Hier kun je zien welke berichten jorro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
:Of the Wand and the Moon: - :Nighttime Nightrhymes: (1999)
1
geplaatst: afgelopen zondag om 22:41 uur
Het album start met een gesproken intro met de naam Gandr. De titel verwijst naar Noorse magische gezangen en rituelen (daar ook bekend als Galdr). De oopener gaat over in de mooie akoestische gitaar rif van het nummer I Crave For You dat handelt over een diep, bijna wanhopig verlangen naar een persoon of iets ongrijpbaars, met terugkerende thema's van liefde, verlies en de zoektocht naar verbinding. De fluisterende zang versterkt het thema sfeervol.
Vervolgens een nummer over esoterische, mythologische en natuurlijke thema's, kenmerkend voor het neofolk genre van de band, met symboliek rond zon, leeuw en slang die elementen van kracht, wijsheid en transformatie representeren.
In het nummer Sól Ek Sá staan de Noorse god Sol (Zon) en de verbinding met de natuur centraal, met teksten die de betekenis van de zon, de maan, de nacht en de natuurlijke cyclus van het leven en de dood uitdrukken. Een nummer met dit keer de viool in een hoofdrol.
De duistere maar ook sfeervolle en melancholische momenten van de nacht worden bezongen in Ín the Colours of the Night. Het korte The Substance of Simplicity betreft het omarmen van een eenvoudig bestaan en de diepe, bijna spirituele schoonheid die in het simpele van het leven te vinden is door terugkeer naar een primitieve, pure staat. De gitaar heeft een mooie ritmische rol.
Raven Chant klinkt verrassend genoeg heel vrolijk, En toch, de raaf (raven) staat symbool voor duisternis, mysterie en wijsheid. De luchtige gitaar geeft het lied een meditatieve, poëtische sfeer over een donker, spiritueel pad. She With Whom Compar'd the Alpes Are Vallies lijkt een ode aan de natuur en een mystieke, vrouwelijke kracht of een geliefde. Ook nu weer spelen een melodieuze gitaar met fluisterende zang.de hoofdrol.
VargQid (de oude wolf) lijkt muzikaal uit een oosters sprookje te zijn gestapt. De "wintry mantle" is een centrale metafoor voor de winterse deken, die een sfeer van kou, stilte en introspectie creëert. Nighttime, Nightrhyme gaat over de melancholische, vaak duistere sferen van de nacht en de innerlijke wereld van de geest. Een nummer wat muzikaal wat sober en saai is.
Mauna betekent in een aantal talen berg. Wederom staat de relatie met de natuur. Jammer dat het nummer vooral uit stilte bestaat. Samen met het slot van dit 13 minuten durende nummer ervaar ik een dreigende sfeer.
Een aardig debuut maar wel wat eentonig door de schaarse begeleiding van de fluisterende zang.
Vervolgens een nummer over esoterische, mythologische en natuurlijke thema's, kenmerkend voor het neofolk genre van de band, met symboliek rond zon, leeuw en slang die elementen van kracht, wijsheid en transformatie representeren.
In het nummer Sól Ek Sá staan de Noorse god Sol (Zon) en de verbinding met de natuur centraal, met teksten die de betekenis van de zon, de maan, de nacht en de natuurlijke cyclus van het leven en de dood uitdrukken. Een nummer met dit keer de viool in een hoofdrol.
De duistere maar ook sfeervolle en melancholische momenten van de nacht worden bezongen in Ín the Colours of the Night. Het korte The Substance of Simplicity betreft het omarmen van een eenvoudig bestaan en de diepe, bijna spirituele schoonheid die in het simpele van het leven te vinden is door terugkeer naar een primitieve, pure staat. De gitaar heeft een mooie ritmische rol.
Raven Chant klinkt verrassend genoeg heel vrolijk, En toch, de raaf (raven) staat symbool voor duisternis, mysterie en wijsheid. De luchtige gitaar geeft het lied een meditatieve, poëtische sfeer over een donker, spiritueel pad. She With Whom Compar'd the Alpes Are Vallies lijkt een ode aan de natuur en een mystieke, vrouwelijke kracht of een geliefde. Ook nu weer spelen een melodieuze gitaar met fluisterende zang.de hoofdrol.
VargQid (de oude wolf) lijkt muzikaal uit een oosters sprookje te zijn gestapt. De "wintry mantle" is een centrale metafoor voor de winterse deken, die een sfeer van kou, stilte en introspectie creëert. Nighttime, Nightrhyme gaat over de melancholische, vaak duistere sferen van de nacht en de innerlijke wereld van de geest. Een nummer wat muzikaal wat sober en saai is.
Mauna betekent in een aantal talen berg. Wederom staat de relatie met de natuur. Jammer dat het nummer vooral uit stilte bestaat. Samen met het slot van dit 13 minuten durende nummer ervaar ik een dreigende sfeer.
Een aardig debuut maar wel wat eentonig door de schaarse begeleiding van de fluisterende zang.
? & The Mysterians - 96 Tears (1966)
0
geplaatst: 10 april 2024, 21:25 uur
Vorig jaar kwam dit album weer eens langs ten behoeve van mijn eigen site. Het album beviel me een stuk beter dan in 2020. Hieronder het relaas dat verschenen is op www.jorros-muziekkeuze.nl.
Het was in de swingende zestiger jaren, een decennium vol muzikale revoluties, dat het album '96 Tears' het licht zag, geproduceerd door de enigmatische Amerikaanse formatie ? & The Mysterians. Dit album, gedrenkt in de sferen van rock en psychedelica, vertegenwoordigt meer dan enkel een verzameling melodieën; het belichaamt een tijdsgeest, een golf van vernieuwing die door de muziekwereld spoelde.
Mijn ontdekkingsreis door dit album was als een wandeling door een landschap vol sonische verrassingen. Vanaf de eerste noten van het titelnummer '96 Tears' werd ik meegesleept door een maalstroom van klanken, die zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelden. Kenmerkende orgelpartijen, doordrenkt met de echo's van verloren liefdes en verbroken dromen r
De vocalen, gebracht met een rauwe intensiteit, dienen als een spiegel voor de collectieve emoties van een generatie. Het is alsof ? (Question Mark), de charismatische frontman, direct tot het hart spreekt, onverschillig voor de conventies van zijn tijd. Dit album, met zijn onmiskenbare energie en ruwe emotie, nodigt de luisteraar uit om deel te nemen aan een dans van bevrijding..
Doch, '96 Tears' is meer dan enkel het titelnummer. Het album is doorspekt met nummers die de diversiteit en experimenteerdrift van de band onderstrepen. Elk nummer is een ontdekkingsreis op zich, waarbij traditionele muzikale grenzen werden overschreden en nieuwe territoria werden verkend. Het is deze durf, deze bereidheid om muzikale risico's te nemen, die het album zijn tijdloze aantrekkingskracht verleent.
Reflecterend op mijn luisterervaring, kan ik niet anders dan bewondering hebben voor de manier waarop ? & The Mysterians erin geslaagd zijn om een album te creëren dat, ondanks de voortschrijdende tijd, nog steeds fris en relevant aanvoelt. Hun muzikale nalatenschap, gecementeerd door '96 Tears', blijft een bron van inspiratie voor muzikanten en liefhebbers over de hele wereld.
Concluderend, '96 Tears' van ? & The Mysterians is niet slechts een album; het is een toonbeeld van muzikale innovatie, een testament aan de kracht van creativiteit en expressie. Het album staat vaak symbool voor de eindeloze mogelijkheden van muziek, een herinnering dat ware kunst geen grenzen kent. Het is een eerbetoon aan de ongetemde geest van de jaren zestig, een tijdperk dat ons leerde te dromen en te durven. In '96 Tears' vind ik een echo van die dromen
Het was in de swingende zestiger jaren, een decennium vol muzikale revoluties, dat het album '96 Tears' het licht zag, geproduceerd door de enigmatische Amerikaanse formatie ? & The Mysterians. Dit album, gedrenkt in de sferen van rock en psychedelica, vertegenwoordigt meer dan enkel een verzameling melodieën; het belichaamt een tijdsgeest, een golf van vernieuwing die door de muziekwereld spoelde.
Mijn ontdekkingsreis door dit album was als een wandeling door een landschap vol sonische verrassingen. Vanaf de eerste noten van het titelnummer '96 Tears' werd ik meegesleept door een maalstroom van klanken, die zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelden. Kenmerkende orgelpartijen, doordrenkt met de echo's van verloren liefdes en verbroken dromen r
De vocalen, gebracht met een rauwe intensiteit, dienen als een spiegel voor de collectieve emoties van een generatie. Het is alsof ? (Question Mark), de charismatische frontman, direct tot het hart spreekt, onverschillig voor de conventies van zijn tijd. Dit album, met zijn onmiskenbare energie en ruwe emotie, nodigt de luisteraar uit om deel te nemen aan een dans van bevrijding..
Doch, '96 Tears' is meer dan enkel het titelnummer. Het album is doorspekt met nummers die de diversiteit en experimenteerdrift van de band onderstrepen. Elk nummer is een ontdekkingsreis op zich, waarbij traditionele muzikale grenzen werden overschreden en nieuwe territoria werden verkend. Het is deze durf, deze bereidheid om muzikale risico's te nemen, die het album zijn tijdloze aantrekkingskracht verleent.
Reflecterend op mijn luisterervaring, kan ik niet anders dan bewondering hebben voor de manier waarop ? & The Mysterians erin geslaagd zijn om een album te creëren dat, ondanks de voortschrijdende tijd, nog steeds fris en relevant aanvoelt. Hun muzikale nalatenschap, gecementeerd door '96 Tears', blijft een bron van inspiratie voor muzikanten en liefhebbers over de hele wereld.
Concluderend, '96 Tears' van ? & The Mysterians is niet slechts een album; het is een toonbeeld van muzikale innovatie, een testament aan de kracht van creativiteit en expressie. Het album staat vaak symbool voor de eindeloze mogelijkheden van muziek, een herinnering dat ware kunst geen grenzen kent. Het is een eerbetoon aan de ongetemde geest van de jaren zestig, een tijdperk dat ons leerde te dromen en te durven. In '96 Tears' vind ik een echo van die dromen
? & The Mysterians - Action (1966)
0
geplaatst: 3 augustus 2024, 01:54 uur
? & The Mysterians was een Amerikaanse garagerockformatie die halverwege de jaren '60 een aanzienlijke impact had op de muziekwereld. Hun muziek kenmerkt zich door rauwe energie, krachtige gitaarpartijen en een unieke vocale stijl, wat hen tot een invloedrijke naam in de garagerockbeweging maakte. Een van hun bekendste werken is het album Action uit 1966, dat een voorbeeld is van hun kenmerkende geluid en stijl.
Het album Action van ? & The Mysterians is inderdaad een fascinerende reis door de garagerock van de jaren '60. Het album opent met de dynamische energie van Girl (You Captivate Me), waarin de zanger zijn betovering door een meisje beschrijft. De tekst benadrukt de impact die zij op hem heeft, met zinnen als "You captivate me," wat aangeeft hoezeer hij in de ban is van haar charme en aanwezigheid De intense en mysterieuze sfeer van het nummer, versterkt door rauwe gitaarpartijen en een donkere toon, maakt het een meeslepende luisterervaring.
Can't Get Enough of You Baby volgt met een aanstekelijke melodie en een opzwepend tempo met een rauw randje. De onuitputtelijke liefde van de zanger voor zijn geliefde komt tot uiting in de krachtige zang en het kenmerkende orgelgeluid, wat een levendige en gepassioneerde sfeer creëert. De tekst benadrukt de intensiteit van deze gevoelens en het verlangen om altijd dicht bij de ander te zijn. Deze elementen samen creëren een levendige en gepassioneerde muzikale ervaring die perfect past bij het thema van onverzadigbare liefde.
Met Got To wordt de luisteraar meegenomen naar een wereld van urgente passie en toewijding. Hetb nummer draait om de intense noodzaak en het verlangen van de zanger om dicht bij zijn geliefde te zijn. Het rauwe, ongepolijste geluid en de dynamische beat versterken de vurige emoties die in de tekst worden uitgedrukt. De sfeer van "Got To" is energiek en opzwepend, kenmerkend voor de garagerockstijl van de jaren '60. De combinatie van krachtige gitaarpartijen en oprechte zang zorgt voor een intense muzikale ervaring. Dit draagt bij aan de emotionele intensiteit en het gevoel van urgentie dat centraal staat in de tekst
I'll Be Back brengt een melancholische maar hoopvolle toon naar voren. De belofte van de zanger om terug te keren naar zijn geliefde, ondanks obstakels, wordt versterkt door de emotionele diepgang van de muziek. De pakkende orgelklanken en ritmische gitaarpartijen creëren een sfeer van zowel verdriet als vastberadenheid. krachtige instrumentatie, waaronder een pakkend orgel en ritmische gitaarpartijen. De muziek creëert een sfeer van zowel verdriet als vastberadenheid, wat perfect past bij de thematiek van terugkeer en belofte.
Shout, een cover van de beroemde hit van de Isley Brothers, brengt een feestelijke en energieke sfeer met een rauwe rand die typisch is voor de garagerockstijl van ? & The Mysterians Het nummer gaat over de intense emotie van vreugde en opwinding, vaak in de context van een feestelijke sfeer. De tekst moedigt mensen aan om hun gevoelens vrij te uiten en mee te doen aan het vieren. De dynamische uitvoering met krachtige zang en ritmische begeleiding straalt een gevoel van vrijheid en ongeremde vreugde uit, wat het nummer tot een favoriet maakt tijdens live optredens.
Hangin' on a String beschrijft de onzekerheid en spanning in een romantische relatie. Het nummer beschrijft de emotionele ups en downs die gepaard gaan met dergelijke onzekerheden in de liefde.De zanger voelt zich alsof hij "aan een touwtje hangt", De rauwe zang en krachtige gitaarpartijen creëren een gevoel van urgentie en emotionele intensiteit, waardoor de luisteraar de emotionele rollercoaster van de zanger kan voelen.
Smokes behandelt verwarring en misverstanden in een relatie. De term "smokes" kan worden geïnterpreteerd als een metafoor voor mistigheid en misverstanden, waarbij de zanger worstelt met het begrijpen van de bedoelingen en gevoelens van zijn partner De sfeer van "Smokes" is rauw en energiek, wat typerend is voor de garagerockstijl van ? & The Mysterians De snelle, opzwepende beat en expressieve zang benadrukken de frustratie en onzekerheid van de zanger, wat resulteert in een intense en meeslepende luisterervaring.
It's Not Easy gaat over de moeilijkheden van het vinden van betrouwbare liefde. De zanger beschrijft hoe moeilijk het is om iemand te vinden die je kunt vertrouwen en die oprecht van je houdt. Het nummer benadrukt de emotionele strijd en de zoektocht naar echte liefde in een wereld vol teleurstellingen en bedrog. De rauwe zang en expressieve gitaarpartijen creëren een melancholische maar energieke sfeer, waardoor de emotionele worsteling en het verlangen naar oprechte liefde voelbaar worden.
Don't Hold It Against Me vraagt om vergeving en begrip in een relatie. De zanger smeekt zijn geliefde om geen wrok te koesteren of boos op hem te blijven vanwege zijn fouten of misstappen De combinatie van expressieve zang en energieke instrumentatie versterkt de boodschap van spijt en verlangen naar verzoening, wat de luisteraar meevoert in de emotionele diepgang van het nummer.
Just Like a Rose draait om de kwetsbaarheid en schoonheid van liefde. Het nummer beschrijft hoe liefde, net als een roos, zorg en aandacht nodig heeft om te bloeien en te overleven. De zanger drukt zijn gevoelens uit over het onderhouden van een relatie en de zorg die nodig is om deze te laten groeien. De melancholische maar hoopvolle sfeer, versterkt door expressieve zang en krachtige instrumentatie, creëert een meeslepende en dynamische luisterervaring die de emotionele reis van de zanger weergeeft.
Do You Feel It sluit het album af met een intens en meeslepend nummer over emotionele onzekerheid en verlangen. Het nummer gaat over het ervaren en voelen van emoties, mogelijk in de context van een romantische relatie. De zanger vraagt zich af of zijn gevoelens wederzijds zijn en zoekt bevestiging van de ander. De krachtige instrumentatie en expressieve zang zorgen voor een dynamische luisterervaring, waarbij de luisteraar wordt meegesleept in de zoektocht naar emotionele bevestiging en verbondenheid.
Al met al is Action een indrukwekkend album dat de essentie van de garagerock van de jaren '60 perfect weet te vangen. De combinatie van rauwe energie, krachtige instrumentatie en emotionele diepgang maakt het een must-listen voor liefhebbers van het genre.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Het album Action van ? & The Mysterians is inderdaad een fascinerende reis door de garagerock van de jaren '60. Het album opent met de dynamische energie van Girl (You Captivate Me), waarin de zanger zijn betovering door een meisje beschrijft. De tekst benadrukt de impact die zij op hem heeft, met zinnen als "You captivate me," wat aangeeft hoezeer hij in de ban is van haar charme en aanwezigheid De intense en mysterieuze sfeer van het nummer, versterkt door rauwe gitaarpartijen en een donkere toon, maakt het een meeslepende luisterervaring.
Can't Get Enough of You Baby volgt met een aanstekelijke melodie en een opzwepend tempo met een rauw randje. De onuitputtelijke liefde van de zanger voor zijn geliefde komt tot uiting in de krachtige zang en het kenmerkende orgelgeluid, wat een levendige en gepassioneerde sfeer creëert. De tekst benadrukt de intensiteit van deze gevoelens en het verlangen om altijd dicht bij de ander te zijn. Deze elementen samen creëren een levendige en gepassioneerde muzikale ervaring die perfect past bij het thema van onverzadigbare liefde.
Met Got To wordt de luisteraar meegenomen naar een wereld van urgente passie en toewijding. Hetb nummer draait om de intense noodzaak en het verlangen van de zanger om dicht bij zijn geliefde te zijn. Het rauwe, ongepolijste geluid en de dynamische beat versterken de vurige emoties die in de tekst worden uitgedrukt. De sfeer van "Got To" is energiek en opzwepend, kenmerkend voor de garagerockstijl van de jaren '60. De combinatie van krachtige gitaarpartijen en oprechte zang zorgt voor een intense muzikale ervaring. Dit draagt bij aan de emotionele intensiteit en het gevoel van urgentie dat centraal staat in de tekst
I'll Be Back brengt een melancholische maar hoopvolle toon naar voren. De belofte van de zanger om terug te keren naar zijn geliefde, ondanks obstakels, wordt versterkt door de emotionele diepgang van de muziek. De pakkende orgelklanken en ritmische gitaarpartijen creëren een sfeer van zowel verdriet als vastberadenheid. krachtige instrumentatie, waaronder een pakkend orgel en ritmische gitaarpartijen. De muziek creëert een sfeer van zowel verdriet als vastberadenheid, wat perfect past bij de thematiek van terugkeer en belofte.
Shout, een cover van de beroemde hit van de Isley Brothers, brengt een feestelijke en energieke sfeer met een rauwe rand die typisch is voor de garagerockstijl van ? & The Mysterians Het nummer gaat over de intense emotie van vreugde en opwinding, vaak in de context van een feestelijke sfeer. De tekst moedigt mensen aan om hun gevoelens vrij te uiten en mee te doen aan het vieren. De dynamische uitvoering met krachtige zang en ritmische begeleiding straalt een gevoel van vrijheid en ongeremde vreugde uit, wat het nummer tot een favoriet maakt tijdens live optredens.
Hangin' on a String beschrijft de onzekerheid en spanning in een romantische relatie. Het nummer beschrijft de emotionele ups en downs die gepaard gaan met dergelijke onzekerheden in de liefde.De zanger voelt zich alsof hij "aan een touwtje hangt", De rauwe zang en krachtige gitaarpartijen creëren een gevoel van urgentie en emotionele intensiteit, waardoor de luisteraar de emotionele rollercoaster van de zanger kan voelen.
Smokes behandelt verwarring en misverstanden in een relatie. De term "smokes" kan worden geïnterpreteerd als een metafoor voor mistigheid en misverstanden, waarbij de zanger worstelt met het begrijpen van de bedoelingen en gevoelens van zijn partner De sfeer van "Smokes" is rauw en energiek, wat typerend is voor de garagerockstijl van ? & The Mysterians De snelle, opzwepende beat en expressieve zang benadrukken de frustratie en onzekerheid van de zanger, wat resulteert in een intense en meeslepende luisterervaring.
It's Not Easy gaat over de moeilijkheden van het vinden van betrouwbare liefde. De zanger beschrijft hoe moeilijk het is om iemand te vinden die je kunt vertrouwen en die oprecht van je houdt. Het nummer benadrukt de emotionele strijd en de zoektocht naar echte liefde in een wereld vol teleurstellingen en bedrog. De rauwe zang en expressieve gitaarpartijen creëren een melancholische maar energieke sfeer, waardoor de emotionele worsteling en het verlangen naar oprechte liefde voelbaar worden.
Don't Hold It Against Me vraagt om vergeving en begrip in een relatie. De zanger smeekt zijn geliefde om geen wrok te koesteren of boos op hem te blijven vanwege zijn fouten of misstappen De combinatie van expressieve zang en energieke instrumentatie versterkt de boodschap van spijt en verlangen naar verzoening, wat de luisteraar meevoert in de emotionele diepgang van het nummer.
Just Like a Rose draait om de kwetsbaarheid en schoonheid van liefde. Het nummer beschrijft hoe liefde, net als een roos, zorg en aandacht nodig heeft om te bloeien en te overleven. De zanger drukt zijn gevoelens uit over het onderhouden van een relatie en de zorg die nodig is om deze te laten groeien. De melancholische maar hoopvolle sfeer, versterkt door expressieve zang en krachtige instrumentatie, creëert een meeslepende en dynamische luisterervaring die de emotionele reis van de zanger weergeeft.
Do You Feel It sluit het album af met een intens en meeslepend nummer over emotionele onzekerheid en verlangen. Het nummer gaat over het ervaren en voelen van emoties, mogelijk in de context van een romantische relatie. De zanger vraagt zich af of zijn gevoelens wederzijds zijn en zoekt bevestiging van de ander. De krachtige instrumentatie en expressieve zang zorgen voor een dynamische luisterervaring, waarbij de luisteraar wordt meegesleept in de zoektocht naar emotionele bevestiging en verbondenheid.
Al met al is Action een indrukwekkend album dat de essentie van de garagerock van de jaren '60 perfect weet te vangen. De combinatie van rauwe energie, krachtige instrumentatie en emotionele diepgang maakt het een must-listen voor liefhebbers van het genre.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
.VRIL - Saturn Is a Supercomputer (2024)
0
geplaatst: 29 december 2024, 12:34 uur
Introductie van .Vril
.Vril is een Duitse producer die bekendstaat om zijn unieke stijl binnen de elektronische muziek, vooral in de dubtechno-scene. Zijn muziek is een mix van diepe baslijnen, repetitieve ritmes en dromerige synths. Dit zorgt voor een hypnotiserend effect dat je als luisteraar meesleept. .Vril houdt van mysterieuze klanken en bouwt zijn nummers zo op dat ze langzaam groeien en steeds meer diepte krijgen.
Sinds zijn debuut in 2010 heeft .Vril meerdere albums en EP’s uitgebracht op bekende labels zoals Delsin en Giegling. Zijn live-optredens staan bekend om hun intense sfeer, waarbij hij het publiek meeneemt op een muzikale reis vol diepe, pulserende beats. Ondanks zijn succes blijft .Vril een artiest die liever op de achtergrond blijft. Zijn muziek spreekt voor zich, zonder dat hij zelf veel in de schijnwerpers staat.
Introductie van het album "Saturn Is a Supercomputer"
In november 2024 kwam .Vril met zijn zesde studioalbum: Saturn Is a Supercomputer. Het album werd uitgebracht via Omnidisc en bevat twaalf tracks die variëren van ambient en experimentele geluiden tot stevige techno. Met dit album verkent .Vril de grenzen van elektronische muziek. Hij speelt met verschillende sferen en nodigt luisteraars uit om zich te laten meevoeren naar andere werelden.
De titel Saturn Is a Supercomputer past goed bij de mysterieuze en ruimtelijke klanken van het album. Het voelt alsof je in een onbekend universum zweeft, waar muziek een manier is om verhalen te vertellen zonder woorden. Het album neemt je mee op een reis langs rustgevende soundscapes en opzwepende ritmes.
Nummers van het album
The Secret Teaching of All Times
Het album begint met een kalm en ruimtelijk nummer. De spacy geluiden geven het gevoel alsof je door het heelal zweeft. Het heeft een rustgevend karakter, maar blijft toch spannend door de subtiele opbouw. (7)
Batumi Stranding
Dit is een van de meest dansbare nummers van het album. De ritmes zijn opzwepend en de melodie is erg aanstekelijk. De combinatie van ambient en techno-elementen zorgt voor een fijne balans tussen ontspanning en energie. (8,5)
Saturn Is a Supercomputer
Het titelnummer is diep en atmosferisch. De zware bas en opzwepende melodie maken het moeilijk om stil te zitten. Er zijn ook voice-overs die een extra laag toevoegen aan het geheel. Dit nummer is een goed voorbeeld van .Vril’s techno-invloeden. (7,5)
Sohn [SP12 Rework]
Dit nummer heeft een hypnotiserend effect door de afwisselende ritmes en onverwachte maatwisselingen. De opbouw is subtiel, maar blijft je aandacht vasthouden. (7)
Their Sign of Weakness
Een dreigend en onheilspellend ambient nummer. De soundscapes bouwen spanning op, zonder dat er een echte climax volgt. Dit zorgt voor een mysterieuze sfeer. (7)
Habit Forming (met ZDBT)
Dit nummer heeft een luchtiger karakter en een ritme dat langzaam onder je huid kruipt. Hoewel het lekker klinkt, voelt het niet zo sterk aan als de andere tracks. (6)
Final Earthbound
Dit nummer begint en eindigt met een lang ‘spoken word’-gedeelte. Het muzikale stuk ertussen is aardig, maar springt er niet echt uit. Het voelt alsof het beter andersom had kunnen zijn, met meer focus op de muziek. (6)
Truth Out the Cave
Een ritmisch en dansbaar nummer met een prettige melodie. Dit is een van de nummers die goed werkt op de dansvloer, zonder te veel afleiding. (7)
Zivten im Lab
Dit is een experimentele track met veel abstracte geluiden. Het voelt wat chaotisch aan en is minder toegankelijk dan de rest van het album. Voor liefhebbers van experimentele muziek kan dit interessant zijn, maar voor anderen zal het minder aantrekkelijk zijn. (5,5)
Pneuma
Dit nummer heeft een vrij losse structuur, maar de soundscapes zijn spannend genoeg om te blijven boeien. Het voelt alsof je naar een abstract kunstwerk luistert. (6,5)
Missin
Een kort intro leidt naar een kalm, maar bedwelmend ritme. De soundscapes zijn subtiel en zorgen voor een ontspannen sfeer. (7,5)
Ataraxia
Het album sluit af met een dromerig en rustgevend nummer. Het is misschien wat eentonig, maar toch spannend door de sfeer die het oproept. (7)
Conclusie en aanbeveling
Saturn Is a Supercomputer laat goed zien wat .Vril in huis heeft. Het album biedt een mix van techno, ambient en experimentele geluiden die samen een boeiende luisterervaring creëren. Vooral Batumi Stranding en Missin springen eruit door hun sterke ritme en sfeer. Hoewel sommige nummers wat chaotisch of minder spannend zijn, blijft het album als geheel interessant en meeslepend. Dit album is een aanrader voor fans van diepe, atmosferische elektronische muziek en liefhebbers van .Vril’s eerdere werk.
Waardering: 6,8
.Vril is een Duitse producer die bekendstaat om zijn unieke stijl binnen de elektronische muziek, vooral in de dubtechno-scene. Zijn muziek is een mix van diepe baslijnen, repetitieve ritmes en dromerige synths. Dit zorgt voor een hypnotiserend effect dat je als luisteraar meesleept. .Vril houdt van mysterieuze klanken en bouwt zijn nummers zo op dat ze langzaam groeien en steeds meer diepte krijgen.
Sinds zijn debuut in 2010 heeft .Vril meerdere albums en EP’s uitgebracht op bekende labels zoals Delsin en Giegling. Zijn live-optredens staan bekend om hun intense sfeer, waarbij hij het publiek meeneemt op een muzikale reis vol diepe, pulserende beats. Ondanks zijn succes blijft .Vril een artiest die liever op de achtergrond blijft. Zijn muziek spreekt voor zich, zonder dat hij zelf veel in de schijnwerpers staat.
Introductie van het album "Saturn Is a Supercomputer"
In november 2024 kwam .Vril met zijn zesde studioalbum: Saturn Is a Supercomputer. Het album werd uitgebracht via Omnidisc en bevat twaalf tracks die variëren van ambient en experimentele geluiden tot stevige techno. Met dit album verkent .Vril de grenzen van elektronische muziek. Hij speelt met verschillende sferen en nodigt luisteraars uit om zich te laten meevoeren naar andere werelden.
De titel Saturn Is a Supercomputer past goed bij de mysterieuze en ruimtelijke klanken van het album. Het voelt alsof je in een onbekend universum zweeft, waar muziek een manier is om verhalen te vertellen zonder woorden. Het album neemt je mee op een reis langs rustgevende soundscapes en opzwepende ritmes.
Nummers van het album
The Secret Teaching of All Times
Het album begint met een kalm en ruimtelijk nummer. De spacy geluiden geven het gevoel alsof je door het heelal zweeft. Het heeft een rustgevend karakter, maar blijft toch spannend door de subtiele opbouw. (7)
Batumi Stranding
Dit is een van de meest dansbare nummers van het album. De ritmes zijn opzwepend en de melodie is erg aanstekelijk. De combinatie van ambient en techno-elementen zorgt voor een fijne balans tussen ontspanning en energie. (8,5)
Saturn Is a Supercomputer
Het titelnummer is diep en atmosferisch. De zware bas en opzwepende melodie maken het moeilijk om stil te zitten. Er zijn ook voice-overs die een extra laag toevoegen aan het geheel. Dit nummer is een goed voorbeeld van .Vril’s techno-invloeden. (7,5)
Sohn [SP12 Rework]
Dit nummer heeft een hypnotiserend effect door de afwisselende ritmes en onverwachte maatwisselingen. De opbouw is subtiel, maar blijft je aandacht vasthouden. (7)
Their Sign of Weakness
Een dreigend en onheilspellend ambient nummer. De soundscapes bouwen spanning op, zonder dat er een echte climax volgt. Dit zorgt voor een mysterieuze sfeer. (7)
Habit Forming (met ZDBT)
Dit nummer heeft een luchtiger karakter en een ritme dat langzaam onder je huid kruipt. Hoewel het lekker klinkt, voelt het niet zo sterk aan als de andere tracks. (6)
Final Earthbound
Dit nummer begint en eindigt met een lang ‘spoken word’-gedeelte. Het muzikale stuk ertussen is aardig, maar springt er niet echt uit. Het voelt alsof het beter andersom had kunnen zijn, met meer focus op de muziek. (6)
Truth Out the Cave
Een ritmisch en dansbaar nummer met een prettige melodie. Dit is een van de nummers die goed werkt op de dansvloer, zonder te veel afleiding. (7)
Zivten im Lab
Dit is een experimentele track met veel abstracte geluiden. Het voelt wat chaotisch aan en is minder toegankelijk dan de rest van het album. Voor liefhebbers van experimentele muziek kan dit interessant zijn, maar voor anderen zal het minder aantrekkelijk zijn. (5,5)
Pneuma
Dit nummer heeft een vrij losse structuur, maar de soundscapes zijn spannend genoeg om te blijven boeien. Het voelt alsof je naar een abstract kunstwerk luistert. (6,5)
Missin
Een kort intro leidt naar een kalm, maar bedwelmend ritme. De soundscapes zijn subtiel en zorgen voor een ontspannen sfeer. (7,5)
Ataraxia
Het album sluit af met een dromerig en rustgevend nummer. Het is misschien wat eentonig, maar toch spannend door de sfeer die het oproept. (7)
Conclusie en aanbeveling
Saturn Is a Supercomputer laat goed zien wat .Vril in huis heeft. Het album biedt een mix van techno, ambient en experimentele geluiden die samen een boeiende luisterervaring creëren. Vooral Batumi Stranding en Missin springen eruit door hun sterke ritme en sfeer. Hoewel sommige nummers wat chaotisch of minder spannend zijn, blijft het album als geheel interessant en meeslepend. Dit album is een aanrader voor fans van diepe, atmosferische elektronische muziek en liefhebbers van .Vril’s eerdere werk.
Waardering: 6,8
10,000 Maniacs - Blind Man's Zoo (1989)
0
geplaatst: 10 december 2024, 15:47 uur
Introductie van het album Blind Man’s Zoo (1989)
Blind Man’s Zoo is het vierde studioalbum van 10,000 Maniacs, uitgebracht in 1989. Het album verkent serieuze thema’s zoals armoede, oorlog en milieuproblemen. Met Natalie Merchant’s expressieve zang en de band’s kenmerkende (meest melancholische) folkrockstijl biedt het een mix van krachtige teksten en meeslepende melodieën. Het album bevat hoogtepunten zoals Trouble Me en Eat for Two en was een commercieel succes.
Opener Eat for Two gaat over de emoties en zorgen van een onverwachte zwangerschap. Aan de muziek en zang te horen is er toch sprake van blijdschap (7)
Please Forgive Us bekritiseert de Amerikaanse betrokkenheid bij conflicten in de wereld. De tekst vraagt om vergeving voor daden begaan in naam van het land. De muziek klinkt bescheiden en berouwvol. (7,5)
Big Parade gaat over de diepe emotionele impact van de Vietnamoorlog op families van gesneuvelde soldaten. De tekst benadrukt het blijvende verdriet en de zoektocht naar antwoorden over de oorzaken van het verlies. De muziek klinkt wat formeel. (7)
Trouble Me is een nummer over steun en zorg in moeilijke tijden. De tekst biedt troost en moedigt aan om problemen te delen met een geliefde. Muzikaal combineert het een warme melodie met ingetogen folkrock, maar het nummer had iets steviger gemogen. (6,5)
You Happy Puppet bekritiseert mensen die zich als marionetten laten leiden door anderen, zonder eigen wil of authenticiteit. De tekst moedigt aan tot zelfontdekking en het doorbreken van maatschappelijke verwachtingen. Een nummer met een mooie melodie en zang. (7)
Headstrong gaat over koppigheid en de gevolgen daarvan in relaties, Een nummer met duidelijke rockinvloeden. Een krachtig gezongen nummer (7,5)
Poison in the Well gaat over de gevolgen van milieuvervuiling. De tekst beschrijft een buurt die lijdt onder giftig afval. Een nummer met een fijn tempo waardoor het overtuigingskracht krijgt. (8)
Dust Bowl beschrijft de financiële moeilijkheden van een moeder die haar kinderen probeert groot te brengen in een arme industriestad. De muziek is ingetogen, eenvoudig en somber (7)
Lion’s Share handelt over ongelijkheid en machtsmisbruik. De tekst gebruikt de metafoor van een leeuw die het grootste deel opeist in de dierenwereld. En toch..Een wat ingetogen nummer (7,5)
Hateful Hate gaat over de destructieve gevolgen van kolonisatie en slavernij. De tekst benadrukt de schade veroorzaakt door de zucht naar macht en rijkdom. Een krachtig nummer met een beklijvende melodie. (8)
Jubilee vertelt het verhaal van Tyler, een religieuze fanaticus die getuige is van een interraciale dans op een feest. Geïnspireerd door zijn verkeerde interpretatie van geloof, besluit hij het danslokaal in brand te steken. Het nummer bekritiseert religieus extremisme en vooroordelen. Een prachtig ingetogen nummer met een strijkje. (7,5)
Blind Man’s Zoo is een prettig album dat zware thema’s als armoede, milieuvervuiling en oorlog op indringende wijze behandelt. Nummers zoals Poison in the Well en Hateful Hate springen eruit door hun krachtige teksten en melodieën. Hoewel sommige tracks wat ingetogen blijven, biedt het album een meeslepende luisterervaring met een sterke boodschap. Een aanrader voor liefhebbers van diepgaande folkrock die maatschappelijke kwesties niet schuwt. Zeker de moeite waard om te ontdekken!
Waardering 7,3
Blind Man’s Zoo is het vierde studioalbum van 10,000 Maniacs, uitgebracht in 1989. Het album verkent serieuze thema’s zoals armoede, oorlog en milieuproblemen. Met Natalie Merchant’s expressieve zang en de band’s kenmerkende (meest melancholische) folkrockstijl biedt het een mix van krachtige teksten en meeslepende melodieën. Het album bevat hoogtepunten zoals Trouble Me en Eat for Two en was een commercieel succes.
Opener Eat for Two gaat over de emoties en zorgen van een onverwachte zwangerschap. Aan de muziek en zang te horen is er toch sprake van blijdschap (7)
Please Forgive Us bekritiseert de Amerikaanse betrokkenheid bij conflicten in de wereld. De tekst vraagt om vergeving voor daden begaan in naam van het land. De muziek klinkt bescheiden en berouwvol. (7,5)
Big Parade gaat over de diepe emotionele impact van de Vietnamoorlog op families van gesneuvelde soldaten. De tekst benadrukt het blijvende verdriet en de zoektocht naar antwoorden over de oorzaken van het verlies. De muziek klinkt wat formeel. (7)
Trouble Me is een nummer over steun en zorg in moeilijke tijden. De tekst biedt troost en moedigt aan om problemen te delen met een geliefde. Muzikaal combineert het een warme melodie met ingetogen folkrock, maar het nummer had iets steviger gemogen. (6,5)
You Happy Puppet bekritiseert mensen die zich als marionetten laten leiden door anderen, zonder eigen wil of authenticiteit. De tekst moedigt aan tot zelfontdekking en het doorbreken van maatschappelijke verwachtingen. Een nummer met een mooie melodie en zang. (7)
Headstrong gaat over koppigheid en de gevolgen daarvan in relaties, Een nummer met duidelijke rockinvloeden. Een krachtig gezongen nummer (7,5)
Poison in the Well gaat over de gevolgen van milieuvervuiling. De tekst beschrijft een buurt die lijdt onder giftig afval. Een nummer met een fijn tempo waardoor het overtuigingskracht krijgt. (8)
Dust Bowl beschrijft de financiële moeilijkheden van een moeder die haar kinderen probeert groot te brengen in een arme industriestad. De muziek is ingetogen, eenvoudig en somber (7)
Lion’s Share handelt over ongelijkheid en machtsmisbruik. De tekst gebruikt de metafoor van een leeuw die het grootste deel opeist in de dierenwereld. En toch..Een wat ingetogen nummer (7,5)
Hateful Hate gaat over de destructieve gevolgen van kolonisatie en slavernij. De tekst benadrukt de schade veroorzaakt door de zucht naar macht en rijkdom. Een krachtig nummer met een beklijvende melodie. (8)
Jubilee vertelt het verhaal van Tyler, een religieuze fanaticus die getuige is van een interraciale dans op een feest. Geïnspireerd door zijn verkeerde interpretatie van geloof, besluit hij het danslokaal in brand te steken. Het nummer bekritiseert religieus extremisme en vooroordelen. Een prachtig ingetogen nummer met een strijkje. (7,5)
Blind Man’s Zoo is een prettig album dat zware thema’s als armoede, milieuvervuiling en oorlog op indringende wijze behandelt. Nummers zoals Poison in the Well en Hateful Hate springen eruit door hun krachtige teksten en melodieën. Hoewel sommige tracks wat ingetogen blijven, biedt het album een meeslepende luisterervaring met een sterke boodschap. Een aanrader voor liefhebbers van diepgaande folkrock die maatschappelijke kwesties niet schuwt. Zeker de moeite waard om te ontdekken!
Waardering 7,3
10,000 Maniacs - Can't Ignore the Train (1985)
0
geplaatst: 23 december 2024, 15:12 uur
De tweede EP van 10,000 Maniacs is deze uit 1985 daterende met als Titel Can’t ignore the Train. Een EP met 4 nummers die weer niet beschikbaar is op de (meest gebruikte) streamings-sites. Maar op YouTube valt het makkelijk te compileren.
De EP opent met het titelnummer dat in ditzelfde jaar eveneens aanvoerder is van het album The Wishing Chair. Grey Victory staat ook op het debuutalbum. The Colonial Wing is eveneens te vinden op The Wishing Chair en Daktari staat op deze EP, de debuut EP en het debuutalbum. Waarmee duidelijk is dat deze EP voor de fans niet echt bijdraag aan de verzameling.
Can’t Ignore the Train is een juweeltje. Een 10.000 Maniacs song Avant La Lettre. De songtekst schildert een melancholisch en introspectief beeld van het leven in een klein, vergeten stadje. De trein symboliseert verandering of ontsnapping, iets dat niet genegeerd kan worden. Het nummer verkent thema's van spijt, opsluiting in routines en de zoektocht naar vrijheid, terwijl de "wishing chair" staat voor hoop en verlangen naar iets beters. (9)
Daktari is een nummer met tropische accenten in de muziek. Niet helemaal mijn ding. De songtekst beschrijft een gevoel van onrust, chaos en instinctieve reacties op gevaar of stress. De herhaalde oproep om "te gaan zitten" lijkt een metafoor voor kalmte te midden van paniek. De muziek combineert speelse klanken met onderliggende spanning en onzekerheid. (6,5)
Grey Victory is een nummer met een aantrekkelijke melodie waarin Natalie Merchant zingt over de verwoesting en menselijke tragedie veroorzaakt door de atoombom, specifiek verwijzend naar de aanval op Hiroshima. Het benadrukt de verschrikkingen van nucleaire oorlog, de vernietiging van gemeenschappen en roept cynisch op tot reflectie over de toekomst in een door kernwapens gedomineerde wereld. (8)
The Colonial Wing tenslotte gaat over de erfenis van koloniale overheersing en de verzamelingen van plunderingen, rijkdom en culturele artefacten die in musea belanden. Het verkent hoe geschiedenis wordt bewaard, maar ook hoe hebzucht, geweld en bijgeloof de wereld vormden. Een nummer met een opzwepend ritme, maar verder niet zo sterk (6,5)
De EP Can’t Ignore the Train is een interessante maar niet essentiële toevoeging voor fans van 10,000 Maniacs. Hoewel sommige nummers ook op andere albums staan, maakt vooral het titelnummer indruk. De EP laat de vroege kracht van de band horen, maar biedt weinig nieuws voor verzamelaars. Toch is het de moeite waard om via YouTube te beluisteren. Fans van introspectieve, maatschappijkritische muziek zullen vooral genieten van Can’t Ignore the Train en Grey Victory.
Waardering: 7,5
De EP opent met het titelnummer dat in ditzelfde jaar eveneens aanvoerder is van het album The Wishing Chair. Grey Victory staat ook op het debuutalbum. The Colonial Wing is eveneens te vinden op The Wishing Chair en Daktari staat op deze EP, de debuut EP en het debuutalbum. Waarmee duidelijk is dat deze EP voor de fans niet echt bijdraag aan de verzameling.
Can’t Ignore the Train is een juweeltje. Een 10.000 Maniacs song Avant La Lettre. De songtekst schildert een melancholisch en introspectief beeld van het leven in een klein, vergeten stadje. De trein symboliseert verandering of ontsnapping, iets dat niet genegeerd kan worden. Het nummer verkent thema's van spijt, opsluiting in routines en de zoektocht naar vrijheid, terwijl de "wishing chair" staat voor hoop en verlangen naar iets beters. (9)
Daktari is een nummer met tropische accenten in de muziek. Niet helemaal mijn ding. De songtekst beschrijft een gevoel van onrust, chaos en instinctieve reacties op gevaar of stress. De herhaalde oproep om "te gaan zitten" lijkt een metafoor voor kalmte te midden van paniek. De muziek combineert speelse klanken met onderliggende spanning en onzekerheid. (6,5)
Grey Victory is een nummer met een aantrekkelijke melodie waarin Natalie Merchant zingt over de verwoesting en menselijke tragedie veroorzaakt door de atoombom, specifiek verwijzend naar de aanval op Hiroshima. Het benadrukt de verschrikkingen van nucleaire oorlog, de vernietiging van gemeenschappen en roept cynisch op tot reflectie over de toekomst in een door kernwapens gedomineerde wereld. (8)
The Colonial Wing tenslotte gaat over de erfenis van koloniale overheersing en de verzamelingen van plunderingen, rijkdom en culturele artefacten die in musea belanden. Het verkent hoe geschiedenis wordt bewaard, maar ook hoe hebzucht, geweld en bijgeloof de wereld vormden. Een nummer met een opzwepend ritme, maar verder niet zo sterk (6,5)
De EP Can’t Ignore the Train is een interessante maar niet essentiële toevoeging voor fans van 10,000 Maniacs. Hoewel sommige nummers ook op andere albums staan, maakt vooral het titelnummer indruk. De EP laat de vroege kracht van de band horen, maar biedt weinig nieuws voor verzamelaars. Toch is het de moeite waard om via YouTube te beluisteren. Fans van introspectieve, maatschappijkritische muziek zullen vooral genieten van Can’t Ignore the Train en Grey Victory.
Waardering: 7,5
10,000 Maniacs - Human Conflict Number Five (1982)
1
geplaatst: 22 december 2024, 22:14 uur
Het debuut van 10,000 Maniacs is deze uit 1982 stammende EP met 5 nummers. De EP is niet beschikbaar op de (meest gebruikte) streamings-sites. Ik kon de nummers echter wel vinden op YouTube.
De EP opent met de EP versie van Tension die wat meer up tempo is dan de latere album versie op Secrets of the I Ching. Muzikaal zet het nummer de toon voor de stijl en het geluid dat 10,000 Maniacs zo herkenbaar maakt. De songtekst beschrijft de vergankelijkheid van het leven, herinneringen en menselijke relaties. Het gaat over hoe objecten en certificaten symbool staan voor prestaties en herinneringen, terwijl de tijd vriendschappen, familiebanden en zekerheden langzaam laat verdwijnen. De tekst onderzoekt de fragiele balans tussen herinnering en werkelijkheid. Een nummer met een aanstekelijke en pakkende melodie (8)
Het tweede nummer is Planned Obsolenscence. Een nummer dat laat zien dat de band ook experimenteel zijn mannetje stond. Een nummer met bijzondere gitaargeluiden.
De songtekst stelt wetenschap en technologie centraal als de ultieme bron van waarheid en vooruitgang, terwijl religie wordt afgeschilderd als achterhaald en irrelevant. Het benadrukt de overgang van mystiek en geloof naar een rationeel wereldbeeld, aangedreven door menselijke ontdekking en logica. Muzikaal niet echt mijn ding. (6)
Vervolgens Orange. Een up tempo nummer met een eenvoudige melodie. De songtekst is zeer serieus en beschrijft de gevolgen van technologische rampen en menselijke tragedies, waarbij hoop en reden botsen met vernietiging. Het roept op tot vergelding en erkenning van verlies, terwijl het de onomkeerbare veranderingen in de samenleving en genetische erfenis benadrukt. Ondanks het onderwerp een luchtige dansbare melodie. (7)
Groove dub reflecteert op het verlies van individualiteit in een door media gedomineerde samenleving. Het beschrijft hoe conformiteit wordt vermomd als uniciteit, terwijl de media en sociale normen bepalen hoe mensen zich gedragen, denken en presenteren, wat leidt tot oppervlakkigheid en vervreemding. Een nummer met een hoog tempo, maar muzikaal niet zo bijzonder. (6,5)
Tenslotte Anthem for Doomed Youth. Een reggae nummer dat gaat over een krachtige aanklacht tegen oorlog en de opoffering van jonge soldaten. Het schildert de gruwel van slagvelden, de nutteloosheid van geweld en de pijn van achterblijvers. De tekst hekelt de bereidheid van sommigen om te doden, terwijl anderen gedwongen worden te vechten. De tekst is prachtig maar reggae is ver buiten mijn comfortzone. (5)
Waardering 6,5
De EP opent met de EP versie van Tension die wat meer up tempo is dan de latere album versie op Secrets of the I Ching. Muzikaal zet het nummer de toon voor de stijl en het geluid dat 10,000 Maniacs zo herkenbaar maakt. De songtekst beschrijft de vergankelijkheid van het leven, herinneringen en menselijke relaties. Het gaat over hoe objecten en certificaten symbool staan voor prestaties en herinneringen, terwijl de tijd vriendschappen, familiebanden en zekerheden langzaam laat verdwijnen. De tekst onderzoekt de fragiele balans tussen herinnering en werkelijkheid. Een nummer met een aanstekelijke en pakkende melodie (8)
Het tweede nummer is Planned Obsolenscence. Een nummer dat laat zien dat de band ook experimenteel zijn mannetje stond. Een nummer met bijzondere gitaargeluiden.
De songtekst stelt wetenschap en technologie centraal als de ultieme bron van waarheid en vooruitgang, terwijl religie wordt afgeschilderd als achterhaald en irrelevant. Het benadrukt de overgang van mystiek en geloof naar een rationeel wereldbeeld, aangedreven door menselijke ontdekking en logica. Muzikaal niet echt mijn ding. (6)
Vervolgens Orange. Een up tempo nummer met een eenvoudige melodie. De songtekst is zeer serieus en beschrijft de gevolgen van technologische rampen en menselijke tragedies, waarbij hoop en reden botsen met vernietiging. Het roept op tot vergelding en erkenning van verlies, terwijl het de onomkeerbare veranderingen in de samenleving en genetische erfenis benadrukt. Ondanks het onderwerp een luchtige dansbare melodie. (7)
Groove dub reflecteert op het verlies van individualiteit in een door media gedomineerde samenleving. Het beschrijft hoe conformiteit wordt vermomd als uniciteit, terwijl de media en sociale normen bepalen hoe mensen zich gedragen, denken en presenteren, wat leidt tot oppervlakkigheid en vervreemding. Een nummer met een hoog tempo, maar muzikaal niet zo bijzonder. (6,5)
Tenslotte Anthem for Doomed Youth. Een reggae nummer dat gaat over een krachtige aanklacht tegen oorlog en de opoffering van jonge soldaten. Het schildert de gruwel van slagvelden, de nutteloosheid van geweld en de pijn van achterblijvers. De tekst hekelt de bereidheid van sommigen om te doden, terwijl anderen gedwongen worden te vechten. De tekst is prachtig maar reggae is ver buiten mijn comfortzone. (5)
Waardering 6,5
10,000 Maniacs - In My Tribe (1987)
1
geplaatst: 5 januari 2025, 20:14 uur
Dit album betekende de doorbraak van de band en wordt gezien als een van hun beste werken. De muziek is een mix van folkrock en alternatieve rock, met pakkende melodieën en de kenmerkende stem van zangeres Natalie Merchant.
Het album bevatte oorspronkelijk 12 nummers, ;later nog maar 11. Vanwege gesteggel over het nummer Peace Train. Het zijn songs die verschillende maatschappelijke thema’s en persoonlijke verhalen behandelen. De teksten zijn diepzinnig en raken onderwerpen zoals armoede, kindermishandeling, en oorlog. Ondanks de serieuze onderwerpen klinkt de muziek vaak vrolijk en energiek, wat zorgt voor een bijzonder contrast.
Een van de bekendste nummers op het album is "Like the Weather". Dit nummer gaat over depressie en het gevoel van vastzitten in een sleur. De combinatie van de vrolijke klanken en de donkere tekst maakte het een opvallend nummer dat veel gedraaid werd op de radio. Toch vind ik dit nummer niet echt bijzonder.
Het album opent met "What's the Matter Here?", waarin de band kindermishandeling aankaart. Natalie Merchant zingt met veel emotie over de onmacht die mensen soms voelen als ze weten dat er iets mis is, maar niet ingrijpen. Dit lied werd een krachtig statement en toonde hoe de band muziek gebruikte om belangrijke onderwerpen aan te kaarten.
Mijn favorieten zijn Hey Jack Kerouac, Cherry Tree, Don’t Talk en Gun Shy. "Hey Jack Kerouac" is een eerbetoon aan schrijvers van de Beat Generation, zoals Jack Kerouac, Allen Ginsberg en William S. Burroughs. Het nummer verkent hun vrije levensstijl, invloed op literatuur en de prijs die ze betaalden voor hun roem en rebellie tegen maatschappelijke normen. "Cherry Tree" gaat over armoede en sociale ongelijkheid
"Gun Shy" gaat over jonge mannen die zich aanmelden voor het leger, vaak zonder te begrijpen wat oorlog echt betekent. "Don't Talk" is een prachtig melancholisch nummer dat gaat over communicatieproblemen in relaties, terwijl "City of Angels" zich richt op het contrast tussen armoede en rijkdom in Los Angeles. Elk nummer vertelt een verhaal dat luisteraars aan het denken zet.
Het album In My Tribe werd goed ontvangen door critici en fans. Het werd een commercieel succes en stond 77 weken in de Amerikaanse hitlijsten. Dit succes hielp de band om een breder publiek te bereiken en vestigde hen als een belangrijke naam in de alternatieve rockscene van de late jaren ’80.
Kortom, "In My Tribe" is een krachtig en meeslepend album dat muziek combineert met maatschappelijke betrokkenheid. Het laat zien hoe 10,000 Maniacs hun artistieke talent gebruiken om belangrijke verhalen te vertellen en luisteraars te raken
Waardering: 7,2
Het album bevatte oorspronkelijk 12 nummers, ;later nog maar 11. Vanwege gesteggel over het nummer Peace Train. Het zijn songs die verschillende maatschappelijke thema’s en persoonlijke verhalen behandelen. De teksten zijn diepzinnig en raken onderwerpen zoals armoede, kindermishandeling, en oorlog. Ondanks de serieuze onderwerpen klinkt de muziek vaak vrolijk en energiek, wat zorgt voor een bijzonder contrast.
Een van de bekendste nummers op het album is "Like the Weather". Dit nummer gaat over depressie en het gevoel van vastzitten in een sleur. De combinatie van de vrolijke klanken en de donkere tekst maakte het een opvallend nummer dat veel gedraaid werd op de radio. Toch vind ik dit nummer niet echt bijzonder.
Het album opent met "What's the Matter Here?", waarin de band kindermishandeling aankaart. Natalie Merchant zingt met veel emotie over de onmacht die mensen soms voelen als ze weten dat er iets mis is, maar niet ingrijpen. Dit lied werd een krachtig statement en toonde hoe de band muziek gebruikte om belangrijke onderwerpen aan te kaarten.
Mijn favorieten zijn Hey Jack Kerouac, Cherry Tree, Don’t Talk en Gun Shy. "Hey Jack Kerouac" is een eerbetoon aan schrijvers van de Beat Generation, zoals Jack Kerouac, Allen Ginsberg en William S. Burroughs. Het nummer verkent hun vrije levensstijl, invloed op literatuur en de prijs die ze betaalden voor hun roem en rebellie tegen maatschappelijke normen. "Cherry Tree" gaat over armoede en sociale ongelijkheid
"Gun Shy" gaat over jonge mannen die zich aanmelden voor het leger, vaak zonder te begrijpen wat oorlog echt betekent. "Don't Talk" is een prachtig melancholisch nummer dat gaat over communicatieproblemen in relaties, terwijl "City of Angels" zich richt op het contrast tussen armoede en rijkdom in Los Angeles. Elk nummer vertelt een verhaal dat luisteraars aan het denken zet.
Het album In My Tribe werd goed ontvangen door critici en fans. Het werd een commercieel succes en stond 77 weken in de Amerikaanse hitlijsten. Dit succes hielp de band om een breder publiek te bereiken en vestigde hen als een belangrijke naam in de alternatieve rockscene van de late jaren ’80.
Kortom, "In My Tribe" is een krachtig en meeslepend album dat muziek combineert met maatschappelijke betrokkenheid. Het laat zien hoe 10,000 Maniacs hun artistieke talent gebruiken om belangrijke verhalen te vertellen en luisteraars te raken
Waardering: 7,2
10,000 Maniacs - Secrets of the I Ching (1983)
1
geplaatst: 23 december 2024, 12:29 uur
Ook dit debuutalbum van 10,000 Maniacs is op streaming-sites niet beschikbaar helaas. Maar op YouTube staat wel een bijna volledige stream van het album waaraan alleen het nummer Tension ontbreekt. Maar dat is dan wel weer ‘los’ te streamen. Van Tension zijn twee versies gemaakt, De oudste versie staat op de EP Human Conflict Number Five uit 1982.
Op Basis van de gemiddelde score op MuMe had ik er niet echt veel van verwacht, maar dat is echt ten onrechte. Dit album is een prima debuut op een paar mindere nummers na. Het album is geproduceerd door Albert Garzon en de bandleden zelf.
Het album opent met Grey Victory. Een nummer met een aantrekkelijke melodie waarin Natalie Merchant zingt over de verwoesting en menselijke tragedie veroorzaakt door de atoombom, specifiek verwijzend naar de aanval op Hiroshima. Het benadrukt de verschrikkingen van nucleaire oorlog, de vernietiging van gemeenschappen en roept cynisch op tot reflectie over de toekomst in een door kernwapens gedomineerde wereld. (8)
Het tweede nummer is Poor de Chirico een nummer met een speelse toon en een luchtige sfeer die reflecteert op existentiële worsteling, herinneringen en de fragiele grens tussen realiteit en verbeelding. Het roept een gevoel van nostalgische melancholie op, waarbij kunst en herinneringen worden gebruikt om persoonlijke chaos te ordenen. De tekst lijkt een dialoog met de Italiaanse kunstenaar Giorgio de Chirico, bekend om zijn metafysische kunstwerken. (7,5)
Het album gaat verder met het nummer Death of Manolete. De songtekst beschrijft de tragische dood van de legendarische stierenvechter Manolete. Het roept beelden op van rouwende vrouwen, eerbiedige menigten en de dramatiek van de arena. De tekst benadrukt de wreedheid van stierenvechten en de sterfelijkheid van zelfs de grootste helden. Het nummer met een hoog tempo klinkt wat gejaagd in positieve zin. Het heeft een klein Spaans accent. (8)
Het vierde nummer Tension is in een wat meer up tempo versie eerder verschenen op de EP Human Conflict Number Five. De songtekst beschrijft de vergankelijkheid van het leven, herinneringen en menselijke relaties. Het tempo van de EP versie bevalt me wat beter. (7)
Daktari is een nummer met tropische accenten in de muziek. Niet helemaal mijn ding. De songtekst beschrijft een gevoel van onrust, chaos en instinctieve reacties op gevaar of stress. De herhaalde oproep om "te gaan zitten" lijkt een metafoor voor kalmte te midden van paniek. De muziek combineert speelse klanken met onderliggende spanning en onzekerheid. (6,5)
Pit Viper is een nummer met een meer sombere wat zakelijke sfeer. De songtekst gebruikt de metafoor van een "pit viper" om een verleidelijke maar gevaarlijke vrouw te beschrijven. Het roept beelden op van verleiding, bedrog en dodelijke aantrekkingskracht. De tekst speelt in op angst, wantrouwen en de dreiging van verborgen kwaad in relaties. (6)
Katrina’s Fair schildert een dromerig en nostalgisch portret van verschillende vrouwen, elk met hun eigen eigenaardigheden en routines. Het nummer heeft een opgewekte toon en de zang versterkt die sfeer met een erg vrolijke klank. (8)
The Latin One is voor mij een vreemd nummer. De songtekst is een aangrijpende en rauwe beschrijving van de gruwelen van oorlog, geïnspireerd door de Eerste Wereldoorlog. Het benadrukt de fysieke en mentale tol van soldaten, ontkracht heroïsche oorlogspropaganda en bekritiseert de romantisering van sterven voor het vaderland. Of de muziek dat ook uitstraalt is voor mij de vraag. (6)
National Education Week is een nummer in reggae stijl en dat is ver uit mijn comfortzone. De songtekst reflecteert op maatschappelijke ongelijkheid, oorlog en de tragedie van kindersterfte door armoede en conflicten. Het benadrukt hoe geschiedenis zich herhaalt, terwijl onschuldigen lijden. De tekst bekritiseert onverschilligheid en roept op tot bewustwording van globale tragedies. (5,5)
Afsluiter My Mother the War is een heerlijk up tempo nummer met een erg melodieuze drive. De tekst personifieert oorlog als een moederfiguur, die diep verweven is met het leven van degenen die door conflict worden getroffen. Het beschrijft de pijn, verlies en rouw die oorlog veroorzaakt, terwijl het de troosteloosheid van een constant aanwezige dreiging en verdriet benadrukt. (8,5)
Conclusie en aanbeveling:
Dit debuutalbum van 10,000 Maniacs is verrassend sterk, ondanks enkele mindere nummers. De teksten zijn diepgaand en raken thema's als oorlog, verlies en maatschappelijke problemen. De muzikale variatie, van melancholische melodieën tot uptempo tracks, maakt het album de moeite waard. Voor liefhebbers van alternatieve rock met poëtische teksten is dit album zeker een aanrader. Bekijk de bijna volledige stream op YouTube en geef het een kans – het verdient meer waardering dan het soms krijgt.
Waardering; 7,1
Op Basis van de gemiddelde score op MuMe had ik er niet echt veel van verwacht, maar dat is echt ten onrechte. Dit album is een prima debuut op een paar mindere nummers na. Het album is geproduceerd door Albert Garzon en de bandleden zelf.
Het album opent met Grey Victory. Een nummer met een aantrekkelijke melodie waarin Natalie Merchant zingt over de verwoesting en menselijke tragedie veroorzaakt door de atoombom, specifiek verwijzend naar de aanval op Hiroshima. Het benadrukt de verschrikkingen van nucleaire oorlog, de vernietiging van gemeenschappen en roept cynisch op tot reflectie over de toekomst in een door kernwapens gedomineerde wereld. (8)
Het tweede nummer is Poor de Chirico een nummer met een speelse toon en een luchtige sfeer die reflecteert op existentiële worsteling, herinneringen en de fragiele grens tussen realiteit en verbeelding. Het roept een gevoel van nostalgische melancholie op, waarbij kunst en herinneringen worden gebruikt om persoonlijke chaos te ordenen. De tekst lijkt een dialoog met de Italiaanse kunstenaar Giorgio de Chirico, bekend om zijn metafysische kunstwerken. (7,5)
Het album gaat verder met het nummer Death of Manolete. De songtekst beschrijft de tragische dood van de legendarische stierenvechter Manolete. Het roept beelden op van rouwende vrouwen, eerbiedige menigten en de dramatiek van de arena. De tekst benadrukt de wreedheid van stierenvechten en de sterfelijkheid van zelfs de grootste helden. Het nummer met een hoog tempo klinkt wat gejaagd in positieve zin. Het heeft een klein Spaans accent. (8)
Het vierde nummer Tension is in een wat meer up tempo versie eerder verschenen op de EP Human Conflict Number Five. De songtekst beschrijft de vergankelijkheid van het leven, herinneringen en menselijke relaties. Het tempo van de EP versie bevalt me wat beter. (7)
Daktari is een nummer met tropische accenten in de muziek. Niet helemaal mijn ding. De songtekst beschrijft een gevoel van onrust, chaos en instinctieve reacties op gevaar of stress. De herhaalde oproep om "te gaan zitten" lijkt een metafoor voor kalmte te midden van paniek. De muziek combineert speelse klanken met onderliggende spanning en onzekerheid. (6,5)
Pit Viper is een nummer met een meer sombere wat zakelijke sfeer. De songtekst gebruikt de metafoor van een "pit viper" om een verleidelijke maar gevaarlijke vrouw te beschrijven. Het roept beelden op van verleiding, bedrog en dodelijke aantrekkingskracht. De tekst speelt in op angst, wantrouwen en de dreiging van verborgen kwaad in relaties. (6)
Katrina’s Fair schildert een dromerig en nostalgisch portret van verschillende vrouwen, elk met hun eigen eigenaardigheden en routines. Het nummer heeft een opgewekte toon en de zang versterkt die sfeer met een erg vrolijke klank. (8)
The Latin One is voor mij een vreemd nummer. De songtekst is een aangrijpende en rauwe beschrijving van de gruwelen van oorlog, geïnspireerd door de Eerste Wereldoorlog. Het benadrukt de fysieke en mentale tol van soldaten, ontkracht heroïsche oorlogspropaganda en bekritiseert de romantisering van sterven voor het vaderland. Of de muziek dat ook uitstraalt is voor mij de vraag. (6)
National Education Week is een nummer in reggae stijl en dat is ver uit mijn comfortzone. De songtekst reflecteert op maatschappelijke ongelijkheid, oorlog en de tragedie van kindersterfte door armoede en conflicten. Het benadrukt hoe geschiedenis zich herhaalt, terwijl onschuldigen lijden. De tekst bekritiseert onverschilligheid en roept op tot bewustwording van globale tragedies. (5,5)
Afsluiter My Mother the War is een heerlijk up tempo nummer met een erg melodieuze drive. De tekst personifieert oorlog als een moederfiguur, die diep verweven is met het leven van degenen die door conflict worden getroffen. Het beschrijft de pijn, verlies en rouw die oorlog veroorzaakt, terwijl het de troosteloosheid van een constant aanwezige dreiging en verdriet benadrukt. (8,5)
Conclusie en aanbeveling:
Dit debuutalbum van 10,000 Maniacs is verrassend sterk, ondanks enkele mindere nummers. De teksten zijn diepgaand en raken thema's als oorlog, verlies en maatschappelijke problemen. De muzikale variatie, van melancholische melodieën tot uptempo tracks, maakt het album de moeite waard. Voor liefhebbers van alternatieve rock met poëtische teksten is dit album zeker een aanrader. Bekijk de bijna volledige stream op YouTube en geef het een kans – het verdient meer waardering dan het soms krijgt.
Waardering; 7,1
10,000 Maniacs - The Wishing Chair (1985)
0
geplaatst: 24 december 2024, 14:08 uur
The Wishing Chair uit 1985 is het tweede volledige album van de band 10,000 Maniacs. Dit album laat hun unieke mix van (indie) folk en rock goed horen. De stem van zangeres Natalie Merchant geeft de nummers een dromerige, maar soms ook krachtige sfeer. De teksten gaan vaak over maatschappelijke thema's, geschiedenis en persoonlijke verhalen.
Het album opent met Can’t Ignore the Train. Dit is een juweeltje. Een 10.000 Maniacs song Avant La Lettre. De songtekst schildert een melancholisch en introspectief beeld van het leven in een klein, vergeten stadje. De trein symboliseert verandering of ontsnapping, iets dat niet genegeerd kan worden. Het nummer verkent thema's van spijt, opsluiting in routines en de zoektocht naar vrijheid, terwijl de "wishing chair" staat voor hoop en verlangen naar iets beters. (9)
Het tweede nummer Scorpio Rising is een folkrocknummer met een fraaie energieke melodie. De tekst beschrijft een persoon die, net als een schorpioen, zichzelf beschermt en anderen op afstand houdt, wat leidt tot eenzaamheid en gemiste kansen op liefde en verbinding. (7,5)
Just as the Tide Was a Flowing is een traditioneel Engels volksliedje, opnieuw geïnterpreteerd door 10,000 Maniacs in een folkrockstijl.. De tekst vertelt over een romantische ontmoeting aan de kust, waarbij de vloed symbool staat voor veranderende emoties en het verstrijken van de tijd. (8)
De songtekst van Lilyday verkent de rust en schoonheid van een begraafplaats, waar stilte en herinnering troost bieden. Het beschrijft de serene sfeer en de verbinding met het verleden, terwijl het de vrede benadrukt die gevonden wordt in deze heilige en tijdloze plek. Een mooi ingetogen song met vooral een folky karakter. (6,5)
De songtekst van "Back O' the Moon" schetst een dromerig en mystiek beeld van jeugd, verbeelding en ontsnapping aan de realiteit. Het vertelt over Jenny, een jong meisje dat onbewust is van de magische, verborgen werelden die de verteller ziet. De tekst reflecteert op het contrast tussen volwassenheid en kinderlijke onschuld. De muziek is dromerig en melancholisch. (7)
"Maddox Table" van 10,000 Maniacs combineert alternatieve rock met folk-invloeden. De tekst vertelt het verhaal van een arbeider in een meubelfabriek, die reflecteert op de fysieke en emotionele lasten van zijn werk en het streven naar een beter leven. (7)
De tekst beschrijft een museumvleugel gevuld met koloniale artefacten, en reflecteert op de geschiedenis van kolonialisme, hebzucht en bijgeloof. Het nummer roept op tot nadenken over de erfenis van het kolonialisme en de manier waarop deze geschiedenis wordt tentoongesteld. Een energiek nummer maar het wat eentonige ritme en de melodie spreken me minder aan. (6)
Grey Victory is een nummer met een aantrekkelijke melodie waarin Natalie Merchant zingt over de verwoesting en menselijke tragedie veroorzaakt door de atoombom, specifiek verwijzend naar de aanval op Hiroshima. Het benadrukt de verschrikkingen van nucleaire oorlog, de vernietiging van gemeenschappen en roept cynisch op tot reflectie over de toekomst in een door kernwapens gedomineerde wereld. (8)
Among the Americans beschrijft de tragedie van gedwongen migratie en onderdrukking van inheemse volkeren. Het symboliseert historische onrechtvaardigheid en de harde realiteit van koloniale expansie. Een lekker melodieuze track die aanstekelijk werkt. (7)
Everyone a Puzzle Lover verkent de ongelijkheid tussen mensen die geboren worden met privileges en degenen die in armoede leven. Een wat ingetogen song met een eenvoudige melodie die wel past bij het onderwerp. (6,5)
Cotton Alley beschrijft jeugdherinneringen aan plagerijen en spelletjes in Cotton Alley, waarbij zowel plezier als kleine pesterijen worden belicht. Een simpele melodie en zang die een nostalgisch gevoel opwekken. (6,5)
Daktari is een nummer met tropische accenten in de muziek. Niet helemaal mijn ding. De songtekst beschrijft een gevoel van onrust, chaos en instinctieve reacties op gevaar of stress. De herhaalde oproep om "te gaan zitten" lijkt een metafoor voor kalmte te midden van paniek. De muziek combineert speelse klanken met onderliggende spanning en onzekerheid. (6,5)
My Mother the War" is een nummer van 10,000 Maniacs dat de impact van oorlog op individuen beschrijft, vooral vanuit het perspectief van een moeder. De tekst toont haar actieve betrokkenheid bij oorlogsactiviteiten en de emotionele tol die dit eist. Met een overtuigend ritme, mooie melodie en licht agressieve zang een erg fijne track. (8)
"Tension Makes a Tangle" van 10,000 Maniacs is een alternatieve rocktrack met een melodieuze en introspectieve sfeer. De songtekst verkent thema's als herinnering, familiebanden en de complexiteit van menselijke relaties, waarbij het beeld van 'spanning' wordt gebruikt om de verwarring en uitdagingen in het leven te illustreren. (7)
"Arbor Day" van 10,000 Maniacs heeft een levendige folk-rock stijl met de nadruk op folk. Het heeft een energieke sfeer en is vooral een meezinger. De songtekst gebruikt metaforen om politieke intriges en verborgen waarheden te beschrijven, waarbij thema's als bedrog en machtsstrijd worden verkend. (6)
Conclusie en aanbeveling:
The Wishing Chair is een veelzijdig album dat de mix van folk en rock van 10,000 Maniacs goed laat horen. De teksten zijn vaak diepgaand en raken thema’s als oorlog, jeugdherinneringen en sociale ongelijkheid. Hoewel niet elk nummer even sterk is, maken juweeltjes als Can’t Ignore the Train, Grey Victory en My Mother the War dit album absoluut de moeite waard. Voor fans van introspectieve en poëtische muziek is dit een aanrader.
Waardering: 7,1
Het album opent met Can’t Ignore the Train. Dit is een juweeltje. Een 10.000 Maniacs song Avant La Lettre. De songtekst schildert een melancholisch en introspectief beeld van het leven in een klein, vergeten stadje. De trein symboliseert verandering of ontsnapping, iets dat niet genegeerd kan worden. Het nummer verkent thema's van spijt, opsluiting in routines en de zoektocht naar vrijheid, terwijl de "wishing chair" staat voor hoop en verlangen naar iets beters. (9)
Het tweede nummer Scorpio Rising is een folkrocknummer met een fraaie energieke melodie. De tekst beschrijft een persoon die, net als een schorpioen, zichzelf beschermt en anderen op afstand houdt, wat leidt tot eenzaamheid en gemiste kansen op liefde en verbinding. (7,5)
Just as the Tide Was a Flowing is een traditioneel Engels volksliedje, opnieuw geïnterpreteerd door 10,000 Maniacs in een folkrockstijl.. De tekst vertelt over een romantische ontmoeting aan de kust, waarbij de vloed symbool staat voor veranderende emoties en het verstrijken van de tijd. (8)
De songtekst van Lilyday verkent de rust en schoonheid van een begraafplaats, waar stilte en herinnering troost bieden. Het beschrijft de serene sfeer en de verbinding met het verleden, terwijl het de vrede benadrukt die gevonden wordt in deze heilige en tijdloze plek. Een mooi ingetogen song met vooral een folky karakter. (6,5)
De songtekst van "Back O' the Moon" schetst een dromerig en mystiek beeld van jeugd, verbeelding en ontsnapping aan de realiteit. Het vertelt over Jenny, een jong meisje dat onbewust is van de magische, verborgen werelden die de verteller ziet. De tekst reflecteert op het contrast tussen volwassenheid en kinderlijke onschuld. De muziek is dromerig en melancholisch. (7)
"Maddox Table" van 10,000 Maniacs combineert alternatieve rock met folk-invloeden. De tekst vertelt het verhaal van een arbeider in een meubelfabriek, die reflecteert op de fysieke en emotionele lasten van zijn werk en het streven naar een beter leven. (7)
De tekst beschrijft een museumvleugel gevuld met koloniale artefacten, en reflecteert op de geschiedenis van kolonialisme, hebzucht en bijgeloof. Het nummer roept op tot nadenken over de erfenis van het kolonialisme en de manier waarop deze geschiedenis wordt tentoongesteld. Een energiek nummer maar het wat eentonige ritme en de melodie spreken me minder aan. (6)
Grey Victory is een nummer met een aantrekkelijke melodie waarin Natalie Merchant zingt over de verwoesting en menselijke tragedie veroorzaakt door de atoombom, specifiek verwijzend naar de aanval op Hiroshima. Het benadrukt de verschrikkingen van nucleaire oorlog, de vernietiging van gemeenschappen en roept cynisch op tot reflectie over de toekomst in een door kernwapens gedomineerde wereld. (8)
Among the Americans beschrijft de tragedie van gedwongen migratie en onderdrukking van inheemse volkeren. Het symboliseert historische onrechtvaardigheid en de harde realiteit van koloniale expansie. Een lekker melodieuze track die aanstekelijk werkt. (7)
Everyone a Puzzle Lover verkent de ongelijkheid tussen mensen die geboren worden met privileges en degenen die in armoede leven. Een wat ingetogen song met een eenvoudige melodie die wel past bij het onderwerp. (6,5)
Cotton Alley beschrijft jeugdherinneringen aan plagerijen en spelletjes in Cotton Alley, waarbij zowel plezier als kleine pesterijen worden belicht. Een simpele melodie en zang die een nostalgisch gevoel opwekken. (6,5)
Daktari is een nummer met tropische accenten in de muziek. Niet helemaal mijn ding. De songtekst beschrijft een gevoel van onrust, chaos en instinctieve reacties op gevaar of stress. De herhaalde oproep om "te gaan zitten" lijkt een metafoor voor kalmte te midden van paniek. De muziek combineert speelse klanken met onderliggende spanning en onzekerheid. (6,5)
My Mother the War" is een nummer van 10,000 Maniacs dat de impact van oorlog op individuen beschrijft, vooral vanuit het perspectief van een moeder. De tekst toont haar actieve betrokkenheid bij oorlogsactiviteiten en de emotionele tol die dit eist. Met een overtuigend ritme, mooie melodie en licht agressieve zang een erg fijne track. (8)
"Tension Makes a Tangle" van 10,000 Maniacs is een alternatieve rocktrack met een melodieuze en introspectieve sfeer. De songtekst verkent thema's als herinnering, familiebanden en de complexiteit van menselijke relaties, waarbij het beeld van 'spanning' wordt gebruikt om de verwarring en uitdagingen in het leven te illustreren. (7)
"Arbor Day" van 10,000 Maniacs heeft een levendige folk-rock stijl met de nadruk op folk. Het heeft een energieke sfeer en is vooral een meezinger. De songtekst gebruikt metaforen om politieke intriges en verborgen waarheden te beschrijven, waarbij thema's als bedrog en machtsstrijd worden verkend. (6)
Conclusie en aanbeveling:
The Wishing Chair is een veelzijdig album dat de mix van folk en rock van 10,000 Maniacs goed laat horen. De teksten zijn vaak diepgaand en raken thema’s als oorlog, jeugdherinneringen en sociale ongelijkheid. Hoewel niet elk nummer even sterk is, maken juweeltjes als Can’t Ignore the Train, Grey Victory en My Mother the War dit album absoluut de moeite waard. Voor fans van introspectieve en poëtische muziek is dit een aanrader.
Waardering: 7,1
10cc - 10cc (1973)
1
geplaatst: 15 maart 2024, 23:04 uur
Mijmerend over het muzikale tableau dat 10cc's album 10cc vormt, vind ik mijzelf terug in een labyrint van klanken, een auditief avontuur dat slechts bij bijzondere gelegenheden ontsloten wordt. Johnny Don’t Do It, het voortouw nemend, ontvouwt zich als een van de meer verheven composities op dit schijfje, een schitterende prelude die de toon zet voor de avontuurlijke auditieve trip door het album heen.
In de sporen van het openingsnummer, Sand in My Face, onthult zich de essentie van 10cc's artistieke rock, een fusie van inventiviteit en klank. Dit nummer manifesteert zich als aangenaam, doch overstijgt niet de middelmatigheid. Contrasterend, de zoete resonantie van Donna resoneerde destijds als een verfijnde hit; een liefdesballade gedrenkt in melancholie, ondersteund door duellerende vocalen die zowel in harmonie als in contrast opereren.
De reis vervolgt met The Dean and I een nummer dat zich op prettige wijze nestelt in het gehoor. Vervolgens, onthult Headline Hustler zich met elke beluistering als een toenemend genoegen, een stuk dat groeit in waardering bij elke keer streamen. Speed Kills daarentegen, laat mij enigszins onberoerd, een compositie die de snaren van mijn sentiment niet weet te beroeren.
De saga bereikt een climax met Rubber Bullets, een ander opmerkelijk succes van deze plaat, gedreven door een robuuste dynamiek en een aanstekelijk ritme dat de luisteraar meesleept in een stroom van muzikale ferventie. Echter, een plotse daling in bezieling volgt met The Hospital Song, een neergang die de muzikale reis enigszins tempert.
Desalniettemin wordt de mystiek hervat in Ships Don’t Disappear (Do They?), een track die zich baadt in de sferen vergelijkbaar met die van de rubberen kogels, een lied dat zweemt naar mysterie en intrige. De epiloog, Fresh Air For Mama, biedt een gematigde afsluiting, hooguit uitblinkend in de krachtiger segmenten, en rondt de auditieve expeditie adequaat af.
Als epiloog van deze reflectie: 10cc van 10cc vertegenwoordigt een verdienstelijk debuut, dat bij elke luistering zijn greep op mijn muzikale ziel verstevigt, een ambachtelijk vervaardigd palet van klanken dat zich langzaam maar zeker een weg baant in mijn waardering. Het is een album dat zich niet onmiddellijk openbaart, maar zich ontvouwt als een bloem bij de dageraad, geleidelijk zijn ware pracht en complexiteit onthullend.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
In de sporen van het openingsnummer, Sand in My Face, onthult zich de essentie van 10cc's artistieke rock, een fusie van inventiviteit en klank. Dit nummer manifesteert zich als aangenaam, doch overstijgt niet de middelmatigheid. Contrasterend, de zoete resonantie van Donna resoneerde destijds als een verfijnde hit; een liefdesballade gedrenkt in melancholie, ondersteund door duellerende vocalen die zowel in harmonie als in contrast opereren.
De reis vervolgt met The Dean and I een nummer dat zich op prettige wijze nestelt in het gehoor. Vervolgens, onthult Headline Hustler zich met elke beluistering als een toenemend genoegen, een stuk dat groeit in waardering bij elke keer streamen. Speed Kills daarentegen, laat mij enigszins onberoerd, een compositie die de snaren van mijn sentiment niet weet te beroeren.
De saga bereikt een climax met Rubber Bullets, een ander opmerkelijk succes van deze plaat, gedreven door een robuuste dynamiek en een aanstekelijk ritme dat de luisteraar meesleept in een stroom van muzikale ferventie. Echter, een plotse daling in bezieling volgt met The Hospital Song, een neergang die de muzikale reis enigszins tempert.
Desalniettemin wordt de mystiek hervat in Ships Don’t Disappear (Do They?), een track die zich baadt in de sferen vergelijkbaar met die van de rubberen kogels, een lied dat zweemt naar mysterie en intrige. De epiloog, Fresh Air For Mama, biedt een gematigde afsluiting, hooguit uitblinkend in de krachtiger segmenten, en rondt de auditieve expeditie adequaat af.
Als epiloog van deze reflectie: 10cc van 10cc vertegenwoordigt een verdienstelijk debuut, dat bij elke luistering zijn greep op mijn muzikale ziel verstevigt, een ambachtelijk vervaardigd palet van klanken dat zich langzaam maar zeker een weg baant in mijn waardering. Het is een album dat zich niet onmiddellijk openbaart, maar zich ontvouwt als een bloem bij de dageraad, geleidelijk zijn ware pracht en complexiteit onthullend.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
10cc - Sheet Music (1974)
1
geplaatst: 9 december 2024, 12:00 uur
10cc was een topband in mijn tienerjaren, maar ik zelf was nooit een echte fan. Ik ben er wel van overtuigd dat 10cc zeer invloedrijk is geweest in de ontwikkeling van de pop en rock muziek. Hieronder mijn beleving van Sheet Music, het tweede album van de band.
Opener The Wallstreet Shuffle gaat over de kwalijke macht van het geld in de maatschappij. Een dijk van een hit en een uitstekende tekst, maar heel eerlijk muzikaal niet helemaal mijn kopje thee. Toen niet en nu nog steeds niet. Dat kan zo verkeren. (6,5)
The Worst Band in the World is een humoristisch en zelfspot-vol nummer dat de muziekwereld bekritiseert. Muzikaal is het speels, met funky baslijnen, onverwachte tempowisselingen en creatieve arrangementen die de satire versterken. Maar ook dit nummer kan me niet volledig bekoren. (6.5)
Het nummer Hotel vertelt eveneens op satirische wijze over het verlangen naar een exotisch paradijs en de teleurstellingen die daarbij komen kijken. Muzikaal een mix van levendige ritmes en melodieën die de ironische toon van de tekst versterken. Helaas is ook dit ver buiten mijn comfortzone. (6)
Old Wild Men gaat over oudere rockmuzikanten die ooit beroemd waren, maar nu vergeten zijn en verlangen naar hun vroegere roem. Een lekker melancholisch nummer met moderne instrumentatie, waaronder het gebruik van de "Gizmo", een apparaat dat strijkgeluiden op gitaar nabootst. Een nummer dat me heel stuk beter bevalt. (7,5)
Clockwork Creep vertelt het verhaal van een bom aan boord van een jumbojet, vanuit het perspectief van de bom zelf. De bom beschrijft de laatste minuten voor de ontploffing. Muzikaal wisselt het nummer tussen dynamische en meer theatrale passages en dat klinkt prettig. (7)
Vervolgens Silly Love. De tekst bekritiseert op humoristische wijze de clichés in liefdesliedjes. Muzikaal heeft het een energieke rockstijl en grappig is de opvallende stotterende "SSSSSSSSilly" in de zang. (7)
Somewhere in Hollywood biedt een satirische kijk op de schaduwzijde van de filmindustrie.. Muzikaal gezien is het nummer complex met veel wisselingen. Beslist een prettige track. (7,5)
Baron Samedi is een figuur uit de Haïtiaanse voodoo met mystieke krachten die onkwetsbaar lijkt en in staat is om zieken te genezen en doden tot leven te wekken. Een nummer dat pop en rock fraai combineert. Met een aanstekelijk ritme en melodie. (8)
The Sacro-Iliac is opnieuw een satirisch nummer dat een fictieve dans bespot. De tekst moedigt mensen aan om deze niet-bestaande dans te proberen, wat een humoristische kijk biedt op dansrages. Met een speelse melodie. (7)
En ook afsluiter Oh Effendi is een satirisch nummer dat thema's als uitbuiting en hebzucht behandelt. Muzikaal combineert het nummer rock en licht exotische pop wat de oriëntaalse sfeer versterkt (7)
Sheet Music van 10cc is een album vol satire, humor en creatieve muzikale invloeden. Hoewel sommige nummers buiten mijn persoonlijke smaak vallen, zijn tracks zoals Baron Samedi en Somewhere in Hollywood sterk en boeiend. Het album combineert speelse melodieën met diepgaande teksten, wat zorgt voor een fijne luisterervaring. Een aanrader voor wie houdt van slimme, experimentele rock met een knipoog!
Waardering: 7,0
Opener The Wallstreet Shuffle gaat over de kwalijke macht van het geld in de maatschappij. Een dijk van een hit en een uitstekende tekst, maar heel eerlijk muzikaal niet helemaal mijn kopje thee. Toen niet en nu nog steeds niet. Dat kan zo verkeren. (6,5)
The Worst Band in the World is een humoristisch en zelfspot-vol nummer dat de muziekwereld bekritiseert. Muzikaal is het speels, met funky baslijnen, onverwachte tempowisselingen en creatieve arrangementen die de satire versterken. Maar ook dit nummer kan me niet volledig bekoren. (6.5)
Het nummer Hotel vertelt eveneens op satirische wijze over het verlangen naar een exotisch paradijs en de teleurstellingen die daarbij komen kijken. Muzikaal een mix van levendige ritmes en melodieën die de ironische toon van de tekst versterken. Helaas is ook dit ver buiten mijn comfortzone. (6)
Old Wild Men gaat over oudere rockmuzikanten die ooit beroemd waren, maar nu vergeten zijn en verlangen naar hun vroegere roem. Een lekker melancholisch nummer met moderne instrumentatie, waaronder het gebruik van de "Gizmo", een apparaat dat strijkgeluiden op gitaar nabootst. Een nummer dat me heel stuk beter bevalt. (7,5)
Clockwork Creep vertelt het verhaal van een bom aan boord van een jumbojet, vanuit het perspectief van de bom zelf. De bom beschrijft de laatste minuten voor de ontploffing. Muzikaal wisselt het nummer tussen dynamische en meer theatrale passages en dat klinkt prettig. (7)
Vervolgens Silly Love. De tekst bekritiseert op humoristische wijze de clichés in liefdesliedjes. Muzikaal heeft het een energieke rockstijl en grappig is de opvallende stotterende "SSSSSSSSilly" in de zang. (7)
Somewhere in Hollywood biedt een satirische kijk op de schaduwzijde van de filmindustrie.. Muzikaal gezien is het nummer complex met veel wisselingen. Beslist een prettige track. (7,5)
Baron Samedi is een figuur uit de Haïtiaanse voodoo met mystieke krachten die onkwetsbaar lijkt en in staat is om zieken te genezen en doden tot leven te wekken. Een nummer dat pop en rock fraai combineert. Met een aanstekelijk ritme en melodie. (8)
The Sacro-Iliac is opnieuw een satirisch nummer dat een fictieve dans bespot. De tekst moedigt mensen aan om deze niet-bestaande dans te proberen, wat een humoristische kijk biedt op dansrages. Met een speelse melodie. (7)
En ook afsluiter Oh Effendi is een satirisch nummer dat thema's als uitbuiting en hebzucht behandelt. Muzikaal combineert het nummer rock en licht exotische pop wat de oriëntaalse sfeer versterkt (7)
Sheet Music van 10cc is een album vol satire, humor en creatieve muzikale invloeden. Hoewel sommige nummers buiten mijn persoonlijke smaak vallen, zijn tracks zoals Baron Samedi en Somewhere in Hollywood sterk en boeiend. Het album combineert speelse melodieën met diepgaande teksten, wat zorgt voor een fijne luisterervaring. Een aanrader voor wie houdt van slimme, experimentele rock met een knipoog!
Waardering: 7,0
16 Horsepower - 16 Horsepower (1995)
0
geplaatst: 30 maart 2024, 22:25 uur
In de tocht door mijn muziekverzameling stuitte ik vandaag weer eens op de EP "16 Horsepower" van de Amerikaanse formatie met dezelfde naam, uitgebracht in het jaar 1995. Deze collectie van melodieën, doordrenkt met authenticiteit en bezieling, nodigt uit tot een introspectieve reis door de landschappen van folk en country, met een diepgewortelde religieuze thematiek.
De virtuositeit waarmee David Eugene Edwards zijn snaren beroert, of het nu de gitaar, banjo of bandoneon betreft, is niets minder dan betoverend. Vergezeld door Kevin Soll's diepe baslijnen en Jean-Yves Tola's ritmische precisie op de drums, schept het trio een rijke, akoestische tapestry.
Het openingsnummer "Haw" dient als een manifest van de band's unieke geluidsaanslag, een krachtige introductie die de toon zet voor wat volgt. Hierop volgend, "South Pennsylvania Waltz", markeert een overgang naar een meer bezonken atmosfeer, waar de melodieuze weemoed en introspectie prevaleren.
"Shametown" herontdekt vervolgens de energie en het elan dat 16 Horsepower's muziek zo onweerstaanbaar maakt. Het nummer drijft op een golf van aanstekelijke dynamiek die de luisteraar meeneemt op een onstuimige reis. "Straight Mouth Stomp", met zijn folk-invloeden, fungeert als een vrolijk intermezzo binnen de collectie, een luchtige afwisseling die de veelzijdigheid van de band onderstreept.
In "Coal Black Horses" wordt de luisteraar opnieuw gegrepen door een meeslepende drive, een nummer dat religieuze thematiek naar de voorgrond brengt en zo typerend is voor het oeuvre van 16 Horsepower. De EP culmineert in "I Gotta Gal", waar een robuuste dosis country de overhand neemt, de EP afrondend met een gevoel van vervulling en verlangen naar meer.
Deze EP, "16 Horsepower", fungeert als een ideale introductie tot de band, een venster naar een wereld waar muziek niet slechts geluid is, maar een verhaal met ziel en bezieling. Het is een uitnodiging om de diepere lagen van menselijke ervaring en emotie te verkennen, verpakt in de universele taal van melodie en ritme. In het beluisteren van deze opnames vind ik niet alleen nieuwe geluiden, maar ook een echo van de menselijke conditie, uitgedrukt door de handen van meesters.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
De virtuositeit waarmee David Eugene Edwards zijn snaren beroert, of het nu de gitaar, banjo of bandoneon betreft, is niets minder dan betoverend. Vergezeld door Kevin Soll's diepe baslijnen en Jean-Yves Tola's ritmische precisie op de drums, schept het trio een rijke, akoestische tapestry.
Het openingsnummer "Haw" dient als een manifest van de band's unieke geluidsaanslag, een krachtige introductie die de toon zet voor wat volgt. Hierop volgend, "South Pennsylvania Waltz", markeert een overgang naar een meer bezonken atmosfeer, waar de melodieuze weemoed en introspectie prevaleren.
"Shametown" herontdekt vervolgens de energie en het elan dat 16 Horsepower's muziek zo onweerstaanbaar maakt. Het nummer drijft op een golf van aanstekelijke dynamiek die de luisteraar meeneemt op een onstuimige reis. "Straight Mouth Stomp", met zijn folk-invloeden, fungeert als een vrolijk intermezzo binnen de collectie, een luchtige afwisseling die de veelzijdigheid van de band onderstreept.
In "Coal Black Horses" wordt de luisteraar opnieuw gegrepen door een meeslepende drive, een nummer dat religieuze thematiek naar de voorgrond brengt en zo typerend is voor het oeuvre van 16 Horsepower. De EP culmineert in "I Gotta Gal", waar een robuuste dosis country de overhand neemt, de EP afrondend met een gevoel van vervulling en verlangen naar meer.
Deze EP, "16 Horsepower", fungeert als een ideale introductie tot de band, een venster naar een wereld waar muziek niet slechts geluid is, maar een verhaal met ziel en bezieling. Het is een uitnodiging om de diepere lagen van menselijke ervaring en emotie te verkennen, verpakt in de universele taal van melodie en ritme. In het beluisteren van deze opnames vind ik niet alleen nieuwe geluiden, maar ook een echo van de menselijke conditie, uitgedrukt door de handen van meesters.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
2nd Grade - Scheduled Explosions (2024)
0
geplaatst: 22 december 2024, 14:42 uur
2nd Grade is een Amerikaanse indie rockband uit Philadelphia, opgericht in 2018 door Peter Gill (zang, gitaar). De band bestaat verder uit Catherine Dwyer (zang), David Settle (bas) en Francis Lyons (drums). Hun muziek combineert elementen van powerpop en indie rock, met invloeden van bands als Guided by Voices en Big Star. Ze staan bekend om hun korte, pakkende nummers en hebben nu drie volledige albums uitgebracht:
'Scheduled Explosions' bevat 23 nummers en werd thuis opgenomen met engineer Lucas Knapp, die ook betrokken was bij hun debuutalbum 'Hit to Hit'. Het album toont een balans tussen vrolijke melodieën en diepere thema's, waarbij de band trouw blijft aan hun kenmerkende korte en krachtige songstructuren
Opener Missile Command lijkt te gaan over de chaos en onzekerheid tijdens een conflict of oorlog.. Een fijn up tempo visitekaartje (7,5)
Triple Bypass in B-Flat beschrijft het gevoel van verlies, vervreemding en de vergankelijkheid van tijd. Een wat ingetogen song met fijne gitaar. (7)
Uncontrollably Cool beschrijft bewondering voor iemand die rebels, cool en ongrijpbaar is.. Een nummer met een vrolijke sfeer. (7,5)
Out of the Hive gaat over het gevoel van vrijheid en roekeloosheid wanneer je losbreekt uit je routine. Een melodieus nummer met een mooie gruizige gitaar (7,5)
Fashion Disease bekritiseert oppervlakkigheid en de obsessie met status en trends. Een erg prettig nummer met tempo en een fijne rauwe melodie. (8)
Daarna Joan on Ice dat gaat over onzekerheid, risico’s nemen en omgaan met mislukkingen. Een aanstekelijk nummer met gruizige gitaar en mooie zang. (8)
Het nummer met de exotische titel Crybaby, Semicondutor roept vragen op over vooruitgang, automatisering en de menselijke rol in deze evolutie. Een zeer kort rafelig nummer. (7)
De tekst van Ice Cream Social Acid Test speelt met satirische en surrealistische beelden om macht, illusies en sociale rollen te verkennen. De "ice cream social acid test" symboliseert een mix van onschuld en chaos. Een ingetogen nummer met mooie echo in de zang. (7,5)
Instant Nostalgia reflecteert op spijt en onverwachte gevolgen van keuzes. Een vrij rustig nummer met een simpele melodie (7)
Like Otis Redding is een wat rommelig nummer. De tekst gaat over jeugdige energie, opgroeien en de zoektocht naar richting. De verwijzing naar Otis Redding symboliseert hoop en vertrouwen in iemand te midden van onzekerheid en chaos. (6,5)
Airlift is een erg ingetogen song die gaat over verlies, je weg kwijt zijn en de zoektocht naar liefde en richting. Beelden als "airlifted out of your arms" en "wrecked my credit score" symboliseren mislukte relaties en fouten in de jeugd. Een beetje te tam. (6,5)
King of Marvin Gardens beschrijft het gevoel van verlangen en gemis in een relatie. De vergelijking met “de koning van Marvin Gardens” symboliseert eenzaamheid en verveling. Met veel gevoel en passie gezongen (6,5)
De tekst van Made Up My Own Mind gaat over zelfvertrouwen, groei en onafhankelijkheid. Een nummer met een strakke melodie. (7,5)
No Fly Zone gebruikt militaire beelden zoals "cruiser" en "heat-seeking missiles" om een gevoel van conflict, onzekerheid en ontheemding over te brengen. De "no-fly zone" symboliseert beperkingen en verboden terrein, terwijl de zoektocht naar verbinding en richting voortduurt, ondanks obstakels en verloren signalen. Leuke speelse melodie. (7)
All About You is gelukkig weer rafelig en up tempo. Deze tekst gaat over verliefdheid, obsessie en het onvermogen om los te laten (7,5)
Evil Things gaat over innerlijke strijd en negatieve gedachten die moeilijk te beheersen zijn. De "demon" symboliseert persoonlijke angsten of destructieve patronen. Herhaling van "evil things" benadrukt hoe deze gevoelens de gedachten, dromen en zelfs woorden van de zanger blijven beïnvloeden. Een nummer dat niet echt opvalt. (6,5)
Bureau of Autumn Sorrows gaat over jeugdige rebellie, verlangen en het gevoel van niet helemaal ergens bij horen. Een nummer met een so(m)bere sfeer. (6)
Like a Wild Thing beschrijft de worsteling met identiteit, maatschappelijke verwachtingen en het verlangen naar vrijheid. Ook dit nummer is niet helemaal mijn kopje thee. Het maakt een te geforceerde indruk (6)
American Rhythm bekritiseert de monotonie en invloed van de Amerikaanse cultuur en industrie. Het heeft een prettige melodie en sfeer en brengt de boodschap overtuigend, (7,5)
Jingle Jangle Nuclear Meltdown gebruikt herhaling en contrast tussen “jingle jangle” (speels en licht) en “nuclear meltdown” (verwoestend) om chaos en dreiging te benadrukken. Het geeft aan hoe ernstige problemen soms worden gebagatelliseerd of genegeerd, ondanks de catastrofale gevolgen. Simpel maar doeltreffend. (6,5)
Sophomores in the Wild gaat over geduld, verlangen en de zoektocht naar iets beters. Het benadrukt de frustratie van stilstaan in het leven terwijl je hoopt op vooruitgang.z
Deze tekst reflecteert op nostalgie, muzikale traditie en maatschappelijke cycli. (6,5)
De tekst van 68 Comeback reflecteert op nostalgie, muzikale traditie en maatschappelijke cycli. "Top 40 ghetto" symboliseert de commerciële muziekwereld waarin creativiteit wordt geboren maar ook beperkt Een prima track met veel rauwe emotie, (7,5)
I Wanna Be on Your Mind gaat over onzekerheid, zelfverlies en het verlangen naar verbinding. De herhaling van "I wanna be on your mind" benadrukt de wens om betekenisvol te zijn voor iemand. Een nummer met een simpele maar fijne melodie. (7)
Scheduled Explosions van 2nd Grade is een afwisselend album met een mix van rauwe energie en introspectieve momenten. De band laat zien dat ze pakkende nummers kunnen maken, waarbij ze spelen met thema’s als liefde, verlies en maatschappelijke observaties. Hoogtepunten zoals Fashion Disease en Joan on Ice vallen op door hun energie en melodieën. Hoewel sommige nummers minder indruk maken, biedt het album genoeg variatie en charme voor liefhebbers van indie rock en powerpop. Zeker een aanrader voor fans van speelse, authentieke muziek.
Waardering: 7,0
'Scheduled Explosions' bevat 23 nummers en werd thuis opgenomen met engineer Lucas Knapp, die ook betrokken was bij hun debuutalbum 'Hit to Hit'. Het album toont een balans tussen vrolijke melodieën en diepere thema's, waarbij de band trouw blijft aan hun kenmerkende korte en krachtige songstructuren
Opener Missile Command lijkt te gaan over de chaos en onzekerheid tijdens een conflict of oorlog.. Een fijn up tempo visitekaartje (7,5)
Triple Bypass in B-Flat beschrijft het gevoel van verlies, vervreemding en de vergankelijkheid van tijd. Een wat ingetogen song met fijne gitaar. (7)
Uncontrollably Cool beschrijft bewondering voor iemand die rebels, cool en ongrijpbaar is.. Een nummer met een vrolijke sfeer. (7,5)
Out of the Hive gaat over het gevoel van vrijheid en roekeloosheid wanneer je losbreekt uit je routine. Een melodieus nummer met een mooie gruizige gitaar (7,5)
Fashion Disease bekritiseert oppervlakkigheid en de obsessie met status en trends. Een erg prettig nummer met tempo en een fijne rauwe melodie. (8)
Daarna Joan on Ice dat gaat over onzekerheid, risico’s nemen en omgaan met mislukkingen. Een aanstekelijk nummer met gruizige gitaar en mooie zang. (8)
Het nummer met de exotische titel Crybaby, Semicondutor roept vragen op over vooruitgang, automatisering en de menselijke rol in deze evolutie. Een zeer kort rafelig nummer. (7)
De tekst van Ice Cream Social Acid Test speelt met satirische en surrealistische beelden om macht, illusies en sociale rollen te verkennen. De "ice cream social acid test" symboliseert een mix van onschuld en chaos. Een ingetogen nummer met mooie echo in de zang. (7,5)
Instant Nostalgia reflecteert op spijt en onverwachte gevolgen van keuzes. Een vrij rustig nummer met een simpele melodie (7)
Like Otis Redding is een wat rommelig nummer. De tekst gaat over jeugdige energie, opgroeien en de zoektocht naar richting. De verwijzing naar Otis Redding symboliseert hoop en vertrouwen in iemand te midden van onzekerheid en chaos. (6,5)
Airlift is een erg ingetogen song die gaat over verlies, je weg kwijt zijn en de zoektocht naar liefde en richting. Beelden als "airlifted out of your arms" en "wrecked my credit score" symboliseren mislukte relaties en fouten in de jeugd. Een beetje te tam. (6,5)
King of Marvin Gardens beschrijft het gevoel van verlangen en gemis in een relatie. De vergelijking met “de koning van Marvin Gardens” symboliseert eenzaamheid en verveling. Met veel gevoel en passie gezongen (6,5)
De tekst van Made Up My Own Mind gaat over zelfvertrouwen, groei en onafhankelijkheid. Een nummer met een strakke melodie. (7,5)
No Fly Zone gebruikt militaire beelden zoals "cruiser" en "heat-seeking missiles" om een gevoel van conflict, onzekerheid en ontheemding over te brengen. De "no-fly zone" symboliseert beperkingen en verboden terrein, terwijl de zoektocht naar verbinding en richting voortduurt, ondanks obstakels en verloren signalen. Leuke speelse melodie. (7)
All About You is gelukkig weer rafelig en up tempo. Deze tekst gaat over verliefdheid, obsessie en het onvermogen om los te laten (7,5)
Evil Things gaat over innerlijke strijd en negatieve gedachten die moeilijk te beheersen zijn. De "demon" symboliseert persoonlijke angsten of destructieve patronen. Herhaling van "evil things" benadrukt hoe deze gevoelens de gedachten, dromen en zelfs woorden van de zanger blijven beïnvloeden. Een nummer dat niet echt opvalt. (6,5)
Bureau of Autumn Sorrows gaat over jeugdige rebellie, verlangen en het gevoel van niet helemaal ergens bij horen. Een nummer met een so(m)bere sfeer. (6)
Like a Wild Thing beschrijft de worsteling met identiteit, maatschappelijke verwachtingen en het verlangen naar vrijheid. Ook dit nummer is niet helemaal mijn kopje thee. Het maakt een te geforceerde indruk (6)
American Rhythm bekritiseert de monotonie en invloed van de Amerikaanse cultuur en industrie. Het heeft een prettige melodie en sfeer en brengt de boodschap overtuigend, (7,5)
Jingle Jangle Nuclear Meltdown gebruikt herhaling en contrast tussen “jingle jangle” (speels en licht) en “nuclear meltdown” (verwoestend) om chaos en dreiging te benadrukken. Het geeft aan hoe ernstige problemen soms worden gebagatelliseerd of genegeerd, ondanks de catastrofale gevolgen. Simpel maar doeltreffend. (6,5)
Sophomores in the Wild gaat over geduld, verlangen en de zoektocht naar iets beters. Het benadrukt de frustratie van stilstaan in het leven terwijl je hoopt op vooruitgang.z
Deze tekst reflecteert op nostalgie, muzikale traditie en maatschappelijke cycli. (6,5)
De tekst van 68 Comeback reflecteert op nostalgie, muzikale traditie en maatschappelijke cycli. "Top 40 ghetto" symboliseert de commerciële muziekwereld waarin creativiteit wordt geboren maar ook beperkt Een prima track met veel rauwe emotie, (7,5)
I Wanna Be on Your Mind gaat over onzekerheid, zelfverlies en het verlangen naar verbinding. De herhaling van "I wanna be on your mind" benadrukt de wens om betekenisvol te zijn voor iemand. Een nummer met een simpele maar fijne melodie. (7)
Scheduled Explosions van 2nd Grade is een afwisselend album met een mix van rauwe energie en introspectieve momenten. De band laat zien dat ze pakkende nummers kunnen maken, waarbij ze spelen met thema’s als liefde, verlies en maatschappelijke observaties. Hoogtepunten zoals Fashion Disease en Joan on Ice vallen op door hun energie en melodieën. Hoewel sommige nummers minder indruk maken, biedt het album genoeg variatie en charme voor liefhebbers van indie rock en powerpop. Zeker een aanrader voor fans van speelse, authentieke muziek.
Waardering: 7,0
3 Doors Down - The Better Life (2000)
0
geplaatst: 14 januari 2025, 13:33 uur
3 Doors Down is ook zo’n band die volledig langs mij heen gegaan is de afgelopen twee decennia. Toch staat dit album op mijn ellenlange to-do lijstje. Vandaag beluisterd, In eerste instantie op mijn koptelefoon tijdens mijn dagelijkse ochtendwandeling. Dat is goed bevallen. De muziek heeft wel een temperamentvolle sfeer en dat loopt lekker weg.
Nu ik thuis het album beluister klinkt de opener ineens wat meer ingetogen. Toch is (de single) Kryptonite niet onaardig. Loser bevalt me iets beter. Een erg melodische track en mooi gedoseerde zang. Duck and Run begint mooi met de akoestische gitaar en de sterke riff die daarna zeer overtuigt.
Not Enough is eveneens een prettige song waarna Be Like That wat te tam is. Life of my Own maakt dat ruimschoots goed doorn het krachtige refrein. Better Life trapt goed af en heeft lekker veel temperament,
Ook Down Poison is een voltreffer wat mij betreft. Lekker meeslepende meezinger. By My Side heeft een fijne riff. Een mooi up tempo nummer. Smack bevalt me duidelijk minder. Klinkt wat gemaakt, geforceerd. Afsluiter So I Need You is een prima apotheose.
1. Kryptonite - 7
2. Loser - 8
3. Duck and Run - 8
4. Not Enough - 7
5. Be Like That - 6
6. Life of My Own - 8
7. Better Life - 7
8. Down Poison - 8
9. By My Side - 8
10. Smack - 6
11. So I Need You – 7
Gemiddeld 7,3
Nu ik thuis het album beluister klinkt de opener ineens wat meer ingetogen. Toch is (de single) Kryptonite niet onaardig. Loser bevalt me iets beter. Een erg melodische track en mooi gedoseerde zang. Duck and Run begint mooi met de akoestische gitaar en de sterke riff die daarna zeer overtuigt.
Not Enough is eveneens een prettige song waarna Be Like That wat te tam is. Life of my Own maakt dat ruimschoots goed doorn het krachtige refrein. Better Life trapt goed af en heeft lekker veel temperament,
Ook Down Poison is een voltreffer wat mij betreft. Lekker meeslepende meezinger. By My Side heeft een fijne riff. Een mooi up tempo nummer. Smack bevalt me duidelijk minder. Klinkt wat gemaakt, geforceerd. Afsluiter So I Need You is een prima apotheose.
1. Kryptonite - 7
2. Loser - 8
3. Duck and Run - 8
4. Not Enough - 7
5. Be Like That - 6
6. Life of My Own - 8
7. Better Life - 7
8. Down Poison - 8
9. By My Side - 8
10. Smack - 6
11. So I Need You – 7
Gemiddeld 7,3
65daysofstatic - The Fall of Math (2004)
0
geplaatst: 27 maart 2023, 22:50 uur
Heerlijk weer zo’n postrockband die niet persé de gebaande paden volgt. Dat maakt dit een spannend album.
Opener Another Code Against the Gone is zo’n nummer waar ik niks mee kan, maar het zal ongetwijfeld een betekenis hebben. Install a Beak in the Heart That Clucks Time in Arabic is een fijne opwarmer voor de rest van het album.
Met Retreat! Retreat! zet de band het recept voor de rest van het album neer. In vrijwel alle nummers zitten mooie rifs afgewisseld met en voorzien van allerlei fijne (maar heel soms ook storende) geluidseffecten en kronkels. Dat maakt de muziek niet altijd makkelijk toegankelijk. Als je net in een nummer zit wordt je plots op een ander been gezet. Er gebeurt dus veel in de nummers op dit album. Ik zie dat als een uitdaging en kan er absoluut van genieten.
Absolute topper is I Swallowed Hard, Like I Understood. Wat een mooie melodie zit daarin. Headbangen maar.
Met dit album laat 65daysofstatic een geheel eigen aanpak van de postrock op de luisteraar los. Dat is soms even wennen. Het is daarom geen album wat ik regelmatig draai ondanks de mooie passages. Je moet er voor in de stemming zijn.
Eerder gepubliceerd op https://www.jorros-muziekkeuze.nl
Opener Another Code Against the Gone is zo’n nummer waar ik niks mee kan, maar het zal ongetwijfeld een betekenis hebben. Install a Beak in the Heart That Clucks Time in Arabic is een fijne opwarmer voor de rest van het album.
Met Retreat! Retreat! zet de band het recept voor de rest van het album neer. In vrijwel alle nummers zitten mooie rifs afgewisseld met en voorzien van allerlei fijne (maar heel soms ook storende) geluidseffecten en kronkels. Dat maakt de muziek niet altijd makkelijk toegankelijk. Als je net in een nummer zit wordt je plots op een ander been gezet. Er gebeurt dus veel in de nummers op dit album. Ik zie dat als een uitdaging en kan er absoluut van genieten.
Absolute topper is I Swallowed Hard, Like I Understood. Wat een mooie melodie zit daarin. Headbangen maar.
Met dit album laat 65daysofstatic een geheel eigen aanpak van de postrock op de luisteraar los. Dat is soms even wennen. Het is daarom geen album wat ik regelmatig draai ondanks de mooie passages. Je moet er voor in de stemming zijn.
Eerder gepubliceerd op https://www.jorros-muziekkeuze.nl
801 - 801 Live (1976)
0
geplaatst: 11 december 2024, 22:23 uur
Toen Roxy Music in 1976 besloot een adempauze te nemen richtte Phil Manzanera samen met onder andere Brian Eno een soort gelegenheidsband op onder de naam '801'.
Toen ik voor het eerst hoorde over het album ‘801 Live’ van de band 801, geleid door Phil Manzanera, was ik behoorlijk nieuwsgierig. Dit album, live opgenomen in 1976, beloofde een bijzondere ervaring te zijn. En inderdaad stelde het niet teleur. Vanaf de eerste klanken van "Lagrima", een instrumentaal nummer, wist ik dat dit geen doorsnee live album zou zijn. De gitaar van Manzanera is erg fraai, je mee slepend op een reis door een muzikaal landschap dat even divers als boeiend is.(7)
Vervolgens stuitte ik op "TNK (Tomorrow Never Knows)". Deze cover van The Beatles is ronduit prachtig. De manier waarop 801 het heeft getransformeerd, is een bewijs van hun vermogen om te innoveren en te herinterpreteren. (8,5)
.
"East of Asteroid", het derde nummer, is een achtbaan van emoties. Het begint met een rustige opbouw, maar al snel vind je jezelf in een wervelwind van geluiden die zowel beangstigend als opwindend zijn. Het is alsof de band je hand neemt en zegt: "Maak je geen zorgen, we gaan samen door deze storm." (7)
Het vierde nummer, "Rongwrong", was aanvankelijk een verrassing voor me. De abrupte verandering in stijl en tempo vergeleken met de vorige nummers liet me even verward achter. Maar na een paar keer luisteren, begon ik de sterkte ervan te waarderen. Het is een bewijs van de veelzijdigheid van de band en hun vermogen om je constant op je hoede te houden. (7,5)
"Sombre Reptiles", het vijfde nummer, voelde als een moment van rust na de storm. De kalme, bijna meditatieve melodieën boden een welkome adempauze en lieten me reflecteren op de reis tot dusver. (7)
Diamond Head is een beetje een spelbreker. Een nummer dat de sfeer van het album wat doorbreekt. Het is een traag meeslepend numme en mist een beetje een ziel. (6,5)
Het album gaat daarna verder met "Miss Shapiro" en "You Really Got Me", twee nummers die bewijzen dat 801 niet bang is om te experimenteren. "Miss Shapiro" combineert spitsvondige teksten met complexe muzikale arrangementen (7), terwijl "You Really Got Me", een cover van The Kinks, wordt gepresenteerd met een energie die je meteen uit je stoel doet springen en mee wilt dansen. (7,5)
Tenslotte Third Uncle dat begint met een aardige baslijn die al snel wordt opgepikt en uitmondt in een prettig up tempo nummer dat erg aanstekelijk is. Een boeiende afsluiter. (7,5)
‘801 Live’ is een ervaring die laat zien hoe live muziek kan veranderen en een nieuwe betekenis kan krijgen. Phil Manzanera en zijn band hebben iets moois gecreëerd, een momentopname van creativiteit en muzikale durf. Het is een album dat niet alleen gehoord, maar ook gevoeld moet worden. En ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om deze reis te maken.
Waardering: 7,3
Toen ik voor het eerst hoorde over het album ‘801 Live’ van de band 801, geleid door Phil Manzanera, was ik behoorlijk nieuwsgierig. Dit album, live opgenomen in 1976, beloofde een bijzondere ervaring te zijn. En inderdaad stelde het niet teleur. Vanaf de eerste klanken van "Lagrima", een instrumentaal nummer, wist ik dat dit geen doorsnee live album zou zijn. De gitaar van Manzanera is erg fraai, je mee slepend op een reis door een muzikaal landschap dat even divers als boeiend is.(7)
Vervolgens stuitte ik op "TNK (Tomorrow Never Knows)". Deze cover van The Beatles is ronduit prachtig. De manier waarop 801 het heeft getransformeerd, is een bewijs van hun vermogen om te innoveren en te herinterpreteren. (8,5)
.
"East of Asteroid", het derde nummer, is een achtbaan van emoties. Het begint met een rustige opbouw, maar al snel vind je jezelf in een wervelwind van geluiden die zowel beangstigend als opwindend zijn. Het is alsof de band je hand neemt en zegt: "Maak je geen zorgen, we gaan samen door deze storm." (7)
Het vierde nummer, "Rongwrong", was aanvankelijk een verrassing voor me. De abrupte verandering in stijl en tempo vergeleken met de vorige nummers liet me even verward achter. Maar na een paar keer luisteren, begon ik de sterkte ervan te waarderen. Het is een bewijs van de veelzijdigheid van de band en hun vermogen om je constant op je hoede te houden. (7,5)
"Sombre Reptiles", het vijfde nummer, voelde als een moment van rust na de storm. De kalme, bijna meditatieve melodieën boden een welkome adempauze en lieten me reflecteren op de reis tot dusver. (7)
Diamond Head is een beetje een spelbreker. Een nummer dat de sfeer van het album wat doorbreekt. Het is een traag meeslepend numme en mist een beetje een ziel. (6,5)
Het album gaat daarna verder met "Miss Shapiro" en "You Really Got Me", twee nummers die bewijzen dat 801 niet bang is om te experimenteren. "Miss Shapiro" combineert spitsvondige teksten met complexe muzikale arrangementen (7), terwijl "You Really Got Me", een cover van The Kinks, wordt gepresenteerd met een energie die je meteen uit je stoel doet springen en mee wilt dansen. (7,5)
Tenslotte Third Uncle dat begint met een aardige baslijn die al snel wordt opgepikt en uitmondt in een prettig up tempo nummer dat erg aanstekelijk is. Een boeiende afsluiter. (7,5)
‘801 Live’ is een ervaring die laat zien hoe live muziek kan veranderen en een nieuwe betekenis kan krijgen. Phil Manzanera en zijn band hebben iets moois gecreëerd, een momentopname van creativiteit en muzikale durf. Het is een album dat niet alleen gehoord, maar ook gevoeld moet worden. En ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om deze reis te maken.
Waardering: 7,3
ØXN - Cyrm (2023)
0
geplaatst: 5 maart 2024, 22:07 uur
De eerste paar noten van dit album geven de luisteraar de indruk dat er een mooi stuk traditionele Ierse folk op dit album te wachten staat. Je had beter geweten als je naar de lengte van de nummers kijkt. Dit kunnen geen traditionele volksliedjes zijn.
Na een kleine 2,5 minuut wordt de illusie dan ook verstoord. Donkere wolken pakken zich samen. Hier is geen sprake van een gewone folkband. Geen gezellige volksmuziek, maar bloedstollende sfeermuziek.
De stem van Radie Peat is daarbij de sterkste troef. Radie Peat. ken ik die? Ja, ze is bekend van de band Lankum. Eveneens een Ierse darkfolk band. Hun album uit 2023 heb ik gemist maar komt binnenkort nog langs.
Het muzikale opus 'CYRM' van de formatie OXN, is een plaat doordrenkt met de sombere klanken van dit genre. Deze toonzetting schept een onheilspellende, doch intrigerende atmosfeer, welke de luisteraar meesleept in een labyrinth van mystieke melodieën en duistere harmonieën.
Elk nummer op 'CYRM' fungeert als een hoofdstuk in een onverteld verhaal, waarbij de thematiek van verloren liefde, existentiële overpeinzingen en de confrontatie met het onbekende, voortdurend aanwezig zijn. De subtiele integratie van traditionele instrumenten met hedendaagse klanken resulteert in een fascinerend amalgaam dat de grenzen van het darkfolk-genre opzoekt en soms zelfs overschrijdt.
Bijzonder noemenswaardig is de wijze waarop OXN de balans weet te vinden tussen melodie en dissonantie, waardoor een haast ongrijpbare schoonheid ontstaat die de luisteraar uitnodigt tot introspectie. Het is deze delicate vermenging van licht en duisternis die 'CYRM' tot een memorabel en meeslepend album maakt.
Concluderend, 'CYRM' van OXN is geen alledaagse luisterervaring, maar een diepgaande duik in de schaduwrijke diepten van de menselijke ziel. Het album staat als een monoliet in het landschap van de hedendaagse muziek, en is een essentiële toevoeging aan de collectie van elke liefhebber van het genre. Het nodigt uit tot herhaalde luistersessies, waarbij elke keer nieuwe lagen en betekenissen onthuld worden. In een wereld die vaak gekenmerkt wordt door oppervlakkigheid, biedt 'CYRM' een welkome verademing en een uitnodiging tot diepere reflectie.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Na een kleine 2,5 minuut wordt de illusie dan ook verstoord. Donkere wolken pakken zich samen. Hier is geen sprake van een gewone folkband. Geen gezellige volksmuziek, maar bloedstollende sfeermuziek.
De stem van Radie Peat is daarbij de sterkste troef. Radie Peat. ken ik die? Ja, ze is bekend van de band Lankum. Eveneens een Ierse darkfolk band. Hun album uit 2023 heb ik gemist maar komt binnenkort nog langs.
Het muzikale opus 'CYRM' van de formatie OXN, is een plaat doordrenkt met de sombere klanken van dit genre. Deze toonzetting schept een onheilspellende, doch intrigerende atmosfeer, welke de luisteraar meesleept in een labyrinth van mystieke melodieën en duistere harmonieën.
Elk nummer op 'CYRM' fungeert als een hoofdstuk in een onverteld verhaal, waarbij de thematiek van verloren liefde, existentiële overpeinzingen en de confrontatie met het onbekende, voortdurend aanwezig zijn. De subtiele integratie van traditionele instrumenten met hedendaagse klanken resulteert in een fascinerend amalgaam dat de grenzen van het darkfolk-genre opzoekt en soms zelfs overschrijdt.
Bijzonder noemenswaardig is de wijze waarop OXN de balans weet te vinden tussen melodie en dissonantie, waardoor een haast ongrijpbare schoonheid ontstaat die de luisteraar uitnodigt tot introspectie. Het is deze delicate vermenging van licht en duisternis die 'CYRM' tot een memorabel en meeslepend album maakt.
Concluderend, 'CYRM' van OXN is geen alledaagse luisterervaring, maar een diepgaande duik in de schaduwrijke diepten van de menselijke ziel. Het album staat als een monoliet in het landschap van de hedendaagse muziek, en is een essentiële toevoeging aan de collectie van elke liefhebber van het genre. Het nodigt uit tot herhaalde luistersessies, waarbij elke keer nieuwe lagen en betekenissen onthuld worden. In een wereld die vaak gekenmerkt wordt door oppervlakkigheid, biedt 'CYRM' een welkome verademing en een uitnodiging tot diepere reflectie.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl