Habib Koité, een begenadigd muzikant uit Mali, geboren in 1958 in Senegal, staat bekend om zijn meesterlijke gitaarspel en zijn unieke stijl die traditionele Malinese muziek met moderne invloeden verweeft. Zijn album "Baro" uit 2001 is een perfect voorbeeld van zijn artistieke visie, waarbij hij een mozaïek van klanken en ritmes creëert die zowel authentiek als vernieuwend zijn.

De productie van het album is van hoog niveau. Elk instrument is perfect geplaatst, waardoor er een rijk, vol geluid ontstaat dat de luisteraar volledig omhult. De balans tussen de verschillende instrumenten en de stem van Koité is zorgvuldig afgestemd, wat een gevoel van cohesie en eenheid geeft aan het geheel.

Daarnaast valt de diversiteit van de muzikale stijlen op. Koité weet met ieder nummer te verrassen en te boeien. Elk nummer op het album heeft zijn eigen unieke karakter, maar toch voelt het geheel als een coherente reis door de muzikale landschappen van Mali.

Het album opent met "Batoumambé", een ritmisch geladen nummer dat de luisteraar direct meeneemt naar de levendige straten van Bamako. Koité's gitaarspel is zowel virtuoos als gevoelig, en de percussie geeft het nummer een onweerstaanbare energie. "Kanawa” volgt en biedt een meer ingetogen, doch ritmisch bevredigend geluid. De subtiele nuances en de iets tragere cadans geven het nummer een introspectief karakter, terwijl het toch dansbaar blijft.

"Wari"introduceert een speelse harmonica die prachtig samengaat met de ritmische gitaar. Het is een prachtig voorbeeld van hoe Koité traditionele en moderne elementen weet te combineren, waardoor een unieke muzikale textuur ontstaat. Het nummer gaat over geld en de invloed ervan op de samenleving, een thema dat Koité met veel diepgang behandelt.

"Sin Djen Djen" heeft een meer upbeat karakter, met vrolijke ritmes en een speelse melodie die doet denken aan een feest in een dorp. De melodie is rijk en complex, waardoor het nummer zich onderscheidt als een van de hoogtepunten van het album

Met "Cigarette Abana" raakt Koité een gevoelig onderwerp aan: de verslaving aan sigaretten. Het nummer is zowel een aanklacht als een smeekbede, met een pakkende melodie. Het nummer heeft een vrolijke toon en de sprankelende instrumentatie maakt het een plezier om naar te luisteren

“Woulaba" daarentegen, is een ode aan de liefde, met zijn zachte, romantische tonen en lieflijke tekst. Het grijpt terug op een wat ingetogener geluid, met indrukwekkend gitaarspel dat de melancholische ondertonen benadrukt. Het is een introspectief nummer dat de veelzijdigheid van Koité’s muzikale bereik benadrukt.

Het titelnummer “Baro” is misschien minder spannend dan de rest, maar het biedt nog steeds een solide muzikale ervaring. De bite die in eerdere nummers aanwezig was, lijkt hier iets afwezig, maar het vakmanschap is onmiskenbaar. "Sambara” herstelt het tempo en biedt een aanstekelijke ritmische structuur. Dit nummer nodigt uit tot dansen en heeft een onmiskenbare energie die moeilijk te weerstaan is.

“Roma” is een stuk met een prominente rol voor de panfluit. Hoewel dit nummer niet helemaal mijn voorkeur heeft, biedt het een interessante variatie binnen het album. “Tere” blaast nieuw leven in traditionele Afrikaanse klanken met een opzwepend ritme. Het nummer is authentiek en laat de wortels van Koité’s muziek duidelijk doorklinken.

"Mali Sadio" is een eerbetoon aan de Malinese cultuur en geschiedenis, met traditionele instrumenten en een melodie die zowel nostalgisch als hoopvol klinkt. Het is niet helemaal mijn kopje thee. "Takamba" is een feestelijk nummer dat de luisteraar uitnodigt om te dansen op de ritmes van de traditionele muziek uit de regio Gao.

Het album sluit af met "Sinama Denw", een nummer dat wat tam maar wel ontroerend is. Een beetje een buitenbeentje na een dynamische reis. Toch, met nummers zoals Batoumambe en Sin Djen Djen, blijft "Baro" een indrukwekkend album dat de veelzijdigheid en het talent van Habib Koité prachtig weergeeft.

Al met al, "Baro" is een album dat rijk is aan culturele texturen en muzikale variëteit. Habib Koité bewijst wederom waarom hij een van de meest gerespecteerde artiesten in de Malinese muziek is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In een wereld waar muziek vaak vervalt tot een echo van het verleden, verrast het album "Alma" van Habitants, door zijn frisse benadering en eclectische stijl. Habitantsis is een Nederlandse formatie die zich in de alternatieve rock begeeft, en deze verrijkt met diverse andere muzikale invloeden. Dit werkstuk, hun tweede album, onthult een diepere laag van hun kunstenaarschap, mede dankzij de invloeden van René Rutten, voorheen de snarenplukker bij The Gathering.

De openingsact, "Highways," onthult zich als een onheilspellende track, waarbij de melodieën zich langzaam opbouwen tot een climax die verrassend is doordat de remmen volledig losgaan. Het opvolgende "Youth" brengt een serene sfeer, gekenmerkt door de hemelse vocalen van Anne van den Hoogen, die als een zachte bries de luisteraar omarmen.

Met "Future You" wordt de intensiteit opgevoerd; het nummer dendert de kamer binnen met de kracht en sneltrein. "Cod Fishing" biedt een intiem intermezzo waarin van den Hoogen's vocale kracht en subtiliteit centraal staan, een rustpunt dat een weldadige sereniteit uitstraalt.

Hoewel "Morgen" mij persoonlijk iets minder beroert, blijft het met een acht op tien een sterk nummer dat de cohesie van het album bewaakt. "Alma," het titelnummer, omhult je in een dromerige waas, een muzikale knuffel die geruststelling biedt in de soms chaotische wereld om ons heen.

"If I Knew", volgend op "Alma", injecteert opnieuw een dosis intensiteit in het album, culminerend in een krachtige eindfase die niets aan de verbeelding overlaat. Tot slot, "The Waiting Room", een meesterlijke afsluiter, Het bevestigt zonder twijfel dat "Alma" vooralsnog de top 10 leidt van mijn muzikale genoegens van dit jaar.

Met "Alma" bewijzen Habitants niet enkel hun muzikale vakmanschap, maar ook hun vermogen om emoties te vangen in noten en harmonieën. Dit album, dat stijlen mengt met een ongekende finesse, bewijst dat de band niet bang is om te experimenteren en hun eigen unieke stempel op de muziekwereld te drukken. In een tijdperk waarin originaliteit vaak ondergesneeuwd raakt, is "Alma" een verfrissende oase van innovatie en emotie, een muzikaal avontuur dat ik iedereen aanraad te ondernemen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ik ken van deze band alleen de EP uit 2021. Het eerste album staat in mijn to-do lijst en inmiddels is er deze opvolger die ik ook al had gemarkeerd. Ik begrijp dat de leden van de band, Alex Virlios en Andrew Sega eerder actief waren in de synthpopscene.

In de eerste luisterbeurt werd mijn aandacht vooral getrokken door Mirrors dat eerder op single is verschenen. Ook Crash and Burn viel op.

De opener The Entrance is kort, donker en dromerig. Mooi, maar geen echt visitekaartje. Open Your Eyes is dat wel. Een nummer met een ritme dat uitnodigt tot dansen. Daarna Hard Things dat een stuk trager is en een meer donkere sfeer heeft.

Mirrors heeft een mooie opzwepende melodie. Hierin hoor ik nog wat van het verleden van de bandleden terug. Het swingt behoorlijk. Last Chance begint licht dreigend en houdt dat gevoel prachtig vast. Het refrein is erg fraai.
De titelsong Masquerade begint als een echte Cure track. Het tempo ligt hoog en met de fijne melodie is dit ook een topper op dit album.

Crash and Burn is een zeer meeslepende track met een fijne melodie. De meezinger op dit album. Dreams is relatief ingetogen en spreekt me ook minder aan. Afsluiter Waiting klinkt wat zakelijk in positieve zin. Lekker strak.

Waardering: 7,4

Over Hallows:

Hallows is een Amerikaanse muziekband die bekend is om hun donkere en sfeervolle muziek. De band bestaat uit twee leden, Vanys en Dom. Hun muziek heeft invloeden van post-punk en darkwave, wat betekent dat ze vaak sombere melodieën, diepe baslijnen en elektronische klanken gebruiken. Hallows maakt nummers die vaak gaan over gevoelens van verdriet, eenzaamheid en hoop. De band werd populair bij liefhebbers van donkere en alternatieve muziek.

Over het album All That Is True:

All That Is True is een album van Hallows, uitgebracht in 2021. Het album bevat nummers met een intense en emotionele sfeer. De teksten gaan over het omgaan met pijn, verlies en persoonlijke groei. De muziek op dit album heeft een mix van melancholische zang en ritmes die doen denken aan de jaren ’80, maar met een modernere klank. Fans waarderen dit album vanwege de diepe gevoelens die het oproept en de donkere, mysterieuze sfeer. Het album laat goed zien wat Hallows als band uniek maakt. Of het een album is voor de echte Darkwave liefhebber is echter de vraag.

De nummers op het album

Out of Time. Dit korte instrumentale intro draagt een haastige dreigende sfeer in zich. (geen score)

All That Is True Dies gaat over verlies en de vergankelijkheid van alles wat belangrijk is. De tekst verkent de pijn van dingen die verdwijnen of eindigen, zelfs als ze ooit waardevol waren. De sfeer is intens, donker en emotioneel geladen en creëert een gevoel van rouw. Een sterk begin (8).

Het nummer Defeated beschrijft een gevoel van verlies en machteloosheid, alsof je geen energie meer hebt om door te gaan. De tekst beschrijft de pijn van steeds opnieuw falen. De sfeer is somber en zwaar, wat het gevoel van moedeloosheid en overgave benadrukt. Aardig maar geen top (6)

Shallow Waters gaat over onzekerheid en het gevoel dat je niet diep genoeg gaat in het leven of relaties. De tekst beschrijft een oppervlakkig bestaan, waar echte verbinding ontbreekt. De sfeer is melancholisch en afstandelijk. (8)

Nothing beschrijft een gevoel van leegte en betekenisloosheid, alsof niets echt belangrijk is of voldoening geeft. De tekst verwoordt dit middels een diepe desillusie met het leven. De sfeer is donker en koud Prettig is de zangeres (7).

Het nummer The Lost Wander gaat over het gevoel verdwaald te zijn, zonder een duidelijk doel of richting in het leven. De tekst beschrijft een zoektocht naar betekenis, maar zonder vaste antwoorden te vinden. De sfeer is mysterieus en melancholisch. De verteller voelt zich verloren in eenzaamheid. Komt licht houterig over (6).

Our Failures gaat over het erkennen van fouten en mislukkingen in het leven. De tekst reflecteert op momenten van falen en de lessen die daaruit komen, maar zonder dat er een oplossing is. De sfeer is somber en heeft zelfreflectie als thema. Mooi(8).

Het nummer Silence van Hallows gaat over het gevoel van eenzaamheid en de leegte die stilte met zich meebrengt. De tekst beschrijft hoe stilte soms zwaar en ongemakkelijk kan zijn, alsof er iets ontbreekt. De sfeer is intens. Prettig tweestemmig (7).

Vervolgens Her Thirst dat gaat over een diep verlangen of honger naar iets dat moeilijk te vervullen is, zoals liefde of betekenis. De tekst verkent een nooit eindigende zoektocht naar vervulling. De sfeer is intens en verlangend (7)

Afsluiter This Instance Makes Us Forget betreft momenten waarop zorgen en pijn even verdwijnen, alsof je jezelf kunt verliezen in het moment. De tekst verkent die tijdelijke ontsnapping aan de werkelijkheid. De sfeer is traag, dromerig en bijna bevrijdend. Niet echt een geslaagde track door de bijzondere instrumentatie (6).

Conclusie en Aanbeveling

Hallows’ album All That Is True is een emotionele reis door gevoelens van verlies, eenzaamheid en hoop. De muziek, met invloeden van post-punk en darkwave, creëert een mysterieuze en melancholische sfeer die bij vlagen diepe gevoelens oproept. Elk nummer brengt een uniek perspectief op persoonlijke worstelingen en reflectie, waarbij thema’s als vergankelijkheid, verlangen en falen centraal staan. Voor fans van donkere, alternatieve muziek is dit album misschien een aanrader. Het laat duidelijk zien waarom Hallows een bijzondere plek inneemt in dit genre. Een album voor wie graag wegdroomt bij intense, sfeervolle klanken en diepgaande teksten.

Waardering 7,0 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de verstilde, schemerige wereld van ambient muziek heeft Hammock met "Asleep in the Downlights" in het jaar 2011 een parel uitgebracht. Dit meesterwerkje, opgesierd door vier onvergetelijke composities, biedt een bovenzinnelijke reis door labyrinten van dromerige klanken.

De opener van het album, "No Agenda," krijgt een verheffende impuls door de vocalen van Steve Kilbey, die een onmiskenbaar aura van diepte en betovering toevoegen. Deze opening zet de luisteraar op een pad van introspectie en oneindige mogelijkheden.

Met "Sinking Inside Yourself" duiken we nog dieper in de etherische nevels van Hammock's universum. Hier vervlechten de zwevende stemklanken zich met de subtiele maar indringende instrumentatie, een ongrijpbare maar diep resonantie creërend binnen de ziel van de luisteraar.

Verdergaand met "Verse for Forgiveness," worden we begroet door de serene doch krachtige vocalen van timEbandit Powles. Deze track dient als een melodieuze smeekbede om clementie, gewikkeld in de zachtheid van vergiffenis en verzoening.

De culminatie van deze auditieve odyssee wordt prachtig vertegenwoordigd door "Parkers Chapel," een epiloog die eer aandoet aan de gehele reis. Het dient als een waardige afsluiting, een plek van reflectie en kalmte na de emotionele en sonische intensiteit die voorafging.

Het geheel, "Asleep in the Downlights," is niet slechts een album; het is een verkenning, een meditatie, die de luisteraar meeneemt naar een wereld voorbij de grenzen van het alledaagse. Elk nummer, elk akkoord, en elke noot resoneert met de onuitgesproken beloften van de nacht en de dromen die ons tijdens de schemer bezoeken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Hammock is een Amerikaanse band die is opgericht in 2003 en die vanaf 2005 aan de lopende band albums uitbrengt. De band heeft twee leden, Andrew Thompson en Marc Byrd. Dit is inmiddels album nummer 18 volgens Discogs hoewel op de eigen site van de band is vermeld dat dit album nummer 11 is. En ook dat is bijzonder want op de eigen album page van de band staan 14 albums vermeld.

Hun stijl laat zich het best omschrijven als Ambient Postrock. De meeste albums zijn onder hun eigen label verschenen (Hammock Music)

Het is het stevigste album tot nu toe van Hammock zo lees ik op hun homepage. De frustraties en ontberingen van de corona pandemie vinden hier blijkbaar hun uitweg. Voor mij is dit het derde album van de band dat ik beluister, na Kenotic (1e album-2005) en Oblivion Hymns (4e album – 2013). Het debuut klinkt in elk geval een stuk meer ambient en datzelfde geldt voor Oblivion Hymns.

Love in the Void kent meer ritme. Zo is er een drum aan de muziek toegevoegd waardoor er een geheel andere sound ontstaat. Deze nieuwe benadering bevalt me wel. Toch vind ik dit album niet slechter of beter dan de eerdere albums. Het is een beetje appels en peren vergelijken. Ook nieuw en bijzonder is de zang in Undoing en Denial of Endings. In momenten staat de muziek niet ver af van de shoegaze van Slowdive. Ook iets voor liefhebbers van The Album Leaf.

Houd je van relaxte muziek met veel atmosfeer probeer dit album dan eens.

Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl

Een misschien wat moeilijk aan een genre te hangen album dit, maar in de meeste nummers klinkt wat mij betreft duidelijk het genre Minimal door. Zeker in Buka dat zomaar door Simeon ten Holt gemaakt zou kunnen zijn. Tevens is er een sterke verbinding met de minimal muziek van Philip Glass en Wim Mertens.

Aangezien ik Canto Ostinato van ten Holt een meesterwerk vind, is dit een album wat mij op het lijf geschreven is. De opener Leaving geeft dit ‘geheim’ nog niet prijs. Gewoon een erg mooi popliedje.

Nest en Letter To Glass sluiten op Buko aan. Mooi die piano met de repeterende melodie.
In het titelnummer Home komen pop en minimal prachtig samen. Een hoogtepunt van het album.
In Zero Hour klinkt zelfs wat postrock door. Maar misschien maak uk het nu te mooi.

Het bezwerende F Major laat goed horen hoeveel controle Hania Rani heeft over haar pianospel. Prachtig hoe het spel dan weer aanzwelt en dan weer ingetogen klinkt.
Over de drie nummers Summer, Rurka en Tennen kan ik kort zijn. Grandioos pianospel. Met wederom dat  onderliggende ritme.

Het album sluit af met twee mooie popliedjes onderbroken door het instrumentale Ombelico. Mooi, maar jammer dat het concept wat wordt losgelaten.

Harvestman is het solo muziekproject van Steve Von Till, een Amerikaanse muzikant bekend als gitarist en zanger van de metalband Neurosis. Met Harvestman verkent hij experimentele en ambient geluiden, waarbij hij elementen van folk, psychedelica en drone combineert. Zijn muziek creëert vaak een atmosferische en meditatieve sfeer, die verschilt van het zwaardere geluid van Neurosis.

In april 2024 bracht Harvestman het album 'Triptych: Part One' uit, het eerste deel van een drieluik dat wordt uitgebracht op specifieke volle manen gedurende het jaar. Het eerste van die albums bevat zeven nummers die een mix van ambient, folk en psychedelische invloeden laten horen. Het gaat hierbij om ‘Pink Moon’, Het albim toont de veelzijdigheid en creatieve diepgang van Steve Von Till als soloartiest.. Op Bandcamp is te lezen dat hij guitars, bass, synths, percussion, stock tank, loops, filters, and more voor zijn rekening neemt.

Het album opent met Psilosynth. Een lang meeslepend nummer met als basis een dreigende ritmesectie met spannende soundscapes. De melodie is meeslepend en betoverend. Met op bas Al Cisneros (van Sleep en Om) (8)
Give Your Heart to the Hawk moet het hebben van een eenvoudig repeterende gitaarmelodie die niet saai wordt door de fraaie spoken word tekst van Robinson Jeffers. (7)

Daarna Coma dat met een sprankelende melodie en zware, donkere soundscapes een hypnotiserende werking heeft. (8)
Psilosynth (Harvest Dub) doet mystiek aan vanwege de oosterse accenten die er in zijn verwerkt. Een fijne trip langs ingetogen soundscapes met wederom Al Cisneros op de belangrijke bas.(7,5)
How to Purify Mercury met spacy soundscapes die een heerlijk ontspannen roes tot gevolg hebben. Het nummer creëert beelden van mezelf zwevend in een ruimteschip, sneller dan het licht, gewichtloos richting een ander sterrenstelsel met daarin een beschaving die nog niet zo ver is als de onze (8).

Nocturnal Field Song klinkt als het werken aan een lopende band, Steeds herhalende geluiden die omhuld zijn door spookachtig klinkende soundscapes maken dit nummer betoverend (8)
Tenslotte het fascinerende Mare and Foal. Een nummer met fonkelende klanken en een serene achtergrond die een fantastisch decor vormt (8).

Conclusie en Aanbeveling
Triptych: Part One van Harvestman is een meeslepend en mystiek album dat je meeneemt op een reis door dromerige soundscapes en diepe ritmes. De combinatie van ambient, folk en psychedelica zorgt voor een hypnotiserende luisterervaring. Het album is perfect voor liefhebbers van experimentele muziek die rust en diepgang zoeken. Vooral Psilosynth en How to Purify Mercury vallen op door hun betoverende sfeer. Een aanrader voor wie van meditatieve en unieke klanken houdt.

Waardering: 7,8

HEALTH, een Amerikaanse band die bekend staat om hun unieke mix van industriële rock en elektronica, heeft recent hun compilatie-album "Selected Works" uitgebracht. De plaat is een fascinerende verzameling van samenwerkingen met verschillende artiesten, wat zorgt voor een dynamische en afwisselende luisterervaring. Hier is mijn uitgebreide review van elk nummer op dit boeiende album.

The Drain (met Bad Omens en SWARM): Dit openingsnummer barst los met een krachtige energie die je meteen bij de kladden grijpt. De samenwerking met Bad Omens en SWARM geeft het nummer een extra laag intensiteit, waardoor het niet alleen een stevige track is, maar ook een uitstekende dansvloer-vuller.

DSM-V: Dit tweede nummer houdt het tempo vast en biedt een prachtige melodie die je niet snel loslaat. De consistentie en de 'bite' van de track zorgen ervoor dat het een blijvende indruk achterlaat.

Dead Flowers (met Poppy): Dit nummer onderscheidt zich door zijn sfeervolle melodie. Poppy's bijdrage voegt een etherische kwaliteit toe, waardoor het nummer zowel dromerig als krachtig aanvoelt.

Hateful (met Sierra): Hier is een nummer dat je zonder twijfel op de dansvloer krijgt. Het straffe tempo en de aanstekelijke beat maken het een van de meest opzwepende tracks van het album.

Feel Nothing: Hoewel dit nummer iets minder energiek is dan de voorgaande tracks, heeft het een melodie die in je hoofd blijft hangen. Het is een perfect rustpunt in het midden van het album.

Children of Sorrow: Dit nummer knalt er weer in met volle kracht. De combinatie van zware riffs en een meeslepende ritmiek maakt het een echt krachtpatser binnen de tracklist.

Cold Blood (met Lamb of God): De samenwerking met Lamb of God levert een indrukwekkend resultaat op. Mooie riffs en krachtige grunts geven deze metal track een ruige rand die liefhebbers van het genre zeker zullen waarderen.

Ashamed: Dit nummer biedt een welkome adempauze. Het is een prachtige ballad met een stevige ondertoon, die zowel rustgevend als emotioneel geladen is.

Body / Prison (met Perturbator): Hoewel dit nummer minder overrompelend is dan de rest, heeft het toch zijn eigen charme. De samenwerking met Perturbator zorgt voor een subtielere, meer ingetogen sfeer.

Judgement Night (met Ghostemane): Het zwarte schaap van het album. Dit nummer voelt wat onsamenhangend aan en lijkt als los zand in vergelijking met de rest van de tracklist. Een teleurstellend einde aan een verder sterk album.

Conclusie: "Selected Works" is een album dat acht nummers lang weet te boeien en imponeren met zijn energie en variatie. De laatste twee nummers vallen echter wat tegen, wat een kleine smet op het geheel vormt. Desalniettemin blijft het een indrukwekkende prestatie van HEALTH, die opnieuw hun veelzijdigheid en creativiteit bewijzen,

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Jimi Hendrix, een naam die synoniem staat met gitaarvirtuositeit en muzikale innovatie, bracht in 1970 het album 'Band of Gypsys' uit. Dit meesterwerk markeert een belangrijke mijlpaal in zijn carrière, waarbij hij zijn muzikale horizon verder verbreedt en samenwerkt met nieuwe bandleden. Het album, opgenomen tijdens liveoptredens in de Fillmore East, weerspiegelt een rauwe energie en spontane creativiteit die kenmerkend zijn voor Hendrix's unieke stijl.

Het openingsnummer 'Who Knows?' trekt de luisteraar direct in een vortex van ritmische complexiteit en melodische genialiteit. De zang fungeert als een extra instrument, verweven in de krachtige groove van de band. Dit nummer zet de toon voor het album en laat direct horen waarom Hendrix een ongeëvenaard muzikant is.

Vervolgens komt 'Machine Gun,' een nummer dat als een sonische aanval op de zintuigen binnenkomt. Hendrix demonstreert hier zijn ongeëvenaarde gitaarkunsten met intense solo's en experimentele klanken. De kracht van dit nummer ligt in zijn emotionele lading en de technische virtuositeit van Hendrix, wat het een van mijn absolute favorieten maakt.

'Changes' is een heerlijk swingend nummer dat het funkgehalte van het album naar voren brengt. De ritmische dynamiek en de soepele baslijnen zorgen ervoor dat dit nummer een feest is voor de oren. Het is onmogelijk om stil te blijven zitten terwijl je naar deze aanstekelijke melodie luistert.

Dan volgt 'Power to Love,' een funknummer waarin Hendrix zijn gitaar een iets ander timbre geeft, wat een verfrissende wending biedt in de luisterervaring. De funky baslijn en de strakke percussie maken dit nummer tot een van de hoogtepunten van het album.

'Message of Love' is een ritmisch en swingend nummer dat de aanstekelijkheid van Hendrix's muziek belichaamt. De groovy gitaarriffs en de krachtige zanglijnen maken dit nummer bijzonder memorabel. Het is een song die je keer op keer wilt horen vanwege zijn energie en levenslust.

Het album sluit af met 'We Gotta Live Together,' waar de band wederom alle virtuoze remmen losgooit. Dit nummer is een ware viering van muzikale genialiteit en samenspel, en het is een perfecte afsluiting van een fenomenaal album. Hendrix en zijn bandleden brengen een overweldigende energie en technische meesterlijkheid die dit nummer tot een van mijn favorieten maken.

'Band of Gypsys' is niet zomaar een album; het is een muzikale reis door de briljante geest van Jimi Hendrix. Elk nummer draagt bij aan een onvergetelijke ervaring die de luisteraar meesleept in een wereld van ritme, emotie en ongeëvenaarde muzikale vaardigheden. Dit album is een must-have voor elke muziekliefhebber en bevestigt Hendrix's status als een van de grootste gitaristen aller tijden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Her Head’s On Fire is een energieke Amerikaanse alternatieve rockband, ontstaan uit leden van bekende groepen zoals Saves the Day en Small Brown Bike. Deze band mixt invloeden van '90s emo, post-hardcore en indierock, en creëert zo een zeer krachtige en meeslepende muzikale ervaring. Hun unieke geluid en gepassioneerde optredens hebben hen een trouwe schare fans opgeleverd. Een van de meest opvallende albums van 2024 is zonder twijfel Strange Desires van deze band. Dit album weet emoties op een indrukwekkende manier te vangen en neemt de luisteraar mee op een diepe muzikale reis vol reflectie.

Het album begint met Cuts, een nummer dat direct een diepe indruk maakt. De melancholische toon wordt versterkt door rauwe muziek, met stevige drumbeats en expressieve zang die de emotionele strijd van het thema perfect weergeven. De intensiteit van dit nummer is meeslepend en zet de toon voor de rest van het album (8).

You're Nothing is zowel intens als reflectief, met krachtige gitaarpartijen en dynamische drumpatronen. Het thema draait om eigenwaarde en identiteitscrisis, en de muziek ondersteunt deze diepgaande overpeinzingen perfect. Dit nummer raakt je echt en zet je aan het denken over je eigen identiteit en waarde (8)

Met Aren't I the Champion duikt de band nog dieper in introspectie en melancholie. De muziek is dynamisch en vol emotie, wat het thema van zelfreflectie en eigenwaarde benadrukt. Dit nummer biedt een moment van zelfbezinning en nodigt uit tot nadenken over persoonlijke groei (8).

Addicts and Habits is een donker en emotioneel geladen nummer. De ritmische en stevige gitaarlijnen dragen bij aan de melancholische sfeer, terwijl de tekst de harde realiteit van verslaving en gewoontes onderzoekt. Dit nummer maakt een krachtig statement en laat een blijvende indruk achter (9).

Better Men Than Me is expressief en melancholisch, met muziek die varieert van ingetogen akoestisch tot intense passages. Het thema van zelftwijfel en de erkenning van persoonlijke tekortkomingen komt hier sterk naar voren. Dit nummer is bijzonder ontroerend en persoonlijk (8)

Het titelnummer Strange Desires is poëtisch en meeslepend, met muziek die varieert van reflectief tot krachtig. Het nummer draait om de complexe en vaak tegenstrijdige gevoelens die mensen ervaren in hun zoektocht naar vervulling en betekenis in het leven (8).

Why Are We Alone is dynamisch en ritmisch, met dynamische riffs en een ritmische structuur die gevoelens van eenzaamheid en verbinding onderzoekt. Dit nummer weet de luisteraar te betrekken bij de emotionele reis van de band (7).

Ruination is donker en intens, met dynamische ritmes. Het thema van de destructieve effecten van persoonlijke en emotionele instortingen komt hier sterk naar voren. Dit nummer is een mij wat tegenvallend onderdeel van het album (6).

While You Sleep is iets minder robuust en relatief rustig, met ingehouden melancholische muziek die momenten van eenzaamheid en reflectie perfect vangt. Dit nummer biedt een moment van rust en introspectie midden in de intensiteit van het album (7).

Het album sluit af met The Rain, een melancholisch maar hoopvol nummer. De dromerige melodieën en krachtige passages creëren een gevoel van verdriet en verlies, maar ook hoop op vernieuwing. Dit nummer is een prachtige afsluiting van een indrukwekkend album (8).

In zijn geheel is Strange Desires een album dat zowel muzikaal als emotioneel diep weet te raken. Her Head’s On Fire laat met dit album zien waarom ze een van de meer interessante bands van het moment zijn.

Waardering: 7,7
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Voor mij de kennismaking met Hey Colossus. Tja en dit is nota bene al het 17e album van deze band uit Londen. En dat dan weer in 19 jaar! Bijna elk jaar een album dus.

Hey Colossus is een Britse band die al sinds 2003 actief is en bekendstaat om hun unieke mix van genres zoals noise rock, post-punk en heavy psychedelia. In de loop der jaren hebben ze een sterke reputatie opgebouwd in de underground muziekscene dankzij hun intense live optredens en constante muzikale evolutie. In 2023 brachten ze het album In Blood uit, een werk dat hun rijpheid als band en hun vermogen om verschillende muzikale invloeden samen te brengen, verder benadrukt.

In Blood is een album dat diepe wortels heeft in noise rock, maar het gaat verder dan dat door elementen van post-punk, shoegaze en zelfs een vleugje psychedelische rock te integreren. Het is donker, rauw en vaak compromisloos, maar tegelijkertijd melodieus en meeslepend.

De nummers variëren van harde, schurende klanken tot meer ingetogen en hypnotiserende melodieën, wat het een gevarieerde luisterervaring maakt. De band heeft een balans weten te vinden tussen hun kenmerkende agressieve geluid en meer verfijnde, melodieuze elementen.

De productie van In Blood is opmerkelijk, vooral gezien de complexiteit van de geluiden die Hey Colossus in hun muziek verwerkt. De mix is helder en krachtig, met elke instrumentale laag die goed naar voren komt zonder dat het geheel te chaotisch of overweldigend wordt. De gitaarpartijen zijn bijzonder goed vastgelegd, met een rijke textuur die zowel rauwheid als subtiliteit in zich draagt. De ritmesectie is stevig en geeft de nummers een solide basis, terwijl de vocalen vaak vervormd zijn, wat bijdraagt aan de ruwe en soms verontrustende sfeer van het album.

Track-voor-Track Analyse

My Name in Blood - Het openingsnummer is misschien wel een van de minder spannende tracks op het album. Het heeft een stevige beat en agressieve gitaren, maar mist de spanning en dynamiek die andere nummers wel bieden. Toch zet het een sterke toon voor wat komen gaat.

I Could Almost Care - Dit nummer brengt een geweldige energie met zich mee, met een opzwepende ritmiek en een melodie die blijft hangen. Het heeft een scherpe bite, en de dynamiek tussen de instrumenten maakt het een van de meer toegankelijke en meeslepende nummers op de plaat.

Perle - Hier laat Hey Colossus hun rauwe kant zien. Het nummer is schurend en compromisloos, met een zwaar, bijna dreigend geluid. De gitaren snijden door de mix heen, en de zang voegt een extra laag van intensiteit toe.

Can’t Feel Around Us - Dit is een van de meer ritmisch gedreven nummers op het album. Het heeft een aanstekelijke groove die het moeilijk maakt om stil te blijven zitten. De opbouw van het nummer is opzwepend, en het blijft een energieke en pakkende luisterervaring.

Curved in the Air - Dit nummer valt op door zijn meezingbaarheid. Het heeft een pakkende melodie die gemakkelijk in je hoofd blijft zitten. Het is een meer toegankelijk nummer in vergelijking met de andere tracks, en het laat de veelzijdigheid van de band zien.

Avalon - Avalon is een ingetogen en hypnotiserend nummer dat een mooie pauze biedt tussen de meer intense tracks op het album. De sfeer is dromerig en introspectief, met zachte, herhalende melodieën die je meenemen in een bijna trance-achtige staat.

TV Alone - Dit is een rauw en rafelig nummer, met een geluid dat lijkt te wankelen op de rand van controle en chaos. De energie is onmiskenbaar en het voelt als een cathartisch moment op het album.

Over Cedar Limb - Dit slotnummer is een hoogtepunt van het album. Het heeft een prachtig, sfeervol intro dat langzaam opbouwt naar een rijke en afwisselende melodie. Het nummer wisselt tussen zachtere en hardere passages, wat een dynamische en meeslepende ervaring oplevert.

Conclusie

In Blood van Hey Colossus is een album dat zowel de oude fans als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Het is rauw en compromisloos, maar bevat ook genoeg melodie en dynamiek om het interessant en toegankelijk te houden. Dit is een album voor liefhebbers van experimentele rock die niet bang zijn voor harde, schurende geluiden, maar ook een waardering hebben voor goed uitgewerkte melodieën en structuren. Als je houdt van muziek die je uitdaagt en meevoert op een intense sonische reis, dan is In Blood zeker een aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziuekkeuze.nl

Het Australische postpunk/coldwave gezelschap HighSchool heeft met hun EP "Accelerator" uit 2024 een bijzonder kunststukje afgeleverd. Hun unieke geluid, dat een perfecte balans vindt tussen melodieuze riffs en donkere zang, verdient nadere beschouwing. Laten we de nummers stuk voor stuk onder de loep nemen.

August 19 opent de EP op een intrigerende wijze. Deze korte maar krachtige track weet meteen een betoverende sfeer neer te zetten. De zang is hier doordrenkt van melancholie, terwijl de riff de perfecte ondersteuning biedt. Het is een nummer dat zijn mysterie behoudt, maar toch toegankelijk blijft.

Doesn’t Matter vervolgt de EP met een energieke noot. De gitaarpartijen zijn hier wederom subliem, en de zangprestaties tillen het geheel naar een hoger niveau. De emotionele diepgang in de vocalen zorgt ervoor dat het nummer blijft hangen. Het is een anthem van rauwe eerlijkheid.

She Took You to Narnia is een meer ingetogen en dromerige track. De melodie is fragiel en teder, als een zachte bries op een zomeravond. Dit nummer ademt een bepaalde nostalgie uit, die je meeneemt naar een andere wereld. De ingetogenheid van de zang maakt het geheel compleet.

Heaven's Gate kiest voor een langzamer tempo en legt de nadruk op het fraaie refrein. Het nummer bouwt langzaam op, met subtiele instrumentale lagen die elkaar aanvullen. Dit zorgt voor een diepe resonantie die blijft hangen, lang nadat de laatste noot heeft geklonken.

Mondo Cane (Redux) sluit de EP af op een sprookjesachtige noot. Het intro en slot zijn magisch, bijna etherisch te noemen. Daartussenin swingt het nummer heerlijk, met een groove die bijna hypnotiserend werkt. Het is een perfecte afsluiter die de luisteraar in een trance achterlaat.

Al met al is "Accelerator" van HighSchool een EP die barst van de creativiteit en emotionele diepgang. Elk nummer draagt bij aan een compleet en samenhangend geheel, waarbij de balans tussen instrumentatie en zang perfect wordt bewaard. Het is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek die zowel intellectueel als emotioneel weet te prikkelen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De band Highspire heeft slechts twee albums uitgebracht. Het debuutalbum Your Everything uit 2004 en Aquatic in 2010 Er is weinig informatie over deze band en de twee albums te vinden.

Vast staat dat het om een vijfmans formatie ging (gaat?) afkomstig uit Philadelphia USA en dat de band in 2000 is opgericht.

Het album "Aquatic" van deze Amerikaanse artiest uit 2010 is een fascinerend muzikaal werk dat mijn aandacht vanaf het eerste nummer vasthield. Dit album brengt een intrigerende mix van shoegaze en dreampop, wat resulteert in een betoverende luisterervaring die zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt.

Het beluisteren van "Aquatic" voelt als het duiken in een diepe oceaan van geluid, waar golven van synths en gitaarlagen samenkomen om een meeslepende ervaring te creëren. De subtiele maar toch prominente baslijnen en de ijle zang vormen de kern van Highspire's sound, die op dit album tot zijn recht komt.

Vanaf de eerste tonen wordt de luisteraar ondergedompeld in een sfeer van melancholie en hoop. De productie is zorgvuldig, waarbij elk nummer zijn eigen unieke sfeer behoudt terwijl het bijdraagt aan het overkoepelende thema van het album. Het is duidelijk dat er veel aandacht is besteed aan zowel de compositie als de uitvoering, wat resulteert in een samenhangend en meeslepend geheel.

Just Begun opent het album met een heerlijke melodie die meteen een sfeer van introspectie creëert. De bescheiden gitaarmuur is mooi verweven in het nummer, waardoor het een subtiele doch indringende start is.

What Lies Before volgt als tweede track en voelt wat minder gruizig aan dan zijn voorganger. En geeft een gevoel van vooruitgang en verwachting Hoewel het niet dezelfde impact heeft, biedt het toch een aangename luisterervaring. Satellite is een wat minder opvallende track op het album. Het blijft bescheiden in zijn opzet, maar weet toch een prettige sfeer neer te zetten die consistent blijft met de algehele toon van het album.

Sunraindown is een van de hoogtepunten van het album. De aanstekelijke melodie blijft hangen en het bijzondere slot van het nummer geeft het een unieke twist die bijblijft. Glacier begint met een geweldige gitaarmuur die meteen de aandacht grijpt. De mooie melodie en dromerige sfeer maken dit nummer tot een van de meest memorabele op het album.

Dusted brengt een meer vrolijke toon in het album. Het contrast met de melancholie van de eerdere tracks zorgt voor een verfrissende afwisseling. Dead by Dawn stelt helaas wat teleur. De gitaren mogen wat luider en krachtiger aanwezig zijn om het nummer meer impact te geven.

All I See Is Blue dient als een overbodig intermezzo. Het voegt weinig toe aan het album en voelt aan als een onderbreking van de flow. Standing on an Empire klinkt weer als vanouds. Het is een traag maar lekker gruizig nummer dat weer de essentie van Highspire's stijl pakt.

It Disappears is ook een trage track maar weet minder te boeien. Het mist de spanning en dynamiek die andere nummers wel hebben. Joke's on You sluit het album af met een fijne melodieuze track. Het is een waardige afsluiter die de luisteraar met een tevreden gevoel achterlaat.

Over het geheel genomen is "Aquatic" een album dat goed inspeelt op de kracht van sfeer en melodie. Highspire weet een coherent geluid neer te zetten dat liefhebbers van het genre zeker zal aanspreken. Ondanks enkele zwakkere momenten blijft het een werk dat de moeite waard is om volledig te doorgronden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In mijn wekelijkse zoektocht naar nieuwe muzikale juweeltjes ontdekte ik de band Hills Like White Lions met hun album Meander. Hoewel het album onder de noemer metal viel, verwachtte ik bij een Duitse, of in dit geval Oostenrijkse, band een meer melodieuze benadering. En inderdaad, dit album past perfect in het (sub)genre progmetal. Het bevat geen grunts en nauwelijks razendsnelle drumpartijen. Discogs classificeert de band dan ook als progmetal/postmetal.

Meander is het tweede album van deze band, opgericht in 2020, en net als hun debuut is dit een conceptalbum in eigen beheer. Het album bestaat uit één lange titel, Meander, verdeeld in zeven delen. Het begint met Coral, dat meer prog dan metal klinkt. In Maelstrom gaat het volume echter flink omhoog. Acadia is een bijna akoestisch intermezzo en Black Tide begint rustig, maar laat niet lang op zich wachten voor de stevigheid toeslaat, wat de band waarschijnlijk het postrock-label oplevert.

De rest van het album blijft duidelijk prog-georiënteerd zonder grunts of hectische drums. Cataract begint met een prachtige stevige riff, echt wauw. Nithil vond ik persoonlijk het minst interessante nummer; het leek even alsof de vonk was gedoofd. Gelukkig laait die in het slotnummer Mondgrau weer op, met een overgang die naadloos en indrukwekkend is.

Ook de albumhoes verdient lof: een intrigerende afbeelding van een maan die lijkt te zijn geland op een grote planeet. Als liefhebber van astronomie prikkelt deze suggestieve afbeelding zeker mijn verbeelding.

Hills Like White Lions levert met Meander een bijzonder album af dat fans van progmetal en postmetal zeker zal bekoren. Het evenwicht tussen rustige, akoestische stukken en zwaardere, energieke passages zorgt voor een boeiende luisterervaring. De band slaagt erin om zonder cliché's binnen het genre te blijven en toch vernieuwend te klinken.

Eerder verschene op www.jorros-muziekkeuze.nl

Hinako Omori - Introductie

Hinako Omori is een artieste met Japans/Britse achtergrond. Ze groeide op in Yokohama, Japan, en verhuisde later naar Londen, waar ze haar muzikale talenten verder ontwikkelde. Hinako is een componist en producer die vooral elektronische muziek maakt met invloeden van ambient en meditatieve klanken. Haar muziek staat bekend om de zachte, dromerige geluiden die de luisteraar tot rust brengen. Ze werkt veel met synthesizers en maakt muziek die soms voelt als een reis door verschillende emoties en landschappen. Hinako Omori werkt ook samen met andere artiesten en is een unieke stem in de hedendaagse muziekwereld.

stillness, softness - Albumintroductie

stillness, softness is een album uit 2023 van Hinako Omori, waarin ze haar kalmerende stijl van muziek voortzet. Het album richt zich op rust en ontspanning, met nummers die zachte, vloeiende geluiden hebben en langzaam opbouwen. Door gebruik te maken van elektronische klanken, omgevingsgeluiden en heldere tonen, wil Omori een gevoel van innerlijke vrede opwekken bij haar luisteraars. Elk nummer is als een meditatieve ervaring die helpt om te ontspannen en los te komen van de drukte van alledag. stillness, softness is een uitnodiging om stil te staan en een moment van rust te vinden.

Over de nummers

1. Opener both directions? voelt rustig en meditatief aan. De klanken zijn zacht vloeiend en mysterieus, waardoor een dromerige sfeer ontstaat. Het is een nummer dat wat heeft van een kerkorgel dat uitnodigt tot ontspanning en reflectie, alsof je langzaam wordt meegenomen in een serene, kalme wereld (8).

2. Het nummer ember heeft een gevoel van warmte en kalmte. De zang lijkt te gaan over innerlijke rust vinden, zoals een gloed die zachtjes brandt. De muziek straalt sereniteit uit, alsof het je uitnodigt om langzaam te genieten van een vredige stilte (8,5).

3. Het nummer Stalactites voelt mysterieus en diep aan, alsof je door een rustige, ondergrondse grot wandelt. De klanken zijn langzaam en bijna echoënd, wat een sfeer van stilte en verwondering creëert. Het nodigt uit tot introspectie en het ontdekken van verborgen emoties (8).

4. Cyanotype Memories gaat over herinneringen die als oude foto’s in je gedachten zijn vastgelegd. De sfeer is nostalgisch en zacht, met een melancholieke ondertoon. De muziek roept het gevoel op van het terugdenken aan dierbare momenten die langzaam vervagen maar toch warm blijven (8,5)

5. Vervolgens In Limbo dat gaat over het gevoel van vastzitten tussen twee werelden of situaties. De sfeer is dromerig, sprankelend en een beetje mysterieus, alsof je zweeft in een tijdloze ruimte. Het klinkt rustgevend, maar ook een beetje verloren, met een zachte spanning erin. (8)

6. Het nummer Epigraph voelt als een introspectieve reis. De tekst lijkt over het begin of een nieuw hoofdstuk te gaan, alsof een verhaal wordt ingeleid. De sfeer is rustig, met een gevoel van ontdekking en het openen van nieuwe deuren (7,5).

7. Het nummer Foundation draait om het vinden van innerlijke stabiliteit en kracht. De tekst verwijst naar het opbouwen van een stevige basis voor jezelf. De sfeer is kalm en versterkend, alsof het nummer je helpt om stevig in je schoenen te staan en vertrouwen te vinden (8).

8. In Full Bloom gaat over groei en volledig tot bloei komen, zowel innerlijk als in het leven. De sfeer is positief en rustgevend, alsof je een mooie, zonnige tuin betreedt. Het voelt als een uitnodiging om jezelf open te stellen en te bloeien. Ook de melodie is bloeiend en de zang betoverend (9)

9. A Structure beschrijft het vinden van orde en vorm in het leven. De tekst lijkt te verwijzen naar het opbouwen van een stevig kader waarin je kunt groeien. De sfeer is georganiseerd en duidelijk aanwezig maar de zang erg zacht alsof het nummer rust en stabiliteit biedt (8).

10. Het nummer Astral heeft een dromerige en bijna buitenaardse sfeer. De muziek voelt licht en ruimtelijk aan, alsof je door de sterren zweeft. Het roept een gevoel van verwondering op, een serene reis door een mystieke, oneindige ruimte vol stilte en licht (7,5).

11. An Ode to Your Heartvoelt warm en liefdevol aan. De sfeer is zacht en geruststellend, alsof het een muzikaal eerbetoon aan het hart en emoties is. Het klinkt als een uitnodiging om met zachtheid en aandacht naar je innerlijke wereld te luisteren. Een beetje te lief…(7)

12. Het nummer .. voelt als een afsluiting of laatste gedachte. De tekst lijkt het einde van een reis of reflectie te markeren, met een gevoel van rust en acceptatie. De sfeer is kalm en beschouwend, alsof je rustig terugblikt en alles laat bezinken De zang komt uit een sprookje (8,5).

13. Het nummer Stillness, Softness belichaamt precies wat de titel zegt: een gevoel van rust en zachtheid. De tekst lijkt te gaan over innerlijke stilte vinden en jezelf omarmen met kalmte. De sfeer is ontspannend en zacht, als een moment van diepe ademhaling en volledige ontspanning. Een wonderschoon slot (9)

Conclusie:

Het album stillness, softness van Hinako Omori biedt een prachtig serene en rustgevende luisterervaring. Elk nummer voelt als een meditatieve reis, waarbij de zachte, dromerige klanken je meenemen naar een plek van innerlijke rust en reflectie. Van de warme sereniteit in "ember" tot de dromerige zweving van "Astral," Omori's muziek roept een diepe, emotionele rust op. Voor liefhebbers van ambient muziek en wie ontspanning zoekt in muziek, is dit album een absolute aanrader. Het is een perfecte soundtrack voor momenten van bezinning en innerlijke kalmte.

Waardering: 8,1 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In mijn onophoudelijke zoektocht naar nieuwe muziekstukken stuitte ik onlangs op het vijfde album "Coat of Arms" van de Britse band Holiday Ghosts. Dit was mijn eerste kennismaking met de groep die zijn roots heeft in Cornwall en bestaat uit vier leden: Katja Rackin op drums en zang, Sam Stacpoole op gitaar en zang, Ben Nightingale op slaggitaar, en Morgan Lloyd-Mathew op bas.

Het album opent met het nummer "Western Daylight", dat een vrolijke toon zet en direct een vergelijking oproept met The Feelies, hoewel deze invloed niet op alle tracks merkbaar is. Dit is ook het geval bij "Big Congratulations", een aanstekelijk lied dat de rest van de dag in je hoofd blijft hangen. Vervolgens brengt "Dead Streets" een uitstekende harmonie tussen de zangstemmen, die samen bijna als één klinken.

"Energy Diet" leeft oprecht zijn naam na, een krachtig nummer waarin de essentie van garagerock duidelijk naar voren komt. Daarna verhoogt "Sublime Disconnect" de intensiteit nog een stapje, met punkinvloeden die door het nummer heen flirten. Het titelnummer "Coat of Arms" is een hoogtepunt met een fantastische melodie en uitmuntende zang, die doet denken aan een tweede versie van The Feelies.

Echter, de korte duur van de nummers laat je soms verlangen naar meer, zoals bij "Tired Eyes", dat een rustiger indiepop geluid introduceert om even bij te komen. "Today’s Headlines" valt wat uit de toon, mist wat scherpte en klinkt ietwat te popachtig. "I’m Still Here" keert terug naar krachtigere gitaren en meer overtuiging.

Het album sluit af met "Shoot for Peace", een nummer met een fijne melodie maar misschien iets te terughoudend gepresenteerd. Concluderend is "Coat of Arms" een genietbaar album dat naar het einde toe wat van zijn kracht verliest, wat jammer is gezien de totale speelduur van slechts iets meer dan 27 minuten. Desalniettemin biedt het album genoeg kwaliteit om te beluisteren en te waarderen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wie van lang uitgesponnen esoterische elektronica houdt is bij Hollie Kennif aan het juiste adres. Muziek die enorm rustgevend is. Muziek waarbij een mens alle zorgen loslaat zo bedwelmend is het.

Dit album is ook goed te gebruiken om bij in slaap te geraken. Zoek de meest ontspannen houding in je bed, zet dit album aan, niet te luid en de muziek voelt als een warme deken om je heen.

Heb je energie nodig, zet het dan wat luider aan. Het beste is om een koptelefoon te gebruiken. Luister in volle concentratie, maar geniet er ook van. Als het album is afgelopen voel je je een stuk fitter.

Het heeft geen zin het album nummer voor nummer te bespreken. Het is een album dat je in zijn geheel in een roes moet beluisteren. Elk nummer lijkt op het vorige, maar is toch weer fraaier.

Niet iedereen zal blij worden van dit album, dit genre. Iets wat ik me goed kan voorstellen. Maar vind je het wel mooi dan zul je merken dat je het regelmatig beluisterd. Om even weg te dromen of om even wat energie te tappen.

Het album We All Have Places That We Miss van Hollie Kenniff is een juweeltje dat me werkelijk heeft betoverd. Vanaf het moment dat ik de eerste klanken hoorde van Shifting Winds, werd ik meegevoerd naar een andere wereld. Het nummer is een etherisch meesterwerk, een zachte bries van geluiden die de ziel strelen en je terugbrengen naar momenten die misschien allang voorbij zijn, maar nooit helemaal zijn verdwenen. De delicate melodieën dansen rond als vallende herfstbladeren, en elke noot draagt een zekere melancholie in zich, alsof het seizoen zelf afscheid neemt.

Kenniff heeft de gave om met haar muziek emoties op te roepen die diep verankerd liggen in onze herinneringen. Salient, bijvoorbeeld, is een perfect voorbeeld hiervan. Terwijl ik naar dit nummer luisterde, voelde ik een golf van weemoed over me heen spoelen. De klanken zijn dromerig, bijna vluchtig, en roepen beelden op van plaatsen die we misschien ooit hebben gekend, maar nu enkel nog als vage schimmen bestaan in onze gedachten. Dit nummer voelde voor mij als een reis door een mistige herinnering, waarbij elke noot een echo is van wat ooit was.

Dan is er Eunoia, een nummer dat aanvoelt als een serenade aan de rust en innerlijke vrede die we allemaal soms zoeken. De muziek lijkt te zweven, als een droom die net binnen handbereik ligt maar toch net buiten bereik blijft. Kenniff weet hier een sfeer te creëren die zowel troostend als reflectief is. Dit nummer bracht me naar een plek van kalmte, een soort innerlijke tuin waar ik even kon ontsnappen aan de hectiek van het dagelijks leven.

Een ander hoogtepunt op het album is Momentary. Dit nummer heeft een betoverende kwaliteit die je direct naar een andere dimensie lijkt te brengen. Het voelde voor mij als een vlucht door tijdloze herinneringen, een plek waar de tijd even stilstaat en je kunt genieten van het moment. De dromerige klanken, subtiel en toch krachtig, gaven me het gevoel dat ik in een zachte bries door mijn eigen herinneringen werd geleid.

Start Where We Are is een nummer dat bijzonder mooi inspeelt op het thema van begin en continuïteit. De muziek voelt als een zachte aanraking, een herinnering dat we altijd opnieuw kunnen beginnen, ongeacht wat er eerder is gebeurd. Het is een oproep om in het moment te leven, om te genieten van het hier en nu, terwijl we toch onze connectie met het verleden behouden.

No End to the Sea is misschien wel het meest meditatieve nummer op het album. Terwijl ik naar dit nummer luisterde, voelde ik me meegevoerd op een eindeloze zee van geluiden, een oceaan zonder horizon waar verloren herinneringen drijven als flessenpost. De melancholie is voelbaar, maar er is ook een zekere rust te vinden in het besef dat sommige dingen altijd onbereikbaar zullen blijven.

Carve the Ruins is een betoverend nummer dat doordrenkt is met melancholie en nostalgie. Het stuk neemt je mee op een introspectieve reis door vervlogen tijden en verloren plekken. Met etherische klanken en zwevende melodieën creëert Kenniff een sfeer die zowel rustgevend als mysterieus aanvoelt. Het nummer lijkt te verkennen hoe we betekenis vinden in wat is achtergelaten, en het verlangen om datgene wat vervlogen is, te koesteren.

Amidst the Tall Grass is een hypnotiserend ambient nummer dat je meeneemt naar een serene, bijna dromerige plek. Het nummer ademt rust en contemplatie, alsof je in gedachten verdwaalt in een uitgestrekt veld vol wuivend gras. De delicate, etherische klanken roepen een gevoel van melancholie en verlangen op, terwijl subtiele melodieën door de lucht zweven. Kenniff slaagt erin een sfeer te creëren waarin je zowel de schoonheid als de eenzaamheid van herinneringen kunt voelen, alsof je in stilte terugblikt op een verloren moment.

Between Dreams is een betoverend nummer dat je meeneemt op een reis door etherische landschappen. Het nummer vangt de delicate balans tussen waken en dromen, waarbij zachte klanken en fluisterende melodieën een sfeer van introspectie en nostalgie oproepen. De muziek lijkt te zweven tussen realiteit en verbeelding, alsof het ons herinnert aan plekken en momenten die we ooit koesterden maar nu vervaagd zijn. Een warme, omhullende klankwereld die je zachtjes omhelst en laat wegdromen

This Division is een nummer dat een gevoel van melancholie en verlangen oproept. Het nummer weeft delicate lagen van ambient klanken samen, waardoor een droomachtige sfeer ontstaat die zowel rustgevend als introspectief aanvoelt. Het lijkt te gaan over de innerlijke strijd van het loslaten en het bewaren van herinneringen. De subtiele melodieën en etherische geluiden nodigen uit tot reflectie en nemen je mee op een emotionele reis.

Het album sluit af met Remembered Words, een nummer dat een gevoel van nostalgie en troost in zich draagt. De etherische klanken zijn als een warme deken die je omhult, terwijl de herinneringen aan woorden die ooit veel betekenden langzaam vervagen, maar nooit helemaal verdwijnen. Kenniff weet de vluchtige emoties van het terugdenken perfect vast te leggen, waardoor dit album een perfecte afsluiting krijgt.

Kortom, We All Have Places That We Miss is een prachtig, introspectief album dat je meeneemt op een reis door herinneringen, verlangens en de ongrijpbare schoonheid van het leven. Hollie Kenniff heeft met dit werk een meesterstuk afgeleverd dat je keer op keer wilt beluisteren, om steeds weer nieuwe lagen van emotie en betekenis te ontdekken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wie Triphop zegt denkt aan Massive Attack of Portishead, maar ook onze zuiderburen hadden een bovengemiddeld goede triphop band in huis. Hoover, later gewijzigd in Hooverphonic.

Ik zeg hadden want de band heeft de triphop-koers inmiddels verlaten, hoewel hum laatste album 'Hidden Stories' wel weer triphop klanken laat horen als ik discogs mag geloven.

De Belgische band Hooverphonic, opgericht in 1995, staat bekend om hun kenmerkende mix van triphop, elektronische muziek en orkestrale arrangementen. Hun debuutalbum "A New Stereophonic Sound Spectacular" uit 1996 is een intrigerende reis door verschillende muzikale landschappen die de luisteraar meeneemt op een sonische ontdekkingstocht.

Vanaf de eerste noten van "Inhaler" is het duidelijk dat dit album niet zomaar een doorsnee verzameling nummers is. Ze geven direct een positiebe vibe. De etherische stem van Liesje Sadonius zweeft moeiteloos boven de complexe, gelaagde instrumentatie die bestaat uit dromerige synthesizers, diepe baslijnen en subtiele percussie. Het nummer bouwt langzaam op naar een climax die zowel bevredigend als verrassend is, waardoor het een perfecte opener is voor wat nog komt.

Vervolgens komt "2Wicky", een track die doet denken aan de donkere, melancholische sfeer van Portishead mede dankzij de prominente sample van Isaac Hayes' "Walk On By". De melodie is prachtig, en de spanning die het nummer opbouwt, houdt je op het puntje van je stoel. Het nummer is een schoolvoorbeeld van Hooverphonic's vermogen om het verleden en het heden te verweven tot een naadloze auditieve ervaring. Het ademt sensualiteit en melancholie, en de zwoele stem van Liesje Sadonius draagt bij aan de betoverende ambiance. Een magnifieke mix van mystiek en muzikaliteit.

"Wardrope" is een nummer dat zich onderscheidt door zijn experimentele geluid en onverwachte wendingen. De mix van akoestische en elektronische elementen zorgt voor een spannend klanklandschap dat blijft intrigeren. Echter. hoewel het een prima track is, haalt het net niet het niveau van de eerste twee nummers. Het mist misschien net dat extra laagje diepgang en intrige dat de voorgangers wel hebben.

"Plus Profond" brengt een swingend ritme met zich mee. Het is een fijne track die je doet meevoeren op een golf van muzikale golven. De subtiliteit van de klanken en de ritmesectie zorgt voor een aangename luisterervaring. De luisteraar wordt meegenomen op een introspectieve reis. Het nummer heeft een bijna filmisch karakter, met rijke texturen en subtiele nuances die steeds nieuwe details onthullen bij elke luisterbeurt.

Dan is er "Barabas", een ritmisch complex nummer dat speelt met dynamiek en structuur. Het begint met een fraai intro en zich ontpopt tot een aanstekelijk nummer. De lyrics, die cryptisch en toch pakkend zijn, worden prachtig ondersteund door de rijke orkestrale arrangementen en de subtiele elektronische elementen De baslijn is prominent aanwezig en zorgt voor een stevige fundering, terwijl de etherische melodieën een contrast vormen dat zowel intrigerend als meeslepend is. De aanhoudende beat en melodie zorgen ervoor dat je wilt blijven luisteren. Het is een nummer dat elke keer dat je het hoort nieuwe lagen en betekenissen onthult, wat bijdraagt aan de blijvende aantrekkingskracht van het album.

"Cinderella" heeft een sprookjesachtige kwaliteit, zowel in de tekst als in de muziek. De delicate arrangementen en de betoverende zang maken dit tot een van de meest opvallende nummers op het album. maar toch weet het mij iets minder te pakken dan de andere nummers. Het mist een beetje de magie die andere tracks wel uitstralen, wat het minder memorabel maakt.

"Nr 9" is een ander hoogtepunt op het album. Met "Nr 9" duikt Hooverphonic dieper in experimentele sferen. Dit instrumentale stuk is zowel mysterieus als betoverend, en toont de veelzijdigheid en het artistieke lef van de band. Het nummer heeft heerlijke rafels en een fraai opgebouwd arrangement dat blijft boeien tot de laatste noot.

"Sarangi" presenteert een erg prettige ritmesectie. Het ritme voert je mee en laat je niet meer los, wat het een van de pareltjes van het album maakt. Het is een exotisch getint nummer dat gebruik maakt van traditionele Indiase instrumenten, wat een unieke en wereldse sfeer creëert. De samensmelting van oosterse klanken met westerse triphop-elementen resulteert in een fascinerende luisterervaring

"Someone" is dromerig en resoneert persoonlijk sterk met mij. Het weet een gevoel van eenzaamheid en verlangen op te roepen dat diep resoneert. Het is een nummer dat je meevoert naar een andere wereld, weg van de dagelijkse beslommeringen.

"Revolver" is een fijne track, maar voelt toch aan als het lelijke eendje op dit album. Het mist de cohesie en het charisma dat de andere nummers wel hebben, wat het een beetje uit de toon laat vallen.

"Innervoice" sluit het album af op een serene en mooie manier. Ook dromerig van aard, biedt het een heerlijk relaxed einde aan een muzikaal avontuur. Het is een perfecte afsluiter die de luisteraar met een voldaan gevoel achterlaat.

De kracht van "A New Stereophonic Sound Spectacular" ligt in zijn veelzijdigheid. Elk nummer biedt iets unieks, van de melancholische tonen van "Cinderella" tot de uptempo beats van "Plus Profond". De productie is consistent en verfijnd, wat getuigt van het vakmanschap van de band en hun producenten. De naadloze overgang tussen verschillende stijlen en stemmingen zorgt ervoor dat het album aanvoelt als een zorgvuldig samengestelde reis in plaats van een willekeurige verzameling liedjes.

Wat Hooverphonic echt onderscheidt, is hun vermogen om emoties over te brengen door middel van complexe muzikale structuren en tekstuele diepgang. De poëtische lyrics en de betoverende melodieën roepen een breed scala aan gevoelens op, van nostalgie en melancholie tot hoop en vreugde. Dit maakt "A New Stereophonic Sound Spectacular" niet alleen een luisterervaring, maar ook een emotionele reis die de luisteraar uitdaagt en inspireert.

In conclusie, "A New Stereophonic Sound Spectacular" van Hooverphonic is een meesterwerk dat de tand des tijds heeft doorstaan. Het album biedt een rijke, gelaagde luisterervaring die zowel intellectueel bevredigend als emotioneel resonant is. Het is een bewijs van de creatieve visie van de band en hun vermogen om muziek te maken die zowel tijdloos als innovatief is.

Eerder verschenen op www.jorros.muziekkeuze.nl

n dit recente album, getiteld "Fake Is the New Dope", etaleert de Belgische formatie Hooverphonic een compendium van sonische geneugten. De openingscreatie, die dezelfde naam draagt als het album, weerspiegelt treffend de zeitgeist met zijn toegankelijke popklanken – een voorbode van de serene auditieve reis die volgt.

Voorts ontpopt "Don’t Think" zich als een zusje in sfeer: soepel en vervaardigd voor momenten van ontspanning. Aldus wordt de luisteraar subtiel meegevoerd naar een oase van rust, een thema dat als een rode draad door het album loopt.

Met "The Best Day of Our Life" wendt de band zich tot een melodie die de ziel streelt, verpakt in een thematiek die resonantie vindt in het menselijke hart. Een lied dat de luisteraar meeneemt op een vlucht door de wolken van nostalgie en dromen.

Daarentegen biedt "And Then I Found You" een ritmisch intermezzo dat mij persoonlijk minder beroert – het neigt naar een overdaad aan popsentiment. "The Night is Long" introduceert een exotisch aroma met een vleugje oosterse mystiek, waardoor het album een mondiale dimensie krijgt.

Mid-album, introduceert "Two Wrongs Right" een filosofische vraag binnen een bevredigend muzikaal kader, terwijl "A Guiding Star at Night" zich ontpopt als een lichtbaken in de duisternis, met een bijzonder beklijvend refrein.

"Someday" en "Por Favor" divergeren enigszins van mijn persoonlijke muzikale voorkeur, de eerste te overladen met pop elementen, de tweede een uitstap naar Spaanse ritmes die niet resoneert met mijn persoonlijke smaak.

"Heatwave" daarentegen, slaat een brug naar actuele thema's, en serveert een klanklandschap dat even plezierig als reflectief is. "I’m Not the Girl to Kill" weet opnieuw een ontspannen sfeer te scheppen, zwevend op een wolk van serene melodieën.

De epiloog, "The United States of Amnesia", slaat een scherpe noot door zijn scherpzinnige titel en onderliggende boodschap, spiegelend aan de actualiteiten die onze dagelijkse levens infiltreren.

In somma, dit album presenteert zich als een weefsel van klanken, dat ondanks een duidelijke koers richting ontspanning, zijn eerdere verfijning deels mist. Desondanks biedt "Fake Is the New Dope" een palet aan emoties en gedachten, verpakt in een muzikaal jasje dat zowel de trouwe aanhanger als de occasionele luisteraar zal bekoren, zij het zonder de diepte van hun vroegere oeuvre volledig te evenaren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Bavarian Fruit Bread van Hope Sandoval & the Warm Inventions, uitgebracht in 2001, biedt een bijzondere luisterervaring. Dit werkstuk van de Amerikaanse artiest bevat een veelvoud aan dromerige melodieën. De composities worden gekenmerkt door een ingetogen kwaliteit, wat het album uitermate geschikt maakt voor momenten van rust

Vanaf het eerste nummer wordt de luisteraar ondergedompeld in een droomachtige ambiance. Sandoval's stem is etherisch en melancholisch, als een zachte bries die door een verlaten landschap waait. De instrumentatie is subtiel en toch rijk aan textuur, met breekbare gitaarpartijen en atmosferische klanken..

Drop opent het album met melodieuze ingetogenheid. De subtiele lagen van klanken en de zachte vocalen van Sandoval creëren een bedwelmende sfeer die onmiddellijk de toon zet voor de rest van het album.

Een van de hoogtepunten van het album is Suzanne. Dit nummer valt op door zijn ingetogen schoonheid en de poëtische teksten die doordrenkt zijn van nostalgie en verlangen. De eenvoudige maar doeltreffende arrangementen met een subtiele xylofoon versterken de emotionele impact van het lied. Sandoval's fluisterende zang en de weemoedige melodieën nemen de luisteraar mee op een introspectieve reis.

Butterfly Mornings is een cover van een nummer uit de film *The Ballad of Cable Hogue*, en Sandoval brengt het met een eerbiedige tederheid. Een subtiele mondharmonica erbij doet mij denken aan de stijl van Bob Dylan. De eenvoudige instrumentatie en haar betoverende zang maken ook dit nummer een van de hoogtepunten van het album.

On the Low introduceert een iets donkerder geluid, met dreunende baslijnen, drums en een meer uitgesproken ritme zonder de delicate balans van het album te verstoren. Het is een afwisseling die de luisterervaring dynamisch houdt. Sandoval's stem blijft echter het middelpunt, leidend door de schaduwrijke geluiden met haar warme, kalmerende toon.

Baby Let Me presenteert een kort maar prachtig gitaarwerkje dat de luisteraar in vervoering brengt. De akoestische klanken zijn warm en intiem, perfect passend bij de ingetogen vocalen van Sandoval.

Feeling of Gaze keert terug naar de ingetogenheid, dit keer met een mooi strijkje dat een extra laag van diepte toevoegt aan de compositie. Het nummer bouwt langzaam op, met subtiele toevoegingen van instrumenten die de intensiteit verhogen zonder de fragiele sfeer te verstoren. De subtiliteit en de fragiele schoonheid van het nummer zijn fraai.

Charlotte is een nummer dat indruk maakt door zijn hypnotiserende ritme en dromerige sfeer. De meer prominente gitaarlijnen en Sandoval's etherische stem zorgen voor een bijzondere ervaring. die zowel kalmerend als betoverend is.

Clear Day biedt een mooie melodie die zich ontvouwt van ingetogen naar een wat krachtiger einde. Dit nummer toont de dynamische bereik van de band en hun vermogen om emoties over te brengen door middel van muzikale contrasten.

Untitled is een ambient aandoend niemendalletje dat een moment van rust en reflectie biedt binnen het album. Het voelt aan als een muzikale pauze, een ademhaling tussen de meer gestructureerde nummers.

De titelsong Bavarian Fruit Bread is een prettige titelsong, hoewel niet spectaculair. Het nummer weerspiegelt de algehele sfeer van het album, met zijn kalme en serene klanken.

Around My Smile sluit het album af in stijl. De zachte melodieën en de rustige vocalen zorgen voor een vredig einde aan een introspectieve muzikale reis.

Conclusie: Bavarian Fruit Bread is een erg prettig album om tot rust te komen, maar voor mij persoonlijk niet een werk om dagelijks te beluisteren. Het ontbreekt daarvoor iets te veel aan energie en elan om een blijvende indruk achter te laten. Hoewel het album zeker zijn momenten van schoonheid heeft, mist het wat van de variëteit die nodig is om het boeiend te houden voor herhaalde luisterbeurten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

N.a.v. mijn stukje over de Neighborhood Brats appte vriend mij een fragment van Hüsker Dü. Aanstekelijke muziek om even alles van je af te schudden zo appte hij. Het fragment was van dit album afkomstig. Hieronder mijn bevindingen.

Hüsker Dü, de band van vrienden Bob Mould en Grant Hart, maar niet echt meer toen dit album is gemaakt. Beide mannen hadden onenigheid en na dit album is de stekker dan ook uit de band getrokken.

Desondanks is dit een fijn album geworden. Met erg aanstekelijke songs. Echt stilzitten is er niet bij. Persoonlijk ben ik meer een Bob Mould fan dan een Grant Hart aanhanger. Als Sugar fan is dat waarschijnlijk niet zo vreemd. De sound van Sugar is in een aantal songs van dit album al duidelijk hoorbaar. Zo is de opener zonder twijfel een Bob Mould compositie. Ook de vocale kwaliteit van Bob Mould heb ik iets hoger zitten.

Op het album is het bijna om en om een compositie van Hart of Mould, behalve Friend You’ve Got To Fall en Visionary (beide van Mould) en No Reservations en Turn It Around (beide ook Mould).

De sterkere songs zijn voor mij dus de Mould nummers, no doubt about it. Ik wil daarmee overigens niet beweren dat de Hart songs slecht zijn! Maar de Mould songs vind ik wat melodieuzer en grijpen je wat meer bij de strot.

Echte punk (waarmee de band destijds groot werd) is op dit album niet meer terug te vinden. Ik was vroeger geen punk liefhebber en heb de band daarom destijds wat links laten liggen. Ook dit album kende ik daardoor niet echt goed. Op zich wel vreemd want de muziek van Hüsker Dü was wel trendsettend.

Favoriete nummers: These Important Years, Ice Cold Ice, Could You Be The On, Tell You Why Tomorrow.

Ik heb het album inmiddels opgenomen in mijn playlists met alternative rock. En het is inderdaad muziek die geschikt is om de dagelijkse sleur even achter je te laten.