Dit album is een solide pop-punk plaat. Niet perfect, maar het heeft genoeg sterke punten om het een plekje te geven in mijn playlists. Het is heerlijk energieke muziek met emotionele teksten.. Yellowcard staat bekend om hun unieke mix van pop-punk en viool, alleen is de viool hier wat minder aan de beurt. Het album voelt soms wat voorspelbaar aan, zonder grote verrassingen.

Het album begint sterk met Awakening, een nummer met snelle gitaarriffs en de kenmerkende viool van Sean Mackin. Het is een vrolijk en krachtig openingsnummer. Ookde rest van de plaat: staat gevuld met opzwepende drums, stevige gitaren en de herkenbare stem van zanger Ryan Key. Daarna volgt Surface of the Sun, een liedje dat wat serieuzer is en gaat over verdriet en het verwerken van verlies. Het is niet het meest opvallende nummer, maar het heeft wel een mooie boodschap.

Always Summer is een vrolijk, zomers nummer dat perfect past bij lange autoritten of luistermomenten maar het blijft een vrij typische Yellowcard-song zonder veel vernieuwing. Voor wie op zoek is naar meer emotie, is Telescope een mooi moment op het album. Ook al blijft ook dit wat binnen de veilige lijnen van hun eerdere werk.

Sommige nummers, zoals Here I’am Alive en Ten. Die voelen wat minder overtuigend aan en blijven niet zo goed hangen als de rest. Ze zijn niet slecht, maar ze vallen een beetje weg tussen de sterkere tracks.
Het titelnummer Southern Air sluit het album af met een emotionele noot. Het gaat over familie, thuis en herinneringen, en het laat een warme indruk achter. Het is een mooie afsluiter met een pakkende melodie.

Al met al is Southern Air een goed album, maar niet zonder zwakke punten. Het heeft een paar echte hoogtepunten, maar ook wat nummers die minder opvallen. Een prima plaat voor fans van het genre, maar geen absolute must-have.

Waardering: 3,6

Awakening -3
Surface of the Sun - 4
Always Summer - 3.5
Here I am Alive - 3
Sleep in the Snow - 4
A Vicious Kind - 3,5
Telescope - 4
Rivertown Blues - 3,6
Ten - 3
Southern - 3,5

Het album 90125', gesmeed in het creatieve vuur van Yes, een Britse rocklegende, markeerde een wedergeboorte in 1983. Deze plaat, als een feniks uit de as herrezen, weerspiegelt een verrassende transformatie in klank en visie, divergerend van hun voorafgaande symfonische rocktradities. Mijn verkenning van dit album ontvouwt zich als een reis door een muzikaal landschap dat zowel vertrouwd als onbekend is.

'Owner of a Lonely Heart', de openingstrack, fungeert als een baken van vernieuwing, een muzikale revolutie die de luisteraar onmiddellijk grijpt met zijn krachtige akkoorden en meeslepende ritmes. Deze compositie, met zijn vernieuwende synthklanken en onvergetelijke gitaarriffs, belichaamt de essentie van de jaren '80 en markeert een radicale stilistische evolutie voor Yes.

Voortbewegend op deze muzikale expeditie, stuit men op 'Changes', een nummer dat een diepe resonantie binnenin mij ontsteekt. De ingenieuze structuur, gecombineerd met de dynamische wisselwerking tussen toetsen en gitaren, creëert een sonisch panorama dat zowel introspectief als uitbundig is. Het is een muzikaal narratief dat spreekt over transformatie en de onvermijdelijkheid van verandering, thema's die tijdloos en universeel zijn.

"Cinema", een instrumentaal stuk, is een ode aan de kracht van muziek zonder woorden. De emotie en energie die de band in deze track legt, is ronduit adembenemend. Het is een kort, maar krachtig moment op het album dat de diversiteit van Yes' muzikale vaardigheden benadrukt.

De albumtitel, '90125', wekt nieuwsgierigheid en speculatie op over zijn betekenis. Deze numerieke benaming, eerder cryptisch, blijkt het catalogusnummer van het album te zijn, een knipoog naar de band's streven naar innovatie, zelfs in de kleinste details. Dit toont de band's toewijding aan originaliteit en het breken met conventies, zowel muzikaal als conceptueel.

Binnen het kader van '90125' bevindt zich 'Leave It', een lied dat speelsheid en ernst kunstig vermengt. De gelaagde vocalen en het ritmische avontuur roepen een sfeer op van zowel nostalgie als vooruitstrevendheid, een echo van de veelzijdigheid die Yes belichaamt. Het is een uitnodiging aan de luisteraar om het onbekende te omarmen, om verder te kijken dan het conventionele.

"Our Song" brengt een gevoel van saamhorigheid en trots. Het is een viering van de band zelf en hun verbondenheid met elkaar en met hun fans. De energie is aanstekelijk, en het laat je achter met een gevoel van verbondenheid.

De reis eindigt met "Hearts", een nummer dat de essentie van Yes belichaamt: complexe arrangementen, emotionele diepgang en een groot muzikaal vakmanschap. Het is een waardige afsluiter van een album dat zoveel meer is dan de som der delen.

Terugblikkend op '90125', onthult zich een album dat niet alleen een artistiek keerpunt voor Yes markeert, maar ook een tijdloze bijdrage aan het rockgenre. De synthese van progressieve rockelementen met elektronische experimenten en popgevoeligheden, resulteert in een werk dat zowel vernieuwend als toegankelijk is. Het is een testament aan de band's vermogen om zichzelf opnieuw uit te vinden, om nieuwe muzikale horizonten te verkennen zonder hun essentie te verliezen. Vergelijken met de 'oude' Yes vind ik moeilijk. Met de 'oude' Yes heb ik duidelijk een meer innige band dan met de Yes van dit album.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze,nl

Dit album kan worden gezien als een heropleving van het klassieke Yes-geluid. Na wat wisselvallige jaren in de jaren ’90 kwam deze plaat als een frisse verrassing. Met deze release leek Yes terug te grijpen naar hun progrock-wortels, maar wel met een moderne draai.

Yes staat bekend om hun complexe arrangementen en muzikale experimenten en The Ladder is daar geen uitzondering op. Dit album heeft echter een meer toegankelijke sfeer dan sommige eerdere albums. De nummers zijn melodieuzer en minder langdradig, wat ze aantrekkelijk maakt voor zowel oude als nieuwe fans..

De productie van het album werd verzorgd door Bruce Fairbairn, die bekend stond om zijn werk met bands als Aerosmith en Bon Jovi. Zijn invloed is merkbaar in de strakke en heldere productie van The Ladder. Helaas overleed Fairbairn kort voor de voltooiing van het album, wat een emotionele impact had op de band. Toch lijkt zijn bijdrage de muziek naar een hoger niveau te hebben getild.

Het album opent sterk met “Homeworld (The Ladder),” een nummer dat nog het meest doet denken aan de klassieke Yes-sound. Het nummer werd zelfs gebruikt als soundtrack voor een videogame, wat de band nieuwe aandacht opleverde in de digitale wereld.

Een ander hoogtepunt is “It Will Be a Good Day (The River),” een melodieuze en positieve track die opvalt door Jon Andersons krachtige vocalen. Het nummer “Lightning Strikes” biedt een verrassend tropisch ritme, iets wat je niet direct zou verwachten van Yes maar het werkt goed.
The Messenger is ook uit de oude doos, vooral door de vocalen van Jon Anderson zijn prachtig evenals het ingetogen slot.

Tenslotte verdient “New Language” een speciale vermelding. Dit nummer combineert complexe structuren en harmonieën met een aanstekelijke energie. Het laat zien dat Yes nog steeds in staat was om progressieve rock op hoog niveau te leveren.

Wat The Ladder onderscheidt van andere albums uit de jaren ’90 van Yes, is de positieve energie die door de nummers heen stroomt. Het album voelt minder zwaar en experimenteel dan bijvoorbeeld Union of Talk. Dit maakt het een goed toegankelijke plaat. Ook voor luisteraars die misschien wat minder bekend zijn met de uitgebreide discografie van Yes.

Conclusie
The Ladder is het bewijs dat Yes ook na jaren nog een creatieve aansprekende plaat kon maken.

Waardering: 3,5

Vandaag op de koptelefoon beluisterd en pas dan komt de schoonheid van dit album tot volle bloei. Deze EP is een meesterwerk van emotionele en meeslepende post-rock. Het album is een trip vol prachtige melodieën, krachtige crescendo’s en diepe gevoelens. Vanaf het begin tot aan de laatste noot word je gegrepen door de rijke klanken en de intense sfeer. Elk nummer krijgt van mij 5 sterren.

De gitaren klinken warm en vol, de violen voegen een extra laag van schoonheid toe, en de drums zorgen voor een stevige ritmische basis. Elk nummer op de EP is lang en uitgebreid, maar saai wordt het nergens. Het voelt alsof je een verhaal beleeft, met pieken en dalen die je emotioneel raken.

Hoewel de EP slechts vier nummers bevat, voelt het als een compleet album. Elk nummer is zorgvuldig opgebouwd en kent momenten van rust, opwinding en pure schoonheid. Het is duidelijk dat de band veel aandacht heeft besteed aan elk detail, wat resulteert in een rijk en gelaagd geluid.

Kortom, Enjoy Eternal Bliss is een tijdloze EP die elke liefhebber van post-rock moet horen. Yndi Halda laat horen dat ze meesters zijn in het creëren van emotionele en betoverende muziek. Voor fans van instrumentale muziek en diepe, gelaagde klanken is dit een absolute must-listen. Een echte aanrader voor wie houdt van muziek die diep raakt en blijft hangen!

Waardering: 5*

Dash and Blast - 5
We Flood Empty Lakes - 5
A Song for Starlit Beaches * - 5
Illuminate My Heart, My Darling! - 5

Dit is een rustige en sfeervolle plaat die zeker zijn sterke momenten heeft, maar niet altijd even spannend is. Maar als je van dromerige indie-rock houdt, dan zit je hier goed. Het album zit vol met kalme melodieën en subtiele instrumentatie, maar het mist soms de energie om echt te blijven boeien.

Het album begint sterk met *Ohm*. Het nummer klinkt warm en de ritmesectie houdt alles lekker strak. Het is een fijne opener die meteen laat horen waar Yo La Tengo goed in is: rustige, maar pakkende muziek. Daarna komt *Is That Enough*, een liedje dat nog wat rustiger is en meer richting pop gaat. Het is een mooi nummer, maar het blijft een beetje in het midden hangen.

Een van de hoogtepunten is *I’ll Be Around*, een nummer dat zowel dromerig als melancholisch klinkt. De zachte gitaar en kalme zang creëren een ontspannen sfeer. De melodie is mooi en de tekst blijft lang in je hoofd hangen. Het is een liedje waar je even bij stil staat. Ook afsluiter *Before We Run* is een favoriet, met een aanstekelijk ritme en een tekst die gaat over verandering en hoop. Het nummer valt op door de toevoeging van blazers en strijkers, wat zorgt voor een rijke en volle sound. Het is het meest toegankelijke nummer op het album.

Wat *Fade* zo speciaal maakt, is de subtiele instrumentatie. Elk nummer zit vol met kleine details, zoals zachte strijkers of rustige gitaarlijnen. De productie is goed gedaan en alles klinkt mooi in balans. Toch voelt het album soms wat te veilig aan. De band lijkt niet echt risico’s te nemen, en dat maakt sommige nummers een beetje saai. Hoewel het album niet veel verrassingen biedt, is het wel een solide plaat die de kenmerkende stijl van Yo La Tengo goed weergeeft.

Kortom, *Fade* is een goed album, maar niet zonder zwakke punten. Het heeft een paar mooie momenten, maar mist soms de energie om echt te blijven boeien. Voor fans van Yo La Tengo is het zeker de moeite waard, maar voor nieuwe luisteraars is het misschien niet meteen een aanrader. Een degelijke plaat, maar niet hun beste werk.

Waardering: 7,2
1. Ohm - 4
2. Is That Enough – 3,5
3. Well You Better - 3
4. Paddle Forward – 3,5
5. Stupid Things – 3,5
6. I'll Be Around - 4
7. Cornelia and Jane – 3,5
8. Two Trains – 3,5
9. The Point of It – 3,5
10. Before We Run- 4

Na ruim 3 jaar weer eens beluisterd en het was opnieuw een bijzondere ervaring, Het album blijft een echte ontdekking voor liefhebbers van experimentele en psychedelische muziek. Dit album neemt je mee in een doolhof vol diepe klanken, dromerige sferen en intense emoties. Vanaf het begin tot het einde hoor je dat Yoo Doo Right hun eigen geluid hebben. De nummers zijn gemiddeld van lengte en meeslepend, maar nooit saai. De gitaren zijn zwaar en hypnotisch, de bas is diep en de drums zorgen voor een stevige ritmische basis. De weinige zang past perfect bij de sfeer van de muziek: soms dromerig, soms intens, maar altijd vol gevoel.

Je hoort invloeden van post-rock, shoegaze en psychedelische muziek, maar het klinkt altijd origineel en eigen. Het is muziek die je moet voelen, niet alleen horen. Een hoogtepunt van het album is het titelnummer *Don’t Think You Can Escape Your Purpose*. Dit nummer is een perfect voorbeeld van hoe de band spanning en emotie opbouwt. Het begint rustig, maar groeit uit tot een krachtige climax.

*Don’t Think You Can Escape Your Purpose* is een indrukwekkend en meeslepend album dat liefhebbers van hypnotiserende, gelaagde muziek zeker zal aanspreken. Yoo Doo Right laat horen dat ze perfect begrijpen hoe ze spanning en emotie kunnen opbouwen zonder zich aan standaard songstructuren te houden. Dit album is een aanrader voor wie houdt van muziek die zowel dromerig als intens is. Een echte must-listen voor fans van diepe, experimentele klanken!

Waardering: 4*

1. A Certain Sense of Disenchantment – 3,5
2. 1N914 - 4
3. Marché des Vivants – 3,5
4. The Moral Compass of a Self-Driving Car - 4
5. Don't Think You Can Escape Your Purpose - 4
6. Join, Be Curst - 4
7. Presto Presto, Bella's Dream – 3,5
8. Black Moth - 4

De Canadese dreampopformatie You’ll Never Get to Heaven, gevormd door Alice Hansen en Chuck Blazevic, navigeert op een betoverende wijze door het muzikale landschap. Hun sonische identiteit is doordrenkt van etherische melodieën en subtiele texturen, die een ongrijpbare pracht uitstralen. Met een minimalistische aanpak vervaagt het duo de grens tussen geluid en stilte, wat resulteert in een delicate balans van melancholie en sereniteit.

De EP Adorn uit 2014 blijft trouw aan You’ll Never Get to Heaven’s kenmerkende stijl, maar verrijkt de luisterervaring door complexere en verfijndere geluiden toe te voegen. Het album voelt aan als een uitnodiging om je onder te dompelen in een introspectieve droomwereld, waar tijd en ruimte hun grip verliezen. De productie is minutieus en gedetailleerd, met elk geluid dat resoneert vanuit een plek van diepe emotionele betekenis.

Het openingsnummer Caught in Time, So Far Away roept meteen een gevoel van nostalgie en fragiliteit op. De melodie, eenvoudig maar prachtig vormgegeven, straalt een dromerige sfeer uit, versterkt door lichte, gruizige klanken en subtiele galm. De achtergrondgeluiden, zorgvuldig verweven in de mix, voegen extra diepte toe en versterken het tijdloze gevoel.

By This River betovert door zijn sprankelende eenvoud. De zang, subtiel en etherisch, zweeft boven uitgestrekte klanklandschappen en ademt een serene eenzaamheid uit. Het nummer voert je mee op een zachte stroom van gedachten en herinneringen, zonder enige haast.

Unravel is het meest etherische stuk op de EP. Ondanks de korte duur, transporteert het je naar een andere wereld. Het heeft een vluchtige kwaliteit die zowel licht als diepgaand aanvoelt, als een ademhaling die zich uitstrekt tot een eeuwigheid.

Met het titelnummer Adorn duikt het duo dieper in betoverende sferen. De hypnotiserende ritmes en prachtige zang creëren een bijna trance-achtige staat. Het nummer heeft een onmiskenbare schoonheid die je volledig in zijn greep houdt, een ervaring die zowel verlichtend als verontrustend is.

Enfantillages Pittoresques: Berceuse doorbreekt de vloeiende sfeer van de EP met een kort piano-intermezzo. Hoewel het een rustmoment biedt, voelt het enigszins als een vreemde eend in de bijt. Het nummer slaagt er niet in de magische ambiance van de andere tracks vast te houden, hoewel het op zichzelf aangenaam is.

Tot slot sluit Closer de EP af met prachtige ambient soundscapes die lichtjes gruizig en heerlijk ontspannend zijn, maar helaas slechts kort duren. Het nummer biedt een passende afsluiting voor de dromerige reis die de EP biedt. De klanken vloeien samen in een vredige, bijna meditatieve staat, die de luisteraar zachtjes terugvoert naar de werkelijkheid.

Kortom, Adorn is een album dat You’ll Never Get to Heaven’s vermogen toont om muziek te maken die zowel ongrijpbaar als diep emotioneel is. De EP neemt je mee op een sonische reis die de grenzen van het bekende overschrijdt en je achterlaat met een gevoel van diepe introspectie en verwondering.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Soms hoor je in de winter een album dat aanvoelt als een warme zomerdag. Between Places, het debuutalbum van de Noorse band Young Dreams uit 2013, is precies zo’n plaat. De muziek is dromerig, kleurrijk en zit vol sprankelende melodieën die je meteen in een goed humeur brengen. Voor als je van zonnige popmuziek houdt met een vleugje indie en psychedelische invloeden.

De nummers zijn rijk aan warme synthesizers, lichte gitaarlijnen en vrolijke percussie. De zang zweeft als een wolk boven de muziek, met harmonieën die doen denken aan de Beach Boys, maar dan in een modern jasje..

Het album opent sterk met Footprints, een nummer dat meteen de sfeer zet. De warme zang en volle instrumentatie zorgen ervoor dat je je op een zonnig strand waant. Dit dromerige gevoel blijft de hele plaat hangen. Daarna volgt Wounded Hearts Forever, een nummer dat een blauw sterretje krijgt. Vervolgens Fog of War, een wat rustiger nummer, waarin pop en indie mooi samenkomen. The Girl That Taught Me to Drink and Fight laat in bijna 11 minuten de veelzijdigheid van de band zien. Through the Turnstiles heeft een klassieke noot

Wat Between Places zo bijzonder maakt, is de rijke instrumentatie en de zorg waarmee elk nummer is opgebouwd. Je hoort lagen van gitaren, strijkers, blazers en elektronische elementen, allemaal perfect in balans. Hierdoor blijft de muziek fris en verrassend, en ontdek je bij elke luisterbeurt weer nieuwe details. Soms hoor je klassieke orkestrale invloeden, dan weer tropische ritmes of elektronische geluiden. Dit maakt het album avontuurlijk en boeiend van begin tot eind.

Young Dreams laat met Between Places zien dat ze een band zijn met een bijzondere stijl en veel creativiteit. Dit album is perfect voor iedereen die houdt van dromerige, melodieuze pop met een avontuurlijk randje.

Waardering: 3,5
1. Footprints - 3,5
2. Wounded Hearts Forever - 4
3. Fog of War – 3,5
4. First Days of Something - 3
5. When Kisses Are Salty - 4
6. Dream Alone, Wake Together – 3,5
7. The Girl That Taught Me to Drink and Fight – 4
8. Through the Turnstiles – 3,5
9. Young Dreams - 4

Young Magic is een muziekgroep uit Australië. De band werd opgericht door Isaac Emmanuel, die samen met andere muzikanten muziek maakt die invloeden haalt uit verschillende landen en culturen. Hun muziek is een mix van elektronica, psychedelische beats en wereldmuziek, wat zorgt voor een bijzondere sfeer. Het album Melt uit 2012 was hun debuut en laat goed horen hoe veelzijdig en creatief deze band is.

Dit album laat je alle uithoeken van de wereld beleven. Het is een verzameling van nummers waarin je invloeden van allerlei culturen hoort. Vanaf de eerste track, “Sparkly”, wordt dat meteen duidelijk. Een fraai nummer met dromerige zang, gelaagde elektronica en ritmische beats die zorgen voor een hypnotiserende sfeer.

Het lijkt alsof je zelf aan het reizen bent terwijl je naar Melt luistert. Vooral het nummer “Slip Time” laat dat goed horen, met zwoele zang en een ritmische onderlaag die doet denken aan Afrikaanse invloeden.

Melt is een fraai debuut dat laat horen hoe creatief en avontuurlijk Young Magic is. Het is geen album dat je zomaar op de achtergrond draait; je moet er echt voor gaan zitten om alle ins en outs te ontdekken. Voor liefhebbers van dromerige, grensverleggende muziek is Melt absoluut een aanrader.

Sparkly - 3,5
Slip Time - 4
You with Air - 3
Yalam - 3
Jam Karet - 3,5
Night in the Ocean - 4
Watch for Our Lights - 3,5
The Dancer - 3
Cavalry - 3,5
Sanctuary - 3,5
Drawing Down the Moon - 3

Young Prisms is een 2e generatie shoegaze band uit San Francisco USA. Hun muziek is te karakteriseren als psychedelische shoegaze. Opgericht rond 2009 door Matt Allen, Giovannio Betteo, Stefanie Hodap en Jordan Silbert.

In 2009 kwam hun eerste EP uit. Vervolgens een album in 2011 en dit album in 2012. Recent is een derde album uitgebracht. Muziek die mij wat doet denken aan de band Pinkshinyultrablast. De eerste releases van de band klonken nog wat onvolwassen maar op dit album klinken de nummers erg degelijk. Het geheel klinkt wat minder gruizig en de zang verdampt daardoor veel minder tussen het gitaargeweld.

Waar sommige 2e generatie shoegaze band wat vernieuwend waren is de muziek van Young Prisms een retrospectie van de shoegaze uit de jaren 90. Met name de invloed van de muziek van Slowdive is goed hoorbaar.

Voorlopig het beste wat Young Prisms gemaakt heeft, maar hun laatste release moet ik nog beluisteren.

Youth Lagoon is het muzikale project van Trevor Powers, een Amerikaanse muzikant die bekendstaat om zijn dromerige, experimentele geluiden. Na een korte pauze in zijn carrière keerde Powers in 2023 terug met het album Heaven Is a Junkyard. Dit album markeert een nieuwe fase in zijn muzikale reis, waarin hij zich nog verder verdiept in introspectieve thema's en zijn geluid een nieuwe richting geeft.

Heaven Is a Junkyard laat zich moeilijk in één enkel genre vatten. Het album verkent een eclectische mix van indie rock, psychedelische pop en ambient met subtiele invloeden van folk en elektronische muziek. Het resultaat is een uniek geluid dat zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt. Powers combineert melancholie met hoop, wat het album een intrigerende spanning geeft. De producties zijn zorgvuldig opgebouwd, waarbij elke laag van het geluid bijdraagt aan de emotionele diepgang van de nummers.

De productie van Heaven Is a Junkyard is van hoge kwaliteit. Trevor Powers, die zelf een groot deel van de productie op zich heeft genomen, weet perfect hoe hij een balans moet vinden tussen lo-fi esthetiek en kristalheldere geluidslagen. De mix is rijk aan detail, waarbij subtiele geluidseffecten en achtergrondgeluiden bijdragen aan de dromerige sfeer van het album. De mastering is strak, zonder dat de dynamiek verloren gaat. Elk nummer klinkt levendig en meeslepend, wat bijdraagt aan de luisterervaring.

Nummers op het Album:
Rabbit (3:36)
Het album opent met Rabbit, een nummer dat meteen de toon zet voor de rest van het album. De zwevende synths en zachte zang van Powers creëren een hypnotiserende sfeer. De melodie is aanstekelijk en beklijvend. De tekst behandelt thema's van verloren onschuld en verlangen, wat goed samengaat met de melancholische melodie. De subtiele piano is de kers op de taart

Idaho Alien (3:23)
Idaho Alien heeft een wat meer uptempo vibe, met een ritmisch gitaarspel dat doet denken aan vroege indie rock. De productie is hier iets rauwer, maar dat past perfect bij de thematiek van vervreemding en ontheemding die in de tekst naar voren komt. De sfeer is meeslepend maar ook relaxed

Prizefighter (2:41)
Een van de kortere nummers op het album, Prizefighter, valt op door zijn simpele maar doeltreffende melodie. Het nummer heeft een nostalgisch gevoel, met teksten die reflecteren op verloren dromen en de strijd om je plek in de wereld te vinden. Het is zo’n nummer dat je heerlijk over je heen voelt rollen

The Sling (3:33)
The Sling is misschien wel het meest introspectieve nummer van het album. De productie is minimalistisch, met een focus op de zachte pianoklanken en Powers' kwetsbare zang. Dit nummer voelt aan als een emotionele ontlading, waarbij de luisteraar diep wordt meegesleept in de persoonlijke wereld van de artiest.

Lux Radio Theatre (2:44)
Dit nummer is een eerbetoon aan de gouden eeuw van de radio, maar met een moderne twist. De productie is hier experimenteel, met gebruik van vervormde geluiden en onverwachte melodiewendingen. Het resultaat is een boeiend nummer dat nostalgie en innovatie combineert.

Deep Red Sea (3:24)
Deep Red Sea brengt een donkerdere sfeer met zich mee. De zware baslijn en de trage, slepende beat creëren een dreigende atmosfeer. De tekst spreekt over verraad en verloren liefde, wat het een van de meer emotioneel geladen nummers op het album maakt.

Trapeze Artist (3:30)
Dit nummer is speelser van toon, met een ritmische structuur die doet denken aan een wals. De tekst beschrijft het leven als een trapeze-act, waarbij evenwicht en risico centraal staan. De instrumentatie is rijk en gevarieerd, met gebruik van strijkers en blazers die het nummer een theatraal gevoel geven.

Mercury (4:13)
Mercury is een van de meest atmosferische nummers op het album. De dromerige synths en echoënde zanglijnen creëren een bijna etherische sfeer. De tekst is cryptisch en poëtisch, wat de mystieke sfeer van het nummer versterkt. Het refrein is hemels.

Little Devil from the Country (2:41)
Dit nummer keert terug naar een meer folk-georiënteerde stijl, met een akoestische gitaar en eenvoudige percussie. Het heeft een rustiek gevoel, maar de teksten zijn allesbehalve eenvoudig, met thema's van schuld en verlossing die erin verweven zitten.

Helicopter Toy (4:48)
Het album sluit af met Helicopter Toy, een langzamer nummer dat de luisteraar meevoert op een laatste melancholische reis. De productie is hier weelderig, met lagen van synthesizers en een drijvende baslijn. De tekst is introspectief, reflecterend op jeugdherinneringen en het verstrijken van de tijd.

De teksten op Heaven Is a Junkyard zijn poëtisch en vol emotie. Trevor Powers toont zijn talent als tekstschrijver door diepgaande en vaak persoonlijke onderwerpen te verkennen, zoals verlies, vervreemding en de zoektocht naar betekenis. Elke melodie is zorgvuldig opgebouwd, met een sterke nadruk op sfeer en emotie. De melodieën zijn soms eenvoudig, maar altijd effectief in het versterken van de teksten.

Conclusie: Een Meesterwerk voor de Gevoelige Ziel!
Heaven Is a Junkyard is een album dat je niet zomaar op de achtergrond draait. Het is een diepgaande muzikale ervaring die vraagt om aandacht en introspectie. Voor liefhebbers van dromerige, experimentele muziek is dit album een absolute aanrader. Het is een werk dat zowel door zijn productie als zijn thematiek indruk maakt, en het zal ongetwijfeld resoneren met iedereen die op zoek is naar muziek die verder gaat dan de oppervlakte.

In het kort, als je houdt van muziek die zowel melancholisch als hoopvol is, dan is Heaven Is a Junkyard een album dat je zeker moet beluisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album *Eighty One* uit 2012 van de Amerikaanse formatie Yppah is een fijne plaat om naar te luisteren. Het is een mix van elektronische muziek, rock en een triphop. Het klinkt relaxed en dromerig. Yppah is het project van producer Joe Corrales Jr..

Wat ik leuk vind aan dit album, is dat het lekker meeslepend is. De nummers hebben een goede flow en passen goed bij elkaar. Het geeft afwisseling tussen rustige en wat energiekere momenten. De elektronische beats zijn niet te hard, en de gitaren zorgen voor een warme sfeer. De combinatie van elektronische geluiden en echte instrumenten is prettig en de drums en baslijnen geven het een ritmisch karakter.

Een paar nummers vallen extra op. Bijvoorbeeld *Film Burn*, dat meteen een goede sfeer neerzet. Het heeft een fijne beat en klinkt alsof het uit een film komt. De samenwerking met zangeres Anomie Belle maakt dit nummer extra speciaal. Haar zachte, dromerige stem voegt emotie en diepte toe aan de muziek. Ook *Blue Schwinn* is een mooi nummer, met een relaxte vibe en leuke melodieën. Het is perfect om even bij weg te dromen. *Three Portraits* is een ander hoogtepunt, waar Yppah laat zien hoe goed hij kan spelen met sfeer. Een nummer met wat meer karakter en een bite .

Toch vind ik het album niet overal even sterk. Sommige nummers zijn wat te langzaam of blijven een beetje hangen. Hierdoor verlies ik soms mijn aandacht. Het is niet altijd even spannend en dat maakt het minder geschikt voor luisteraars die wat meer energie willen. Hoewel het album een sterke en sfeervolle sound heeft, voelt het soms ook wat te veilig aan. Veel nummers hebben dezelfde dromerige stijl, waardoor er weinig echte verrassingen zijn. Dit maakt het echter wel perfect als achtergrondmuziek. De productie van het album is wel goed. Alles klinkt helder en de instrumenten zijn mooi in balans. Yppah laat zien dat ze goed kunnen samenwerken en een eigen geluid hebben. De bijdrage van Anomie Belle als zangeres op een viertal nummers is een fijne toevoeging.

*Eighty One* is een album dat vooral geschikt is voor een rustige avond of een moment waarop je even wilt ontspannen. Als je van elektronische muziek met een vleugje rock houdt, is dit zeker een aanrader. Het is niet perfect, maar wel een fijne luisterervaring. Voor fans van artiesten zoals Tycho of Bonobo is dit album zeker de moeite waard. Ik geef het een 7.

1. Blue Schwinn – 3,5
2. D. Song – 3,5
3. R. Mullen - 4
4. Film Burn – 3,5
5. Never Mess with Sunday - 3
6. Happy to See You – 3.5
7. Soon Enough - 3
8. Paper Knife - 3
9. Golden Braid – 3,5
10. Three Portraits - 4
11. Some Have Said – 3,5

Heerlijke oosters klinkende Ambient op basis van Electronica. Voor mij een eerste kennismaking met deze muzikante die al twee albums heeft uitgebracht en vijf EP's waaronder deze. Het doet me wat denken aan het album The Concerts in China van Jean-Michel Jarre uit 1982. Een album dat me na aan het hart ligt mede omdat mijn vrouw daarop ooit heeft meegedaan aan een (jazz)balletvoorstelling in de Oosterpoort in Groningen.

Yu Su, een in China geboren en in Vancouver gevestigde artiest, heeft in 2023 opnieuw indruk gemaakt met haar nieuwste EP I Want an Earth. Deze EP biedt een verfrissende kijk op elektronische muziek, waarbij ze haar kenmerkende stijl van experimentele geluiden en ambient melodieën combineert met invloeden uit verschillende muzikale genres. Met een speelduur van ongeveer 19 minuten en vier zorgvuldig samengestelde nummers, weet Yu Su haar luisteraars mee te nemen op een unieke muzikale reis.

Algemene Stijl van het Album

I Want an Earth laat duidelijk zien dat Yu Su een meester is in het vermengen van verschillende muziekstijlen. De EP combineert elementen van ambient, downtempo, elektronische muziek en zelfs invloeden uit traditionele Chinese muziek. De nummers zijn complex en gelaagd, met zorgvuldig geconstrueerde beats die een etherische sfeer creëren. Yu Su staat bekend om haar vermogen om omgevingsgeluiden in haar muziek te verweven, wat ook in dit album sterk aanwezig is. Deze mix van genres maakt het album zowel toegankelijk voor een breder publiek als interessant voor diegenen die houden van diepgaande muzikale exploratie.

Productie en Geluidskwaliteit

De productie van I Want an Earth is van hoog niveau, wat niet anders verwacht kan worden van een artiest als Yu Su. De geluiden zijn helder en goed uitgebalanceerd, met een sterke nadruk op detail. Elke laag in de muziek is zorgvuldig geplaatst, waardoor een ruimtelijk gevoel ontstaat dat de luisteraar omhult. De baslijnen zijn rijk en vol, terwijl de hogere frequenties subtiel en verfijnd blijven. De mastering van de EP is eveneens uitstekend, waardoor elk nummer in zijn volle glorie naar voren komt zonder dat er frequenties verloren gaan.

Track 1: I Want an Earth (6:02)

Het titelnummer I Want an Earth opent de EP op een krachtige manier. Het nummer begint met een atmosferische opbouw, met dromerige synthesizers en subtiele percussie. De langzame, pulserende beat geeft het gevoel van een reis door een uitgestrekt, mystiek landschap. De melodie is hypnotiserend, met een herhalend motief dat geleidelijk evolueert en nieuwe elementen introduceert naarmate het nummer vordert. De invloeden van ambient en downtempo zijn duidelijk hoorbaar, maar het is de subtiele integratie van traditionele instrumenten die dit nummer echt bijzonder maakt. Het nummer roept een gevoel van introspectie op, alsof je wordt uitgenodigd om je eigen plaats in de wereld te heroverwegen.

Track 2: Counterclockwise (4:47)

Counterclockwise is een energiek nummer dat de luisteraar meteen in beweging brengt. Het ritme is uptempo en heeft een bijna dansbare kwaliteit, met een strakke beat die wordt aangevuld door scherende synths en diepe bassen. De structuur van het nummer is repetitief, maar op een manier die je in een trance kan brengen. Hier toont Yu Su haar vaardigheid in het creëren van ritmes die zowel complex als toegankelijk zijn. Hoewel het nummer geen zang bevat, is het melodische werk interessant genoeg om de aandacht vast te houden. De klanken in dit nummer lijken geïnspireerd door het technogenre, maar ze worden op zo'n manier verwerkt dat ze uniek en fris aanvoelen.

Track 3: Manta y Menta (4:09)

Manta y Menta brengt de energie weer iets naar beneden en introduceert een meer experimentele en organische sound. Het nummer begint met zachte klanken van een akoestisch instrument, mogelijk een guzheng, die vervolgens worden samengesmolten met elektronische elementen. De combinatie van traditionele en moderne geluiden is iets wat Yu Su meesterlijk beheerst. De melodie is rustgevend, bijna meditatief, en het tempo is veel langzamer dan de voorgaande tracks. Dit geeft de luisteraar de ruimte om echt in de muziek te zinken. Het nummer heeft een zomers, tropisch gevoel, wat het perfect maakt voor ontspannen luistermomenten. De details in de percussie zijn bijzonder opvallend, waarbij elk klein geluidje bijdraagt aan de rijkdom van de compositie.

Track 4: Pardon (3:48)

De EP sluit af met Pardon, een nummer dat zich onderscheidt door zijn minimalistische benadering. Het begint met een eenvoudige melodie op de piano, die langzaam wordt vergezeld door subtiele elektronische texturen. Dit nummer heeft een melancholieke ondertoon, met een gevoel van afscheid dat door de hele compositie heen sijpelt. De keuze voor een ingetogen finale is gedurfd, maar het werkt perfect om de EP af te ronden. De productie is hier bijzonder helder, met veel ruimte tussen de noten, waardoor elk detail goed tot zijn recht komt. Het is een mooi contrast met de meer gelaagde en ritmische nummers eerder op de EP, en laat de veelzijdigheid van Yu Su zien.

Conclusie

I Want an Earth is een indrukwekkende EP die laat zien waarom Yu Su een van de meest interessante artiesten in de elektronische muziekscene is. Haar vermogen om verschillende muzikale invloeden samen te brengen in een coherent geheel is bewonderenswaardig. De productie is van topkwaliteit en elk nummer biedt iets unieks. Voor liefhebbers van elektronische muziek die graag dieper in de lagen van geluiden duiken, is dit album een absolute aanrader. Het is een introspectieve en toch toegankelijke reis door verschillende muzikale landschappen, perfect voor zowel individuele luisterervaringen als voor het instellen van een sfeer in elke ruimte.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Glow & Behold van de Britse band Yuck uit 2013 is een plaat die mij helaas niet helemaal overtuigt. Zelfs als je van indie- en shoegaze-muziek houdt zo als ik, zou dit album misschien iets voor me kunnen zijn, maar het mist vooral in het tweede deel de kracht en originaliteit om echt indruk te maken. Het heeft wel een paar mooie momenten aan het begin.

Het album begint met Sunrise in Maple Shade, een nummer dat rustig en dromerig klinkt. Het is niet slecht, maar het trekt niet meteen mijn aandacht. Daarna komt Out of Time, een liedje dat wat meer energie heeft, en voor mij de favoriet van het album is. Het voelt alsof de band probeert om hun oude sound vast te houden, maar het lukt niet helemaal om de luisteraar mee te nemen.

In het vervolg haalt alleen Rebirth dit zelfde niveau. Verder zijn Lose My Brath en Middle Sea het noemen waard. Na Rebirth gaat het alleen maar bergafwaarts. Wat Glow & Behold vooral tegenwerkt, is mijns inziens het gebrek aan energie en originaliteit. Veel nummers klinken hetzelfde en blijven hangen in een soort saaie middenmoot. De band lijkt te worstelen met het vinden van een richting, en dat hoor je aan de muziek. Het album mist de spanning en spontaniteit van hun debuut, en dat is jammer.

Kortom, Glow & Behold is een album dat niet heel slecht is, maar mij ook niet echt boeit. Het heeft een paar redelijke nummers, maar mist de kracht en originaliteit om echt indruk te maken. Voor fans van Yuck is het misschien nog wel leuk, maar voor nieuwe luisteraars is het niet echt een aanrader.

Waardering: 3

Sunrise in Maple Shade - 3
Out of Time - 4
Lose My Breath - 3,5
Memorial Fields - 3
Middle Sea - 3,5
Rebirth - 4
Somewhere - 3
Nothing New - 2,5
How Does It Feel - 3
Twilight in Maple Shade (Chinese Cymbals) - 3
Glow & Behold - 3

Yuck is een Britse band die bekendstaat om hun mix van noise pop en alternatieve rock. Ze zijn opgericht in 2009 en maakten snel indruk met hun energieke geluid en rauwe gitaren. De muziek van Yuck doet denken aan de jaren ’90, met invloeden van bands zoals Dinosaur Jr. en Sonic Youth. Hun debuutalbum, Yuck, kwam uit in 2011 en kreeg veel positieve reacties van zowel fans als critici. De band combineert harde, gruizige gitaren met dromerige melodieën. Yuck is een aanrader voor liefhebbers van stevige rock met een nostalgische toon.

Het debuutalbum van Yuck, simpelweg Yuck genoemd, is een muzikale reis met ups en downs. Een aantal songs zitten vol rauwe energie en nostalgie. En die nummers voelen als een liefdesbrief aan de alternatieve rock en noise pop van de jaren ’90. Maar het album heeft ook een aantal zwakkere momenten.

Het is duidelijk dat Yuck deels geïnspireerd is door iconische bands uit het verleden, zoals My Bloody Valentine en Pavement. Toch voelen de nummers niet als een kopie. De band weet oude invloeden te mengen met een frisse, eigentijdse benadering. Nummers zoals The Wall openen met een muur van gruizige gitaren.

Naast het harde werk heeft Yuck ook een zachtere kant. Deze tracks voelen iets minder sterk aan en gaan wat verloren tussen de hoogtepunten. Het is duidelijk dat je luistert naar een band die zich nog volop ontwikkelt, maar dat maakt het juist spannend.

Yuck is een album dat perfect is voor iedereen die houdt van ongepolijste, eerlijke rockmuziek. Het brengt je terug naar een tijd waarin muziek ging om gevoel en energie, niet om perfectie. De combinatie van harde gitaren en zachte melodieën maakt het een afwisselende luisterervaring die blijft boeien.

1. Get Away – 7,5
2. The Wall - 8
3. Shook Down – 6,5
4. Holing Out – 8,5
5. Suicide Policeman - 6
6. Georgia - 8,5
7. Suck - 5,5
8. Stutter - 6,5
9. Operation – 9
10. Sunday – 7
11. Rose Giver a Lilly - 6
12. Rubber - 8
13. The Base of a Deam Is Empty - 7
14. Milkshake – 7.5
15. Natsu Nandesu (niet aanwezig; wel Cousin Corona)
16. Doctors in My Bed - 7
17. Coconut Bible - 6
18. Soothe Me - 7

Waardering: 7,1

Als fervent muziekliefhebber en liefhebber van het onbekendere werk in de muziekwereld, stuitte ik onlangs op het album 'Auspicious Winds' van Yume Bitsu, uitgebracht in 2000. Deze recensie, geschreven vanuit mijn perspectief, zal hopelijk wat licht werpen op dit intrigerende stuk muziek.

Het album opent met 'The Wedding Procession'. Dit nummer begint met een ambient geluid, rustig en introspectief, maar verandert geleidelijk met een ritme dat zich langzaam opbouwt en meeneemt naar een dromerige melodie, ondersteund door de gitaren. Naarmate het nummer vordert, verrijkt de zang het geheel verder, waarna het nummer langzaam in intensiteit toeneemt en uiteindelijk afzakt naar een sfeervolle afsluiting.

Vervolgens komen we bij 'Doctor Trips', een nummer dat opent met het geluid van stromend water – een toepasselijk geluid voor een track die zich kenmerkt als een langzaam voortkabbelende compositie. Hoewel het niet de indrukwekkendheid van de opener evenaart, heeft het toch een bepaalde charme.

Het derde nummer, 'Sharp, Twisted', breekt enigszins met de voorgaande sfeer. Het is een aanstekelijke track die je uitnodigt om mee te zingen, en voelt in zekere zin als een vreemde eend in de bijt. Toch heeft het nummer zijn eigen unieke aantrekkingskracht.

'Mothmen Meet the Council of Frogs', met zijn bijzondere titel, brengt ons terug naar de ambient sferen. De track is eigenlijk één lange ambient reis, waarbij de muzikale landschappen je meenemen op een sonische exploratie.

Het slotnummer, 'Into the Hole', is persoonlijk mijn favoriet. Het volgt een vergelijkbare structuur als de opener met een vast ritme en overlappende soundscapes die naar een fantastische climax toewerken. Dit nummer laat een diepe indruk achter met zijn serieuze postrock invloeden.

Concluderend is 'Auspicious Winds' een album dat zowel uitnodigt tot introspectie als tot muzikale ontdekkingsreizen. Hoewel er enkele mindere momenten zijn, blijft de algehele indruk positief. Dit is een album dat misschien niet voor iedereen is, maar liefhebbers van het genre zullen zeker genieten van de diepe, atmosferische geluiden die Yume Bitsu te bieden heeft.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Rondreizend in de muzikale symfonie van "Psykos", het nieuwste muzikale avontuur ontsproten uit de creatieve geesten van de Noorse Hip-Hop virtuozen Yung Lean & Bladee, wordt de luisteraar meegevoerd op een onverwachte expeditie. Dit album mag dan wel verankerd liggen in de fundamenten van hiphop, het ontstijgt deze met een verrassende wending naar de rock, vermengd met een subtiel aroma van hip hop die door de melodieën van de meerderheid van de tracks sluimert.

Met "Coda" als voorbode, openbaart dit album zich middels een bescheiden en introspectieve compositie, versierd met een gesproken soort zang, een prelude die de toon zet voor het volgende auditieve landschap. Daarentegen, "Ghosts" sprankelt van levendigheid, uitgerust met een onweerstaanbare melodie die zich vastklampt aan de ziel van de luisteraar.

Voortdurend in deze melodische reis, biedt "Golden God" een soortgelijke, doch onderscheidende, muzikale vreugde; een compositie die zich nestelt in de echokamers van de geest. Vervolgens onthult "Still" een wonderbaarlijke harmonie in meerstemmigheid, een etherisch en mijmerend stuk dat de zintuigen streelt.

Met een scherpe ommezwaai, markeert "Sold Out" het album met een dichtere rockinvloed, gekenmerkt door een aanstekelijk en meeslepend ritme. "Hanging from the Bridge" daarentegen, neigt naar minder betovering, een meditatieve ballade die het emotionele spectrum van het album verbreedt.

"Enemy" daagt uit met zijn prachtig dromerige ambiance, een compositie die onmiskenbaar opvalt als een labyrint van sonische dromen. Mijn favoriet op. Dit album. Echter, "Things Happen", de afsluiter, voelt aan alsof het premature einde een weemoedige noot achterlaat; een verlangen naar meer van dit betoverende muzikale brouwsel blijft nazinderen.

In dit artistieke samenspel hebben Yung Lean & Bladee een onverwachte, maar opmerkelijk aangename, synergie gecreëerd tussen de rauwe energie van rock en de lyrische diepte van hiphop. "Psykos" is daarmee geen gewoon album, maar een geluid dat de luisteraar uitnodigt tot diepere reflectie en contemplatie, een muzikale reis die de conventies tart en de grenzen van genres overstijgt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl