Een werkelijk prachtig album van deze 75 jarige veelzijdige Britse artieste. Het is echt jammer dat ze slechts twee albums heeft gemaakt (tot nu toe tenminste). Voor mij een album voor een jaarlijstje. Op RYM wordt de muziek onder andere als chamber pop omschreven. En dat is zeker erg toepasselijk.

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Destijds werd Carlos Santana als één van de beste gitaristen ter wereld aangemerkt. Ik kon en kan daar wel mee leven. Het viel me vroeger altijd op hoe relaxed de man zijn gitaar bespeelde. Het leek hem geen enkele moeite te kosten. Onvergetelijk is ook zijn live uitvoering van Soul Sacrifice op het Woodstock drieluik wat ik in huis had.

Op dit album zijn het eigenlijk alleen opener Singing Winds, Crying Beats en afsluiter El Nicoya die in mijn oren niet het niveau halen van de rest van het album. Het daarop volgende Black Magic Woman is destijds grijs gedraaid in huize Jorro in Harlingen. Ja, ik had het album vroeger in bezit. Black Magic Woman is op heel wat jeugdfeestjes voorbij gekomen. Net als Samba Pa Ti.

Oye Como Va. Een nummer waarin ook de toetsenman even de hoofdrol heeft. Datzelfde geldt voor Incident at Neshabur. Zo’n oude hammond is toch een geweldig instrument. En wat een fraaie tempowisseling zit er in het nummer. Dat tweede deel is zoooo relaxed met de pianosolo. Se A Cabo, aandacht voor de percussie, wel een nummer waar ik aan moest wennen destijds.

Mother’s Daughter vond en vind ik ook wat minder dan de rest. Wel jammer dat de gitaar aan het einde niet een minuutje (of twee) extra heeft gekregen. Over Samba Pa Ti hoef ik niets te schrijven. Het verveelt nooit. De timing van de gitaar is zo perfect. De Frank Sinatra van de gitaristen aan het werk. Het einde had alleen wat spannender gekund. Hope You’re Feeling Better maakt bij mij de meeste nostalgische gevoelens wakker. Dan moet het wel een goed nummer zijn toch? Zittend in de Pijpenla in Harlingen hoor ik het voorbij komen.

Een klassieker wat mij betreft.

Sarah Vaughan zingt een oeuvre dat zich niet makkelijk laat catalogiseren door het standaard lexicon van de muziekrecensie. In deze bespreking duiken we diep in de melodieuze diepten die Vaughan verkent, een eerbetoon aan de magnifieke vrouwelijke vocalisten die de muziekindustrie gevormd hebben.

Sarah Vaughan, vaak liefkozend 'Sassy' of 'The Divine One' genoemd, heeft met dit album een schitterend eerbetoon neergezet aan de vrouwelijke grootmachten in de liedkunst. Het album opent met een verrukkelijke interpretatie van bekende standards, waarbij Vaughan's vocale virtuositeit de luisteraar meevoert op een reis door tijd en emotie. Elk nummer is een hommage aan een legendarische zangeres, waarbij Vaughan niet alleen hun repertoire, maar ook hun geest belichaamt.

De arrangementen zijn subliem, variërend van ingetogen pianobegeleiding tot rijke, orkestrale composities, die een perfecte achtergrond vormen voor Vaughan's stem. Haar vermogen om te variëren tussen verschillende muziekstijlen, van jazz tot pop, getuigt van een diep muzikaal inzicht en een veelzijdig talent.

Een hoogtepunt van het album is ongetwijfeld Vaughan's uitvoering van 'Misty', een nummer dat zij zich volledig eigen maakt, ondanks de talloze eerdere vertolkingen. Haar interpretatie is zowel krachtig als ontroerend, een ware getuigenis van haar uitzonderlijke expressieve bereik.

Het album 'Great Women of Song' is niet alleen een eerbetoon aan de grote dames van de zang, maar ook aan Vaughan zelf, die met dit album haar plek bevestigt tussen de muzikale titanen. Haar vertolkingen stralen een diepe respect en bewondering uit voor de artiesten die haar voorgingen, terwijl ze tegelijkertijd haar eigen onuitwisbare stempel drukt.

In conclusie, 'Great Women of Song' van Sarah Vaughan is een fijn album dat liefhebbers van vocale jazz niet mogen missen. Het album biedt een prachtig inzicht in de rijkdom van vrouwelijke muzikale expressie, gezien door de lens van een van de meest bewonderde stemmen in de muziekgeschiedenis. Vaughan's prestaties op dit album verstevigen haar nalatenschap als een iconische figuur in de wereld van de muziek, wiens werk blijft inspireren en ontroeren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over School of Seven Bells:
School of Seven Bells is een Amerikaanse band uit New York, opgericht in 2007. De band begon als een trio en combineert dromerige elektronische muziek met indie en pop. Hun geluid is mysterieus en hypnotiserend, met mooie harmonieën en een unieke sfeer. De bandnaam komt van een legendarische dievenschool in Zuid-Amerika. Hun muziek spreekt fans van alternatieve en experimentele stijlen aan.

Over het album Alpinisms:
Alpinisms is het debuutalbum van School of Seven Bells, uitgebracht in 2008. Het album zit vol dromerige geluiden, elektronische ritmes en poëtische teksten. De nummers gaan over spiritualiteit, dromen en verbinding. Met lagen van vocalen en synths voelt het als een reis door een mystieke wereld. Alpinisms kreeg lovende reacties en liet meteen zien dat de band een frisse en unieke stijl heeft.

De nummers op het album:
Het album gaat van start met Iamundernodisguise. Dit gaat over het idee van verborgen identiteiten en het ontdekken van je ware zelf. De tekst voelt mysterieus, alsof er een geheim onthuld wordt. De muziek is pakkend, hypnotiserend en dromerig, met lagen van zachte zang en elektronische geluiden. Het nummer neemt je mee in een introspectieve reis vol vragen en emoties. (8,5)

Face to Face on High Places gaat over spirituele verbondenheid en het overwinnen van obstakels. De tekst beschrijft een ontmoeting die voelt als een doorbraak, met beelden van kracht en vrijheid. De muziek is betoverend en etherisch, met zwevende melodieën en ritmes die je een gevoel van avontuur en inspiratie geven. (8)

Half Asleep beschrijft het gevoel om tussen dromen en werkelijkheid in te zweven. De tekst beschrijft een mysterieuze staat van bewustzijn, waarin gedachten en emoties samenkomen. De muziek is dromerig en rustgevend, met zachte zang en hypnotiserende melodieën. Het nummer voelt als een kalme reis door je eigen gedachten en roept een gevoel van introspectie op. (8)

Vervolgens gaat Wired for Light over verbinding en energie, alsof je deel uitmaakt van iets groters dan jezelf. De tekst roept beelden op van innerlijke kracht en licht dat alles om je heen verbindt. De muziek is opwindend en mystiek, met pulserende ritmes en elektronische geluiden. Het nummer voelt levendig en inspirerend, alsof het je energie geeft. (7)

For Kalaja Mari voelt als een ode aan een bijzondere plek of persoon. De tekst is poëtisch en lijkt te gaan over herinneringen en een diepe verbinding. De muziek is magisch en etherisch, met dromerige melodieën en zachte zang. Het nummer roept beelden op van een serene, bijna mythische wereld vol warmte en schoonheid. (8)

White Elephant Coat vertelt over het loslaten van lastige emoties en het vinden van innerlijke vrijheid. De tekst gebruikt beeldspraak om een gevoel van transformatie en zelfontdekking te beschrijven. De sfeer is mysterieus en dromerig, met een rustige opbouw die intensiteit toevoegt. Het nummer voelt als een persoonlijke reis naar balans en vernieuwing. (8)

Connjur gaat over het oproepen van herinneringen en het verlangen om iets of iemand uit het verleden terug te halen. De tekst heeft een magische en mysterieuze toon, alsof er een ritueel wordt uitgevoerd. De muziek klinkt wat oosters en is dromerig en meeslepend, met lagen van etherische melodieën en hypnotiserende ritmes. Het nummer voelt magisch en emotioneel intens. (7)

Het gaat verder met Sempiternal / Amaranth. Dit nummer gaat over het oneindige en tijdloze, met een focus op eeuwige schoonheid en verbinding. De tekst is poëtisch en roept beelden op van iets dat nooit vervaagt. De muziek is etherisch en betoverend, met een gelaagde mix van melodieën en ritmes. Het nummer voelt als een ruim 11 minuten durende meditatieve reis door tijd en ruimte. Een zeer bijzonder nummer. (7,5)

Chain gaat over het verbreken van beperkingen en het loskomen van iets dat je tegenhoudt. De tekst benadrukt de kracht van bevrijding en persoonlijke groei. De muziek is ritmisch, met melodieën die een gevoel van beweging en verandering oproepen. Het nummer zou opwekkend moeten klinken, maar ik beleef het toch wat anders. (6)

Vervolgens gaat Prince for Peace over verlangen naar harmonie en balans in een chaotische wereld. De tekst lijkt te reflecteren op de zoektocht naar innerlijke rust en vrede. De muziek is mystiek en kalm, met dromerige klanken en lagen van zachte zang. Ook dit nummer valt een stukje buiten mijn Ik mis het vloeiende van de nummers hiervoor (6)

My Cabalgaat over geheime banden en onuitgesproken connecties tussen mensen. De tekst roept een gevoel van mysterie op, alsof er een verborgen verhaal achter schuilt. De muziek past uitstekend bij de tekst, mysterieus met opwekkende ritmes en melodieën die emoties versterken. Het nummer voelt persoonlijk en spannend, alsof je een geheim ontdekt dat je raakt. (7,5)

Het korte slot If I Had Glass Hands and Glass Feet (met Ateleia) vertelt over kwetsbaarheid en het omgaan met je eigen breekbaarheid. De tekst beschrijft gevoelens van voorzichtigheid en onzekerheid, alsof elke stap risico’s met zich meebrengt. De sfeer is zacht en fragiel, met dromerige melodieën en een langzame opbouw. Het nummer voelt introspectief en gevoelig, als een moment van diepe zelfreflectie. (7)

Conclusie en aanbeveling:
Alpinisms van School of Seven Bells is een album dat je meeneemt op een muzikale reis vol dromerige melodieën en poëtische teksten. Het combineert mysterie, introspectie en emotie op een unieke manier. Nummers zoals Iamundernodisguise en Half Asleep zijn hoogtepunten die direct indruk maken.

Dit album is perfect voor fans van experimentele en etherische muziek. Hoewel sommige nummers zoals Chain en Prince for Peace minder overtuigen, blijft het geheel krachtig en meeslepend. Alpinisms is een aanrader voor wie op zoek is naar muziek die zowel rustgevend als diepgaand is. Een bijzondere luisterervaring!

Waardering: 7,4
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Sea Lemon, een opkomende Amerikaanse formatie onder leiding van Natalie Lew, heeft onlangs hun nieuwste EP uitgebracht, getiteld Stop at Nothing. Sea Lemon staat bekend om hun dromerige, indiepop-sound die een perfecte balans weet te vinden tussen nostalgie en moderniteit. Deze EP, met vijf zorgvuldig gecomponeerde tracks, biedt een frisse kijk op het genre en is een boeiende luisterervaring voor zowel oude als nieuwe fans.

Stop at Nothing valt duidelijk in het indiepop-genre, maar het is niet zomaar een standaard indiepopplaat. Sea Lemon weet invloeden uit dream pop, shoegaze, en zelfs wat hints van post-punk te verweven in hun muziek, wat resulteert in een sound die zowel herkenbaar als verfrissend is. De dromerige gitaren en etherische vocals zijn typisch voor Sea Lemon, maar op deze EP horen we ook een duidelijke groei in hun muzikale ambitie en variëteit.

De productie van Stop at Nothing is helder en gepolijst, zonder te steriel te klinken. De EP behoudt een warm en organisch gevoel, wat essentieel is voor de emotionele impact van de nummers. Elke track is zorgvuldig gemixt, waardoor de instrumenten elkaar aanvullen in plaats van verdringen. De vocals van Natalie Lew zweven moeiteloos boven de instrumentatie, wat bijdraagt aan het dromerige karakter van de EP. Het geluid is vol en rijk met subtiele nuances die bij elke luisterbeurt meer naar voren komen.

Vaporized opent de EP met een zwevende gitaarlijn en de kenmerkende dromerige zang van Lew. Het nummer heeft een melancholische ondertoon, maar behoudt een zekere lichtheid door de luchtige melodieën. De lyrics beschrijven een gevoel van vervreemding en verlorenheid, wat perfect wordt ondersteund door de klanken. Het nummer bouwt langzaam op naar een climax, waarbij de instrumentatie steeds voller en intenser wordt, zonder overweldigend te zijn.

In Breakdown horen we een samenwerking met Day Wave, wat een interessante dynamiek toevoegt aan de EP. Het nummer heeft een iets meer upbeat tempo en de combinatie van de stemmen van Lew en Day Wave creëert een harmonieuze, bijna hypnotiserende sfeer. De synths en ritmische gitaren geven het nummer een energieke drive, terwijl de teksten een gevoel van persoonlijke strijd en introspectie overbrengen. Dit is een van de meer pop-georiënteerde nummers op de EP, wat zorgt voor een aangename afwisseling.

Cellar neemt ons mee naar een donkerdere, meer introspectieve kant van Sea Lemon. De langzamere, dreigende baslijn en de spookachtige synths geven het nummer een bijna filmisch gevoel. Lew’s zang klinkt hier bijzonder kwetsbaar, wat goed past bij de thema’s van eenzaamheid en zelfreflectie. Dit nummer is een hoogtepunt op de EP vanwege de diepgaande emotionele impact en de zorgvuldige opbouw van spanning.

Het kortste nummer op de EP, 3A, biedt een moment van luchtigheid. Met zijn speelse melodieën en eenvoudige structuur is dit nummer bijna een adempauze na de intensiteit van Cellar. Toch is het niet minder intrigerend; de eenvoudige instrumentatie en de speelse toon maken het tot een onweerstaanbaar charmant nummer dat blijft hangen.

Dramatic sluit de EP af met een knal. Dit nummer combineert alle elementen die Sea Lemon uniek maken: dromerige soundscapes, emotionele diepgang, en een sterke melodische kern. De lyrics zijn direct en persoonlijk, wat bijdraagt aan de intensiteit van het nummer. De afsluitende track laat een blijvende indruk achter en zorgt ervoor dat je de EP opnieuw wilt beluisteren zodra het stil is.
Teksten en Melodieën

De teksten op Stop at Nothing zijn introspectief en persoonlijk, vaak met thema's als eenzaamheid, vervreemding, en zelfreflectie. Lew’s zang brengt deze thema’s op een authentieke en oprechte manier over. De melodieën zijn sterk en blijven hangen, met genoeg variatie om de luisteraar geboeid te houden. Elke track heeft een eigen identiteit, maar samen vormen ze een coherent geheel dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis.

Wat deze EP echt doet opvallen, zijn de subtiele maar effectieve instrumentale elementen. De synths voegen een etherische kwaliteit toe, terwijl de gelaagde gitaren zorgen voor diepte en textuur. De productiekeuzes zijn gedurfd maar weloverwogen, wat resulteert in een geluid dat zowel vertrouwd als vernieuwend is.

Als geheel is Stop at Nothing een indrukwekkende stap voorwaarts voor Sea Lemon. De EP toont een duidelijke groei in zowel songwriting als productie, zonder dat het oorspronkelijke geluid verloren gaat. Het is een must-listen voor fans van indiepop, dream pop, en iedereen die houdt van muziek met emotionele diepgang en een dromerige sfeer. Sea Lemon weet een brug te slaan tussen toegankelijkheid en artistieke integriteit, wat deze EP geschikt maakt voor een breed publiek. Of je nu al fan bent of Sea Lemon voor het eerst ontdekt, Stop at Nothing zal je zeker niet teleurstellen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Enola is het zesde studioalbum van Seigmen en markeert hun langverwachte terugkeer na een pauze van bijna twee decennia. Het album werd uitgebracht op 13 april 2015 en bevat tien nummers die de essentie van Seigmen’s unieke stijl weergeven. Het is een indrukwekkend werkstuk dat laat zien dat de band niets van hun kracht en emotie heeft verloren.

Muzikale stijl en sfeer
Enola biedt een combinatie van melancholische, donkere rock en krachtige melodieën. De nummers zijn rijk aan sfeer en ademen een gevoel van introspectie en emotionele diepgang. Het album heeft een tijdloos geluid dat zowel trouw blijft aan Seigmen’s roots als nieuwe elementen introduceert.

Uitgelichte nummers
• "Hva Vi Elsker" opent het album en zet meteen de toon met een fraaie opbouw en diepe, emotionele
zang van Alex Møklebust. Het nummer behandelt thema's als verlangen en verlies.
• "Trøst" is een krachtig nummer dat rockinvloeden mengt met een bijna meditatieve sfeer.
• "Utopia i Mine Armer" is een van de hoogtepunten van het album, met een meeslepende melodie en
dromerige sfeer die typisch is voor Seigmen.
• I Mutt Hus laat de stevige kant van Seugmen goed zien. Favoriet op het album.
• Afsluiter Hvit Stjerne Hvit Støy is ingetogen met een mooie melodie. Een zeer sfeervol slot.

De teksten van Enola kan ik niet verstaan maar zijn volgens recensies poëtisch en introspectief. Ze verkennen thema’s zoals vervreemding, liefde, verlies en hoop. Hoewel de teksten vaak donker zijn, bevatten ze ook een subtiele ondertoon van optimisme.

Conclusie
Met Enola bewees Seigmen dat ze nog steeds relevant en vernieuwend waren, zelfs na een lange pauze. Het album laat zien dat de band in staat is om emoties en verhalen om te zetten in muziek die raakt en inspireert. Voor zowel trouwe fans als nieuwkomers is dit album een essentieel onderdeel van hun oeuvre. En nu maar wachten op….

Waardering: 7,0

Het album "Animal Mentality" van de Griekse darkwave artiest Selofan, dat net is verschenen, vormt een fijne toevoeging aan de muziekwereld. Dit werk duikt in de schaduwrijke wateren van darkwave, met een spectrum aan klanken die de luisteraar meenemen op een reis door emotie en ritme.

"Sticky Fingers", het openingsnummer, zet meteen een krachtige toon. De track combineert een aanstekelijke melodie met een dansbare beat die direct je aandacht grijpt. Het is een sterke start die belooft dat wat volgt, zowel intrigerend als vermakelijk is.

Vervolgens brengt "Love's Secret Game" een sprankje vrolijkheid in het album. Dit nummer is aanstekelijk en speels, waardoor het moeilijk is om niet mee te deinen op het ritme. Het straalt een soort jeugdige onbevangenheid uit, waardoor het een memorabel moment op het album is.

De derde track, "Lucille", is strak en goed geconstrueerd, met een heldere focus die door de luisteraar gewaardeerd zal worden. Het nummer heeft een pakkende structuur die de luisteraar vasthoudt en niet meer loslaat.

"Sacrifice" daarentegen, is wellicht het minst overtuigende nummer van de collectie. Het komt wat flauw en ongeïnspireerd over, alsof het meer potentieel had kunnen hebben, maar dit niet volledig bereikt.

"Bluebirds" brengt daarna een mooie melodie naar voren, maar voelt een beetje vlak. Hoewel het nummer zeker zijn momenten heeft, blijft het gevoel hangen dat er meer uitgehaald had kunnen worden.

"Glassplitter" valt op, vooral door het refrein dat een blijvende indruk achterlaat. Het nummer weet een balans te vinden tussen melodie en impact, waardoor het een van de meer opvallende tracks op het album is.

"Ignoranz" is een nummer met een prachtige melodie die de luisteraar uitnodigt voor een diepere introspectie. Het heeft een bepaalde finesse en diepte.

"Behind My Eyelids" begint dreigend, maar neemt een wending naar een te poppy geluid, waardoor het de donkere, rauwe energie die het beloofde te leveren, mist. Het nummer eindigt daardoor ietwat teleurstellend.

Concluderend is de eerste helft van het album duidelijk sterker dan de tweede. De initiële tracks zetten een hoge standaard die de latere nummers moeilijk kunnen evenaren. "Animal Mentality" biedt echter genoeg kwaliteit en interessante momenten om het aan te bevelen aan liefhebbers van het genre. Selofan heeft met dit album een intrigerende mix van licht en donker gecreëerd die zowel uitnodigt tot dansen als tot reflectie.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

September Malevolence is een Zweedse post-rock band die sinds hun oprichting in 2003 een trouwe aanhang heeft opgebouwd. Hun muziek wordt gekenmerkt door een combinatie van atmosferische geluiden, emotionele diepgang en een sterke nadruk op melodie. Het album After This Darkness, There's a Next uit 2008 is een belangrijk werk in hun discografie en toont de band op hun best, balancerend tussen delicate melodieën en overweldigende uitbarstingen van geluid.

Het album valt voornamelijk binnen het post-rock genre, maar het is veel meer dan dat. September Malevolence combineert elementen van shoegaze, ambient en zelfs invloeden uit de slowcore. De nummers variëren van rustige, introspectieve stukken tot epische climaxen waarin de gitaarlagen en drums naar voren treden. De muziek roept gevoelens van melancholie en reflectie op, wat typerend is voor de post-rock stijl, maar de band slaagt erin om deze emoties op een manier over te brengen die zowel herkenbaar als vernieuwend is.

De productie van het album is van hoge kwaliteit, wat essentieel is voor een genre als post-rock waar de dynamiek tussen de verschillende instrumenten een cruciale rol speelt. De gelaagde gitaarpartijen zijn duidelijk hoorbaar zonder dat ze verdrinken in de mix. De bas en drums zorgen voor een solide basis waarop de delicate melodieën kunnen floreren. De nuances in het geluid, zoals de subtiele echo's en reverb-effecten, dragen bij aan de dromerige sfeer van het album en maken het een auditieve ervaring die steeds weer nieuwe details onthult bij elke luisterbeurt.

Opener Who Watches the Watchmen? is een melancholisch nummer dat thema’s zoals vervreemding, controleverlies en desillusie verkent. De sfeer is donker en introspectief, met een diepe, emotionele intensiteit. De muziek begeleidt de sombere teksten, die reflecteren op het gebrek aan keuzes en de zoektocht naar betekenis te midden van wanhoop.

I Shut Doors and Windows gaat over nostalgie en vervreemding. De tekst beschrijft een terugkeer naar een vertrouwde plaats die onherkenbaar is geworden, zowel fysiek als emotioneel. De sfeer is melancholisch en introspectief, versterkt door de dromerige post-rock klanken en sombere melodieën.

A Notion, I Can't Shake... is een melancholisch nummer van nog geen 1,5 minuut dat gevoelens van onrust en onafgemaakte zaken oproept. Het nummer heeft een dromerige, introspectieve sfeer.

...accidents Happen So Fast is een intens nummer dat de vluchtigheid van onverwachte gebeurtenissen en hun impact op het leven verkent. De sfeer is donker en geladen, met een mix van subtiele opbouw en explosieve muzikale uitbarstingen, wat een gevoel van onrust en onvermijdelijkheid oproep

Vile Tendencies onderzoekt donkere en destructieve impulsen die onder het oppervlak van menselijke relaties kunnen sluimeren. De sfeer is intens en dreigend, met een muzikale opbouw die de spanning en onderliggende emotionele conflicten weerspiegelt, typisch voor het post-rock genre.

Moments is een reflectief en emotioneel geladen nummer dat de vergankelijkheid van tijd en het belang van kleine, betekenisvolle momenten onderzoekt. De sfeer is introspectief en melancholisch, met delicate gitaarlagen en een langzaam opbouwende dynamiek die een gevoel van serene diepgang creëert.

Brandskär is een sfeervol en meeslepend nummer dat de luisteraar meeneemt naar een introspectieve plek. Het nummer heeft een langzaam opbouwende dynamiek met subtiele melodieën, wat een dromerige en melancholische sfeer creëert, typerend voor het post-rock genre waarin de band opereert.

Exxon Valdez is een donker en atmosferisch nummer dat verwijst naar de beruchte olietanker-ramp. De muziek weerspiegelt de verwoestende impact en de nasleep van deze gebeurtenis, met een dreigende en sombere sfeer.

The Descent is een donker en atmosferisch nummer dat de luisteraar meeneemt op een reis naar innerlijke diepten en worstelingen. De sfeer is intens en meeslepend, met een langzame opbouw die spanning creëert en de luisteraar in een introspectieve staat brengt.

All Lies is een intens en emotioneel geladen nummer dat thema's als bedrog en desillusie verkent. De sfeer is donker en melancholisch, met een langzaam opbouwende muzikale spanning die de pijn en teleurstelling in de tekst weerspiegelt, wat het een krachtige afsluiter van het album maakt.

De teksten op het album zijn poëtisch en vaak abstract, wat goed past bij de muziek. Ze roepen beelden op van verlaten landschappen en innerlijke strijd, en dragen bij aan de algehele sfeer van melancholie en introspectie. De melodieën zijn eenvoudig maar effectief, en worden vaak herhaald en gemoduleerd om een hypnotiserend effect te creëren.

De instrumentale delen van het album zijn rijk en gelaagd, met een sterke focus op gitaar en drums. De band maakt slim gebruik van dynamiek, waarbij stille passages abrupt kunnen overgaan in intense geluidsgolven, zonder dat het geforceerd aanvoelt. Dit zorgt ervoor dat de muziek blijft boeien, zelfs bij herhaalde beluistering.

After This Darkness, There's a Next is een zeer geslaagdin het post-rock genre. Het album is zowel toegankelijk als diepgaand, en biedt een emotionele ervaring die zowel troostend als verontrustend is. Het is een album dat tijd en aandacht vereist, maar voor diegenen die bereid zijn om zich erin te verdiepen, biedt het een rijke en lonende luisterervaring. Het is een absolute aanrader voor liefhebbers van bands als Mogwai, Explosions in the Sky en Sigur Rós, maar ook voor iedereen

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Na een paar singles is hier dan de EP 'Qasr' van de Amerikaanse artieste Sheherazaad, gelanceerd in februari 2024. Deze prachtige EP belichaamt een transcendente samensmelting van oosterse georiënteerde folklore, een korte sonische trip die de ziel roert en de geest transporteert.

De muzikale bedevaart neemt een aanvang met 'Mashoor' (Befaamd), een track waar de solitaire klanken van een gitaar een etherische ambiance scheppen, kortom een luisterrijk vertrekpunt. De melodieën zijn doordrenkt met een diep mystieke resonantie, die de luisteraar meevoert op een vlucht door onontgonnen emotionele landschappen.

Voortschrijdend naar 'Dhund Lo Mujhe' (Zoek Mij), manifesteert zich een nummer bruisend van levenskracht en elan. Deze compositie etaleert een rijker palet van klanken en introduceert een meer dynamische, doch evengoed meditatieve dimensie aan het geheel.

Het middelpunt van deze muzikale reis wordt gemarkeerd door 'Koshish' (Geprobeerd), waar een subtiele verschuiving plaatsvindt. Hier, in minder mystieke sferen, ontvouwt zich een nummer dat een diepgaande introspectie en menselijke kwetsbaarheid blootlegt.

'Kharam', ervaar ik als een lyrische ballade, doordrenkt met een soort serene melancholie. Het is een track die de hartstrings beroert, zich diep nestelend binnen de schuilhoeken van de ziel.

De epiloog van deze reis, 'Lehja', dient als het kroonjuweel van het album. Dit nummer, versierd met veel afwisseling in de muzikale begeleiding, presenteert een caleidoscoop van sonische kleuren, terwijl de boodschap van 'Lehja' in volle glorie ten gehore wordt gebracht.

Kortom, 'Qasr' nodigt uit tot een voortdurende exploratie, een belofte van nog onontdekte muzikale schatten, een lonkende oproep tot een diepere duik in het hopelijk nog aanstaande oeuvre van Sheherazaad.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de weelderige landschappen van de muzikale kunst, waar klanken en melodieën vermengen tot een transcendent panorama, nestelt zich het meesterwerk () van Sigur Rós. Dit IJslandse ensemble, bekend om zijn dromerige klanken en etherische harmonieën, heeft wederom een album gecreëerd dat de grenzen van de traditionele muziek tart en ons meevoert op een ongekende auditieve odyssee.

Het album () manifesteert zich als een ongeëvenaarde reis door de ongrijpbare dimensies van emoties en natuurlijke wonderen. Elk nummer, of liever gezegd, elke beweging binnen deze symfonie van stilte en storm, nodigt de luisteraar uit om de diepste krochten van zijn ziel te verkennen. Het is een odyssee die niet zozeer in woorden gevangen kan worden, maar eerder in de diepte van gevoelens die het oproept.

De openingstrack zet onmiddellijk de toon met zijn gelaagde texturen en subtiele crescendo's, die langzaam maar zeker een landschap schilderen dat even uitgestrekt als intiem is. De wijze waarop Sigur Rós klanken uit hun instrumenten destilleert, is niets minder dan alchemie. Elke noot, elk akkoord, lijkt geëxtraheerd uit de rauwe schoonheid van de IJslandse natuur zelf, waardoor een haast tastbare ervaring van plaats en tijd ontstaat.

Wat dit album echter onderscheidt, is de meesterlijke beheersing van dynamiek en textuur. Van fluisterende briesjes tot donderende stormen, de muziek van Sigur Rós omvat het gehele spectrum van menselijke emoties en natuurlijke fenomenen. Dit wordt verder versterkt door de unieke stem van de leadzanger, die zweeft tussen de rijken van mens en natuur, en zo een brug slaat tussen onze innerlijke wereld en de externe realiteit.

Conclusie: () van Sigur Rós is niet slechts een album; het is een ervaring, een reis, een droom. Het daagt luisteraars uit om de bekende paden van muziek en emotie te verlaten en zich te wagen in het onbekende. Voor hen die bereid zijn zich over te geven aan de stroom van dit muzikale meesterwerk, wacht een diepe en verrijkende ervaring die nog lang na het verstommen van de laatste noot zal nazinderen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Sigur Rós, een band die in 1994 in Reykjavik, IJsland werd opgericht, is uitgegroeid tot een ware pionier binnen de alternatieve muziekwereld. Hun tweede studioalbum, Ágætis Byrjun (1999), betekende een doorbraak voor de band en zette hen op de kaart als één van de meest vernieuwende groepen van hun tijd. Dit album, dat in het Nederlands 'Een Goed Begin' betekent, wordt vaak geprezen als een meesterwerk dat het geluid van post-rock definieerde en verder verfijnde.

Ágætis Byrjun is moeilijk in één enkel muzikaal hokje te plaatsen, en dat is waarschijnlijk een van de grootste charmes van dit album. Het album beweegt zich moeiteloos tussen verschillende genres, waarbij post-rock de overkoepelende term lijkt te zijn. Er zijn ook invloeden van ambient, minimalisme en klassieke muziek hoorbaar. De muziek is rijk aan dromerige soundscapes, met lang uitgesponnen melodieën en een groot gevoel voor dynamiek. Sigur Rós maakt gebruik van gelaagde arrangementen waarin traditionele rockinstrumenten worden verweven met strijkers, koperblazers en onconventionele instrumenten.

De productie van Ágætis Byrjun is buitengewoon verfijnd. Het album werd opgenomen in de beroemde Syrland Studio in Reykjavik, en het geluid is zowel kristalhelder als diep gelaagd. De mix van akoestische en elektronische elementen is naadloos, en elk instrument heeft zijn eigen ruimte in de compositie. De stemmen, vooral die van zanger Jónsi, zijn vaak verwerkt met reverb en andere effecten, waardoor ze bijna etherisch aanvoelen. Dit draagt bij aan de dromerige, bijna buitenaardse sfeer die door het hele album heen aanwezig is.

Track-by-Track Analyse
Intro (1:36)
Het album begint met een korte instrumentale intro die dient als een soort muzikale opwarming. De sfeer is mysterieus en zet de toon voor wat komen gaat. Het lijkt op een achterstevoren afgedraaid muziekstuk.

Svefn-G-Englar (10:06)
Dit nummer, een van de bekendste van de band, is een majestueuze reis door trage, weidse klanken. De zang van Jónsi is hier vooral indrukwekkend, met zijn kenmerkende falsetto die perfect samengaat met de slepende gitaarlijnen en de subtiele strijkers. Het nummer voelt bijna als een hymne, met een ritmisch patroon dat meditatief en hypnotiserend werkt.

Starálfur (6:46)
Starálfur begint met een delicate pianomelodie, die langzaam wordt aangevuld met strijkers en zachte percussie. Het nummer heeft een sprookjesachtige kwaliteit, mede door de dromerige zang van Jónsi. Het is een van de meer toegankelijke nummers op het album, en heeft een melancholische ondertoon die zowel mooi als hartverscheurend is.

Flugufrelsarinn (7:47)
Dit nummer heeft een iets donkerder en experimenteler geluid. De repetitieve baslijn en de afwijkende ritmes zorgen voor een onrustige sfeer. Het voelt minder gepolijst aan dan de andere nummers, maar dat draagt juist bij aan de rauwe emotie die hier wordt overgebracht.

Ný Batterí (8:10)
Ný Batterí is een van de meest intense nummers op het album. Het begint relatief rustig, met een eenzame trompet en een ingetogen drumritme, maar bouwt op naar een climax van donderende percussie en verzengende gitaarfeedback. De contrasten in dit nummer, van stil naar luid, van kalm naar chaotisch, maken het een emotioneel hoogtepunt van het album.

Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm) (7:10)
Dit nummer brengt een verrassende energie, met een ritme dat bijna opzwepend te noemen is. De zang is hier speels en ritmisch, terwijl de instrumentatie afwisselt tussen ruig en melodieus. Het is een van de meer ritmisch gedreven nummers op het album en laat een andere kant van Sigur Rós zien.

Viðrar Vel Til Loftárása (10:17)
Een groots opgezet nummer dat begint met subtiele pianoklanken en zich ontwikkelt tot een episch epos met strijkers en koperblazers. De muziek bouwt langzaam op naar een majestueuze finale, waar de emotionele intensiteit bijna tastbaar is. Dit nummer voelt bijna filmisch aan, en is een prachtig voorbeeld van de kracht van muzikale opbouw.

Olsen Olsen (8:02)
Olsen Olsen begint met een bijna speels ritme en evolueert naar een feestelijke climax, compleet met een blazerssectie. Het nummer straalt een soort optimisme en vreugde uit die een verfrissend contrast biedt met de meer melancholische nummers op het album.

Ágætis Byrjun (7:55)
Het titelnummer is een reflectieve track die alle elementen van het album samenbrengt. Het heeft de dromerige melodieën, de rijke texturen en de emotionele diepgang die Sigur Rós zo kenmerkend maakt. De tekst, in het IJslands, voegt een extra laag mysterie toe.

Avalon (4:02)
Het album sluit af met een instrumentale outro die het thema van de intro deels weerspiegelt. Het is een zachte landing na de intensiteit van het voorgaande nummer en laat de luisteraar achter in een staat van serene reflectie.

Ágætis Byrjun is een album dat niet zomaar op de achtergrond moet worden afgespeeld. Het is een muzikale ervaring die je helemaal in je op moet nemen, ideaal voor luisteraars die houden van complexe, emotioneel geladen muziek. Fans van bands als Radiohead, Mogwai of Explosions in the Sky zullen zeker genieten van dit album, maar ook degenen die openstaan voor nieuwe, experimentele geluiden zullen hier veel te ontdekken vinden. Het is een album dat blijft groeien bij elke luisterbeurt, en dat is misschien wel het grootste compliment dat je een muziekstuk kunt geven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De IJslandse band Sigur Rós, opgericht in 1994 in Reykjavík, staat bekend om hun etherische geluid en experimentele aanpak van muziek. Hun muziek, vaak beschreven als post-rock, combineert dromerige melodieën met orkestrale elementen, resulterend in een unieke auditieve ervaring. De band heeft in de loop der jaren een trouwe schare fans opgebouwd, mede dankzij hun meeslepende live-optredens en innovatieve studioalbums.

Het album ATTA uit 2023 is een voortzetting van Sigur Rós' kenmerkende geluid, maar met een frisse en vernieuwende twist. Wat me direct opviel aan ATTA is de manier waarop de band erin slaagt om zowel vertrouwd als vernieuwend te klinken. Elk nummer op het album is een sonische reis, waarbij ik me telkens weer verlies in de gelaagde arrangementen en de betoverende stem van zanger Jónsi.

Wat ATTA voor mij echt bijzonder maakt, is de emotionele diepgang die in elk nummer doorschemert. De teksten, hoewel vaak cryptisch en gezongen in zowel IJslands als hun eigen verzonnen taal Hopelandic, weten een snaar te raken. Ze brengen een gevoel van melancholie en hoop over dat moeilijk te beschrijven is, maar des te krachtiger aanvoelt.

Daarnaast waardeer ik de productie van ATTA enorm. De band heeft duidelijk veel aandacht besteed aan de kleinste details, waardoor elke luisterbeurt nieuwe ontdekkingen oplevert. Het is een album dat je keer op keer kunt beluisteren en telkens weer nieuwe nuances kunt opmerken.

Het album opent met Glóð, een ambient meesterwerk dat meteen een serene sfeer neerzet. De dromerige klanken creëren een gevoel van rust en anticipatie, als de stilte voor een storm van muzikale emoties. Het nummer fungeert als een perfecte uitnodiging in de wereld van Sigur Rós, waar iedere klank zorgvuldig lijkt te zijn gekozen om de luisteraar mee te voeren op een emotionele ontdekkingsreis.

Blóðberg volgt met betoverende klanken, zoals we van Sigur Rós gewend zijn. De weelderige texturen en gelaagde instrumentatie zorgen voor een meeslepende ervaring die je meeneemt naar onontdekte muzikale landschappen. Het is alsof je door een sprookjesachtig IJslands landschap wandelt, omringd door de magie van hun muziek.

Met Skel legt de band meer nadruk op de zang. Jónsi's stem klinkt bezwerend en rustgevend, terwijl de muziek zich langzaam ontvouwt als een delicate bloem. De subtiliteit en emotionele diepgang van dit nummer maken het een hoogtepunt van het album. De tekst is poëtisch en open voor interpretatie, wat typisch is voor Sigur Rós.

Klettur brengt ritme en daarmee een versnelling in het tempo en meer zang, wat zorgt voor een welkome afwisseling. De hemelse melodieën en de opbouw naar een climax zijn adembenemend. Het is een nummer dat zowel krachtig als fragiel is, een balans die Sigur Rós meesterlijk beheerst.

Mór is adembenemend en perfect om in een relaxfauteuil met een koptelefoon te beluisteren. De serene klanken nemen je mee naar een diepe meditatieve staat, een ware ontsnapping uit de alledaagse werkelijkheid. Dit nummer roept gevoelens van nostalgie en introspectie op. De subtiele nuances in de instrumentatie zorgen ervoor dat je bij elke luisterbeurt iets nieuws ontdekt.

Andrá is een vocaal nummer waarin Jónsi's zang ijzingwekkend mooi klinkt. De hemelse vocalen worden ondersteund door een subtiele instrumentatie die het nummer een engelachtige kwaliteit geeft. Het is een nummer dat recht naar je ziel gaat.

Gold biedt meer hypnotiserende vocalen. De herhaling en de zachte klanken creëren een trance-achtige ervaring die je volledig in de muziek zuigt. De subtiele nuances en verfijnde details maken het een van de hoogtepunten van het album. Het is een perfecte demonstratie van hoe Sigur Rós muziek kan maken die zowel rustgevend als meeslepend is.

Ylur toont bezielende zang en is iets minder zweverig, wat een aardse kwaliteit toevoegt aan het album. De diepe emoties die in dit nummer worden overgebracht, zijn ontroerend en krachtig.

Fall verbindt mooie pianoklanken met engelengezang, een combinatie die pure magie is. De eenvoud en schoonheid van dit nummer maken het een van de meest memorabele momenten op het album.

Het album sluit af met 8, een prachtig slot met mystieke en melancholische tonen. Een epische finale die alle elementen van Sigur Rós' muzikale palet samenbrengt. De combinatie van deze elementen zorgt voor een perfecte afsluiting van een muzikale reis die zowel ontroerend als verheffend is.

Sigur Rós bewijst met ATTA dat ze nog steeds tot de top van de hedendaagse muziekwereld behoren. Ze blijven trouw aan hun eigen geluid, terwijl ze tegelijkertijd blijven experimenteren en vernieuwen. Dit album is een must voor zowel oude fans als nieuwkomers die op zoek zijn naar een diepgaande muzikale ervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de intieme sferen van mijn luisterkamer heb ik onlangs de gelegenheid gehad om mij te verdiepen in het EP 'Ba Ba Ti Ki Di Do' van Sigur Rós, een IJslandse band die bekend staat om hun etherische klanken en het vermogen om luisteraars mee te voeren naar een andere dimensie. Uitgebracht in 2004, markeert dit werk een experimentele fase van de groep, waarin ze de grenzen van hun muzikale expressie verkennen met behulp van minimalistische composities en een unieke benadering van geluid. Dit werk is lastig te categoriseren binnen de bekende reeks postrockalbums van de band. Op Rate Your Music wordt het als een ambient album geclassificeerd, maar deze typering schiet tekort. Het is geen pure ambient; het flirt eerder met elementen van artpop.

De EP bestaat uit drie tracks die samen een onlosmakelijke eenheid vormen, een trilogie van geluiden die zowel betoverend als ongrijpbaar zijn. Het openingsnummer, 'Ba Ba', zet meteen de toon met zijn delicate pianomelodieën die worden gecombineerd met elektronische klanken en het subtiele gebruik van stemmen die meer als instrumenten dan als dragers van tekst fungeren. Hoewel het sporen van postrock vertoont, breekt het toch met de traditionele grenzen van het genre

Vervolgens neemt 'Ti Ki' het stokje over en introduceert een meer ritmische, bijna speelse interactie tussen verschillende percussieve elementen. Hier wordt duidelijk hoe Sigur Rós speelt met de structuur van muziek; elke noot en elk ritme voelt aan als een bewuste keuze om de luisteraar iets nieuws te laten ervaren. 'Ti Ki' ontbeert wellicht de opwinding die sommigen zouden verwachten, maar het biedt een diepe rustgevendheid die bijdraagt aan een meditatieve luisterervaring

De afsluiter, 'Di Do', is het meest raadselachtig. Aanvankelijk doet het denken aan het zoemen van een bromvlieg, en ontwikkelt zich tot een geluid dat tinnitus zou kunnen opwekken. Het is een complexe en ietwat ontwrichtende afsluiting van de EP.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Arclight van de Zweedse Krautrock/Psychedelic rock band Silverbullit uit 2004 is een boeiende reis door de wereld van psychedelische en experimentele rock. Hieronder volgt een persoonlijke review van elk nummer met de toegewezen cijfers:

1. Run - Een energieke opening die de toon zet met zijn dwingende ritmes en dreunende baslijnen. De track mengt klassieke rockinvloeden met een moderne twist, wat resulteert in een solide start van het album. Cijfer: 7

2. Only Gold - Dit nummer behoudt de energie en voegt een laagje verfijnde melodie toe. De tekst en uitvoering zijn doordacht, met een pakkende hook die blijft hangen. Cijfer: 7

3. Buddy - Met een iets hogere waardering, steekt Buddy boven standaard rocktracks uit dankzij zijn boeiende structuur en emotionele diepte. De gitaarlijnen zijn bijzonder memorabel. Cijfer: 7,5

4. Kite - Dit nummer heeft een zwevende, etherische kwaliteit die goed past bij de naam. Het is een goed voorbeeld van hoe Silverbullit sfeer in hun muziek verwerkt. Cijfer: 7

5. Call It In - Als ballad van het album, toont Call It In een zachtere kant van de band, met prachtige lyrische expressie en een ontroerende melodie. Het verdient de hoogste beoordeling tot nu toe. Cijfer: 8

6. Wintercoat - Dit nummer heeft een lagere score vanwege zijn wat minder onderscheidende aard vergeleken met de andere tracks, maar behoudt nog steeds de kwaliteit met zijn melancholische ondertoon. Cijfer: 6,5

7. Blood - Is wat mij betreft beste nummer van het album. Het combineert alle sterke punten van Silverbullit: krachtige instrumentatie, pakkende melodieën en diepe emoties. Cijfer: 8,5

8. Once Upon a Time - Dit nummer brengt herinneringen aan Hawkwind, met zijn ruimtelijke geluid en sci-fi sfeer, wat zorgt voor een meeslepende luisterervaring. Cijfer: 8

9. Cloudway - Met de mooiste melodie op het album, biedt Cloudway een aangrijpende mix van schoonheid en melancholie, een showcase voor de melodische vaardigheden van de band. Cijfer: 7,5

10. Seconds - Misschien minder opvallend dan de andere tracks, maar "Seconds" heeft nog steeds een solide compositie en uitvoering, hoewel het niet zo memorabel is. Cijfer: 6,5

11. Boof - Dit meer psychedelische nummer benut de experimentele kant van de band, met intrigerende geluiden en effecten die een boeiende luisterervaring creëren. Cijfer: 7,5

12. I Promise You - Een waardige afsluiter van het album, I Promise You combineert emotionele intensiteit met muzikale verfijning, wat resulteert in een krachtige en bevredigende afsluiting. Cijfer: 8

Over het geheel genomen biedt Arclight van Silverbullit een rijke en diverse luisterervaring die fans van Krautrock en psychedelische rock zeker zullen waarderen. Elk nummer draagt bij aan het verhaal van het album, waarbij de band hun muzikale bereik en emotionele diepgang laat zien.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Opnieuw een album dat ik uit een recente lijst met releases heb gehaald. Aangezien ik de laatste tijd erg veel naar electronic luister viel mijn oor op dit album. Een schot in de roos want dit is een prachtige plaat. De Australische Simona Castricum is behalve musicus ook DJ en producer en dat is hier goed te horen. Strakke melodieën en een aantal daarvan kan zo op een dance-festival gedraaid worden. Bijvoorbeeld Chaise, maar vooral ook Limited Edition.

Ze draait al 20 jaar mee in het vak en weet dus waar Abraham de mosterd haalt. Ze heeft inmiddels vijf albums uitgebracht en ik heb er dus weer 4 op mijn to-do lijstje staan. Gelukkig allemaal te streamen, want volgens mij zijn haar albums verder alleen in een limited edition van een paar honderd vinyl exemplaren uitgebracht.

Simona Castricum, is dus een naam die de Australische muziekscene een geheel eigen geluid heeft gegeven. Deze veelzijdige artieste en architect combineert haar liefde voor muziek met haar passie voor stedelijke ruimten, wat resulteert in een unieke mix van elektronische beats en intrigerende melodieën. Haar werk weerspiegelt niet alleen haar artistieke talent, maar ook haar diepgaande inzichten in de dynamiek van stedelijke omgevingen en de menselijke interactie daarin.

Het album Sink uit 2023 is een perfect voorbeeld van haar artistieke veelzijdigheid en innovatieve benadering. Het opent met Lean Into Belonging, een nummer dat direct de toon zet met een opzwepend ritme en dromerige zang. Het is een track die je meteen grijpt en niet meer loslaat. Het ritme vloeit naadloos over in het volgende nummer, TBC, dat de luisteraar meeneemt op een aanstekelijke muzikale reis. De zang blijft betoverend en het ritme aanstekelijk, wat de overgang tussen de nummers bijna onmerkbaar maakt.

Catacombs biedt een rustgevende melodie ondanks het opgewekte tempo. Het nummer voelt als een wandeling door een mysterieuze ondergrondse wereld, waar elke hoek een nieuwe ontdekking biedt. Het kalmeert en prikkelt tegelijkertijd de zintuigen. Daarna volgt Whomst?, dat met zijn fijne melodie weliswaar prettig in het gehoor ligt, maar wat spanning en emotie mist. Het nummer komt niet helemaal tot leven zoals de voorgaande tracks.

Chaise brengt het album weer in een hogere versnelling met zijn aanstekelijke en beweeglijke tempo. Het is een nummer dat je bijna dwingt om mee te bewegen op de beat. Limited Edition houdt het strakke ritme vast, maar laat qua melodie nog wat te wensen over. Het voelt alsof er meer potentieel in zat dat niet volledig benut is.

Sky keert terug naar de strakke basis maar voegt een speelse melodie toe die een frisse wind door het album blaast. Het is een perfecte balans tussen structuur en speelsheid, een nummer dat blijft hangen. Het album sluit af met Grateful for the Heartache, dat helaas het zwarte schaap van de familie is. Het mist de spanning en de emotionele diepgang die de andere nummers zo sterk maken.

Al met al is Sink een fascinerend album dat de veelzijdigheid en het talent van Simona Castricum benadrukt. Haar vermogen om verschillende ritmes en melodieën samen te brengen in een coherent geheel, getuigt van een diep begrip van zowel muzikale als stedelijke dynamieken. Elk nummer biedt iets unieks, en hoewel niet elk stuk even sterk is, blijft de algehele ervaring van het album indrukwekkend. Simona Castricum blijft een naam om in de gaten te houden, een artiest die de grenzen van muziek blijft verkennen en verleggen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "New Gold Dream (81-82-83-84) Live at Paisley Abbey" van Simple Minds is een speciale live-uitvoering die de band gaf in Paisley Abbey, Schotland. Deze uitvoering was ter gelegenheid van de verjaardag van hun invloedrijke album "New Gold Dream (81-82-83-84)", uitgebracht in 1982. De live-uitvoering vond plaats in een historische setting, wat een unieke sfeer toevoegde aan het evenement.

Tijdens dit concert speelde Simple Minds het volledige "New Gold Dream (81-82-83-84)" album, samen met enkele andere favorieten uit hun repertoire. De bandleden, waaronder leadzanger Jim Kerr en gitarist Charlie Burchill, werden geprezen om hun energieke en emotionele vertolkingen van de nummers. De akoestiek van Paisley Abbey, een historisch gebouw met een rijke geschiedenis, droeg bij aan de bijzondere kwaliteit van de uitvoering.

Het "New Gold Dream" album is bekend om zijn synthpop- en new wave-stijl, en de live-uitvoering benadrukte deze elementen, terwijl het ook de tijdloze aantrekkingskracht van de muziek liet zien. Nummers zoals "Promised You a Miracle,"Glittering Prize en de titeltrack New Gold Dream (81-82-83-84) zijn enkele van de hoogtepunten van het concert. Dat de stem van Jim Kerr wat aan kracht verloren heeft doet daar niets aan af.

Dit live-album is niet alleen een viering van een van de meest iconische albums van Simple Minds, maar het is ook een getuigenis van de blijvende impact en populariteit van de band in de muziekwereld. Fans van Simple Minds en liefhebbers van new wave en synthpop muziek waarderen dit live-album als een waardevolle toevoeging aan hun collectie.

Bij deze, een recensie van het album ‘It’s Here, but I Have No Names for It’ door de Australische postrockgroep sleepmakeswaves, uitgebracht in 2024. Dit album vervoert luisteraars door een reeks sonische landschappen die zowel uitdagend als onverwacht zijn.

"All Hail Skull" zet meteen de toon met een intro dat de luisteraar bewust op het verkeerde been zet. De track kenmerkt zich door zijn scherpe contrasten, waarbij fluisterzachte momenten naadloos overgaan in krachtige explosies van geluid. Dit zorgt voor een fascinerende dynamiek die je aandacht vasthoudt.

"Super Realm Park" is een krachtige opvolger die de intensiteit van het album hooghoudt. Het nummer is rijk aan gelaagde gitaarpartijen en drijvende ritmes, wat een gevoel van eindeloze expansie creëert.

"Ritual Control" volgt met een robuuste start en het tempo blijft onverbiddelijk hoog. Het nummer brengt een ruwe energie met zich mee die bijna voelbaar is door de speakers.

"Black Paradise" begint verrassend ingetogen met een prachtige akoestische introductie, waarna het geleidelijk opbouwt naar een emotionele climax, om vervolgens sober af te sluiten. Het nummer toont de veelzijdigheid van de band aan en biedt een adempauze in het midden van het album.

"Verdigris" biedt een exquise mix van soundscapes gecombineerd met prachtige melodieën. Het nummer nodigt uit tot introspectie en reflectie, waardoor je als luisteraar even verloren raakt in de muzikale nevels.

"Terror Future" is een archetype van een postrocknummer: krachtig en prachtig. Het nummer vervoert je met zijn majestueuze gitaarlijnen en krachtige dynamische wendingen.

"It’s Here, but I Have No Names for It", het titelnummer, begint met een sfeer die doet denken aan Pink Floyd maar evolueert snel naar een typische postrockontploffing van geluid, waarbij de band hun meesterschap van het genre laat zien.

"This Close Forever" sluit het album af met een ingetogen eerste helft die geleidelijk toeneemt in intensiteit, resulterend in een uitbundig en bevredigend slotstuk.

Dit album van sleepmakeswaves is een sonische reis die de luisteraar meeneemt door diverse muzikale texturen en emoties, elk nummer biedt een nieuw perspectief binnen het postrock genre. Met zijn afwisseling van ingetogen schoonheid en robuuste kracht, is dit album een must voor iedereen die zich wil verliezen in de diepten van muzikale innovatie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn reis door het sonische landschap van 'Aurora', het meesterwerk van Slow Crush uit 2018, was niets minder dan een heerlijke tocht door de nevelen van shoegaze, waarbij elk nummer zijn eigen unieke sfeer en narratief bood. Beginnend met 'Glow', werd ik onmiddellijk in hun wereld gezogen; het nummer serveert als een krachtige ouverture, vermengd met een rauwe, maar aangename melodie ondersteund door de etherische vocalen van Isa Holliday.

Vervolgens neemt 'Drift' een meer gematigde aanpak, waardoor het een tikkeltje minder mijn voorkeur geniet. Het biedt echter een welkome afwisseling en laat de luisteraar even ademhalen, iets wat de diversiteit van het album benadrukt.

'Tremble', aan de andere kant, begint met een ingetogen toon, waardoor ik me afvraag waar de kenmerkende muur van geluid blijft. Desalniettemin ontvouwt het nummer zich als een verborgen juweeltje, met zijn dromerige kwaliteit die een diepe resonantie met mijn eigen voorkeuren vindt.

Daaropvolgend accentueert 'Shallow Breath' de vocale bekwaamheid van Holliday, met minimale instrumentatie die haar stem ruimte geeft om echt te schitteren. Het is een subtiel, maar aangrijpend stuk dat de luisteraar dieper het album in trekt.

'Aid en Abet', het vijfde nummer, continueert de dromerige toon van zijn voorgangers, waarbij de muziek de luisteraar zachtjes door hun droomwereld leidt. 'Collide' vertraagt het tempo verder, waardoor een bijna tastbare sfeer ontstaat waarin men zich kan verliezen.

'Beached', de voorlaatste track, injecteert wat meer tempo in het album, maar blijft binnen de gestelde grenzen, waardoor het een aangename opbouw naar de climax biedt. De titeltrack 'Aurora' sluit het album af met een perfecte samensmelting van dreamrock elementen, en laat een blijvende indruk achter.

Samenvattend, ondanks dat 'Aurora' niet precies de shoegaze-ervaring biedt die ik aanvankelijk verwachtte, heeft het album zich onthuld als een ware schat. Elk nummer brengt zijn eigen unieke flair en samen vormen ze een coherent geheel dat een diepe indruk op mij heeft achtergelaten. 'Aurora' van Slow Crush is een reis die ik zeker nog vele malen zal ondernemen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Yard" van Slow Pulp is een goed ontvangen, opmerkelijk werk dat diverse muzikale invloeden toont en wordt gekenmerkt door een mix van genres zoals indie rock, folk en zelfs lichte grunge. Het bevat meest vrij korts tracks van nog geen drie minuten.

Het album begint sterk met het nummer "Gone 2", een nummer met lichte vocalen en eenvoudige begeleiding. Niet mijn favoriet op het album De tekst past wel goed bij de algehele toon van de band. Een ander opvallend nummer op het album is "Doubt", dat gaat over het zoeken naar validatie. Deze track bevalt beter door de prettige gitaarpartij en toont de rauwe kant van de band. "Cramps" brengt wat lichte punkinvloed met een meer zware maar ook leuke sfeer, terwijl "Slugs" door een rustiger tempo een dromerig gevoel biedt.

De titeltrack "Yard" is een hartverscheurende pianoballade die een ander aspect van de band laat zien. Het nummer "Carina Phone 1000" wisselt de piano af voor een grotendeels akoestische gitaar met prachtige, zwevende vocalen. "MUD" is een ingetogen en ontspannen nummer dat naarmate het vordert wat zwaarder wordt. Het album sluit af met "Fishes", een emotioneel nummer dat een meditatie is over zelfacceptatie, begeleid door een fijne akoestische gitaar.

Over het algemeen wordt "Yard" gewaardeerd door zijn kenmerkende stijl en geluid, waarbij de zwaardere nummers net zo krachtig zijn als de zachtere. Het album wordt beoordeeld als een uitstekend werk dat de veelzijdigheid van Slow Pulp toont.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Slow Salvation is een dream pop project bestaande uit Travis Trevisan en Christina Hernandez. Travis Trevisan, bekend van zijn eerdere werk met de shoegaze-band Tape Deck Mountain, begon eind 2022 instrumentale dream pop-nummers te maken. Hij ontdekte Christina Hernandez via haar project Orion Lake en was onder de indruk van haar etherische stem en moeiteloze melodiebeheersing. Dit leidde tot een samenwerking tussen de twee, waarbij ze samen het debuutalbum van Slow Salvation vormden, getiteld "Here We Lie".

Het album "Here We Lie" werd uitgebracht op 25 augustus 2023 via Velvet Blue Music. Het bevat een dromerige, etherische sfeer met invloeden van indie noise. Een van de opvallende nummers op het album is "Decay", dat zich kenmerkt door Trevisan's hemelse soundscapes en Hernandez's weelderige zang. Fans van Tape Deck Mountain zullen misschien verrast zijn door de afwezigheid van heftige feedback in dit nummer, maar het vormt een nieuwe kant van Trevisan's muzikale expressie.

Het album is gemasterd door Simon Scott van Slowdive, wat bijdraagt aan de dromerige kwaliteit van de muziek. Het project wordt gezien als een frisse wind in de wereld van de droompop, waarbij het duo een nieuwe benadering brengt in het genre. De samenwerking tussen Trevisan en Hernandez is een interessante fusie van hun respectievelijke muzikale achtergronden, wat resulteert in een album dat zowel vernieuwend als vertrouwd is voor liefhebbers van het genre.

(Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl)

Slowdive - "Everything is Alive" (2023): Een Meesterwerk van Dromerige Klanken en Diepe Emotie

Slowdive, de legendarische Britse shoegaze-band die hun stempel op de jaren '90 heeft gedrukt, keert in 2023 terug met hun album Everything is Alive. Na hun succesvolle comeback in 2017, toont deze nieuwste plaat een band die vol zelfvertrouwen opereert, met een diep begrip van hun unieke sonische identiteit. Everything is Alive is een prachtig uitgebalanceerd album dat elementen van hun kenmerkende shoegaze-geluid combineert met subtiele nieuwe elementen, waardoor het een tijdloos en toch fris werkstuk is geworden.

Muzikale Stijl en Genres
Het album Everything is Alive blijft voor een deel trouw aan de shoegaze wortels van Slowdive, maar brengt ook elementen van dream pop en ambient muziek naar voren. Het album is een zee van dromerige geluiden, gekenmerkt door gelaagde gitaren, etherische zang en een atmosfeer die zowel melancholisch als troostend aanvoelt. De muziek omhult de luisteraar in een warme, zwevende mist van geluid, waar elke noot lijkt te vervagen in de volgende, waardoor een gevoel van tijdloosheid ontstaat.

Productie en Geluidskwaliteit
De productie van Everything is Alive is subliem, waarbij elke track een meesterwerk is van geluidsdesign. De mix is helder, ondanks de dichtheid van de gelaagde gitaren en de effecten die typisch zijn voor shoegaze. De subtiele balans tussen de instrumenten en de zang zorgt ervoor dat geen enkel element overweldigt, maar dat alles samenkomt in een coherente en hypnotiserende luisterervaring. De albumproductie geeft elk nummer een diepte en textuur die ervoor zorgen dat het album bij elke beluistering nieuwe geheimen onthult.

Track-by-Track Recensie
Shanty (5:47) Het album opent met Shanty, een nummer dat onmiddellijk de toon zet met een prachtige melodie en fluisterende zang die perfect samengaan. De gelaagde gitaren creëren een rijk tapijt van geluid, terwijl de zachte zang bijna spookachtig over het geheel zweeft. Dit nummer nodigt de luisteraar uit om zich volledig onder te dompelen in de wereld van Slowdive, waarbij elke noot doordrenkt is van emotie en sfeer.

Prayer Remembered (4:46) Prayer Remembered is een ingetogen en betoverend stuk dat de luisteraar meeneemt op een introspectieve reis. De minimalistische benadering van de instrumentatie zorgt ervoor dat de zang centraal staat, terwijl de subtiele, repetitieve melodieën een gevoel van rust en reflectie oproepen. Dit nummer is een prachtig voorbeeld van Slowdive’s vermogen om eenvoud om te zetten in iets diep aangrijpends.

Alife (4:38) Alife introduceert een bezwerende melodie die vanaf de eerste noot blijft hangen. Het emotionele gewicht van het nummer komt naar voren in de zang, die zich perfect mengt met de rijke, textuurrijke gitaren. Het is een nummer dat zowel hoop als verdriet uitstraalt, en de combinatie van deze gevoelens maakt het een van de meest memorabele tracks op het album.

Andalucia Plays (6:41) Andalucia Plays is een sfeervol en ingetogen nummer dat een filmisch gevoel heeft. De langzaam opbouwende melodieën en de fluisterende zang creëren een sfeer van mysterie en verlangen. De manier waarop het nummer zich ontwikkelt, met subtiele veranderingen in dynamiek en textuur, maakt het tot een meeslepende luisterervaring die je volledig in beslag neemt.

Kisses (3:57) Kisses is een vrolijk en opgeruimd nummer dat een lichtere toon in het album brengt. De speelse melodieën en de energieke ritmiek zorgen voor een verfrissende afwisseling, terwijl de dromerige zang ervoor zorgt dat het nummer nog steeds past binnen de algehele sfeer van het album. Het is een nummer dat je gemakkelijk meevoert en een glimlach op je gezicht tovert.

Skin in the Game (3:52) Skin in the Game keert terug naar de melancholische kant van Slowdive, met een licht droevige melodie die diep resoneert. De zang is ingetogen en kwetsbaar, terwijl de gitaarlijnen een gevoel van nostalgie oproepen. Dit nummer vangt perfect de introspectieve en melancholische schoonheid waar Slowdive zo bekend om staat.

Chained to a Cloud (6:51) Chained to a Cloud is een van de hoogtepunten van het album, met een hemelse melodie die bijna hypnotiserend werkt. De gelaagde gitaren en de dromerige zang creëren een zwevende atmosfeer die de luisteraar in een trance brengt. Het nummer bouwt langzaam op, met subtiele verschuivingen in de dynamiek die het tot een ware sonische reis maken.

The Slab (5:10) Het album sluit af met The Slab, een temperamentvol nummer met een beklijvende melodie die je nog lang bijblijft. De energie van het nummer is aanstekelijk, met krachtige gitaarlijnen en een meeslepende ritmiek. Dit nummer is de perfecte afsluiter van het album, waarbij het zowel de intensiteit als de gevoeligheid van Slowdive's muziek vastlegt.

Conclusie en Aanbeveling
Everything is Alive is een prachtig album dat bewijst dat Slowdive nog steeds een van de meer invloedrijke en creatieve krachten is in de shoegaze- en dream pop-scene. De combinatie van rijke, dromerige geluiden en diep emotionele teksten maakt dit album tot een tijdloze klassieker. Het is een must-listen voor fans van shoegaze, dream pop, en iedereen die op zoek is naar muziek die zowel geest als hart aanspreekt. Slowdive heeft met Everything is Alive een album afgeleverd dat niet alleen hun erfgoed eert, maar ook vooruitkijkt naar de toekomst van hun geluid.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Smoke Fairies, bestaande uit de Britse singer-songwriters Katherine Blamire en Jessica Davies, hebben door de jaren heen een plaatsje verworven in de wereld van indie-folk en alternatieve rock. Met hun kenmerkende harmonieën, betoverende melodieën en donker poëtische teksten hebben ze een herkenbaar geluid gevestigd dat zowel tijdloos als eigentijds is.

De stemmen van Blamire en Davies zijn een van de grootste troeven van Smoke Fairies. Ze hebben de gave om samen te smelten tot één stem, waardoor een betoverende eenheid ontstaat die de luisteraar in een betoverende trance kan brengen.

Dit album biedt een ​​stemmige maar hoopvolle verzameling nummers, perfect voor de donkere winteravonden. Het album combineert een onderscheidend traditioneel folk-geluid met moderne rockinvloeden en creëert zo een geluid dat over het hele album verspreid is. Minpuntje is misschien dat er wat weinig variatie in de nummers zit, zeker als het om het tempo gaat.

Smoke Fairies biedt een geluid dat zowel liefhebbers van folk als alternatieve rock zal aanspreken.
Wie van meerstemmige vrouwenzang houdt kan eigenlijk niet om dit achtste album heen. Tegen een achtergrond van Folk / Folkrock muziek laten de Britse dames hun zangkunsten horen.

En dat is ook op dit album weer niet verkeerd. Twee nachtegalen zijn het. En daarbij komt dat het stuk voor stuk melodisch prachtige songs zijn. Ik heb maar één eerder album van de dames in mijn playlists staan, Through the Low Light and Trees uit 2010. Ook dat is een folkrock album en heb ik ooit gewaardeerd met vier sterren

Ik heb dus lang niet alle albums. Ik begrijp dat niet alle albums folk/folkrock zijn maar dat er ook meer blues getinte albums tussen zitten. Ik heb de zes albums toch maar allemaal op mijn to-do lijstje gezet.

(eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl)

Snow Patrol, de Britse band die zich eind jaren negentig vormde, heeft door de jaren heen een reputatie opgebouwd als een van de meest consistente leveranciers van melodische rock. Hun album "A Hundred Million Suns" uit 2008 bevestigt deze status met een verzameling nummers die varieert van introspectief tot bombastisch. Dit album laat de diversiteit van de band zien, zowel in muzikaliteit als in emotie.

Het album opent krachtig met "If There's a Rocket Tie Me to It". Deze song biedt een prachtige melodie die je meteen meeneemt, versterkt door een stevig en meeslepend refrein dat nog lang in je hoofd blijft hangen. Het is een perfecte opwarmer die je doet verlangen naar meer.

"Crack the Shutters" volgt en biedt een net zo fijne melodieuze ervaring. De song straalt warmte uit en de vocalen van Gary Lightbody zijn hier op hun best. Dit nummer voelt als een uitnodigende knuffel op een koude winterdag.

"Take Back the City" brengt een energieke sfeer, ondanks de ietwat voorspelbare "Ow woh woh"-interjecties. Het nummer is een ode aan stedelijke ervaringen en straalt een opzwepende energie uit die je bijna laat dansen."Lifeboats" verlaagt het tempo enigszins, maar blijft een prima track. Het nummer biedt een rustpunt en laat de luisteraar ademen, terwijl het toch een onderliggende spanning behoudt. Met "Golden Floor" komen we bij een track die een beetje uit de toon valt. De song lijkt niet helemaal in de flow van het album te passen, waardoor het lastig is om er volledig in op te gaan.

Gelukkig brengt "Please Just Take These Photos from My Hands" het tempo terug omhoog. Dit nummer zit vol spanning en energie, wat zorgt voor een hernieuwde betrokkenheid van de luisteraar. "Set Down Your Glass" valt helaas wat tegen. De song is te zoet en mist de scherpte die andere nummers wel hebben, wat het minder aantrekkelijk maakt.

"The Planets Bend Between Us" keert terug naar een langzamer tempo, maar doet dit op een fraaie manier. De song is teder en emotioneel, met een diepte die je raakt. "Engines" biedt een opzwepende melodie die perfect de balans houdt tussen energie en emotie. Het is een track die je met gemak opnieuw zou willen beluisteren.

"Disaster Button" is een echt Snow Patrol-nummer. Het heeft die kenmerkende sound die de band groot heeft gemaakt, met krachtige instrumentatie en een pakkend refrein. Het album sluit af met het indrukwekkende drieluik "The Lightning Strike: What If the Storm Ends? / The Sunlight Through the Flags / Daybreak". Dit meesterwerk neemt je mee op een muzikale reis die de perfecte afsluiting vormt van een fijn album.

Al met al is "A Hundred Million Suns" een prachtig samengesteld album dat de veelzijdigheid en het talent van Snow Patrol benadrukt. Van meeslepende melodieën tot introspectieve teksten, dit album biedt een rijke luisterervaring die zowel fans als nieuwe luisteraars zal bekoren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit albium bevat een stroom van geluiden, vaak zonder ritme die erg hypnotiserend werkt mits de luisteraar het onbevangen over zich heen laat komen. Het werkt op mij in elk geval erg ontspannend.

Het is ook moeilijk een beschrijving te geven van de tracks op het album die soms naadloos in elkaar over vloeien. Één van de nummers is getiteld A Meditation en dat is het ook. Zo kan ik ook geen favoriete track aanwijzen. Vergelijken is niet te doen en elke track heeft dezelfde ontspannende werking.

In Silhouette komt een piano voor, maar verwacht daarvan geen samenhangende melodie. Willekeurige toetsaanslagen, meer is het niet.

Solo Andata zijn Kane Ikin en Paul Fiocco uit Australië. In 2006 gestart en dit is het vijfde album van het duo, Voor mij is dit een kennismaking en die bevalt me dus uitstekend.

Om het echt op je in te laten werken is een koptelefoon eigenlijk wel vereist.

Sonhos Tomam Conta, een Braziliaanse muzikale entiteit, presenteert hun nieuwste sonische creatie, "Corpos de Água." Deze artistieke onderneming, geworteld in droomachtige klanken en diep emotionele geluidspaletten, neemt de luisteraar mee op een reis door een aquatisch landschap van gevoelens en dromen. Het album belooft een ervaring die zowel hypnotiserend als transcendent is.

Uma Súplcia
Het album opent met "Uma Súplcia," een nummer dat direct een betoverende sfeer neerzet. De klanken zijn zo relaxed dat ze je in een staat van dromerige sereniteit brengen. Het is alsof je zweeft op een wolk van sonische rust, een perfecte introductie tot wat komen gaat.

Oração Do Mar
"Oração Do Mar" is als een hemelse symfonie, gevuld met rijke, weelderige geluidsmuren die als golven over je heen spoelen. De complexiteit van de arrangementen en de diepte van de klankkleuren creëren een bijna spirituele luisterervaring.

Tuas Pegadas
Met "Tuas Pegadas" betreed je een sonische droomwereld, gedrenkt in een Zuid-Amerikaanse sfeer. De ritmes en melodieën roepen beelden op van eindeloze landschappen en zwoele nachten, een perfect huwelijk van traditie en moderniteit.

O Oceano de Solaris met Magnólia
"O Oceano de Solaris" met de toevoeging van Magnólia brengt een ongekende energie naar voren. Deze track is een rumba van de hoogste orde, waarbij elke noot resoneert met passie en een verlangen naar iets groters. De samensmelting van stijlen en invloeden zorgt voor een transcendente ervaring.

De Areia E Sal met meu quarto é vazio
"De Areia E Sal," met de bijdrage van "meu quarto é vazio," brengt een shoegaze vibe naar voren met een intensiteit die moeilijk te weerstaan is. De zang is krachtig en doordringend, en de instrumentatie bouwt een muur van geluid die zowel overweldigend als prachtig is.

Scarborough Fair (Cântico) met MINTTT en g4laco
De cover van "Scarborough Fair (Cântico)" met MINTTT en g4laco is een betoverend meesterwerk. De bekende melodie krijgt een sprookjesachtige twist, die de luisteraar meeneemt naar een wereld van magie en mysterie. De harmonieën en arrangementen zijn werkelijk uitzonderlijk.

A Sétima Onda met João Virtudes
"A Sétima Onda," met de bijdrage van João Virtudes, is een hypnotiserend nummer dat de grenzen van traditionele muziek oprekt. De gruizige en rafelige zang voegen een rauwe emotionele laag toe, terwijl de muziek zelf zich ontvouwt in een bijna trance-achtige toestand.

Trilhas de Água
Het slotstuk, "Trilhas de Água," is een magnifiek einde aan een indrukwekkend album. De soundscapes zijn groots en meeslepend, een perfecte afsluiting die de luisteraar achterlaat met een gevoel van vervulling en bewondering voor de artistieke visie van Sonhos Tomam Conta.

"Corpos de Água" is zonder twijfel een grandioos meesterwerk. Elk nummer biedt een unieke bijdrage aan het geheel, en samen vormen ze een sonische reis die zowel diepgaand als verrijkend is. Sonhos Tomam Conta heeft een album gecreëerd dat niet alleen de luisteraar betovert, maar ook een blijvende indruk achterlaat.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

Sonic Youth, een iconische band die in de jaren '80 een prominente plek in de alternatieve rockscene veroverde, heeft met hun album "Bad Moon Rising" uit 1985 een artistiek album gecreëerd. Een album, dat een mix van experimentele rock en no wave bevat. Het toont de ontwikkeling en veelzijdigheid van de bandleden: Thurston Moore, Kim Gordon, Lee Ranaldo en Steve Shelley.

Het album opent met "Intro," een korte atmosferische en onheilspellende compositie die de toon zet voor de rest van het album. Sonic Youth staat bekend om hun experimentele geluid en ongebruikelijke gitaarstemming, en dit nummer laat dat meteen horen. Het is alsof je een duister en mysterieus landschap binnenstapt, vol onverwachte wendingen en texturen. Hoewel het slechts een minuut duurt, is het rijk aan textuur en atmosfeer, een voorproefje van de sonische reis die volgt.

"Brave Men Run (In My Family)" is het tweede nummer en laat duidelijk zien dat de band nog in ontwikkeling is. Het nummer bevat veel elementen die in hun latere werk meer verfijnd en uitgewerkt zullen worden. De bite is nog net niet helemaal aanwezig, maar de potentie is onmiskenbaar. Het nummer combineert een hypnotiserende baslijn met dissonante gitaarakkoorden en de karakteristieke zang van Thurston Moore. De repetitieve structuur van het nummer creëert een trance-achtige sfeer die zowel rustgevend als verontrustend is.

"Society Is a Hole" volgt en versterkt dit gevoel. De a-tonale geluidseffecten en de ogenschijnlijk chaotische structuur geven het nummer een rauwe, ongepolijste rand. Het is een uitdagende luisterervaring die niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker boeiend is. De teksten, gezongen door Kim Gordon, zijn zowel cryptisch als krachtig, en dragen bij aan de intensiteit van het nummer.

"I Love Her All the Time" is een prettige track die wat meer volume verdiend had. De hypnotiserende gitaarpartijen en de meeslepende ritmes creëren een droomachtige sfeer. Het is een van de meer toegankelijke nummers op het album en blijft lang hangen.

Met "Ghost Bitch" heb ik weinig. Het nummer heeft een spookachtige, ongrijpbare kwaliteit die misschien niet iedereen zal aanspreken. Het is ontegenzeggelijk experimenteel, maar mist voor mij de aantrekkingskracht van sommige andere tracks.

"I'm Insane" biedt een welkome afwisseling. Het is een fijn nummer met een pakkende energie en intrigerende structuur. Het geeft het album een broodnodige injectie van dynamiek.

"Justice Is Might" is een ander moeilijk te doorgronden nummer. Het is donker en intens, maar mist een beetje de cohesie die sommige andere nummers wel hebben. Toch is het fascinerend,

Een echt noemenswaardig nummer is "Death Valley '69," een samenwerking met Lydia Lunch. Dit nummer heeft een explosieve climax, waarbij de maniakale energie van Lunch en de band samenkomen in een chaotische en krachtige uitvoering.

"Satan Is Boring" is niet mijn ding. Het nummer experimenteert veel met geluid en structuur, maar raakt me niet op dezelfde manier als sommige andere tracks. Het voelt wat repetitief en minder boeiend.

"Halloween" brengt daarentegen een gevoel van opluchting omdat er weer er iets van structuur is. Het nummer heeft een spookachtige schoonheid die langzaam maar zeker ontvouwt. Het is een van de meer gestructureerde stukken op het album, wat het des te aangenamer maakt.

“Flower” is een prachtige track. De combinatie van de meeslepende melodie en de krachtige, bijna hypnotische vocalen maakt het tot een van mijn favorieten. Het is een hoogtepunt in de tweede helft van het album.

"Echo Canyon" voelt als een overbodige afsluiter. Hoewel het zeker niet slecht is, mist het de impact en het memorabele karakter van de voorgaande nummers. Het is een rustige afsluiting van een verder dynamisch album.

Al met al is "Bad Moon Rising" een uitdagend en intrigerend album dat de artistieke groei van Sonic Youth uitstekend weergeeft. Het is een complex werk dat de luisteraar uitnodigt om steeds dieper in de geluiden en structuren te duiken, en daarmee steeds nieuwe lagen en nuances te ontdekken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Sonic Youth is een naam die synoniem staat voor de alternatieve rockscene van de jaren '80 en '90. Deze Amerikaanse band, opgericht in 1981, heeft een immense invloed gehad op het geluid van de underground en mainstream rockmuziek. Hun experimentele benadering van gitaarmuziek, gecombineerd met een punkethos, heeft hen onderscheiden als pioniers binnen hun genre. In 2023 bracht Sonic Youth een nieuw live-album uit, getiteld Live in Brooklyn, NY, dat een momentopname uit 2011 biedt van hun onvergetelijke energie en artistieke visie tijdens een van hun laatste optredens.

Live in Brooklyn, NY vangt de rauwe energie van Sonic Youth perfect, met een setlist die zowel hoogtepunten van hun carrière als enkele obscure juweeltjes bevat. Het album is doordrenkt met elementen van noiserock, punk, en experimentele rock, genres waarin de band altijd een thuis heeft gevonden. De dissonante gitaarklanken, onconventionele structuren en de bijna hypnotiserende ritmes maken dit album tot een typische Sonic Youth-ervaring.

De productie van Live in Brooklyn, NY is indrukwekkend, vooral gezien het feit dat het een live-opname betreft. De band heeft altijd bekend gestaan om hun intense live-optredens, en dit album slaagt erin om diezelfde energie vast te leggen. Het geluid is helder en goed gebalanceerd, met elk instrument dat zijn eigen ruimte krijgt om te schitteren. De gitaren van Thurston Moore en Lee Ranaldo snijden door de mix met hun kenmerkende gelaagde feedback, terwijl de bas van Kim Gordon en de drums van Steve Shelley zorgen voor een solide, maar niet minder dynamische, basis.

Brave Men Run (In My Family) (5:12)
Het album opent met Brave Men Run (In My Family), een track die oorspronkelijk op hun album Bad Moon Rising stond. De live-uitvoering hier is rauw, rafelig en meeslepend, met een diepe, dreigende sfeer die de toon zet voor de rest van het album.

Death Valley ’69 (5:51)
Death Valley '69, een samenwerking met Lydia Lunch, behoudt zijn duistere, apocalyptische karakter. De opbouw van spanning en de daaropvolgende explosie van geluid maken dit nummer een van de hoogtepunten van het album. De laatste twee minuten van dit nummer zijn weergaloos

Kotton Krown (5:07)
Kotton Krown biedt een zachtere, meer melodieuze kant van de band, met Gordon's zang die bovenop de subtiele gruizige gitaarlijnen zweeft. De balans tussen zoet en zuur in dit nummer is typerend voor Sonic Youth's veelzijdigheid.

Kill Yr Idols (2:56
Met Kill Yr Idols duikt de band diep in hun punkwortels. Het nummer is agressief en direct, een perfecte weergave van hun early days. De geluidsmuren zijn weer groots en de luisteraar wordt op positieve wijze meegezogen,.

Eric’s Trip (3:45)
Eric's Trip is een psychedelische reis door gelaagde geluiden en vreemde ritmes, een nummer dat perfect de experimentele kant van Sonic Youth weergeeft. Een mooi voorbeeld hoe schijnbaar ongeorganiseerde chaos toch een structuur heeft. Heerlijk nummer

Sacred Trickster (2:11)
Korte maar krachtige statements zoals Sacred Trickster laten zien dat de band geen lange nummers nodig heeft om indruk te maken. De energie spat ervan af, met een aanstekelijke riff die zich direct in je gehoor nestelt.

Calming the Snake (3:51)
Calming the Snake biedt een wat sinistere sfeer, met een chaotische structuur die precies goed in elkaar klikt. Dit is Sonic Youth op hun meest onvoorspelbaarst.

Starfield Road (3:27)
Starfield Road laat de gitaarskills van Moore en Ranaldo volledig tot hun recht komen, met een bijna mechanisch, repetitief patroon dat hypnotiseert en desoriënteert.

I Love Her All the Time (7:15)
Met I Love Her All the Time keert de band terug naar langere, meer atmosferische nummers. De opbouw is schijnbaar zonder structuur toch traag en dreigend en intens.met een climax die de luisteraar volledig opslokt en naadloos overgaat in….

Ghost Bitch (4:18)
Ghost Bitch is donker en mysterieus, met Gordon's stem die klinkt als een roepende echo uit een andere wereld. De gitaarlijnen zijn hier minimalistisch maar effectief, waardoor het nummer een dreigende en onheilspellende sfeer krijgt. Kim Gordon op haar best.

Tom Violence (3:11)
Tom Violence is een klassieker uit hun Evol-tijdperk, en de live-versie hier stelt niet teleur. Het is een ruwe diamant, ,et heerlijke gruizige gitaarmuren en met een mix van schoonheid en bruutheid.

What We Know (4:54)
Met What We Know keert de band terug naar een directer, meer rockgericht geluid. Of anders gezegd: Een nummer met een echte melodie. De gitaren zijn hier minder dissonant, maar niet minder krachtig.

Drunken Butterfly (4:23)
Drunken Butterfly is pure chaos in muzikaal opzicht, maar wel met een doel. Een intense geluidsmuur. De onvoorspelbare structuren en ritmes die daar bij passen maken dit een van de meer uitdagende nummers op het album. Het is heerlijk. Rafelig en bombastisch. Beter kan bijna niet

Flower (4:27)
Flower heeft een bijna mantra-achtige kwaliteit, met repetitieve teksten en riffs die zich in je geest vastzetten. Het nummer bouwt langzaam op, naar een explosieve climax.

Sugar Kane (7:42)
Sugar Kane is een van de langere nummers op het album en biedt een uitgebreide reis door Sonic Youth's sonische landschap. Een van de iconische nummers van de band! Het nummer is zowel melodieus als experimenteel, met een opbouw die de spanning geleidelijk opvoert.

Psychic Hearts (4:31)
Psychic Hearts biedt een verrassende eenvoud vergeleken met de rest van het album. Het is meer rechttoe rechtaan, maar verliest niets van de intensiteit.

Inhuman (11:59)
Het album sluit af met Inhuman, een episch nummer dat bijna 12 minuten duurt. Dit is Sonic Youth op hun meest experimenteel, met gelaagde gitaren en een onconventionele structuur die de luisteraar op het puntje van de stoel houdt.

Unieke instrumentale elementen zoals het gebruik van alternatieve stemmingen en het experimenteren met feedback en dissonantie zijn altijd kenmerkend geweest voor Sonic Youth's geluid. Deze elementen komen ook op Live in Brooklyn, NY sterk naar voren, waardoor het album een geheel eigen karakter krijgt.

Live in Brooklyn, NY is een krachtig bewijs van Sonic Youth's blijvende invloed op de alternatieve muziek. Het album vangt de energie en het experiment dat de band gedurende hun hele carrière heeft gekenmerkt. Hoewel het niet altijd een gemakkelijke luisterervaring is, biedt het een diepgaande blik in de unieke wereld van Sonic Youth. Voor liefhebbers van experimentele rock en iedereen die geïnteresseerd is in de evolutie van alternatieve muziek, is dit album een absolute aanrader. Het is een eerbetoon aan een band die altijd haar eigen pad heeft gevolgd, ongeacht de conventies.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Inmiddels heb ik dit album vorig jaar ook op www.jorros-muziekkeuze.nl geplaatst, Toen nog met een simpele tekst maar inmiddels is dat een 'echte' review geworden.

Vandaag heb ik geluisterd naar ‘925’, het debuutalbum van Sorry, een muzikale formatie uit Engeland dat in 2020 de muziekwereld betoverde. Met een ongekende nieuwsgierigheid luisterde ik naar elk nummer, verlangend naar de onthulling van elke melodische laag en tekstuele nuance.

‘925’ manifesteert zich als een labyrinth van geluiden, waar traditionele muzikale grenzen vervagen en genres samensmelten tot iets ondefinieerbaars. De band Sorry heeft een eclectische benadering gekozen, waarbij ze moeiteloos elementen van indie-rock vermengen met experimentele pop en sporen van elektronica, waardoor een unieke auditieve ervaring ontstaat die zowel intrigeert als betovert.

De vocale prestaties op dit album zijn opmerkelijk. Asha Lorenz, wiens stem door de nummers heen weeft, draagt emoties over met een ruwe intensiteit die niet elke dag wordt gehoord. Haar vermogen om fluisterend te troosten en vervolgens uit te barsten in een krachtige catharsis is niets minder dan hypnotiserend. Dit, gecombineerd met de soms surrealistische, dan weer aangrijpende teksten, nodigt de luisteraar uit voor een diepgaande introspectie.

Het eerste nummer, "Right Round The Clock", zet meteen de toon. Het heeft iets weemoedigs, maar tegelijkertijd voel je een soort energie die je niet direct kunt plaatsen. Het was alsof ik werd uitgenodigd in een wereld vol contradicties, een thema dat door het hele album heen lijkt te spelen.

Als je verder duikt in het album, kom je bij "In Unison" terecht. Dit nummer liet me echt even stilstaan. Het is alsof je in de chaos van de instrumenten een glimp opvangt van een verborgen orde. De tekst, mysterieus en intrigerend, lijkt te spreken over de complexiteit van relaties. Dit nummer heeft mij echt aan het denken gezet over de dynamiek tussen mensen.

Dan is er "Snakes", een nummer dat zich onderscheidt door zijn unieke geluid. Het gebruik van gitaar en de onverwachte ritmeveranderingen maakten dat dit nummer een onuitwisbare indruk op me achterliet. De zang, ergens zwevend tussen spreken en zingen, voegt een extra laag toe aan de algehele ervaring.

"Starstruck", een ander pareltje, brengt een energie die zowel nostalgisch als fris aanvoelt. De melodie blijft hangen, en je vindt jezelf terugneuriënd lang nadat het nummer is afgelopen. Het is een nummer dat zowel in je hoofd als in je hart blijft plakken.

De afsluiter van het album, "Lies (Refix)", is een briljant staaltje van muzikaal vakmanschap. Het laat zien hoe Sorry in staat is om te spelen met verwachtingen en het conventionele. Het nummer bouwt langzaam op, om je vervolgens mee te nemen op een achtbaan van emoties en klanken.

Het is fascinerend hoe ‘925’ balanceert op de grens van het onvoorspelbare en het intiem herkenbare. De muzikale reis die Sorry ons biedt, is als een droom waaruit men niet wil ontwaken; een reis door een veelheid aan emoties, gedachten en reflecties, diepgeworteld in de complexiteit van menselijke ervaringen.

Concluderend is ‘925’ van Sorry een album dat zich niet makkelijk laat categoriseren. Het is een album dat moed vereist; moed om te experimenteren, te voelen, en uiteindelijk te begrijpen. Het is een testament van artistieke durf en emotionele diepgang, en staat als een baken van originaliteit in de hedendaagse muziekwereld. Het belichaamt een zeldzame combinatie van vernieuwende klanken en diepgaande lyriek die lang na de laatste noot blijft resoneren in het hart van de luisteraar.

Het is altijd bijzonder wanneer een postuum album het licht ziet, vooral als het afkomstig is van een artiest die een blijvende indruk heeft achtergelaten. Bird Machine, het album van de Amerikaanse band Sparklehorse dat in 2023 werd uitgebracht, is precies zo'n werk. Dit album is het laatste project van Mark Linkous, de drijvende kracht achter Sparklehorse, die tragisch genoeg in 2010 overleed. Linkous stond bekend om zijn unieke mix van alternatieve rock, lo-fi en folk, met teksten die melancholie en poëzie in hun puurste vorm combineren. Bird Machine is een eerbetoon aan zijn nalatenschap en biedt een intieme blik in de wereld van een getormenteerde maar briljante geest.

Het album Bird Machine blijft trouw aan de kenmerkende stijl van Sparklehorse, waarin elementen van alternatieve rock, lo-fi en folk een centrale rol spelen. De muziek is doordrenkt met een gevoel van breekbaarheid en introspectie, wat typisch is voor de werken van Linkous. De lo-fi productietechnieken, gecombineerd met dromerige melodieën en sombere teksten, creëren een sfeer die zowel intiem als surrealistisch is. Er zijn ook invloeden van psychedelische rock hoorbaar, met hier en daar experimentele geluiden die de luisteraar meenemen op een sonische reis door de geest van Linkous.

De productie van Bird Machine is op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. Ondanks de lo-fi benadering, klinkt het album verrassend helder en gelaagd. Het is duidelijk dat er veel aandacht is besteed aan de mix, waarbij elk instrument en elk geluid zijn eigen ruimte krijgt in de geluidsomgeving. De balans tussen de instrumenten en de stem van Linkous is zorgvuldig uitgewerkt, waardoor de emotionele impact van de muziek wordt versterkt. De productie weet de ruwe randen te behouden die zo kenmerkend zijn voor Sparklehorse, zonder in te boeten op de algehele kwaliteit van het geluid.

It Will Never Stop (1:50)
Het album opent met een korte, maar krachtige track. It Will Never Stop is een typische Sparklehorse song met minimalistische arrangementen en een hypnotiserende melodie. De herhaling van de tekst benadrukt de thema's van eindeloze worsteling en onvermijdelijkheid. Het is wel een track die wat buiten mijn comfortzone valt.

Kind Ghosts (2:52)
Kind Ghosts biedt een iets lichtere toon, met spookachtige achtergrondvocalen die bijdragen aan de etherische sfeer van het nummer. De melodie is meeslepend, terwijl de tekst een bijna troostend gevoel van vrede en acceptatie uitstraalt.

Evening Star Supercharger (3:46)
Dit nummer springt eruit door zijn meer upbeat ritme en energieke gitaarlijnen. Toch blijft de melancholie aanwezig in de teksten en de manier waarop Linkous zijn vocalen levert. Evening Star Supercharger is een perfecte mix van melancholie en hoop.

O Child (4:19)
O Child is een van de langere nummers op het album en biedt een tragere, meer introspectieve ervaring. De subtiele orkestrale arrangementen en de diepe, reflectieve teksten maken dit een van de emotioneel meest geladen nummers van het album.

Falling Down (3:34)
Met een eenvoudige maar pakkende melodie, is Falling Down een nummer dat blijft hangen. Het heeft een bijna pop-achtige structuur, maar de tekst onthult een diepere, donkerdere ondertoon die typisch is voor Sparklehorse.

I Fucked It Up (1:42)
Dit is een van de kortste nummers op het album, maar ook een van de meest directe. I Fucked It Up is rauw, eerlijk en ontdaan van elke pretentie. Het nummer vangt perfect de gevoelens van spijt en zelfverwijt die door het hele album heen te vinden zijn.

Hello Lord (4:08)
Hello Lord is een nummer dat zich richt op spirituele vragen en existentiële overpeinzingen. Het heeft een bijna hymne-achtige kwaliteit, met zachte instrumentatie en een weemoedige melodie die de luisteraar raakt op een diep emotioneel niveau.-

Daddy's Gone (2:49)
Met zijn eenvoudige akkoorden en de directe, bijna kinderlijke tekst, is Daddy's Gone een nummer dat zowel hartverscheurend als vertederend is. De minimalistische productie versterkt de rauwe emotie die in het nummer aanwezig is.

Chaos of the Universe (3:58)
Dit nummer valt op door zijn chaotische maar toch samenhangende structuur. De titel is zeer toepasselijk, aangezien het nummer een gevoel van desoriëntatie en verwarring oproept, iets dat weerspiegelt hoe Linkous de wereld zag.

Listening to the Higsons (3:00)
Listening to the Higsons is een van de meer speelse nummers op het album, met een energieke beat en een catchy refrein. Het biedt een welkome afwisseling van de meer sombere thema's die in de andere nummers aanwezig zijn.

Everybody's Gone to Sleep (4:30)
Dit nummer keert terug naar de dromerige, melancholische stijl die Sparklehorse kenmerkt. De rustige melodie en de zachte zang creëren een bijna slaapwandelende sfeer, die de luisteraar meeneemt naar een wereld tussen waken en dromen.

The Scull of Lucia (4:11)
The Scull of Lucia is een van de meest atmosferische nummers op het album, met donkere, mystieke geluiden die een bijna spookachtige sfeer oproepen. Het nummer is zowel betoverend als verontrustend, wat een testament is aan de complexiteit van Linkous' muziek.

Blue (1:23)
Dit korte instrumentale nummer fungeert als een intermezzo, met zachte klanken die de luisteraar een moment van reflectie bieden voordat het album zijn laatste fase ingaat.

Stay (1:41)
Het album sluit af met Stay, een kort en krachtig nummer dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van verlangen en gemis. De eenvoudige, bijna breekbare melodie is een passende afsluiting van een album dat zoveel emotionele diepgang biedt.

Bird Machine is een album dat diep resoneert met zowel fans van Sparklehorse als nieuwe luisteraars. De combinatie van melancholieke teksten, breekbare melodieën en lo-fi productie maakt het een uniek werk dat de nalatenschap van Mark Linkous eer aandoet. Het is een album dat zowel toegankelijk als gelaagd is, en het biedt iets nieuws bij elke luisterbeurt.

Dit album is vooral geschikt voor luisteraars die genieten van introspectieve muziek en die niet bang zijn voor donkere thema's en emotionele diepgang. Fans van alternatieve rock, lo-fi en experimentele muziek zullen in Bird Machine een waardevolle toevoeging aan hun collectie vinden. Het is een eerbetoon aan een van de meest unieke stemmen in de alternatieve muziekscene en een must-have voor iedereen die de wereld door de ogen van Mark Linkous wil zien.

Eerder verschehen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Sparks is een Amerikaanse band die in 1967 werd opgericht door de broers Ron en Russell Mael. Ze staan bekend om hun eclectische en theatrale benadering van muziek, die een breed scala aan genres omvat, van glamrock tot synthpop. Met hun unieke stijl en excentrieke optredens hebben ze een cultstatus verworven en een loyale aanhang opgebouwd. Hun muziek wordt gekenmerkt door intelligente en vaak humoristische teksten, gecombineerd met complexe en pakkende melodieën. Sparks blijft een invloedrijke kracht in de muziekindustrie, met een carrière die zich uitstrekt over meer dan vijf decennia.

Het album A Steady Drip, Drip, Drip van Sparks uit 2020 is een ware tour de force die hun onmiskenbare stijl en creativiteit in volle glorie toont. Als ik naar dit album luister, word ik meegesleept in een sonische reis die zowel intrigerend als meeslepend is. Elk nummer is doordrenkt met de typische eigenzinnigheid en scherpzinnigheid van Sparks, waardoor het een plezierige ervaring is van begin tot eind.

Het openingsnummer, All That, zet meteen de toon met zijn energieke ritme en aanstekelijke refrein. De tekst is zowel introspectief als optimistisch, een perfecte mix die je meteen in de juiste stemming brengt. I'm Toast volgt met een meer agressieve toon, waarin de broers hun humoristische kant laten zien met teksten die de dagelijkse strijd en frustraties op een speelse manier verwoorden. Het is een perfect voorbeeld van de sprankelende energie die Sparks kan oproepen. Vervolgens komt Lawnmower, een creatief kunstwerkje dat laat zien hoe Sparks moeiteloos alledaagse onderwerpen kunnen transformeren tot boeiende muzikale verhalen met een aanstekelijke melodie.

Sainthood Is Not in Your Future schittert met een sprankelende melodie en een onmiskenbare Sparks-touch. De liedtekst is scherpzinnig en biedt een diepere laag aan luisteraars die bereid zijn om verder te graven.

Pacific Standard Time is een meeslepende, ingetogen ballad die een gevoel van melancholie en introspectie oproept. Het is een mooi moment van rust in het album. Stravinsky's Only Hit daarentegen, is een typische Sparks-song met buitengewone wendingen en verrassende muzikale keuzes die je op het puntje van je stoel houden.

Left Out in the Cold en Self-Effacing zijn beide voorbeelden van de veelzijdigheid van Sparks. Het eerste nummer heeft een koude, bijna klinische sfeer die perfect past bij de titel, terwijl het tweede nummer een meer zelfbewuste en humoristische benadering biedt.

One for the Ages is een bewijs van Sparks' vermogen om genres te mengen. Het is een episch nummer dat een gevoel van tijdloosheid oproept, versterkt door zijn rijke instrumentatie en meeslepende melodieën. Onomato Pia biedt een luchtige en speelse toon die contrasteert met de zwaardere nummers en een welkome afwisseling biedt.

iPhone biedt een ironische blik op onze afhankelijkheid van technologie, met teksten die zowel geestig als kritisch zijn. Een song met met een prachtig refrein dat je niet snel zult vergeten. De climax van het album komt met The Existential Threat, een nummer dat zowel muzikaal als tekstueel intens is. Het behandelt thema's van angst en existentiële twijfel op een manier die zowel verontrustend als boeiend is.

Nothing Travels Faster Than the Speed of Light biedt een meer optimistische noot, met een upbeat tempo en opbeurende teksten. Tot slot, Please Don't Fuck Up My World is een ingetogen en melancholisch nummer, verrijkt met een mooi koor dat een perfecte afsluiter vormt voor dit meesterlijke album.

A Steady Drip, Drip, Drip is een meesterwerkje dat de voortdurende evolutie en genialiteit van Sparks toont. Elk nummer biedt iets unieks en verrijkends, en het album als geheel is een triomf van creativiteit en vakmanschap. Sparks blijft een baken van innovatie in de muziekindustrie, en dit album is daar een perfect bewijs van.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl