Geezer Butler is een Britse muzikant, vooral bekend als de bassist en tekstschrijver van de legendarische heavy metalband Black Sabbath. Hij werd geboren op 17 juli 1949 in Birmingham, Engeland. Zijn echte naam is Terence Michael Joseph Butler, maar hij kreeg al snel de bijnaam "Geezer".

Hij bracht ook drie soloalbums uit: "Plastic Planet" (1995), "Black Science" (1997), en "Ohmwork" (2005).
Geezer Butler wordt gezien als een van de beste bassisten in de rock- en metalwereld. Zijn unieke stijl en invloed op het genre zijn enorm. Hij heeft ook een bescheiden persoonlijkheid en is een groot voorvechter van dierenrechten.

Tegenwoordig geniet hij van zijn pensioen en woont hij in Amerika, maar hij blijft een icoon voor muziekliefhebbers over de hele wereld.

"Plastic Planet" is het debuutalbum van het project GZR. Op dit album werkte Geezer Butler samen met gitarist Pedro Howse, drummer Deen Castronovo en zanger Burton C. Bell van Fear Factory.
De muziek op het album combineert elementen van alternatieve metal, industriële metal en groove metal. Het nummer "The Invisible" werd opgenomen in de soundtrack van de film Mortal Kombat uit 1995.

"Plastic Planet" werd positief ontvangen door critici, die de zware riffs en de krachtige vocalen prezen. Het album liet volgens hen zien dat Geezer Butler succesvol nieuwe muzikale wegen kon verkennen buiten Black Sabbath. Ik ben het daar maar deels mee eens. Met name de zang is de achilleshiel van het album.
Het is geen album dat ik vaak beluister. Zo nu en dan een portie van dit genre is voldoende.

Mijn favorieten op het album zijn |
- Drive Boy, Shooting vanwege het opzwepende karakter.
- The Invisible – Is iets minder zwaar en bombastisch
- Séance Fiction – Een echt Black Sabbath nummer
- Cycle of Sixty – Wat een heerlijk akoestisch slot

Waardering; Samen met de overige songs een 6,4 gemiddeld.

Introductie van Galya Bisengalieva
Galya Bisengalieva is een getalenteerde violiste en componiste uit Kazachstan, bekend om haar unieke en experimentele stijl. Ze combineert klassieke muziek met moderne elektronische geluiden, waardoor ze een opvallend en vernieuwend geluid creëert. Naast haar solo-werk speelt ze ook in het London Contemporary Orchestra, waar ze samenwerkt met bekende artiesten zoals Radiohead en Frank Ocean. Haar muziek verkent emoties en sfeer, waarbij ze haar viool vaak gebruikt om diepe, meeslepende klanken te creëren. Door haar creatieve benadering en sterke muzikale visie wordt ze gezien als een spannende en vernieuwende stem in de hedendaagse muziekwereld.

Introductie van het album Polygon
Polygon, uitgebracht in 2023, is een album van Galya Bisengalieva dat haar unieke stijl en experimentele geluid goed weergeeft. Op dit album combineert ze haar klassieke achtergrond met donkere, elektronische elementen en hypnotiserende ritmes. Elk nummer op Polygon bouwt een intense sfeer op, die zowel dromerig als spannend aanvoelt.

Bisengalieva verkent thema’s als isolatie en natuur, en laat haar viool soms klinken als een stem die emoties en landschappen verbeeldt. Polygon is een bijzonder album dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis vol diepe klanken en onverwachte wendingen, en dat haar groei als artiest laat zien.

De nummers op het album
1. Opener Alash-kala is een sfeervol en mystiek stuk dat de diepte en historie van de Kazachse cultuur oproept. Het nummer voelt duister en meeslepend aan, met een spanning die blijft hangen. Het verbeeldt een reis door een verlaten landschap, waarbij traditionele klanken en moderne invloeden samensmelten. (8)

2. Saryzhal is een melancholisch en atmosferisch stuk dat het mysterieuze en weidse landschap van Kazachstan oproept. De muziek voelt dromerig en introspectief, alsof je door een stille woestijn reist. Traditionele instrumenten en elektronische klanken mengen, waardoor een sfeer ontstaat van stilte en eenzaamheid, maar ook innerlijke rust. (8)

3. Polygon is vervolgens een intens en experimenteel muziekstuk dat een gevoel van onrust en spanning oproept. De sfeer is donker en mysterieus, alsof je door een verlaten gebied reist. Met een mix van strijkinstrumenten en elektronische geluiden voelt het nummer uitdagend en reflecteert het moderne uitdagingen en onzekerheden. (8)

4. Sary-Uzen klinkt als een korte mysterieuze reis door verlaten, woeste landschappen. Het stuk heeft een kalme, bijna hypnotiserende sfeer en roept gevoelens van eenzaamheid en nostalgie op. Met een mix van traditionele en moderne klanken geeft het een melancholisch beeld van oude plekken en vergeten verhalen. En aan het slot wacht.... (7)

5. Chagan is een sfeervol en intens nummer dat een gevoel van vervreemding en spanning oproept. De muziek klinkt onheilspellend en duister, alsof je in een verlaten, mysterieuze omgeving bent. Met diepe pulserende tonen en langzame opbouw schetst het nummer een beeld van een plek vol verborgen geheimen. (8)

6. Balapan heeft een zachte, dromerige sfeer en klinkt als een eerbetoon aan iets kostbaars of kwetsbaars. De muziek roept gevoelens van tederheid en nostalgie op, alsof je terugkijkt op een warme herinnering. De licht opzwepende melodieën geven een gevoel van hoop en subtiele vreugde, met een vleugje melancholie. (7)

7. Afsluiter Degelen start mysterieus en voelt een beetje dreigend aan, alsof je in een leeg en verlaten landschap bent. De muziek is langzaam en zwaar, met hoge noten en diepe klanken die spanning oproepen. Het stuk laat een sfeer van eenzaamheid en geheimen horen, alsof het een vergeten geschiedenis verbeeldt. (7)

Conclusie en Aanbeveling
Polygon is een indrukwekkend en diepgaand album van Galya Bisengalieva. Met dit album neemt ze de luisteraar mee op een mysterieuze en emotionele reis door weidse, eenzame landschappen. Elk nummer vertelt een uniek verhaal met een mix van klassieke en elektronische geluiden, wat een intense en sfeervolle luisterervaring oplevert. De muziek is perfect voor mensen die van experimentele en atmosferische klanken houden en zich willen laten onderdompelen in meeslepende emoties en mysterieuze sferen. Voor liefhebbers van vernieuwende muziek die buiten de gebaande paden durven te gaan, is Polygon een absolute aanrader.

Waardering : 7,6 Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

Genesis is een legendarische Britse progrockband die in de late jaren zestig werd opgericht. Met hun innovatieve en theatrale benadering van muziek hebben ze een blijvende impact gehad op de rockmuziek. De band heeft een evolutie doorgemaakt van complexe, symfonische rock naar meer toegankelijke popmuziek. De bezetting veranderde door de jaren heen, maar hun creatieve kern bleef sterk, met iconische leden zoals Phil Collins en Tony Banks die de groep naar nieuwe hoogten brachten.

Hieronder wil ik mijn enthousiasme delen over hun album uit 1976, A Trick of the Tail. Dit album markeert een cruciale overgang voor Genesis, aangezien het het eerste was na het vertrek van frontman Peter Gabriel. Ondanks deze uitdaging slaagde de band erin een meesterwerk te creëren dat zowel hun oude als nieuwe fans wist te betoveren.

Het album opent met Dance on a Volcano, een krachtige introductie die meteen laat horen dat Genesis hun creatieve kracht behouden heeft. Het nummer start met dynamische percussie en robuuste gitaarlijnen die je direct grijpen. De melodische wendingen en onverwachte ritmische veranderingen blijven boeien van begin tot eind. Het dynamische spel van drummer Phil Collins en de complexe keyboardpartijen van Tony Banks vormen de ruggengraat van dit opwindende stuk.Het is een magistraal beginstuk dat de toon zet voor wat komen gaat.

Entangled is een betoverende serene track die een prachtige contrast biedt met zijn voorganger. De subtiele akoestische gitaarpartijen en de delicate harmonieën creëren een bijna etherische sfeer. Collins' zang is hier ingetogen en ontroerend, wat bijdraagt aan de mystieke ambiance van het nummer. De instrumentale outro is ronduit subliem en roept gevoelens van melancholie en verwondering op.

Dan komt Squonk, een steviger nummer dat de veelzijdigheid van de band onderstreept. De zware baslijnen en de krachtige drumpartijen geven het een rockend karakter. Hoewel Peter Gabriel wordt gemist, weet Collins met zijn expressieve zang het gemis waardig op te vullen. De tekst, geïnspireerd door een fabelachtig wezen, geeft een extra laag aan mystiek en verhaalvertelling die typerend is voor Genesis.

Mad Man Moon is een track vol verrassingen en melodieuze hoogstandjes in de vorm van weelderige orkestraties en subtiele harmonieën. Het begint met een prachtige pianomelodie die zich langzaam ontvouwt tot een complex muzikaal landschap. De teksten zijn poëtisch en verhalend, terwijl de muziek een breed scala aan emoties oproept. Het is een van die nummers die je steeds opnieuw wilt beluisteren om nieuwe nuances te ontdekken.

Met Robbery, Assault & Battery krijgen we een nummer dat scherp en spitsvondig is. De zang is energiek en humoristisch en de maatwisselingen halverwege zijn meesterlijk uitgevoerd. De wisselwerking tussen de instrumenten creëert een spannend en dynamisch geluid, dat de luisteraar geboeid houdt. Het symfonische karakter van dit nummer maakt het een hoogtepunt op het album. Het is een muzikale achtbaan die je geen moment verveelt.

Ripples... is een van die nummers die direct onder je huid kruipt. De fragiele gitaarpartijen en de dromerige zang creëren een bijna magische sfeer. Het nummer heeft meerdere momenten waarop de rillingen over je rug lopen. De opbouw naar het majestueuze climax is niets minder dan perfect.

Het titelnummer, A Trick of the Tail, is meeslepend en blijft lang in je hoofd hangen. De melodieën zijn vrolijk en aanstekelijk en de teksten wekken beelden op van fantasierijke avonturen. Het nummer vangt de essentie van Genesis en hun vermogen om boeiende verhalen te vertellen door muziek.

Het album sluit af met Los Endos, een episch slotstuk dat het hele werk samenvat en tot een triomfantelijk einde brengt. De instrumentale virtuositeit van de band komt hier volledig tot zijn recht. Het is een magistraal slot dat je achterlaat met een gevoel van voldoening en bewondering.

A Trick of the Tail is een album dat zowel muzikaal uitdagend als emotioneel bevredigend is. Genesis bewijst met dit werk dat ze in staat zijn om te evolueren en te groeien zonder hun essentie te verliezen. Elk nummer is een juweeltje op zich, vol inventieve melodieën en complexe arrangementen die steeds nieuwe ontdekkingen bieden bij elke luisterbeurt.

Kortom, dit album is een must-have voor elke liefhebber van progrock. Het is een bewijs van de creatieve genialiteit van Genesis en een viering van hun vermogen om te innoveren en te inspireren. A Trick of the Tail is een tijdloos meesterwerk dat de tand des tijds heeft doorstaan en nog steeds betovert en verrukt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Gentle Giant, een legendarische Britse progressieve rockband, werd in 1970 opgericht en staat bekend om hun ingewikkelde muzikale structuren en indrukwekkende instrumentatie. Hun tweede album, Acquiring the Taste, dat in 1971 werd uitgebracht, is een prachtig voorbeeld van hun artistieke meesterschap en creativiteit. Dit album daagt de luisteraar uit om voorbij de oppervlakte te kijken en een diepere waardering te ontwikkelen voor muziek die de conventionele paden verlaat. Elk nummer op dit album biedt een unieke ervaring, vol complexiteit en verfijning, wat het een waar genot maakt voor liefhebbers van progressieve rock. Het album is destijds volledig langs mij heen gegaan (ik was toen 12) en toen ik het eindelijk voor het eerst beluisterde vond ik het maar rommelig. Maar de tijd heelt veel wonden.

Het album begint met Pantagruel's Nativity, een episch stuk dat de geboorte van Pantagruel, een reus uit de werken van François Rabelais, beschrijft. De muziek combineert mythische grootsheid met subtiele wonderen, waarbij een rijke mix van instrumenten zoals keyboards, gitaar en verfijnde percussie wordt gebruikt. De complexe ritmes en de veranderingen in tempo en toon creëren een dynamische ervaring, terwijl de harmonieuze zangpartijen diepte en mysterie toevoegen aan het geheel. Dit nummer is mijn favoriet en zet direct de toon voor de rest van het album.

Edge of Twilight neemt de luisteraar mee naar een etherische wereld waarin de overgang tussen dag en nacht wordt verkend. Dit nummer maakt gebruik van een breed scala aan instrumenten, waaronder vibrafoon en hobo, wat zorgt voor een unieke klankkleur. De onconventionele songstructuur en ingetogen muziek creëren een sfeer van kalmte en reflectie. De fluisterende zang draagt bij aan de surrealistische kwaliteit van het nummer, wat een dromerige sfeer oproept die de luisteraar uitnodigt om mee te gaan op een introspectieve reis.

The House, the Street, the Room verkent thema's van isolatie en introspectie binnen verschillende omgevingen. De diverse instrumentatie, inclusief toetsen, gitaren en percussie, zorgt voor een rijke en dynamische klank. De complexe songstructuur met meerdere secties en wisselende dynamieken maakt dit nummer tot een meeslepende luisterervaring. De gelaagde vocale harmonieën dragen bij aan de diepgaande sfeer, waardoor de luisteraar wordt uitgenodigd om na te denken over persoonlijke en emotionele reizen.

Het titelnummer, Acquiring the Taste, draait om het ontwikkelen van een waardering voor complexe en onconventionele muziekstijlen. De rijke mix van instrumenten, de complexe songstructuur en de intrigerende vocale harmonieën creëren een sfeer van avontuur en ontdekking. Dit erg korte nummer moedigt de luisteraar aan om open te staan voor nieuwe muzikale ervaringen en hun horizon te verbreden. Tja welke band zou daar nou mee bedoeld worden?

Wreck schildert een levendig beeld van de gevaren en uitdagingen van het leven op zee. De krachtige combinatie van gitaren, keyboards en drums zorgt voor een dynamische en intense klank. De complexe songstructuur en gelaagde vocale harmonieën creëren een dramatische en meeslepende sfeer, die de wanhoop en angst van een schipbreuk perfect weergeven.

The Moon Is Down beschrijft een mysterieuze en surrealistische scène, waarbij de rijke mix van instrumenten en de gedetailleerde vocale harmonieën een etherische sfeer creëren. De poëtische teksten en de complexe muzikale arrangementen zorgen voor een diepgaande en dromerige luisterervaring, waarbij de grenzen tussen realiteit en droom vervagen.

Black Cat draait om het mysterieuze en bijgelovige beeld van een zwarte kat. De intrigerende mix van instrumenten, zoals viool en wah-wah gitaar, zorgt voor een unieke klank. De onconventionele songstructuur en zorgvuldig opgebouwde vocale harmonieën versterken de mysterieuze sfeer van het nummer, wat een gevoel van nachtelijke geheimzinnigheid en avontuur oproept.

Het album sluit af met Plain Truth, een nummer dat oproept tot eerlijkheid en oprecht spreken. De krachtige combinatie van rockinstrumenten en het prominente gebruik van de viool zorgen voor een energieke en dynamische klank. De relatief rechtlijnige songstructuur en de krachtige vocale harmonieën brengen een gevoel van urgentie en oprechtheid over, wat dit nummer een opvallend en memorabel slot maakt van het album.

Acquiring the Taste is een album dat de luisteraar uitdaagt en beloont met zijn complexe muzikale structuren en rijke instrumentatie. Het is een album dat keer op keer ontdekt kan worden, waarbij elke luisterbeurt nieuwe lagen en nuances onthult.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder verschenen op Jorros-muziekkeuze.nl)

Mijn favoriete Beatle. Niet alleen voor zijn bijdrage aan de Beatles, maar dit album is wat mij betreft het beste solo-album van een Beatle. In zijn songs is de oosterse invloed te horen waar hij zo gek op was. Dat geeft nummers van zijn hand net een vleugje extra mystiek.

Vanuit de Beatle tijd is zijn bekendste bijdrage ‘While My Guitar Gently Weeps’. Daarin is al veel van het latere solowerk van Harrison te herkennen. Het is jammer dat John Lennon en Paul McCartney een aantal van zijn composities resoluut van de hand wezen. Anderzijds is dat ook wel prettig want nu kon Harrison ze op zijn solo albums gebruiken.

Ik ben nooit een echte Beatles fan geweest daarvoor ben ik net zo’n vijf jaar te jong. Van de Beatles heb ik genoeg aan het blauwe en het rode album. Maar ik draai All Things Must Pass vaker dan die twee albums. Het album raakt me dieper en doet me meer terugdenken aan mijn jeugd dan een Beatles album. En niet persé aan 1970/71 maar aan heel mijn tienerjaren. In het jeugdcentrum stond dit vaak aan. Om dit stukje te schrijven ben ik er nog eens goed voor gaan zitten. En nog steeds boeit het album als vroeger het geval was. All Things Must Pass

Isn’t It A Pity is mijn favoriet op het album gevolgd door Let It Down en opener I’d Have You Anytime en Beware Of Darkness. En om niet te vergeten het titelnummer.

Zijn er dan geen minpuntjes? Jazeker, I Dig Love is zo’n song van net niet. En It’s Johnny’s Birthday, tja daar kan ik niks mee. En ja, het eind van het album is zeker niet slecht maar Thanks For The Pepperoni en Out of the Blue zijn nummers waar ik snel op ‘uit-geluisterd’ ben. De positieve flow wordt daarmee echter nauwelijks verstoord..

Over de artiest:
Will Wiesenfeld, beter bekend onder zijn artiestennamen Baths en Geotic, is een veelzijdige muzikant en componist geboren in de late jaren '80. Hij staat bekend om zijn unieke blend van elektronische muziek die elementen van akoestische geluiden, sampling, hiphop, songwriting en rauwe muziek combineert. Zijn muziek kenmerkt zich door een rijke textuur van synthesizers, wat zijn werk onderscheidend en herkenbaar maakt. Wiesenfeld heeft een sterke aanwezigheid op sociale media en geniet van een toegewijde volgelingenschare, zoals blijkt uit zijn Instagram-profiel @bathsmusic, waar hij interacteert met zijn fans en regelmatig updates geeft over zijn muziek en persoonlijke leven

Over het album:
In het nog jonge muzikale landschap van 2024, doemt een album op dat zich onderscheidt door zijn ingetogen pracht en bedachtzame compositie: The Anchorite van Geotic. Dit fijne album, een oase van rust in de bruisende wereld van hedendaagse muziek, nodigt de luisteraar uit op een introspectieve reis door de diepten van de ziel.

Vanaf de eerste noten van The Anchorite word je meegevoerd naar een andere wereld, een wereld waar tijd en ruimte vervagen en alleen de pure essentie van emotie overblijft. Geotic, bekend om zijn vermogen om elektronische klanken te vervlechten met organische harmonieën, doet dat ook met dit album. Elk nummer is een uniek verhaal, verteld met een palet aan klanken die zowel exotisch als vertrouwd aanvoelen.

De productie van het album is erg geslaagd, met een aandacht voor detail die de luisteraar keer op keer weet te verbazen. Het is alsof elke noot, elk geluidje, zorgvuldig is geplaatst om een maximale emotionele impact te bereiken. Dit is muziek die niet alleen gehoord, maar ook gevoeld moet worden.

Wat The Anchorite zo bijzonder maakt, is de manier waarop het album je meeneemt op een reis naar binnen. Het is een uitnodiging om te reflecteren, om even stil te staan in het hectische leven van alledag. De muziek dient als een spiegel voor de ziel, waardoor je als luisteraar geconfronteerd wordt met je diepste gedachten en gevoelens.

In een tijd waarin de muziekindustrie wordt overspoeld door vluchtige hits en oppervlakkige producties, staat The Anchorite als een baken van authenticiteit en diepgang. Geotic heeft met dit album een tijdloos ambient album gecreëerd.

Kortom, The Anchorite is niet zomaar een album; het is een ervaring, een meditatie, een reis naar het hart van wat het betekent om mens te zijn. Met zijn unieke mix van elektronische en organische klanken heeft Geotic een prachtig album afgeleverd dat zowel vernieuwend als diep ontroerend is. Dit is een album dat je niet wilt missen

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In mijn optiek is A Pauper in Paradise, het album van de Canadese muzikant Gino Vannelli uit 1977, een meesterwerk dat zowel muzikaal als conceptueel intrigeert. Met zijn combinatie van jazz, rock en klassieke invloeden biedt het album een unieke luisterervaring die diepere lagen aan muzikale complexiteit en emotionele resonantie onthult. Elk nummer straalt een verfijnde artistieke visie uit, waardoor het een waar genot is voor de liefhebbers van gedetailleerde en zorgvuldig samengestelde muziek.

Wat betreft de lyrische inhoud, Vannelli's teksten zijn poëtisch en diepgaand, vaak doordrenkt met filosofische overpeinzingen en persoonlijke reflecties. Ze nodigen de luisteraar uit om na te denken over de grotere vragen van het leven, zonder ooit pretentieus te worden. Deze balans tussen toegankelijkheid en diepgang is een van de grootste sterktes van het album.

Het openingsnummer Mardi Gras zet meteen de toon met een schitterende melodie en een fenomenale timing van de zang. Het is een perfecte symbiose van jazz en rock, waarbij de luisteraar wordt meegenomen op een ritmische reis die zowel energiek als melodieus is en de uitbundigheid van het gelijknamige festival weerspiegelt De complexiteit van de compositie en de muzikaliteit van Vanelli zijn hier duidelijk merkbaar, wat het een onvergetelijke start van het album maakt.

Valleys of Valhalla vervolgt deze muzikale odyssee met een evenwichtige mix van rock en jazz wat de luisteraar meeneemt naar een wereld van mythische vergezichten en epische verhalen.. De energie die uit dit nummer straalt, is bijna tastbaar. De symfonische arrangementen en de krachtige vocalen van Vannelli creëren een sfeer van grandeur en mysterie Het is een meeslepende compositie die de grenzen van de genres overstijgt en de luisteraar in een wervelwind van klanken trekt.

Met Surest Things Can Change bewijst Vannelli zijn talent voor het schrijven van introspectieve en emotioneel geladen teksten. De melancholische melodie en de reflectieve teksten spreken over de vergankelijkheid van het leven en de onvoorspelbaarheid van veranderingen. Het nummer roept een gevoel van kwetsbaarheid en contemplatie op, wat een scherpe tegenstelling vormt met de uitbundigheid van "Mardi Gras." Het nummer wekt bij mij herinneringen op aan vervlogen vakantieliefdes

One Night with You is een meesterwerk op zichzelf, waarbij Vanelli’s stem wordt gebruikt als een instrument van pure schoonheid. De melodie roept bij mij beelden op van mijn vakanties aan de serene stranden in Karinthië. De luisteraar wordt ondergedompeld in een zee van harmonieën en melodieën die perfect in balans zijn.

Het nummer Song and Dance is een andere parel die diep in mijn gedachten blijft hangen. Wederom schittert Vanelli met een fantastische melodie die zich in je hoofd nestelt en je niet meer loslaat. De combinatie van tekst en muziek creëert een bijna hypnotiserend effect.

Met Black and Blue betreedt Vannelli een donkerder, introspectiever terrein. De sobere melodieën en de intense lyriek schilderen een portret van emotionele pijn en strijd. Het nummer is een krachtige expressie van de menselijke conditie, met een diepgang die de luisteraar aanzet tot reflectie.

Het titelnummer Pauper in Paradise bestaat uit vier movements die elk een eigen sfeer en energie uitstralen. De eerste beweging is een ontspannen ouverture waarin klassieke invloeden duidelijk aanwezig zijn. De tweede beweging zet deze rustgevende toon voort, terwijl de derde beweging een explosie van energie en vitaliteit brengt. De vierde en laatste beweging sluit het album af met een bijzondere, ontspannen apotheose, die de luisteraar in een staat van serene tevredenheid achterlaat.

In conclusie is A Pauper in Paradise een album dat de luisteraar uitdaagt en beloont met zijn rijke muzikale texturen en diepgaande emotionele resonantie. Gino Vannelli toont zich als een ware meester van zijn vak, waarbij hij een tijdloos werk heeft gecreëerd dat zowel intrigeert als inspireert.

Elk nummer op dit album weerspiegelt de artistieke genialiteit van Gino Vanelli. De combinatie van complexe melodieën, gevarieerde ritmes en diepgaande emoties maakt "A Pauper in Paradise" tot een meesterwerk dat een speciale plaats in mijn hart inneemt. Het is een album dat niet alleen beluisterd, maar ook beleefd moet worden, en het blijft een tijdloze toevoeging aan de muzikale canon.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

God Is an Astronaut is een postrock band uit Ierland, opgericht in 2002 door de broers Torsten en Niels Kinsella. De band maakt instrumentale muziek die vaak dromerig, intens en vol emoties klinkt. Hun geluid bestaat uit een mix van rustige melodieën en krachtige, meeslepende stukken. De naam van de band komt van een citaat uit een film, en hun muziek is bedoeld om een gevoel van ruimte en sfeer te creëren. Ze worden gezien als een van de belangrijkste bands in het postrock-genre.

All Is Violent, All Is Bright is het tweede album van God Is an Astronaut, uitgebracht in 2005. Het album staat bekend om zijn combinatie van rustige, sfeervolle stukken en intense, krachtige momenten. De muziek neemt de luisteraar mee op een emotionele reis, zonder dat er zang nodig is om het verhaal te vertellen. Het album is een van de bekendste werken van de band en wordt vaak gezien als een hoogtepunt in hun carrière. Het is geliefd bij fans van rustige, dromerige muziek die ook af en toe hard kan zijn.

Nummers van het album

“Fragile”
Dit openingsnummer staat model voor de rest van het album Sterker nog, het staat model voor postrock as it should be. Het begint zacht met rustige gitaarakkoorden en bouwt langzaam op naar een intense climax, ondersteund door zwevende synthesizers. Het voelt breekbaar en emotioneel, precies zoals de titel suggereert.

“All Is Violent, All Is Bright”
Het titelnummer is een van de sterkste tracks op het album. De combinatie van melodieuze gitaarlijnen en de krachtige percussie die zowel in volume als snelheid in intensiteit toeneemt zorgt voor een enorme energie. Het contrast tussen rust en explosie in dit nummer is indrukwekkend en houdt je op het puntje van je stoel.

“Forever Lost”
Met zijn melancholische gitaarpartijen de piano en subtiele elektronische elementen heeft dit nummer een licht dromerige sfeer. De droom gaat over het verdwaald zijn in een verlaten landschap zoekend naar een weg terug.

“Fireflies and Empty Skies”
Dit rustgevende nummer heeft een minimalistische opbouw met synths, drums en delicate gitaren. Tot een echte explosie komt het niet. Hoewel het tempo hoog ligt en de energie nog wel aanwezig is, is het een soort muzikale adempauze te midden van de intensiteit van het album. Een kalme zee voordat de storm terugkeert.

“A Deafening Distance”
Een krachtig nummer dat de luisteraar ontvoert in een zee van geluid. De drums geven het nummer een stevige ruggengraat, terwijl de gitaar en synths een gevoel van ruimte en afstand creëren. De geluidswal is weer indrukwekkend en aangrijpend.

“Infinite Horizons”
Zoals de titel al doet vermoeden, past dit nummer bij beelden van eindeloze vergezichten. Het is traag en meditatief, met veel aandacht voor sfeer en textuur. Geen uitbarstingen in dit nummer maar zachte, herhalende melodieën die voelen als een rustige reis naar het onbekende.

“Suicide by Star”
Een van de donkerdere nummers van het album. De zware gitaren en diepe baslijnen geven het een dreigende sfeer, alsof er iets catastrofaals op het punt staat te gebeuren. Het is een erg krachtige track die echt opvalt tussen de meer ingetogen momenten van het album. Voor mij zeker een hoogtepunt op het album

“Remembrance Day”
De titel van dit nummer verwijst naar een nostalgisch gevoel. De melodie doet daardoor denken aan herinneringen uit het verleden. De piano speelt een mooie vooraanstaande rol. De prachtige opbouw van het nummer en het gebruik van effecten zorgen voor een diep emotioneel effect.

“Dust and Echoes”
Een wat trager nummer dat perfect past bij de titel. Het voelt als het neerdalen van stof na de explosie die postrock kenmerkt’. Het nummer heeft subtiele lagen van gitaar en synths die langzaam evolueren.

“When Everything Dies”
Dit prachtige slotnummer bouwt op naar een grote climax. D e start met de piano is geweldig daar komt de drumbeat bij. Epische gitaarlijnen gaan met de piano in gesprek. Het voelt als een grootse afsluiting van een lange reis, met een gevoel van zowel verlies als opluchting.
Teksten en melodieën

Hoewel All Is Violent, All Is Bright geen teksten bevat, heeft het album geen woorden nodig om diepere emoties over te brengen. De melodieën en instrumentatie zijn zorgvuldig opgebouwd om de luisteraar mee te nemen in een verhaal dat voor iedereen anders kan zijn. De gitaarlijnen, vaak eenvoudig maar effectief, vormen samen met de synths een uniek klanklandschap dat zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt.

Wat All Is Violent, All Is Bright bijzonder maakt, is de subtiele balans tussen elektronica en traditionele rockinstrumenten. De synths geven de muziek een etherisch, futuristisch gevoel, terwijl de gitaren en drums zorgen voor de nodige kracht en energie. Deze combinatie creëert een geluid dat tegelijk organisch en modern is.

All Is Violent, All Is Bright is een meesterwerk in het postrockgenre. Het album weet zonder woorden een krachtig verhaal te vertellen en raakt de luisteraar diep door de prachtige opbouw van de nummers en het gebruik van contrast tussen rust en intensiteit. Dit album is perfect voor mensen die houden van dromerige, gevoelige muziek, maar ook voor iedereen die een emotionele, meeslepende luisterervaring zoekt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28,340 DEAD" van Godspeed You! Black Emperor verwijst in zijn titel naar het aantal Palestijnse doden door Israëlische aanvallen tussen 7 oktober 2023 en 13 februari 2024, volgens het Gazaanse Ministerie van Gezondheid.

Het album bevat instrumentale post-rock composities die reflecteren op deze tragische gebeurtenissen. Critici prijzen het als een krachtig en urgent werk dat de huidige wereldwijde onzekerheden weerspiegelt.
Het is een album met indrukwekkende instrumentale composities die me terug doen denken aan de beginperiode van de band. Meeslepend en bij vlagen opzwepend.

Opener Sun Is a Hole Sun Is Vapors begint voorzichtig. Het nummer bouwt mooi op en dan ineens voel je je in verre oosterse sferen. Mooi hoe de tonen over elkaar heen rollen en een hypnotiserende werking hebben. (8)

Vervolgens Babys in a Thundercloud. Een bijzondere titel die wel bij het thema past. Ook dit nummer steekt ingetogen van wal. De Thundercloud is nog ver weg. Als een volleerde postrock-compositie worden tempo en volume zeer sfeervol opgevoerd tot aan de eerste thundercloud. Mooi is de lichte gruis in de gitaren. En dan plotseling weer serene rust. De tweede thundercloud is heftiger. De gruis is heftiger en de toon opzwepend. Dit gaat geen baby overleven. Prachtig ondanks de boodschap (8,5)

Raindrops Cast in Led is een cryptische titel met een nare bijsmaak. Het nummer heeft een betoverend eindschot in petto na het zeer ingetogen intro. Zeer opzwepend en aanstekelijk. Stilzitten onmogelijk. (9)
Broken Spires at Dead Kapital is in zijn geheel erg ingetogen. Geen eindschot waardoor het ook niet echt spannend wordt. (6,5) Het gaat geruisloos over in
Pale Spectator Takes Photographs. Een nummer dat mij pas overtuigt nadat de intensiteit is toegenomen tot een onoverzichtelijke maar verassend mooi klankbeeld. (8,5)

Ook afsluiter Grey Rubble - Green Shoots is een intens nummer, bombastisch zelfs misschien. Maar niet zonder prettige melodie. Het eind is wat minder spannend. (8)

Dit album van Godspeed You! Black Emperor is een indrukwekkend en aangrijpend werk dat diepe emoties oproept. De mix van serene opbouw en krachtige uitbarstingen maakt het meeslepend van begin tot eind. Vooral Raindrops Cast in Led en Babys in a Thundercloud springen eruit door hun opzwepende en hypnotiserende klanken. Hoewel sommige nummers minder spannend zijn, blijft het geheel sterk. Voor liefhebbers van post-rock en intense, instrumentale muziek is dit album absoluut een aanrader.

Waardering: 8,1

Gomer Pyle is een Nederlandse stonerrock band die zich onderscheidt door hun unieke mix van rauwe gitaar riffs en meeslepende melodieën. Met een naam die klinkt als een held uit een avonturenroman, is Gomer Pyle erin geslaagd een solide fanbase op te bouwen binnen de rockscene. Hun muziek, vaak vergeleken met de zware, trage grooves van Kyuss en de kosmische invloeden van Pink Floyd, biedt een unieke mix van zwaar gitaarwerk en etherische melodieën. De muziek is een ode aan nostalgie en introspectie, en dat komt duidelijk naar voren in hun album Before I Die, I… uit 2020.

Het album begint met Remember the Days, een traag, rafelig nummer dat je meteen meevoert naar vervlogen tijden. De bijdrage van Veerle Brouwer is fraai en het thema van reflectie en nostalgie wordt met zoveel gevoel gebracht dat je niet anders kunt dan terugdenken aan je eigen herinneringen. Het nummer is als een wandeling door een verlaten straat, waar elk detail je herinneringen terugbrengt (7).

The Buzzer biedt een stevig contrast met een prachtig melodisch refrein. Het thema van verstoring en afleiding komt goed naar voren door de hectische ritmes en de intrigerende tekst. Dit nummer voelt na de opener als een plotselinge storm op een anders rustige dag, waarbij de melodieën als bliksemschichten inslaan (8).

Side Kings begint dromerig, maar bouwt langzaam op naar een climax die je ziel raakt. Het is een muzikale reis van strijd en triomf, waarbij de underdogs uiteindelijk zegevieren. Dit nummer is een ode aan degenen die nooit opgeven, een epos dat je moed geeft in moeilijke tijden (8).

Scum Trade start stevig en heeft een strak ritme dat je niet loslaat. Het thema van duistere zaken die het daglicht niet kunnen verdragen wordt beklemmend en indringend gebracht. Dit nummer voelt als een duik in de schaduwen van de maatschappij, waar geheimen en leugens aan de oppervlakte komen (8).

Nicky Mcgee is een krachtige en aanstekelijke track met een prachtige riff. Het thema blijft onduidelijk, maar de energie en het enthousiasme in het nummer zijn onmiskenbaar. Dit is het soort nummer dat je op repeat zet, simpelweg omdat het zo verslavend is (8).

We Are One is in de eerste helft zeer ingetogen, maar ontploft in het tweede deel in een krachtige climax. Het thema van eensgezindheid en samenwerking wordt magnifiek uitgewerkt, waarbij elke noot je dichter bij je medemens lijkt te brengen. Dit nummer is als een muzikale omhelzing die je eraan herinnert dat je nooit alleen bent (7)

Laeviculus is ook ingetogen, maar met een krachtig refrein dat je ziel beroert. Het Latijnse woord betekent glorieus of beroemd, en dat gevoel van grandeur doordringt het hele nummer. Het is als een oude legende die tot leven komt door muziek (7,5).

Your Demon is stevig, rauw, en agressief. Het thema van innerlijke strijd en het overwinnen van angsten komt sterk naar voren. Dit nummer is als een intense strijd in je geest, waar je uiteindelijk als overwinnaar uitkomt (8)

Het album sluit af met Cyclus, dat begint met een ingetogen start en prachtige zang. Het reflecteert op de verschillende fasen en terugkerende patronen in ons bestaan. De samenwerking met Veerle Brouwer zorgt voor een diepgang die je laat nadenken over je eigen levensloop (7).

Wat Gomer Pyle onderscheidt van andere bands in het genre is hun vermogen om je mee te nemen op een innerlijke reis. Hun muziek is niet alleen iets om naar te luisteren, maar om te ervaren. Het roept beelden op, brengt gevoelens naar boven en laat je nadenken. Before I Die, I... is een perfect voorbeeld van deze kracht, een album dat je keer op keer wilt beluisteren om nieuwe nuances en lagen te ontdekken.

In conclusie, Before I Die, I... is een prachtig album van Gomer Pyle. Het album laat zien wat de band in huis heeft en bevestigt hun plek in de stonerrock scene. Het is een diepe, rijke en meeslepende muzikale ervaring die elke liefhebber van het genre niet mag missen. Dus, zet je koptelefoon op, sluit je ogen en laat je meevoeren door de betoverende klanken van Gomer Pyle.

Waardering: 7,6 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Op mijn site www.jorros.muziekkeuze.nl is de recensie inmiddels opgepimpt naar de volgende tekst:

Het album "Strangers" van de Griekse artiest Grey Gallows, uitgebracht in 2023, is een ware ontdekking in mijn muzikale avonturen van dit jaar. Het album is een naadloze vermenging van duistere, atmosferische tonen met melancholische melodieën die het hart raken. Hieronder deel ik mijn ervaringen met elk nummer op het album.

Strangers - De openingstrack van het album zet meteen een sterke, emotionele toon. "Strangers" grijpt je met zijn krachtige melodieën en diepgaande teksten die gaan over het gevoel van vervreemding. Het nummer bouwt prachtig op en zorgt voor een intense luisterervaring die je meteen in de juiste stemming brengt.

The Cage - Dit nummer heeft een intrigerende mix van synthgeluiden die een bijna tastbare spanning creëren. Het thema van opgesloten zijn in "The Cage" van eigen emoties wordt prachtig uitgebeeld door de muziek en de lyrische diepte. Het is een nummer dat je laat nadenken en tegelijkertijd diep raakt.

Spirits (Feat Kriistal Ann) - De samenwerking met Kriistal Ann voegt een etherische kwaliteit toe aan "Spirits". Haar stem verweeft zich perfect met de donkere tonen van Grey Gallows, wat het nummer een mysterieus en betoverend karakter geeft. Het is een van de hoogtepunten van het album, waarin de harmonie tussen de artiesten voor een magische sfeer zorgt.

Dying Light - "Dying Light" is een emotioneel geladen nummer waarin de thema's van vergankelijkheid en verlies centraal staan. De opbouw van het nummer is indrukwekkend, met een climax die echt de wanhoop en tegelijkertijd de schoonheid van het afnemende licht vangt.

Lies - Dit nummer heeft een wat snellere beat en behandelt het ontmaskeren van leugens. De energie in "Lies" is aanstekelijk en zorgt voor een interessante afwisseling op het album. Het is pakkend en blijft je bij lange nadat het is afgelopen.

Deafland - "Deafland" heeft een diepe, resonerende baslijn en creëert een gevoel van isolatie. Het nummer is krachtig in zijn eenvoud en de sombere sfeer die het oproept is zowel mooi als melancholisch.

Bare Inside (Feat Incirrina) - De tweede samenwerking op het album, "Bare Inside", met Incirrina, voegt een andere laag van emotionele intensiteit toe. De combinatie van stemmen en de diepe, persoonlijke teksten maken dit tot een bijzonder nummer.

The Night in Me - Dit nummer heeft een hypnotiserende kwaliteit. "The Night in Me" exploreert de innerlijke duisternis op een manier die zowel introspectief als bevrijdend is. Het is een prachtig, contemplatief stuk dat goed past in het thema van het album.

Chains - "Chains" is krachtig en direct, met een duidelijke boodschap over het breken met de ketenen die ons binden. De muziek is energiek en de teksten zijn motiverend.

In Eternity - In "In Eternity" komen de thema's van het album samen in een reflectie op tijdloosheid en het eeuwige. Het nummer is zowel sereen als krachtig, met een prachtige melodie die lang in je hoofd blijft hangen.

Silentium - De afsluiter van het album, "Silentium", is een prachtig, meditatief nummer dat rust en vrede uitstraalt. Het is de perfecte afsluiting van een album dat zoveel emoties heeft opgeroepen en biedt een moment van stilte en reflectie.

"Strangers" is een album dat me diep heeft geraakt en blijft verrassen bij elke luisterbeurt. Elk nummer heeft zijn eigen karakter en samen vormen ze een prachtig geheel dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis door licht en duisternis.

Waardering: 8,5

The Grifters, een Amerikaanse indie-rockband uit Memphis, Tennessee, bracht in 1996 hun album Ain’t My Lookout uit. De band, bestaande uit Scott Taylor (zang, gitaar), David Shouse (zang, gitaar), Tripp Lamkins (bas) en Stan Gallimore (drums), stond bekend om hun rauwe, lo-fi sound en een onconventionele benadering van rockmuziek. Ain’t My Lookout markeert een hoogtepunt in hun carrière, waarbij ze hun ongepolijste charme combineren met een meer geraffineerde productie, zonder hun eigenzinnige karakter te verliezen.

In Ain’t My Lookout vermengen The Grifters verschillende stijlen, waaronder alternatieve rock, lo-fi, blues en zelfs een vleugje psychedelica. Het album is doordrenkt van rauwe energie en een gevoel van spontane creativiteit. Er is een constante spanning tussen de melodieën en de rafelige texturen die het album uniek maken. De nummers zijn vaak onvoorspelbaar, met wendingen die je aandacht vasthouden en een onderliggende melancholie die het geheel een emotionele diepte geeft.

De productie van Ain’t My Lookout is een interessante mix van lo-fi esthetiek en meer gepolijste elementen. Terwijl sommige nummers bewust rauw en onafgewerkt klinken, is er een duidelijke aandacht voor detail in de manier waarop de instrumenten en stemmen zijn gemixt. De productie versterkt de emoties in de muziek, van de rauwe intensiteit van de vocalen tot de dynamiek van de ritmesectie. Dit zorgt voor een album dat zowel direct als gelaagd klinkt, waardoor je bij elke luisterbeurt nieuwe details ontdekt.

Track-voor-Track Analyse

Covered with Flies - Het album opent met een nummer vol rauwe emotie. De zang klinkt bijna wanhopig, terwijl de muziek een gevoel van urgentie en rauwheid overbrengt. Het is een krachtige opener die meteen de toon zet voor de rest van het album.

Parting Shot - Dit is een intens en opzwepend nummer, aangedreven door een strakke ritmesectie en energieke gitaarpartijen. De zang is dynamisch en draagt bij aan de spanning die door het hele nummer voelbaar is.

Mysterious Friends - Dit nummer is avontuurlijk en bijzonder, met een bijna surrealistische sfeer. De melodieën zijn onvoorspelbaar en voegen een unieke textuur toe aan het album. Het voelt alsof het nummer je meeneemt op een mysterieuze reis.

Boho / Alt - Met een meeslepende melodie en een melancholische ondertoon is dit een van de meer toegankelijke nummers op het album. Het blijft hangen dankzij de prachtige samensmelting van gitaarlijnen en zang.

Pretty Notes - Dit ingetogen en melancholische nummer biedt een moment van reflectie. De zachte melodieën en de introspectieve teksten creëren een sfeer van weemoed die echt binnenkomt.

Day Shift - Met zijn exotische en schurende geluid valt Day Shift op. Het nummer is ritmisch interessant en roept een sfeer van vervreemding op, wat het tot een intrigerende luisterervaring maakt.

Last Man Alive - In tegenstelling tot de melancholie van eerdere nummers, heeft Last Man Alive een vrolijke, speelse vibe. Het nummer is kort maar krachtig, met een aanstekelijke energie.

My Apology - Ritmisch bijzonder en met een sterke groove is My Apology een van de opvallende nummers. De complexe ritmische structuren en het dynamische spel maken het nummer boeiend en origineel.

The Straight Time - Dit nummer is rafelig en dynamisch, met een energie die bijna uit de speakers spat. De combinatie van rauwe gitaarpartijen en intense vocalen maakt dit nummer een hoogtepunt van het album.

Return to Cinder - Return to Cinder begint sober, maar bouwt langzaam op naar een mooie apotheose. Het nummer heeft een introspectief karakter en eindigt met een krachtig muzikaal statement.

Give Yourself to Me - Dit nummer heeft een bluesy karakter en is meeslepend van begin tot eind. De rauwe emotie in de zang en de bluesinvloeden in de gitaarpartijen maken dit tot een van de meer soulvolle nummers op het album.

Fixed in the Sky - Fixed in the Sky is fragiel en intiem, met een bijna etherische kwaliteit. Het nummer biedt een rustpunt in het album en laat de kwetsbaarheid van de band zien.

Radio City Suicide - Hoewel de start van dit nummer misschien niet direct aanspreekt, ontwikkelt het zich tot een pakkend slotnummer. Het biedt een krachtig einde aan het album, met een mix van intense energie en meeslepende melodieën.

Conclusie

In Ain’t My Lookout is een indrukwekkend album dat de rauwe energie van The Grifters perfect vastlegt. De combinatie van lo-fi esthetiek met meer gepolijste momenten maakt het een dynamisch en boeiend werk. Dit album is vooral geschikt voor liefhebbers van alternatieve rock die een voorliefde hebben voor muziek die niet bang is om de grenzen van het conventionele te verkennen. Het is een album dat zowel emotioneel als muzikaal veel te bieden heeft, en zeker een plek verdient in de collectie van elke serieuze rockliefhebber.

Eén ding bevalt me in elk geval ook niet echt, namelijk de hoes.

Grouper is het muziekproject van Liz Harris, een multi-instrumentaliste en zangeres uit Californië. Ze verweeft in haar werk elementen van ambient, psychedelica, droompop en folk. De naam Grouper vindt zijn oorsprong in de commune genaamd 'The Group', waarin Harris haar jeugd doorbracht in Noord-Californië. Deze achtergrond vormt een intrigerende basis voor haar sonische verkenningen en weelderige geluidslandschappen. Haar album "A I A: Alien Observer" uit 2012 is een fascinerende reis door etherische klanken en introspectieve melodieën, waarbij elk nummer een unieke dimensie van haar muzikale visie onthult.

Het openingsnummer "Moon is Sharp" verwelkomt de luisteraar met een hypnotiserende gitaarklank en zweverige zang. Dit nummer brengt de luisteraar onmiddellijk in een staat van diepe ontspanning. De hemelse klanken zijn etherisch en lijken de tijd te vertragen Harris creëert een sfeer van melancholische betovering, alsof je door een mistige nacht dwaalt onder het spookachtige schijnsel van de maan. Haar stem, vaak als een echo van zichzelf, vermengt zich met de delicate instrumentatie, waardoor een etherisch tapijt ontstaat dat zowel troostend als mysterieus aanvoelt. Het creëert een sfeer van rust die perfect overvloeit in het tweede nummer.

"Alien Observer", het titelnummer, omhult de luisteraar met dromerige klanken en een gevoel van buitenaardse eenzaamheid. Dit nummer lijkt radiofrequenties van ver uit het heelal te hebben opgevangen, gemanipuleerd door Grouper om een sfeer van mysterie en vervreemding te creëren. De spaarzame gitaarnoten en de fluisterende zang creëren een sfeer van introspectie, alsof je afdrijft naar een verre, onverkende wereld. De geluiden zijn intrigerend en laten je als luisteraar nadenken over de oneindigheid van het universum. Harris' vermogen om een gevoel van ruimte en afstand te vangen in haar muziek is hier duidelijk voelbaar, en het nummer resoneert als een sonische meditatie.

Het derde nummer, "Vapor Trails", voert de luisteraar mee op een zwevende reis door sonische landschappen. Dit nummer heeft een onheilspellende ondertoon, met trage en zware soundscapes die een gevoel van naderend onheil oproepen, De subtiele harmonieën en de delicate texturen van de instrumentatie creëren een gevoel van gewichtloosheid, alsof je zweeft door een luchtige droomwereld. Harris’ stem fungeert als een leidende gids door dit fragiele universum, waarbij elke noot een nieuwe laag van emotionele diepgang onthult.

“She Loves Me That Way” biedt een welkome verademing. Dit nummer klinkt luchtiger en lichter, bijna als een serene wandeling op een zonnige dag. De dromerige melodieën en zachte zang zorgen voor een kalmerend effect, dat contrasteert met de zwaardere tonen van de vorige nummers.Het is een intieme compositie die de luisteraar dicht bij Harris’ innerlijke wereld brengt. De minimalistische benadering van de instrumentatie, gecombineerd met de kwetsbare vocalen, zorgt voor een intense luisterervaring. Het nummer lijkt te spreken over verloren liefde en de zoektocht naar verbinding, waarbij de emotionele lading bijna tastbaar is.

"Mary, on the Wall (For Betre Jackson)" roept beelden op van de iconische serie Twin Peaks. Het is alsof je wacht op de verschijning van Julee Cruise, met haar mysterieuze en melancholische klanken die de sfeer van het nummer perfect aanvullen. Er is een nostalgisch gevoel dat door het hele nummer heen sijpelt. De spaarzame, bijna spookachtige instrumentatie en Harris’ etherische stem roepen beelden op van verlaten landschappen en stille, eenzame nachten. Het nummer lijkt een intiem gesprek te zijn tussen Harris en haar eigen gedachten, een passende afsluiting van een album dat zo doordrenkt is van persoonlijke reflectie en emotionele diepgang.

Het album sluit af met "Come Softly (For Daniel Dalzell)". In dit nummer lijkt Julee Cruise te zijn verschenen, maar met de onmiskenbare signatuur van Liz Harris. De zachte, bijna fluisterende vocalen en de delicate instrumentatie zorgen voor een prachtig melancholisch einde aan een diepgaand album. Dit nummer fungeert als een kalm baken aan het slot van de soms stormachtige emoties van het album

Conclusie: "A I A: Alien Observer" is een onderhoudend en fascinerend album dat even tijd kost om volledig te begrijpen. De muziek is gelaagd en complex, en elke luisterbeurt onthult nieuwe details. Het is een album dat je uitnodigt om je volledig onder te dompelen in de wereld die Grouper heeft gecreëerd, een wereld vol mysterie, schoonheid en introspectie. Het vraagt geduld en aandacht, maar biedt een rijkdom aan muzikale beloningen voor degenen die de tijd nemen om echt te luisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In een uitgebreide verkenning van 10 Mistakes, het veelgeprezen album uit 1977 van de band stuiten we op een schatkamer van muzikale vernuftigheid die zich manifesteert in de vroege New Wave beweging. Dit ensemble, beroemd om zijn vermogen om muzikaliteit met een speelse knipoog te vermengen, biedt een ervaring die tegelijkertijd intrigerend en amusant is. De inleidende track, Beep Beep Love, zet onmiddellijk de toon met zijn levendige ritme en geestige titel, die een voorsmaakje geeft van de eigenzinnige essentie van het album.

Voortbouwend op deze ludieke entree, behoudt Superman hetzelfde energieke tempo, verrijkt met een jolige melodie die de luisteraar meeneemt op een opgewekte reis. De climax van dit nummer is een apotheose van vreugde en levendigheid, een kenmerkend element dat doorheen het gehele oeuvre van de band resoneren. Lasting Forever introduceert vervolgens een meer bedachtzame toon, die een welkome diepgang aan het album toevoegt.

In een opmerkelijke wending keert Girls Never Know terug naar de lichtvoetigere thematiek, wat bewijst dat Gruppo Sportivo meesterlijk het evenwicht bewaart tussen humoristische en serieuze ondertonen. De track I Shot My Manager, met zijn titel die een muzikale knipoog geeft naar "I Shot the Sheriff", getuigt van de band's talent om muzikale invloeden speels te herinterpreteren.

Misison a Paris staat als een persoonlijke favoriet te boek, met zijn onweerstaanbare charme en verfijnde flair. Dreamin’ biedt een variatie met een ernstiger ondertoon, terwijl Henri en Rubber Gun het album verrijken met hun unieke sferen en melodieuze diversiteit. Armee Monika daarentegen, ontpopt zich als een minder begeesterde noot binnen het verzameld werk.

Het album sluit af met Rock ’n Roll, een nummer dat de kenmerkende knipoog van Gruppo Sportivo herintroduceert, en het publiek herinnert aan de ongeëvenaarde bekwaamheid van de band om rockmuziek met een dosis humor te injecteren. 10 Mistakes blijft een fascinerende auditieve ervaring, rijk aan zowel muzikale kwaliteit als cultureel commentaar, die bij vlagen nostalgie oproept naar de tijden doorgebracht in mijn studentenverblijf, waar het album ongetwijfeld vele harten heeft veroverd.

Eerder gepubliceerd op www.jorrros-muziekkeuze.nl

Het album "Nowhere to Go but Up" van Guided by Voices wordt gekenmerkt door een sterke samenhang en consistente songwriting, waarbij het album zijn eigen duidelijke identiteit heeft, maar toch ook nog onmiskenbaar het GBV-DNA behoudt.

Het album bezit echter niet de energie en nieuwigheid van de klassieke albums van de band uit de jaren 90, met de bekende thema's en krachtige akkoordriffs.

In de tweede helft van het album is er een verschuiving naar een meer donkere, meer hardrock/progrock stijl van de jaren 70, wat afwijkt van de typische garage/pop sound van de jaren 60 die GBV zo kenmerkten. Of dat positief is, is nog maar de vraag

Ook opvallend is dat de band afwijkt van de gebruikelijke lo-fi stijl van de band. Nummers als "For the Home" en "Cruel for Rats" vallen op vanwege hun energieke tempo en aanstekelijke rockelementen, waarbij de band het vermogen toont om verschillende genres binnen hun muziek te mengen. Maar ook dit vind ik niet persé geslaagd.

"Nowhere to Go but Up" kan worden beschouwd als een redelijk album in de lange carrière van Guided by Voices. Een album dat een mix biedt van vertrouwde thema's en nieuwe verkenningen, waarmee de band hun nalatenschap in de alternative rock verder probert te verstevigen. Ik heb wel mijn twijfels of die missie echt geslaagd is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Guided by Voices, een band die zich onderscheidt door een ongekende veelzijdigheid en een eigen benadering van alternatieve rock, werd opgericht in 1983 in Dayton, Ohio. Onder leiding van de charismatische Robert Pollard, hebben zij een immense catalogus opgebouwd. Hun muziek, vaak omschreven als lo-fi, combineert een rauwe esthetiek met melodieuze en complexe structuren, wat hen een unieke plaats binnen de muziekindustrie heeft opgeleverd.

Als ik denk aan Strut of Kings, het nieuwste album van Guided by Voices, voel ik een golf van nostalgie gemengd met opwinding. Het album opent met Show Me the Castle, een track die bij mij onmiddellijk herinneringen oproept aan de tijdloze geluiden van The Who. De gitaarriffs zijn krachtig en het geheel ademt een sfeer van onverschrokken avontuur. Het nummer zet de dynamische muzikale lijnen uit,

Dear Onion volgt met een ongekende intensiteit. Het is een kort, maar stevig nummer dat je bij de kraag grijpt en niet loslaat. De bite van dit nummer is indrukwekkend, en het is een perfecte opwarmer. Hierna verandert de sfeer met This Will Go On, een ingetogen en introspectieve track. De zachte melodieën en de diepere teksten brengen een gevoel van rust en reflectie.

Fictional Environment Dream breekt deze rust met een vrolijke toon die doet denken aan een sprankelende droom. Het nummer is licht en luchtig, en biedt een aangename afwisseling binnen het album. Vervolgens komt Olympus Cock in Radiana, een wat chaotische track. Hoewel het nummer een gevoel van los zand geeft, draagt het bij aan de diversiteit van het album, en laat het de experimentele kant van Guided by Voices zien.

Met Leaving Umbrella wordt de luisteraar weer in een stevige greep genomen. Het nummer heeft een gemeen geluid en een krachtige bite, wat het een van de hoogtepunten van het album maakt. Cavemen Running Naked blijft in dezelfde stevige lijn, met rauwe energie en een ongetemde kracht die moeilijk te negeren is.

Timing Voice is een ferme, melodieuze song die overtuigend wordt gebracht. De melodieën zijn krachtig en blijven lang na het luisteren hangen. Bit of a Crunch volgt met een meeslepende melodie die de luisteraar in een bijna hypnotische staat brengt. Het nummer weet een delicate balans te vinden tussen kracht en subtiliteit.

Het album sluit af met Serene King en Bicycle Garden. Serene King is een opgewekt nummer dat een gevoel van optimisme en vreugde oproept, terwijl Bicycle Garden helaas als het zwakste nummer van het album aanvoelt. Ondanks dit mindere einde, blijft Strut of Kings een aangenaam werk dat de veelzijdigheid en creativiteit van Guided by Voices benadrukt.

Het album Strut of Kings toont aan dat Guided by Voices nog steeds in staat is om te verrassen en te inspireren. Hun vermogen om verschillende stijlen en sferen te combineren in een samenhangend geheel is bewonderenswaardig, en dit album is daar een perfect voorbeeld van.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl