Introductie van de Australische formatie Cable Ties
Cable Ties is een punkrockband uit Melbourne, Australië, opgericht in 2015. De band bestaat uit zangeres en gitariste Jenny McKechnie, bassist Nick Brown en drumster Shauna Boyle. Hun muziek combineert elementen van punk, garage en post-punk, gekenmerkt door energieke ritmes en krachtige vocalen. Ze staan bekend om hun intense live-optredens en maatschappelijk bewuste teksten. Sinds hun oprichting hebben ze meerdere albums uitgebracht en zijn ze uitgegroeid tot een prominente naam binnen de Australische muziekscene.

Introductie van het album "Cable Ties"
In mei 2017 bracht Cable Ties hun titelloze debuutalbum uit via Poison City Records. Het album bevat een mix van rauwe punkenergie en melodieuze structuren, met teksten die sociale en politieke thema's aansnijden. Het werd positief ontvangen door critici en luisteraars, die de intensiteit en het vakmanschap van de band prezen. Met dit album vestigde Cable Ties zich als een veelbelovende act binnen de punk- en garagerockscene, zowel in Australië als internationaal.

Opener The Producer is een energiek nummer met intense zang en sterke gitaarriffs. De tekst bekritiseert de invloed van producenten en de commerciële druk binnen de muziekindustrie, en benadrukt het belang van artistieke integriteit en onafhankelijkheid. (7)

Cut Me Down is eveneens een nummer met veel energie en stevige zang. De tekst, geschreven door Jennifer McKechnie, behandelt thema's van manipulatie en onderdrukking, waarbij de protagonist weigert zich te laten kleineren of het zwijgen op te laten leggen. Het nummer benadrukt vastberadenheid en verzet tegen onrechtvaardige behandeling. (7)

"Can't Hold My Hand" is een energiek punkrocknummer met een rauwe en krachtige sfeer. De muziek wordt gekenmerkt door felle gitaarakkoorden, een stevig ritme en de intense zang van frontvrouw Jenny McKechnie. De tekst gaat over onafhankelijkheid en zelfbeschikking, waarbij de zangeres duidelijk maakt dat ze haar eigen weg wil gaan zonder beperkingen of controle van anderen. (8)

De songtekst van "Fishbowl" behandelt thema's van isolatie en het gevoel vast te zitten in een beperkte omgeving, vergelijkbaar met een vis in een kom. De krachtige instrumentatie en emotionele vocalen versterken de boodschap van het nummer. (7,5)

Same For Me is een nummer met rauwe gitaarhooks, een stuwende baslijn en krachtige drums. De zang van Jenny McKechnie is intens en meeslepend. De tekst benadrukt het belang van vrienden die je steunen in moeilijke tijden. Het nummer straalt solidariteit en begrip uit, en moedigt aan om open te zijn over je gevoelens. (7,5)

Say What You Mean combineert energieke punkrock met post-punk invloeden, gekenmerkt door krachtige gitaren, een strakke ritmesectie. Het nummer heeft zeker in het tweede deel een opzwepende en directe sfeer. De tekst moedigt luisteraars aan om eerlijk en direct te communiceren, zonder omwegen of verhullingen. (8)

Paradise duurt bijna tien minuten en combineert een energieke punksfeer met hypnotiserende ritmes. De tekst van "Paradise" reflecteert op thema's als vluchten en de zoektocht naar een betere wereld, waarbij de persoon droomt van een utopische plek om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. De muziek bouwt geleidelijk op, met repetitieve gitaarlijnen en een krachtige ritmesectie, waardoor een meeslepende en intense sfeer ontstaat die de luisteraar volledig in het nummer mee trekt. (7,5)

Wasted Time gaat over persoonlijke groei en zelfontdekking. Het beschrijft het proces van het leren trekken van persoonlijke grenzen en het definiëren van het eigen pad in het leven. De muziek is wat minder rauw en het ritme lager. (7,5)

Conclusie en aanbeveling:
Het debuutalbum Cable Ties uit 2017 is een energiek en krachtig album dat de essentie van punk en post-punk perfect vangt. De combinatie van rauwe gitaren, stevige ritmes en de intense stem van Jenny McKechnie maakt dit een meeslepende luisterervaring. Nummers als Can't Hold My Hand en Say What You Mean laten de onafhankelijkheid en vastberadenheid van de band goed horen. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van rauwe, eerlijke punkrock met sterke sociale boodschappen.

Waardering: 7,5

"Look to the East, Look to the West" van Camera Obscura is een album waar ik met gemengde gevoelens naar heb geluisterd. Het album, uitgebracht in 2024, begint niet spectaculair, maar kent gelukkig wel een paar hoogtepunten.

Het eerste nummer "Liberty Print" is een gewoon prettig indiepop liedje, maar het mist diepte. Het is niet slecht, maar ook niet bijzonder. Het is een degelijke opener, maar ik had gehoopt op iets wat meer indruk zou maken.

"We're Going to Make It in a Man's World" volgt en is vergelijkbaar met de opener. Het heeft een aangename melodie, maar mist de bite die het echt zou laten opvallen. Ik had gehoopt op iets meer energie en pit.

"Big Love" blijft ook tam. Soms hoor ik een vleugje country, wat wel een interessante toevoeging is, maar het nummer slaagt er niet in om me echt te grijpen. Het lijkt alsof er iets ontbreekt om het compleet te maken.

Met "Only a Dream" blijft de tamheid van het album voortduren. Het is een dromerig nummer, maar het slaagt er niet in om een blijvende indruk achter te laten. De melodie is prettig, maar ik mis de bezieling die de muziek naar een hoger niveau zou tillen.

"The Light Nights" brengt een welkome verandering. Het is iets vlotter, wat het een prettig nummer maakt om naar te luisteren. Het vleugje country wordt duidelijker, wat het een frisse sound geeft in vergelijking met de eerdere nummers.

"Sleepwalking" doet zijn naam eer aan. Bij dit nummer krijg ik echt het gevoel dat ik aan het slaapwandelen ben. Het is niet slecht, maar het mist dynamiek en energie. Tot nu toe is het album tegenvallend.

Gelukkig komt er met "Baby Huey (Hard Times)" een omslag. Dit is tot nu toe het beste nummer op het album. De melodie is leuk en blijft hangen. Het heeft meer karakter en weet mijn aandacht vast te houden.

"Denon" spreekt me ook wel aan, al mis ik nog steeds de bezieling die het echt bijzonder zou maken. Het is een degelijk nummer, maar het blijft op de oppervlakte drijven zonder echt diep te gaan.

"Pop Goes Pop" is prettig en vlot, ondanks dat de titel anders doet vermoeden. Het heeft een catchy melodie en zorgt ervoor dat ik weer wat meer energie krijg tijdens het luisteren.

Met "Sugar Almond" zijn we weer een beetje terug bij af. De titel verraadt het al: het is zoet, maar niet veel meer dan dat. Het mist de scherpte en variatie die ik zoek in een goed nummer.

Het slotnummer "Look to the East, Look to the West" is een fijne afsluiter. Ik merk hier eindelijk een beetje meer van de zo nodige bite. Het is een sterke titeltrack die het album toch nog een waardige afsluiting geeft.

Conclusie: ik vind het geen echt bijzonder album. Met name de eerste helft kom ik moeilijk doorheen. Het is te lief allemaal en mist diepgang. De tweede helft is wel aardig en bezorgt het album een kleine voldoende. Vooral de eerste drie albums van de band zijn wat meer mijn kopje thee. "Look to the East, Look to the West" zal ik niet vaak opnieuw opz

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Na nog een keer luisteren heeft het album mij nog wat meer overtuigd. Ook de link met CT valt nu pas echt op zijn plaats bij mij. Hierbij het berichtje van mijn eigen site:

Van ruim 1,5 jaar geleden dateert dit fijne album van de band Candelabre. Een aanrader voor liefhebbers van de vroege Cocteau Twins.
Dat Candelabre voor een groot deel inspiratie heeft opgedaan uit hun muziek staat nagenoeg wel vast. De sfeer die het album uitademt is identiek. En toch is het geen hardcopy. De ‘koude kant’ is hier wat nadrukkelijker aanwezig. Waar Cocteau Twins wat meer aan de postpunk verbonden kan worden is dat bij Candelabre de Coldwave

Shoegaze is waarschijnlijk uitgevonden door bands als de Cocteau Twins, of zie (hoor) ik dat verkeerd?. Bovendien, wanneer is iets shoegaze? Naar hun schoenen starende gitaristen zijn er genoeg, maar dan is de muziekstijl nog niet persé shoegaze. De muziek moet gruizig en galmend klinken. Althans zo is het meestal.

Ik laat het maar over aan de deskundige muziekjournalisten. Feit blijft dat de muziek van Candelabre in veel nummers heel dicht bij de muziek van Cocteau Twins komt.

De gelijkenis doet niks af aan het feit dat Candelabre een erg prettig album heeft gemaakt. Van begin tot eind is het heerlijk zwelgen in dromerige sferen en mooie melodische galmen. Ik kan hier wel wat mee!

Vandaag weer eens gestreamd en ik blijf bij mijn 4*. Dit album, uitgebracht in de late jaren zestig, vormt een belangrijke en bijzondere mijlpaal in de blues- en rockgeschiedenis, een symbool van de psychedelische muziek-era. De schijf onthult een amalgaam van rauwe, ongefilterde blues melodieën verweven met de rokerige sfeer van de Amerikaanse Zuidstaten. Elk nummer op 'Canned Heat' dient als een odyssee, een muzikale reis door het ruige landschap van liefde, leed, en de strijd voor vrijheid.

De band manifesteert een unieke beheersing over hun instrumenten, waarbij de gitaarriffs niet enkel snaren beroeren, maar ook zielen ontvlammen. De harmonica, gespeeld met een diepgewortelde passie, voegt een extra dimensie toe aan de al rijke muzikale tapestrie. De zang, doordrongen van emotie en ervaring, vertelt verhalen van weemoed en verlangen, die de luisteraar onverbiddelijk meeslepen in de golven van hun melodische betoog.

Bijzonder opvallend is de wijze waarop Canned Heat de conventionele grenzen van de blues overstijgt, elementen uit jazz en rock integrerend, om zodoende een ongeëvenaarde sound te creëren. Dit album is niet simpelweg een verzameling van liedjes; het is een historisch document, een echo van een tumultueuze periode in de Amerikaanse geschiedenis, vastgelegd in de universele taal van de muziek.

Het is dan ook geen wonder dat 'Canned Heat' als album een onuitwisbare impact heeft gehad op de muziekwereld. Het dient als inspiratiebron voor vele muzikanten en blijft, tot op de dag van vandaag, een onmisbaar bestanddeel in de collectie van elke ware muziekliefhebber. In de annalen van de muziekgeschiedenis, zal dit werk ongetwijfeld herinnerd worden als een klasse album, een fonkelend juweel in de kroon van de Amerikaanse muziek

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Cape Sleep is een nieuwe Nederlandse band met Kim Janssen als frontman. Voor mij een eerste kennismaking met deze muzikant. Hij heeft al wat solo producties op zijn naam staan zag ik op MuMe.

Tijdens het scannen van de nieuwe releases van 23-02 maakte het album wat bij mij wakker.

Vandaar vandaag het abum eens in zijn geheel gestreamd en kritisch beluisterd. En dat is me eigenlijk wel goed bevallen. Het zijn meest prettige melodieuze nummers die in perfectie worden neergezet. Dat is ook mijn puntje van kritiek. Ik mis soms een beetje de bekende bite die mij meestal echt over de streep trekt. Waar zijn de rafeltjes?

Opener Telephone kent een prettige ingetogen start. Leuke melodie en naar het einde toe een stuk uitbundiger. Vienna in the Rain is zonde, want Vienna is juist zo mooi in de zomerzon. Maar om op dit nummer terug te komen, ik proef daarin wat meer elan.

Boy Scout kent na de rustige aanloop een heerlijke apotheose. Beslist een van mijn favorieten op het album. The Movers is mijn zwarte schaap. Een nummer dat eigenlijk niet opvalt.

I Want to Be Your Friend haalt weer een prima voldoende. Vervolgens is Your House het meest poppy nummer in mijn beleving. Ook niet helemaal mijn ding dus.

Wat zou Cape Sleep zijn zonder Cape Canaveral? Een prima track met vooral erg prettige zang en een sterke melodieuze compositie. Het geeft aan dat de band het best wat steviger mag aanpakken. Mijn topper op deze plaat.

Tenslotte The Afternoons. Dat is wel weer even wennen na de apotheose van de voorganger. Toch is zo'n ingetogen slot ook wel fijn.

De band is momenteel aan het touren in Nederland en gaat als support act van het eveneens frisse geluid van Loupe een korte tournee maken in Duitsland.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Caput Medusae is een Duitse postpunkband met een unieke mix van melancholische muziek en diepzinnige teksten. In 2024 hebben ze hun nieuwe album uitgebracht: You Can't Negotiate with Zombies. Door hun vernieuwende stijl en complexe composities heeft de band een speciale plek in de postpunkwereld veroverd.

Het album begint met Überfan, een energiek nummer met strakke drums en krachtige baslijnen die meteen opvallen. De expressieve zang voegt intensiteit toe, terwijl de muziek de obsessieve bewondering van een fan goed weergeeft. Dit nummer zet de toon voor de rest van het album (7).

Daarna volgt On My Trip, een nummer met zweverige zang dat je meeneemt op een donkere en meeslepende reis. De hypnotiserende geluiden creëren een sfeer van zelfontdekking, waarbij gevoelens en gedachten elkaar naadloos opvolgen. Dit nummer verkent de innerlijke wereld op een diepe en betekenisvolle manier (8).

Eerie Dance is melancholisch en spannend, en geeft de innerlijke strijd weer bij het zoeken naar identiteit. De muziek bouwt spanning op en laat de luisteraar niet los. Het is een emotioneel beladen compositie die diep raakt (8).

I Wear Black 'Til I’m Dead biedt een donker en intens geluid vol somberheid en emotie. De thema's van verdriet, melancholie en verlies komen sterk naar voren door diepe baslijnen en gepassioneerde zang. Dit nummer raakt diepe snaren en doet dat op een ontroerende manier (7)

Colder Than Ice heeft een ijzige, melancholische sfeer met delicate zang die een gevoel van afstand en leegte oproept. De verfijnde melodieën versterken het thema en laten de emoties goed doorklinken (8)

Met Slave to the System creëert de band een ritmisch en somber geluid. Het nummer gaat over persoonlijke en maatschappelijke druk en verwachtingen, met een gevoel van wanhoop en strijd dat krachtig overkomt. Jammer van het refrein. (7).

Het titelnummer, You Can't Negotiate with Zombies, is donker, intens en meeslepend. De angstige ondertoon en ritmes versterken het gevoel van hopeloosheid en de onoverkomelijke problemen die worden beschreven (8).

Het album sluit af met Endboss, dat een fraaie riff en een donker geluid heeft en het geheel sterk afrondt. Het nummer symboliseert de laatste strijd tegen de uitdagingen van het album, en eindigt met een melodie die de luisteraar meeneemt (7)

You Can't Negotiate with Zombies is een album vol emotie en muzikale diepgang. Caput Medusae laat wederom zien hoe goed ze melancholie en diepe thema’s kunnen verwerken in hun muziek, waardoor elk nummer een unieke ervaring biedt.

Waardering: 7,5 Eerder verschenen op www,jorros-muziekkeuze.nl

Caravan – Better by Far (1977)

Caravan, een belangrijke naam in de Britse progressieve rock en de Canterbury-scene, bracht in 1977 Better by Far uit. Na veel wisselingen in de band en een zoektocht naar een nieuwe richting, combineert dit album hun bekende progressieve rockstijl met meer pop- en rockinvloeden. Helaas mist het album soms overtuiging en consistentie.

Stijl en sfeer
Better by Far toont een duidelijke verandering in Caravan's muziek. Waar hun eerdere werk complex en experimenteel was, richt dit album zich meer op toegankelijke melodieën en lichtere thema's. Hoewel er nog sporen zijn van de unieke Caravan-sound, zoals invloeden van jazz en progressieve rock, missen sommige nummers de energie en creativiteit die fans gewend zijn.

Nummers op het album

Feelin’ Alright
Het album opent met een ontspannen en melodieus nummer. Het is prettig om naar te luisteren, maar blijft veilig en voorspelbaar. Het mist de scherpte en verrassende elementen die Caravan vaak kenmerkt.

Behind You
Dit nummer is avontuurlijker en dynamischer. Tempowisselingen en harmonieën zorgen voor spanning en diepte. Het voelt meer als een progressieve track met onverwachte wendingen die de luisteraar boeien.

Better by Far
De titeltrack is een ingetogen en emotioneel nummer. De eenvoudige opzet en melancholische sfeer passen perfect bij de introspectieve tekst. Het is een van de sterkere en meer gedenkwaardige nummers op het album.

Silver Strings
Een van de zwakkere nummers op het album. Het mist energie en een duidelijke opbouw, waardoor het moeilijk is om echt betrokken te raken. Ondanks de strakke uitvoering blijft het vlak.

The Last Unicorn
Dit nummer weet niet echt te boeien. Hoewel er halverwege een korte opleving is met het kenmerkende Caravan-geluid, is het onvoldoende om het interessant te maken.

Give Me More
Een relaxte track met een dromerige sfeer. Het nummer heeft een melancholische ondertoon en een rustig tempo, wat het perfect maakt voor momenten van reflectie. De ingetogen instrumentatie en tekst versterken de emotie.

Man in a Car
Een ingetogen en subtiel nummer dat een gevoel van eenzaamheid oproept. De eenvoud is de kracht van dit nummer, dat na meerdere keren luisteren steeds meer indruk maakt.

Let It Shine
Een poppy en catchy nummer met een andere sfeer dan de rest van het album. Voor sommige luisteraars voelt het te commercieel aan en misschien te glad voor trouwe Caravan-fans.

Nightmare
Het album sluit sterk af met Nightmare. Dit avontuurlijke nummer combineert speelsheid en dramatiek. De prachtige vioolsolo en complexe melodieën maken dit een van de meest interessante nummers op het album.

Conclusie
Better by Far biedt een mix van toegankelijkheid en complexiteit, maar niet alle nummers maken evenveel indruk. Tracks zoals Nightmare en Better by Far tonen dat Caravan nog steeds boeiende muziek kan maken, maar het album als geheel voelt soms vlak. Voor fans van progressieve rock met een poppy randje is dit album een goede keuze, maar voor doorgewinterde Caravan-liefhebbers kan het teleurstellend zijn.

Waardering: 6

Blind Dog at St. Dunstans is een album van Caravan uit 1976. De band die tot die tijd vooral progrock met niet altijd gemakkelijk in het gehoor liggende songs afleverde. Dit album laat een meer toegankelijke kant van hun progressieve rock horen, met luchtige melodieën en pakkende ritmes. De nummers variëren van speelse tot introspectieve thema’s, met instrumentale stukken die hun muzikale veelzijdigheid tonen. Kortom het album markeert een frisse, vernieuwde stijl binnen hun repertoire.

Opener Here I Am gaat over de wens om een geliefde te vinden. Het is een nummer met energie en een simpele melodie met een melancholische sfeer. (7)
Chiefs and Indians gaat vervolgens over machtsverhoudingen. De muziek klinkt vrij speels wat me een beetje verbaast bij het onderwerp van soms scheve machtsverhoudingen. (7)
A Very Smelly, Grubby Little Oik heeft een humoristische tekst en een pittig tempo. Een nummer met mooie solo’s en een opgewekte zang. (7,5)

Bobbing Wide is een woordspeling op het Franse "bobine vide", wat "lege spoel" betekent. Een nummer zonder zang dat met een serene melodie een soort tussenspel biedt. (7).
Het nummer gaat naadloos over in Come on Back met een zachte melodie waarin de zanger hoopt dat zijn geliefde terugkeert. Niet het sterkste nummer van het album (6).
Dezelfde kwalificatie geldt voor het nummer Oik (Reprise). Een wat simpele melodie met weinig spanning. (5,5)

Jack and Jill is een parodie op een kinderliedje met een volwassen draai. Over een man die water gaat halen maar daarbij steeds valt. Een up tempo nummer met een prettige twist. (7)
Vervolgens het nummer Can You Hear Me met wat meer dynamiek. Het gaat over de wens om in een complexe relatie gehoord te worden. Met een prachtige vioolsolo (7,5)
Afsluiter All the Way [With John Wayne's Single-handed Liberation of Paris] lijkt te verwijzen naar een heroïsche bevrijding en heeft een dosis humor. Een nummer met een prachtige rustige melodie en een onderhoudende luisterervaring (8)

Blind Dog at St. Dunstans is een toegankelijk album van Caravan dat luchtige melodieën combineert met progressieve rockelementen. Het laat de veelzijdigheid van de band zien, van humoristische teksten tot introspectieve thema's. Hoewel niet elk nummer even sterk is, biedt het album genoeg hoogtepunten zoals "All the Way" en "Can You Hear Me". Fans van progrock die een lichtere toon waarderen, zullen genieten van deze vernieuwende en onderhoudende plaat. Zeker een aanrader!

Waardering 6,9

"Beckonings" is het nieuwe album van Carla Torgerson, bekend van de band The Walkabouts.. Torgerson staat bekend om haar warme stem en rustige muziekstijl, en dat hoor je duidelijk terug op dit album.

Het album is een mix van eigen liedjes en covers van andere artiesten. Zo opent het album met "Happy", een bijzondere cover van een minder bekend nummer van Bruce Springsteen. Een ander opvallend nummer is "Land of Plenty", waarop Chris Eckman, haar collega van The Walkabouts, meedoet. Ook "Please Leave a Light on When You Go" is een cover, oorspronkelijk van Beck Hansen.

De muziek op "Beckonings" is rustig en intiem, met invloeden van folk en zachte rock. De meeste nummers worden gedragen door Carla’s akoestische gitaar en haar kenmerkende stem. Andere muzikanten dragen bij aan het album. Zo speelt Danny Godinez elektrische gitaar en zorgt Gary Palmer voor pianospel en keyboardpartijen. Dit geeft de nummers een extra laag en maakt het geheel nog sfeervoller.

Het album gaat over gevoelens, herinneringen en verlangens. De teksten zijn persoonlijk en raken de luisteraar. Het is een album dat je opzet als je tot rust wilt komen en wilt genieten van mooie, eenvoudige liedjes.

"Beckonings" laat zien dat Carla Torgerson nog steeds prachtige muziek maakt. Haar talent om verhalen te vertellen door muziek is duidelijk te horen. Het album is beschikbaar als cd en digitale download. Fans van folk, akoestische muziek en The Walkabouts zullen dit album zeker waarderen.

Waardering: 7,4

Carter the Unstoppable Sex Machine, vaak afgekort als Carter USM, is een invloedrijke Britse band die in de late jaren tachtig en vroege jaren negentig furore maakte. De band, gevormd door Jim Bob (echte naam James Robert Morrison) en Fruitbat (echte naam Leslie George Carter), staat bekend om hun mix van punk, rock en elektronische muziek, aangevuld met scherpe, satirische teksten. Hun live optredens waren energiek en vaak chaotisch, wat hen een trouwe schare fans opleverde. Carter USM wist zich te onderscheiden door hun unieke geluid en provocerende benadering van maatschappelijke thema's.

Het album 30 Something, uitgebracht in 1991, markeert een hoogtepunt in de carrière van Carter USM. Dit album weerspiegelt de tijdsgeest van de vroege jaren negentig, vol met sociaal-politieke commentaren en persoonlijke reflecties.

Surfin' U.S.M. trapt af met een opzwepende, aanstekelijke toon die meteen de aandacht trekt. De vrolijke, meezingbare melodie maakt het onmogelijk om stil te zitten. Een nummer met scherpe, ironische teksten die de toon zetten voor de rest van het album.

Second to Last Will and Testament volgt met een hoog tempo en opzwepende ritmes. De snelle beats en vurige zang creëren een gevoel van urgentie en adrenaline. Dit nummer slaagt erin om je hart sneller te laten kloppen, terwijl het tegelijkertijd een diepere boodschap communiceert.

Een van de opvallende nummers op het album is Anytime Anyplace Anywhere. Het begint met een prachtig intro dat langzaam opbouwt naar een ophitsend crescendo.. Het nummer straalt een gevoel van vastberadenheid uit en is een duidelijke oproep tot actie. De band slaagt erin om zware onderwerpen met een vleugje humor te behandelen, waardoor hun muziek zowel toegankelijk als diepgaand is.

A Prince in a Pauper's Grave is een aangrijpend nummer dat sociaal commentaar levert op ongelijkheid en onrechtvaardigheid. De metaforische teksten zijn scherp en doordringend, wat het nummer extra impact geeft. Het biedt een heerlijke melodie en een waanzinnig goed refrein. Dit nummer is een van de hoogtepunten van het album, met zijn catchy hooks en onvergetelijke zanglijnen. Het nummer blijft nog lang in je hoofd rondzingen nadat het afgelopen is.

Shopper's Paradise is opgewekt en heeft een lekker ritme, met zang die een scherpe bite heeft. Het nummer is een kritische blik op consumentisme en materialisme, verpakt in een vrolijke en pakkende melodie. Billy's Smart Circus swingt van begin tot eind, met een meezingbaar refrein en een aanstekelijke energie. Het nummer voelt als een feestje en nodigt je uit om mee te zingen en te dansen. Toch heeft het nummer een onderliggende serieuze boodschap.

Bloodsport for All is vrolijk en uitbundig, maar heeft tegelijkertijd een rauwe en beschaafde kant. Dit nummer weet perfect de balans te vinden tussen speelsheid en ernst, met teksten die tot nadenken stemmen. Sealed with a Glasgow Kiss is een ironisch liefdeslied met een donker randje. Het heeft een heerlijke snelheid maar is toch ingetogen, met een lekkere melodie die zowel rustgevend als energiek is. Dit contrast maakt het nummer bijzonder boeiend om naar te luisteren.

Say It with Flowers is een bitterzoet nummer dat thema's van verlies en afscheid onderzoekt. De melodie is pakkend en de teksten zijn poëtisch en ontroerend. Ondanks zijn eenvoud heeft het nummer een aanstekelijke charme die moeilijk te weerstaan is. Falling on a Bruise is een introspectief nummer dat de kwetsbaarheid en onzekerheid van de menselijke ervaring onderzoekt. De zachte melodie en de emotionele diepgang van de teksten maken dit tot een van de meest aangrijpende nummers op het album.

The Final Comedown sluit het album af met een a-typisch slotakkoord. Het nummer breekt met de rest van het album en biedt een verrassend en verfrissend einde aan een energieke muzikale reis.

Wat ik bijzonder waardeer aan dit album is de diversiteit aan muzikale invloeden. Carter USM weet moeiteloos te schakelen tussen harde, snelle nummers en meer introspectieve tracks zoals Falling on a Bruise. Deze variatie houdt het album interessant van begin tot eind en laat de veelzijdigheid van de bandleden zien.

30 Something van Carter the Unstoppable Sex Machine is een album dat niet alleen de tand des tijds heeft doorstaan, maar ook nog steeds relevant is in de hedendaagse muziekscene. Het is een meesterwerk van zijn tijd, vol met scherpe observaties en briljante muzikale momenten. Voor liefhebbers van punk, rock en sociale commentaren is dit album een absolute must.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Castlebeat is een Amerikaanse band onder leiding van Josh Hwang. Ze maken dromerige muziek in de genres dreampop en lo-fi indie rock. Hun stijl wordt gekenmerkt door simpele melodieën, retro synthesizers en een laid-back geluid dat doet denken aan de jaren '80 en '90. Hwang brengt de muziek uit via zijn eigen label, Spirit Goth Records, en heeft hiermee een trouwe groep fans opgebouwd.

Over het album
Stereo is het vijfde album van Castlebeat. Het bouwt verder op hun vertrouwde dromerige stijl, maar voegt frisse en opgewekte elementen toe. De thema’s van het album gaan over isolatie, nostalgie en verlangen. Het resultaat is een evenwichtige mix van melancholie en lichtheid, die goed ontvangen is door fans en critici.

De nummers
Wish
Het album begint met Wish, een nummer over verlangen naar een andere werkelijkheid. De sfeer is introspectief en melancholisch, maar mist wat spanning. Het klinkt prettig, maar blijft aan de vlakke kant. (7)

Moonlight
Moonlight gaat over reflectie en eenzaamheid onder het maanlicht. De sfeer is rustig en mysterieus, met een retro gevoel dat doet denken aan dromerige nachten. (7)

Tom’s Place
Dit nummer beschrijft een plek om aan de dagelijkse drukte te ontsnappen. Het roept rust en nostalgie op, met een warme en ontspannen sfeer. De melodie is fraai en doet denken aan een veilige haven. (7,5)

Birthday
Birthday gaat over eenzaamheid op een speciale dag en het herbeleven van herinneringen. Hoewel de sfeer nostalgisch en melancholisch is, voelt het nummer minder sterk dan de rest. (6,5)

Old Flame
In dit nummer denkt de zanger terug aan een vroegere liefde en de blijvende impact daarvan. Het roept gevoelens van verlangen en spijt op, met een dromerige en emotionele ondertoon. (7)

Honest
Een korter, sneller nummer over eerlijk zijn in relaties. Het tempo en de kwetsbare sfeer geven het album een energieke oppepper. De combinatie van spanning en introspectie werkt goed. (7,5)

Potion
Dit nummer beschrijft het verlangen naar een magische oplossing voor innerlijke onrust. De sfeer is mysterieus en licht melancholisch, met een dromerig geluid. Een van de hoogtepunten van het album. (8)

Anyone
Anyone gaat over het verlangen om gezien en begrepen te worden. Het nummer voelt melancholisch en introspectief aan, met een sterke emotionele lading. (8)

Over
Een nummer over het verwerken van een relatiebreuk. De melancholische sfeer en reflectieve toon benadrukken de pijn van loslaten, met een vleugje acceptatie. (7)

Too Late
Dit nummer draait om spijt over gemiste kansen. De sfeer is introspectief en verdrietig, met een gevoel van onherstelbaar verlies. (7,5)

Stumble
Stumble beschrijft het struikelen op weg naar persoonlijke groei. De spanning en doorzettingskracht in de muziek maken dit een inspirerend nummer. (7,5)

Something Else
Een zoektocht naar verandering staat centraal in Something Else. Het dromerige geluid en de lichte onrust maken dit een boeiend nummer dat de sleur doorbreekt. (8)

Stereo
De afsluiter Stereo gaat over ontsnappen in muziek. Het hypnotiserende ritme en de dromerige sfeer maken dit een passend einde voor het album. (7,5)

Conclusie
Stereo is een sterk album dat Castlebeat’s kenmerkende stijl verfijnt. De nummers combineren introspectieve thema’s met frisse, dromerige melodieën. Hoewel niet elk nummer even sterk is, biedt het album een ontspannende en meeslepende luisterervaring. Voor fans van dreampop en lo-fi indie rock is dit een aanrader.

Waardering: 7,4

Catherine Wheel, opgericht in 1990 in het Verenigd Koninkrijk, was een Britse indierockband die bekend stond om hun unieke muzikale stijl. Hoewel hun actieve jaren slechts een decennium omvatten, brachten ze in die tijd vijf albums uit die een belangrijke impact hadden op de alternatieve rockscene. Hun muziek is een fascinerende mix van dromerige melodieën en krachtige, gitaar-gedreven composities, wat resulteert in een geluid dat zowel introspectief als dynamisch is.

Adam and Eve is een bijzonder album dat het talent van Catherine Wheel laat zien. Dit vierde studioalbum, uitgebracht in 1998, markeert een diepgaande en emotioneel beladen periode in de geschiedenis van de band. Het album balanceert moeiteloos tussen introspectieve ballades en energieke rocknummers, wat een rijke, auditieve ervaring oplevert.

Het album begint met Untitled Intro, een kort maar krachtig atmosferisch stuk dat direct een mysterieuze sfeer neerzet. De etherische ambiance van dit nummer roept gevoelens van introspectie en kalmte op en zet de toon voor de muzikale reis die volgt. Songteksten zijn helaas van dit nummer niet te vinden.

Future Boy is een ingetogen, licht gruizige ballade die een gevoel van nostalgie en reflectie oproept. De tekst lijkt te draaien om de aspiraties van een jongen die zich een soort 'superboy' voorstelt, vol bewondering voor een idool op het scherm. Dit nummer belichaamt de herkenbare thematiek van zelfreflectie en persoonlijke groei.

Met Delicious wordt het gaspedaal wat meer ingedrukt. Dit nummer is uitbundig, met een stevig refrein dat uitnodigt tot meezingen. De rijke metaforen en beelden in de tekst reflecteren de menselijke conditie, en de verwijzingen naar Adam en Eva geven het een mythische dimensie. Dit nummer is een perfecte mix van persoonlijke en universele thema's.

Broken Nose heeft een fijne melodie en beschrijft verschillende vormen van langdurige strijd en verval. De tekst richt zich op individuen die vastzitten in gedragspatronen, wat leidt tot isolatie en verlies. Het benadrukt de noodzaak van verandering en zelfreflectie, wat een diepere laag aan het nummer toevoegt.

In Phantom of the American Mother worden persoonlijke strijd en maatschappelijke druk verkend. De melodie is ingetogen, maar het pakkende refrein is prachtig. Het nummer roept op om achter façades te kijken en de waarheid te omarmen, hoe pijnlijk die ook mag zijn.

Ma Solituda roept gevoelens van eenzaamheid en emotionele verwarring op,. De sound is wat vergelijkbaar met de sound van Coldplay. De tekst benadrukt de kracht van verbinding, zelfs in tijden van eenzaamheid. Het nummer is uitbundig en robuust, wat bijdraagt aan de diepgang van het album.

Satellite is een dreigend en krachtdadig nummer dat de innerlijke pijn en verwarring van een persoon beschrijft. De tekst reflecteert gevoelens van verdriet en isolatie, en roept nostalgie op naar eenvoudiger tijden. Het nummer is krachtig en overtuigend. Thunderbird is emotioneel en meeslepend, met lagen van symboliek en reflectie op innerlijke conflicten. De tekst verkent thema's van emotionele pijn en de kracht van dromen en muziek om te troosten. Het nummer is zowel gevoelig als krachtig.

Here Comes the Fat Controller heeft een lekkere riff en is opzwepend. De tekst is een kritische reflectie op leiderschap en zelfontdekking, en roept op tot het omarmen van leven en zelfbewustzijn. Goodbye is meeslepend en krachtig, met een afwisselende tekst die thema's van afscheid, liefde en innerlijke strijd verkent. De tekst biedt een mix van emoties, wat het nummer diepgaand en ontroerend maakt.

For Dreaming heeft een krachtig refrein en reflecteert op nostalgie en verlangen. De tekst benadrukt het vasthouden aan gelukkige herinneringen als een manier om geluk te behouden in een veranderende wereld. Het album sluit af met Untitled (outro), een mummer dat beklemmend en melancholisch aanvoelt. Ondanks het ontbreken van songteksten, roept de muziek een diepe introspectieve sfeer op.

Al met al is Adam and Eve een indrukwekkend album dat de diepgang en emotionele rijkdom van Catherine Wheel's muziek tentoonstelt. Hoewel het misschien niet voor iedereen is, biedt het zeker een boeiende en betekenisvolle luisterervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

"Nordic Gothic" is het debuutalbum van de Scandinavische superband Cemetery Skyline, uitgebracht op 11 oktober 2024 via Century Media Records. De band bestaat uit ervaren muzikanten uit de metalwereld, waaronder leden van Dark Tranquillity, Amorphis, Sentenced, Omnium Gatherum/Insomnium en Dimmu Borgir.

Het album bevat tien nummers die een mix presenteren van donkere rock en gothic-invloeden, met een melodieuze en melancholische sfeer. De nadruk ligt op de combinatie van synthesizers en gitaren met als middelpunt de prachtige donkere stem van Mikael Stanne. De muziek grijpt vaak terug op het geluid van Gothic in haar begintijd

Die nostalgie geldt met name voor het openingsnummer "Torn Away" en het daarop volgende “In Darkness”. Die laatst song biedt een kalmere sfeer met een geluid dat zelfs doet denken aan classic rock,. Vervolgens voert "Violent Stor” het tempo weer op met een aanstekelijke melodie.

"Behind the Lie" is een van de hoogtepunten van het album met een prachtige riff en een heerlijke melodie. Opzwepend en stilzitten kan dan ook niet. In de ballad "When Silence Speaks" zit veel emotie. "
“The Darkest Night” is een erg fraaie melodieuze meezinger. Zo’n song die live veel indruk maakt. Never Look Back is meestal een goed advies. Het is een licht ingetogen track die met veel positief gevoel is neergezet.

In "The Coldest Heart" is ook jaren ’70. Al was het maar door de korte gitaarsolo. Mooi is de piano die een kleine rol speelt. “Anomalie” valt niet echt op. Gewoon een aardige licht ingetogen meezinger. Het afsluitende nummer "Alone Together" vraagt nog een keer aandacht voor de zang. Een fantastisch slotstuk.

"Nordic Gothic" is een zeer geslaagd debuut dat laat zien hoe ervaren muzikanten gothic en classic rock succesvol kunnen combineren. De muziek ligt goed in het oor en zal niet alleen voor trouwe goths interessant zijn.

Waardering: 3,8

In deze review wil ik mijn indrukken delen over het recent uitgebrachte album "Your Day Will Come" van de Amerikaanse indiepop/dream band Chanel Beads. Dit album biedt een rijk palet aan geluiden die zowel dromerig als opzwepend zijn.

Het openingsnummer, "Dedicated to the World", voert me mee op een melodieus en aanstekelijk avontuur, alsof elk akkoord een nieuw verhaal fluistert. Deze track zet de toon met zijn dromerige vibe en trekt me direct in de diepten van het album.

Vervolgens komt "Police Scanner", een nummer dat met zijn dansbare ritmes en licht opzwepende tonen de energie in mij ontwaakt. Het is een lied dat je niet stil laat zitten; het nodigt uit om elke noot te volgen alsof het een sprankelende ster aan de nachthemel is.

"Idea June" blijft enigszins een mysterie met zijn onuitgesproken diepgang, terwijl "Embarrassed Dog" de luisteraar omhult met etherische klanken en prachtige melodieën. Dit nummer voelt als een zachte deken op een kille avond.

"Unifying Thought" injecteert een funky geluid dat opnieuw aanzet tot dansen. Het funky aspect maakt het een uniek stuk binnen het album en toont de veelzijdigheid van de band. Het titelnummer "Your Day Will Come" is verrijkt met fijne strijkers en een beetje een ambient atmosfeer, wat een kalme doch diepgaande ervaring biedt. Dit nummer voelt als een belofte die fluistert dat er voor iedereen een moment komt.

"Urn" is een nummer dat sterk blijft hangen en mooi overgaat in een rafelig slot, wat zorgt voor een krachtige emotionele impact. Het is alsof het nummer langzaam afbrokkelt, waardoor de luisteraar achterblijft met een gevoel van zowel voltooiing als verlangen naar meer. "Coffee Culture" dompelt mij onder in ambient soundscapes die mij het gevoel geven alsof ik zweef boven een landschap van rust en vrede, alsof elk akkoord een hemels bakje koffie is. "I Think I Saw" herintroduceert het mooie strijkje met een heerlijke melodie die terugkomt als een oude vriend, vertrouwd en steeds welkom.

Concluderend is "Your Day Will Come" een album dat ondanks zijn soms korte duur van de nummers en het gehele album, een diepgaande en plezierige ervaring biedt. Elk nummer heeft zijn eigen karakter en samen vormen ze een coherente droomreis door muziek. Het is een album dat je zeker zal raken en mogelijk inspireert.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wie van mijn leeftijd kent het niet, Je t'aime moi non plus van Jane Berkin en Serge Gainsbourg. De dochter van laatstgenoemde heeft ook een bescheiden rol als zangeres. Hieronder een review van haar album "5:55".

Onder het zilveren licht van de maan, een ervaring zo uniek als de fluistering van de wind door de bomen, ontdekte ik "5:55", het melodische meesterwerk van Charlotte Gainsbourg, uitgebracht op de 28ste van de oogstmaand in 2006. Dit album, een fusie van Franse finesse en Engelse elegantie, wekt emoties op die diep in het hart sluimeren, wachtend op het juiste moment om ontwaakt te worden.

Vanaf het eerste nummer werd ik meegenomen op een reis die mijn ziel beroerde, elke noot een penseelstreek op het canvas van mijn geest. Gainsbourg, met haar betoverende stem, schildert beelden van melancholie en verlangen, tegen een achtergrond van subtiele, doch krachtige instrumentatie. Elk lied op "5:55" is een verhaal op zich, verteld met een intimiteit die zowel kwetsbaar als krachtig voelt.

De samenwerking met Air, Jarvis Cocker, en Neil Hannon in de productie van dit album is niets minder dan synergetisch. Hun invloeden zijn subtiel verweven in de textuur van de muziek, waardoor "5:55" een rijkdom aan klanken en emoties biedt die zowel veelzijdig als cohesief is. Het resultaat is een geluid dat zowel tijdloos als vernieuwend is, een brug slaand tussen verschillende muzikale werelden.

De titeltrack "5:55" ontvouwde zich als een droom bij dageraad, waarin de zachte tonen een sluier van rust over de hectiek van het dagelijkse leven leggen. Het is een nummer dat de luisteraar uitnodigt om even te pauzeren, adem te halen, en zich over te geven aan de vredige omhelzing van de muziek.

"AF607105" is een nummer dat de verbeelding prikkelt, een muzikale odyssee die verhalen van verre reizen en onuitgesproken verlangens vertelt. Gainsbourg's stem, zowel raadselachtig als troostend, gidst je door dit sonische landschap, waar elke noot een stap is op een onbekend pad.

De mystiek dwaalt echter iets af met "The Operation", waarbij het nummer worstelt om de betovering vast te houden, de magie slechts flarden in de wind.

"Tel Que Tu Es" herontdekt de zwoelheid, een kenmerk dat naadloos aansluit bij Gainsbourg's aura, een smeulend vuur dat niet uitgedoofd kan worden. Een ander juweeltje, "The Songs That We Sing", speelt met de paradox van vreugde en verdriet, verpakt in een melodie die zowel betoverend als bittersweet is. Charlotte's stem, fragiel als het ochtendgloren, draagt de luisteraar mee op een golf van nostalgie, een herinnering aan de vergankelijkheid van schoonheid en het eeuwige verlangen naar verbinding.

In "Beauty Mark", een nummer dat zich kenmerkt door een ingetogen elegantie, verkent Gainsbourg de intimiteit van zelfacceptatie, het erkennen van de schoonheid in onze onvolkomenheden. Dit lied, een ode aan de imperfectie, resonantieert met een diepe menselijkheid, een erkenning van de complexiteit van het zijn.

"Little Monsters" is aangenaam, maar mist de intimiteit die "Beauty Mark" zo krachtig maakte. "Jamais" volgt een gelijkaardig pad, niet exceptioneel, maar toch plezierig.

"Night Time Intermission" is het buitenbeentje van het album, een nummer dat zich onderscheidt door zijn minimale vocale inbreng en een enigszins monotone melodie die me achterlaat in verwarring. "Everything I Cannot See" is een episch liefdeslied dat de diepten van verlangen en verlies sondeert. Met een arrangement dat zowel groots als intiem is, biedt dit nummer een catharsis, een zuivering van de ziel door de erkenning van onze diepste emoties.

"Morning Son", voelt aan als de dageraad na een lange, contemplatieve nacht, waarbij enkele nummers me in hun greep hielden tot de vroege uurtjes, deze afsluiter incluis.

Afsluitend, "5:55" is een album dat niet enkel beluisterd, maar ervaren dient te worden. Het is een uitnodiging van Charlotte Gainsbourg om te verdwalen in de diepten van onze eigen emoties, begeleid door haar stem als een baken in de nacht. Dit meesterwerk is een getuigenis van de kracht van muziek om te troosten, te inspireren en te verbinden, een zeldzame schat in de schatkist van het leven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Chelsea Wolfe, een prominente Amerikaanse gothrockartieste, heeft met haar unieke geluid en meeslepende melodieën een bijzondere plaats verworven in de muziekindustrie. Haar werk wordt gekenmerkt door donkere, atmosferische composities en een intense emotionele diepgang. In 2015 bracht Wolfe haar vijfde studioalbum, Abyss, uit, een werk dat zowel bewondering als ontzag wekt door zijn onconventionele benadering van de gothrock- en folkgenres.

Het album Abyss van Chelsea Wolfe, uitgebracht in 2015, is een album dat zowel intens als hypnotiserend is. Bij het beluisteren van dit album voelde ik meteen de rauwe emotie en de duistere energie die door elk nummer stroomt. Abyss neemt je mee op een reis door de diepe, donkere krochten van de menselijke ziel, waarbij elk nummer aanvoelt als een nieuwe laag van een sombere, maar fascinerende wereld.

Abyss is een album dat je niet zomaar even beluistert; het vereist aandacht en toewijding. De opener, Carrion Flowers, zet meteen de toon met een sombere en hypnotiserende sfeer. De bombastische, dreunende muziek en de gruizige, industriële geluiden creëren een spookachtige ambiance die de luisteraar diep raakt. Het thema van verlies en de nasleep daarvan wordt krachtig overgebracht door de emotionele intensiteit van Wolfe's zang en de overweldigende instrumentatie.

Iron Moon volgt en biedt een contrast tussen zware melancholie en momenten van lichte sereniteit. De donkere, dreunende klanken en angstige ondertonen weerspiegelen de strijd met innerlijke demonen en de zoektocht naar verlichting. Dit nummer vangt perfect de dualiteit van emotionele pijn en hoop, een thema dat door het hele album heen aanwezig is.

Het derde nummer, Dragged Out, is intens en somber. Met zijn diepe, zware en etherische muziek schildert het een beeld van emotionele pijn en existentiële strijd. Wolfe's stem klinkt hier bijzonder aangrijpend, alsof ze rechtstreeks uit de diepten van haar ziel zingt.

Maw houdt deze intensiteit vast met zijn diepe, zware en spookachtige muziek. De thema's van angst, vervreemding en introspectie worden hier op indringende wijze verkend. Het is een nummer dat je niet onberoerd laat, een duistere reis naar de innerlijke psyche.

Met Grey Days brengt Wolfe een melancholische toon over, doordrenkt van wanhoop en verlorenheid. De diepe, krachtige en spookachtige muziek ondersteunt perfect de gevoelens van leegte en vervreemding die het nummer oproept. Het is een somber maar mooi nummer dat diep in de ziel snijdt.

After the Fall is een ander hoogtepunt, met zijn hypnotiserende ritmes en spookachtige melodieën. Het nummer bouwt langzaam op, als een dreigende storm die steeds dichterbij komt, tot het uiteindelijk explodeert in een cathartische climax. De spanning en intensiteit die Wolfe hier weet vast te leggen, is ronduit indrukwekkend.

Crazy Love verandert de toon met zijn ingetogen, sombere en hypnotiserende sfeer. De onheilspellende, akoestische muziek weerspiegelt de intense en soms verwoestende aard van liefde. Het is een kwetsbaar en meeslepend nummer dat de luisteraar doet nadenken over de kracht en het gevaar van liefde.

Simple Death neemt je mee op een emotionele reis met zijn ingetogen en sobere muziek. Het thema van sterfelijkheid, existentiële angst en de leegte van het bestaan wordt op subtiele en krachtige wijze verkend, waardoor het een van de meest aangrijpende nummers van het album is.

Met Survive eindigt het album op een somber maar hoopvol noot. De ingetogen, sobere muziek en de apotheose aan het eind brengen een boodschap van doorzettingsvermogen en de strijd om te overleven in moeilijke tijden. Het is een inspirerend nummer dat kracht en veerkracht uitstraalt.

Color of Blood biedt een intens en introspectief geluid met een donkere, dromerige ondertoon. De muziek, vol spanning en dreiging, verkent de complexiteit van menselijke emoties en onvervuld verlangen. Het is een diepgaand en aangrijpend nummer dat de luisteraar niet snel zal vergeten.

Het titelnummer, The Abyss, sluit het album af met een sombere en chaotische sfeer. De rommelige en angstaanjagende muziek weerspiegelt de diepten van de menselijke psyche en de confrontatie met innerlijke demonen. Het is een krachtig einde aan een indrukwekkend album.

In conclusie, Abyss is een album dat je niet loslaat. Chelsea Wolfe heeft een werk gecreëerd dat zowel angstaanjagend als prachtig is, een duik in de donkere wateren van het menselijke bestaan. Het is een album dat je uitdaagt, maar ook beloont met zijn emotionele eerlijkheid en muzikale complexiteit. Voor iedereen die houdt van muziek die diep graaft en niet bang is om de donkere kanten van de ziel te verkennen, is Abyss een absolute aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De artieste:
Chelsea Wolfe is een Amerikaanse singer-songwriter en muzikante die bekend staat om haar kenmerkende mix van stijlen, waaronder gothic, folk, electronic, metal en neoclassical. Sinds haar debuut in de late jaren 2000 heeft Wolfe zich gevestigd als een unieke en invloedrijke figuur in de alternatieve muziekscene. Haar muziek wordt gekenmerkt door haar etherische stem, diepe, poëtische teksten en een sfeer die zowel donker als betoverend is.

Wolfe's muzikale reis begon met experimenten in verschillende genres, maar ze vond al snel haar niche in het creëren van atmosferische, soms onheilspellende soundscapes die een breed emotioneel en sonisch spectrum bestrijken. Haar albums, waaronder "Apokalypsis", "Pain Is Beauty", en "Abyss", verkennen thema's van persoonlijke strijd, natuur, en het bovennatuurlijke, vaak met een diep introspectieve en existentiële blik.

Met haar vermogen om verschillende muzikale stijlen te verweven tot een onderscheidend en meeslepend geluid, heeft Chelsea Wolfe een loyale aanhang opgebouwd en wordt ze geprezen om haar innovatieve benadering van muziek en haar vermogen om luisteraars mee te nemen op een duistere, maar vaak ook prachtige muzikale reis. Haar werk blijft evolueren, waardoor ze een van de meest fascinerende en dynamische artiesten van haar generatie is.

Het album
Chelsea Wolfe's nieuwe album She Reaches Out to She Reaches Out to She is een fascinerende tocht door een landschap van emoties en stijlen, die de kenmerkende donkere, etherische sfeer van Wolfe behoudt terwijl het nieuwe muzikale territoriums verkent. Het album opent met Whispers in the Echo Chamber, een dreigend en donker nummer waarin het slagwerk centraal staat, meteen de toon zettend voor een diepgaande luisterervaring.

House of Self-Undoing volgt als tweede track en biedt een sneller tempo met een onverwachte vleugje vrolijkheid, wat een interessante afwijking is van Wolfe's gebruikelijke stijl. Dit nummer laat zien hoe ze haar muzikale bereik uitbreidt en experimenteert met lichtere tonen, zonder haar kenmerkende diepte te verliezen.

Het derde nummer, Everything Turns Blue, keert terug naar de meer vertrouwde donkere en dreigende sfeer, waarbij Wolfe's vermogen om duisternis en schoonheid te combineren volledig tot zijn recht komt. Tunnel Lights" volgt, met een aantrekkelijke melodie die de luisteraar meeneemt, ondanks de onderliggende dreiging die door het nummer zweeft.

The Liminal biedt een lichtere aanpak, wat een adempauze geeft in de intense reis van het album. Het is minder zwaar dan de voorgaande nummers, maar behoudt nog steeds de karakteristieke sfeer. Eyes Like Nightshade is toegankelijker, maar met een rauwe onderstroom die het trouw houdt aan Wolfe's stijl.

Met Salt duikt het album in een meer dromerige sfeer, weg van de donkere intensiteit, maar zonder de intrigerende diepte te verliezen. Unseen World voegt een exotisch tintje toe met zijn oosterse mystiek, waardoor het album een wereldse flair krijgt.

Place in the Sun is een etherisch nummer dat zich onderscheidt door zijn prachtige zang en subtiele kracht, waardoor het een van de hoogtepunten van het album is. Ten slotte sluit Dusk het album af in ware Wolfe-stijl: donker maar met een bijna verborgen Afrikaans ritme dat een diepe, rituele sfeer toevoegt.

Over het geheel genomen is She Reaches Out to She Reaches Out to She een indrukwekkend album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Chelsea Wolfe blijft trouw aan haar roots terwijl ze nieuwe muzikale landschappen verkent, waardoor dit album een must-listen is voor zowel oude fans als nieuwe luisteraars die op zoek zijn naar iets dat zowel diep als vernieuwend is.

Eerder verschemem op www.jorros-muziekkeuze.nl

Maak je klaar voor de symfonische versie van Far From The Maddening Crowds. Het etherische en baanbrekende debuutalbum uit 1997 van Chicane. Ook deze symfonische muzikale reis, een odyssee die ons meevoert voorbij de waanzin en het lawaai van het dagelijkse bestaan, manifesteert zich als een toevluchtsoord van vrede en sereniteit.

Bij de aanvang wordt de luisteraar zachtjes meegenomen door Early, een track die de sfeer zet met zijn subtiele soundscapes en fluisterende ritmes. Het is ook in deze symfonische versie alsof Chicane de toon zet voor een introspectieve expeditie, een uitnodiging om het alledaagse tumult achter ons te laten en ons te verdiepen in een wereld van muzikale wonderen.

Offshore, een anthemic hymne die zich onderscheidt door zijn hypnotiserende harmonieën, transporteert ons naar verre kusten, waar de grenzen tussen hemel en zee vervagen. Dit nummer dient als het hart van het album; een kern van rust en reflectie te midden van een wereld in constante beroering.

Vervolgens, Lost You Somewhere. Deze track belichaamt het thema van vergankelijkheid en de zoete melancholie van verloren herinneringen. Het is een bittersweet afscheid, een zwanenzang die zowel de vreugde als het verdriet van afscheid omarmt.

Sunstroke introduceert een dynamischer, energieker geluid, als een herinnering aan de euforische momenten die ons leven verlichten. Het illustreert Chicane's vaardigheid om emoties te verweven met geluid, het creëren van een landschap dat zowel levendig als bedachtzaam is.

Red Skies daarentegen, nodigt uit tot contemplatie, een diepere duik in de psyche. Het is een track die zich ontrafelt als een poëtisch relaas, rijk aan textuur en gelaagdheid, die de luisteraar meeneemt naar een staat van introspectie.

Far From the Maddening Crowds van Chicane is meer dan een muzikaal album; het is een ervaring, een reis door de ziel. Het staat als een bastion van rust in een wereld vol chaos, een testament aan de transcendentale kracht van muziek. De muziek van Chicane is ook in deze uitvoering een uitnodiging aan allen die zoeken naar vrede, een oase in de woestijn van het moderne leven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Chokecherry is een Amerikaanse band uit San Francisco, gevormd door Izzie A. Clark (zang, gitaar), E. Scarlett Levinson (zang, bas) en Abri Crocitto (drums). Hun muziek combineert shoegaze, grunge en alternatieve rock, wat resulteert in een dromerig en krachtig geluid. De band kreeg snel aandacht na het uitbrengen van hun eerste singles en heeft sindsdien een groeiende schare fans opgebouwd.

In oktober 2024 bracht Chokecherry hun debuut-EP 'Messy Star' uit via Fearless Records. De EP bevat vijf nummers die de kenmerkende mix van shoegaze en grunge van de band laten horen, met zowel etherische vocalen als krachtige instrumentatie. 'Messy Star' toont de veelzijdigheid en het potentieel van Chokecherry binnen de alternatieve rockscene.

Opener No Other Place heeft een licht gruizig karakter. Het is een klassiek shoegazenummer met een temperamentvolle sfeer. De songtekst lijkt te gaan over innerlijke strijd en het gevecht tegen negatieve gedachten of destructieve emoties. De "zij" in de tekst symboliseert waarschijnlijk angst, twijfel of een pijnlijke herinnering. Het beschrijft het gevoel van geen ontsnapping te hebben en vast te zitten in een mentale worsteling. (8)

Afterglow is een iets meer ingetogen nummer. Ook iets minder gruizig en een wat milder tempo. De songtekst gaat over schuld, spijt en het gevoel van verantwoordelijkheid voor iemand anders’ pijn of lot. Het beeld van "op de rand staan" symboliseert een emotionele of mentale crisis. De tekst reflecteert op herinneringen, verloren kansen en de worsteling met het verleden. (7)

Messy Star heeft een fraaie, wat dromerige melodie en een meeslepende sfeer door de lichte echo die doorklinkt in de gruizige gitaren. De tekst beschrijft het verlies van iemand die langzaam "vervaagt als een supernova" – fel brandend, maar kortdurend. Het thema draait om pijn, spijt en de intense verbinding tussen twee mensen, terwijl hun lot samenkomt en weer uiteen drijft, elkaar achterlatend met verdriet en verwarring. (7)

Ook in I Know You ligt het tempo aanvankelijk laag en de muziek is ingetogen. Tegen het fraaie einde gaan tempo en volume omhoog. De tekst gaat over diepe verbondenheid en pijn in een relatie. Het benadrukt hoe twee mensen hetzelfde voelen, maar elkaar toch niet volledig begrijpen. Er is sprake van schuld, spijt en zwaarte in de relatie, terwijl liefde en leugens met elkaar verweven zijn. (7,5)

Slotnummer Mirror Mirror geeft weer goed gas, Een stevig, rauw tempo en luide gruizige gitaren. Shoegaze zoals ik het graag hoor. De tekst gaat over innerlijke strijd met persoonlijke demonen en zelfdestructieve neigingen. De "demon" symboliseert negatieve gedachten of gedragingen die de zanger niet kan loslaten. Het gevoel van vastzitten en tijd verspillen benadrukt de worsteling om verandering of verlossing te vinden. (8)

Conclusie en Aanbeveling
Messy Star van Chokecherry is een krachtige EP die shoegaze, grunge en alternatieve rock combineert tot een intense luisterervaring. De nummers variëren van dromerig tot rauw en pakken thema's als innerlijke strijd, spijt en verbinding aan. Zeker een aanrader voor liefhebbers van sfeervolle, emotionele rockmuziek.

Waardering: 7,5

Na mijn bericht van 3,5 jaar geleden ben ik dit album toch wat vaker gaan beluisteren en het daardoor steeds meer gaan waarderen. Op mijn eigen site verscheen inmiddels de volgende review,

Duik in de melodieuze zee van 'Any Day Now', het fraaie album van Chuck Jackson, dat als een muzikaal baken in de historie staat. Dit album is meer dan een verzameling liederen; het is een album dat de luisteraars meeneemt door de diepten van de soulmuziek, bezaaid met emotionele eb en vloed.

Jackson's stem, een instrument van zeer goede expressie, weeft door de arrangementen met de gratie van een danser. Elk nummer op 'Any Day Now' is een verhaal op zich, gevuld met de pijn en het plezier van het leven. Zijn interpretaties zijn doordrenkt met een rauwheid die direct het hart raakt, waardoor elk woord, elke noot, resonantie vindt in de zielen van degenen die luisteren.

De productie van het album verdient eveneens lof. Het balanceert op de grens van het tijdloze, met arrangementen die zowel klassiek als innovatief zijn. De achtergrondharmonieën voegen een rijke laag toe aan het algehele geluid, waardoor de luisteraar wordt ondergedompeld in een auditieve ervaring die zowel verkwikkend als troostend is.

Opmerkelijk is de titeltrack 'Any Day Now', die uitblinkt als een voorbeeld van muzikaal vakmanschap. De manier waarop Jackson de anticipatie en hoop verweeft met een onderliggende toon van melancholie, demonstreert zijn bekwaamheid in vocale expressie.

Samengevat, 'Any Day Now' van Chuck Jackson is niet alleen een album; het is een emotionele reis die de luisteraar uitnodigt tot introspectie. Het is een belangrijk stuk in de collectie van veel muziekliefhebbers, Een werk dat nog een poos zal resoneren door zijn tijdloze relevantie en onmiskenbare kracht.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Clair Rosinkranz, is een Amerikaanse kunstenares wiens werk en invloed een unieke plaats in de hedendaagse muziekscene inneemt. Rosinkranz, wiens creativiteit en artistieke expressie de grenzen van traditionele genres tarten, staat bekend om haar vernieuwende aanpak en de diepgaande emotionele resonantie die haar muziek oproept.

Vanaf haar vroege jeugd, omarmde Clair de muzikale wereld met een ongebruikelijke gretigheid, gestuurd door een onverzadigbare honger naar expressie en ontdekking. Deze vroegtijdige blootstelling aan diverse muzikale invloeden heeft de basis gelegd voor haar eclectische stijl, die elementen van indie, pop, en elektronische muziek naadloos vermengt.

Rosinkranz is niet alleen een zangeres met een betoverende stem, maar ook een begaafde songwriter en muzikant, wiens talenten zich manifesteren in elke noot van haar werk. Haar liedjes, vaak autobiografisch en introspectief, fungeren als een spiegel voor de ziel, biedend zowel troost als inspiratie voor luisteraars wereldwijd.

De impact van Clair's muziek is verreikend, getuige het groeiend aantal volgers en luisteraars die zich vinden in haar verhalende lyriek en de emotionele diepte van haar composities. Haar vermogen om intieme menselijke ervaringen en emoties te vangen en te vertalen in muziek die zowel universeel als persoonlijk is, maakt haar een opvallende figuur in de hedendaagse muziekindustrie.

In het licht van haar artistieke reis, blijft Clair Rosinkranz een bron van inspiratie, een baken van creativiteit, en een stem voor de onuitgesproken gedachten en gevoelens die velen koesteren maar zelden kunnen uiten. Haar muziek blijft een testament van de kracht van artistieke expressie en de onuitputtelijke mogelijkheden die het biedt voor persoonlijke en collectieve resonantie.

Vandaag gaan we het album (EP) "6 of a Billion" bespreken. Een album ontsproten aan het creatieve brein van deze Amerikaanse zangeres. Dit album, een verzameling van kunstig vervaardigde melodische composities, markeert een significant moment in haar artistieke reis. Met een palet van emoties en geluiden nodigt Rosinkranz ons uit in haar wereld, waar elke noot, elk akkoord, en elke lyrische wending een stukje van haar ziel onthult.

In plaats van de gebruikelijke muzikale routes te bewandelen, kiest Rosinkranz voor een pad dat minder betreden is. Haar album "6 of a Billion" fungeert als een muzikaal dagboek, een sonische trip die de luisteraar meeneemt door de hoogten en diepten van menselijke ervaringen. Elk nummer op het album is een venster naar haar gedachten, dromen en vrees, gevangen in de melodieën die zowel tijdloos als onmiskenbaar eigentijds zijn.

De titel van het album zelf is een beschouwing over individualiteit in een wereld van miljarden zielen. Rosinkranz verkent de nuances van het uniek zijn, de zoektocht naar een eigen stem in een koor van velen. Haar muziek weerspiegelt deze zoektocht, met een diversiteit aan klanken die zowel de eenzaamheid als de schoonheid van het anders zijn omarmen.

"6 of a Billion" is niet slechts een muzikaal werk; het is een exploratie van de menselijke conditie, een ode aan de complexiteit van het mens-zijn. Clair Rosinkranz nodigt ons uit om met haar mee te reizen op deze ontdekkingsreis, onze eigen unieke plaats in het universum te vinden, en de schoonheid te omarmen van het enige zijn in een wereld van velen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Exodus van de Nederlandse formatie Clan of Xymox, uitgebracht in 2024, is een zeer fijn album dat de luisteraar meeneemt op een reis door de duistere en melancholische landschappen die de band altijd zo meesterlijk weet te creëren. Als het negentiende album van deze legendarische groep, belichaamt Exodus de evolutie en rijping van hun unieke darkwave geluid.

Het openingsnummer Save Our Souls zet onmiddellijk de toon met zijn dreigende ondertoon, verweven met een onverwacht opgewekte melodie die een intrigerend contrast creëert. Het nummer roept een gevoel van urgentie op, alsof het een smeekbede is in deze onzekere tijden.

Fear for a World at War sluit hier naadloos op aan met een traag, dreigend ritme dat de angst en spanning van de huidige wereldpolitiek weerspiegelt. De klanken sijpelen langzaam door en creëren een beklemmende atmosfeer die je niet loslaat.

Met The Afterglow blijft de sfeer onheilspellend. De melodie is spookachtig en grimmig, bijna alsof je door een verlaten landschap wandelt na een apocalyptische gebeurtenis. Dit nummer blijft hangen en wekt een gevoel van introspectie op.

I Can See Miles Across is een trage, duistere track die de luisteraar dwingt om in zichzelf te kijken. Het roept vragen op: wat is er te zien in de verte? Wat brengt de toekomst? De muziek is geladen met mysterie en melancholie.

We Are Who We Are presenteert een meeslepende en ontroerende melodie. Het nummer erkent en omarmt de menselijke conditie, met al zijn gebreken en schoonheid. De langzame opbouw en de emotionele intensiteit maken dit een hoogtepunt op het album.

Bloed van Christus is ondanks zijn titel verrassend opgewekt. De track heeft een levendige klank die bijna feestelijk aanvoelt, een verademing te midden van de somberheid van de andere nummers.

De titelsong X-Odus brengt een dynamisch ritme en een aanstekelijke melodie. Dit nummer nodigt uit tot meezingen en bewijst dat Clan of Xymox nog steeds in staat is om nummers te maken die zowel diepgaand als toegankelijk zijn.

Het instrumentale Arcanus is misschien het minst bijzondere nummer op het album. Hoewel het niet de indruk maakt die de andere nummers wel maken, biedt het een moment van rust en bezinning in het geheel van het album.

I Always Feel the Same straalt een opgewekt gevoel uit, ondanks de duistere ondertoon. Het nummer laat zien dat er in de diepste melancholie nog steeds ruimte is voor hoop en positiviteit.

Het album sluit af met Once Upon a Time, een prachtig melodieus darkwave nummer dat een waardig slotakkoord biedt. De weemoedige klanken en de diepe emoties die het oproept, laten een blijvende indruk achter.

Exodus is een album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. Het balanceert perfect tussen duisternis en licht, melancholie en hoop, en toont de blijvende kracht van Clan of Xymox om te verrassen en te ontroeren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de soundscapes van het album "Atlantic Realm" van Clannad, onthult zich een auditieve trip die afwijkt van hun traditionele muzikale paden. Dit oeuvre, geopenbaard in 1989, markeert een significante divergentie van de folkloristische roots die de Ierse formatie voorheen omarmde; het voert ons mee op een reis zonder noemenswaardige vocale begeleiding, een zeldzaamheid binnen hun discografie.

Vanaf de initiële klanken van het titelstuk wordt de luisteraar ondergedompeld in een ambiance die zich gestaag ontplooit. Deze muzikale stroming, gekenmerkt door zijn geleidelijke ritmes vermengd met etherische soundscapes, leidt ons door een landschap van serene klankvelden, sporadisch onderbroken door momenten van intensere sfeer. Deze typering is toepasselijk op het geheel van de composities en het vereist een bepaalde gemoedstoestand om zich volledig aan deze ervaring over te kunnen geven. Persoonlijk vind ik dat een horizontale houding, hoewel comfortabel, het gevaar inhoudt van het verzinken in dromenland onder invloed van deze sferische klankgolven.

Hoewel het album niet pronkt met opvallende hoogtepunten, biedt "In Flight" toch een frisse dynamiek met zijn ritmische elementen. Hoewel ik de televisieserie waaraan dit album gekoppeld is niet heb ervaren, kan ik me voorstellen dat deze muzikale score een diepere dimensie toevoegt aan de visuele presentatie, een vermoeden dat de verbeelding prikkelt.

Samenvattend is "Atlantic Realm" geen verzameling van klanken voor dagelijkse consumptie, of beter gezegd, voor elke avond. Dit neemt niet weg dat het verre van teleurstellend is. Integendeel, het toont Clannad's bekwaamheid om buiten de gebaande paden te treden en een unieke, zij het niche, luisterervaring te bieden die zowel de kenner als de casual luisteraar kan waarderen. In essentie, dit werk is een getuigenis van de veelzijdigheid en artistieke durf die deze band bezit, een avontuurlijke afwijking van hun folk erfgoed dat zowel verrast als betovert.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Clinic Stars is een Amerikaans dreampopduo uit Detroit, bestaande uit Giovanna Lenski en Christian Molik. Ze halen inspiratie uit slowcore, shoegaze en alternatieve bands uit de jaren '80 en '90. Hun muziek kenmerkt zich door dromerige melodieën en een nostalgische sfeer. Na de EP's 10,000 Dreams (2021) en April's Past (2022) brachten ze in september 2024 hun debuutalbum Only Hinting uit.

Clinic Stars haalt inspiratie uit bands zoals Cocteau Twins en Low, wat terug te horen is in hun dromerige en atmosferische geluid. Het album combineert zachte gitaarpartijen met dromerige zang, waardoor een etherische sfeer ontstaat. De muziek nodigt uit tot wegdromen en reflectie, met melodieën die zowel melancholisch als hoopvol zijn. Only Hinting werd opgenomen en geproduceerd in de thuisstudio van de band gedurende 2022 en 2023.

Het album verkent thema's van verlangen, nostalgie en introspectie. Nummers zoals "I Am The Dancer" en "She Won’t Be" reflecteren op persoonlijke ervaringen en emoties, terwijl "Only Hinting" en "Thoughtless" de luisteraar meenemen naar een dromerige wereld vol mysterie. De teksten zijn poëtisch en laten ruimte voor eigen interpretatie,.

Only Hinting werd positief ontvangen door zowel critici als luisteraars. Recensies prijzen het album om zijn sfeervolle productie en emotionele diepgang. Het wordt gezien als een sterke toevoeging aan het dreampopgenre en bevestigt Clinic Stars als een veelbelovende act binnen de alternatieve muziekscene.

Met Only Hinting levert Clinic Stars een indrukwekkend debuut af dat zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt. Het album biedt een meeslepende luisterervaring die fans van dreampop en slowcore zeker zal aanspreken. De combinatie van dromerige melodieën, introspectieve teksten en zorgvuldige productie maakt het tot een memorabel geheel dat uitnodigt tot herhaaldelijk beluisteren (met koptelefoon en in de ligstand).

De nummers op een rijtje:
1. Kissing Through the Veil - 7
2. Only Hinting - 8
3. I Am the Dancer – 7,5
4. Remain – 8,5
5. She Won't Be - 8
6. Shiver (Walking Over Time) - 8
7. Isn't It - 7
8. Thoughtless - 8

Waardering 7,8

Darkwave is een muziekstijl die ontstond in de vroege jaren ’80 en werd beïnvloed door post-punk en new wave. Deze stijl heeft veel fans in Frankrijk, waar ook de groep Closed Mouth vandaan komt. Closed Mouth is een darkwave-band die met hun melancholische en sfeervolle muziek de luisteraar raakt en meeneemt op een emotionele reis. Hun album Before the Dream Faded, uitgebracht in 2021, is hier een prachtig voorbeeld van.

De Muziek van Closed Mouth: Donker en Vol Emotie

Closed Mouth maakt muziek die diep in de menselijke ziel graaft. Hun klanken zijn donker, dromerig en vol emotie. Dit is muziek die je aan het denken zet en gevoelens van melancholie en introspectie oproept. Met Before the Dream Faded levert de band een album af dat je meesleept door een wereld van verdriet, hoop, verlangen en reflectie.

De Nummers op Before the Dream Faded

Het album Before the Dream Faded bestaat uit 14 nummers, elk met een eigen verhaal en sfeer. Elk nummer neemt je mee naar een andere emotie of gedachte, en samen vormen ze een bijzondere muziekervaring. Hier volgt een korte beschrijving van de nummers op het album:

Het album begint met Intro (Music Box), een kort nummer dat klinkt als een muziekdoosje. Deze betoverende intro roept meteen een gevoel van mysterie en nostalgie op.

A Place to Go heeft een sombere en ingetogen sfeer. Het vertelt over het verlangen naar een veilige plek, een plek waar je je geborgen voelt. Met melancholische melodieën en reflectieve teksten komt het nummer lekker binnen. (8)

Change Your Life Today heeft een krachtige boodschap. Dit nummer gaat over het maken van veranderingen in je leven. Met een donkere en vastberaden sfeer en mooie galmende gitaren inspireert dit nummer je om je leven in eigen handen te nemen. (7,5)

Next Day heeft een kalme en dromerige sfeer en gaat over de cyclus van de tijd. De tekst van het nummer herinnert je eraan dat het leven altijd doorgaat, zelfs als het verleden soms zwaar weegt. (8,5)

So Long is een intens nummer dat gaat over afscheid nemen en verlies. De dromerige melodieën en emotionele teksten zorgen ervoor dat je echt meevoelt met de pijn van het afscheid. (9)

Silence Is Is verkent de kracht van stilte in een wereld vol lawaai. Dit rustige nummer creëert een sfeer van rust en zelfreflectie, waarbij je even kunt ontsnappen aan de hectiek. Met een gesproken bijdrage van de Chinese Yanan Cao. (7,5)

Decide gaat over het maken van moeilijke keuzes en de twijfel die daarmee gepaard gaat. De muziek is intens en benadrukt de strijd die soms bij beslissingen hoort. (8,5)

Erase You verwoordt het verlangen om een pijnlijke herinnering of persoon uit het verleden te wissen. De melodieën en teksten zijn somber en maken Erase You tot een aangrijpend nummer. (8,5)

Come to Me heeft een donkere, zware toon maar bevat ook een vleugje hoop. Dit nummer gaat over de gevoelens van verlangen en connectie tussen twee mensen. (8)

You're Here Again roept het gevoel op van een herinnering die telkens terugkeert. Dit nummer is gevuld met emotie en maakt dat je als luisteraar echt wordt geraakt. (8)

The Earth Is Crying gaat over de pijn van de aarde zelf. Met een melancholische toon roept dit nummer bewustzijn op over de fragiliteit van onze planeet. Een nummer met een dreigende sfeer. (8)

Whispers verkent onuitgesproken gevoelens en gedachten. Het is een kalm en reflectief nummer dat de stille emoties in het leven weerspiegelt. (7)

No Difference in the End behandelt het thema van de zinloosheid van sommige inspanningen en gebeurtenissen in het leven. Het roept op tot nadenken over de grotere betekenis van het leven. (8)

Het album sluit af met het titelnummer Before the Dream Faded. Dit nummer verkent het thema van de vergankelijkheid van dromen en idealen. Het laat een beklijvende indruk achter en vormt een krachtige afsluiting van het album. (9)

Conclusie en aanbeveling

Met Before the Dream Faded laat Closed Mouth zien dat ze tot de top van de darkwave horen. De muziek is intens en diepgaand, en de teksten zetten je aan tot nadenken over thema’s als verlies, verlangen, keuzes en stilte. Elk nummer brengt een andere emotie tot leven, waardoor je als luisteraar echt wordt meegenomen op een bijzondere reis door de menselijke geest. Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van donkere, introspectieve muziek die zowel de ziel als het verstand raakt.

Waardering: 8,1
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Closed Mouth is een interessante Franse rockband met een eigen geluid en sterke teksten. De muziek van de band heeft een donkere en sfeervolle klank, die meteen opvalt en blijft hangen. Ze behandelen thema’s zoals verlies, hoop, en de zoektocht naar waarheid in een wereld vol schijn. Closed Mouth staat bekend om hun pakkende melodieën en teksten die je aan het denken zetten.

Hun nieuwste album, Forgotten uit 2024, laat goed zien hoe ze kunstzinnig en muzikaal talentvol zijn. Het album neemt je mee op een intense reis door emoties en verschillende muzikale stijlen. Vanaf de eerste tot de laatste noot weet Forgotten je te boeien. Elk nummer heeft een eigen sfeer en thema, wat voor veel afwisseling zorgt.

Het album begint met What’s Real?, een donker en sfeervol nummer dat meteen een introspectieve sfeer oproept. Het verkent de zoektocht naar waarheid in een wereld vol illusies. De melodie is meeslepend en de tekst zet aan tot nadenken. Mooie riff en heerlijk strak (8,5).

Voice Inside Your Head, het tweede nummer, voelt als een reis door je eigen gedachten en emoties. Het is zowel rustgevend als spannend, wat een bijzondere balans geeft. Wat luchtiger dan de opener (8).

White Line heeft een mysterieuze en dromerige toon, met een thema van veiligheid zoeken. De zachte melodieën en dromerige zang geven het een hypnotiserend effect, maar het mist wat duisternis (6,5).

If the Sun Refuses to Shine is krachtig en onderzoekt verlies en wanhoop. Het nummer bouwt op naar een intense climax en laat je nadenken over moeilijke momenten. Mooie donkere melodie en veel sfeer (8)

All of the Time gaat over hoe snel tijd gaat en herinnert je aan kostbare momenten. Het is energiek en zet aan tot dansen, maar heeft ook een diepere boodschap. Opnieuw een pakkend ritme (8).

Sing Your Whispers moedigt aan om je gevoelens te uiten. Dit nummer is een hoogtepunt door de subtiele muziek en bijzondere tekst. Heerlijk de galm in de gitaren en een ietwat dromerige melodie (8,5).

A Reflection nodigt uit om op het verleden terug te kijken en ervan te leren. De krachtige muziek en teksten vormen een sterke combinatie. Lekker opzwepend en dansbaar (8,5)

Feel the Same raakt een gevoelige snaar met zijn melancholische maar hoopvolle toon. Het gaat over verbondenheid en eenzaamheid. Een trage aangrijpende track (8,5)

Het titelnummer Forgotten heeft een zachte en verdrietige toon. De onderwerpen verlies en vergetelheid komen op een gevoelige manier naar voren. Geen voltreffer (6,5)

Het album sluit af met More Than the End, een nummer vol hoop. Het moedigt aan om door te gaan, zelfs in moeilijke tijden. Dit is een inspirerende afsluiting van een bijzonder album. Met een lekkere galm alsof Guthrie meespeelt (8).

Kortom, Forgotten is een mooi album dat je op een muzikale en emotionele reis meeneemt. Closed Mouth laat met dit album zien hoe goed ze muziek en gevoelens begrijpen. Het is een plaat die je telkens opnieuw kunt beluisteren, en die steeds nieuwe dingen laat ontdekken.

Waardering; 7,9 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de schaduw van het laatste zonlicht van vandaag schrijf ik mijn impressies neer van 'Final Summer', het recente album van de Amerikaanse Indie Rock/EMO powerhouse band, Cloud Nothings. Dit album, dat in 2024 de muziekwereld verrijkte, is een emotionele achtbaan vol energie en beweging die resoneren in elk nummer.

De openingstrack, "Daggers of Light", voelt echter direct aan als het zwarte schaap van het album. Hoewel minder sterk vergeleken met de andere nummers, heeft het toch een bepaalde duistere charme die niet te negeren is. De donkere tonen weven door de melodie als nachtschaduwen die zich verstrengelen in het onderbewustzijn.

"I'd Get Along" is een echte meezinger die overloopt van emotie. Het nummer transporteert je moeiteloos naar een plaats van diepe introspectie, waar elke noot lijkt te resoneren met een vergeten herinnering. Het is alsof het nummer een oude vriend is die je troost en uitdaagt tegelijkertijd.

"Mouse Policy" steekt er bovenuit met zijn heftig tempo en temperamentvolle ritmes. Dit nummer is een feest van klanken dat elke luisteraar aanzet tot bewegen. Het is alsof elke slag van de drum je hart sneller doet kloppen, je meeslepend in een dans van pure levenslust.

"Silence" heeft een rafelige, aanstekelijke energie die je niet loslaat. Het is een nummer dat klampt en knaagt aan de randen van je bewustzijn, een melodische chaos die verrassend harmonieus aanvoelt.

"Running Through the Campus" is meeslepend met een uitstekende melodie die je meeneemt op een ren door herinneringen en momenten die lang vervlogen lijken. Elke noot en elke toon voelt als een echo van jeugdige onverzettelijkheid.

"The Golden Halo", met zijn ijzersterke melodie en opzwepende ritme, staat als een mijlpaal in het album. Het is zowel een hymne als een hartstochtelijke oproep tot het vieren van het leven, doorspekt met een energie die je aanspoort om elk moment te omarmen.

"Thank Me for Playing" is bijna even krachtig en net zo aanstekelijk als de rest, een bijna perfecte symfonie van klanken en emoties die je dankbaar maakt dat je deel mag uitmaken van deze muzikale reis.

"On the Chain" biedt een stevigere, tragere aanpak die enigszins minder aanwezig is maar nog steeds een diepe indruk nalaat met zijn gewichtige melodieën en bedachtzame teksten.

Het album sluit af met "Common Mistake", een melodieus slotoffensief dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van voltooiing en melancholische voldoening. Dit nummer vormt de perfecte afsluiting van een muzikale odyssee die zowel uitdagend als verrijkend is.

Met 'Final Summer' hebben Cloud Nothings een levendig, emotioneel beladen album gecreëerd dat niet alleen de ziel raakt maar ook uitnodigt tot diepgaande reflectie en ongebreidelde vreugde. Het is een album dat blijft nazinderen, lang nadat de laatste noot is weggestorven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

"A Year With Club 8" is het nieuwste album van het Zweedse indiepopduo Club 8, uitgebracht op 13 december 2024. Het album bevat elf nummers, die eerder dat jaar als digitale singles zijn uitgebracht.

Het album opent met "Something's Wrong In My Head", een energiek nummer met pakkende melodieën en introspectieve teksten. Vervolgens biedt "Left Behind" een mix van melancholie en hoop, kenmerkend voor de stijl van Club 8. "Just Like Heaven" en "Free Falling" tonen het vermogen van het duo om dromerige popklanken te combineren met diepgaande emoties.

Een tegenvallend nummer is "Nervous At Heart", dat een zachtere benadering kiest en de luisteraar tracht mee te nemen op een intieme muzikale reis. "Daylight" en "Sucker" voegen daarentegen een frisse en levendige energie toe aan het album, terwijl "Closer To You" en "Sunny" de warme en uitnodigende sfeer versterken. Het album sluit af met het fraaie "Getting By", een nummer dat de veerkracht en doorzettingsvermogen van de mens benadrukt.

De productie van "A Year With Club 8" is uitstekend, met een goede balans tussen elektronische en akoestische elementen. De harmonieuze zang en melodieuze arrangementen creëren een meeslepende luisterervaring die zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt.

Critici hebben het album positief ontvangen, waarbij wordt opgemerkt dat Club 8 nog steeds sterke melodieën produceert die warmte uitstralen, en dat dit een van hun beste albums tot nu toe is.

"A Year With Club 8" is beschikbaar op cd, vinyl en via diverse streamingplatforms. Voor liefhebbers van indiepop en dromerige melodieën is dit album een waardevolle toevoeging aan hun collectie.

Waardering: 3,7

Aanschouw in dit essay de onthulling van mijn persoonlijke ervaring met het album 'Sanatorium' van de uit Polen stammende formatie Coals, vorige week uitgekomen. De introductie tot deze band markeert voor mij een novum de twee voorgaande albums ken ik dus niet; hun muzikale compendium manifesteert zich in de vorm van hemels ontspannende dreampop/indiepop, geworteld in een fundament van uitgebreide electronica. Sedert hun oprichting in het jaar 2014, markeert dit dus hun derde album.

Het eerste klankstuk, 'Nowy Swiat', serveert als een melodieus mengsel binnen het indiepop genre, waarbij het lied zich ontplooit als een serene dageraad. 'Duuuch' volgt daarna; een compositie meer doordrenkt in nevelige mijmeringen, verrijkt met een cadans en esoterische tonen die de ziel beroeren. Als derde in de rij presenteert 'Plaza' zich, een nummer gekenmerkt door een weelderige melodie die hulde brengt aan de inbreng van de producer.

Een sprankje lichtheid wordt geïntroduceerd met 'Primabalerina', een naam die dans en muziek samenvoegt, waardoor een beeld ontstaat van een zwevende prima ballerina. Daarentegen keert 'Reflektory' terug naar de onvervalste indiepop, waarbij de mystieke sluier enigszins wordt gelicht.

De compositie 'W Poludnie' raakt een andere snaar, welke persoonlijk iets minder resoneert met mij. Desalniettemin, het daaropvolgende 'Ferie x Lat Temu', een titel evenzo intrigerend als zijn muzikale inhoud, herstelt de dromerige harmonie met zijn lyrische fluïditeit.

'Veronica 2' dient als een korte muzikale adempauze, een intermezzo dat de luisteraar ruimte geeft voor reflectie, gevolgd door 'Kurort', een nummer dat mij persoonlijk minder aanspreekt. 'Wuj' daarentegen, fluctueert tussen het aardse en het etherische, wat zorgt voor een zwevende luisterervaring.

De melodie van 'Czar', hoewel aangenaam, steekt niet met kop en schouders boven de rest uit; het mist de magische vonk om een trofee binnen te slepen. Het kortstondige 'Batalija' wijkt af van de droomachtige aura, terwijl '^.^Bryza' terugkeert naar de meer boeiende, betoverende tonen die eerder in het album te horen waren.

Concluderend, 'Dzwony' biedt een waardige afsluiting van het album, waarvan met name de eerste helft een diepere indruk bij mij achterlaat, terwijl de tweede helft de betovering enigszins loslaat. Desalniettemin, 'Sanatorium' van Coals is een muzikale reis waardig om ondernomen te worden, vooral voor diegenen die verdieping zoeken in de kalme doch complexe tonen van dreampop en indiepop.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album '2' van de band Coco, net verschenen, markeert een belangrijke mijlpaal in hun muzikale carrière. Dit project, gerealiseerd door drie singer-songwriters, weerspiegelt een diepe artistieke evolutie en een meer rijpe benadering van hun sound. Een sound die ik zou willen benoemen als Easy Listening met een vleugje jazz.

'2' is een album dat met zorg is samengesteld, met nummers als "Any Other Way", "Moodrings", "For George", en vele anderen die een breed scala aan emoties en muzikale texturen verkennen.

"Moodrings", een van de singles van het album, toont de band's vermogen om introspectieve lyriek te koppelen aan boeiende melodieën. Dit nummer, evenals de rest van het album, illustreert Coco's vakmanschap in het creëren van muziek die zowel persoonlijk als universeel resoneert.

De productie van het album wordt gekenmerkt door zijn verfijning en aandacht voor detail. Elk nummer heeft zijn eigen unieke sfeer, maar samen vormen ze een coherent en meeslepend geheel. De arrangementen zijn doordacht en de harmonieën zijn zowel vernieuwend als troostend. Verwacht geen wilde uitspattingen maar gebruik het album om na een drukke dag weer geheel tot je innerlijke zijn terug te keren.

In het algemeen is '2' een album dat zowel de diversiteit van Coco's muzikale invloeden als hun groei als artiesten laat zien. Het is een werk dat niet alleen bestaande fans zal verrassen, maar ook nieuwe luisteraars zal aantrekken die op zoek zijn naar authentieke en emotioneel doordringende muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl