Nadia Struiwigh's album "Pax Aurora", uitgebracht op 9 juli 2021, staat bekend als een belangrijk werk in het elektronische muziekgenre, vooral bekend om zijn ambient- en IDM-stijlen (Intelligent Dance Music). Het album werd uitgebracht onder het label Nous'klaer Audio, een in Rotterdam gevestigd onafhankelijk platenlabel. De nummers op het album zijn volledig geschreven en geproduceerd door Nadia Struiwigh zelf, en toont haar talent niet alleen als artiest, maar ook als creatieve kracht in muziekproductie.

Het album bevat een reeks nummers die een mix van elektronische, ambient- en IDM-elementen in zich hebben. Elk van deze nummers brengt zijn unieke soundscape met zich mee, wat bijdraagt aan de algehele atmosferische en meeslepende ervaring van het album. Het artwork voor "Pax Aurora" is gemaakt door Yan Cook en het album is gemasterd door Sjoerd Oberman, wat nog meer diepte en kwaliteit toevoegt aan het eindproduct.

"Pax Aurora" van Nadia Struiwigh is een verkenning van geluid die luisteraars meeneemt op een reis door ambient texturen en ingewikkelde elektronische ritmes, en markeert een belangrijke trede in het rijk van de hedendaagse elektronische muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Nadia Struiwigh's album "Pax Aurora Remixes" is een bijzondere release die werd uitgebracht op 15 december 2023. Dit album bevat een reeks remixen van het originele album "Pax Aurora", waarbij Nadia Struiwigh's unieke mix van ambient en technomuziek wordt benadrukt.

De remixen op dit album zijn gemaakt door een geweldige line-up van artiesten, die elk hun eigen kenmerkende stijl toevoegen aan de originele nummers van Struiwigh. Het album bevat vijf 'omgebouwde' nummers:

Elk nummer biedt een andere kijk op Struiwigh's originele compositie, variërend van geestverruimende IDM tot hypnotiserende en pulserende techno. DJ Nobu's remix van "Nana" wordt bijvoorbeeld beschreven als een delicate en betoverende interpretatie, terwijl JakoJako's remix van "Dreaming About Rollercoasters" een dieper, meeslepend gevoel toevoegt aan het originele nummer. Om Unit's versie van "Organic" combineert invloeden uit jungle, dubstep en elektronica en maakt er een krachtige clubtool van. Julia Gjertsen's remix van "Feroit" transformeert het nummer in een verbluffend kosmisch stuk met gelaagde piano's.

Dit album benadrukt niet alleen de veelzijdigheid van Nadia Struiwigh als artiest, maar toont ook de creatieve mogelijkheden wanneer verschillende muzikanten haar werk herinterpreteren. Het is een must-listen voor fans van ambient techno en diegenen die geïnteresseerd zijn in de kruispunten van elektronische muziekgenres.

In mijn streven naar een authentieke verkenning van "Ayeshteni" van Natacha Atlas, duik ik met enthousiasme in elk nummer van dit fascinerende album, uitgebracht in 2001. Deze muzikale reis illustreert een rijk klanktapijt, waarbij elk lied een uniek verhaal vertelt door middel van Atlas' kenmerkende fusion van westerse en oosterse muziekstijlen.

Het avontuur begint met "Shubra", waarbij de luisteraar wordt meegenomen op een sonische ontdekkingsreis door de drukke straten van Caïro. De complexe ritmes en de hypnotiserende stem van Atlas creëren een atmosfeer die zowel uitnodigend als mysterieus is.

Vervolgens komt "I Put a Spell on You", een track die de grenzen van traditionele coverkunst doorbreekt. Atlas’ interpretatie voegt een oriëntaalse flair toe aan deze klassieker, wat resulteert in een zowel verrassende als betoverende luisterervaring.

"Ashwa" volgt hierna, een nummer dat kenmerkend is voor het vermogen van Atlas om diepgang en intensiteit te vermengen. De melodieuze diepte en lyrische scherpte in dit nummer zijn illustratief voor haar artistieke veelzijdigheid.

Het titelnummer "Ayeshteni" grijpt terug naar persoonlijke emoties en herinneringen, verpakt in weelderige arrangementen die de luisteraar rechtstreeks aanspreken. De zang van Atlas is hartstochtelijk en meeslepend, wat een intieme sfeer schept.

"Soleil D'Egypte" is een korter, lichter nummer dat zonneschijn en de vreugde van het leven uitstraalt. De speelse noten en ritmes reflecteren de zonovergoten landschappen van Egypte, waardoor dit nummer een opgewekte toevoeging aan het album is.

"Ne Me Quitte Pas", een diep emotionele interpretatie van het bekende lied van Jacques Brel, toont Atlas' vermogen om diepgaande emoties te vertolken. Haar expressieve uitvoering maakt dit nummer tot een hoogtepunt van het album.

"Mish Fadilak" biedt een dieper duik in de Arabische muziektraditie, gecombineerd met moderne invloeden. Het nummer is zowel nostalgisch als vernieuwend, waardoor het een brug slaat tussen verschillende muzikale werelden.

"Rah" en "Lelsama" zetten de reis voort met uitgebreide composities die de luisteraar meenemen naar verre landschappen door middel van rijke orkestraties en diepe lyrische inhoud. Beide nummers zijn krachtig en laten een blijvende indruk achter door hun complexiteit en emotionele diepgang.

Het voorlaatste "Fakrenha" weerspiegelt een reflectieve toon, waarbij de tekst diepe persoonlijke en culturele reflecties biedt. Dit nummer nodigt uit tot introspectie en biedt een meer ingetogen luisterervaring.

Tot slot sluit "Manbai", het langste nummer van het album, de reis af met een grandioze finale die rijk is aan melodieuze lagen en culturele resonantie. Dit nummer vormt de perfecte afsluiting van een muzikaal avontuur dat rijk is aan zowel gevoel als geschiedenis.

"Ayeshteni" van Natacha Atlas blijft niet alleen een prachtig muzikaal werkstuk, maar ook een betoverende reis door de samensmelting van diverse muzikale culturen. Elk nummer draagt bij aan een mozaïek van geluiden die de luisteraar uitnodigt om dieper te graven in de rijke texturen van Atlas' muzikale erfgoed.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een prima album van de Duitse zangeres Andrea Haugen. Geboren in 1969 als Andrea Meyer.
Andrea werd bekend als model maar stopte daar al snel mee om in de show van Cradle of Filth te participeren.

Onder invloed van o.a. Cocteau Twins en Kate Bush is zij haar eigen muziek gaan maken onder de naam Nebelhexë. In 2004 kwam dit debuutalbum uit.
Muziek die (gelukkig) wat lastig in een hokje is te plaatsen. Het is in elk geval Electronic. Omdat het op mij ook als gothic overkomt staat ze in mijn playlist onder die kop. Melodieus met wat esoterische klankbeelden er in.

Het heeft bij mij wel enige tijd gekost alvorens ik de muziek kon waarderen. Als ik het nu beluister begrijp ik dat niet echt. Het past wel in mijn straatje. Bovendien vind ik Kate Bush erg goed en Cocteau Twins is mijn meest favoriete band.

De nummers aan het begin en eind van het album vind ik het fraaiste. Melodieuzer en mooier geproduceerd. Het middengedeelte is wat meer rock en daardoor erg mainstream. Dat past niet echt bij iemand die zich Nebelhexë noemt.

Om een aantal redenen schiet ook Nico door mijn hoofd als ik deze muziek draai. Beide hebben een wat pratende manier van zingen. Beide waren Duits, model en zijn te vroeg overleden.

Op 13 oktober 2021 was er een aanslag in Kongsberg Noorwegen waar Andrea Haugen veel verbleef. Een man met o.a. een kruisboog doodde 5 mensen. Helaas was zij een van deze dodelijke slachtoffers. Dit maakt dat ik de muziek toch anders beluister als vroeger. Het speelt in je hoofd.

Recent opnieuw weer gedraaid. En ik blijf er bij
Dit is een geweldig fijne punk/rock plaat. Het album overdondert je alsof er een orkaan over je huis heen raast Wat een energie zit er in de 12 nummers op dit album van net over 27 minuten. Ja de lengte valt wat tegen, maar dat is dan ook de enige tegenvaller van dit album. Ik ben geen punk liefhebber, maar dat is gebaseerd op de punk uit de jaren ’70 van de vorige eeuw. Toen was punk meer recalcitrant dan muziek. Althans in mijn beleving. Zou dit album in de jaren 70 zijn gemaakt, reken maar dat ik dan punkliefhebber zou zijn geweest,

Het heeft geen zin dit album nummer voor nummer af te pellen. Het is van begin tot eind een heerlijke uitbarsting van positieve energie. Stilzitten is geen optie zodra dit album je in zijn greep heeft. Zit je in een dip? Luister naar dit album. Zit je in een positieve flow. Luister naar dit album. Waarschijnlijk is het voor de echte punker te veel binnen de lijntjes, te netjes. What the F…

Het album "20th Century Masters – The Millennium Collection: Neil Diamond" uit 1999, belichaamt een fijne muzikale schat. Neil Diamond, een Amerikaanse bard wiens naam synoniem staat voor tijdloze muziek, onthult in deze collectie een prachtige reeks liedjes die het hart roeren en de ziel ontwaken. Neil Diamond is één van mijn forbidden pleasures van weleer. Tenminste als het zijn hits betreft.

In deze verzameling bevindt zich een mix van klanken die Neil's veelzijdige talenten als singer-songwriter belichten. Elk nummer, van de serene klanken van "Sweet Caroline" tot de meer introspectieve tonen van "I Am…I Said," demonstreert zijn unieke vermogen om diepe, emotionele thema's te verkennen door middel van zijn kenmerkende melodieën.

Wat deze verzameling zo speciaal maakt, is niet alleen de selectie van de nummers zelf, maar ook hoe ze de evolutie van Neil's muzikale reis weerspiegelen. Elk lied is als een penseelstreek op een schilderij, bijdragend aan een groter beeld dat het verhaal vertelt van een artiest wiens invloed de decennia overstijgt.

Luisteren naar "20th Century Masters – The Millennium Collection" voelt als een reis door de tijd, een terugkeer naar momenten van pure nostalgie. Maar het is meer dan alleen een terugblik; het is een viering van muziek die blijvend is, die standhoudt tegen de tand des tijds.

Het mooiste van Neil Diamond's muziek, en specifiek van dit album, is hoe het blijft resoneren met luisteraars van alle leeftijden. Het overstijgt generaties en spreekt universele waarheden aan die we allemaal begrijpen. Het is muziek die troost biedt, inspireert en verbindt.

Conclusie: "20th Century Masters – The Millennium Collection: Neil Diamond" is veel meer dan een album; het is, een verzameling van liedjes die niet alleen de tijden hebben overleefd, maar die hebben bijgedragen aan het vormen van het muzikale landschap zoals wij dat vandaag kennen. Elk nummer draagt bij aan een rijkere, meer bevredigende luisterervaring, en voor diegenen die de diepte van Neil's muzikale vaardigheden willen verkennen, biedt dit album de perfecte introductie.

Neil Young, een van de meest iconische Amerikaanse singer-songwriters, staat bekend om zijn rauwe, emotioneel geladen muziek die genres als folk, rock en country doorkruist. Zijn unieke stemgeluid en introspectieve teksten hebben hem tot een legende gemaakt in de muziekwereld. In 1970 bracht hij het album After the Gold Rush uit, een meesterwerk dat persoonlijke reflecties en sociaal commentaar verweeft met dromerige melodieën. Dit album, doordrenkt met melancholie en hoop, vangt de geest van een veranderende tijd en blijft een mijlpaal in Youngs rijke carrière, geliefd bij zowel critici als fans.

Opener Tell Me Why is een prachtig introspectief nummer waarin Young reflecteert op innerlijke onzekerheden en levensvragen. De melodie is eenvoudig, maar doordrenkt met melancholie en nostalgie, wat een gevoel van kwetsbaarheid en verlangen oproept. Het nummer vangt een moment van diepe overpeinzing en emotionele eerlijkheid.

Vervolgens het iconische After the Goldrush. Een dromerig en melancholisch nummer dat reflecteert op een wereld in verval. De tekst verweeft apocalyptische beelden met persoonlijke reflecties, waarbij een gevoel van verlies en nostalgie centraal staat. De sfeer is introspectief en weemoedig, met een vleugje mystiek, versterkt door Young's etherische pianospel en zachte zang. Een nummer dat onder je huid kruipt.

Only Love Can Break Your Heart is een meeslepende ballad over kwetsbaarheid en de pijn van liefdesverdriet. Het nummer, gedragen door een zacht, bijna dromerig arrangement, vangt de emotionele nasleep van een gebroken hart. Youngs breekbare stem en de eenvoudige melodie benadrukken de vergankelijkheid van liefde en de diepte van de emoties die ermee gepaard gaan.

Southern Man is een krachtig protestlied tegen racisme en de slavernijgeschiedenis in het Amerikaanse zuiden. Met zijn scherpe gitaar en indringende tekst confronteert Young de wreedheden en het onrecht dat plaatsvond. De sfeer van het nummer is zowel rauw als geladen, doordrenkt met woede en frustratie. Het nummer roept op tot bewustwording en verandering, terwijl het tegelijkertijd een intense emotionele reactie oproept bij de luisteraar. De topper op het album.

Till the Morning Comes is een kort nummer dat een overgangsmoment in het album markeert. Het lied, met een luchtige en speelse melodie, straalt een gevoel van optimisme en hoop uit, alsof het de belofte van een nieuwe dageraad omarmt. De tekst is eenvoudig, bijna kinderlijk, en lijkt te gaan over het vasthouden aan een liefdevolle connectie, ondanks de uitdagingen die de nacht met zich mee kan brengen.

Oh Lonesome Me is een melancholisch, ingetogen nummer dat de pijn van eenzaamheid en verloren liefde verkent. Met een bijna treurige, maar toch ingetogen toon, schetst Young een sfeer van diepe introspectie en verlangen. De eenvoud van de muziek, gecombineerd met zijn kenmerkende stem, geeft het lied een tijdloze kwaliteit die resoneert met luisteraars die ooit eenzaam of liefdesverdriet hebben ervaren.

Don't Let It Bring You Down is een melancholisch nummer dat speelt met donkere en sombere thema's. Het lied vertelt over de onvermijdelijke tegenslagen in het leven, maar met een boodschap van veerkracht en doorzettingsvermogen. De sfeer is zowel mysterieus als troostend, met Young's kenmerkende rauwe vocalen en minimalistische instrumentatie die een diepe emotionele impact achterlaat. Het nummer nodigt de luisteraar uit om ondanks alles hoop te blijven houden.

Birds is een melancholisch, maar prachtig eenvoudig nummer dat het thema van afscheid en vergankelijkheid verkent. De tekst draait om het loslaten van een geliefde, met een boodschap van begrip en berusting. De zachte, fragiele melodie en Neil Youngs emotionele zang roepen een sfeer op van introspectie en weemoed, alsof hij de luisteraar meeneemt op een reis door de pijn van een onvermijdelijk afscheid.

When You Dance I Can Really Love is een dynamisch nummer dat rock, folk en psychedelische elementen moeiteloos combineert. Het nummer gaat over de intense emoties en de diepgaande connectie die dansen kan oproepen tussen geliefden. De sfeer is zowel energiek als melancholisch, met een rauwe, bijna onvoorspelbare ondertoon die typerend is voor Young's stijl. Het is een nummer dat je meeneemt in een turbulente mix van passie en nostalgie.

Het nummer I Believe in You is een introspectieve ballad waarin Young zijn kwetsbaarheid en onzekerheden over een liefdesrelatie uitdrukt. De tekst draait om de worsteling met het behouden van vertrouwen in zowel zichzelf als zijn geliefde. De sfeer van het nummer is zacht en melancholisch, versterkt door Young's kenmerkende, breekbare stem en eenvoudige pianobegeleiding. Het lied straalt een intieme, bijna dromerige melancholie uit die diep raakt.

Cripple Creek Ferry, een kort, maar intrigerend nummer vangt de sfeer van een eenvoudige, bijna nostalgische oversteek met een veerboot. Het lied lijkt te gaan over een rustieke scène op een rivier, waar het dagelijkse leven zich in kalmte en eenvoud afspeelt. Met zijn zachte, bijna nonchalante melodie en ongedwongen teksten, roept het een gevoel van melancholie en eenvoud op, alsof je even terug in de tijd wordt getransporteerd naar een stiller, rustiger moment.

Conclusie: After the Gold Rush van Neil Young is een tijdloos album dat de diepste emoties blootlegt en reflecteert op zowel persoonlijke als maatschappelijke kwesties. Met een unieke mix van melancholie, introspectie en sociaal commentaar blijft dit album een mijlpaal in Youngs carrière en een blijvende inspiratiebron voor luisteraars wereldwijd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

"Blood & Gold" is het tweede en laatste album van de Nederlandse industrial metalband Nerve, uitgebracht in 1995. De band bestond uit Tom Holkenborg (later bekend als Junkie XL) en Phil Mills. Het album combineert vooral in het eerste deel zware gitaarpartijen met elektronische beats, wat kenmerkend is voor het industrial metalgenre. Het tweede deel benadrukt de experimenteerdrift van de band.

De meest opvallende (maar niet persé de beste) nummers zijn wat mij betreft:

Blood: Als openingsnummer zet "Blood" direct de toon voor het eerste deel van hetbalbum met krachtige gitaarakkoorden en industriële ritmes. De agressieve vocalen en donkere teksten weerspiegelen de intense sfeer die door het hele album aanwezig is.

My Mind: Dit nummer valt op door zijn meeslepende melodie en complexe arrangementen. De combinatie van elektronische elementen en zware gitaren creëert een hypnotiserend effect, terwijl de teksten dieper ingaan op innerlijke conflicten en mentale strijd.

Gaia: Met een speelduur van bijna zes minuten is "Gaia" een van de langere tracks op het album. Het nummer begint met een atmosferische intro, gevolgd door een opbouw naar een krachtig middenstuk. De titel verwijst naar de aardgodin, wat suggereert dat het nummer thema's als natuur en milieu aansnijdt. Een nummer dat al verraadt welke richting Junkie XL later op gaat.

Scream in Silence: Dit nummer heeft een sterk ambient karakter en set enigszins de toon voor de rest van het album. De titel suggereert een innerlijke schreeuw of onderdrukte emoties, wat wordt versterkt door de roepende stemmen aan het eind van het nummer.

De eerste helft van het album vind ik een stuk prettiger dan de tweede helft. Strakke ritmes met veel kracht verzanden in experimenteel getinte nummers.

Waardering per nummer
Blood – 8
Rain – 8
My Mind – 8.5
Dirt – 8
Sanje Men – 8,5
Gaia – 8
The Carpet Man – 7,5
Scream in Silence – 7
Exposure – 7
Discouragement – 7
Nihil – 6,5
Gold – 6,5

Waardering album: 7,5

Het album "Temporary Light" van Newmoon, recent uitgekomen, biedt een intrigerende kijk op het genre shoegaze, dat zich blijvend genesteld heeft in het hart van de muziekscène. Met een nostalgische knipoog naar het verleden, dompelt dit Belgische ensemble ons onder in een zee van dromerige klanken en texturen, bewijzend dat de essentie van shoegaze springlevend is.

Bij het beluisteren van de opener "Eternal Fall", word ik meteen gegrepen door de meeslepende atmosfeer. Het nummer is een onmiskenbare uitnodiging in de wereld van Newmoon, waar elk akkoord lijkt te fluisteren van eeuwigdurende melancholie. Er is weinig meer dat ik kan toevoegen om de ervaring te beschrijven; het moet gevoeld worden.

"Still" volgt op de voet, als een echo van zijn voorganger, badend in dezelfde sonische diepten. Het is alsof het nummer een onzichtbare draad spint die luisteraars verbindt met de kern van hun wezen.

"Fading Phase" neemt een iets rustiger tempo aan, maar verliest niets van de impact. Met een muur van geluid die tegelijk overweldigend en bevrijdend is, roept het beelden op van een nachtelijke reis door onbekende landschappen, een ervaring die ongetwijfeld versterkt zou worden bij een live uitvoering.

In tegenstelling daarmee toont "Liminal People" een meer ingetogen kant van de band, gekleurd met prachtige melodieën die zowel rauw als verfijnd zijn. Het is een nummer dat, terwijl het zachtjes aan de ziel trekt, ruimte laat voor introspectie.

"Through the Glass" steekt schril af tegen zijn voorgangers; het mist enige vorm van vitaliteit, waardoor het achterblijft als het minst beklijvende nummer van het album. Het voelt alsof het zoekende is naar een vonk die het nooit echt vindt.

Echter, "Sense of Longing" herstelt alle verloren momenten met zijn rijke, emotionele diepte. Het is ongetwijfeld een hoogtepunt, een muzikale belichaming van verlangen en heimwee die diep snijdt in het hart.

Afsluitend is er "Glance", een nummer dat moeite heeft om zijn ritme te vinden. Het lijkt te zweven op de rand van ontwaken, maar grijpt nooit volledig de aandacht.

Samenvattend is "Temporary Light" van Newmoon een album dat met zijn dromerige landschappen en emotionele diepte, de luisteraar meeneemt op een reis door het hart van shoegaze. Ondanks enkele momenten waarop het momentum en de impact enigszins wegebben, blijft het een getuigenis van de band's vaardigheid om de essentie van dit genre te vangen en te vertalen naar een hedendaagse luisterervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Nick Cave & The Bad Seeds, opgericht in 1983, is een iconische Australische rockband die bekend staat om hun veelzijdige en emotioneel geladen muziek. Onder leiding van de charismatische Nick Cave heeft de band een indrukwekkende discografie opgebouwd, variërend van rauwe post-punk tot melancholische ballades. Hun muziek combineert poëtische teksten met complexe muzikale arrangementen, waardoor ze een unieke plek in de muziekgeschiedenis hebben veroverd.

Neem bijvoorbeeld hun album "Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus" uit 2004. Dit dubbelalbum vertegenwoordigt twee contrasterende, maar complementaire zijden van de band. De eerste helft, "Abattoir Blues," is energiek en rauw, met krachtige gitaarlijnen en intense vocale prestaties van Cave. Het openingsnummer "Get Ready for Love" grijpt je meteen vast met zijn explosieve energie en gospeldeuntjes. Die intensiteit blijft door het hele album voelbaar.

Dan heb je de tweede helft, "The Lyre of Orpheus," die een meer introspectieve en melodieuze kant van de band laat zien. De nummers hier zijn subtieler, met meer nadruk op piano en akoestische instrumenten. Cave's lyrische vertelstijl komt hier volledig tot zijn recht, waarbij hij mythologie en persoonlijke reflecties verweeft tot een rijk tapijt van geluid.

Het nummer "Cannibal's Hymn" is bijvoorbeeld melancholisch en atmosferisch, en verkent de destructieve kanten van een diepe relatie. De introspectieve teksten en de verleidelijke melodieën creëren een bijna hypnotiserende sfeer. Daarentegen heeft "Hiding All Away" een onheilspellend en meeslepend geluid, beschrijvend een gevoel van vermijding en onvindbaarheid, met een emotionele diepgang die je raakt.

En dan komt "There She Goes, My Beautiful World," een opzwepend en krachtig nummer dat de menselijke drang om grootse dingen te bereiken viert. Dit liedje bruist van energie en inspiratie. "Nature Boy" biedt een dynamische en opbeurende luisterervaring, terwijl het thema's van groei en zelfontdekking op een ontspannen manier verkent.

Het titelnummer "Abattoir Blues" duikt in donkere en introspectieve thema's zoals verlies en verraad. De kracht van dit nummer ligt in de meeslepende melodieën en de diepe emotionele resonantie. "Let the Bells Ring" is somber en krachtig, een eerbetoon aan de doden dat doordrenkt is van verlies en herinnering.

De tweede helft van het album bevat parels zoals "The Lyre of Orpheus," die plechtig en zelfverzekerd aanvoelt, met een tragisch maar humoristisch tintje dat de mythen verbeeldt. "Breathless" is licht en speels, een viering van de liefde en de natuur die een levendige en opgewekte sfeer oproept. "Babe, You Turn Me On" is expressief en intiem, met een overtuigende weergave van hevige verliefdheid.

"Easy Money" is aarzelend en kwetsbaar, een reflectie op hebzucht en persoonlijke emoties die je niet onberoerd laat. "Supernaturally" biedt een uitbundige en gedreven ervaring, met thema's van mysterie en bovennatuurlijke verschijnselen die het spannend maken. "Spell" is weemoedig en sereen, poëtisch in zijn introspectieve en contemplatieve benadering. "Carry Me" is opgewekt en blij, een meeslepende meezinger met een mooi koor dat het thema van strijd en verlangen viert. Tot slot, "O Children" dat het album afsluit met een emotionele en spirituele gospel, een strijd tussen hoop en wanhoop die diep raakt.

Wat dit album voor mij zo bijzonder maakt, is de manier waarop het de diversiteit van Nick Cave & The Bad Seeds toont. Van de ruwe, ongepolijste energie van "Abattoir Blues" tot de meer delicate en poëtische sfeer van "The Lyre of Orpheus," het is duidelijk dat de band niet bang is om te experimenteren en zichzelf opnieuw uit te vinden.

Deze balans tussen kracht en subtiliteit, gecombineerd met Cave's ongeëvenaarde tekstuele vaardigheden, maakt dit tot een prachtig album. Bovendien is de productie van het album subliem. Elk nummer is zorgvuldig samengesteld, met een helderheid en diepte die de emotionele lading van de muziek versterkt. De bijdragen van de bandleden, van de donderende drums van Jim Sclavunos tot de sfeervolle toetsen van Warren Ellis, voegen allemaal een unieke laag toe aan de sonische ervaring.

In conclusie, "Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus" is een album dat zowel de ziel als de geest aanspreekt. Het is een bewijs van het talent en de creatieve visie van Nick Cave & The Bad Seeds, en een must-have voor elke liefhebber van diepgaande, emotioneel geladen muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie Nick Piunti and the Complicated Men
Nick Piunti and the Complicated Men is een Amerikaanse band die energieke en melodieuze powerpop maakt. De groep, onder leiding van singer-songwriter Nick Piunti, staat bekend om pakkende liedjes, krachtige refreinen en een tijdloze rockstijl. Hun muziek is geïnspireerd door klassieke rock uit de jaren ’70 en ’80, met een moderne twist. De band combineert sterke teksten met levendige instrumenten en heeft een trouwe groep fans in de indie- en poprockscene.

Introductie album Up and Out of It (2024)
Up and Out of It is het nieuwste album van Nick Piunti and the Complicated Men, uitgebracht in 2024. Het album brengt een mix van frisse, energieke powerpopnummers met persoonlijke teksten. Het laat zien dat de band trouw blijft aan hun herkenbare geluid, terwijl ze een stap vooruit zetten in hun muzikale ontwikkeling.

1. Seasick
Een nummer dat met recht onder het kopje powerpop kan worden geplaatst. Een nummer met een aanstekelijke drive. De tekst gaat over een overweldigend gevoel van onrust en desoriëntatie, vergelijkbaar met zeeziekte. Het leidt tot een zoektocht naar eenvoud en houvast. (8)
2. Bottle It
Doet het muzikaal iets rustiger aan. Een nummer met een simpele speelse melodie.
De tekst beschrijft frustratie over conformiteit, technologie en het verlies van authenticiteit. (6,5)

3. Mind Reader
Voert het tempo weer wat op en biedt weer een beetje positieve agressie
De tekst gaat over miscommunicatie en verloren liefde. Wat ooit simpel leek, voelt nu ingewikkeld en onbereikbaar. Het gebrek aan verbinding zorgt voor frustratie en gemis, terwijl de spreker verlangt naar begrip en een manier om de relatie te herstellen. (7)
4. Get the Feeling
Een nummer met een eenvoudige melodie die uitnodigt tot meezingen.
De tekst gaat over spijt en zelfreflectie na fouten die tot verlies hebben geleid. De spreker worstelt met schuldgevoel en een verlangen naar vergeving, terwijl hij bang is zichzelf verder te verliezen en de situatie onherstelbaar te maken.(7)

5. Long Way Down
Is een nummer met een ingetogen karakter. De pop doet het even zonder power maar dat past wel bij de tekst die een gevoel van verlies, spijt en verwarring beschrijft. De spreker worstelt met afstand tot een geliefde, zelfreflectie en het onvermogen om terug te keren naar betere tijden. Het is een emotionele reis vol verdriet en onbalans. (7)
6. Rejection Letter
Een up tempo nummer met een stevige opzwepende bite.
De tekst gaat over afwijzing en frustratie in de muziekindustrie. Het beschrijft hoe creatieve ideeën worden genegeerd voor voorspelbare trends. De spreker wijst de afwijzing af en benadrukt zijn waarde, terwijl hij kritiek levert op de oppervlakkigheid van de industrie (7,5)

7. Above Water
Een nummer met een blues karakter. Met een fijne intense zang en mooi gitaarwerk.
De tekst gaat over worstelingen met familietrauma’s, verwachtingen en emotionele lasten. Het beschrijft hoe moeilijk het kan zijn om boven water te blijven, terwijl zowel ouders als kinderen proberen te overleven te midden van pijn en complexiteit. (7)
8. I'm Ready
Heeft een lekker funky-achtig dansbaar ritme en een vrolijke melodie.
De tekst gaat over hoop, veerkracht en bereidheid om samen zowel goede als moeilijke tijden te doorstaan. Het benadrukt optimisme en vastberadenheid om obstakels te overwinnen, terwijl de focus ligt op groei en het koesteren van de relatie. (7)

9. Eyelids doet me muzikaal denken aan Bettie Serveert. Een sprankelende indiepopsong.
De tekst beschrijft een gevoel van mentale strijd, uitputting en innerlijke onrust. De spreker worstelt met onverwerkte problemen en een constante druk in zijn gedachten, terwijl hij probeert door te gaan ondanks gevoelens van opgesloten zijn en emotionele verwarring. (8)
10. On the Ropes Een pittige aanstekelijke track.
De tekst gaat over intens verlangen en pijn na een verloren liefde. De spreker voelt zich gevangen in herinneringen en worstelt om verder te gaan. Het gemis en de emotionele afstand maken het moeilijk om hoop of afsluiting te vinden. (7,5)

Conclusie en aanbeveling:
Up and Out of It is een krachtig album dat de kenmerkende powerpopstijl van Nick Piunti and the Complicated Men combineert met emotionele teksten en diverse muzikale invloeden. Nummers zoals Seasick en Eyelids springen eruit door hun meeslepende energie en diepgang. Het album biedt een mix van catchy, dansbare melodieën en introspectieve momenten, wat zorgt voor een boeiende luisterervaring. Fans van energieke, melodieuze rock met een persoonlijke touch zullen zeker genieten van dit album.

Waardering: 7,3

Nightwish hoeft verder geen introductie. Zeker niet omdat Floor Jansen er tegenwoordig deel van uitmaakt. Dit album met op zang nog de eerste zangeres van de band, Tarja Turunen dateert uit 2002. De muziek van Nightwish was toen in mijn beleving iets minder bombastisch dan het tegenwoordig is.

Opener Bless the Child gaat over de zoektocht naar betekenis in het leven. De tekst beschrijft een verlangen naar onschuld en zuiverheid. De sfeer is mystiek en melancholisch, met krachtige orkestrale muziek en emotionele zang. (7) The Wayfarer gaat om vrijheid en het volgen van je eigen pad. Een nummer met veel mooie melodie (8)

Daarna een live opname van Come Cover Me met een tekst over liefde en verbinding. Opnieuw een prettige riff maar iets meer ingetogen muziek maar wel krachtige zang die aan opera doet denken (8). Ook Dead Boy’s Poem is live. De zang met opnieuw Opera-allure speelt de hoofdrol. Dat past wel bij het verdrietige en emotionele verhaal over de afscheidsbrief die centraal staat in dit nummer en daarin wordt voorgelezen (8)

Vervolgens Once Upon a Troubadour over een…. rondreizende zanger. Met een folky sentiment wat nostalgisch maar ook avontuurlijk aanvoelt. Een fijne onderbreking (7). A Return to the Sea staat symbool voor het verlangen naar vrijheid. De muziek is krachtig maar ook ingetogen (7,5)

Sleepwalker gaat over iemand die leeft met droombeelden. Wat is echt en wat niet? De muziek is dromerig van karakter maar ook stevig. (7,5). De afsluiter Nightquest zit vol met energie en gaat over een nachtelijke ontdekkingstocht. Een nummer met power en lekker opzwepend (8,5)

Conclusie en aanbeveling
Dit album van Nightwish, met Tarja Turunen als zangeres, is een mooi voorbeeld van hun vroegere stijl: minder bombastisch, maar vol emotie en kracht. Het biedt een mix van mystieke, dromerige en energieke nummers, met opera-achtige zang en sterke melodieën. Voor liefhebbers van symfonische metal en sfeervolle muziek is dit album absoluut een aanrader!

Waardering: 7,7

Harry Nilsson, een Amerikaanse singer-songwriter met Zweedse roots, staat bekend om zijn unieke stem en veelzijdige muzikale stijl die elementen van pop, rock, en jazz combineert. Hij brak door in de jaren 60 en 70 met hits als Everybody's Talkin' en Without You.

Zijn album Aerial Ballet uit 1968 is een van zijn meest geprezen werken en bevat nummers die variëren van introspectief tot speels. Het album, met de iconische tracks Everybody's Talking en One, toont Nilsson's vermogen om emotionele diepgang en humor te combineren in zijn muziek. Aerial Ballet wordt vaak beschouwd als een meesterwerk dat zijn artistieke visie en muzikaal vakmanschap belichaamt. Persoonlijk vind ik die kwalificatie wat overtrokken.

Opener Daddy's Song vertelt op luchtige en onbezorgde wijze het verhaal van een jongen die terugblikt op zijn jeugd en de relatie met zijn vader. De tekst reflecteert op momenten van genegenheid en het verlies, maar behoudt een nonchalante toon ondanks de onderliggende melancholie. Het nummer combineert speelsheid met een nostalgische sfeer..

Good Old Desk is een vrolijk en onbezorgd lied dat de simpele vreugde beschrijft van de betrouwbaarheid van een oude werkplek. Nilsson zingt liefdevol over zijn bureau als een trouwe metgezel, die hem stabiliteit en comfort biedt in het dagelijks leven. De sfeer van het nummer is licht en speels, vol nostalgie en waardering voor kleine, vaste dingen in het leven.

Don’t Leave Me is een smekend en dringend nummer waarin de zanger pleit om niet verlaten te worden door een geliefde. De tekst is doordrenkt met verdriet en wanhoop, terwijl hij terugdenkt aan betere tijden en smeekt om een kans om dingen te herstellen. De sfeer van het lied is emotioneel en intens, gekenmerkt door een gevoel van verloren hoop en dringende wanhoop.

Mr. Richland's Favorite Song gaat over een zanger die worstelt met de vergankelijkheid van zijn roem. Het nummer beschrijft hoe zijn fans ouder worden en hun enthousiasme afneemt, terwijl hij zelf blijft hangen in het verleden. De sfeer is zakelijk en vaststellend, met een melancholische ondertoon die de onvermijdelijke aftakeling van populariteit en het leven in de schaduw van vroegere successen benadrukt.

Little Cowboy is een zacht, melancholisch lied waarin een vader of moeder een vermoeid kind in slaap wiegt met een verhaal over een kleine cowboy. De tekst, met een warme en geruststellende toon, nodigt het kind uit om zijn cowboyspullen op te bergen en rustig te gaan slapen. De sfeer is intiem en nostalgisch, met een reflectie op eenvoudige, kinderlijke avonturen in een oude western-setting.

Everybody's Talkin' is een opbeurend en positief lied waarin de zanger zich afkeert van de drukte en stress van het dagelijks leven. Hij verlangt naar een plek waar hij rust kan vinden, weg van de stemmen en blikken om hem heen. De tekst reflecteert een gevoel van escapisme, waarbij de zanger zich voorstelt dat hij op een zomerse bries over de oceaan zeilt, op zoek naar innerlijke vrede en eenvoud.

Vervolgens I Said Goodbye to Me. Een somber en introspectief nummer waarin de zanger afscheid neemt van zichzelf, symbolisch reflecterend op zelfmoordgedachten. Hij beschrijft hoe hij in de spiegel kijkt en huilt, terwijl hij zijn spullen achterlaat in de hoop dat een geliefde zijn beslissing zal begrijpen. De sfeer is diep verdrietig, met een gevoel van wanhoop en eindigheid, passend bij de melancholische toon van het album.

Little Cowboy (Reprise) is een kort, rustgevend nummer dat fungeert als een slaapliedje. Het herhaalt de boodschap van rust en veiligheid, waarbij de kleine cowboy wordt aangespoord om te rusten. De sfeer is kalmerend en intiem, bedoeld om troost en een gevoel van geborgenheid te bieden, passend bij het thema van kinderlijke onschuld en de eenvoudige geneugten van het leven op het platteland.

Mr. Tinker is een wat schertsend nummer dat het tragische leven van een kleermaker beschrijft. Mr. Tinker is een eenzame man die rouwt om zijn overleden vrouw en afwezige zoon. Hij voelt zich jaloers op de kleurrijke levens van anderen, terwijl zijn eigen vak onnodig is geworden in een wereld van kant-en-klare kleren. De sfeer van het lied is melancholisch, met een ironische ondertoon die medelijden oproept voor deze verouderde figuur.

Daarna One, een ontroerend en sereen nummer dat de pijn en eenzaamheid van alleen zijn verkent. Het nummer benadrukt hoe het getal 'één' symbool staat voor de diepste gevoelens van isolatie, vooral na het verlies van een geliefde. De rustige en melancholische sfeer maakt het tot een reflectie op de leegte die achterblijft, waarbij de eenvoud van de tekst de emotionele impact versterkt.

The Wailing of the Willow is eveneens een breekbaar en emotioneel nummer dat het verdriet van verloren liefde beschrijft. De tekst schildert een beeld van een persoon die huilt om een verloren geliefde, terwijl hij overal herinneringen aan die persoon ziet. De huilende wilg symboliseert het voortdurende verdriet en de pijn die blijft hangen. De sfeer van het nummer is intiem en kwetsbaar, doordrenkt met een diepe melancholie.

Bath is gelukkig een meer vrolijk en opgewekt slot waarin de zanger reflecteert op een nieuwe dag vol optimisme. Hij beschrijft hoe hij vertrekt met een glimlach op zijn gezicht, klaar om een verfrissend bad te nemen en met een hernieuwd geloof in de mensheid. De speelse melodie en de luchtige tekst creëren een sfeer van lichtheid en zorgeloosheid, waardoor het een feelgood-nummer is dat positiviteit uitstraalt.

Aerial Ballet is een gevarieerd en diepgaand album dat de veelzijdigheid van de artiest perfect belichaamt. Het album combineert speelse en luchtige nummers met melancholische en introspectieve liedjes, wat resulteert in een rijke emotionele ervaring. Nummers als One en Everybody's Talkin' laten Nilsson's talent zien om complexe gevoelens van eenzaamheid en escapisme te vertolken, terwijl Bath en Good Old Desk de lichte, optimistische kant van zijn muziek benadrukken. Aerial Ballet wordt zoals gezegd vaak gezien als een meesterwerk. Dat is wat te veel eer. Het is een aardig album dat zowel muzikaal vakmanschap als emotionele diepgang biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

No End to the Obscure is een Amerikaanse shoegaze band die erg sterk is in het creëren van een muur van dromerige gruizig geluid samen met hypnotiserende melodieën. Sinds hun oprichting in 2018 hebben ze een trouwe schare fans opgebouwd met hun unieke mix van atmosferische klanken en intensieve geluidsgolven. De band haalt inspiratie uit zowel klassieke shoegaze acts als moderne invloeden, wat resulteert in een tijdloos maar fris geluid. Hun muziek neemt de luisteraar mee in een album vol emotie en diepgang.

Het album Everyone Else Has Left van No End to the Obscure is een interessante toevoeging aan hun discografie. Het bevat een mix van zware en etherische shoegaze-elementen die de luisteraar opnieuw meeslepen in een zee van geluid.

Het album opent met Above the Towers, een melodieuze track waarop niet meteen alle shoegaze-troeven worden uitgespeeld. De melodie is aangenaam en nodigt uit tot verder luisteren, maar de kenmerkende shoegaze intensiteit blijft nog even op de achtergrond. De titel lijkt te slaan op het overstijgen van obstakels en uitdagingen. De sfeer is mysterieus en melancholisch

New Air volgt als een gruizige shoegaze ballad die een aangename verrassing biedt. De gitaarlijnen en dromerige vocalen vormen samen een prachtig geheel. Het nummer lijkt te gaan over het vinden van nieuwe mogelijkheden en frisse perspectieven na een periode van stagnatie. De sfeer is hoopvol en verfrissend.

Met Phasmid Walking duiken we diep de etherische shoegaze in. Betoverende en hypnotiserende ambient klanken domineren dit nummer. Het is alsof je wordt meegezogen in een trance, waarbij elke noot je dieper de droomwereld intrekt. De sfeer is surrealistisch. Het is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album.

Morning Horn brengt een zware, bombastische shoegaze sfeer met zich mee. Dit nummer is intens en meeslepend, met zware gitaren en krachtige drumpartijen die een muur van geluid creëren. Het is een nummer dat je bij de keel grijpt en niet loslaat.

Het recept blijft hetzelfde bij Lying to All of Us, maar met iets meer melodie. Dit nummer heeft een wat meer traditionele shoegaze sfeer met zang die boven de instrumentale lagen zweeft.

Pieced Together is een luchtiger nummer met een prachtige geluidsmuur en betoverende klanken als toplaag. Het voelt iets lichter en meer toegankelijk aan dan de voorgaande nummers, wat een prettige adempauze biedt voor de lange afsluiter.

Het album sluit af met Ends with Us, een lange gruizige track die veel variatie biedt en een metal sfeer creëert door de grunts. Heftige geluidsmuren en bombastische elementen maken dit nummer tot een indrukwekkend slotstuk. Het is een intens einde dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van vervulling en verlangen naar meer.

In zijn geheel is Everyone Else Has Left een album dat de essentie van shoegaze perfect weet te vangen. No End to the Obscure heeft met dit album een gelaagde, emotioneel rijke en uitdagende ervaring gecreëerd die zowel bestaande fans als nieuwkomers zal bekoren. Hun vermogen om delicate schoonheid te mengen met intense emotionele uitbarstingen maakt dit album een must-listen voor iedereen die op zoek is naar muziek die zowel betoverend als diepgaand is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een band van Belgische komaf (Leuven) die tot nu toe een paar singles heeft uitgebracht en nu komt met een EP waarop deze singles en nog twee andere tracks zijn terug te vinden. Ik heb ergens gelezen dat de band zich presenteert als een radicaal naïve eco wave band. Veel daarvan is terug te vinden in het nummer Sci-Fi Submarine. ‘Only one more place to hide in my sci-fi submarine’. Dat is wat ons te wachten staat als de zeespiegel te hoog is gestegen en waarin we uitzicht hebben op ‘Micro plastic sunken treasures’.

De muziek doet wat denken aan de new wave/postpunk van de jaren 80 maar is daar eigenlijk te vrolijk voor. Dat komt grotendeels door de opgewekte zang. Het is een soort van Cure maar dan met een knipoog.

Mijn favoriet op de EP is starter Nowhere Home. Een fijne rif en een mooie melodie. Vervolgens Are You Equally Weird??? Het nummer met de grootste postpunk invloed. Maar ook nu weer met een kwinkslag.
Fighting Climate Zombies, daar hoef ik niets aan toe te voegen. The Walloon Wall klinkt als een protestsong. Wallonië achter muren? Een leuke EP.

Nosound, een Italiaanse band gevormd onder de creatieve leiding van Giancarlo Erra, staat bekend om hun meeslepende en atmosferische geluid. De formatie, ontstaan in het begin van de jaren 2000, heeft zichzelf een unieke positie verworven in de progressieve rockscene. Met hun melancholische melodieën en dromerige soundscapes weten ze een betoverende muzikale ervaring te creëren die zowel emotioneel diepgaand als sonisch verfijnd is.

Het album A Sense of Loss uit 2009 is een meesterwerk van Nosound dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. Vanaf de eerste tonen wordt duidelijk dat Erra en zijn bandleden een vermogen hebben om een intense sfeer op te roepen.

De openingstrack, Some Warmth into This Chill, begint met een zachte, intieme toon. De manier waarop de instrumenten in elkaar vloeien, creëert een bijna filmische kwaliteit, alsof je naar een sonische vertaling van een schilderij kijkt. De betoverende zang van Erra voegt een hypnotiserend element toe aan deze melodie, die geleidelijk aan intensiteit wint totdat de piano naar de voorgrond treedt. Daarna begint de cyclus opnieuw. Deze cyclus van opbouw en afbraak creëert een diep gevoel van vervreemding en troost.

Fading Silently volgt een vergelijkbare structuur, hoewel de aanpak enigszins verschilt. Elke compositie op dit album is doordrenkt met een gevoel van verlies en introspectie. De ingetogen melodieën worden begeleid door gedoseerde en in dit nummer wat spookachtige zang, waardoor een delicate balans ontstaat tussen subtiliteit en emotionele kracht. Het nummer straalt een serene doch melancholische sfeer uit, wat typerend is voor Nosound's kenmerkende stijl.

Tender Claim is een meesterwerk van subtiliteit en nuance. Het nummer brengt een lichte verschuiving met zich mee, waarbij de zang een meer prominente rol speelt. De prachtige melodieën en het hypnotiserende slot van het nummer weten de luisteraar volledig in hun greep te houden. Erra's vocale prestaties schitteren hier en voegen een extra laag van kwetsbaarheid toe aan de compositie.

My Apology begint met een wat clichématige riff, maar slaagt erin om de aandacht te trekken door een prachtige bijna symfonische melodie eroverheen te leggen. Dit nummer illustreert Nosound's vaardigheid om eenvoudige muzikale thema's om te vormen tot iets diepgaands en betekenisvols.

Constant Contrast biedt eveneens een bekend riff, maar de vocale uitvoering tilt het nummer naar een hoger niveau. Erra's zang is hier buitengewoon expressief, wat een krachtige emotionele lading aan het stuk geeft. De combinatie van de herkenbare muzikale motieven en de sterke vocale prestaties maakt dit een hoogtepunt van het album. De dynamiek van dit stuk is werkelijk indrukwekkend, met een zorgvuldige balans tussen stilte en geluid, licht en schaduw

Winter Will Come sluit het album af met een ingetogen, licht dreigend thema. De zang is hypnotiserend en heeft een dreigende toon, wat de titel van het nummer perfect weerspiegelt. De zware, donkere sfeer suggereert een onvermijdelijke en barre winter, en het nummer blijft lang nazinderen bij de luisteraar.

De productie van A Sense of Loss is van een uitzonderlijk hoog niveau. Elk instrument is kristalhelder te horen, en de mix is zo verfijnd dat je elk detail kunt waarderen. Dit draagt bij aan de algehele ervaring van het album, waardoor het niet alleen een verzameling nummers is, maar een samenhangend kunstwerk dat als geheel moet worden beluisterd.

In conclusie, A Sense of Loss is een subliem album dat de melancholische schoonheid van verlies en herinnering op een meesterlijke manier weet vast te leggen. Nosound heeft hiermee een diepgaand en aangrijpend werk afgeleverd dat nog lang in je gedachten blijft hangen. Het is een album dat niet alleen de fans van progressieve rock zal aanspreken, maar iedereen die op zoek is naar muziek met een ziel en een verhaal.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over de band:
Nox Novacula is een entiteit die zich nestelt in de schaduwrijke nissen van de moderne muziekcultuur. Deze groepering, verankerd in de duistere esthetiek van de gothic scene, weeft een auditief tapijt dat zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt. Hun melodieën, doordrenkt met de etherische resonantie van post-punk en gothic rock, vormen een brug tussen het verleden en het hedendaagse. Elk lied van Nox Novacula fungeert als een schaduwspel, waarin de luisteraar meegenomen wordt op een odyssee door nachtelijke landschappen en nevelige herinneringen. Door hun unieke vermenging van melancholie en melodie, staan zij als een baken van duisternis, die licht werpt op de vergeten krochten van het menselijk emotiespectrum.

Over het album:
In de nevelige diepten van de muzikale wereld, bevindt zich een juweel, gekend als 'Ascension' door Nox Novacula. Dit is geen alledaags oeuvre; nee, het is een labyrint van klanken, waarin elke luisterbeurt een nieuwe verrassing onthult.

'Ascension' transporteert de luisteraar naar een realm waar gotische resonanties en post-punk vibraties een harmonieuze symfonie vormen, een zeldzaamheid in de hedendaagse muziekscene. De stem van de zangeres weerklinkt als een sirene, die je meesleurt in de diepten van haar melancholie en opstandigheid. Het doet je doms terugdenken aan de hoogtijdagen van Siouxsie and the banshees.

Elk nummer op het album is als een hoofdstuk in een boek, rijk aan verhalen en emoties. De melodieën zijn ingenieus geweven met draden van duisternis en licht, wat zorgt voor een achtbaan van emoties bij de luisteraar. De instrumentatie is niet minder dan betoverend, met gitaren die zowel fluisteren als het voortouw nemen tegen een achtergrond van hypnotiserende drums en baslijnen.

Wat dit album zo bijzonder maakt, is de manier waarop het oude school goth-rock vermengt met frisse, levendige energie. Nox Novacula heeft duidelijk een niche voor zichzelf gesneden in het muzieklandschap met 'Ascension'. Het is een werk dat niet enkel gehoord, maar ook gevoeld moet worden; het is een reis door de schaduwen die je uiteindelijk achterlaat in het licht.

In conclusie, 'Ascension' van Nox Novacula is een uitstekend staaltje muzikale kunst, dat zowel de geest als de ziel aanspreekt. Het is een album dat je meeneemt op een onvergetelijke reis, ver weg van het alledaagse. Een absolute aanrader voor liefhebbers van het genre en voor diegenen die hun muzikale horizon willen verbreden. Zonder enige twijfel is dit album een opmerkelijke mijlpaal in de carrière van Nox Novacula.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Nox Novacula is een deathrock-band uit Seattle, opgericht in 2017. De band combineert donkere, gothic muziekstijlen met een moderne benadering van persoonlijke en politieke thema's. Hun eerste demo in 2018 bracht nieuw leven in de goth-scene van Seattle, wat leidde tot optredens op bekende festivals.

'Feed the Fire' is het tweede studioalbum van Nox Novacula, uitgebracht op 2 augustus 2024 via Artoffact Records. Met dit album verkent de band nieuwe muzikale gebieden door elektronische elementen toe te voegen aan hun kenmerkende deathrock-geluid.

Het album opent met "Plague", een nummer dat begint met een synthetische, sombere melodie en overgaat in een meer energiek nummer. Die energie is ook de motor van Disappear en Flood. Vooral dat laatste nummer is behoorlijk opzwepend.

Stay is een wat bedachtzamere track met wat meer melodie. Wolves en Sirens gooien het tempo weer omhoog, waarbij vooral Wolves een aanstekelijke melodie heeft.
Cursed heeft aanvankelijk een wat aarzelende sfeer. Afsluiter Revenge is een krachtig slot van een gemiddeld album

Met 'Feed the Fire' heeft Nox Novacula hun geluid verder ontwikkeld door elektronische elementen te integreren, terwijl ze trouw blijven aan hun deathrock-wortels. Het album biedt een mix van donkere, dansbare nummers en introspectieve melodieën.

De cijfers op een rijtje:
1. Plague – 7
2. Disappear - 7
3. Flood - 8
4. No Forgiveness – 6
5. Stay – 6
6. Wolves - 8
7. Sirens - 7
8. Cursed – 7
9. Revenge – 7

Waardering: 7,0