Recentelijk heb ik me ondergedompeld in de nieuwe klanken van Van Houten's album The Tallest Room, uitgebracht in 2024. Dit Britse Indie/Shoegaze ensemble heeft wederom een meeslepende verzameling tracks gepresenteerd die resoneren met zowel ingetogenheid als uitbundige kracht.

De openingsact, Black and White, zet de toon met een subtiele doch pakkende gitaarriff die naadloos overgaat in melodieuze zang. Het nummer kent een dynamische opbouw, waarbij de vocale energie gaandeweg toeneemt en de luisteraar stevig vasthoudt.

Volgend op dit krachtige begin is Never Did Come Back. Deze track behoudt de ingetogen kracht van zijn voorganger, maar neigt naar een ruiger, gruiziger einde, waarmee het een perfecte overgang biedt naar de meer introspectieve delen van het album.

Coming of Age is een toonbeeld van melodische schoonheid, gekoppeld aan scherpe, bijna bijtende zang die het thema van volwassen worden treffend accentueert. Dit nummer laat een diepe indruk achter door zijn emotionele diepgang.

Echter, niet elk nummer kan de luisteraar evenzeer bekoren. Panoramic View mist de kracht en overtuiging die de andere tracks wel bezitten. Het nummer voelt enigszins getemperd en onderbreekt daarmee de vloeiende lijn van het album.

Daarna komt Note to Self, een robuuste compositie met prachtige tweestemmige zang en een korreligheid die het hart sneller doet kloppen. De technische vaardigheid en emotionele expressie maken dit tot een memorabel onderdeel van het album.

Only Wanna Be with You volgt met een soortgelijke kwaliteit als zijn voorgangers, maar zijn korte duur laat je enigszins onverzadigd achter, verlangend naar meer.

Head Straight is een ander sterk nummer met prachtige passages die echter af en toe te getemperd aanvoelen, wat afbreuk doet aan de potentie van het nummer om werkelijk groots te zijn.

Het album sluit af met I Let You, ontegenzeggelijk het hoogtepunt van het album. De melodie is pakkend en het krachtige slot met zowel volume als bite zorgt voor een indrukwekkende afsluiting die nog lang nazindert.

The Tallest Room door Van Houten biedt een scala aan emoties door middel van zorgvuldig gecomponeerde muziek die de luisteraar uitdaagt en verleidt. Hoewel niet elk nummer even sterk is, bewijst het album als geheel dat Van Houten een band is met een rijk palet aan muzikale expressies, klaar om de harten van vele luisteraars te veroveren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Astral Weeks van de Britse muzikant Van Morrison, gelanceerd in het jaar 1968, vertegenwoordigt een ongebruikelijke mengeling van folk, jazz, blues en klassieke muziek, welke tezamen een unieke, licht betoverende luisterervaring vormen. Hieronder volgt een gedetailleerde uiteenzetting van dit album.

Het titelnummer is tevens de opening. 'Astral Weeks', geeft meteen de sfeer aan. Morrison's etherische stem, gecombineerd met de vloeiende, bijna dromerige instrumentatie scoren direct hoog. Dit nummer zet de toon voor het gehele album; het is een uitnodiging om los te komen van het aardse en op te gaan in een meer astrale dimensie.

Vervolgens stuit ik op 'Beside You', een nummer dat zich kenmerkt door zijn poëtische tekst en emotionele intensiteit. Morrison's vocale expressie, die varieert van fluisterend tot hartstochtelijk, schept een diepe verbondenheid met de luisteraar. Het voelt alsof hij persoonlijke bekentenissen deelt, rechtstreeks vanuit zijn ziel.

Het derde nummer, 'Sweet Thing', brengt een meer opgewekte sfeer. Met zijn jubelende melodie en romantische lyriek voelt het als een liefdevolle omarming. De levendige strijkers en fluitlijnen weven samen met Morrison's stem een voorbeeld van geluk en nostalgie.

In 'Cyprus Avenue', het vierde nummer, word ik meegevoerd naar een reflectieve wandeling door Morrison's jeugdherinneringen. De combinatie van rijke, beeldende tekst en de meeslepende, soms onheilspellende, melodieën, roept een krachtig gevoel van plaats en tijd op.

Met 'The Way Young Lovers Do' bereikt het album een energiek hoogtepunt. De levendige blazers en het ritmische gitaarspel zorgen voor een swingende, bijna feestelijke sfeer. Morrison's stem, energiek en vol passie, viert de jeugdige liefde en haar onstuimigheid.

'Madame George' leidt mij naar een langere, meditatieve ervaring. In dit nummer combineert Morrison verhalende lyriek met een langzame, slepende melodie. Het nummer voelt als een uitgebreid, emotioneel geladen verhaal, vol van karakter en sfeer.

Het album sluit af met 'Ballerina' en 'Slim Slow Slider', twee nummers die de luisteraar terugbrengen naar de realiteit, maar met een hernieuwd gevoel van vrede en begrip. 'Ballerina' is een pleidooi voor pure expressie en schoonheid, terwijl 'Slim Slow Slider' een meer sombere, bechouwende noot toevoegt, een afscheid dat tevens een uitnodiging is tot reflectie.

In zijn geheel biedt 'Astral Weeks Cafe' van Van Morrison een rijke, complexe luisterervaring die blijft resoneren lang na de laatste noten. Dit album is niet enkel een verzameling liedjes, maar een poëtisch verhaal die de luisteraar meeneemt op een reis door het menselijk gevoel en ervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie van Vancouver Sleep Clinic
Vancouver Sleep Clinic is een muziekproject van de Australische artiest Tim Bettinson, opgericht in 2013. De muziek combineert dromerige elektronica, folk en ambient, met een focus op emotionele teksten en atmosferische melodieën. Bettinson staat bekend om zijn unieke falsetto-stem en ingetogen stijl.

Introductie van het album Onwards to Zion
Onwards to Zion is het tweede album van Vancouver Sleep Clinic, uitgebracht in 2019. Het album is opgenomen op Bali en bevat een mix van serene gitaarpartijen, zachte beats en diepgaande teksten. Het behandelt thema’s zoals persoonlijke groei, verlangen en emotionele genezing. De ontspannen sfeer en warme productie maken dit een perfect album om bij weg te dromen.

Opener Bad Dream gaat over het verwerken van een verbroken relatie. De tekst beschrijft het verlangen om te ontwaken uit een nare droom. Muzikaal combineert het nummer etherische zang met een dromerige, elektronische melodie met een vleugje R&B. Mooi maar net iets te zoet voor mij (7)
Lovina Beach (Sunrise) is een kort dromerig instrumentaal intermezzo. (te kort)

De tekst van Summer '09 drukt verwarring en verlangen uit, terwijl de zanger worstelt met het gemis van een belangrijk persoon in zijn leven. De mooie melodie doet nostalgisch aan. (8)
Into the Sun gaat over zelfontdekking en het streven naar een betere toekomst. Een beklijvende melodie met een vleugje indie (7)

Shooting Stars gaat over het najagen van dromen en ambities, ondanks onzekerheden en mogelijke mislukkingen. Maar de aanhouder wint. Een nummer met een etherische melodie (8).
Fever gaat over veerkracht en liefde te midden van tegenspoed. De muziek blijft dromerig, etherisch en traag. (6,5)

Villa Luna (Midnight) is een lang nummer met opnieuw dezelfde melancholische toon. Het nummer gaat over zelfreflectie. Een nummer waarvan de eerste heft wel erg sober is en blijft hangen in hetzelfde trage tempo. Maar gelukkig biedt het slot een wat ander geluid. (7)
Ghost Town gaat over het gevoel van vervreemding in je eigen omgeving en het besef van kwetsbaarheid. De tekst beschrijft een stad die bekend zou moeten zijn, maar toch vreemd aanvoelt, wat leidt tot een gevoel van isolatie. Een nummer met wat meer variatie. (8)

ZION heeft een zwaar thema. De songtekst onthult een strijd tussen persoonlijke waarheid en maatschappelijke verwachtingen. Het nummer is ook muzikaal spannend en blijft niet hangen in etherische dromerige klanken. (8)
Na ZION komt Yosemite. Twee natuurparken in de VS! Het gaat over de zoektocht naar betekenis en verbinding in een uitdagende wereld. Toch weer wat ingetogen en minder spannend. (6,5)

Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love Love tenslotte gaat over …… Een mummer met een iets andere zangstem waardoor het net een voldoende haalt (6,5)

Onwards to Zion van Vancouver Sleep Clinic is een dromerig album dat emoties als verlies, verlangen en reflectie onderzoekt. Nummers zoals Summer '09, Shooting Stars, en ZION springen eruit door hun mooie melodieën en interessante thematiek. Hoewel sommige tracks wat te ingetogen zijn, biedt het album een rustgevende en introspectieve luisterervaring. Perfect voor liefhebbers van sfeervolle en melancholische muziek, met een aanrader voor de sterkere nummers die meer variatie en spanning bieden.

Waardering 7,2

Inmiddels heb ik op mijn eigen website www.jorros-muziekkeuze.nl een meer uitgebreide recensie gepubliceerd. Die luidt als volgt:

Luisterend naar de sonische oceaan van Vangelis' album 1492 (Conquest of Paradise), bevind ik me in een auditiel labyrint, rijk aan zintuiglijke prikkels en mystieke ambiance. Het titelnummer Conquest of Paradise is als een tijdloze hymne, een melodie zo universeel, dat het de ziel van velen in haar kern lijkt te raken. Inmiddels heb ik dat gevoel reeds lang achter mij gelaten. Waar ik vroeger zweerde bij dit album en met name het titelnummer is het tegenwoordig de nuchtere geest die overheerst.

Het nummer Monastery of La Rabida spreekt me echter nog wel aan; het is een toevluchtsoord van sereniteit, gekleed in een aura van spirituele rust. De sacrale koorklanken vormen een hemelse verbinding tussen aarde en het etherische. Daartegenover staat City of Isabel, dat, ondanks zijn belofte bij de start, een gevoel van onvoltooidheid achterlaat, alsof het verhaal slechts begonnen is maar niet tot voltooiing komt.

Light and Shadow, gedrenkt in de kenmerkende koorklanken die als een rode draad door het album lopen, dompelt de luisteraar onder in een splitsing van licht en duisternis, een spel van contrasten dat het handelsmerk van dit album vormt. Evenzo doordrenkt Deliverance de ziel met een gevoel van verheffing en boven zinnelijkheid, een ware beproeving van de geest.

Minder bezielend is het instrumentale West Across the Ocean Sea, dat, hoewel competent gecomponeerd, niet dezelfde spanningsboog en emotionele diepte bereikt als de voorgaande stukken. Eternity laat eveneens een ietwat onbestemd gevoel achter, als een belofte die niet geheel in vervulling gaat.

Daarentegen staat Hispanola, dat met zijn herhalende koorzang en drijvende ritmes, een verhaal vertelt van avontuur en ontdekking, een nummer dat zowel de ziel beroert als de verbeelding prikkelt. Het is, zonder twijfel, het juweel van dit album, een nummer met een eigen hart en ziel.

Moxica and the Horse roept een beeld op van naderend onheil, een onrustig voorgevoel dat echter in zijn uitwerking ietwat blijft hangen, als onafgemaakte gedachten in een droom. Twenty Eight Parallel daarentegen, spiegelt Conquest of Paradise, maar zonder de kracht en de passie die het titelnummer zo memorabel maakt(e).

Ten slotte komt het album tot een anticlimax met Pinta, Nina, Santa Maria (Into Eternity), een nummer dat, ondanks zijn lengte, de luisteraar achterlaat met een gevoel van onvervuldheid, alsof de reis is geëindigd voordat deze werkelijk begon.

In conclusie, 1492 (Conquest of Paradise) is een album van een paar momenten van briljantie, omgeven door zeeën van onvervulde potentie. Waar de koorzang weerklinkt, daar vindt men een schat aan boeiende klanken. Doch, als geheel laat het album een ietwat gemengde indruk achter, een trip die schittert in fragmenten maar niet altijd als één samenhangend geheel.

Op Qobuz staat het duidelijk. Deze muziek is niet voor iedereen weggelegd. Het is wereld/folk uit Finland met soms een onnavolgbaar tempo. Maar het kan ook heel ingetogen zijn.

Värttinä kent een ruime bezetting. Op een gegeven moment waren er 15 groepsleden. Op dit album zijn bijvoorbeeld 4 zangeressen actief en dat is te horen aan de prachtige meerstemmigheid. Van de 14 albums heb ik een aantal op CD en zeven op playlists. Ja een liefhebber dus. Hieronder mijn recensie:

Värttinä - "Aitara" (1994): Een Cultureel Meesterwerk uit Finland

Värttinä, de Finse folk/wereldmuziekformatie, bracht in 1994 het album Aitara uit, en dit werk wordt nog steeds gezien als een van hun meest iconische albums. Värttinä staat bekend om hun unieke benadering van traditionele Finse muziek, waarbij ze eeuwenoude liederen en stijlen nieuw leven inblazen met moderne invloeden en dynamische arrangementen. Aitara is een perfect voorbeeld van hun vermogen om de rijke muzikale tradities van Finland te combineren met een frisse, eigentijdse flair.

Muzikale Stijl en Genres
Aitara is doordrenkt met de energie van traditionele Finse volksmuziek, gekenmerkt door krachtige vrouwelijke zang, complexe polyfonieën en een breed scala aan akoestische instrumenten. Värttinä weet op briljante wijze elementen van Karelische en Finse folk te mengen met invloeden uit wereldmuziek, wat resulteert in een levendig en gevarieerd album. De muziek is ritmisch en melodieus, met teksten die geworteld zijn in de folklore en verhalen van het Finse platteland.

Productie en Geluidskwaliteit
De productie van Aitara is van uitzonderlijke kwaliteit. Het album werd geproduceerd met een scherp oor voor detail, waarbij elke zanglaag en elk instrument tot zijn recht komt. De mix is helder en gebalanceerd, wat zorgt voor een rijke luisterervaring waarin de complexe harmonieën en ritmes mooi uit de verf komen. De akoestische instrumenten, zoals de kantele, accordeon en verschillende fluiten, klinken warm en organisch, wat bijdraagt aan de authentieke sfeer van het album.

Track-by-Track Recensie
Katariina (2:14) Het album opent met Katariina, een opzwepende en temperamentvolle track die meteen de toon zet voor wat komen gaat. De energieke zang en het dynamische tempo trekken de luisteraar onmiddellijk in het muzikale landschap van Värttinä. Dit korte nummer bruist van leven en vormt een perfecte introductie.

Tumala (3:28) Tumala vervolgt het album met een vergelijkbare energie als het openingsnummer. Het heeft een fantastisch tempo en zit vol met complexe ritmes en harmonieën die typisch zijn voor Värttinä. De zangpartijen zijn bijzonder krachtig, en het geheel heeft een onweerstaanbare drive die je meteen meesleept.

Maamo (Mother) (4:00) Maamo brengt een meer ingetogen en melodische benadering. De prachtige melodie en betoverende samenzang geven dit nummer een diep emotionele lading. Het is een ode aan het moederschap, waarin de harmonieën van de zangeressen schitteren als nooit tevoren. Dit is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album.

Niin Mie Mieltynen (The Beloved) (4:01) Niin Mie Mieltynen is een van die nummers die onmiddellijk indruk maakt door zijn fraaie melodie en het uitmuntende refrein. De zang is hier bijzonder expressief, en het nummer bouwt op naar een prachtig climax. De mix van emotie en technische vaardigheid maakt dit nummer tot een onvergetelijke ervaring.

Mie Tahon Tanssia (I Want to Dance) (3:06) Dit nummer brengt de opzwepende energie weer terug met een strak en gedreven ritme. Mie Tahon Tanssia is een vrolijk en dansbaar nummer dat de luisteraar bijna dwingt om mee te bewegen. De perfecte balans tussen ritme en melodie maakt dit tot een onweerstaanbare track.

Tammi (The Oak) (4:00) Tammi is een meeslepend en hypnotiserend nummer dat de luisteraar onderdompelt in een diep, mystiek geluid. De langzame, pulserende ritmes en de donkere, rijke harmonieën creëren een bijna trance-achtige sfeer. Dit is een nummer dat je laat wegdromen en je volledig in beslag neemt.

Pirsta (Silver) (2:34) Pirsta is een instrumentaal nummer dat een moment van rust biedt in het album. Hoewel het minder opvallend is dan sommige van de andere tracks, heeft het een dromerige en introspectieve kwaliteit. De eenvoudige melodie en delicate instrumentatie geven het een kalmerend effect.

Outona Omilla Mailla (3:26) De opzwepende zang keert terug in Outona Omilla Mailla, een fantastisch nummer met een grootse melodie. Dit is een van de meest krachtige nummers op het album, waarin de energie en passie van Värttinä volledig tot uiting komen. Het is een viering van zang en ritme die je niet onberoerd laat.

Travuska (4:54) Travuska is een hemels down-tempo nummer dat een gevoel van rust en sereniteit uitstraalt. De langzame opbouw en de rijke, diepe klanken maken het tot een diep emotioneel nummer. Dit is muziek die je raakt en je in stilte achterlaat.

Yotulet (The Night Fire) (3:04) Yotulet valt op door het gebruik van harmonica, wat het een unieke sound geeft binnen het album. Het strakke ritme en het aanstekelijke refrein maken het tot een nummer dat blijft hangen. Het is zowel krachtig als elegant.

Kannunkaataja (The Tippler) (4:08) Dit opgewekte en vrolijke nummer brengt een speelse sfeer naar voren. Kannunkaataja toont de lichtere kant van Värttinä, zonder aan diepte te verliezen. Het is een leuke en verfrissende afwisseling die het album dynamisch houdt.

Aitara (2:49) Het titelnummer sluit het album af met een hemelse duo a capella. De puurheid en eenvoud van de zang geven het een bijna spirituele kwaliteit. Dit is de perfecte afsluiting van een indrukwekkend muzikaal avontuur.

Conclusie en Aanbeveling
Aitara van Värttinä is een cultureel meesterwerk dat de ziel van de Finse volksmuziek weet te vangen en tegelijkertijd een moderne twist geeft. Het album biedt een gevarieerde en rijke luisterervaring, waarin elke track iets unieks toevoegt aan het geheel. Dit album is een must-have voor liefhebbers van wereldmuziek, folk en iedereen die geïnteresseerd is in de rijke muzikale tradities van Finland. Värttinä heeft met Aitara een tijdloos album afgeleverd dat nog jarenlang zal blijven inspireren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Verve, een iconische Britse band, werd gevormd in 1990 en groeide uit tot een van de meest invloedrijke bands van hun tijd. Met hun unieke mix van psychedelische rock en emotionele diepgang, wisten ze menig luisteraar te betoveren. Hun muziek staat bekend om de melancholische melodieën en diepzinnige teksten, vaak versterkt door de krachtige stem van frontman Richard Ashcroft.

A Storm in Heaven, het debuutalbum van The Verve uit 1993, is een ware reis door sonische landschappen. Vanaf de eerste tonen van Star Sail word ik meteen meegezogen in een dromerige wereld vol hypnotiserende gitaarlijnen en etherische vocalen. De rafelige randen en de dreigende sfeer creëren een intrigerende luisterervaring die je meevoert naar een andere wereld. Het album opent als een nachtelijke hemel vol sterren, waarbij elke noot een glinsterend lichtpuntje vormt dat samen een schitterend geheel maakt. De complexiteit van dit nummer toont de veelzijdigheid van de band en zet de toon voor de rest van het album

De productie op dit album is niets minder dan fenomenaal. Het is alsof elk nummer zorgvuldig is opgebouwd om de luisteraar volledig onder te dompelen in een zee van geluid. Neem bijvoorbeeld Slide Away. Dat nummer heeft een heerlijk intro dat je meteen in zijn greep houdt. De meeslepende melodie en prima zang van Richard Ashcroft maken dit nummer tot een absoluut hoogtepunt. De manier waarop de muziek zich ontvouwt, met lagen van instrumentatie en emotie, is simpelweg briljant. Dit nummer roept een gevoel van vrijheid en escapisme op, iets waar de band in excelleert.

Wat A Storm in Heaven echt onderscheidt, is de perfecte balans tussen instrumentale exploratie en emotionele intensiteit. Nummers zoals Blue en Virtual World laten een band zien die niet bang is om risico's te nemen en te experimenteren met texturen en ritmes. De gitaarpartijen van Nick McCabe zijn soms bijna hallucinerend, alsof ze de luisteraar meenemen op een spirituele tocht door onbekende sferen.

De teksten op dit album dragen bij aan de betoverende sfeer. Ze zijn vaak cryptisch, vol symboliek en open voor interpretatie, wat bijdraagt aan de mystiek van de muziek. In Beautiful Mind zingt Ashcroft over de complexiteit van het menselijk denken, terwijl hij de luisteraar uitnodigt om dieper na te denken over hun eigen realiteit. Het is deze lyrische diepgang die The Verve onderscheidt van veel andere bands uit hun tijd.

Already There biedt een ingetogen en sfeervolle ervaring. Een prachtig voorbeeld van de manier waarop The Verve melancholie in hun muziek verweeft. De ontspannende zang van Ashcroft en de subtiele instrumentatie zorgen voor een rustpunt op het album, waarbij de luisteraar even kan ademhalen en genieten van de serene klanken.

Beautiful Mind is dromerig en betoverend. De zang zweeft boven de muziek als een zachte mist, terwijl de melodie je meevoert naar een wereld van introspectie en reflectie. De delicate balans tussen de zachte melodieën en de krachtige uitbarstingen in het refrein zorgt voor een meeslepende luisterervaring. De subtiliteit in de arrangementen laat zien hoe vakkundig de band hun geluid weet te beheersen.

The Sun, the Sea brengt weer wat power in het album. De meeslepende zang en de opzwepende instrumentatie creëren een dynamisch en energiek nummer dat je niet stil laat zitten. Het nummer blaast als een frisse wind door het album, met zijn opzwepende ritmes en Ashcroft's vurige vocalen.Het contrast met de vorige nummers maakt dit een verfrissende toevoeging aan het album.

Virtual World is een ingetogen en mystiek nummer met een licht psychedelische ondertoon. De atmosferische synths en de etherische gitaarpartijen creëren een geluidstapijt dat zowel rustgevend als intrigerend is. De muziek roept beelden op van verre landschappen en onbekende werelden, waardoor je wordt meegenomen op een spirituele reis.

Make It Till Monday is hypnotiserend en buitengewoon mooi. De herhalende melodieën en de kalmerende zang creëren een trance-achtige staat die je volledig in de muziek laat opgaan. Dit nummer voelt aan als een persoonlijke bekentenis, een moment van kwetsbaarheid. Het is een perfecte afsluiting van de eerste helft van het album.

Blue is een boeiende en vlotte track die het tempo weer opvoert. De weelderige gitaarlijnen en de echoënde vocalen creëren een hypnotiserende sfeer die moeilijk te weerstaan is. De energie en levendigheid van dit nummer zijn aanstekelijk, en het is moeilijk om niet mee te bewegen op de ritmische klanken.

Butterfly begint met een spannend intro en ontwikkelt zich tot een avontuurlijk nummer met een bite. Een meesterwerk van dynamiek en emotie. De manier waarop het nummer opbouwt naar een climax is niets minder dan briljant. De band weet hier perfect balans te houden tussen fragiliteit en explosieve kracht. Hoewel het misschien iets te lang duurt, blijft het boeien dankzij de inventieve arrangementen en de passie in de uitvoering.

See You in the Next One (Have a Good Time) sluit het album af, maar mist helaas de spanning en bezieling die de eerdere nummers wel hadden. Ondanks dat, biedt deze melancholische ballade een rustig en reflectief einde aan een indrukwekkende muzikale reis.

A Storm in Heaven is niet alleen een album; het is een emotionele reis, een introspectieve ervaring die je bij elke luisterbeurt iets nieuws biedt. De betoverende klanken en diepgaande teksten zorgen ervoor dat dit album een blijvende indruk achterlaat. The Verve heeft met dit debuut een tijdloos meesterwerk afgeleverd dat nog steeds relevant en ontroerend is. Dit album verdient het om herontdekt en gevierd te worden als een mijlpaal in de alternatieve rockgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn persoonlijke beleving van het album "At the Cut" van Vic Chesnutt, gedateerd uit 2009, ontspringt uit een diepe waardering voor zijn unieke muzikale landschap. Dit muziekstuk, geworteld in de Amerikaanse folklore, biedt een blik op de ziel van de artiest door een reeks emotioneel geladen nummers.

Het eerste lied, "Coward", opent met een rauwe, onversneden energie, waar Chesnutt's stem trilt tegen een achtergrond van minimale instrumentatie. De lyrics snijden diep, onthullend de worstelingen van de zanger met zijn innerlijke demonen en kwetsbaarheid.

Voortbewegend naar "When the Bottom Fell Out", ervaren we een verschuiving naar een meer contemplatieve sfeer. De zanger reflecteert hier over verlies en berouw in een manier die zowel ontroerend als diepzinnig is. De spaarzame gitaarakkoorden begeleiden zijn bezinningen en versterken de intimiteit van het nummer. In "Chinaberry Tree" gaat de zanger met een machete een Chinaberry Tree te lijf terwijl iedereen toekijkt..

"Chain", het vierde nummer, presenteert een ander facet van Chesnutt's artistieke spectrum. Met een meer opgejaagd tempo en heftige lyriek, vertelt dit lied een verhaal van verbondenheid en de complexiteiten die daarmee gepaard gaan. De instrumentatie is rijker, met een volle band die de intensiteit van de emoties ondersteunt. "We Hovered with Short Wings" is een wat onopvallende track met een tekst die ik wat moelijk kan plaatsen

Het album gaat verder met "Philip Guston", waarin de invloeden van deze Amerikaanse schilder duidelijk zijn. Chesnutt gebruikt de schilderijen van Guston als een metafoor voor zijn eigen creatieve en persoonlijke worstelingen. Dit stuk is zowel een eerbetoon als een zelfreflectie, een passende beschrijving van een diepgaand persoonlijke reis. "Concord Country Jubilee" klinkt niet beladen maar de diepzinnige tekst maakt het tot een wat lastig te begrijpen song.

"Flirted with You All My Life" is, misschien wel, het meest ontroerende nummer op het album. Chesnutt confronteert hier de dood zelf, in een dialoog die zowel persoonlijk als universeel is. De eenvoud van de muzikale begeleiding maakt de boodschap des te krachtiger. Ruim twee maanden na het verschijnen van dit album beneemt Vic Chesnutt zich van het leven.

Verder in het album komt "It Is What It Is", waar de zanger de onvermijdelijke acceptatie van het leven in al zijn vormen verkent. De muzikale compositie biedt een kalme achtergrond voor deze meditatieve overpeinzingen.

Bij het naderen van het einde, in "Granny", wordt de luisteraar getrakteerd op een diep persoonlijk verhaal over Chesnutt's eigen grootmoeder. De emotionele lading is tastbaar, terwijl hij de complexiteit van familierelaties en het verstrijken van de tijd onderzoekt.

Samenvattend, "At the Cut" is een album dat doordrenkt is van persoonlijke ontboezemingen, ingepakt in lagen van akoestische schoonheid. Vic Chesnutt laat ons achter met een nalatenschap die zowel aangrijpend als oprecht is, een artistieke uiting die ons uitnodigt tot introspectie en medeleven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn review op www.jorros-muziekkeuze.nl heb ik een stuk opgepoetst

Mijn kennismaking met {Awayland} door The Villagers, een album uitgebracht in 2013, was een onverwachte reis door landschappen gevuld met melodische complexiteit en lyrische scherpzinnigheid. Elk nummer op {Awayland} onthult een nieuw facet van Conor O'Brien's meesterschap als songwriter en verhalenverteller. De arrangementen zijn gelaagd maar nooit overweldigend, waardoor er ruimte blijft voor intieme momenten van reflectie. De openingsnummers stellen je gerust met hun kalme tempo, terwijl de dynamiek geleidelijk toeneemt naarmate je dieper het album ingaat.

My Lighthouse: Het album opent met 'My Lighthouse', een intieme en akoestische track die direct een sfeer van rust en bezinning neerzet. De eenvoud van de melodie en de poëtische tekst vormen een warm welkom in deze muzikale odyssee.

Earthly Pleasure: Vervolgens leidt 'Earthly Pleasure' ons door een complexere compositie, waarin speelse teksten vermengd worden met een onverwacht arrangement van instrumenten. Het nummer voelt als een avontuur op zich, vol verrassende wendingen.

The Waves: Met 'The Waves' neemt de intensiteit toe. De krachtige golven van geluid en emotie weerspiegelen de titel, terwijl de lyrics een diepe duik nemen in thema’s van menselijke kwetsbaarheid en verlangen.

Judgement Call: Een korter, scherpzinnig nummer dat een beetje als een reflectieve pauze in het album fungeert. 'Judgement Call' is doordrenkt met een gevoel van urgentie en zelfreflectie, waarbij de luisteraar wordt uitgedaagd om eigen keuzes te overwegen.

Nothing Arrived: Een van de meer bekende tracks van het album, 'Nothing Arrived' is een vrolijk, toch melancholisch nummer dat de leegheid van onvervulde verwachtingen verkent.

The Bell: Dit nummer tilt het energieniveau weer op, met krachtige drums en een aanstekelijke melodie. 'The Bell' roept beelden op van herleving en hernieuwde hoop.

{Awayland}: Het titelnummer is verrassend kort, maar zit vol met symboliek en sfeer. Het dient als het hart van het album, een kern waar alle thema’s even samenkomen en resoneren.

Passing a Message: Een luchtig nummer dat speelt met het idee van communicatie en miscommunicatie, verpakt in een catchy melodie die blijft hangen.

Grateful Song: Met 'Grateful Song' wordt een toon van dankbaarheid en aanvaarding aangeslagen. De warme instrumentatie en de oprechte vocalen maken dit nummer tot een hoogtepunt van het album.

In a Newfound Land You Are Free: Hier vinden we een rustige, contemplatieve song die de luisteraar uitnodigt om na te denken over vrijheid en de mogelijkheden van nieuwe beginnen.

Rhythm Composer: Het album sluit af met 'Rhythm Composer', een nummer dat de thema’s van het album samenbrengt in een viering van muziek en creativiteit.

De reis door {Awayland} is er een van introspectie, schoonheid, en af en toe de pijnlijke herinnering aan wat had kunnen zijn. The Villagers hebben een meesterwerk gecreëerd dat niet alleen vermaakt, maar ook uitnodigt tot nadenken. Dit album is zonder twijfel een blijvende bijdrage aan de moderne folk en indie muziek.

Wat misschien het meest opvalt aan {Awayland}, is hoe het album groeit bij elke luistersessie. Beginnend als een verzameling mooie liedjes, ontpopt het zich langzaam tot een ingewikkeld geweven tapestrie van thema's en motieven, elk met hun eigen tijd en plaats, maar allemaal naadloos verbonden. Dit aspect maakt het een album dat niet alleen gehoord, maar ook ervaren moet worden, met elke luisterbeurt een nieuwe ontdekking biedend.

Afsluitend kan worden gezegd dat {Awayland} van The Villagers een album is dat moedig de grenzen van het indie-folk genre verkent. Het combineert poëtische teksten met rijke, atmosferische muzieklandschappen die samen een wereld scheppen waarin de luisteraar kan verdwalen. Voor wie op zoek is naar een album dat zowel het hart als de geest aanspreekt, is {Awayland} een onontkoombare bestemming in de muzikale odyssee.

Op Spotify volgt een extraatje in de vorm van een aantal live opnamen. Echt een visitekaartje, want eigenlijk is het niet of nauwelijks te horen dat het live opnamen betreft. Misschien is het zelfs nog fraaier dan de studioversies. En wat is de zang ook goed te verstaan. Ik moet maar eens tijd vinden om wat van de andere albums van Villagers te beluisteren,