompt te zijn door emoties of situaties die te veel worden. De tekst onderzoekt de worsteling om weer verbinding te voelen en betekenis te vinden. De sfeer is melancholisch en introspectief, met een rustige, dromerige toon die zowel kwetsbaarheid als een verlangen naar verandering uitstraalt. (8)

Afsluiter Otherwise gaat over het verlangen om te ontsnappen aan verwachtingen en je eigen pad te kiezen. De tekst reflecteert op twijfels en het zoeken naar balans tussen wat anderen willen en je eigen wensen. De muziek is rustig en hoopvol, met een dromerig geluid. (7,5)

Conclusie en aanbeveling
Mini Trees maakt met haar debuutalbum Always in Motion een prachtige indruk. De combinatie van dromerige indiepop en persoonlijke teksten creëert een intieme luisterervaring die zowel melancholisch als hoopvol aanvoelt. Elk nummer vertelt een uniek verhaal, van nostalgie in "Youth" tot veerkracht in "Carrying On". Dit album is een aanrader voor liefhebbers van introspectieve, sfeervolle muziek met een diepere laag. Perfect voor momenten van rust en reflectie. Lexi Vega toont hiermee haar unieke stem in de indiepopwereld. Mis deze muzikale reis niet – het zal je zeker raken en inspireren.

Waardering: 7,6
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de schaduw van het muzikale landschap van 2007, ontvouwt zich een oogverblindend album van Mintzkov, een ensemble wiens naam ten onrechte associaties met verre oosterse oorden oproept. Hun tweede langspeelplaat, getiteld "360°", is een odyssee door het spectrum van menselijke emoties, gevangen in een caleidoscoop van melodieën.

De aanvangstrack, "Life After Fire", zet de toon met een energie die zowel uitnodigt als uitdaagt. Dit nummer, gedrenkt in een aura van wederopbouw na verwoesting, is een toonbeeld van veerkracht. Het volgende lied, "One Equals A Lot", echoot deze dynamiek, maar introduceert een rijkdom aan textuur die de luisteraar in zijn greep houdt.

Met "Return & Smile" betreedt men een domein van melodieuze gratie. De samensmelting van noten weeft een tapijt van auditief genot, waarbij elke luisterstrook een nieuw patroon onthult. De titeltrack, "360°", is een abrupte afwijking naar het rijk van de punk, waar snelheid en intensiteit de boventoon voeren, een reflectie van de cyclische aard van existentie.

"Ruby Red" markeert een keerpunt; de zang is doordringend, de melodie aanstekelijk. Dit nummer is de ziel van het album, een hymne die de luisteraar verleidt tot participatie. "Miles Ahead" biedt een moment van bezinning, een luwte in de storm, zonder ooit te verzanden in lethargie.

De dynamiek wordt hervat in "Let's Talk Things Over", een nummer dat balanceert tussen urgentie en introspectie. De finesse waarmee deze balans wordt bereikt, is bewonderenswaardig. "The State We're In" verbergt de zang binnen de complexiteit van zijn arrangement, een metafoor voor de zoektocht naar identiteit binnen de chaos van het bestaan.

"Title You", het negende nummer, behoudt de hoge energie en wekt verlangen op naar de ongetwijfeld elektriserende live vertolkingen van deze composities. "Sugar Rush" daarentegen, kiest een pad van ingetogenheid, een titel die de luisteraar op het verkeerde been zet. Is de batterij leeg?

Het album sluit af met "Hitman", een nummer dat eveneens de energie mist die de rest van het album kenmerkt. Dit nummer spreekt mij persoonlijk het minst aan, maar dat neemt niet weg dat "360°" als geheel een indrukwekkende prestatie is van Mintzkov, die hun Belgische roots eer aan doen en elke verwachting overtreffen.

Samenvattend, "360°" is een auditieve reis die het verdient om ondernomen te worden. Elk nummer is een facet van een groter geheel, een verhaal verteld door klanken. Dit is geen album dat zich laat definiëren door één enkel genre; het is een werk dat niet alleen de luisteraar engageert maar ook uitdaagt om de diepten van hun expressie te exploreren. Het is een fraai tweede album dat elke verwachting overstijgt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mitski's The Land Is Inhospitable and So Are We: Een Poëtische Reis door Emotie en Geluid
Mitski, een Amerikaanse singer-songwriter bekend om haar emotionele diepgang en artistieke integriteit, bracht recent het album The Land Is Inhospitable and So Are We uit. Dit album, een krachtige verkenning van menselijke kwetsbaarheid en existentiële worstelingen, toont opnieuw Mitski's vermogen om met haar muziek diepe emoties te raken en complexe thema's op een toegankelijke manier te presenteren. Het album, dat zowel intiem als groots aanvoelt, biedt een unieke luisterervaring die zowel vertrouwd als vernieuwend is.

Stijl en Productie
Het album combineert verschillende muzikale genres, waaronder indie rock, folk, en alt-country, met invloeden van klassieke muziek en zelfs wat subtiele jazztonen. De productie is zorgvuldig en doordacht, waarbij elk nummer een eigen sfeer en textuur heeft. De geluidskwaliteit is uitstekend, met een perfecte balans tussen Mitski's heldere, expressieve stem en de rijke, vaak minimalistische instrumentale begeleiding. De productie versterkt de emotionele impact van de nummers en zorgt ervoor dat elk element tot zijn recht komt.

Track-by-Track Review
Bug Like an Angel (3:32)
Het album opent met Bug Like an Angel, een relaxed nummer dat meteen de toon zet voor de rest van het album. Mitski's zang is hier opvallend sterk, met een ingetogen intensiteit die de luisteraar direct weet te grijpen. De melodie is simpel maar effectief, en het nummer bouwt subtiel op zonder zijn rustige sfeer te verliezen. De tekst reflecteert op de pijn van zelfdestructieve gewoonten, en Mitski's vermogen om complexe emoties over te brengen, maakt dit een sterke opener.

Buffalo Replaced (2:40)
Buffalo Replaced is een ingetogen juweel dat bedwelmt met zijn zachte, bijna hypnotiserende sfeer. De delicate instrumentatie, gecombineerd met Mitski's kwetsbare zang, creëert een intieme en introspectieve sfeer. De tekst lijkt te verwijzen naar het verdwijnen van iets kostbaars, en de muzikale eenvoud versterkt het gevoel van verlies en nostalgie. Het is een nummer dat langzaam onder je huid kruipt en daar blijft hangen.

Heaven (3:44)
Met Heaven bereikt Mitski een bijna transcendentale schoonheid. Het nummer voelt hemels aan, zowel in melodie als in arrangement. De strijkers voegen een rijkdom toe aan de melodie, terwijl Mitski's stem een serene kalmte uitstraalt. De tekst verkent de zoetheid van liefde en de geruststelling die het kan bieden, en het geheel voelt aan als een warme omhelzing die de luisteraar omhult.

I Don't Like My Mind (2:25)
Dit nummer is een van de meest ontspannen tracks op het album, met een sobere, bijna spaarzame begeleiding. Mitski's zang is hier intiem en introspectief, en de tekst behandelt de moeilijkheden van leven met een geest die je niet altijd kunt vertrouwen. De eenvoud van de melodie en het arrangement past perfect bij het thema van het nummer, waardoor het een ingetogen maar krachtige indruk achterlaat.

The Deal (3:52)
The Deal heeft een subtiele country-invloed, met een licht melancholieke melodie die zich langzaam ontvouwt. Het nummer eindigt met een bombastisch slot dat bijna onverwacht maar toch bevredigend is. Mitski's stem draagt de emotie van het nummer perfect, en de tekst, die reflecteert op het maken van een pact met jezelf of met anderen, voegt een diepgaande laag toe aan het geheel.

When Memories Snow (1:44)
Hoewel kort, is When Memories Snow een van de meest opzwepende nummers op het album. Het tempo is hoger, en de instrumentatie is levendig en energiek. De tekst lijkt te spelen met het idee van herinneringen die vervagen, en de opbouw van het nummer zorgt ervoor dat je het gevoel hebt dat het veel te snel voorbij is. Het is een heerlijke adrenalinestoot in het midden van het album.

My Love Mine All Mine (2:17)
My Love Mine All Mine heeft een serene, bijna Hawaïaanse sfeer, met zachte gitaarakkoorden en een kalme, ontspannende melodie. Mitski's zang is hier bijna fluisterend, wat bijdraagt aan de intieme sfeer van het nummer. De tekst, die liefde en toewijding onderzoekt, voelt oprecht en hartverwarmend. Het is een eenvoudig maar prachtig nummer dat een rustpunt biedt op het album.

The Frost (2:48)
The Frost is een onopvallend nummer dat misschien wat minder opvalt in vergelijking met de rest van het album. Hoewel de melodie en de zang nog steeds van hoge kwaliteit zijn, mist het nummer de emotionele kracht die in andere tracks zo prominent aanwezig is. Toch draagt het bij aan de algehele sfeer van het album en past het goed in de volgorde.

Star (2:59)
Star is een betoverend nummer met een prachtige opbouw naar een climax. De melodie is verfijnd, en de zang van Mitski is hier op haar best. Het nummer voelt zowel groots als intiem aan, met een tekst die reflecteert op de eeuwigheid en het verlangen naar iets dat groter is dan jezelf. Het is een hoogtepunt op het album, met een indrukwekkende emotionele diepte.

I'm Your Man (3:29)
Dit nummer begint voorzichtig, met een rustige melodie die langzaam opbouwt naar een krachtig slot. Mitski's zang is subtiel en gevoelig, en de tekst lijkt te spreken over loyaliteit en zelfopoffering. De opbouw van het nummer is meesterlijk, en het eindigt met een bevredigend gevoel van voltooiing. Het is een prachtig voorbeeld van Mitski's vermogen om complexe emoties over te brengen in een eenvoudige muzikale vorm.

I Love Me After You (2:48)
Het album sluit af met I Love Me After You, een nummer dat begint met een ingetogen, bijna Oosterse sfeer en eindigt met een robuuste finale. De tekst lijkt te reflecteren op zelfliefde na een breuk, en Mitski's stem draagt deze boodschap op een eerlijke en kwetsbare manier over. Het is een krachtige afsluiter die het album op een passende manier afsluit.

Conclusie
The Land Is Inhospitable and So Are We is een meesterlijk album dat Mitski's capaciteiten als songwriter en artiest op indrukwekkende wijze laat zien. De productie is zorgvuldig en doordacht, en elk nummer draagt bij aan de emotionele diepgang van het album. Het is een album dat geschikt is voor iedereen die houdt van introspectieve, emotioneel geladen muziek, en het laat zien waarom Mitski een van de meest gerespecteerde artiesten van haar generatie is. Dit album is een must-listen voor liefhebbers van indie, folk, en alternatieve muziek, en het zal zeker een blijvende indruk achterlaten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Toen ik voor het eerst luisterde naar 'Forest Scenes' van de Amerikaanse formatie MIZU, voelde ik meteen dat dit album een zeldzame grensverkenning is tussen neo-klassieke diepgang en de etherische sferen van ambient, verweven op een elektronisch fundament. Elke track van dit album, uitgebracht in 2024, openbaart een unieke klankervaring die verdient om stap voor stap ontrafeld te worden.

Het album opent met 'Enter', een nummer dat subtiel begint en geleidelijk opbouwt naar een emotionele climax, om vervolgens zachtjes uit te doven als een nachtkaars. Deze opener zet meteen de toon voor de intrigerende dynamiek van het gehele album.

Vervolgens neemt 'Pump' het over, met een compositie die doet denken aan het werk van Philip Glass. Een strak ritme, aangevuld met rijke soundscapes, creëert een meeslepende luisterervaring die zowel vernieuwend als nostalgisch aanvoelt.

'Rinse' is een zalig nummer waarin een collectie van ambient geluiden samensmelt tot een ontspannende symfonie, perfect voor momenten van diepe contemplatie of rust.

'Pavane' en 'Flutter' volgen; de eerste is een prachtig staaltje neo-klassieke muziek dat de ziel raakt. 'Flutter', hoewel iets minder naar mijn persoonlijke smaak, behoudt de artistieke kwaliteit van het album en biedt een delicate balans tussen lichtheid en diepte.

'The Way to Yonder' brengt wat meer robuustheid met zich mee. Af en toe voelt het alsof er elementen van postrock in zijn verwerkt, wat zorgt voor een stevige maar aangename verrassing binnen de algemene textuur van het album.

'Prphtbrd', zoals de naam al suggereert, is een intrigerende chaos. Ondanks zijn ongestructureerde aard, is er een onderliggende sereniteit die opmerkelijk rustgevend werkt.

Afsluitend is er 'Realms of Possibility', waar de mooie melodieën en sfeervolle ambiance samenkomen om het album te kronen. Dit nummer belichaamt het volledige scala aan emoties dat MIZU met dit album beoogt over te brengen.

Samengevat is 'Forest Scenes' een album dat niet alleen luistert als een muzikale ontdekkingsreis, maar ook als een diepgaande reflectie op de fusie tussen genres, waarbij elke track zijn eigen verhaal vertelt binnen het grotere narratief. MIZU heeft hiermee een werk gecreëerd dat nog lang zal resoneren in de harten van luisteraars die de diepere lagen van muziek willen verkennen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de annalen van de Britse muziekgeschiedenis neemt Mojave 3 een bijzondere plek in, geworteld in de etherische soundscapes die hen onderscheiden van hun tijdgenoten. Het jaar 1995 markeerde de geboorte van hun album Ask Me Tomorrow, een werk dat zich wil nestelen in de ziel met zijn melancholische, sfeervolle klanken.

Laat mij, als toegewijde auditieve reiziger, de lezer meenemen op een ontdekkingsreis door de melodieuze landschappen die Mojave 3 heeft gecultiveerd. Het openingsnummer Love Songs on the Radio zet onmiddellijk de toon, verweven met Rachel Goswell's betoverende stem, die de luisteraar meevoert naar een rijk van introspectieve overpeinzing.

Voortschrijdend naar Sarah, waarin Neil Halstead de vocale fakkel overneemt, manifesteert zich een subtiele, doch aangrijpende verandering in atmosfeer. Dit nummer, zo puur en onvervalst, resoneert met een diepe, persoonlijke echo.

Verhoog het tempo een fractie en Tomorrow’s Taken onthult zich, een compositie die, hoewel iets levendiger, zijn ingetogenheid elegant behoudt, een ware kunst op zich. Dan, als een zacht brandende vlam in de kille nacht, komt Candle Song 3 tevoorschijn, een stuk dat mij doet denken aan de sombere charme van een Leonard Cohen meesterwerk.

Terwijl de reis vordert, ontvouwt You’re Beautiful zich als een poëtische bekentenis, een stil moment van contemplatie. Dit brengt ons bij een cruciaal punt waarop het verlangen naar een snellere cadans in het album natuurlijk aanvoelt; toch blijft Where Is the Love nog steeds in een trager, bedachtzaam tempo.

Maar wacht, After All breekt door met een welkome toename in dynamiek, een verademing die de zintuigen prikkelt. Vervolgens leidt Pictures, met zijn reminiscentie aan de harmonieuze dualiteit van Simon & Garfunkel, ons verder door een landschap van sonische sereniteit. De harmonieën in dit nummer zijn niets minder dan geweldig, een bewijs van de synergie tussen de bandleden. Het sluitstuk, Mercy, brengt eindelijk die langverwachte stijging in tempo en energie, culminerend in een crescendo dat zowel bevredigend als ontroerend is.

Echter, bij reflectie, dient men toe te geven dat dit muzikale tableau, ondanks zijn momenten van sublieme schoonheid, wellicht niet de frequente rotatie zal genieten in de muziekcollectie van eenieder. Dit is te wijten aan een zekere eentonigheid die zich na enige tijd begint voor te doen, een melancholie die, hoewel prachtig, in overmaat kan verzadigen.

Dit alles overwegend, is het slot van Ask Me Tomorrow desalniettemin aangenaam, een lichtpunt dat een langdurige indruk achterlaat. Een album, verweven met zowel de schoonheid van stilte als de echo's van nostalgie, dat ons herinnert aan de complexiteit van het menselijk emotiespectrum

Eerder verschenen op www.jorrs-muziekkeuze.nl

Welcome to the Machine van Monkey 3 is een plaat doordrenkt met kosmische klanken die zich nestelen in het genre van de spacerock. De titulatuur van deze verzameling klanken doet onmiskenbaar denken aan het legendarische Pink Floyd, echter hier herboren in een contemporaine gedaante. Het oeuvre manifesteert zich als een vernieuwde interpretatie, een moderne hommage aan de psychedelische verkenningen van weleer.

Het is een album dat transcendeert boven de gebruikelijke klanken en inzichten van hedendaagse rockmuziek. Dit oeuvre, een ode aan de hypnotiserende synergie tussen stoner rock en psychedelische geluidsgolven, nodigt luisteraars uit op een ongekende sonische reis.

Het album opent met een aura van mysterie, geleidelijk opbouwend tot een crescendo van emoties en klankkleuren. Elke track onthult een uniek facet van Monkey 3's virtuositeit, variërend van etherische harmonieën tot robuuste, aardse riffs. De complexiteit en diversiteit van de composities houden de luisteraar gevangen in een wervelwind van auditieve verrassingen.

De kunstzinnige vermenging van zware, donkere thema's met lichtere, luchtige melodieën zorgt voor een fascinerend contrast dat het hart van het album vormt. Deze dynamiek spiegelt de eeuwige strijd tussen licht en duisternis, een thema dat diepgeworteld is in de menselijke ervaring.

In de kern is Welcome to the Machine een werk dat de luisteraar uitdaagt om de grenzen van hun eigen perceptie te verleggen. Monkey 3 bewijst wederom hun vermogen om de essentie van het genre te herdefiniëren, waardoor ze niet alleen een album, maar een belevenis presenteren die de luisteraar meevoert naar onbekende, maar fascinerende sferen.

Concluderend, Welcome to the Machine is geen doorsnee album; het is een episch verhaal, verpakt in lagen van melodieuze innovatie en lyrische diepgang. Het nodigt uit tot introspectie en ontdekking, waardoor het meer dan slechts een muzikale compositie is; het is een spiegel voor de ziel.

Eerdfer verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Moonpools is een Zwitserse band die dromerige shoegaze en dreampop op hun repertoire hebben staan. De band heeft onlangs hun EP "Hide and Seek" uitgebracht. Als liefhebber van dit muziekgenre was ik erg benieuwd naar deze release, en na meerdere keren luisteren kan ik zeggen dat het een indrukwekkende verzameling van nummers is. Hieronder volgt mijn gedetailleerde review van elk nummer op de EP.

Het openingsnummer "Forget" zet meteen een sterke toon. Het is een prachtig melodische track die een fijne, lichte gruis heeft. De zanglijnen vloeien naadloos samen met de instrumenten, waardoor het een aangename luisterervaring biedt die mij zowel kalmeert als intrigeert. Het gebruik van subtiele echo-effecten en een zwevende gitaar maakt het een sterke opener voor de EP.

Daarna komt "Say Anything," waarin invloeden van bands zoals Lush en zelfs My Bloody Valentine te herkennen zijn, vooral in het instrumentale deel. De gitaarlijnen zijn dikker en de feedback meer aanwezig, wat een mooie balans vormt met de zachtere, meer etherische klanken van het eerste nummer. Het nummer heeft een nostalgische toon die me terugbrengt naar de hoogtijdagen van de shoegaze.

"Never Mind" is het derde nummer en wordt gekenmerkt als een grandioze track die kippenvel veroorzaakt. En terecht; het is een emotioneel geladen nummer met krachtige vocalen en een indrukwekkende opbouw die culmineert in een explosie van geluid. De dynamiek binnen dit nummer is exemplarisch voor wat goede shoegaze kan zijn—overweldigend, maar tegelijkertijd diep ontroerend.

"Someday" breekt met de shoegaze traditie en neigt meer naar pure dreampop. Het is een mooi ingetogen nummer dat meer ruimte biedt aan de vocalen en een simplistischer instrumentale begeleiding heeft. De kalme sfeer maakt het een perfect rustpunt in de EP.

Het laatste nummer, "See-Through", combineert dreampop met een gezonde dosis shoegaze. Het is een meeslepende track die langzaam opbouwt naar een geweldige climax. De zachte, fluisterende zang aan het begin wordt geleidelijk overstemd door een rijke laag van geluid die het nummer naar een indrukwekkend hoogtepunt tilt.

Concluderend is "Hide and Seek" een prachtige EP die aantoont hoe effectief Moonpools het shoegaze en dreampop genre beheerst. Elk nummer heeft zijn eigen charme en samen vormen ze een coherente en emotioneel geladen luisterervaring. Het is jammer dat het slechts een EP is en geen volledig album, want deze nummers werken zeker verslavend. Ik kijk al uit naar meer materiaal van deze getalenteerde groep.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl