Dit is een fantastisch album. Sprookjesachtige melodieën met geweldige spoken word ‘zang’.
Ik heb het onder ambient geparkeerd vanwege de dromerige en soms hypnotiserende soundscapes die over je heen komen. Daaronder geweldige ritmes en die mooie stem.

Een album dat vooraan komt te staan in mijn ambient bieb. Voorlopig 4*, maar er zit een halfje meer in als het kwartje helemaal valt.

1. Breezes Were Polar Storms - 7
2. Stories Are What They Are - 7
3. Red Light Returning - 8
4. The Adventure - 7
5. The Mirror 7
6. Nadar - 7
7. The Dog Days Are Long Gone - 8
8. The Girls from Peoria - 8
9. The Deep Dark Days of September - 8
10. A Horn Heard Through Fog - 8
11. Locked Away - 8
12. Leonora Hotel - 8
13. Mysterious City - 7
14. Sonar Vestapol - 7

Waardering: 7,6

Na een drukke dag besloot ik mij nog eens te wagen aan de luisterervaring van het akoestische livealbum 12:05 van de Zweedse formatie Pain of Salvation, uitgebracht in het jaar 2004. Gewoonlijk ben ik niet geneigd tot het waarderen van unplugged optredens; ik prefereer muziek met meer pit en substantie, iets wat in dergelijke settings vaak ontbreekt. En ja, deze voorkeur bleek wederom te resoneren bij het beluisteren van dit specifieke album.

Het openingsnummer, Leaving Entropia, of eigenlijk het gehele Brickwork Part One, lukte het niet mijn volledige aandacht vast te houden. Ik ben geneigd te concluderen dat de essentie, het sacrale vuur dat de muziek normaliter in vuur en vlam zet, enigszins verdund raakt in deze akoestische vertolkingen. De nummers kwamen over als te zachtmoedig en ontbeerden kracht, wat mijn theorie ondersteunde.

Niettemin, tijdens Winning a War en vervolgens Reconciliation, ontwaarde ik een glimp van passie, een sprankje van de bezieling die ik zo fundamenteel acht in muziek. Deze momenten waren echter van korte duur; Dryad of the Woods dwaalde wederom af naar een gebied van goede intenties zonder solide fundament. Oblivion Ocean startte veelbelovend, maar eindigde in een anticlimax, en liet me achter met een gevoel van onvervuldheid.

Een positieve noot, echter, was de unplugged versie van Chain Sling, die een verrassend opbeurende sfeer met zich meebracht en mij een glimp gunde van wat het album had kunnen zijn. Dit was het vermeldenswaardige hoogtepunt binnen het middenstuk van de compilatie.

Daarentegen stelde Brickwork Part Two wederom teleur; het kon de kracht en diepgang van zijn oorspronkelijke tegenhanger niet evenaren. Bovendien leek de pianist, hoewel onmiskenbaar vaardig, een te dominante rol te spelen binnen het geheel, wat het evenwicht van de muzikale compositie verstoorde.

Mijn slotsom is dan ook dat dit unplugged werkstuk van Pain of Salvation niet naar mijn smaak is, op het enigszins verlichtende middengedeelte na. Hoewel het album ongetwijfeld zijn momenten heeft, mist het overwegend de robuustheid en diepte die ik in muziek zoek. Het is niet het kopje thee voor een luisteraar zoals ik, die de voorkeur geeft aan meer dynamische en krachtige composities.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Be (of is het toch BE?) van Pain of Salvation, uitgebracht in 2004, is een ambitieus en complex conceptalbum dat als een van de meest unieke en uitdagende werken binnen de progressieve metal en rock wordt beschouwd. Dit project van de Zweedse band, onder leiding van frontman Daniel Gildenlöw, verkent diepgaande en filosofische thema's rond het bestaan van de mensheid, God en het universum.

Be onderscheidt zich van andere albums van de band door zijn brede scala aan muzikale stijlen en de integratie van orkestrale en theatrale elementen. Het is niet alleen een album; het is een vertelling die luisteraars meeneemt op een reis door verschillende perspectieven op de schepping, evolutie en de menselijke conditie. Gildenlöw's lyrische capaciteiten zijn op hun hoogtepunt, en hij levert krachtige en emotionele vocalen die de complexiteit en de ernst van de onderwerpen versterken.

Muzikaal gezien mengt Be progressieve metal met klassieke muziek, folk en zelfs elektronische elementen, waardoor een rijk en divers geluidslandschap ontstaat dat perfect past bij de thematische inhoud van het album. Nummers als Imago (Homines Partus) en Iter Impius tonen de band's vermogen om ingewikkelde composities te creëren die zowel meeslepend als intellectueel stimulerend zijn. De overgangen tussen de nummers zijn vloeiend en dragen bij aan het gevoel dat Be meer een geïntegreerde symfonie is dan een verzameling losse liedjes.

Een opvallend kenmerk van Be is het gebruik van narratieve elementen en monologen die de muziek begeleiden en de luisteraar verder in het verhaal trekken. Dit, samen met de inzet van een volledig orkest en koor in verschillende tracks, tilt het album boven de standaard rock of metal plaat uit en plaatst het in een categorie die bijna als 'progressieve rockopera' kan worden beschouwd.

Echter, de ambitie en complexiteit van Be kunnen het voor sommige luisteraars een uitdagend album maken om toegang te krijgen. De rijkdom aan thema's en de diversiteit aan muzikale stijlen vereisen aandacht en meerdere luistersessies om volledig te worden gewaardeerd. Fans van traditionele songstructuren kunnen het album als gefragmenteerd ervaren, maar voor degenen die bereid zijn zich onder te dompelen in de wereld die Pain of Salvation heeft gecreëerd, biedt Be een diepgaande en belonende ervaring.

Conclusie, Be van Pain of Salvation is een moedig en diepzinnig werk dat de grenzen van het progressieve metalgenre verlegt. Het is een album dat niet alleen de muzikale vaardigheden van de band tentoonspreidt, maar ook hun bereidheid om existentiële vragen en ideeën te verkennen. Voor fans van de band en liefhebbers van conceptuele kunstwerken, is Be een essentiële luisterervaring die zowel provoceert als inspireert.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De Amerikaanse indieformatie PaPerCuts bracht in 2021 de EP Baxter’s Bliss uit, een interessant muzikaal werk dat een luisterervaring biedt vol betoverende melodieën en weemoedige klanken. Laten we een diepere duik nemen in dit album en de nummers een voor een verkennen.

De EP opent met A Dull Boy, een nummer met een schitterende melodie en dromerige sfeer. Het is een aanstekelijke en meeslepende track die je moeiteloos meeneemt naar een wereld van introspectie en nostalgie. De combinatie van zachte gitaarakkoorden en etherische zang creëert een bijna hypnotiserende ambiance.

Vervolgens komt Try Baxter’s Bliss, een nummer dat, ondanks zijn langzame tempo, een krachtige emotionele impact heeft. De langzaam voortschrijdende ritmes en diepe, bezielde vocalen bouwen een intensiteit op die je niet loslaat. Het is een voorbeeld van hoe eenvoud soms het meest doeltreffend kan zijn in het overbrengen van gevoel.

When Will You Come Home biedt wederom een prachtige melodie, maar met een iets meer opgewekte toon dan de voorgaande tracks. Het nummer straalt een soort hoopvolle melancholie uit, waarbij de zang en instrumentatie perfect in balans zijn om een gevoel van verlangen en verwachting op te roepen.

De cover van Leonard Cohen’s The Partisan is een indrukwekkende toevoeging aan deze EP. PaPerCuts heeft ervoor gekozen om het tempo iets te vertragen, wat uitstekend past bij de diepgaande en poëtische tekst van het nummer. Het resultaat is een eerbiedige en toch unieke interpretatie die de luisteraar uitnodigt om de historische en emotionele lagen van het lied te herontdekken.

Ten slotte sluit de EP af met End Times Daily, een track die misschien niet zo opvallend is als de rest, maar toch een aardige melodie en een fijne afsluiting van het geheel biedt. Het is een passend slotakkoord dat de reis van deze EP op een bevredigende manier afrondt.

Baxter’s Bliss is een fraaie EP die de luisteraar een rijk palet aan geluiden en emoties biedt. PaPerCuts heeft met deze EP bewezen dat ze in staat zijn om zowel originele composities als covers met een unieke flair te presenteren. De EP is een must-listen voor liefhebbers van dromerige indie muziek en zal ongetwijfeld een blijvende indruk achterlaten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Baron Von Tollbooth & The Chrome Nun" uit 1973 is een samenwerking tussen drie prominente Amerikaanse artiesten: Paul Kantner, Grace Slick en David Freiberg. Paul Kantner en Grace Slick waren leden van de beroemde rockband Jefferson Airplane, terwijl David Freiberg bekend was van Quicksilver Messenger Service. Samen brachten ze een uniek geluid en een bijzondere dynamiek in dit album. Dit meesterwerk is een perfect voorbeeld van hun artistieke vaardigheden en muzikale innovaties.

Vanaf het eerste nummer, "Ballad of the Chrome Nun", werd ik direct meegesleept door de kenmerkende vocalen van Grace Slick. Haar krachtige en soms hypnotiserende stem geeft het nummer een intense energie. Paul Kantner’s gitaarspel en David Freiberg’s baslijnen voegen daar een stevige rockbasis aan toe, wat zorgt voor een meeslepende luisterervaring.

"Fat" is een prettige compositie met een ontspannen sfeer. De melodie is soepel en het nummer heeft een laid-back gevoel dat doet denken aan de zorgeloze jaren zeventig. Het nummer straalt een gevoel van vrijheid en rebellie uit. Het is een nummer dat makkelijk in het gehoor ligt en een rustpunt vormt binnen de variatie van het album.

Het nummer "Flowers of the Night" heeft een meer folky psychedelische sfeer, wat niet verrassend is gezien de achtergrond van de artiesten. De harmonieën tussen Kantner en Slick zijn hier prachtig en het geheel voelt bijna dromerig aan. Het is een rustiger, meer reflectief stuk dat de luisteraar uitnodigt om na te denken over de mystieke en vaak verborgen aspecten van het leven, het soort muziek waarbij je achterover wilt leunen en je mee wilt laten voeren naar een andere dimensie. De delicate instrumentatie en etherische zang zorgen voor een dromerige sfeer die diep doordringt

"Walkin'" heeft een opgewekte melodie die je automatisch doet meezingen. Dit nummer straalt vreugde en vrijheid uit, en de catchy melodie blijft lang in je hoofd hangen. Het is een perfect voorbeeld van de luchtige kant van het album. Met "Your Mind Has Left Your Body" schakelt het album over naar een meer ingetogen toon. Dit psychedelische nummer is reflectief en diepgaand, met subtiele arrangementen die de introspectieve teksten ondersteunen. Het is een moment van rust en bezinning op het album.

"Across the Board" is een uitbundig nummer met een bite. De gitaarpartijen zijn indrukwekkend en er is een fijne gitaarsolo die het nummer naar een hoger niveau tilt. Dit is een van mijn persoonlijke favorieten op het album vanwege de energieke uitvoering en complexe structuren. "Harp Tree Lament"is een weemoedig en ontroerend nummer dat de ziel raakt met zijn emotionele diepgang en prachtige arrangementen. De harmonie tussen de instrumenten en de zang creëert een gevoel van sereniteit en introspectie.

Met "White Boy (Transcaucasian Airmachine Blues)" horen we prachtige zang die het nummer naar boven tilt. Het is een psychedelische topper die zowel muzikaal als vocaal indruk maakt. De unieke geluiden en texturen maken dit nummer bijzonder memorabel. "Fishman" is een prachtige experimentele track met een stevige bite. De kracht en intensiteit van de uitvoering zijn ongeëvenaard en de dynamiek binnen het nummer houdt de luisteraar voortdurend geboeid. Het is een hoogtepunt op het album.

Het album sluit af met "Sketches of China", een passend slot met een fijne melodie. Dit nummer voelt als een vredige afsluiting van de muzikale reis die het album biedt. Het laat de luisteraar met een gevoel van vervulling achter.

Wat ik waardeer aan dit album is de diversiteit in stijlen. Hoewel het stevig geworteld is in de rock en psychedelische muziek van die tijd, zijn er ook invloeden van folk en blues te horen. Dit maakt het een veelzijdig album dat niet snel verveelt.

De productie van het album is ook vermeldenswaardig. Ondanks dat het meer dan 50 jaar geleden is opgenomen, klinkt het nog steeds fris en levendig. De instrumenten zijn goed uitgebalanceerd en de vocalen komen duidelijk naar voren zonder dat ze overweldigend zijn.

'Baron Von Tollbooth & The Chrome Nun' is een muzikaal avontuur dat de veelzijdigheid en het talent van Paul Kantner, Grace Slick en David Freiberg ten volle laat zien. Elk nummer biedt iets unieks en draagt bij aan de rijke textuur van het album. Het is een aanrader voor liefhebbers van de klassieke rock en psychedelische muziek van de jaren zeventig.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In mijn persoonlijke beleving ontvouwt het album 14 Songs van Paul Westerberg zich als een lappendeken van emoties en klanken, die nostalgisch echoën naar de dagen van The Replacements, doch gebaad in een nieuwere essence. Westerberg, ooit het bruisende hart van genoemde band, manifesteert zich hier als een bard van het Amerikaanse hartland, zij het met een zachtere stem dan de ruwe bolster Bruce Springsteen. Hoewel de naam anders doet vermoeden is Paul Westerberg geboren en getogen in Minneapolis. Maar zijn roots zullen ongetwijfeld in Nederland of België liggen.

Bij de aanvang wordt de luisteraar onmiddellijk gegrepen door Knockin on Mine, een nummer dat doordrenkt is met ongefilterde rock. Het is alsof Westerberg teruggrijpt naar ongecompliceerde tijden, doch met een rijpheid die alleen de jaren kunnen brengen. Het volgende nummer, First Glimmer, tempert het elan ietwat, een melodieuze adempauze die de diversiteit van het album markeert.

World Class Fade neemt vervolgens het stokje over en injecteert een robuustere dynamiek, een terugkeer naar de ongepolijste energie. In contrast saarmee staat Runaway Wind, dat, hoewel melodisch aangenaam, mij minder beroert door zijn poppy karakter, een gevoel dat eveneens opduikt bij Dice Behind Your Shades.

Echter, met Even Here We Are vindt Westerberg een serene harmonie, een nummer dat zich nestelt in de ziel dankzij zijn subtiele melodie. Silver Naked Ladies daarentegen, blaast weer leven in de vlam van de rock met een onmiskenbare bite. Het is een muzikale rollercoaster die Westerberg vakkundig bestuurt.

Als we verder navigeren, bieden A Few Minutes of Silence en Someone I Once Knew een soort introspectieve rust, een reflectie zonder pretenties. Maar dan, Black Eyed Susan ontvouwt zich als een dissonant in het geheel, waarbij de zang neigt naar het onzuivere, een onverwachte wending die enigszins detoneert.

Things herinnert ons vervolgens aan Westerberg’s capaciteit voor zachtheid, hoewel het niet de krachtigste boodschapper is. Toch toont Something Is Me aan dat binnen de rust ook een diepe kracht schuilt. Mannequin Shop, hoewel vakbekwaam uitgevoerd, mist eveneens de unieke vonk, waardoor het in de trend van de overige tracks verdwijnt.

Tot slot brengt Down Love het album tot een bevredigend slot, een nummer dat als een warme deken om de luisteraar heen valt. 14 Songs van Paul Westerberg blijkt echter geen meesterwerk in zijn geheel, maar het is een album doordrenkt met een paar momenten van muzikale schoonheid en eerlijkheid. Het illustreert de reis van een artiest die zijn wortels niet verloochent, maar ze wel in een nieuw licht durft te stellen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het ontleden van 'At the Sound of the Bell' van Pavlov’s Dog, gedistilleerd uit 1976, ontsluit een auditieve reis die balanceert op de scheidingslijn tussen Rock en Progrock – ik neig naar de laatste interpretatie. Deze sonische verkenning is compact doch diepgaand, samengeperst in een labyrint van negen tracks binnen een tijdsbestek van iets meer dan een half uur. Een vluchtige eerste luisterervaring brengt vooral 'Early Morning On' naar voren, een nummer dat onmiddellijk beklijft, gevolgd door de emotionele climax van 'Did You See Him Cry'.

De odyssee begint echter met 'She Came Shining', een track die zich ontpopt van een subtiele introductie tot een theatrale apotheose. Vervolgens voert 'Standing Here with You (Megan's Song)' de intensiteit op met een nog meeslepender melodie. In tegenstelling hiermee is 'Nersey'. Dat doet enigszins onder in aanwezigheid, neigend naar een meer pop-georiënteerde sound. 'Valkerie' daarentegen heeft wat meer lengte en duikt dieper in de kern van wat het album zo actueel maakt – een nostalgische oproep naar vervlogen tijden, gewikkeld in een subliem progrock epos.

'Try to Hang on' vormt helaas de dissonant binnen deze verzameling, het voelt als de buitenstaander, het zwarte schaap van het album. Maar dan herwint 'Gold Nuggets' de verloren glorie met een beloftevol begin dat zijn allure vasthoudt tot het einde. 'She Breaks Like a Morning Sky' ondergaat een lichte terugval, maar dit wordt snel rechtgezet door de twee reeds aangehaalde afsluitende nummers.

Afsluitend, het vergt een moment van aanpassing aan de kenmerkende stem van de zanger, maar eenmaal gewend, verandert de initiële onwennigheid in waardering. 'At the Sound of the Bell' manifesteert zich als een prijzenswaardig muzikaal stuk, waar de eigenaardigheid van de vocalen juist bijdraagt aan de charme.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

Het nieuwe album "Dark Matter" van Pearl Jam, uitgebracht in 2024, markeert opnieuw een bevestiging van hun plaats in de rockgeschiedenis. Pearl Jam, een van de pilaren van de grunge uit de jaren '90, heeft met hun nieuwste album "Dark Matter" een interessante draai gegeven aan hun kenmerkende geluid. Dit album is een smeltkroes van rock en subtiele popinvloeden, waardoor het een verrassend luisteravontuur wordt.

Het album opent met "Scared of Fear", dat meteen de toon zet voor de rest van het album. Het is stevig, maar niet overweldigend, en zorgt voor een aangename binnenkomer die nieuwsgierig maakt naar de rest. De gitaarriffs zijn herkenbaar Pearl Jam: rauw en melodieus, maar met een beheerste kracht.

"React, Respond" volgt en voert het tempo iets op. Dit nummer is iets vuriger en het is duidelijk dat de bandleden zich hier echt laten gaan. Het heeft een energieke vibe die mij als luisteraar uitdaagt om niet stil te blijven zitten. Eddie Vedder's stem is krachtig en doordringend, en het nummer voelt als een emotionele uitbarsting.

Met "Wreckage" neemt het album een meer ingetogen wending. Dit nummer is meer pop dan rock en biedt een mooie afwisseling na de eerdere intensiteit. De zachte melodieën en het rustige tempo maken het tot een van de meer toegankelijke nummers op het album. De titeltrack "Dark Matter" brengt de luisteraar terug naar een gedreven sfeer vol passie. Het is een nummer dat bulkt van energie en laat zien dat Pearl Jam nog steeds weet hoe ze diepe, emotionele thema's kunnen verkennen met hun muziek.

"Won't Tell" is melodieus en toont de zachtere kant van Vedder's stem, ondersteund door subtiele instrumentatie. Het is een moment van reflectie binnen het album, wat zorgt voor een mooie balans."Upper Hand" is nog een popachtig liedje dat een lichtere, speelse kant van de band laat zien. Het is leuk en vlot, en breekt het album mooi op.

"Waiting for Stevie" grijpt terug naar de roots van de band met stevige gitaren en een onmiskenbare rockvibe. Het is een van mijn favoriete nummers, door de energie en het meeslepende gitaarspel. "Running" zet de stevige lijn door met veel tempo en 'bite'. Dit nummer voelt als een echte adrenalineboost en is een hoogtepunt op het album.

"Something Special" is een liefdeslied dat tegen het einde nog wat passie meekrijgt. Het bouwt langzaam op en eindigt in een emotionele climax, wat typisch is voor hoe Pearl Jam hun verhalen vertelt. "Got to Give" laat de band weer wat losser gaan. Dit nummer heeft een aanstekelijke energie die je meevoert en laat zien dat de band nog steeds plezier heeft in wat ze doen.

Het album sluit af met "Setting Sun", dat begint met een rustige toon maar uitmondt in een prachtige, uitbundige apotheose. Het is een waardige afsluiter die de luisteraar achterlaat met een gevoel van voldoening.

Eddie Vedder's stem en teksten blijven een hoogtepunt binnen de band. Zijn vermogen om emotionele en introspectieve verhalen te vertellen, die vaak reflecteren op persoonlijke en maatschappelijke thema's, maakt elk nummer op "Dark Matter" indringend. Het album behandelt thema's zoals hoop, verlies en persoonlijke groei, die universeel herkenbaar zijn.

Eddie Vedder's stem en teksten blijven een hoogtepunt binnen de band. Zijn vermogen om emotionele en introspectieve verhalen te vertellen, die vaak reflecteren op persoonlijke en maatschappelijke thema's, maakt elk nummer op "Dark Matter" indringend. Het album behandelt thema's zoals hoop, verlies en persoonlijke groei, die universeel herkenbaar zijn.

Ondanks enige kritiek dat het album niet de vernieuwende impact heeft van hun eerdere werk zoals "Ten" of "Vs.", biedt "Dark Matter" toch genoeg kwaliteit en diepgang die fans van Pearl Jam en rockliefhebbers zullen waarderen. Het is duidelijk dat Pearl Jam nog steeds in staat is om muziek te maken die zowel betekenisvol als krachtig is, wat bewijst dat hun muzikale reis verre van voorbij is.

Conclusie: "Dark Matter" van Pearl Jam is een album dat de rockroots van de band eer aandoet, terwijl het ook ruimte biedt aan nieuwe popinvloeden. Dit maakt het tot een divers en boeiend album dat zowel oude fans als nieuwe luisteraars kan bekoren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Backwater Collage" van de Britse artiest Penny Arcade uit 2024 is een interessante luisterervaring. Hoewel het niet direct de meest opwindende collectie nummers is, heeft het een bepaalde charme die moeilijk te negeren valt. Dit album, vol met easy listening indiepop nummers, biedt een ontspannende sfeer die zowel aangenaam is om actief naar te luisteren als om op de achtergrond te hebben tijdens andere activiteiten.

Het album opent met "Jona", een nummer dat meteen de toon zet voor wat je kunt verwachten. De eerste paar maten zijn al voldoende om de luisteraar een voorproefje te geven van de relaxte, sfeervolle muziek die volgen zal. Dit nummer is de perfecte introductie tot de ontspannen aard van het hele album.

"Don't Cry No Tears" volgt en kopieert de sfeer van de opener. Hoewel het spannendste aan het nummer de titel is, past het perfect binnen de context van het album. Het behoudt hetzelfde relaxte tempo en vibe als "Jona".

Bij "Want You Around" merk ik dat de melodie iets meer aanspreekt dan bij de vorige nummers. Het tempo blijft consistent met de rest van het album, maar dit nummer heeft net dat beetje extra aantrekkingskracht.

"Dear John" doet echter wat minder voor mij. De melodie is niet zo pakkend en mijn verlangen naar variatie begint toe te nemen. Het is een goed nummer, maar het mist de sprankeling die de andere nummers hebben.

"Prodigal Son" biedt een kort instrumentaal intermezzo, maar voegt weinig toe aan de algehele luisterervaring. Het voelt meer als een overgangsstuk dan een volwaardig nummer.

"When the Feeling Is Gone" introduceert eindelijk wat meer spanning. Dit nummer doorbreekt de eentonigheid die begon te ontstaan en biedt een welkome verandering in de dynamiek van het album.

Met "Black Cloud" proef ik nog meer speelsigheid. Het is een verfrissende toevoeging aan het album en het nummer heeft een bepaalde levendigheid die de eerdere nummers missen.

"Mr. Softie" doet zijn naam eer aan. Het is inderdaad heel erg soft, misschien wel te soft. Hoewel het in de context van het album past, valt het op door zijn extreme zachtheid.

"Dennis" is een beslist onopvallend nummer. Het mist de karakteristieke charme die sommige andere nummers op het album wel hebben. Het voelt als een vuller zonder veel eigen identiteit.

"Garage Instrumental" is een zeer saaie instrumentale track. Het voegt weinig toe en voelt meer als opvulling dan als een wezenlijk onderdeel van het album.

Het album sluit af met "One More". Dit nummer heeft een aardige gitaarpartij aan het einde, wat het een beetje redt. Hoewel niet virtuoos, biedt het een leuke afsluiting van het album.

Al met al is "Backwater Collage" geen album dat extreme hoogtes of dieptes bereikt. Het blijft veilig binnen de grenzen van easy listening indiepop en biedt een aangename, zij het persé bijzonder opwindende luisterervaring. Het is een album dat nergens echt uitspringt, maar ook nergens echt teleurstelt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De Pet Shop Boys, een Britse synthpopformatie, bestaan uit Neil Tennant en Chris Lowe. Hun muziek is een unieke mix van pop, dance en elektronische invloeden, die hen wereldwijd erkenning heeft opgeleverd. In 1987 brachten ze het album Actually uit, dat zowel kritisch als commercieel succes behaalde.

Het album Actually opent met One More Chance, een nummer dat de wens uitdrukt om een laatste kans te krijgen in een relatie op de rand van een breuk. De melancholische sfeer komt naar voren in de teksten en de emotie die Neil Tennant erin legt. Hoewel de synthpop-beats en dansbare ritmes een energieke ondertoon geven, ontbreekt er wat kracht, waardoor het nummer niet volledig binnen mijn comfortzone valt.

Daarna volgt What Have I Done to Deserve This?, een samenwerking met Dusty Springfield. Dit nummer onderzoekt de pijn van een verbroken relatie. De teksten zijn doordrenkt van verbijstering en verlies, versterkt door de krachtige vocale prestaties van zowel Tennant als Springfield. De melancholische en energieke sfeer, gecombineerd met de nostalgische en soulvolle bijdrage van Springfield, maakt dit nummer bijzonder.

Shopping biedt een satirisch perspectief op de consumptiemaatschappij. De tekst bespreekt de commerciële aard van de samenleving en de manier waarop alles te koop lijkt te zijn. De speelse en scherpe sfeer wordt muzikaal weergegeven door een lichte en dansbare synthpopmelodie, die in contrast staat met de serieuze en kritische inhoud van de tekst.

Rent gaat over een relatie waarin de ene partner financieel afhankelijk is van de andere. De teksten suggereren een situatie waarin iemand wordt onderhouden in ruil voor gezelschap. De melancholische en introspectieve sfeer van het nummer wordt versterkt door ritmische en dromerige synthpop, wat zorgt voor een emotionele diepgang.

Het nummer Hit Music bespreekt de oppervlakkigheid en vluchtigheid van de muziekindustrie. De tekst biedt een ironische kijk op het concept van het maken van een hit en de commerciële druk die daarbij komt kijken. Ondanks de kritische en ironische teksten, heeft het nummer een opgewekte en energieke sfeer, gekenmerkt door dansbare beats en vrolijke melodieën.

It Couldn't Happen Here, mede geschreven door Ennio Morricone, behandelt thema's van verlies, realisatie en reflectie. De serieuze en sombere sfeer, versterkt door orkestrale arrangementen, onderscheidt dit nummer zich van de vaak dansbare ritmes van de band. Een van mijn meest favoriete Pet Shop Boys nummers

It's a Sin verkent thema's van schuld en boetedoening, geïnspireerd door Tennant's katholieke opvoeding. De dramatische en intense sfeer wordt gecreëerd door krachtige synthpop productie en emotionele vocalen, resulterend in een episch gevoel van urgentie.

I Want to Wake Up gaat over het gevoel van vastzitten in een relatie en de wens om daaruit te ontwaken. De intense en introspectieve sfeer, ondersteund door krachtige synthpopmelodieën, creëert een gevoel van urgentie en emotionele diepgang, maar behoudt ook een luchtige, dansbare kwaliteit.

Heart behandelt de krachtige emoties van verliefdheid. De optimistische en energieke sfeer wordt gekenmerkt door pakkende synthpopmelodieën en een dansbare beat, wat een gevoel van vreugde en opwinding uitstraalt.

Het album sluit af met King’s Cross, een nummer vernoemd naar het treinstation in Londen. De teksten roepen beelden op van wanhoop, vervreemding en sociale onrust. De sombere en reflectieve sfeer wordt versterkt door melancholische synths en een langzaam, ritmisch tempo, wat bijdraagt aan een gevoel van dreiging.

Al met al biedt Actually een diversiteit aan thema's en muzikale stijlen, wat het een tijdloos en boeiend album maakt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Geen album voor een uitgebreide review nummer voor nummer zoals ik tegenwoordig gewend ben te maken.. Dat wordt te vaak een herhaling van zetten. Want bij de muziek van Pet Shop Boys gaat het bij mij meestal niet om de details Nummers van de heren Tennant en Lowe grijpen je gelijk bij de strot of niet.

De eerste 5 nummers van dit album doen dat niet. Te veel goed bedoelde improvisatie in de nummers waardoor de flow wordt verstoord. En een nummer als That's my Impression mist een stuk bezieling en overtuiging. Het peper en zout stond te ver weg waarschijnlijk. Datzelfde euvel heeft Was That What it Was? Paninaro begint op iets te lijken, maar mist nog wat raffinement. Anders gezegd: Het OhOhOh houdt de deur nog dicht.

Pas bij Jack the Lad kom ik uit mijn schulp en verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Leuke melodie, maar de bite is er nog niet helemaal. Sterker nog In You Know Where You Went Wrong is het weer mis. Halverwege zitten weer spelbrekers. Maar gelukkig is daarna het experimenteren grotendeels over op een paar kleinigheden na.

Daarna is het dan ook top en het is goed dat deze tracks niet in de prullenbak zijn verdwenen. Uiteraard vind ik niet elke track even sterk, maar een dikke voldoende scoort het album wel. Mijn 3,5* worden er 4.

Over de Pet Shop Boys:
De Pet Shop Boys zijn een bekende Britse popgroep. Ze begonnen in 1981 en bestaan uit Neil Tennant en Chris Lowe. Hun muziek is een mix van elektronische geluiden, dansbare ritmes en slimme teksten. De band werd beroemd in de jaren 80 met hits als West End Girls en It's a Sin. Hun liedjes zijn vaak melancholisch, maar ook speels en ironisch. Dit maakt hen een van de meest succesvolle duo’s in de Britse muziekgeschiedenis.

Over het album Behaviour:
Het album Behaviour kwam uit in 1990 en laat een andere kant van de Pet Shop Boys zien. Het album is serieuzer en emotioneler dan hun eerdere muziek. De liedjes gaan over thema’s zoals liefde, verlies en persoonlijke gevoelens. Alles klinkt heel verfijnd en mooi. Dit album heeft geen slechte nummers; elk liedje is bijzonder en draagt bij aan het geheel.

Over de nummers op het album:
Het eerste nummer, Being Boring, is een sterke opening. Het liedje gaat over het voorbijgaan van de tijd en het verlies van jeugdige onbezonnenheid. Het klinkt een beetje droevig, maar ook hoopvol. De tekst vertelt over herinneringen aan het verleden en de veranderingen in het leven. De muziek is zacht en sfeervol, wat het liedje extra bijzonder maakt. (8,5)

Het tweede nummer, This Must Be the Place I Waited Years to Leave, is ook erg indrukwekkend. Het gaat over Neil Tennant’s ervaringen op een katholieke school. Het liedje klinkt dromerig en een beetje somber. De muziek vangt het gevoel van vervreemding en het verlangen om te ontsnappen. (8)

To Face the Truth is een liedje over eerlijk zijn in relaties. Het klinkt rustig en weemoedig, met een simpele maar mooie begeleiding. De Pet Shop Boys laten hier zien dat ze emoties heel goed kunnen omzetten in muziek. Het liedje blijft nog lang in je hoofd zitten door de diepgaande tekst en mooie melodie. (8)

Een heel ander soort liedje is How Can You Expect to Be Taken Seriously?. Dit is een satirisch nummer over beroemdheid en oppervlakkigheid. De tekst is scherp en grappig, terwijl de muziek dansbaar en pakkend is. Dit contrast maakt het liedje erg interessant. (7)

Only the Wind is een rustig en emotioneel liedje dat gaat over huiselijk geweld. De tekst gebruikt de wind als een metafoor voor het geweld en de spijt die erbij hoort. De muziek is zacht en delicaat, wat goed past bij het gevoelige onderwerp. (7)

My October Symphony heeft een rijke, volle klank. Het gaat over de Oktoberrevolutie in Rusland en combineert politiek met muziek. Johnny Marr, bekend van The Smiths, speelt gitaar in dit liedje. De sfeer is melancholisch en nadenkend, wat goed past bij de tekst. (7,5)

Het nummer So Hard heeft een heel andere energie. Het gaat over de moeite om trouw te blijven in een relatie. De tekst is ironisch en vol emotie, terwijl de muziek energiek en dansbaar is. Dit liedje is een van de meest ritmische nummers op het album, maar het blijft trouw aan de melancholische toon. (6,5)

Nervously is een lief en gevoelig liedje over het begin van een relatie. Het gaat over de onzekerheid en spanning die je dan voelt. De muziek is rustig en intiem, wat de emotie goed overbrengt. (7,5)

The End of the World klinkt dramatisch en intens. Het nummer gaat over het einde van een relatie en de pijn die dat met zich meebrengt. De tekst is eerlijk en rauw, terwijl de muziek een mix is van synthpop en melancholie. (7)

Het laatste nummer, Jealousy, sluit het album perfect af. Het liedje gaat over de verwoestende kracht van jaloezie in een relatie. De muziek is krachtig, met strijkers die de emotie versterken. Dit nummer is een indrukwekkend einde van het album. (7,5)

Conclusie
Behaviour is een fraai album. Het laat zien hoe goed de Pet Shop Boys emoties en verhalen kunnen vertellen met muziek. Elk nummer is uniek en draagt bij aan de reis door gevoelens van liefde, verlies en zelfreflectie. Het is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek met diepgang en emotie.

Waardering: 7,3
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Toen Pet Shop Boys in 1984 hun eerste singles uitbrachten, waaronder West End Girls, de opener van dit album was ik direct in de ban van hun sound. Makkelijk in het gehoor liggende nummers, lekker electronic, maar vooral rete-strak. Op dat eerste album stond meer fraais, Suburbia en Oppurtunities.

Van het tweede album het prachtige It's A Sin en met Dusty Springfield What Have I Done to Deserve This? Ik hoor ze nog schallen door Disk-O-Rent in Groningen waar ik als vrijwilliger werkte. Verder viel het album me toch wat tegen op Rent na en Heart niet te vergeten. Voor mij weer een van de betere nummers, je moet erop bewegen of je nou wilt of niet.

We zijn bij Introspective aangeland met Always On My Mind als dansnummer bij uitstek. Domino Dancing waar ik wat minder mee had. Left To My Own Devices is dan wel weer mijn ding. Helaas de korte uitvoering. Ook van It's Alright de korte single uitvoering. Logisch maar opnieuw jammer.

Het vierde album, Behaviour, met So Hard, maar vooral met Being Boring. Een erg fijn album met een aantal extra's zoals een leuke cover van Where the Streets Have No Name (I Can't Take My Eyes Off of You).

Very, ook dat heb ik op CD en een van de betere albums vind ik. Go West als uitsmijter op het reguliere album. Maar ook het erg aanstekelijke I Wouldn't Normally Do This Kind of Thing. Maar het lekkerste was toch Yesterday, When I Was Mad omdat het toch wat anders was als de rest. Maar zo'n fijn refrein.

Na Very ben ik afgehaakt tot Fundamental. Paninaro van Bilingual is ook geen topper. Om over Before verder maar te zwijgen. Een afknapper wat mij betreft, net als Se A Vida È. De heren zijn het hier helemaal kwijt. Single Bilingual is het ook helemaal niet. A Red Letter Day is gelukkig weer herkenbaar, maar dan hebben we Somewhere nog Ik begrijp tenminste waarom ik dat album geskipt heb.

De nummers die ik van Release voorbij hoor komen bevallen me weer wat beter. Binnenkort het hele album maar een keer proberen. Maar pas bij Flamboyant voel ik me weer helemaal OK, net als bij I'm With Stupid. Minimal en het ballad-achtige Numb.

Van Yes hebben we Love, Etc, en Did You See Me Coming. Prima PSB songs. Het kerstnummer dat ook op Yes staat klinkt wel aardig, net als Together. Vervolgens Winner van het album Elysium. Ook fijn. Leaving mist weer een beetje de PSB sound en dat geldt ook voor Memory Of The Future. Beide zijn een beetje mat. De drie nummers van Electric Vocal tot en met Thursday missen toch echt de bite van de vroegere songs en dat geldt ook voor de rest van de nummers op dit 3 dubbelalbum.

Waardering 7,5 (een 8,5 voor de eerste twee cd's en een 5,5 voor CD3)

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Een album dat ik zeker niet vaak beluister. Maar in de pop-encyclopedie stuitte ik bij de G direct op Gabriel, Peter. En toen dacht ik laat mij zijn tweede album weer een keer streamen.

Ik heb altijd wat moeite gehad met het eerste album van Gabriel. Je hoop stilletjes op het geluid van Genesis, maar dat is er niet. Sterker nog, ik vond Phil Collins in zijn nieuwe rol meer op Peter Gabriel lijken dan Peter Gabriel zelf.
Op dit tweede album wordt die plooi al enigszins glad gestreken. Gabriel lijkt weer op de Gabriel. Een bitse stem noem ik het altijd.

En ook de nummers bevallen me bij elke draaibeurt beter. Je moet niet blijven vergelijken met Genesis. Tot nu toe gaf ik een 3,5 aan het album, maar dat wordt nu minstens een 4.

Het is typisch een album waarvoor je even tijd moet nemen. Want het is een plaat met een grote diversiteit. Het start met scherpe rock in On The Air. Wat een contrast met het ingetogen Mother of Violence en met Indigo halverwege het album.

A Wonderful Day In A One Way World, een mooi refrein maar verder niet zo mijn ding. White Shadow toucheert het Genesis verleden. Mooi! Animal Magic heeft dezelfde bite als de opener.

Perspective is het zwarte schaap op het album. Een nummer waar meer in gezeten zou hebben. Daar omheen twee wel aardige nummers. Alleen het krijsen in Home Sweet Home is een beetje jammer.

Pink Floyd, de iconische Britse rockband, is onmiskenbaar een van de meest invloedrijke en baanbrekende muzikale groepen in de geschiedenis. Hun oeuvre, gekenmerkt door sonische innovatie en diepzinnige lyrische thema’s, blijft decennia later nog steeds resoneren. Hun album uit 1987, "A Momentary Lapse of Reason", is een perfect voorbeeld van hun kunstzinnige evolutie en blijvende impact. Dit album, dat verscheen na het vertrek van de invloedrijke bassist en songwriter Roger Waters, markeert een belangrijke overgangsperiode voor de band.

Het album opent met "Signs of Life", een etherisch en atmosferisch nummer dat typisch is voor Pink Floyd’s kenmerkende stijl. Het introduceert luisteraars met een dromerige synth en gitaarklanken, die geleidelijk overgaan in een symfonisch geluid.

"Learning to Fly" is een meesterlijk gecomponeerd stuk dat de luisteraar meeneemt op een vlucht door de lucht. De ritmische percussie en zwevende gitaren, aangevuld met betoverende achtergrondvocalen, creëren een groots en luchtig geluid. Dit nummer belichaamt de verkenning van nieuwe hoogten en de vrijheid van verbeelding.

Met "Dogs of War" krijgen we een intens en energiek nummer voorgeschoteld. De krachtige saxofoon en stevige ritmesectie voegen een zekere zwaarte toe aan het nummer, terwijl de teksten een scherp commentaar leveren op de destructieve krachten van oorlog. Het nummer pulseert met een dreigende energie die moeilijk te negeren is.

"One Slip" valt enigszins tegen in vergelijking met de voorgaande nummers. Hoewel het een solide productie heeft, mist het de diepte en complexiteit die zo kenmerkend zijn voor Pink Floyd. Het nummer heeft een pakkend ritme, maar voelt toch aan als een oppervlakkige afleiding binnen het album.

“On the Turning Away”is een emotioneel geladen nummer dat de luisteraar direct raakt. Het wordt gekenmerkt door zijn oprechte lyriek en een meeslepende melodie. Het koor, dat weer schittert, voegt een verheffende dimensie toe, terwijl de gitaarsolo’s voor een climax zorgen die het hart roert.

"Yet Another Movie" begint enigszins lauw en weet die spanning niet echt op te bouwen. Het nummer mist de intensiteit die nodig is om echt te boeien, en voelt aan als een overgangsstuk zonder veel diepgang. Het instrumentale nummer, "Round and Around", biedt weinig toegevoegde waarde aan het album. Het voelt meer aan als een vulling dan een wezenlijk onderdeel van de muzikale ervaring.

"A New Machine Part 1" heeft iets onheilspellends en mysterieus. De vervormde vocalen en minimalistische instrumentatie creëren een gevoel van isolatie en eenzaamheid, passend bij de dystopische sfeer van het album.

"Terminal Frost" is een atmosferisch stuk dat weliswaar mooi is geproduceerd, maar enigszins repetitief aanvoelt. Het mist de variatie om de aandacht van de luisteraar vast te houden en zakt daardoor wat in.

"A New Machine Part 2" sluit naadloos aan bij het eerste deel, met dezelfde onheilspellende toon en claustrofobische sfeer. Het is een kort maar effectief verbindingsstuk dat bijdraagt aan de algehele narratieve structuur van het album.

Het album sluit af met "Sorrow", een episch slotakkoord dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van voltooiing. De gelaagde gitaarpartijen en krachtige ritmes creëren een groots geluid dat zowel melancholisch als hoopvol is. Het nummer resoneert met een diepgang die de kern van Pink Floyd’s muzikale ethos weerspiegelt.

Conclusie: "A Momentary Lapse of Reason" is een bewijs van Pink Floyd’s vermogen om te vernieuwen en te blijven inspireren, zelfs in tijden van verandering. Het album, hoewel niet zonder zwakke punten, biedt een rijk palet aan muzikale ervaringen die de luisteraar blijven boeien.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vandaag wil ik graag mijn mening delen over hun album A Saucerful of Secrets uit 1968. Dit album markeert een overgangsperiode voor de band, met de laatste bijdragen van oprichter Syd Barrett en de eerste van David Gilmour.

Toen ik voor het eerst naar A Saucerful of Secrets luisterde, werd ik onmiddellijk getroffen door de avontuurlijke en experimentele benadering van de muziek. Het album opent met Let There Be More Light, een nummer dat begint met een intrigerend psychedelisch intro. De baslijnen en drijvende ritmes bouwen langzaam op, leidend tot een dromerige soundscape. De zang van Roger Waters voegt een extra laag mystiek toe, terwijl de gitaar van Gilmour zorgt voor een krachtige climax.De climax van dit nummer is turbulente en opwindende, alsof je door een kosmische storm wordt gesleurd.

Remember a Day brengt een mooi contrast met zijn melodieuze en bezielde klanken. De melancholische pianomelodieën en zanglijnen creëren een nostalgische sfeer die blijft hangen. Dit nummer is zowel intiem als episch, en weet een blijvende indruk achter te laten.

Het hypnotiserende Set the Controls for the Heart of the Sun is voor mij het hoogtepunt van het album. De mystieke percussie en de oosterse etherische klanken wekken een gevoel van transcendentie op terwijl Waters' fluisterende zang je dieper in de ruimte trekt. Het nummer betovert en fascineert, alsof je wordt meegezogen naar de kern van een verre ster. Misschien wel het meest memorabele nummer uit de vroege carrière van de band.

Met Corporal Clegg introduceert de band een speelsere toon. De opzwepende ritmes en vrolijke melodieën worden echter enigszins ontsierd door de snerpende fluitjes (kazoos), die een ietwat dissonant element toevoegen. Desondanks is het een prettig nummer dat de veelzijdigheid van het album benadrukt.

Het titelnummer A Saucerful of Secrets is een episch meesterwerk van psychedelische muziek. Dit twaalf minuten durende epos is verdeeld in vier delen en neemt de luisteraar mee op een sonische reis vol spanning, chaos en mysterie die zich langzaam ontwikkelt naar een meerstemmige apotheose. Het is een perfect voorbeeld van de experimentele geest van Pink Floyd.

See Saw, een delicate ballad, presenteert prachtige zanglijnen en soms verwarrende akkoorden. De complexiteit en gelaagdheid van dit nummer maken het tot een fascinerende luisterervaring. De delicate balans tussen harmonie en dissonantie zorgt ervoor dat je telkens nieuwe details ontdekt.

Het laatste nummer, Jugband Blues, is Syd Barrett's afscheid van de band. Een nummer dat qua stijl wat afwijkt van de rest van het album. Hoewel het slotstuk van dit nummer krachtig is, voelt de rest wat onsamenhangend aan. Het is niet het sterkste nummer van het album, maar biedt toch een interessant kijkje in de diverse benaderingen van de band.

Hoewel A Saucerful of Secrets misschien niet dezelfde iconische status heeft als latere albums zoals The Dark Side of the Moon of The Wall, is het een cruciale schakel in de evolutie van Pink Floyd. Het laat de groei en verandering binnen de band zien, zowel muzikaal als persoonlijk. Het album weerspiegelt de zoektocht naar een nieuw geluid en identiteit na het vertrek van Barrett. De komst van Gilmour bracht een frisse en vernieuwende energie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In een oase van klankexploraties en auditieve illusies, onthult Pink Floyd's vijfde meesterwerk, "Atom Heart Mother" uit 1970, zich als een schilderij van geluid, waar elk penseelstreek een verhaal vertelt dat diepgeworteld ligt in de psychedelische aarde. Dit auditieve landschap ontvouwt zich in vijf delen, elk met zijn eigen karakter en verhaal, geleid door de hand van muzikale virtuositeit.

Het epicentrum van dit album, het titelstuk "Atom Heart Mother," ontpopt zich als een odyssee van ruim 23 minuten. Deze compositie weeft een tapijt van muzikale texturen, variërend van pastorale sereniteit tot dramatische crescendo's, een tocht door emotionele landschappen. Als een gids door dit sonische doolhof, neemt het stuk de luisteraar mee op een reis vol wendingen, waarbij elke noot een echo is van de onvoorspelbaarheid van het leven zelf.

Geleidelijk aan de horizon verschijnt "If," een introspectief nummer dat zich ontplooit als een delicate droom. Met zijn ingetogen arrangementen en poëtische lyriek, fungeert het als een spiegel van de ziel, reflecterend op de kwetsbaarheden en overpeinzingen van het menselijk bestaan. Het is een oase van rust te midden van het album's uitgestrekte sonische landschap.

Vervolgens neemt "Summer '68" het stokje over, een nummer dat mijn persoonlijke voorkeur geniet. Het biedt een levendige terugblik op de vergankelijkheid van het moment, doordrenkt met een nostalgische melodie en lyriek die de luisteraar meeneemt naar een vervlogen zomer. Deze compositie straalt een zekere joie de vivre uit, een viering van het leven in al zijn facetten.

Met een titel die tot de verbeelding spreekt, "Fat Old Sun," schijnt het album een licht op de onvermijdelijke cyclus van het universum. Het nummer zelf, echter, is een toonbeeld van muzikale sereniteit, een kalmerend tegenwicht biedend aan de eerdere complexiteit. Het is een muzikaal moment van bezinning, dat de luisteraar uitnodigt tot een contemplatieve staat van zijn.

De finale, "Alan’s Psychedelic Breakfast," is een tweedelig avontuur dat zich splitst tussen de psychedelische wortels van de band en de voorboden van hun toekomstige progressieve rock identiteit. Dit nummer dient als een culinaire reis door klank, waarbij de alledaagsheid van het ontbijt transformeert tot een experimenteel concert, een symfonie van alledaagse geluiden vermengd met muzikale innovatie.

"Atom Heart Mother" van Pink Floyd blijft een monument in de muziekgeschiedenis, een testament aan de band's vermogen om de grenzen van het muzikale universum te verkennen. Dit album, diepgeworteld in de fundamenten van de psychedelica, blijft een baken van innovatie, een herinnering aan de kracht van muziek om te transformeren, te ontroeren en te inspireren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

PJ Harvey en John Parish zijn twee prominente figuren in de Britse rockscene, elk met een indrukwekkende carrière. PJ Harvey, bekend om haar rauwe en emotionele vocalen, en John Parish, een multi-instrumentalist en producent, hebben samen een unieke muzikale chemie die resulteert in een samensmelting van donkere, complexe melodieën en intrigerende teksten. Hun samenwerking heeft geleid tot het album A Woman a Man Walked By uit 2009, een werkstuk dat de diepe, soms duistere sferen van menselijke emoties verkent.

Het album opent met Black Hearted Love, een krachtig nummer doordrongen van emotionele zang en rafelige gitaarlijnen. Het thema van verraad en de complexiteit van relaties worden op hartverscheurende wijze verkend, waarbij de intensiteit van Harvey's vocalen de luisteraar onmiddellijk grijpt. Een nummer waar ik warm voor loop.

Sixteen, Fifteen, Fourteen volgt met een opzwepend ritme en aanstekelijke melodie die hypnotiseert. Het nummer speelt met de thema’s van tijd en herinnering, en creëert een sfeer van zowel rust als onrust, een dualiteit die de luisteraar in een intrigerende spanning houdt. Ook dit numner valt ruim binnen mijn comfortzone.

Met Leaving California brengt Harvey een melancholische toon, waarin haar fragiele en spookachtige zang wordt ondersteund door een folky muzikale achtergrond. Het thema van afscheid nemen komt duidelijk naar voren, resonerend met een gevoel van verlies en weemoed. Muzikaal toch duidelijk iets minder mijn kopje thee.

The Chair is een intens en compact nummer dat minimalistisch maar krachtig is in zijn uitvoering. Thema's van liefdesverdriet, verlies en verlangen worden diepgaand verkend, met Harvey's expressieve stem die de emotionele kern van het nummer blootlegt. Ook dit nummer staat niet bovenaan in mijn favorietenlijstje en dat geldt voor meer van de nog volgende nummers. Te ingetogen voor een artiest als PJ Harvey

April biedt een dromerige en melancholische ervaring, met een subtiele en minimalistische benadering. De expressieve zang van Harvey roept beelden op van verlies, verlangen en herinneringen, en laat een blijvende indruk achter.

Het titelnummer A Woman a Man Walked By / The Crow Knows Where All the Little Children Go is een dualiteit van intense vocalen en mysterieuze, donkere tonen. Het eerste deel behandelt teleurstelling, terwijl het tweede deel ongemak en introspectie oproept, resulterend in een chaotische luisterervaring.

The Soldier is een minimalistisch nummer, aangedreven door banjo en harmonium, dat een kwetsbare en donkere sfeer creëert. Het thema van een soldaat die terugkijkt op de gruwelen van een oorlog wordt met melancholie en diepte benaderd.

Pig Will Not is een intens en rafelig nummer dat doordrongen is van emotie en bezieling. Het behandelt thema’s van frustratie en rebellie, met Harvey's krachtige stem die de onrustige gevoelens van het nummer belichaamt. Ik word weer wat meer enthousiast

Passionless, Pointless biedt een emotionele en krachtige reflectie op de dood van een liefdesrelatie. Harvey's zang en de melancholische melodie werken samen om een sfeer van verdriet en berusting te creëren.

Het album sluit af met Cracks in the Canvas, een sober en introspectief nummer dat poëtisch de scheuren in het leven beschrijft. De rustige, bijna meditatieve toon van het nummer biedt een contemplatief einde aan een diep emotioneel album.

A Woman a Man Walked By is een album dat de luisteraar in sommige nummers meeneemt op een emotionele reis door complexe menselijke gevoelens, met Harvey en Parish die donkere en soms ook betoverende muzikale landschappen creëren. Het is een werkstuk dat voor een deel zowel uitdagend als meeslepend is, en dan een ware reflectie vormt van hun artistieke capaciteiten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Placebo, een Britse rockformatie, werd in 1994 opgericht door Brian Molko en Stefan Olsdal. Bekend om hun androgene uitstraling en emotioneel geladen muziek, heeft de band een blijvende impact gehad op de alternatieve rockscene. Hun unieke mix van glamrock, punk, en electronica onderscheidt hen van andere bands uit die tijd, en hun teksten, vaak beladen met thema’s als seksualiteit, angst, en zelfontdekking, viel in de smaak bij een breed publiek. Het album Battle for the Sun uit 2009 markeerde een nieuw hoofdstuk in de carrière van Placebo. De nummers op Battle for the Sun variëren van ingetogen en melancholisch tot explosief en rauw

Het openingsnummer Kitty Litter start met een krachtige gitaarlijn die onmiddellijk het geluid van het album neerzet. De rauwe energie en de intense vocalen van Brian Molko trekken de luisteraar meteen in het verhaal. De combinatie van opzwepende ritmes en melodieuze zang maken dit nummer tot een perfecte openingstrack.

Ashtray Heart is een explosieve track met een aanstekelijk refrein. De tekst, die gaat over verraad en zelfdestructie, wordt ondersteund door een stevig ritme en een catchy melodie. Het nummer vangt de luisteraar in een wervelwind van emoties.

Het titelnummer Battle for the Sun straalt een gevoel van hoop uit. De harmonieën zijn prachtig verweven met de tekst die draait om het vinden van licht in de duisternis. Het nummer straalt een vrolijke energie uit; een meezinger van formaat die een gevoel van euforie oproept. Dit nummer vormt het hart van het album.

Een ander sterk nummers op het album is For What It's Worth. Deze track combineert een aanstekelijke melodie met scherpe, introspectieve teksten. Brian Molko's karakteristieke stem, vol emotie en intensiteit, brengt de woorden tot leven op een manier die alleen hij kan. De begeleiding, met haar ritmische gitaar en strakke drumwerk, complementeert perfect de zang waardoor een meeslepende luisterervaring ontstaat.

Devil in the Details is een stevige track die je meevoert met een strak en intens ritme. Het biedt een diepere blik op de worstelingen en onzekerheden die iedereen ervaart. De donkere toon van het nummer wordt versterkt door de hypnotiserende baslijn en de melancholische zang. Dit is een van de meest introspectieve nummers op het album.

Bright Lights is een prachtig nummer dat laat zien dat de band niet bang is om nieuwe geluiden te verkennen. De synths en de meeslepende melodie geven het een kwaliteit die je doet wegdromen en tegelijkertijd je aandacht volledig vasthoudt.

Speak in Tongues is een ander hoogtepunt. De donkere, hypnotiserende sfeer van het nummer werkt als een magneet Het is een perfecte balans tussen melancholie en hoop, een thema dat door het hele album heen terugkomt. De tekstuele diepgang en de muzikale complexiteit van dit nummer maken het tot een van mijn favorieten.

De song Never-Ending Why spat van enthousiasme en laat je geen moment los. Julien begint wat aarzelend, maar ontwikkelt zich tot een fantastische track. Happy You're Gone is een schitterende ballad, die live ongetwijfeld een feest is. Breathe Underwater is aardig, maar om de een of andere reden blijft het niet echt hangen als een topper.

Come Undone vertraagt het tempo, maar biedt een meeslepende melodie die je in gedachten laat verdwalen. Het afsluitende nummer Kings of Medicine mist de scherpte en voelt wat onherkenbaar aan voor Placebo. Dit is jammer, want het album eindigt daardoor met een minder sterke noot.

Al met al is Battle for the Sun een album dat ondanks een paar mindere momenten veel te bieden heeft. De energieke en opzwepende nummers zullen live waarschijnlijk indrukwekkend overkomen. Naar het einde toe zakt het tempo wat in, maar dit neemt niet weg dat het album als geheel een waardevolle toevoeging is aan Placebo's discografie. De afsluiter valt helaas uit de toon, maar dat doet geen afbreuk aan de algehele beleving die dit album biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Finland, ik ben er in 1992 op vakantie geweest, staat voor mij voor robuustheid en kracht. En daardoor voor Metal bands. Maar ook voor progrock van de stevige soort. Deze nog erg jonge band valt onder die noemer.

Dit is het tweede album van Polymoon en de muziek heeft een sterk psychedelisch karakter. Er zijn ook momenten waarin het space rock geluid van bijvoorbeeld Hawkwind te horen is. Luister maar naar het begin van Wave Back to Confusion.

De band is sterk in het creëren van een prachtige sfeer en het psychedelisch effect wordt vooral gemaakt door tegelijkertijd meerde melodielijnen te spelen. Tijdens de zang gaat de gitarist gewoon zijn eigen gang. Vervolgens wordt er een galm gecreëerd. Dat geeft een erg fraai eindresultaat.

Een bijzonder concept dus wat deze band gebruikt. Je moet dit vaker draaien om alle wendingen die de muziek steeds maakt te gaan waarderen. Soms komt het wat rommelig over misschien, maar een geoefend oor weet wel beter.

Een absolute aanrader voor zowel progfans als fans van psychedelica.

In het hart van de levendige metropool Amsterdam, waar de echo's van muzikale grootmeesters nog altijd door de grachten galmen, vond een avond plaats die de annalen van de progressieve rock ontegenzeggelijk heeft verrijkt. Porcupine Tree, een ensemble dat bekendstaat om hun intrigerende fusie van melodische verfijning en sonische experimentatie, presenteerde hun langverwachte project 'Closure Continuation Live'. Dit recensie beoogt niet slechts een verslag te zijn, maar een odyssee door de muzikale labyrinten die deze groep zo uniek maken.

Vanaf de openingsnoten was het duidelijk dat deze avond meer zou zijn dan een gewoon concert; het was een cerebrale reis, een exploratie van geluid en emotie. De bandleden, ware meesters in hun vak, speelden niet alleen muziek – ze schilderden auditieve landschappen, rijk aan textuur en kleur. Elk nummer werd een verhaal, elk akkoord een woord, elke stilte een ademtocht.

De interactie tussen de muzikanten leek bijna telepathisch; een naadloos samenspel dat de grenzen van het traditionele concert overstijgt. Het publiek, meegevoerd op de golven van Porcupine Tree's muzikale beheersing, werd deel van een collectieve ervaring, een symbiose van artiest en toehoorder.

Het album 'Closure Continuation', al een meesterwerk op zich, kreeg een nieuwe dimensie in het live-spektakel. Nummers zoals 'Harridan' en 'Herd Culling' transformeerden van studio-opnames tot levende, ademende entiteiten. Elk nummer werd een exploratie, een ontdekkingstocht, waarbij de luisteraar werd uitgenodigd om dieper in de muziek te duiken, om de gelaagdheid en de emotionele diepte die Porcupine Tree kenmerkt, te ervaren.

De visuele component van het concert, niet te verwaarlozen, versterkte de algehele ervaring. Licht en schaduw speelden een kat-en-muisspel, versterkten de emoties en creëerden een visueel spektakel dat in perfecte harmonie was met de muziek. Het was alsof elk lied een eigen visueel thema had, een eigen verhaal vertelde, met het podium als canvas.

Afsluitend kan worden gezegd dat 'Closure Continuation Live in Amsterdam' meer was dan een concert; het was een viering van muzikale innovatie, een demonstratie van artistieke synergie en bovenal een onvergetelijke ontmoeting tussen band en publiek. Porcupine Tree heeft wederom bewezen dat zij niet slechts musici zijn, maar ware verhalenvertellers, architecten van emotie en geluid. Dit concert zal ongetwijfeld als een hoogtepunt in hun carrière worden beschouwd, een magische avond die nog lang in het geheugen van alle aanwezigen zal naklinken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder verschenen op Jorros-muziekkeuze.nl)

Een album met twee gezichten is me inmiddels duidelijk. Eerst het slechte nieuws….dit is bijna zeker het laatste album van de Belgische formatie Portland, althans in deze samenstelling. Het botert niet meer in de relatie tussen Sarah Peppels en Jente Pironet. De naam van het album lijkt daarop aan te sluiten. Het goede nieuws is dat dit een erg fijne release is.

De scheiding is wel zonde want Departures is een bijzonder smakelijk geheel. Indiepop van meer dan gemiddelde kwaliteit. Dat komt vooral door de zang. De stemmen klinken prachtig samen. Wel vind ik het album halverwege even inzakken, maar al snel wordt de positieve vibe weer gevonden.

Where Did Everybody Go is een fijne start van het album. Dat niveau wort vastgehouden tot en met Never Leave. Een nummer dat aan de verbeelding niks overlaat. Daarna How It Is. De tekst daarvan is ook duidelijk. I’m always here to talk (maar niet to sing?). Muzikaal spreekt het me echter wat minder aan dan het voorgaande. Last Trip is wel erg poppy. Op beide nummers mis ik wat van de mystiek van de rest van het album.

Alyson pakt de draad weer op. Hier weer de nadruk op het combineren van beide stemmen. Dat is nou eenmaal de Haarlemmerolie van het album. Gelukkig is er voldoende olie toegevoegd tot het eind van het album. Vooral Serpentine loopt goed gesmeerd.

Over het geheel een erg prettige kennismaking (want dat is het voor mij) en misschien dus ook een afscheid.

Postcards, een indieband uit Libanon, staat bekend om hun unieke mix van dromerige folk en melancholische rock. In 2021 bracht de band het album After the Fire, Before the End uit, een verzameling nummers die diepgaande emoties en complexe thema's verkennen. Dit album neemt de luisteraar mee op een reis door melancholie, verlies en reflectie, met elk nummer dat een nieuw hoofdstuk opent in een verhaal van strijd, hoop en herinnering.

Opener Mother Tongue is een diepgaand en emotioneel geladen stuk muziek dat een gevoel van melancholie en strijd oproept. De tekst schetst een beeld van een stad die getekend is door conflict en verlies, waar overleven geen vanzelfsprekendheid is. De woorden Hold on to your mother tongue benadrukken het belang van identiteit en culturele wortels in tijden van onzekerheid. Met een bijna etherische melodie, weet het nummer een sfeer van zowel beklemming als hoop te creëren. De afwisseling tussen intense, complexe zinnen en eenvoudige, directe uitspraken zorgt voor een dynamisch en onvoorspelbaar geheel, dat de luisteraar zowel uitdaagt als meesleept in zijn verhaal.

Home Is So Sad is een melancholisch en introspectief nummer dat de pijn en leegte van een verloren thuis weerspiegelt. De tekst schildert een somber beeld van een huis dat ooit gevuld was met leven, maar nu doordrenkt is van verdriet en verval. De sfeer van het nummer is doordrongen van melancholie, met een iets ingetogen maar ook bijna fragiele melodie die de emotionele lading van de tekst versterkt. De rauwe beelden, zoals bloed op handdoeken en aarde op de muren, creëren een gevoel van desolaatheid en verlatenheid. Het nummer laat je achter met een gevoel van weemoed, alsof je door de resten van een ooit warme en liefdevolle plek dwaalt, waar de tijd stil is blijven staan.
Dit nummer raakt diep door de simpele maar krachtige beschrijvingen van een plek die ooit als thuis voelde, maar nu alleen nog een schaduw van zichzelf is. Het is een lied dat de complexiteit van verlies en herinnering perfect vangt, en je uitnodigt om na te denken over de breekbaarheid van de plekken die we als thuis beschouwen.

Sea Change is een nummer dat doordrenkt is van melancholie en reflectie. Het lied schildert een sfeer van verandering en verlangen, waarbij het gevoel van hoop en dreiging constant in balans is. De tekst roept beelden op van zowel alledaagse als beladen momenten – van het breken van brood op parkeerterreinen tot het horen van geweerschoten in de verte. Dit contrast creëert een bijna hypnotische ervaring, waarbij de luisteraar wordt meegenomen in een langzaam maar onvermijdelijk verval, terwijl er een onderliggende zoektocht naar betekenis en verbondenheid doorschemert. De sfeer is introspectief en gelaagd, met een muzikaal landschap dat perfect de wisselende emoties weerspiegelt. Prachtige track

Het nummer Summer brengt een intense en introspectieve sfeer met zich mee. De tekst schildert een contrast tussen de vredige zomerdagen en de onderliggende dreiging van oorlog. De pijnbomen, hoog als wolkenkrabbers, lijken de tijd te bewaken terwijl de zomer zich voortzet in een ogenschijnlijk idyllisch landschap. Maar dan worden de realiteit en de kwetsbaarheid zichtbaar: soldaten, ontploffende bruggen, en de onrust die zelfs op zonnige dagen voelbaar is. Het nummer heeft een melancholische, bijna filmische kwaliteit, waarin de schoonheid van eenvoudige momenten wordt overschaduwd door de donkere schaduwen van conflict. Deze combinatie van serene beelden en rauwe realiteit maakt Summer tot een diepgaand en meeslepend lied dat je niet snel loslaat. Indrukwekkend!

Vervolgens Bruises. een melancholisch en introspectief lied dat de luisteraar meeneemt in een sfeer van weemoed en introspectie. De tekst schetst een beeld van persoonlijke worstelingen en herinneringen die diep zijn verankerd in het geheugen. De zangeres reflecteert op de vergankelijkheid van het leven, met beelden van een tragische Mozart en een onafgemaakte levensreis. De muziek, met zijn dromerige melodieën en zachte, maar toch indringende zang, versterkt de sfeer van verloren hoop en stille wanhoop. Het nummer roept een gevoel van isolatie en stille angst op, waarbij de zangeres zich lijkt af te vragen wat zij nog te zeggen heeft, terwijl zij worstelt met de onvermijdelijke vraagstukken van het leven. De combinatie van poëzie en een zekere rigiditeit in de tekst benadrukt de diepe emoties en complexe gedachten die in het nummer tot uiting komen. Bruises is een lied dat zich langzaam ontvouwt, vol met onverwachte wendingen in zowel de tekst als de melodie, wat het zowel fascinerend als onvoorspelbaar maakt.

Flowers in Your Hair is een nummer dat je direct raakt met zijn melancholische en introspectieve sfeer. Het nummer vertelt een verhaal van verlies, onschuld en de harde realiteit van opgroeien in een wereld vol conflicten. De tekst schildert een beeld van vijf jonge meisjes, opgegroeid in een omgeving vol religie en geweld, die proberen te ontsnappen aan de gruwelijkheden om hen heen. Het contrast tussen de onschuldige kinderlijke spelletjes en de harde realiteit van oorlog creëert een krachtige emotionele spanning. De muziek zelf, met zijn etherische klanken en fragiele zang, versterkt het gevoel van verloren onschuld en onmacht. Je voelt als luisteraar de zware last van het verleden en de onvermijdelijke ondergang die op de loer ligt, terwijl de bloemen in het haar van het hoofdpersonage symbool staan voor de laatste restjes van schoonheid en hoop in een desolate wereld. Een nummer dat helaas tijdloos lijkt te zijn

Het nummer Red is een prachtig maar intens melancholisch lied. De sfeer van het nummer is somber en reflectief, doordrenkt met een gevoel van verlies en angst, maar ook met een vleugje hoop. De tekst schetst een beeld van twee mensen die zich staande proberen te houden te midden van chaos en verwoesting, zoals verwoord in regels als When the earthquake hits en There’s a fire in the sky. De dreiging van de buitenwereld staat in schril contrast met de diepe verbondenheid tussen de twee hoofdpersonen, die elkaar vasthouden als enige constante in een veranderende wereld. De zangeres zinspeelt op een gedeelde geschiedenis en een gezamenlijke toekomst, ondanks de apocalyptische omgeving. De muziek, met zijn etherische melodieën en dromerige gitaarakkoorden, versterkt dit gevoel van zowel kwetsbaarheid als veerkracht, waardoor Red een nummer is dat zowel raakt als blijft hangen.

Het voorlaatste nummer is January. Ook dit is een melancholisch en introspectief nummer dat een sfeer van diepe reflectie en emotionele zwaarte oproept. De tekst schildert een beeld van een wereld doordrenkt van verdriet en verlies, waarin het leven lijkt te drijven op een stroom van onafwendbare pijn. De woorden beschrijven een gevoel van onontkoombare rouw die aanwezig is in alle aspecten van het leven – als een constante metgezel, een vriend, een buur. Het nummer voelt als een emotionele reis door een mistige, grijze dag, waar het moeilijk is om het onderscheid te maken tussen herinnering en realiteit. De sfeer is donker, bijna benauwend, met een onderliggende toon van berusting in het onafwendbare. January is een reflectie op de onvoorspelbare wendingen van het leven en het onvermogen om de toekomst te veranderen, hoe hard we ook onze oren bedekken voor wat gaat komen.

Afsluiter If I Die is een intrigerend en wederom emotioneel geladen nummer. Het lied ademt een melancholische sfeer met een zekere zwaarte die door de ingetogen instrumentatie en de etherische zang wordt versterkt. De tekst roept beelden op van een verlaten wereld, waar het licht van de zon de enige constante is te midden van verval en stilte. De mermaids zingen, herinnerend aan een tijd van begin en onschuld, maar nu blijft er niets anders over dan het licht van de zon dat als een balsem over alles heen valt. Het nummer voelt als een reflectie op vergankelijkheid en de onontkoombare kracht van de natuur, verpakt in een dromerige, bijna hypnotiserende melodie.

After the Fire, Before the End van de Libanese band Postcards is een diepgaand en melancholisch album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis door verlies, rouw en reflectie. Elk nummer op dit album verkent complexe thema's zoals identiteit, de destructieve kracht van oorlog, en de fragiliteit van herinneringen. De muziek kenmerkt zich door dromerige melodieën en etherische zang, wat een sfeer van zowel beklemming als hoop creëert. Dit album is een prachtig voorbeeld van hoe muziek persoonlijke en universele ervaringen kan samenbrengen, en laat een blijvende indruk achter door zijn gelaagde emoties en meeslepende composities.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Principe Valiente, een markante band uit Zweden, staat bekend om hun unieke geluid dat een perfecte mix is van post-punk en shoegaze. Hun nieuwste album, "In This Light", uitgebracht in 2024, is een dat de luisteraars meeneemt op een muzikale reis vol emoties en diepzinnige melodieën. Hier is mijn persoonlijke review van dit album, waarbij ik elk nummer apart belicht.

Het album opent met "Your Only Enemy", een mooie, melodieuze en trage track die de toon zet voor wat komen gaat. De delicate arrangementen en dromerige klanken creëren een intrigerende sfeer die direct je aandacht grijpt.

Vervolgens komt "Silent Dreamer", een fijn gruizig nummer dat een goed beeld geeft van het genre van de band. De rauwe texturen en intense vocals maken dit nummer tot een waar auditief genot, perfect voor liefhebbers van diepgaande muzikale ervaringen.

"Inspired by Me" is een bijzonder aangenaam nummer. De melodie is rijk en vol, met een subtiele doch krachtige instrumentatie die je meesleept in een wereld van introspectie en emotionele diepgang.

Dan is er "Something New", ongetwijfeld het prijsnummer van het album. De melodie is prachtig en de track is ontzettend aanstekelijk. Dit nummer blijft lang in je hoofd hangen en roept een gevoel van vreugde en euforie op.

Het enige minpuntje op het album is "Self Control". Dit nummer voelt iets te mainstream aan en mist de spannende elementen die de rest van het album zo bijzonder maken. Het is zeker niet slecht, maar het valt wat in het niet vergeleken met de andere nummers.

"Abandoned Car" brengt ons terug naar de duistere, melancholische sfeer die Principe Valiente zo goed weet neer te zetten. De melodie is wederom prachtig en de sombere ondertoon geeft het nummer een diepgaand en reflectief karakter.

"Facing the Truth" is ook weer erg aanstekelijk, met mooie gitaarwalsen die de luisteraar meenemen op een emotionele achtbaan. Dit nummer is een perfecte balans tussen energie en introspectie.

Mijn tweede favoriet op het album is "Hopeful Heart". Dit nummer is rustgevend en roept veel herinneringen op. De delicate melodieën en zachte vocalen creëren een gevoel van nostalgie en hoop.

"All I Know" is een fantastische ingetogen song. De subtiele instrumentatie en de oprechte vocalen maken dit nummer tot een van de hoogtepunten van het album. Het is een lied dat je keer op keer wilt beluisteren.

Tot slot is er "Afraid to Grow", een fijne afsluiter met onheilspellende passages en een donkerzwarte ondertoon. Het nummer sluit het album op een krachtige manier af en laat de luisteraar achter met een gevoel van vervulling en contemplatie.

"In This Light" van Principe Valiente is een indrukwekkend album dat de luisteraars betovert met zijn rijke melodieën, diepe emoties en unieke geluid. Elk nummer draagt bij aan een onvergetelijke luisterervaring, waardoor dit album een must-listen is voor liefhebbers van post-punk en shoegaze.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ten behoeve van mijn eigen site www.jorros-muziekkeuze.nl heb ik het album nog een paar maal uitgebreid beluisterd. Dat heeft mijn waardering positief beïnvloed. Hieronder mijn relaas:

Procol Harum, een iconische Britse rockband, verwierf wereldwijd erkenning met hun unieke muzikale stijl die symfonische elementen vermengde met psychedelische en blues-invloeden. De band, opgericht in 1967, brak door met hun debuutsingle A Whiter Shade of Pale, een nummer dat snel uitgroeide tot een klassieker. Met Gary Brooker aan het roer, wiens onderscheidende stem en virtuoze pianospel een belangrijke rol speelden in hun kenmerkende geluid, bracht de band diverse baanbrekende albums uit. Een van hun meest gevierde werken is A Salty Dog uit 1969, een album dat de luisteraar meeneemt op een avontuurlijke muzikale reis.

A Salty Dog opent het album met een majestueus gevoel van grandeur. De orkestrale arrangementen en de melancholische zang van Gary Brooker nemen je mee op een maritiem avontuur, alsof je zelf op een schip over de woeste zeeën vaart. Dit nummer zet meteen de toon voor de rest van het album, waarbij de thematiek van zeevaart en avontuur een constante is. Dit nummer behoort zonder twijfel tot mijn favorieten op het album.

Elk nummer op het album heeft zijn eigen unieke charme. The Milk of Human Kindness bijvoorbeeld, is een ingetogen, bijna introspectieve ballade die diep resoneert dankzij de subtiele piano-akkoorden, de subtiele gitaar en de introspectieve teksten. Het is een nummer dat reflecteert op menselijke kwetsbaarheid en medeleven, ondersteund door subtiele instrumentatie en gevoelige zang

Met Too Much Between Us neemt de kwaliteit echter een duikje. Hoewel de compositie zelf charmant is, laat de vocale uitvoering wat te wensen over. De zang klinkt ongeïnspireerd en doet afbreuk aan het potentieel van het nummer. Het is een verdrietig nummer dat de kloof tussen mensen en hun emoties onderzoekt. De akoestische gitaar en de zachte harmonie vullen elkaar wel perfect aan.

Het meer blues georiënteerde The Devil Came from Kansas brengt het album weer naar een hoger niveau. De energieke ritmes en de krachtige zang maken dit nummer tot een van de hoogtepunten van de plaat. De dynamiek tussen de instrumenten is perfect in balans, wat resulteert in een meeslepende luisterervaring. Het lijkt een beetje af te wijken van de rest van het album, maar draagt bij aan de veelzijdigheid van de plaat.

Boredom voelt als een stap terug, niet alleen in kwaliteit, maar vooral in betrokkenheid. Het nummer roept beelden op van een tropisch eiland, maar mist de spanning die andere nummers wel bieden. Voor mij is dit een van de zwakkere momenten op het album.

Juicy John Pink is daarentegen een rauwe, bluesy track die je naar een rokerige kroeg in het zuiden van Amerika transporteert. Een opzwepende bluestrack die de luisteraar niet onberoerd laat. De rauwe, emotionele zang de mondharmonica en het ritmische gitaarspel geven het nummer een aanstekelijke energie. Het is een krachtig voorbeeld van de veelzijdigheid van Procol Harum en hun vermogen om verschillende genres naadloos in hun muziek te integreren.

Wreck of the Hesperus begint met een prachtig intro en heeft een betoverende melodie. Het neemt je opnieuw mee op zee, met een episch verhaal over schipbreuk en verlies. Helaas wordt de algehele ervaring enigszins getemperd door de matige vocale prestaties, die het nummer niet volledig tot zijn recht laten komen.

All This and More biedt een filosofische reflectie op het leven en de keuzes die we maken. Het is een complex nummer met meerdere lagen, zowel muzikaal als tekstueel, wat het een van de hoogtepunten van het album maakt. Het herstelt de balans met de terugkeer van Brooker's meeslepende zang. Dit nummer is spannend en toont de veelzijdigheid van de band in hun composities en uitvoeringen.

Crucifiction Lane brengt een donkere, bijna sinistere toon naar het album. Het biedt een solide blueservaring, maar opnieuw schiet de zang tekort. De instrumentatie is echter uitstekend, wat het nummer toch de moeite waard maakt.

Het album sluit af met Pilgrim’s Progress, een nummer dat alles wat Procol Harum speciaal maakt, belichaamt. De innemende melodie en de diepgaande lyriek zorgen voor een waardige afsluiter van dit indrukwekkende album. Het is een majestueus, bijna spiritueel nummer dat perfect de reis van het album samenvat.

Wat A Salty Dog zo opmerkelijk maakt, is de balans tussen muzikale virtuositeit en emotionele diepgang. Elk nummer biedt een nieuw perspectief, een ander facet van de artistieke visie van Procol Harum. Het album neemt de luisteraar mee op een reis vol avontuur, introspectie en muzikale ontdekkingen. Het is een tijdloos album dat blijft boeien en inspireren, zelfs decennia na de oorspronkelijke release

Een album met veel gemengde herinneringen. Aan mijn schoonmoeder die ernstig ziek wase en niet zo lang na het verschijnen van dit album is gestorven, aan haar dochter, mijn schoonzus, die zwaar verslaafd was en inmiddels ook is overleden en tenslotte doet het me ook denken aan de leuke tijd in disco-rent met René. Ook daar werd het album regelmatig gedraaid.

Mijn schoonzus was ook weg van het album en we hebben het vaak gedraaid in de keuken. Ik zie ons nog zitten aan de grote keukentafel. Het is een album om te swingen, maar ook om serieus beluisterd te worden.

Propaganda, een Duitse band gevormd in de vroege jaren tachtig, staat bekend om hun innovatieve en synth-gedreven geluid dat de grenzen van pop en elektronische muziek verlegt. De band, opgericht door Ralf Dörper, Andreas Thein, en Susanne Freytag, verkreeg snel faam door hun unieke muzikale stijl en avant-gardistische benadering. Hun debuutalbum A Secret Wish uit 1985 wordt beschouwd als een mijlpaal in de synthpop- en new wave-genres, met baanbrekende productietechnieken en complexe, emotioneel geladen composities.

Toen ik voor het eerst A Secret Wish beluisterde, was ik onmiddellijk gefascineerd door de diepte en de gelaagdheid van het album. Het opent met het epische Dream Within a Dream, een sonische reis die de luisteraar meteen onderdompelt in een etherische en mysterieuze sfeer. De poëtische teksten, geïnspireerd door Edgar Allan Poe, worden ondersteund door een rijk tapijt van synthesizers en elektronische beats, die een bijna hypnotiserend effect creëren.

Elke track op het album heeft zijn eigen unieke karakter en draagt bij aan de algehele narratieve ervaring. Dr. Mabuse bijvoorbeeld, is een donkere en dramatische compositie, doordrenkt met sinistere ondertonen en een pulserende ritmische basis. De vocale prestaties van Claudia Brücken zijn hier bijzonder indrukwekkend; haar expressieve stem geeft de muziek een krachtige emotionele lading.

Met The Murder of Love gaat Propaganda over naar een strakke en dansbare beat. Het nummer sprankelt met energie en de ritmische baslijn houdt je van begin tot eind in beweging. De krachtige beats en scherpe teksten zorgen voor een aangrijpende luisterervaring. Het is een fascinerende mix van emotie en elektronische muziek die je niet snel vergeet. Dit nummer toont de perfecte balans tussen melodie en ritme.

Jewel is een van de hoogtepunten van het album, met zijn hypnotiserende opzwepende ritmes en betoverende melodieën. De vocalen zijn hier bijzonder sterk en dragen bij aan de mystieke sfeer van het nummer. intensiteit bouwt op naar een climax die moeilijk te weerstaan is. Het is een perfecte illustratie van de innovatieve stijl van Propaganda.

Duel (Eye to Eye) volgt de lijn van dansbaarheid en strakheid die we van Propaganda gewend zijn. Het is een nummer dat je zowel fysiek als emotioneel in beweging brengt. De opbouw naar het refrein is meesterlijk uitgevoerd. Het contrast tussen de kalmere verzen en de explosieve refreinen maakt dit nummer tot een boeiende luisterervaring.

Frozen Faces biedt een moment van reflectie met zijn kille, minimalistische geluiden. De koude synths en de afstandelijke vocalen scheppen een gevoel van isolatie en introspectie. Het nummer voelt enigszins rommelig aan en mist de coherentie die de andere nummers wel hebben. Het is een nummer dat je aan het denken zet en diepere lagen van het album onthult.

Met p:Machinery zet Propaganda weer een aanstekelijk en swingend nummer neer. De prachtige melodie en het opzwepende refrein maken dit een van de meest memorabele tracks. Het is onmogelijk om stil te blijven zitten bij dit nummer. Het is een anthem van de jaren tachtig dat zijn tijd ver vooruit was.

Sorry for Laughing heeft een fijne melodie die je meteen pakt. De emotionele diepgang van dit nummer, gecombineerd met de subtiele elektronische arrangementen, maakt het tot een ingetogen maar krachtig stuk muziek Het betoverende refrein blijft nog lang in je hoofd hangen nadat het nummer is afgelopen. Het is een emotioneel geladen track die een diepe indruk achterlaat.

Met The Chase keert het album terug naar een sneller tempo en een meer dynamische sound. Het refrein van is fantastisch en nodigt uit tot meezingen. Dit nummer heeft een aanstekelijke energie die je meeneemt op een rit door opzwepende ritmes en pakkende melodieën. De opbouw en de climax zijn meesterlijk uitgevoerd.

Dr. Mabuse (First Life) sluit het album af met een heerlijk ritme en een hemelse melodie. Een episch nummer dat alle elementen van Propaganda's muziek samenbrengt. Stilzitten is onmogelijk bij dit nummer. Het is de perfecte afsluiter van een album dat je van begin tot eind weet te boeien.

Wat A Secret Wish echt uitzonderlijk maakt, is de coherentie en de artistieke visie die het album als geheel uitstraalt. Elk nummer is zorgvuldig samengesteld en draagt bij aan het grotere geheel, waardoor het album voelt als een meesterlijk geconstrueerde muzikale reis. De productie, onder leiding van Trevor Horn, is ongeëvenaard, met een scherp oor voor detail en een gedurfde benadering van geluidsontwerp.

In zijn geheel genomen, biedt A Secret Wish een buitengewone luisterervaring die zowel uitdagend als bevredigend is. Het album is een testament aan de creatieve en innovatieve geest van Propaganda en blijft een essentiële luisterervaring voor liefhebbers van synthpop en elektronische muziek. De complexe structuren, emotionele diepgang, en technische virtuositeit maken het tot een tijdloze klassieker die zijn plaats in de muziekgeschiedenis meer dan verdient.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De Amerikaanse band Proto-Kaw maakt meest complexe, maar ook bijzondere muziek. De band begon in de jaren ’70 en kreeg later nieuw leven door Kerry Livgren, ook bekend van de band Kansas. Proto-Kaw combineert stijlen als progressieve rock, jazz en symfonische muziek. Door deze unieke mix heeft de band een eigen plek in de muziekwereld.

Ik wil je meenemen door hun album Before Became After uit 2004. Dit album laat goed zien hoe veelzijdig Proto-Kaw is en hoeveel vakmanschap in hun muziek zit. Het album heeft negen nummers, die allemaal een eigen stijl en boodschap hebben.

Het album begint met Alt. More Worlds Than Known. Dit nummer start rustig en dromerig. Langzaam bouwt het op naar een mooie gitaarsolo en eindigt het groots. Het nummer gaat over thema’s als wedergeboorte, zelfreflectie, optimisme en doorzettingsvermogen. Dit is een sterke opening die gelijk de sfeer van het album neerzet (8)

Daarna volgt Words of Honor. Dit nummer heeft een rustige intro met mooie dwarsfluitklanken en zachte gitaarpartijen. De sfeer is kalm en vredig. Het nummer onderzoekt de kracht van woorden in een positieve zin en benadrukt de waarde van eerlijke woorden.(6)

Leaven begint met een akoestische, gesproken intro. Al snel verandert dit in een stevig middenstuk met een prachtig koor. Het nummer eindigt uitbundig en gaat over het streven naar perfectie. Het verschil tussen het rustige begin en het krachtige einde maakt dit nummer spannend om naar te luisteren. (8)

Axolotl (For Lack of a Better Name) begint akoestisch, maar breekt dan los in een intens refrein. Dit nummer onderzoekt op een meeslepende manier de zoektocht naar de betekenis van het leven. Het nummer heeft een balans tussen rustige momenten van zelfreflectie en energieke uitbarstingen. (7)

Met Quantum Leapfrog verkent de band het jazzrock-genre. Dit nummer is avontuurlijk en heeft krachtige zang en ingewikkelde ritmes. Het nummer voelt als een muzikale reis die de luisteraar nieuwsgierig houdt. Het thema van dit nummer is wat vaag, maar lijkt een viering van de natuur en het universum te zijn. (6)

Greenburg, Glickstein, Charles, David, Smith and Jones is een cover van de band The Cryan' Shames uit 1968. Dit vrolijke nummer brengt een gevoel van nostalgie en plezier. Het thema gaat over een verlaten eiland met dansende meisjes als afleiding. Dit geeft het nummer een speelse en lichte sfeer. (7)

Gloriana begint groots en heeft een fraai tussenstuk met onder andere een saxofoonsolo. Dit nummer gaat over doorzetten en niet opgeven, zelfs als het moeilijk is. De muziek is krachtig en past goed bij deze boodschap. (8)

The Occasion of Your Honest Dreaming is een vrolijk en toegankelijk nummer met mooie dwarsfluitklanken. Het nummer onderzoekt de verwarring en strijd die komt kijken bij het vinden van duidelijkheid in een ingewikkelde wereld. Het doet dit op een prettige manier die makkelijk te volgen is. (7)

Heavenly Man heeft een rustige en terughoudende sfeer. Dit nummer gaat over de zoektocht naar de zin van het leven en laat gevoelens zien van onzekerheid en verwarring. Het is een persoonlijk nummer dat een diepe emotie met zich meebrengt. (8)

Het album sluit af met Theophany, een indrukwekkend en gevarieerd nummer dat wordt gezien als het hoogtepunt van het album. Dit laatste nummer gaat over zelfontdekking en spirituele groei. De muziek is groots en laat zien hoe complex en diepgaand Proto-Kaw’s muziek kan zijn. (8)

Before Became After van Proto-Kaw is een album dat je meeneemt op een muzikale reis vol mooie, doordachte thema’s. Elk nummer heeft iets bijzonders, en samen vormen ze een geheel dat de veelzijdigheid en het talent van de band laat zien.

Waardering: 7,3 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Channels van de groep Punchlove is een shoegaze-album doorspekt met de verfijnde, gruizige gitaarklanken die het genre kenmerken.

Het album begint met een kort intro, Locusts. Daarna nemen de gitaren onverwijld de leiding in het opvolgende nummer Breeze. Nog meer gruizigheid onthult zich in Screwdriver", dat naadloos overvloeit in Pigeon, een nummer gekenmerkt door zijn aangename melodie. Even melodieus presenteert zich Dead Lands, een nummer dat mijn persoonlijke voorkeur geniet op het album

Voortschrijdend naar de zesde track, Apartment, herkennen we een nostalgische knipoog naar de Breeders, afgesloten met een stevig, gruizig slotakkoord. Vervolgens 65536, een kort intermezzo dat de luisteraar prepareert op Birdsong, een track die zich onderscheidt door een voortreffelijke riff. Guilt, het enigszins weifelende negende nummer, vormt een lichte dissonantie binnen het album - een minpuntje, om zo te zeggen.

Ook Elapse, wat chaotisch van aard, weet mijn interesse niet geheel te vangen en de afsluiter, Corridor, blijft ten slotte ook wat achter qua verwachting.

Samenvattend kan gesteld worden dat "Channels" over het algemeen een zeer genietbaar album is, hoewel het geconfronteerd wordt met enkele uitdagingen in de slotfase. De collectie songs illustreert een rijke tapestry van shoegaze-elementen, verrijkt met de krasse klanken van gitaren die zowel de geest inspireren als de zintuigen prikkelen.

Het album laat ook ruimte voor verbetering, vooral in de laatste paar nummers waarin de magnetische aantrekkingskracht, zo prominent aanwezig in het begin, ietwat verflauwt. Deze kritiekpuntjes ten spijt, staat Channels als een bolwerk van muzikale innovatie en emotionele expressie.

In conclusie, het album "Channels" van Punchlove, met zijn mengeling van rauwe energie en subtiele nuances, presenteert een intrigerende luisterervaring die echter enigszins wankelt in de afsluitende tracks. Het is een trip door het landschap van shoegaze, die luisteraars uitnodigt op een meeslepende reis vol contrasten en klankkleuren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Pure Reason Revolution is een Britse progressieve rockband die bekend staat om hun unieke mix van rock, elektronica en psychedelische invloeden. Sinds hun oprichting in 2003 hebben ze een stevige reputatie opgebouwd dankzij hun innovatieve geluid en complexe composities. De muziek van de band wordt gekenmerkt door meeslepende melodieën, gelaagde harmonieën en diepgaande teksten die vaak verwijzen naar filosofische en wetenschappelijke thema's.

Wat echt bijzonder is aan Pure Reason Revolution, is hoe ze erin slagen om hun muziek zowel complex als toegankelijk te maken. Hun discografie is een reis door epische rockopera's en meer ingetogen, atmosferische nummers, en hierdoor hebben ze een trouwe schare fans opgebouwd in de progressieve rockscene. Het album Above Cirrus uit 2022 is hier een perfect voorbeeld van en wordt beschouwd als een triomf in de moderne progressieve rock.

Het album opent met Our Prism, een nummer dat meteen je aandacht grijpt met een krachtige en stevige riff. De bombastische productie en sublieme (samen)zang harmoniëren perfect, terwijl de melancholische ondertoon een gevoel van isolatie en intense emoties overbrengt. Dit nummer verkent de complexiteit van menselijke relaties en biedt een veilige plek voor introspectie.

New Kind of Evil neemt je mee in een meer ingetogen en bedachtzame sfeer. Het nummer is doordrenkt van mysterie en onderzoekt de confrontatie met nieuwe vormen van kwaad en de impact daarvan op de mensheid. De zorgvuldige compositie en de voorzichtige opbouw zorgen voor een meeslepende luisterervaring.

Dan is er Phantoms, een van de meer stevige nummer van het album. Het ritmische new wave geluid benadrukt de strijd tegen innerlijke demonen en kwaad. Dit nummer is een krachtige oproep tot confrontatie en zelfreflectie, verpakt in een muzikaal jasje dat moeilijk te weerstaan is.

Cruel Deliverance daarentegen is introspectief en dromerig. Het creëert een atmosferische sfeer die de luisteraar meesleept in een wereld van innerlijke strijd en bevrijding. De pijn van loslaten en de zoektocht naar verlossing worden prachtig weergegeven door etherische klanken en introspectieve teksten.

Scream Sideways is intens en meeslepend, met een dynamische opbouw die angst en frustratie perfect weerspiegelt. De krachtige vocalen en de energieke instrumentatie maken het nummer zowel emotioneel als muzikaal impactvol. Het thema van angst en frustratie wordt op een diepgaande en herkenbare manier verkend.

Dead Butterfly begint met prachtige meerstemmige zang en behandelt thema's van verlies, verval en transformatie. De rijke harmonieën en krachtige instrumentatie maken dit tot een van de hoogtepunten van het album.

Lucid sluit het album af met een optimistische en levendige noot. Het nummer straalt een gevoel van optimisme en verlichting uit, wat een mooie afsluiting biedt voor Above Cirrus.

Wat ik waardeer aan Above Cirrus is de thematische samenhang. Elk nummer voelt als een essentieel onderdeel van het geheel, waarbij de teksten vaak verwijzen naar de natuur, het heelal en menselijke emoties. Dit thematische netwerk zorgt ervoor dat het album niet slechts een verzameling losse nummers is, maar een doordachte, coherente reis.

De productie van het album is eveneens van hoog niveau. Elk instrument klinkt helder en gedefinieerd, en de mix zorgt ervoor dat alle elementen perfect in balans zijn. Dit draagt bij aan de algehele luisterervaring en laat de muzikale intricaties volledig tot hun recht komen.

Above Cirrus is meer dan alleen een verzameling nummers; het is een kunstwerk dat de luisteraar uitnodigt om zich onder te dompelen in een wereld van sonische schoonheid en intellectuele uitdaging. Pure Reason Revolution heeft met dit album een meesterwerk afgeleverd dat zowel fans van progressieve rock als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Kortom, Above Cirrus is een adembenemend album dat de essentie van progressieve rock vangt en tegelijkertijd nieuwe muzikale hoogten verkent.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Jaren geleden was op de zondagavond op MTV het programma ‘120 Minutes’. Met daarin alleen aandacht voor de ‘alternatieve’ muziek. Ik weet nog dat ik een keer net te laat was om het begin te zien en ik werd omver geblazen door een fantastisch nummer. Natuurlijk werd het niet afgekondigd dus ik wist geen bandnaam. Gelukkig kon ik een tijd later op basis van de getoonde clip en de tekst van het nummer op internet de juiste band terug vinden. De band was Pure Reason Revolution (PRR) en de titel van de song was The Bright Ambassadors of Morning.

Gelukkig staat het album ook op Spotify en ik stream het met enige regelmaat. Soms het hele album, soms alleen de Bright Ambassadors.

Het album begint wat voorzichtig met Aeropause, een nummer dat wel direct verraadt dat het van PRR is. Ik vind de muziek sowieso heel herkenbaar, ook door de zangstem. Het is een song die naadloos overloopt in Goshen’s Remains. Goshen is de oude Hebreeuwse naam voor de Egyptische nijldelta en afkomstig uit de Hebreeuwse bijbel (Genesis en Exodus)
In Apprentice of the Universe gaat de bescheidenheid er van af. De muziek is een stuk steviger. Waarna The Bright Ambassadors of Morning aan de beurt zijn. Prachtige melodielijnen die direct beklijven. Dagen later zit het nog in je hoofd.
Ook Nimos & Tambos (niet op elke release!) heeft een fraaie melodie. Voices in Winter/In the Realms of the Divine is een nummer in twee delen. Het tweede deel is behoorlijk stevig.
Bullits Dominae vind ik wat minder geslaagd. Een nummer van net niet. Dat is heel anders met The Intention Craft. Na de pauze met de vogeltjes is het genieten. Fijn dat de zangeres ook een fraaie duit in het zakje doet. In He Tried to Show Them Magic / Ambassadors Return is het nog even nagenieten.

Een album wat ten onrechte toch vrij onbekend is gebleven

De band bestaat inmiddels weer nadat de bandleden van 2011 tot 2019 hun geluk elders hebben gezocht. Dit is hun debuutalbum uit 2006.