"For Who You Are" is het debuutalbum van de Nederlandse rockband Face Tomorrow, uitgebracht in 2002. De band, opgericht in 1997 in Rotterdam, bestond destijds uit zanger Jelle Schrooten, gitaristen Aart Steekelenburg en Marc Nolte, bassist Tijs Hop en drummer Sjoerd van der Knoop.

Het album bevat twaalf nummers, waaronder een Intro van 30 seconden dat niet veel toevoegt. De muziek combineert elementen van alternatieve rock en emocore, met invloeden van bands als Sunny Day Real Estate en At the Drive-In. RYM stalt dit album onder Post-Hardcore

De emotionele en rauwe zang en de dynamische instrumentatie zorgden ervoor dat het album goed werd ontvangen binnen de Nederlandse undergroundscene. Het album werd opgenomen in Studio Het Pand en Excess Studios, met productie door Dennis en Frits van Mourik.
Na de release van dit album kreeg Face Tomorrow meer bekendheid en traden ze op bij diverse festivals, zoals Lowlands en Pukkelpop.

Het succes van "For Who You Are" legde de basis voor hun latere albums, waaronder "The Closer You Get" (2004) en "In The Dark" (2008). Albums die al wel in mijn verzameling aanwezig zijn. Dit album dus niet, maar het maakt meteen een goede en volwassen indruk op me.

Dit album opent dus met een intro van 30 seconden dat ik niet in mijn playlist zal zetten en te kort is om te beoordelen, Daarna volgt For Me dat direct de bedoeling van de band weergeeft. Rauwe zang en gitaargeweld van de twee gitaristen. Een nummer met veel energie.
Hierna Worth the Wait dat net iets meer gas geeft. Rauw en emotioneel. Puppet on a String klinkt erg onschuldig maar is dat allerminst. Een prettige melodie en veel passie,

Met het verleden heeft de band meer compassie. Past begint tenminste vrij rustig en in een laag tempo. Alleen in het refrein gaat het volume een stuk omhoog.
Saved gaat er weer vol voor. Een intens ritme en de zang klinkt stevig tussen de gitaren. Stearing Wheel heeft een bijzonder intermezzo door de bas. Een intens nummer.

Wasting Time heeft een rauwe maar vriendelijke melodie. Wat 72 dots per inch betreft klinkt de muziek op het album meest als 150 Dpi. Live the Dream is wat luchtiger van toon maar het refrein doet daar niet aan mee.
I Love You. Ik zou er niet op zijn gekomen deze tekst te verrijken met de chaos die te horen is. Een ongestructureerde hoop herrie. Ook dit nummer haalt geen van mijn playlists. Het slot is daarentegen geheel het tegenovergestelde. Tenminste grotendeels. Wel een lekker einde van het album.

"For Who You Are" laat een sterke eerste indruk achter als debuutalbum van Face Tomorrow. De band slaagt erin om rauwe energie en emotie over te brengen, wat goed past binnen de post-hardcore en alternatieve rockgenres. Hoewel het album niet foutloos is – met name de intro en enkele minder gestructureerde nummers – biedt het genoeg krachtige momenten om de luisteraar geboeid te houden.

Waardering: 6,8

De Britse rockformatie Faces, opgericht in 1969 met als prominente leden Rod Stewart en Ronnie Wood, bracht in 1971 het album A Nod Is as Good as a Wink…to a Blind Horse uit. Dit album, een toonbeeld van de klassieke rock uit de vroege jaren zeventig, illustreert perfect de rauwe energie en muzikaliteit van de band.

Vanaf de eerste noten van het album is het duidelijk dat Faces een unieke benadering heeft tot rockmuziek. De opener Miss Judy's Farm zet direct de toon. De krachtige gitaarlijnen van Ron Wood en de rauwe, karakteristieke stem van Rod Stewart brengen een onweerstaanbare vitaliteit teweeg. De melodie is pakkend en opzwepend, de teksten vol met dubbelzinnigheden, waardoor het meteen de aandacht grijpt en de toon zet voor de rest van het album.

Vervolgens komt You're So Rude, een nummer dat begint met een funky pianolijn van Ian McLagan. Dit lied is een anekdotische vertelling over een onhandige, maar komische ontmoeting. De nonchalante zangstijl en de speelse instrumentatie maken het een plezier om naar te luisteren, maar toch mist het de vocale magie van Stewart. De afwezigheid van zijn unieke stemgeluid laat een leegte achter die moeilijk te vullen is. Desondanks biedt het nummer een interessante mix van rock en blues, met een aanstekelijke groove.

Love Lives Here is een meer introspectief nummer, met een langzamer tempo en een melancholieke ondertoon. Het gitaarspel van Wood en de subtiele toetsen van McLagan creëren een weemoedige sfeer. Stewart's zang is hier doordrenkt met emotie, wat het nummer een extra laag diepgang geeft. Het nummer toont de gevoeligere kant van de band en laat zien dat ze niet alleen krachtig kunnen rocken, maar ook ontroerende, langzame nummers kunnen brengen.

Last Orders Please is een welkome toevoeging aan het album. Met zijn vrolijke ritmes en speelse lyriek. Het biedt een aangename afwisseling tussen de meer intense nummers. Het nummer gaat over het einde van een nacht in de kroeg, met een opzwepende ritmesectie en een catchy refrein. De band klinkt hier ontspannen en in hun element, wat het nummer extra charme geeft. Het is een voorbeeld van de veelzijdigheid van Faces.

Een van de meest iconische nummers van Faces, Stay with Me, blijft een onvervalste kraker. De aanstekelijke riff en de energieke zang van Stewart maken het een nummer dat je keer op keer wilt beluisteren. De chemie tussen de bandleden is voelbaar, en de dynamiek tussen de gitaarpartijen van Ron Wood en de ritmesectie van Ronnie Lane en Kenney Jones is ongeëvenaard. Het is een perfecte representatie van de energie en het plezier dat de band op het podium bracht.

Debris brengt weer een verandering van sfeer, met een meer introspectieve en gevoelige toon. Het is een nummer geschreven door bassist Ronnie Lane, en zijn stem brengt een wat variatie in het vocale palet van het album. De tekst is poëtisch en persoonlijk, wat het een bijzonder intiem nummer maakt. Toch ontbreekt de scherpe rand die de zang van Stewart zou kunnen bieden Het mist de kracht die enkele van de andere nummers zo memorabel maakt.

Met Memphis keren we terug naar de energieke rockgeluiden die de band zo goed kan leveren. Dit nummer is een prettige rocker (een cover van de Chuck Berry klassieker) die de luisteraar meevoert met zijn aanstekelijke ritme en dynamische uitvoering. Het houdt de vaart van het album erin en biedt een fijne afwisseling.

Too Bad is een energiek rocknummer dat de luisteraar echt weet op te zwepen. De krachtige instrumentale sectie en de rauwe vocalen creëren een intens gevoel van opwinding en vitaliteit. Dit nummer is een uitstekend voorbeeld van de ongeremde energie die Faces kenmerkt.

Het album sluit af met That’s All You Need, een waardige afsluiter die de luisteraar tevreden achterlaat. De krachtige uitvoering en de meeslepende melodie zorgen voor een memorabele afsluiting van een uitzonderlijk album. Het nummer vat de essentie van Faces samen: rauw, energiek en onvergetelijk.

Een aspect dat het vermelden waard is, is de productie van het album. Glyn Johns, de producer, heeft een geweldige balans weten te vinden tussen de rauwe energie van de band en de technische precisie die nodig is om een album als dit te laten schitteren. De instrumenten komen allemaal helder door, en de mix zorgt ervoor dat elk detail gehoord wordt, zonder dat het de spontaniteit van de muziek in de weg staat.

In conclusie, dit album is misschien wel een must-have voor elke rockliefhebber. Het combineert rauwe energie met emotionele diepgang en laat zien waarom Faces een van de meest invloedrijke bands van hun tijd was. Het is een herinnering aan een tijd waarin muziek puur en oprecht was, en het blijft een inspiratiebron voor nieuwe generaties muzikanten.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

Fashion Club is het soloproject van de Amerikaanse muzikante Pascal Stevenson uit Los Angeles. Ze combineert unieke geluidsproductie met meeslepende popliedjes, wat resulteert in een complex zelfportret. Stevenson verkent diverse maatschappelijke thema's die vaak in relatie staan tot haar transitie. Sinds 2018 werkt ze aan Fashion Club, naast haar rol als oprichtster van de band Moaning en bijdragen aan andere muziekgroepen.

Recent bracht Fashion Club het album A Love You Cannot Shake uit. Dit zelfgeproduceerde tweede album voelt als een intense productie die zowel verkwikt als blootlegt. Met afwijkende synthlijnen, kunstige strijkers en vervormde gitaren creëert Stevenson een diepgaande ervaring. Het album weerspiegelt haar gendertransitie en reis naar soberheid, en nodigt luisteraars uit om bitterheid los te laten en hoop te hervinden.

Opener Faith start direct experimenteel met een ‘haperende’ synth. Waarna een song met grote emotionele diepgang volgt. Het is een krachtig nummer wat een beetje doet denken aan Oneohtrix Point Never. (7,5)
Confusion is een veel toegankelijker track die gaat over een laag zelfbeeld. Hoe te overleven in het Amerikaanse kapitalistische systeem? Een intens nummer met sterke synths. (7,5)
Forget (met Perfume Genius) brengt een tweegesprek met de vroegere Pascal Stevenson van voor de transitie. Een meest ingetogen en emotioneel nummer (6,5)

Ghost (met Jay Som) vertelt over gemiste kansen en verloren tijd. Iets wat iedereen herkent. Het nummer begint ingetogen en bouwt op naar een krachtig slot (7)
Enough verhaalt over zelfacceptatie en voldoening. Een emotioneel nummer met een prettige melodie. (7)
One Day gaat over een fantasiewereld zonder zorgen. Een vrolijk klinkend nummer met een aanstekelijke melodie en een beetje gruizige gitaren (8,5)

Ice Age vertelt over de zoektocht naar warmte in een koude wereld. Een dromerige en melancholische melodie die warm aanvoelt. (8)
Vervolgens gaat Deny over zelfontkenning en hoe jezelf te accepteren. Een nummer dat wat onrustig overkomt wat past bij het thema. (7)
Rotten Mind (met Julie Byrne) gaat over het gevoel van onderdrukking door anderen. Meest door vooroordelen. Een nummer met een mysterieuze sfeer die ongemak oproept. (8)
Afsluiter Deify gaat tenslotte over de druk om aan de maatschappelijke eisen te voldoen. Een nummer met enerzijds een wat chaotisch karakter anderzijds een oase van rust. (7)

Conclusie en aanbeveling
A Love You Cannot Shake is een diep persoonlijk album waarin Fashion Club complexe thema’s als identiteit, zelfacceptatie en maatschappelijke druk verkent. Met meeslepende melodieën, experimentele synths en emotionele diepgang creëert Pascal Stevenson een uniek geluid. Fans van introspectieve, alternatieve muziek zullen dit album zeker waarderen. Het is een aanrader voor wie op zoek is naar muziek die zowel raakt als aan het denken zet.

Waardering 7,4

Na een paar luisterbeurten toch niet overtuigend genoeg voor 4*. Hieronder mijn relaas.

Feeding Fingers is een Amerikaanse muziekgroep, opgericht in 2006 door kunstenaar Justin Curfman in Atlanta, Georgia. De band begon als een experimenteel post-punktrio en is door zijn verhuizing naar Europa in 2010 uitgegroeid inmiddels uitgegroeid tot een internationaal project met leden uit onder andere Duitsland, Oostenrijk en Italië. Curfman is de enige constante factor in de band

Justin Curfman is ook een bekroonde animator en filmmaker. Hij componeerde muziekstukken die oorspronkelijk bedoeld waren voor zijn films, maar besloot deze te herwerken tot liedjes voor Feeding Fingers. Samen met bassist/gitarist Todd Caras en percussionist Danny Hunt bracht hij deze muziek tot leven.

De muziek van Feeding Fingers wordt gekenmerkt door een melancholische en etherische sfeer, met invloeden van bands als The Cure en Joy Division. Hun geluid combineert donkere, introspectieve teksten met melodieuze instrumentatie. Ik kende de band nog niet, maar dit album bevalt me redelijk. Wordt ooit vervolgd vwb de voorgangers.

De songs op dit album zijn zeer melancholisch van karakter. Opener Some Nights We Burn Letters is daarvan direct een goed voorbeeld. Een nummer dat meteen weemoed oproept en dat past wel bij de titel.

Een nummer wat me direct aansprak is Of Moths and Better Days. Een fijne meeslepende melodie. Een nummer ook met mooie galm in de gitaren wat op elk nummer wel te horen is.
The Dream Has Its Place is mooi gedoseerd ingetogen. Tijdens dit nummer moest ik aan U2 denken. Ver weg, maar toch. Reduced to a Gesture gaat onder andere over rozen en en dat verklaart de albumnaam. De teksten zijn helaas online weer eens niet beschikbaar.

Rented Faces is een fraai maar te kort instrumentaal intermezzo. Daarna The Weight of Violence dat het doet met maatwisselingen. Misschien wel wat te veel dit keer. En het slot is zeker onverwacht.
Not Even Cruel is de ballad op het album. Een nummer met een indringend karakter en mooi gedoseerd gezongen,

Relief from Thought heeft een opzwepend ritme door de opvallende drum die opnieuw telkens van maat wisselt, Ook in dit nummer is het daardoor moeilijk om er echt in te komen. Afsluiter The Angriest Swim klinkt licht dreigend. De melodie is prettig door de galmende gitaar, Een fijn hypnotiserend slot.

Waardering 6,6

Mosaic is het nieuwste album van de Oostenrijkse artiest Fennesz, uitgebracht in 2024. Op dit album combineert hij gitaarspel met elektronische klanken. De muziek op Mosaic is sfeervol en meeslepend. Fennesz speelt met lagen van geluid, die samen een soort mozaïek vormen van melodieën en texturen, Voor mij een ksnnismaking met deze artiest waarvan de voorgaande albums goed zijn ontvangen. Weer iets erbij op mijn to-do lijst dus.

Heliconia begint met rustige, omhullende klanken die een serene sfeer creëren. Na verloop van tijd verandert het in een meer minimalistisch en donker geluid, wat een gevoel van spanning en diepte toevoegt. Met een lengte van meer dan negen minuten neemt het nummer de luisteraar vervolgens mee op een uitgebreide reis door verschillende muzikale landschappen. (7)
"Love and the Framed Insects" heeft een dromerige sfeer, met zowel ruwe als mooie geluiden. Halverwege is er een korte uitbarsting van geluid, die de luisteraar verrast. (7)

Personare (latijn voor zingen) begint met ruwe keyboardklanken, vergelijkbaar met het geluid van een machine. De muziek op de achtergrond klinkt dreigend. Halverwege verandert het nummer plotseling van structuur, wat een interessant contrast biedt. (7)
A Man Outside is het meest minimalistische en ingetogen nummer van het album. Het zit vol met atmosferische geluiden. Soms hoor je slechts een dunne laag ruis of wat klikgeluiden (6)

Patterning Heart heeft een statige, bijna klassieke sfeer, met minder nadruk op ruis en meer op melodie. Het nummer bevat lange drone-achtige klanken die samen een grotesk geluidsbeeld vormen. Let op de subtiele veranderingen en echo's! (7,5)
Goniorizon is het afsluitende nummer. Dromerige soundscapes voeren de boventoon. Het meest eentonige, het meest toegankelijke maar ook het meest rustgevende stuk op het album. (8)

Mosaic is een sfeervol en gelaagd album dat laat zien hoe Fennesz gitaar- en elektronische geluiden samenbrengt tot een unieke luisterervaring. Elk nummer biedt zijn eigen sfeer, variërend van sereen en dromerig tot donker en minimalistisch. Het album is perfect voor wie wil ontspannen en wegdromen. Een aanrader voor liefhebbers van experimentele muziek en soundscapes!

Waardering: 7,2

Fayeux is een veelbelovende Amerikaanse band die zich binnen het duistere muzikale spectrum beweegt, met een focus op Darkwave en Dreampop. Het ensemble bestaat uit de getalenteerde Laurie Ruroden, die zowel de vocalen als de synthesizer voor haar rekening neemt, en de veelzijdige Erica Gilstrap, die naast de synthesizer ook gitaar speelt en verantwoordelijk is voor de programmering en vocalen.

Ondanks hun recente oprichting in 2023, heeft Fayeux al een indrukwekkende artistieke signatuur ontwikkeld. De band laat zich kenmerken door atmosferische klanklandschappen en meeslepende melodieën. Hun muziek roept beelden op van obscure dromen en betoverende nachten, een reflectie van hun diepgaande artistieke visie en muzikale ambities.

De combinatie van de etherische stemmen en de veelzijdige instrumentale bijdragen zorgt voor een rijke sound die zowel intiem als groots aanvoelt. Elke compositie van Fayeux lijkt te dansen op de grens van melancholie en hoop, met een complexe gelaagdheid die uitnodigt tot herhaaldelijk luisteren.

Met dit recente debuut vers in het geheugen, blijft het afwachten hoe dit dynamische duo zich verder zal ontwikkelen. Eén ding is echter zeker: Fayeux heeft de potentie om een blijvende impact te maken binnen de Darkwave en Dreampop genres, en het is een spannende tijd voor liefhebbers van deze muziekstijlen om hen op de voet te volgen.

Toen ik voor het eerst dit debuutalbum van Feyleux beluisterde, werd ik meteen meegevoerd door de betoverende klanken die uit mijn speakers kwamen. Het album, uitgebracht in 2024, is een ware verademing binnen het Darkwave/Dreampop genre. .

Het album opent met het nummer The Empress. Vanaf de eerste noten word je ondergedompeld in een zee van prachtige synthesizerklanken, die naadloos overgaan in een aangenaam dreampopnummer met een melancholische ondertoon. De tweestemmige zang voegt een extra dimensie toe, wat het nummer een bijna etherische kwaliteit geeft. (8)

Clairvoyance brengt iets van sprankeling in het album. Het strakke ritme en de fijne gitaarriff geven het nummer een energieke boost die moeilijk te weerstaan is. Het is een perfecte balans tussen de dromerige sfeer en een meer dynamische, opzwepende sound. (8)

Lunaria Swirls verrast met een bijna uitbundige vrolijkheid en speelse melodie die ongebruikelijk lijkt voor het genre, maar toch wonderwel past in het geheel van het album. Het is een fris, opbeurend moment dat een aangename afwisseling biedt. (7)

Met Cerulean Heart keren we terug naar de sombere, meeslepende klanken die Feyleux zo goed beheerst. Het nummer klinkt hemelsblauw, als een koude winterdag, en laat je even stilstaan bij de melancholie die verbonden is aan het bestaan.(8)

Still of Summer weet een perfecte balans te vinden tussen donkerte en optimisme. De prima melodie en de donkere ondertoon worden gecombineerd met een subtiele hoopvolle gloed, wat het nummer een fijne dynamiek geeft. (9)

Blood Shadows duikt weer de duisternis in. De diepe baslijn, de donkere zang en het lekkere tempo maken dit nummer tot een intens en meeslepend luisterstuk. De schimmige melodieën creëren een bijna hypnotiserende sfeer Het voelt als een reis door een nachtelijke stad, waar schaduwen dansen op de muren. (8)

Phantoma is traag en mooi duister, een nummer dat je in een soort trance brengt. Het is het soort muziek waar je bij kunt wegdromen, terwijl het je tegelijkertijd bij de les houdt met zijn onderhuidse spanning. (7)

Icy Veins doet zijn naam eer aan; ondanks de fijne melodie hangt er een dreigend gevoel in de lucht. Het is alsof je door een ijzige woestijn loopt, altijd bewust van het naderende gevaar. (8)

Als laatste biedt de The Empress [Radio Mix] een toegankelijke herinterpretatie van het openingsnummer, met een meer pop-georiënteerde aanpak die iets te weinig trouw blijft aan de oorspronkelijke grandeur. (6)

Al met al is Midnight Hearts van Feyleux een schitterend debuutalbum dat een diepe indruk achterlaat. Elk nummer is een kunstwerk op zich, met een zorgvuldige balans tussen melancholie en hoop, duisternis en licht. Dit album is een absolute aanrader voor iedereen die houdt van diepgaande, dromerige muziek met een donkere rand.

Waardering: 7,7

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een album dat ik destijds niet echt op het netvlies (of trommelvlies) heb gehad, En dat is raar want ik heb een tijdje werkzaamheden verricht in een platenzaak waar dit genre redelijk populair was. Ik was vermoedelijk te veel bezig met Cocteau Twins, Dead Can Dance, enz.. De bands die bij mij scoorden moesten het liefst een zangeres hebben

Door de huidige revival van het genre (darkwave) ben ik ook de albums van Fields of the Nephilim weer eens gaan beluisteren. En ik heb dus echt wel wat gemist.
Dit debuutalbum staat wat mij betreft als een huis. Een perfect stemgeluid en strakke instrumentatie. Het wat galmende gitaargeluid en een belangrijke rol voor de bas.

Fields of the Nephilim is in 1984 opgericht en bracht twee EP’s uit voor dit debuut dat gelijk hoge ogen gooide. Na nog twee albums te hebben uitgebracht begon een wat hectische periode in de bezetting. Leden verlieten de band, kwamen later weer terug, gingen er weer uit, enz. Zo nu en dan verscheen een album. Het is dan ook bijzonder dat de band nog steeds bestaat.

Bijzonder is de opening met een eigen versie van Ennio Morricone’s filmmuziek. Daarna wordt direct de koe bij de horens gevat. Slow Kill is een aardig visitekaartje voor de rest van het album. Laura II vind ik wat minder, vooral door het refrein.
Preacher Man is een prima nummer, maar vind ik in sommige passages wat buiten de toon van het album vallen. Volcano ligt vervolgens weer op koers, retestrak.

Vet fort the Insane is de ballad van het album. Mooi aanzwellend nummer. Beetje een ‘kinderachtig’ einde. Secrets begint als een echt Cure-nummer, maar heeft toch een eigen bite.
Dust is een beetje stoffig, maar heeft ook een prima eindschot. Op Reanimator is de zang fraai. Lekker nummer wel! Power daarentegen is misschien wel de misser op dit album. Wel strak, maar te weinig melodie. Nee dan is The Tower sterker. Heerlijk begin met een heerlijk rifje naar een fijne climax.

Titelnummer Dawnrazor is de topper op dit album. Prima gitaarwerk, erg melodieus en zanger Carl McCoy overtreft zichzelf. Heerlijke gitaren in The Sequel. En weer die kinderen aan het eind.

Als aanvulling op mijn berichtje hierboven het bericht uit mijn blog van 13 februari j.l.

Een wat vergeten band van Nederlandse bodem. Dit is hun laatste studioalbum in een serie van 3 studioalbums in totaal. Ik had dit album destijds in mijn bezit en het is menigmaal beluisterd.

Instrumentale progrock die mij wat aan Camel en Caravan doet denken. Er ligt soms een jazzy sfeer over de nummers. Easy Listening is misschien een goede kwalificatie. De band is ontstaan uit het uiteenvallen van Q65 in 1974 en kon geen geschikte zanger(es) vinden. De band onderging veel personele wisselingen en daarom werd er in 1978 een afscheidsconcert gegeven. De muziek van de band scoorde ook internationaal goed. Dan is het toch jammer dat ze maar zo kort hebben bestaan.

Het draait in de 5 nummers op Galleons of Passion vooral om gitarist Joop van Nimwegen. Maar ook de toetsenist en de bassist krijgen hun podium.
Unspoken is the Word is een sterk begin van de plaat. Mooie melodie en mooie solo’s van toetsen en gitaar. In Remembering the Future draait het om de bas. Een nummer wat bij mij wat minder losmaakt.

As One doet mij qua sfeer sterk aan Focus denken en ook hoor ik een vleug Earth & Fire. In elk geval een echt Nederlandse sound. De nummers hebben soms een lang intro, zo ook With Love as the Motive. Met na het intro een heerlijk stuk gitaar en een zeer sfeervolle synthesizer

Afsluiter Reconciling heeft de meest jazzy passages, verscholen tussen de diverse solo’s van toetsen en gitaar. Een sterk einde van dit mooie album.

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Fireside, een Zweedse band die in 1992 is opgericht. Begonnen als post grunge band, maar dat was niet zo’n succes. Met dit album sloegen ze een andere weg in. Met meer succes. Dit album was destijds een kleine hype.

Het is altijd heerlijk om dit album weer te beluisteren. De band zet een heel eigen geluid neer. Mooie rifs, bijzondere rifs en soms ook moeilijke rifs. Het opent vrij rustig met Elevator Action, een melodieuze opener. Vervolgens slaat de vlam in de pan met het mooie Fernandez Must Die, waarvan vooral het instrumentele deel indruk maakt.

Nog aanstekelijker is de melodielijn van Thing On A Spring. Je kan niet stil blijven zitten. Een nummer wat zich in je hoofd nestelt en daar een tijdje blijft zitten. Het bijzondere ritme van Hals Und Beinbruch is even wennen. Twee maatsoorten door elkaar is altijd een dingetje voor de beweeglijke luisteraar. Desolator heeft een heerlijk rauwe rif

Prijsnummer is het titelnummer Elite. Geheel in instrumentaal en enorm opzwepend. Iets om in de auto met wat meer volume te beluisteren. Je vliegt haar huis. The Last V8 is een wat onopvallend nummer dat wat buiten de boot valt. Het is te gewoon.

Cisco Heat past weer in het plaatje dat Fireside met dit album neerzet. Een bijzondere rif al was het alleen maar door de manier waarop deze vorm wordt gegeven. Afsluiter Take A Down is lekker afwisselend. Een nummer waarin zelfs een accordeon een groot aandeel levert. Ook dit nummer is anders dan de rest van het album.

Samengevat een album met echt een eigen geluid dat best indruk maakte destijds. Ook op mij.

De Londense band First Day of Spring met frontman Samuel Jones heeft het na een viertal singles aangedurfd om deze EP uit te brengen. Over deze nog nieuwe band is nog niet veel meer te vertellen dan dat men pure Indierock met een shoegaze-sausje ten gehore brengt.

Twee van de singles staan ook op de EP en vormen met de 2 andere songs een aanstekelijk viertal. Het zijn prettig in het gehoor liggende melodieuze liedjes. Het is wel bijzonder hoe twee van de songs eindigen. Ik dacht even dat de stroom uitviel of zoiets. De muziek stopt ineens. Dat is wel wennen. En het kan nog een stukje beter denk ik. De overtuiging ontbreekt nog een beetje.

Ik ben wel benieuwd of en wanneer er een echt album gaat komen. Hopelijk nog een beetje volwassener als dee EP..

Fleeting Joys – All Lost Eyes and Glitter: Een Shoegaze Meesterwerk Vol Melancholie en Droomachtige Klanken

De Amerikaanse shoegaze-band Fleeting Joys is een steeds meer geliefde naam binnen de alternatieve muziekscene. Hun muziek, vol dromerige, gelaagde gitaarpartijen en etherische zang, roept associaties op met bands zoals My Bloody Valentine en Slowdive. Toch weet Fleeting Joys zich te onderscheiden met hun eigen benadering van het genre. Het album All Lost Eyes and Glitter uit 2021 is daar een prachtig voorbeeld van.

Met dit album zet de band hun reputatie als vernieuwende kracht in de shoegaze-wereld voort. Ze verfijnen hun kenmerkende geluid verder en creëren een sonische ervaring die zich diep in de ziel van de luisteraar nestelt. Elk nummer voelt als een afzonderlijke droom, vol emoties zoals verlies, verlangen en nostalgie. Hieronder bespreken we de nummers van het album en verkennen we de thema's en gevoelens die ze oproepen.

Something in Your Memory

Dit nummer opent het album met een ingetogen, emotionele toon. De zachte herhaling van de zinnen "Sweeping lights" en "Something in you is so much better than me" geeft een pijnlijk gevoel van minderwaardigheid en afstand tussen twee mensen. Het nummer bouwt op naar een mooie apotheose, waarin bevrijding gevonden lijkt te worden door de emotionele afstand te omarmen.

Hooked Into My Soul

In contrast met het melancholische karakter van het eerste nummer, voelt Hooked Into My Soul lichter en losser. De tekst geeft een gevoel van onverschilligheid na moeilijke ervaringen. De herhaling van "we're just coming home" suggereert een terugkeer naar innerlijke rust, een kalme acceptatie van het verleden en de hoop op herstel van emotionele verbinding.

Change My Sign

Dit nummer heeft een meer opstandige toon. De verteller verzet zich tegen verwachtingen en weigert zich aan te passen aan de norm. "This isn’t real life" en "Change my sign" worden herhaald en benadrukken het verlangen naar authenticiteit en verandering in een situatie die als on( r) echt wordt ervaren.

Dreaming Girl in a Drowning World

Een van de donkerdere momenten op het album, met teksten vol frustratie en wanhoop. Dit nummer gaat over gemiste kansen en verloren hoop, en de spreker lijkt vast te zitten in een wereld waarin verlangens onbereikbaar blijven. Ondanks het verlangen naar een betere toekomst, blijft de pijn van liefdesverdriet overheersen.

Try to Find Something Out

Met een apathische en futloze sfeer beschrijft dit nummer een zoektocht naar betekenis in een onverschillige wereld. "She don't care" wordt keer op keer herhaald, waardoor de emotionele afstand en onverschilligheid van de persoon in kwestie wordt benadrukt.

Spiked Out

Dit melancholische nummer voelt als een rustpunt op het album. De spreker reflecteert op verlies en pijn, maar omarmt dit met een gevoel van berusting. De kosmische beelden van sterren en stilte geven een gevoel van vrede, ondanks de melancholie die doorklinkt.

Quickly Through Kingdoms

Een instrumentaal stuk dat de luisteraar meeneemt op een dromerige reis. De hypnotiserende gitaren en subtiele geluidseffecten creëren een sfeer van rust en grandeur, alsof de luisteraar door koninkrijken zweeft.

Throwaway

In Throwaway klinkt een opstandige toon door. De spreker gaat in tegen de vluchtigheid van liefde en accepteert dat alles uiteindelijk vergankelijk is. Toch wordt er een vastberadenheid uitgedrukt om lief te hebben, ondanks wat anderen zeggen of denken.

Sing to the Sea

Het laatste nummer op het album sluit af met een serene, berustende toon. De tekst beschrijft een gevoel van vrede met de dood en de acceptatie dat het einde nabij is. De spreker vindt troost in de gedachte dat de doden herenigd zullen worden met een dierbare, wat het album een gevoel van afsluiting geeft.

Conclusie: Een Must voor Shoegaze Liefhebbers

All Lost Eyes and Glitter is een album dat je niet zomaar op de achtergrond draait. Het vraagt om aandacht en biedt in ruil daarvoor een intense luisterervaring vol emoties en gelaagde geluiden. Voor liefhebbers van shoegaze en dromerige rockmuziek is dit album een absolute aanrader. De melancholie, het verlangen en de rust die doorklinken in elk nummer maken het een tijdloze toevoeging aan de discografie van Fleeting Joys. Het is een album dat je meeneemt op een innerlijke reis en je doet reflecteren op je eigen emoties en ervaringen.

Aanbeveling

Als je fan bent van bands zoals My Bloody Valentine of Slowdive, dan mag je All Lost Eyes and Glitter zeker niet missen. Het is een album dat je onderdompelt in een droomwereld vol vervormde gitaren en etherische zang, maar ook een wereld waarin emotie en diepgang centraal staan. Of je nu zoekt naar muziek om bij weg te dromen, of naar iets dat je diep van binnen raakt, dit album biedt het allemaal.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Fleetwood Mac, de legendarische Britse rockband die wereldwijde bekendheid verwierf in de jaren '70, heeft met Rumours Live een extra hoofdstukje toegevoegd aan hun rijke muzikale erfenis. Dit live-album biedt fans de kans om hun iconische album Rumours opnieuw te beleven, maar dit keer in een live-setting, met alle energie en rauwheid die daarbij hoort. Rumours Live is een nostalgische reis terug in de tijd, terwijl het tegelijkertijd een moderne twist geeft aan de klassiekers die we allemaal kennen en liefhebben. De liefhebbers krijgen ook een flinke dosis muziek van het album Fleetwood Mac (de voorganger van Rumours) voor hun geld

Muzikale Stijl en Genres

Het gaat om een opname uit 1977 dus de algemene stijl van Rumours Live blijft trouw aan de kenmerkende sound van Fleetwood Mac op de studio albums: een mix van rock, pop, en soft rock met invloeden van blues en folk. De live-uitvoering voegt een rauwere rand toe aan de muziek, met een duidelijk hoorbare interactie tussen de bandleden en het publiek. Deze energie maakt het album dynamischer dan de originele studio-opnamen, en het geeft de muziek een nieuwe dimensie.

Productie en Geluidskwaliteit

De productie van Rumours Live is over het algemeen goed, hoewel het hier en daar aan de gepolijste finesse van een studio-opname ontbreekt. De live-setting brengt echter een bepaalde charme met zich mee, met subtiele imperfecties die de authenticiteit van de uitvoering benadrukken. De geluidskwaliteit is helder, met een goede balans tussen de instrumenten en de zang. Het publiek is aanwezig, maar niet storend, en draagt bij aan de levendige sfeer van het album. De productie weet de kern van Fleetwood Mac's muziek te behouden, terwijl het toch ruimte laat voor spontane momenten die typisch zijn voor live-optredens.

Bijzondere Nummers

Een van de hoogtepunten van het album is zonder twijfel The Chain. Dit nummer, dat al een van de meest geliefde nummers van Rumours was, komt in de live-setting nog krachtiger over. De iconische baslijn en de opbouw naar de climax blijven indrukwekkend, maar het is de intensiteit van de live-uitvoering die het echt tot leven brengt. De bandleden lijken volledig in het moment op te gaan, en dat gevoel wordt perfect overgebracht naar de luisteraar.

Dreams is een ander voorbeeld van een nummer dat in de live-context schittert. Stevie Nicks' stem klinkt net zo betoverend als altijd, en de live-setting voegt een nieuwe laag emotie toe aan de toch al melancholische tekst. De interactie tussen de bandleden is voelbaar, en het is duidelijk dat dit nummer een speciale plaats in hun hart heeft.

Ook Go Your Own Way verdient vermelding. Dit nummer is altijd een publieksfavoriet geweest, en dat is in deze live-versie niet anders. De energie spat ervan af, en de band lijkt te genieten van elke seconde. De gitaren zijn fel, de ritmesectie strak, en de zang is vol passie. Het is een perfect voorbeeld van hoe een live-uitvoering een nummer nieuw leven kan inblazen.

Conclusie en Aanbeveling

Rumours Live is een album dat zowel oude als nieuwe fans van Fleetwood Mac zal aanspreken. Het biedt een andere kijk op hun klassieke album, met live-uitvoeringen die de essentie van de originele opnamen behouden, terwijl ze tegelijkertijd iets spannends toevoegen. Hoewel het album misschien niet de gepolijste perfectie van de studio-opnamen heeft, maakt de rauwe energie en de oprechte emotie van de live-uitvoering dat meer dan goed.

Voor liefhebbers van klassieke rock en fans van Fleetwood Mac is Rumours Live een waardevolle aanvulling op hun collectie. Het is een album dat je keer op keer kunt beluisteren, steeds weer nieuwe details ontdekkend in de gelaagde muziek en de emotionele diepte van de teksten. Of je nu een doorgewinterde fan bent of gewoon nieuwsgierig naar waarom Fleetwood Mac zo’n iconische band is, Rumours Live biedt een meeslepende en boeiende luisterervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Focus is een Nederlandse progrockband die in de jaren zeventig wereldwijd bekend werd met hun unieke mix van rock, klassieke muziek, en jazz. Hun kenmerkende geluid, geleid door de virtuoze fluit en toetsen van Thijs van Leer, heeft hen een vaste plek in de muziekgeschiedenis bezorgd. Het nieuwste album, Focus 12, is een bevestiging van hun blijvende creativiteit en vermogen om relevante muziek te maken, zelfs na een carrière van tientallen jaren.

Focus 12 is trouw aan de progrockroots van de band, maar verweeft ook elementen van jazz, klassiek en zelfs folk. Het album biedt een boeiende reis door verschillende muzikale landschappen, waarbij technische virtuositeit en emotionele diepgang hand in hand gaan. De mix van instrumentale krachtpatserij en subtiele melodieën zorgt ervoor dat dit album zowel uitdagend als toegankelijk is.

De productie van Focus 12 is helder en goed gebalanceerd. Elk instrument krijgt voldoende ruimte om te schitteren, wat vooral belangrijk is bij een band die zoveel nadruk legt op muzikale complexiteit. Het geluid is rijk en vol, met een bijzonder goede mix van de verschillende elementen. De opnames zijn duidelijk en geven de muziek een warm, bijna analoog gevoel, wat perfect past bij de nostalgische maar toch moderne benadering van de band.

1, Fjord Focus
Het album opent sterk met Fjord Focus, een nummer dat zich kenmerkt door een avontuurlijk en opzwepend ritme. De gitaar van Menno Gootjes speelt een prominente rol, ondersteund door Van Leer's iconische fluitspel. De mix van nostalgie en moderne invloeden, aangevuld met prachtige solo's, maakt dit een uitstekende opener. (8)

2. Focus 13
Dit nummer brengt de klassieke Focus-sound terug, met een ingetogen, dromerige start die overgaat in een steviger tweede deel. De gitaarsolo's zijn opnieuw van hoog niveau en dragen bij aan de herkenbare signatuur van de band. Het bouwt voort op de thema's uit eerdere Focus-titels, met sterke melodische lijnen en indrukwekkende improvisaties. (8)

3. Béla
Een ode aan de klassieke componist Béla Bartók. Dit stuk heeft een meer klassiek gevoel, met complexe harmonieën en een duidelijke klassieke structuur die prachtig samengaat met de rock-elementen. Een ingetogen track die indruk maakt met zijn fraaie gitaarwerk. Het nummer ademt een serene sfeer en biedt een moment van rust op het album. (7)

4. Meta Indefinita
Dit nummer is experimenteler van aard, met onverwachte wendingen en een avontuurlijke benadering van ritme en harmonie. Het vraagt om herhaalde beluistering om de diepte volledig te waarderen. (7)

5. All Aboard
Een jazzy nummer met een prachtige dwarsfluitsolo van Van Leer. De opbouw naar een krachtige apotheose maakt het een dynamisch en meeslepend stuk. (7,5)

6. Born to Be You
Een kort maar krachtig intermezzo, dit ingetogen pianostuk biedt een moment van introspectie voordat het album verder gaat met energiekere nummers. (7)

7. Nura
Een krachtig en energiek nummer met heerlijk gitaarwerk dat het nummer een robuuste en toch melodieuze sfeer geeft. (8)

8. Bowie
Dit lijkt een eerbetoon aan David Bowie, Het nummer draagt een statige, bijna majestueuze sfeer met zich mee. De emotionele lading is subtiel maar voelbaar. (7)

9. Positano
Dit nummer begint ingetogen maar bouwt op naar een uitbundige apotheose. Het roept beelden op van zonnige kusten en ontspanning, met een vleugje melancholie. (7,5)

10. Gaia
Het album sluit af met Gaia, een track vol variatie en ritmewisselingen. Het nummer vat de diverse invloeden en stijlen van het album goed samen, en biedt een passende afsluiter. (7,5)

Focus 12 is een album dat zowel oude fans van de band als nieuwe luisteraars zal aanspreken. De combinatie van complexe composities en toegankelijke melodieën maakt het geschikt voor liefhebbers van progressieve rock, jazz, en instrumentale muziek. Het is een album dat zowel technisch als emotioneel bevredigend is, en zeker de moeite waard om te beluisteren voor iedereen die muziek met diepgang en vakmanschap waardeert.

Waardering: 7,45
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Foo Fighters, een iconische Amerikaanse rockband, heeft met hun album "But Here We Are" uit 2023 wederom hun stempeltje gedrukt op de muziekwereld. Deze formatie, geleid door de charismatische Dave Grohl, heeft een rijke geschiedenis vol memorabele nummers en legendarische optredens. Hun muziek wordt vaak gekenmerkt door een combinatie van rauwe energie, emotionele diepgang en krachtige gitaarlijnen. Dit album is een emotionele en muzikale reis die de luisteraar meeneemt door de verschillende facetten van verlies, rouw en uiteindelijk acceptatie. Een eerbetoon aan de toen recent overleden drummer Taylor Hawkins. In deze recensie zal ik de nummers van het album stuk voor stuk bespreken en mijn persoonlijke ervaringen en inzichten delen.

Het album "But Here We Are" opent met “Rescued” een explosieve track die meteen de toon zet voor de rest van de plaat. Vanaf het eerste nummer voel je de intensiteit en passie die kenmerkend zijn voor de Foo Fighters. Grohl's stem klinkt krachtig en vol emotie, alsof hij elke noot en elk woord met hart en ziel brengt. De gitaren zijn rauw en onmiskenbaar, met riffs die zich in je hoofd nestelen en niet meer loslaten.

Vervolgens krijgen we "Under You", dat de energieke toon voortzet. De melodie is pakkend en blijft in je hoofd hangen. Het is een fijn nummer dat de kracht en dynamiek van de band perfect weergeeft.

"Hearing Voices" biedt een iets meer ingetogen benadering. De scherpe randjes zijn wat afgevlakt, maar de melodie blijft sterk en meeslepend. Dit nummer voelt als een reflectieve pauze na de energieke start van het album.

De titelsong "But Here We Are" is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album. Het is rauw en ongepolijst, met een eerlijkheid die diep raakt. Dit nummer is een cathartische uiting van emoties en laat de luisteraar niet onberoerd.

Met "The Glass" neemt de intensiteit wat af. Het is een minder stevig nummer, maar nog steeds de moeite waard. Het biedt een moment van reflectie en introspectie, iets dat goed past binnen het geheel van het album.

"Nothing at All" is mijn persoonlijke favoriet. Dit nummer belichaamt de essentie van de Foo Fighters: stevig, rauw en compromisloos. Het is een anthem dat de luisteraar doet opveren en meezingen.

"Show Me How" is iets te mainstream voor mijn smaak. Het valt een beetje tegen in vergelijking met de andere nummers op het album. Toch heeft het zijn mooie momenten, vooral door de bijdragen van de zangeres die het nummer een extra dimensie geeft.

"Beyond Me" volgt eveneens als een mildere track, maar wel met veel meer bite dan "Show Me How". Het is een aangename verrassing en toont de veelzijdigheid van de band.

"The Teacher" is een meesterwerk van 10 minuten. Het begint ingetogen, bijna contemplatief, en bouwt dan op naar stevige passages vol variatie. Dit nummer is een emotionele achtbaan en een perfecte samenvatting van de thematiek van het album.

Het album sluit af met "Rest", een ingetogen en eerbiedig eerbetoon aan de recent overleden drummer. Het is een serene en respectvolle afsluiting van een intens album, waarbij de luisteraar wordt achtergelaten met een gevoel van afsluiting en rust.

"But Here We Are" is een indrukwekkend en emotioneel geladen album dat de veelzijdigheid en diepgang van de Foo Fighters perfect weergeeft. Elk nummer draagt bij aan het overkoepelende verhaal van verlies en acceptatie, en de muzikale reis is een die ik nog vaak zal herbeleven.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Om het album ‘Crown’ van de melodieuze deathmetal band ‘For I Am King’ kan ik niet heen. Niet persé omdat het een Nederlandse act is. Het melodieuze is wat dit album zo fraai maakt.
Zelfs de grunts van frontvrouw Alma Alizadeh storen mij niet echt. Niet dat zij slecht zingt, maar grunts blijven voor mij in hoge mate onnatuurlijk gebruik van de stem. Ik zou de nummers wel eens willen horen met wat ik dan maar noem ‘normale’ zang.

Wat het album ook goed doet is dat er geen lang uitgesponnen tracks op staan. De nummers vervelen daarom geen moment. Fraai is vooral ook Bloodline dat het wat rustiger aan doet dan de rest van het album, want het tempo ligt behoorlijk hoog. Het album duurt 36 minuten, maar die zijn in een half uur al om zo voelt het. En dat is een compliment.

Ik ben nog een beetje een groentje op metal gebied, maar de sfeer die het album uitdraagt lijkt voor mij wat op de zogenaamde atmosferische metal. Maar misschien trap ik nu op de verkeerde tenen? Het recent uitgekomen album van Imperium Dekadenz (Into Sorrow Evermore) geeft mij in elk geval dezelfde beleving.

Alleen het slotnummer Disciples bevalt me wat minder maar voor het overige is het een fijn album. Te luide grunts en songs zonder melodie kom ik niet doorheen, maar dit is gewoon lekker.

In de diepten van het muzikale firmament schittert het album …It Falls Apart, gelanceerd in 2004 door de Amerikaanse formatie For Stars, als een duistere edelsteen met een fluisterende allure. Dit oeuvre, gehuld in een mantel van melancholie en ingetogenheid, ontvouwt zich als een paradox van somberheid die tegelijkertijd een onverwachte bekoring herbergt. De ouverture van dit melodische avontuur, I Should Have Told You, manifesteert zich als een zeldzame lichtstraal door de nevelige sfeer heen, dansend op de noten van voorzichtig optimisme.

Het lied Calm Down Baby doet zijn naam eer aan; het is een serene oase waar het tempo en de tedere vocalen een balsem vormen voor de rusteloze ziel. Het brengt een pacificerend effect met zich mee, waardoor luisteraars worden uitgenodigd tot een staat van contemplatieve kalmte. Daarna breekt It Doesn’t Really Matter door als een levendige stroomversnelling, geïnjecteerd met vitaliteit en geestdrift, die contrasteert met de overwegend bedachtzame tenor van het album.

De compositie In the End begint als een introspectieve reis die, na bijna twee minuten, ontwaakt tot een expressie van ontluikende hoop en herleving. Shattered Glass, daarentegen, ontplooit zich als een dans voor twee, gedragen door elegante vocalen en een melodie die zowel zoetgevooisd als troostrijk is.

Echter, Reminds You dient als een dissonante noot binnen de collectie, waarbij het minder resonantie vindt in mijn gehoor. Het epinomische It Falls Apart daarentegen, etaleert een rijke tapestry van klankkleuren, waarbij variatie en artistieke diepgang de luisteraar meenemen op een achtbaan van emoties. Lend out Your Love slaagt er niet in dezelfde impact te genereren, en voelt enigszins vluchtiger in zijn expressie.

Het sluitstuk, Untiled, hoewel bekoorlijk, bereikt niet de zenith van muzikale innovatie, maar fungeert niettemin als een waardige afsluiter van een overwegend intrigerend album.

Deze auditieve trip door, …It Falls Apart, weerspiegelt de complexiteit van menselijke emoties, ingebed in de subtiele dynamiek van muzikale composities. For Stars heeft een landschap geschapen waarin soberheid en somberheid niet als gebreken worden gezien, maar als vensters naar de ziel, waardoor de luisteraar wordt uitgenodigd tot introspectie en empathie. Dit album, met zijn weefsel van melancholie en momenten van licht, verdient een plek in de annalen van muzikale poëzie maar behoort wat mij betreft niet to de top.

Tot slot..Dit 4e album dateert van 2004 en daarna is er niets nieuws meer uitgebracht. En of me dat verbaast??

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een grondige bespiegeling over "Lighthouse", het inaugurele muzikale werkstuk van Francis of Delirium, een ensemble gevestigd in het groothertogdom Luxemburg, biedt mij een bijzondere gelegenheid. De harmonische constructie van dit album, stevig verankerd in de indiepop/rock traditie met een subtiele nevel van shoegaze, resoneert diep met mijn muzikale voorliefdes.

De entree van het album wordt gemarkeerd door "Ballet Dancers (Never Love Again)", waarin een archetypisch indiepop geluid wordt gecombineerd met de ruwe texturen van gitaren, een formule die onmiddellijk een duidelijk artistiek domein afbakent. "Real Love" volgt hierop, een nummer dat zich onderscheidt door een meer ingetogen aanpak, waardoor een contrastrijk landschap binnen de auditieve reis van de luisteraar wordt gecreëerd.

De melodie van "First Touch" ontvouwt zich als een delicate bloem, een understatement in muzikale vorm, dat de schoonheid van ingetogenheid verkent. In tegenstelling hiermee staat "Want You", dat, hoewel competent binnen zijn constructie, neigt naar een overmatig pop-georiënteerde expressie, waardoor het wat minder resonantie vindt in mijn auditieve voorkeuren.

"Blue Tuesday" springt eruit met zijn meeslepende kracht en aanstekelijke ritme, een verademing na de mildere tonen van zijn voorganger. "Cliffs" daarentegen, begint met een beheerste introductie maar vindt gelukkig zijn momentum terug in het meer opwindende refrein.

Het nummer "Starts to End" presenteert zich als een dissonante noot binnen de collectie. Het mist de kenmerkende energie die de andere stukken zo aanlokkelijk maakt. "Alone Tonight", echter, herstelt de harmonieuze balans met zijn aangename cadans, leidend naar "Something’s Changed", een compositie die uitzonderlijk goed de band's kracht demonstreert wanneer ze hun volumeknoppen hoger draaien.

"Who You Are" neigt wederom naar een verminderde intensiteit, wat het ritme ietwat afremt. Desondanks wordt de auditieve reis prettig afgesloten met "Give It Back to Me", een krachtig slotstuk dat de essentie van het album vervat en een langdurige indruk achterlaat.

Samengevat, "Lighthouse" van Francis of Delirium is een album dat golft tussen momenten van ingetogen schoonheid en uitbarstingen van robuuste energie, een muzikale trip die zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt. Het is een reis die getuigt van de veelzijdigheid en diepte van de band, en hoewel er enkele momenten zijn waar de harmonie ietwat wankelt, blijft de algemene ervaring indrukwekkend en diep bevredigend.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Platinum" van Frank Sinatra, uitgebracht ter ere van de posthume 70ste verjaardag van Sinatra's contract met Capitol Records, is een uitgebreide verzameling van zijn opnames tussen 1953 en 1962. Dit album bevat een selectie van 44 nummers uit meer dan 300 die Sinatra in deze periode opnam, inclusief drie niet eerder uitgebrachte tracks, sessieopnames, alternatieve takes, een testtrack en radiospots.

Laat ons duiken in de diepten van deze muzikale schatkamer, waarbij elke noot en elk akkoord een testament is van Sinatras ongeëvenaarde vermogen om de ziel van de luisteraar te beroeren.

Vanaf de aanvangsgolven van het album wordt je meegenomen op een reis door de rijke historie van deze legendarische crooner. Het is een odyssee door de tijd, waarbij elk stuk een ander facet van Sinatras artistieke genius belicht. Dit verzamelwerk, niet zomaar een verzameling, weerspiegelt de gouden jaren van een man wiens stem de tand des tijds met verve heeft doorstaan.

Luisterend naar 'Platinum' word je getroffen door de schitterende arrangementen en de fluwelen tonen die Sinatra's stem zo uniek maken. De selectie van liedjes op dit album is niet willekeurig; het is een zorgvuldig gecureerde verzameling die de veelzijdigheid en diepte van zijn repertoire tentoonspreidt.

Wat vooral opvalt, is de emotionele reikwijdte die Sinatra met zijn stem weet te bestrijken. Van de diepste dalen van melancholie tot de hoogste toppen van extase, zijn vocale uitdrukkingen voeren je mee door een spectrum van menselijke emoties. Dit album, als een prisma, breekt de essentie van zijn talent uiteen in zijn veelkleurige componenten.

In het bijzonder, de interpretatieve vaardigheid van Sinatra - zijn vermogen om zichzelf binnen de contouren van elke melodie te plaatsen en deze een nieuwe betekenis te geven - is niets minder dan betoverend. Zijn stem dient niet slechts als een instrument, maar als een verlengstuk van zijn ziel, waarmee hij de luisteraar uitnodigt in zijn wereld van verfijnde expressie.

Het album 'Platinum' is dus niet enkel een verzameling van hits, maar een monument voor de artistieke nalatenschap van Frank Sinatra. Het biedt zowel de doorgewinterde bewonderaar als de nieuwe luisteraar een diepgaand inzicht in de kunst van een van de grootste entertainers van de twintigste eeuw. Het luisteren naar dit album is een ervaring, een reis die niet alleen de muzikale genialiteit van Sinatra viert, maar ook de onuitwisbare impact die hij heeft achtergelaten op de wereld van de muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie van de Britse band Free

Free was een Britse rockband die werd opgericht in 1968. De band stond bekend om zijn energieke muziek, bluesrock-geluid en de ruwe stem van zanger Paul Rodgers. Andere leden waren gitarist Paul Kossoff, bassist Andy Fraser en drummer Simon Kirke. Free bereikte wereldwijde bekendheid met hun hit "All Right Now," een nummer dat symbool staat voor de klassieke rock van de jaren ’70. Hoewel de band maar een paar jaar actief was, lieten ze een stevige indruk achter in de rockmuziek. Hun invloed is nog steeds te horen in het werk van vele rockbands die na hen kwamen.

Introductie van het album All Right Now: The Collection (2012)

All Right Now: The Collection is een verzamelalbum van de Britse rockband Free, uitgebracht in 2012. Het album bevat een selectie van hun grootste hits, waaronder het iconische "All Right Now," dat nog steeds een favoriet is onder rockliefhebbers. Dit album biedt een overzicht van de belangrijkste nummers uit hun carrière en laat de unieke stijl van Free horen, waarin blues en rock op een krachtige manier samenkomen. Voor nieuwe luisteraars is dit album een goede kennismaking met de band, terwijl fans de klassieke geluiden opnieuw kunnen beleven.

Over de nummers:

Opener All Right Now gaat over een jongen die een meisje ontmoet en haar probeert te versieren. De sfeer is vrolijk en energiek, met een sterk rockgeluid, en het refrein geeft een gevoel van vrijheid en blijheid.. Blijft een topper.(8)

Wishing Wellgaat over iemand die een vriend probeert te waarschuwen voor de gevaren van slechte keuzes. De sfeer is serieus en een beetje somber, met een krachtig rockgeluid dat de boodschap van bezorgdheid en waarschuwing versterkt. Ook een topper die me nog beter bevalt dan de opener.(9)

My Brother Jake handelt over een man, Jake, die talentvol is maar moeite heeft om zijn leven op orde te krijgen. De sfeer is warm en meelevend, met een vleugje melancholie, terwijl de zanger hoopvol over Jake zingt. Beetje tam.(6)

The Hunter gaat over iemand die vastberaden is om de persoon die hij leuk vindt voor zich te winnen, zoals een jager zijn prooi volgt. De sfeer is krachtig en vol zelfvertrouwen, met een stoere, energieke rockstijl (7)

Vervolgens I'm a Moverdat gaat over iemand die altijd onderweg is en vooruit wil in het leven, ondanks moeilijkheden. De sfeer is vastberaden en energiek, met een stevige rockklank die de wilskracht en het doorzettingsvermogen van de hoofdpersoon benadrukt. Een nummer dat me wat minder ligt. (6)

Little Bit of Love beschrijft het belang van liefde en hoe een klein beetje liefde iemand gelukkiger kan maken. De sfeer is positief en warm, met een aanstekelijke melodie die het gevoel van hoop en verbondenheid uitstraalt. Lekker rocknummer met een lichte bite.(8)

Walk in My Shadowis een song over iemand die zelfverzekerd is en anderen uitdaagt om zijn voorbeeld te volgen. De sfeer is stoer en krachtig, met een ruig rockgeluid dat de zelfverzekerde houding en onafhankelijkheid van de persoon benadrukt. (8)

Big gaat over iemand die trots en onafhankelijk is, en niet bang is om voor zichzelf op te komen. De sfeer is krachtig en zelfverzekerd, met stevige rockmuziek die het gevoel van trots en vastberadenheid versterkt. De gitaar en bas spelen een hoofdrol aan het slot.(8)

Daarna Heartbreaker, een ballad die handelt over verdriet en teleurstelling na een verbroken relatie. De tekst vertelt over het pijnlijke einde van de liefde. De sfeer is somber en intens, met een krachtige rockmelodie die het gevoel van verlies en emotie benadrukt.(8)

The Stealergaat over iemand die bedrogen of “bestolen” is in de liefde, mogelijk door een rivaal die hun partner heeft verleid. De sfeer is gespannen en krachtig, met een ritmisch rockgeluid dat de gevoelens van frustratie versterkt. (9)

Be My Friend [Live Fairfield Halls, Croydon 1970]
Dit nummer gaat over eenzaamheid en het verlangen naar verbinding met iemand die steun kan bieden. De sfeer is gevoelig en oprecht, met een rustige, emotionele melodie die het verlangen naar vriendschap en begrip benadrukt. Iets te mild.(7)

I'll Be Creepin' beschrijft iemand die niet opgeeft in de liefde en altijd in de buurt zal zijn, wachtend op een kans. De sfeer is mysterieus en spannend, met een intens rockgeluid dat de volharding benadrukt.(8)

Catch a Train gaat over het verlangen om weg te gaan en ergens opnieuw te beginnen, mogelijk om problemen achter te laten. De sfeer is energiek en avontuurlijk, met een dynamisch rockgeluid dat het gevoel van vrijheid versterkt. Heerlijk rafelig.(9)

De track Mourning Sad Morning handelt over verlies en het gevoel van verdriet in de ochtend na een moeilijke gebeurtenis. De sfeer is zacht en somber, met een kalme melodie die de pijn en de melancholie van het moment benadrukt. Niet mijn kopje thee.(6)

Fire and Water [BBC Session] gaat over doorzettingsvermogen en de kracht om ondanks tegenslagen door te gaan. De tekst beschrijft het willen overwinnen van uitdagingen. De sfeer is intens en krachtig, met een stevig rockgeluid dat vastberadenheid en kracht uitstraalt.(7)

Come Together in the Morning gaat over steun en nabijheid na moeilijke tijden, waarin mensen elkaar troost vinden. De sfeer is kalm en warm, met een soulvol rockgeluid dat hoop en de kracht van samen zijn benadrukt.(7)

The Highway Song beschrijft het vrije leven op de weg en het verlangen naar avontuur. De tekst beschrijft het gevoel van reizen en loslaten. De sfeer is ontspannen en energiek, met een ritmisch rockgeluid dat vrijheid uitstraalt.(7)

Afsluiter Travelling Mangaat over iemand die voortdurend onderweg is en zich nergens echt thuis voelt. De tekst beschrijft een leven vol reizen en veranderingen. De sfeer is melancholisch maar ook energiek, met een rockgeluid dat het rusteloze gevoel versterkt.(7)

Conclusie en aanbeveling

All Right Now: The Collection biedt een sterke selectie van Free’s grootste hits, waarin hun krachtige bluesrock-geluid en authentieke teksten goed naar voren komen. Het album laat een mooie variatie zien: van energieke, opzwepende nummers als “All Right Now” en “Catch a Train” tot gevoelige songs als “Heartbreaker” en “Be My Friend.” De energieke sfeer en unieke gitaarpartijen maken het album tot een must voor rockliefhebbers, terwijl de meer ingetogen nummers ruimte geven voor reflectie en diepgang. Voor wie Free wil (her)ontdekken, is dit album een uitstekende keuze die hun diversiteit en blijvende invloed mooi samenvat.

Waardering: 7,5 - Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Future Islands maakt al 16 jaar EP's en albums, maar ik had er nog nooit van gehoord. En wat moet een gepensioneerde oude man ook met die muziek? Maar de muziek doet me erg denken aan de jaren '80. Bij het beluisteren komen allerlei bands uit de jaren 80 in mijn hoofd voorbij. En ook het label waarop het album is uitgebracht, 4AD doet me met veel plezier en heimwee terugdenken aan die tijd in Groningen.

Future Islands is een Amerikaanse indieband, bekend om hun unieke synthpop-geluid en de expressieve zang van frontman Samuel T. Herring. Hun nieuwste album, "People Who Aren’t There Anymore" uit 2024, is een boeiende verzameling van nummers die zowel melancholisch als hoopvol zijn. Hier volgt een uitgebreide review van dit album, nummer voor nummer.

De openingstrack, "King of Sweden," zet meteen de toon met een aangenaam ritme dat strak wordt aangehouden door de band. Het refrein is pakkend en nodigt uit om mee te zingen, waardoor het een perfecte introductie vormt tot het album. Deze track straalt een energie uit die zowel opzwepend als uitnodigend is.

"The Tower" volgt en hoewel het ritme even strak blijft, mist het de aanstekelijkheid van zijn voorganger enigszins. Desondanks weet de track te boeien door zijn complexe opbouw en subtiele nuances. Het is een nummer dat bij herhaalde beluistering meer van zijn geheimen prijsgeeft. Met "Deep in the Night" schakelt de band over naar een ingetogen geluid. Deze track, fraai en gevoelig, laat een andere kant van Future Islands zien. Het nummer ademt een nachtelijke sfeer uit die zowel mysterieus als rustgevend is, een perfecte soundtrack voor reflectieve momenten.

"Say Goodbye" slaat misschien iets minder aan bij mij persoonlijk, maar het is allesbehalve een slechte track. Het biedt een solide intermezzo en blijft consistent in kwaliteit met de rest van het album. "Give Me the Ghost Back" is een nummer dat opvalt door zijn levendige karakter. De track heeft een opgewekt tempo en een meeslepende melodie, waardoor het een van de hoogtepunten van het album is. De energie spat er vanaf en nodigt uit tot herhaalde beluistering.

Dan is er "Corner of My Eye," een ballad die zacht en teder aanvoelt. De kwetsbaarheid in de vocalen en de instrumentale eenvoud maken het een zeer aangenaam nummer. Het is een moment van rust en introspectie midden in het album. "The Thief" biedt een heerlijke melodie die je gemakkelijk bijblijft. Het is een nummer dat zich vastzet in je geheugen met zijn melodische inventiviteit en pakkende refrein. Echt een juweeltje op dit album.

"Iris" is opnieuw een ingetogen track, waarin de band hun gevoelige kant toont. De subtiele nuances en de emotionele diepgang maken het tot een prachtig nummer dat diepe indruk maakt. "The Fight" volgt in dezelfde ingetogen sfeer en biedt nog een fraai nummer. De rustige instrumentatie en de oprechte vocalen creëren een intense luisterervaring die lang blijft hangen.

"Peach" brengt het tempo weer omhoog met een levendige beat. Het nummer biedt een welkome afwisseling en houdt de luisteraar geboeid door zijn sprankelende energie en opgewekte toon. Met "The Sickness" weet de band veel emotie over te brengen. De track voelt intens en aangrijpend, en toont de kracht van Future Islands om diepe gevoelens te vertalen naar muziek.

Het album eindigt met "The Garden Wheel," een slotnummer dat helaas niet de climax biedt die het album verdient. Het is een degelijk nummer, maar mist de kracht en het vuur van enkele van de eerdere tracks.

Al met al is "People Who Aren’t There Anymore" een album dat indruk maakt door zijn veelzijdigheid en emotionele diepgang. Future Islands bewijst wederom hun muzikale meesterschap en hun vermogen om de luisteraar te raken met elke noot.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl