(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Een album dat bij Discogs het stempel Shoegaze/Coldwave/Gothrock/Postpunk mee krijgt. Ik heb ook wat moeite met het labelen van dit album. Shoegaze hoor ik er beslist niet in. Jackson VanHorn is ‘voor zichzelf begonnen’ nadat zijn bands TV Ghost en Phases uiteen vielen.

Het album houdt de samenleving een spiegel voor lees ik ergens in een commentaar. Deze plaat bekijkt de wereld door een kritische lens.
"A Silent Understanding" onderzoekt de ineenstorting van het individu binnen de context van een hedendaagse kapitalistische samenleving, waarbij de moedeloosheid en duisternis wordt vastgelegd die worden gevoeld door de wijdverbreide effecten ervan.

Als je naar opener Common Era luistert hoor je ook dat de band een somber aanvoelende sluier legt over de muziek. Alsof bij een optreden van de band de gordijnen van het podium dicht blijven. Het geeft een mystiek, donker karakter. Two Evils krijgt de kans niet om een echt nummer te worden, Jammer want als het op stoom is klinkt het wel lekker. De titel past wel goed bij de muziek trouwens.

Invisible Hand. Het is weer eens jammer dat de tekst niet beschikbaar is op spotify. De titel maakt me wel nieuwsgierig namelijk. Een van de betere nummers op het album. Melancholia klinkt zoals het heet. Het is ondertussen wel duidelijk dat de sfeer somber is. Zelfs een nummer met de naam Lady of Light maakt de luisteraar niet veel vrolijker.

The Flame vind ik niet heel sterk, behalve het instrumentale slot. Vervolgens part 1 van het titelnummer. Een instrumentaal nummer waar een grote dreiging van uit gaat. Dissent klinkt dan erg luchtig. Het minst zwaarmoedige nummer van het album.

Requiem trekt de luisteraar weer naar de somberheid. Anthropocene, hetgeen de voorgestelde naam is van het tijdperk waarin het Aardse klimaat en de atmosfeer de gevolgen ondervinden van menselijke activiteit. Niet echt een vrolijk onderwerp.

Exile, ik weet niet waar ik naar toe verbannen word. Het lot van de mensheid?. Het slot is part 2 van het titelnummer. Het einde is gekomen.

Ter aanvulling op bovenstaande bericht:

Wie van The Breeders houdt zou dit album ook eens moeten beluisteren. Hoewel de kwaliteit van de muziek misschien net een treetje lager staat is het best een aangename plaat. Het album komt uit de periode waarin The Breeders net over hun hoogtepunt heen waren (1993 – Last Splash)
Jale uit Canada heeft maar 5 jaar bestaan. Van 1992 tot 1997 en bracht twee albums en een EP uit. Dit is het eerste album.

De stemmen van Alyson MacLeod en Jennifer Pierce hebben sterke overeenkomsten met die van Kim Deal van de Breeders, mede door de galm waarin deze gedrenkt is. Alyson Mac Leaod neemt ook het drumwerk voor haar rekening. Jennifer Pierce is tevens gitariste. Andere leden: Eve Hartling (gitaar), en Laura Stein (basgitaar). Het viertal zat destijds nog gewoon op school.

Het is best aangename indierock. Heerlijk gruizig en vrij melodieus. Not Happy geeft meteen een goed visitekaartje af. De connectie met de Breeders wordt direct gelegd. Ook de manier waarop de tweede stem een rol speelt legt direct deze link. De liedjes klinken echter een stukje onvolwassener. Het jeugdige spat er van af.

De meeste liedjes klinken behoorlijk aanstekelijk want het enthousiasme en de gedrevenheid zijn goed hoorbaar en geven de muziek een boost. Het is jammer dat Alyson MacLeod de band na het album verliet. Dat is ook goed te horen op het tweede album So Wound. Een meer eigen sound was het gevolg, maar ook een sound die niet meer echt opviel.

In 1997 viel dus het doek. Eve Hartling is inmiddels een gerespecteerde beeldend kunstenares.

Het album Adolescent Sex van de formatie Japan uit 1978 is een intrigerende reis door diverse muzikale landschappen. Dit album, dat het begin van hun carrière markeert, toont een band die volop experimenteert met klanken en stijlen, en toch een duidelijke boodschap en identiteit probeert over te brengen. De mix van rock, funk en elektronische muziek zorgt voor een dynamische en soms provocerende luisterervaring. Bijzonder is dat David Sylvian later afstand nam van het album. Hieronder een uitgebreide recensie van elk nummer op dit album.

Transmission opent het album met een rafelige mix van glamrock, funk en new wave. Het nummer behandelt thema's als communicatie en de zoektocht naar betekenis en verbinding in een snel veranderende wereld. De sfeer is intens en enigszins vervreemdend, wat goed past bij de avant-gardistische stijl van Japan. De dynamische baslijnen, opvallende gitaarpartijen en synthesizerklanken creëren een boeiend muzikaal landschap, terwijl de expressieve en soms melancholische vocalen van David Sylvian de toon versterken.

The Unconventional straalt een intrigerende en dynamische energie uit, karakteristiek voor de late jaren zeventig. Het nummer doorbreekt maatschappelijke normen en omarmt een unieke, soms rebelse levensstijl. De sfeer is geladen met energie, gekenmerkt door een mengeling van rauwe rockinvloeden en een vleugje glam. De stevige gitaarlijnen, ritmische baspartijen en dynamische drumpatronen, ondersteund door de charismatische zang van Sylvian, roepen een gevoel van opwinding en opstandigheid op.

Wish You Were Black duikt diep in gevoelens van verlangen en introspectie. De titel suggereert een complexe dialoog over ras, cultuur en maatschappelijke grenzen. De donkere en meeslepende sfeer is doordrenkt met melancholie en een bijna tastbare spanning. Wish You Were Black combineert elementen van glamrock, new wave en vroege synthpop, wat resulteert in een uniek en meeslepend geluid.

Performance biedt een mix van energie en emotie, met dynamische arrangementen en gedurfde instrumentatie. Het thema richt zich op de oppervlakkigheden van het leven. De energieke en melancholische sfeer is opvallend, en hoewel het niet echt in mijn comfortzone valt, is de muzikale uitvoering indrukwekkend.

Met Lovers on Main Street brengt Japan rauwe energie en experimentele flair, typerend voor de late jaren '70. Het nummer gaat over de levendige en soms tumultueuze romantiek in een stedelijke omgeving. De sfeer is rauw en spontaan, en muzikaal is het doordrenkt van energie met een ritmische drive. De scherpe en expressieve gitaarpartijen maken het tot een fascinerende luisterervaring, hoewel het niet helemaal mijn kopje thee is.

Don't Rain on My Parade verkent zelfexpressie en het behouden van individualiteit ondanks externe druk en tegenwerking. De boodschap is duidelijk: laat niemand je vreugde of identiteit afnemen. De energieke en opstandige sfeer wordt versterkt door de krachtige ritmesectie en uitgesproken gitaren. David Sylvian's gepassioneerde en enigszins uitdagende zang benadrukt de rebelse ondertoon van het nummer.

Suburban Love behandelt de ontluikende, vaak turbulente emoties van de adolescentie, vervlochten met de monotone realiteit van het voorstedelijke leven. De sfeer is zowel opwindend als introspectief, met een ondertoon van nostalgie en onbehagen. Muzikaal biedt het pakkende gitaarlijnen, pulserende basritmes en synthesizerklanken, wat resulteert in een dynamisch en meeslepend geluid.

Het titelnummer Adolescent Sex belichaamt een intrigerende mix van energie en introspectie. Met een enigszins sensuele en rebelse toon verkent het lied de ontdekkingen en verwarring die jongvolwassenen ervaren. De dynamische en energieke sfeer, met een onderstroom van spanning en opwinding, wordt muzikaal ondersteund door opzwepende gitaren, prominente baslijnen en ritmische drums.

Communist China is een dynamisch en energiek nummer dat perfect de vroege stijl van Japan belichaamt. De muziek is rauw en ongeraffineerd, en het thema biedt een kritische blik op het politieke landschap van die tijd. Het nummer onderzoekt de complexiteit en contradicties van het communistische regime in China, met zowel bewondering als veroordeling. De intens en meeslepende sfeer roept een gevoel van urgentie en onrust op.

Het laatste nummer, Television, biedt een dynamisch en energiek muzikaal landschap, met krachtige gitaarpartijen en een strakke ritmesectie. Het behandelt de thema's mediaconsumptie en de invloed van televisie op de maatschappij. De energieke en enigszins cynische sfeer zorgt voor een sterke afsluiting van het album.

Adolescent Sex is een avontuurlijk album dat de luisteraar meeneemt op een vaak boeiende reis door diverse muzikale en thematische landschappen. Dat lukt de band in mijn geval niet met alle nummers. Japan's gedurfde en experimentele aanpak zorgt echter wel voor een unieke luisterervaring die tot op de dag van vandaag redelijk indruk maakt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

De in 1974 opgerichte band Japan (toen nog naamloos) begon met het spelen van Funk. De band won een talentenjacht in 1976 en kon tekenen bij het Duitse Hansa-Ariola en werd omgetoverd tot een glamrock band in de traditie van oa. David Bowie en Roxy Music.

In het eigen Groot Brittannië werd Japan niet echt geaccepteerd. Het eerste succes had Japan in Japan. Het debuutalbum Adolescent Sex had in Engeland dan ook weinig succes. Ook de opvolger Obscure Alternatives scoorde geen hoge ogen. In hun thuisland was de punk en new-wave rage big business en was glamrock achterhaald.

Uiteindelijk schakelde Japan over naar de New-wave en dat was duidelijk te horen op het derde album Quiet Life. Desondanks scoorde het album matig en werd het contract met Ariola beëindigd.

In 1981 werd de band ten onrechte gerekend te behoren tot de New Romantic scene vanwege hun uiterlijk vertoon. Voor de New Wave bands was het echter een verkleedtruc die bij hun act hoorde terwijl het voor de leden van Japan een levensstijl was.

Het is bijzonder dat er toch nog critici waren die het album afkraakten als zijnde een stel imitators van Roxy Music. Persoonlijk denk ik dan ‘en wat dan nog’. Beter goed gejat dan slecht zelf bedacht. Het album staat als een huis. Prachtige baslijnen, fijne zang, fijne composities wat wil een mens nog meer? Het album is nog een paar maal opnieuw uitgebracht en met redelijk succes.

Het album opent sterk met het titelnummer. In Swing zijn het de drum en de prachtige baslijntjes die het doen. Burning Bridges is als vervanger van het nummer Some Kind Of Fool op het album terecht gekomen. Net voordat de persen begonnen te draaien. Ik denk niet dat ze daar spijt van hebben. Een bijzonder buitenbeentje.

Terug naar de baslijnen en prominent slagwerk met My New Career. En dan Methods Of Dance en Ain’t That Peculiar. Twee songs waar toch een beetje de sleet van de tijd op komt. Dat geldt absoluut niet voor Nightporter.

Het instrumentale The Experience Of Swimming is ook niet meer wat het vroeger was. Dan is het daarop volgende The Width Of A Room, ook instrumentaal, wat beter gebalsemd. Afsluiter Taking Islands In Africa is nog steeds een prettig einde.

Ik merk dat ik het album wat minder kan waarderen dan destijds. Misschien toch de tand des tijds. Mijn 5 sterren worden er 4,5.

Over het album Fate & Alcohol

Tot een paar weken geleden had ik nog nooit van deze band gehoord. Maar bij het doorlopen van de releaselijst van oktober streamde ik een paar stukjes uit dit album en dat beviel me direct enorm goed. Na wat zoeken op internet begrijp ik twee dingen:
1. Dit album grijpt terug naar de eveneens intense muziek van de eerste twee albums. Althans een korte luisterbeurt van die twee albums lijkt dat te bevestigen. Die ga ik op mijn to-do lijst plaatsen.
2. Dit is het laatste album van de heren King & Prowse. En dat vind ik bijzonder jammer. Het is muziek die me direct enorm aanspreekt. Energiek en melodisch.

Over de nummers op het album

Eye Contact High vertelt over een kortstondige ontmoeting die een blijvende indruk achterlaat. De tekst beschrijft een toevallige blik op straat die de verteller diep raakt, gevolgd door een vergeefse zoektocht naar die persoon in de stad. Een nummer met rauwe rock en een heerlijk tempo dat je bij de strot grijpt (8,5)
D&T reflecteert op de gevolgen van overmatig drinken en de persoonlijke inzichten die daaruit voortkomen. Energiek en krachtige riffs maken stilzitten onmogelijk (8)

Alice vertelt over een ontmoeting met een mysterieuze vrouw genaamd Alice, die de verteller meeneemt op een surrealistisch avontuur, vergelijkbaar met het verhaal van "Alice in Wonderland". De riff is fantastisch opzwepend en de melodie is aanstekelijk. Een topper (9)
Chicago begint met een lekker gruizige riff. De tekst vertelt over een gesprek in een diner, waar de serveerster de vermoeidheid en emoties van de klanten opmerkt. Ze benadrukt dat in Chicago de waarheid direct wordt uitgesproken. Intens en krachtig. (8)

Upon Sober Reflection gaat over zelfreflectie en de pijn van verloren liefde. De tekst onderzoekt hoe iemand voorzichtig kan zijn in aanraking, maar onzorgvuldig in liefde. Een rauwe combinatie van punk en rock maar het tempo ligt in het refrein wat lager. (8)
Daarna Fugitive Summer. De tekst reflecteert op het balanceren van volwassen verplichtingen en het verlangen naar onmiddellijke genoegens. De muziek blijft rauw en intens de zang is iets meer terughoudend. (8)

A Gaslight Anthem gaat over een persoon die twijfelt aan de oprechtheid van een oude bekende die weer contact zoekt. De zang is in dit korte energieke nummer van Prowse. Dat schept wat variatie (7,5)
Positively 34th Street vertelt het verhaal van een man die een bijzondere ontmoeting heeft met een vrouw in New Orleans. Ze delen dromen en avonturen, maar verliezen elkaar uit het oog. Jaren later besluit hij haar op te zoeken, ondanks twijfels en obstakels. Een nummer met wat meer (mooie) melodie en iets minder energie. (7,5)

One Without the Other gaat over het verlangen naar een geliefde tijdens het reizen. De tekst beschrijft de pijn van afscheid en het zoeken naar troost in alcohol. De muziek blijft zinderend en intens. (8)
Afsluiiter All Bets Are Off blijft muzikaal trouw aan het beproefde recept. De zang heeft nog iets meer power. Het nummer beschrijft een toevallige ontmoeting met een oude geliefde in een bar, wat leidt tot een heropleving van oude emoties en verlangens. (8,5)

Fate & Alcohol is een krachtig en energiek afscheid van Japandroids. Het album grijpt terug naar de intense rauwheid van hun vroegere werk, met nummers als Alice en Eye Contact High die echt opvallen. De combinatie van dynamische rock en persoonlijke teksten maakt dit een must-listen voor fans van melodieuze en energieke muziek. Jammer dat dit hun laatste album is, maar het is een waardige afsluiting van hun indrukwekkende carrière. Een absolute aanrader!

Waardering: 8,1

In deze review mijn persoonlijke ervaringen met het album "Piano Reverb" van de Ierse artieste Jasmine Wood, uitgebracht in het jaar 2024. Een werk dat zich onderscheidt als een uitzonderlijke creatie binnen het ambient genre. Wat dit oeuvre uniek maakt, is de exclusieve registratie van de nagalm van pianotonen, met een opzettelijke weglating van de initiële aanslagen. Deze innovatieve benadering vond haar oorsprong binnen de gewijde muren van een Dublinse kerk, waar een ruim honderd jaar oude vleugel het instrument van keuze was.

De auditieve reis door "Piano Reverb" voert langs acht tracks, genaamd I tot en met VIII, elk een aparte entiteit vormend binnen het overkoepelende thema. Elke compositie weeft een etherische ambient atmosfeer, die de luisteraar uitnodigt tot een staat van dromerige beleving. Track I onderscheidt zich door een enigszins lichtere toon, terwijl Track II een diepere, meer beladen klankkleur etaleert. Echter, iedere track behoudt zijn unieke sonische identiteit, een testament aan de artistieke vaardigheden van Jasmine Wood en de technische precisie van de opnameleiders.

Een opmerkelijk aspect dat naar voren komt, vooral in Track VII, lijkt de subtiele presentie van het pianogeluid zelf, wat bijdraagt aan een verhoogde zintuiglijke ervaring. Het is onmiskenbaar dat "Piano Reverb" staat als een monolith van hoge artistieke ambities, gerealiseerd door de synergie van historische klankinstrumenten en hedendaagse opnametechnieken.

De unieke benadering in de creatie van dit album illustreert niet alleen de technische innovatie in muzikale expressie maar dient ook als een herinnering aan de ongrijpbare, transcendentale kwaliteit van muziek. Jasmine Woods "Piano Reverb" is niet alleen een verzameling van tracks, maar een uitnodiging aan de luisteraar om te verdwalen in een zee van resonantie en reflectie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie van Jaws the Shark

Jaws the Shark is een Brits soloproject van Olly Bailey. Deze staat bekend om zijn energieke muziek met invloeden van punk en alternatieve rock. De combinatie van krachtige gitaren met pakkende melodieën en hebben een rauwe, directe stijl. De muziek wordt gekenmerkt door een mix van traditionele punkenergie en moderne rockelementen, wat zorgt voor een unieke en herkenbare sound.

Introductie van het album Wasteland (2024)

Wasteland is het debuutalbum van Jaws the Shark. Het album bevat tien nummers die variëren van energieke rock tot meer melodieuze stukken. Het titelnummer "Wasteland" opent het album met een krachtige toon, gevolgd door nummers als "California" en "Got It Made", die de veelzijdigheid van de artiest laten zien. Het album is geproduceerd door George Perks en opgenomen in VADA Recording Studios. Met Wasteland heeft Jaws the Shark een solide basis gelegd in de rockscene.

Opener Wasteland is een nummer met een rauwe intense sfeer. Een track met krachtige gitaren en een donkere ondertoon die een sfeer van onzekerheid en uitdaging in zich dragen. Een nummer met een punky karakter. (7)
California lijkt te gaan over dromen van vrijheid en een nieuw begin, geïnspireerd door het zonnige leven in Californië. De sfeer is energiek en optimistisch, met een frisse rockklank die het gevoel van ontsnapping en mogelijkheden perfect weergeeft. (7)

De tekst van Got It Made reflecteert op innerlijke strijd en onzekerheid, ondanks een façade van succes. Het beschrijft het gevoel vast te zitten in een tussenfase ("liminal space") en de last van verwachtingen. Tegelijkertijd benadrukt het een verlangen naar erkenning en zelfacceptatie, waarbij de hoop op succes ("we got it made") dient als motivatie om door te gaan. De muziek is positief en krachtig, met een stevige rockstijl die optimisme en vastberadenheid uitstraalt. (met Deaf Havana) (7)
Vervolgens lijkt Lately te gaan over veranderingen in het leven en het omgaan met gevoelens van twijfel en onzekerheid. De sfeer is introspectief en emotioneel, met een mix van kalmerende melodieën en intense rockmomenten die de innerlijke strijd benadrukken. (6,5)

Last Train to Santa Fe lijkt een dramatisch verhaal te vertellen over innerlijke conflicten, schuld en vergiffenis in een rauwe, bijna westernachtige setting. Het thema van verlies en verlossing loopt door het hele lied, met de "laatste trein naar Santa Fe" als metafoor voor een ontsnapping of eindbestemming. Het illustreert een strijd tussen moraliteit, spijt en de onafwendbare gevolgen van keuzes. De muziek is intens en bevat veel emotie. (8)
De tekst van Rejoice or Pray beschrijft een persoonlijke reis van worsteling, reflectie en zelfverbetering. Het vertelt over verkeerde keuzes, toxische relaties en de terugkeer naar een pijnlijke situatie. Ondanks alles is er groei en inzicht, waarbij het idee van geloof en verlossing ("Jesus Christ") een symbool is voor hoop en transformatie. Het benadrukt de zoektocht naar zelfredzaamheid en loslaten van destructieve patronen. De sfeer is integer en reflectief, met zowel krachtige als meer ingetogen passages hetgeen het innerlijke conflict en de zoektocht naar antwoorden benadrukt. (7,5)

Nothing Lasts vertelt over het verwerken van verlies en verandering, mogelijk door een verbroken relatie. Het benadrukt hoe onverwachte gebeurtenissen je leven kunnen beïnvloeden, terwijl je beseft dat je het verleden niet kunt veranderen. De boodschap is er een van acceptatie: niets is blijvend, en hoewel je misschien de wereld of het verleden wilt veranderen, is het belangrijk om vooruit te kijken. De sfeer is melancholisch maar hoopvol, met een mix van zachte melodieën en krachtige rockelementen die de emotionele boodschap ondersteunen. (7)
Summer Puddle lijkt te gaan over het koesteren van kleine, eenvoudige dingen in het leven, zoals het genieten van de zomer. De muziek is meest licht en vrolijk, met een speelse melodie die warmte en ontspanning uitstraalt. (7,5)

Het nummer End of an Era lijkt te gaan over het afsluiten van een belangrijke periode in het leven en het accepteren van verandering. De sfeer is emotioneel en krachtig, met een mix van melancholische tonen en stevige rockmuziek die het einde symbolisch maakt. (8)
Het slotnummer Just Popping Out for Forever lijkt te gaan over iemand die weggaat zonder te weten of hij of zij ooit terugkomt. De tekst heeft een mix van humor en melancholie, met een gevoel van vrijheid. De sfeer is dromerig en licht rebels, met een speelse rockklank die avontuur en afscheid combineert. (7,5)

Conclusie en Aanbeveling

Wasteland van Jaws the Shark is een fijn debuut met een sterke mix van energieke rock en emotionele diepgang. Elk nummer heeft een eigen verhaal en sfeer, van introspectie tot rauwe intensiteit. Het album toont de veelzijdigheid van de artiest en legt een solide basis in de rockscene. Aan te raden voor fans van alternatieve rock die houden van krachtige muziek met een boodschap

Waardering: 7,3

Het beluisteren van 'Aurora', het album van Jean-Luc Ponty uit 1976, was voor mij wederom een onvergetelijke muzikale reis. Dit album, dat een unieke mengeling van jazzfusion en progressieve rock presenteert, heeft diepe indruk op me gemaakt. De Franse violist Jean-Luc Ponty, bekend om zijn vernieuwende benadering van de jazzviolistiek, heeft met 'Aurora' een werk gecreëerd dat nog steeds als baanbrekend wordt beschouwd.

Het album opent met 'Is Once Enough?', een track die meteen de toon zet voor wat volgt. De combinatie van viool en elektronische effecten creëert een ruimtelijke sfeer die zowel uitnodigend als uitdagend is. De progressies en de ritmische variaties in dit nummer zorgen voor een meeslepende luisterervaring die de luisteraar direct in het album trekt.

Vervolgens beweegt het album soepel naar 'Renaissance', een stuk dat zijn naam eer aandoet door een soort wedergeboorte van klassieke harmonieën te vermengen met jazz improvisaties. Ponty's meesterschap op de viool is hier onmiskenbaar; zijn vaardigheid om emotie en technische bekwaamheid te combineren is ronduit indrukwekkend.

De titeltrack 'Aurora, Part I' en 'Aurora, Part II' vormen samen het hart van het album. Deze stukken onthullen een etherische wereld waarin de grenzen tussen verschillende muzikale genres vervagen. De manier waarop Ponty de viool gebruikt als een middel om zowel melodie als ritme te verkennen, is revolutionair. De ondersteuning van de band, met synths en een solide ritmesectie, draagt bij aan de atmosferische kwaliteit van de muziek.

'Passenger of the Dark' is een donkerder, meer introspectief stuk dat de veelzijdigheid van het album benadrukt. Het toont Ponty's vermogen om diepe emoties op te roepen, terwijl hij tegelijkertijd een complexe compositie neerzet die de luisteraar uitnodigt tot reflectie.

'Lost Forest' en 'Between You and Me' zijn beide voorbeelden van Ponty's vermogen om sfeer en emotie te vangen. Deze nummers voelen als een muzikale ontdekkingsreis, elk met hun eigen unieke karakter en stemming. De interactie tussen de bandleden is hier bijzonder opmerkelijk, waarbij elke muzikant bijdraagt aan het creëren van een rijke, gelaagde klank.

Het album sluit af met 'Waking Dream', een prachtig, dromerig stuk dat een passend einde vormt voor deze muzikale reis. Het is een reflectief nummer dat de luisteraar achterlaat met een gevoel van verwondering en bewondering voor de creatieve geest van Jean-Luc Ponty.

'Aurora' van Jean-Luc Ponty is meer dan alleen een album; het is een muzikaal kunstwerk dat de luisteraar meeneemt op een reis door verschillende stemmingen en stijlen. Ponty's innovatieve gebruik van de elektrische viool, gecombineerd met zijn compositorische vaardigheden, maakt dit album tot een must-have voor liefhebbers van jazzfusion en progressieve rock. Het is een album dat ik keer op keer zal blijven verkennen, ontdekken en van genieten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

After Bathing at Baxter's van Jefferson Airplane uit 1967 is een meesterwerk dat de essentie van de psychedelische rockbeweging van de late jaren '60 perfect vastlegt. Dit album neemt de luisteraar mee op een fascinerende reis door de geest van een tijdperk dat doordrenkt was van vrijheid, experimentatie en culturele revolutie. Vanaf de eerste noten van de opener The Ballad of You and Me and Pooneil voel ik me meteen ondergedompeld in een wereld van intensiteit en zelfontdekking. Dit nummer is niet alleen een viering van vrijheid, maar ook een zoektocht naar betekenis in een voortdurend veranderende wereld. De experimentele gitaarpartijen en zwevende vocalen creëren een surrealistische sfeer die me keer op keer betovert.

Wat After Bathing at Baxter's zo bijzonder maakt, is de gedurfde manier waarop het album verschillende muzikale en artistieke stijlen samenbrengt. Een uitstekend voorbeeld hiervan is het korte, maar krachtige nummer A Small Package of Value Will Come to You Shortly. Dit nummer, met zijn collage van geluiden en absurde dialogen, doorbreekt alle conventionele songstructuren. Het is chaotisch en speels, en trekt me uit de realiteit om me in een chaotische, maar toch boeiende wereld te storten. Het is precies dit soort experimentatie dat Jefferson Airplane onderscheidt van andere bands uit die tijd.

Een ander hoogtepunt op het album is Young Girl Sunday Blues. Dit nummer is een energieke en levendige verkenning van verlangen en verloren liefde. De melancholie van het missen van een geliefde, vooral op een luie zondag, wordt prachtig weergegeven door de dynamische instrumentatie en krachtige zang. Het is een nummer dat zowel melancholisch als hoopvol is, en het roept gevoelens van nostalgie op die diep resoneren.

Martha is een andere parel op het album. Dit dromerige en intieme nummer neemt me mee naar een zachte, etherische sfeer die perfect past bij de thematiek van liefde en verlangen. De serene ambiance die door de kalme zang en zachte melodieën wordt gecreëerd, maakt dit nummer tot een rustpunt in de meer energieke nummers van het album. Het voelt bijna alsof ik in een droomwereld wordt getrokken, waarin ik het diepe verlangen en de bewondering voor de mysterieuze Martha kan voelen.

Dan is er Wild Tyme, een nummer dat de vrijheid en het avontuur van de jaren '60 viert. De opzwepende gitaren en krachtige zang geven het nummer een vrolijke en rebelse sfeer die het optimisme en de energie van die tijd perfect weerspiegelt. Het is onmogelijk om niet mee te worden gesleept door de ongebreidelde energie en het gevoel van plezier dat dit nummer uitstraalt.

The Last Wall of the Castle is misschien wel het meest opzwepende nummer van het album. Met zijn krachtige gitaren en vurige vocalen, roept het een gevoel van rebellie en bevrijding op. Het thema van het afbreken van barrières, zowel fysiek als mentaal, komt sterk naar voren en nodigt me uit om mijn eigen beperkingen te doorbreken en volledige vrijheid te ervaren. Dit nummer belichaamt de strijd en de hoop die de late jaren '60 kenmerkten.

Met Rejoyce toont Jefferson Airplane hun diepere, meer intellectuele kant. Dit complexe en intrigerende stuk, sterk beïnvloed door literatuur en politiek, is een van de meest fascinerende nummers op het album. De mystieke sfeer en barokke elementen maken dit nummer bijna surrealistisch, en het roept bij mij een diep gevoel van verwondering en reflectie op.

Watch Her Ride en Spare Chaynge vervolgen deze psychedelische reis met hun energieke en experimentele composities. Waar Watch Her Ride de sensatie en vrijheid van verliefdheid viert, neemt Spare Chaynge me mee op een intense instrumentale reis vol onverwachte wendingen en complexe ritmes. Deze nummers zijn perfect voor wie de grenzen van muziek wil verkennen en genieten van pure sonische exploratie.

Two Heads en Won't You Try/Saturday Afternoon sluiten het album af met thema's van dualiteit, mentale verwarring en de idealistische hoop van de hippiecultuur. Vooral Won't You Try/Saturday Afternoon is een meeslepende afsluiter die de vrije, zorgeloze geest van de tijd perfect weet vast te leggen.

In conclusie, After Bathing at Baxter's is een briljant en gedurfd album dat de tijdsgeest van de late jaren '60 perfect weet te vangen. Jefferson Airplane levert hier een werk af dat niet alleen muzikaal experimenteel en vernieuwend is, maar ook diep resoneert met de idealen en emoties van een generatie. Het is een album dat ik keer op keer kan beluisteren en telkens iets nieuws ontdek. Een ware klassieker die zijn tijd ver vooruit was.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Aqualung van Jethro Tull, uitgebracht in 1971, is ongetwijfeld een van de meest iconische en invloedrijke albums uit de jaren '70. Met zijn rijke mix van rock, folk en progressieve elementen, markeert het een cruciaal punt in de muzikale reis van de band en blijft het een favoriet onder fans en critici. Aqualung is niet alleen opmerkelijk vanwege zijn muzikale virtuositeit, maar ook vanwege de diepgaande thema's die het verkent, waaronder religie, sociale onrechtvaardigheid en de complexiteit van het menselijk bestaan.

De titeltrack Aqualung zet meteen de toon voor het album met zijn krachtige gitaarriffs en onvergetelijke fluitmelodieën. De vertelstem van Ian Anderson, vol karakter en expressie, introduceert de luisteraar in de wereld van Aqualung, een dakloze man wiens verhaal een diepe sociale en emotionele resonantie heeft. De complexiteit en het dynamische bereik van dit nummer tonen de muzikale bekwaamheid van de band en hun vermogen om boeiende verhalen te vertellen.

My God is een ander hoogtepunt van het album, een nummer dat religieuze hypocrisie en dogmatisme aan de kaak stelt. De combinatie van akoestische gitaar, fluit en orgel, samen met de indringende teksten en de krachtige zang van Anderson, maken dit nummer tot een krachtig en ontroerend statement. De toevoeging van een koor halverwege het nummer versterkt de plechtige en contemplatieve sfeer, waardoor het een van de meest memorabele momenten op het album is.

Wind-Up, dat het album afsluit, reflecteert op de opgelegde verwachtingen en de zoektocht naar persoonlijke vrijheid. Het nummer begint met een zachte piano-introductie en bouwt op tot een rijke, volle compositie die de frustraties en verlangens van de jeugd verkent. Anderson's lyrische scherpte en de emotionele diepgang van de muziek maken "Wind-Up" tot een passende en doordachte afsluiting van het album.

Aqualung van Jethro Tull is niet alleen een muzikaal meesterwerk, maar ook een album dat belangrijke vragen stelt over de maatschappij, moraliteit en spiritualiteit. De combinatie van technische vaardigheid, lyrische poëzie en thematische ambitie heeft ervoor gezorgd dat het album de tand des tijds heeft doorstaan als een van de mooiste werken van de jaren '70. Het blijft een essentiële luisterervaring voor iedereen die geïnteresseerd is in de progressieve rock en de kracht van muziek om diepgaande verhalen en ideeën over te brengen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Hieronder mijn meer uitgebreide recensie zoals ik die vorig jaar heb gepubliceerd op www-jorros-muziekkeuze.nl

De recent uitgebrachte plaat ‘Rökflöte’ van de Britse legende Jethro Tull markeert een intrigerende mijlpaal in de uitgebreide discografie van de groep. Het album, dat gelanceerd werd in 2023, illustreert een boeiende fusie van progressieve rock met elementen van folk, die naadloos versmelt in het kenmerkende geluid dat de band al decennia lang cultiveert. Dit werk manifesteert zich niet alleen als een muzikale reis, maar ook als een verhaalvertelling die luisteraars meeneemt door een spectrum van emoties en landschappen.

Elke track op 'Rökflöte' lijkt een eigen leven te leiden, van de opzwepende openingstonen tot de diepzinnige finale. De introductie van het album zet meteen een krachtige toon met een melodie die zowel nostalgisch als vernieuwend klinkt. De fluit, al lang een handelsmerk van de band, voert de boventoon en voegt een etherische kwaliteit toe aan de muziek die zowel oude fans als nieuwe luisteraars zal betoveren.

Wat opvalt aan dit album is de variatie in songstructuur. Liederen wisselen dynamisch tussen langzame, beschouwende melodieën en snellere, bijna uitbundige stukken. Deze 'burstiness' in tempo en toon draagt bij aan een meeslepende luisterervaring, waarbij geen twee tracks hetzelfde aanvoelen. Het is een showcase van de muzikale behendigheid van Jethro Tull, waarbij de band speelt met complexiteit en eenvoud op een manier die zowel uitdagend als toegankelijk is.

De lyrische diepgang van 'Rökflöte' mag ook niet onderschat worden. De teksten zijn doorspekt met rijke beeldspraak en doordachte metaforen die reflecteren op thema's zoals tijd, natuur en menselijkheid. Elk lied fungeert als een raam naar de ziel van de schrijver, een blik biedend op persoonlijke en collectieve ervaringen die resoneren met de luisteraar. Dit aspect van het album spreekt boekdelen over de artistieke visie van de band en hun vermogen om betekenisvolle verhalen te weven binnen hun muzikale composities.

Technisch gezien is ‘Rökflöte’ een meesterwerk van productie, waarbij elke nuance en elk detail zorgvuldig is afgewerkt. De geluidskwaliteit is kristalhelder, en elke noot is hoorbaar met een precisie die de zintuiglijke ervaring van het luisteren versterkt. Dit benadrukt de expertise van zowel de muzikanten als de technici achter de schermen.

Afsluitend, ‘Rökflöte’ is niet zomaar een album; het is een album dat zowel vernieuwt als eert wat Jethro Tull door de jaren heen heeft vertegenwoordigd. Het is een bewijs van hun voortdurende evolutie en hun onwankelbare toewijding aan muzikale excellentie. Voor zowel verstokte aanhangers van de band als voor nieuwe luisteraars biedt dit album een rijke, boeiende ervaring die nog lang na de laatste noot zal nagalmen.

Als fan van Led Zeppelin kan dit niet ontbreken in de verzameling. Toch is het kwalitatief een tree lager. Er staan veel LedZep nummers op het album en die zijn niet slecht, maar de bite ontbreekt een beetje, Robert Plant is niet meer zo krachtig bij stem als 20 jaar daarvoor en met een orkest klinkt ook de muziek wat gladder.

Als je daar doorheen prikt is het best een fijn album. Je moet je daarbij ook realiseren dat het een live album is. Dat klinkt toch meestal heel anders dan in de studio. Het album is opgenomen in Marokko. Wales en in Engeland.

De nieuwe nummers op het album (maar 4 songs) vind ik minder dan de LedZep songs. Minde sprankelend vooral. Yallah sleept zich een beetje voort en wordt eigenlijk nergens spannend. City Don’t Cry is gebaseerd op een Afrikaans ritme maar ook niet meer dan dat. Het past niet zo bij de rest. Vergelijkbaar is Wah Wah. Daartussen dan Wonderful One. Dat haalt een zesje. De 4 nummers staan op het punt uit mijn playlist te worden verbannen.

Wat je dan overhoudt is een aantal mooie uitvoeringen van LedZep nummers. Toch blijf ik de albums van Led Zeppelin zelf vaker beluisteren.

Joe Walsh is een Amerikaanse muzikant die bekendstaat om zijn virtuoze gitaarspel en karakteristieke stemgeluid. Als lid van legendarische bands zoals The Eagles en James Gang, heeft hij een onuitwisbare indruk achtergelaten op de rockmuziek. Maar het was in 1972 dat hij zijn solocarrière lanceerde met het album "Barnstorm". Dit album markeert een cruciale fase in zijn artistieke reis, en ik wil graag mijn indrukken hierover delen.

"Barnstorm" opent met het nummer Here We Go, een melodie die een perfecte introductie biedt tot Walsh's unieke muzikale wereld. Het nummer begint met een sereen akoestisch gitaarspel dat langzaam opbouwt naar een climax van elektrische gitaren en synthesizers. Dit toont meteen Walsh's vermogen om complexe muzikale landschappen te creëren. De tekst van dit nummer, evenals de rest van het album, bevat een introspectieve diepte die kenmerkend is voor zijn werk.

Daarna volgt Midnight Visitor. Dit nummer is erg ingetogen, met een melancholieke sfeer. Het zachte gitaarspel en de serene melodieën brengen een gevoel van introspectie en rust.

Vervolgens One and One. Dit korte intermezzo voelt aan als een lange track door de naadloze overgang naar het volgende nummer. De overgang is zo vloeiend dat het bijna onmerkbaar is, waardoor de continuïteit van het album behouden blijft.

Het brengt ons bij Giant Bohemoth. Dit instrumentale stuk is een poging van Walsh om sfeer en spanning op te bouwen zonder woorden. Dit nummer spreekt me niet zo aan. Het blijft hangen in een repetitief patroon zonder veel variatie. De afwezigheid van zang draagt bij aan het monotone karakter, waardoor het minder memorabel is.

Een van de hoogtepunten van het album is zonder twijfel Mother Says. Dit nummer begint met een rustige, bijna folky sfeer, maar evolueert al snel naar een krachtige rockballade. De emotionele intensiteit van Walsh's zang en gitaarspel is hier voelbaar en creëert een meeslepende luisterervaring. Mother Says is een perfect voorbeeld van Walsh's talent om verschillende muzikale stijlen te combineren en zo een uniek geluid te creëren.

Birdcall Morning heeft een prachtige melodie met een erg fijne apotheose. De opbouw is zorgvuldig en de climax voelt als een natuurlijke evolutie van het muzikale thema. Home heeft ook meer elan en is daardoor een van mijn favorieten op het album. De energie en emotie die Walsh hierin legt, maken het een bijzonder luistermoment.

I'll Tell the World is zeker niet slecht, maar ook zeker geen positieve uitschieter. Het is een degelijk nummer dat zijn plaats op het album verdient, maar het steekt niet boven de rest uit.

Vervolgens is Turn to Stone, wellicht een van de meest memorabele stukken op het album. De dynamiek en energie van dit nummer zijn onweerstaanbaar. Walsh's gitaarspel is hier buitengewoon inventief, en de ritmische structuur houdt de luisteraar voortdurend geboeid. Dit nummer toont zijn meesterschap over zowel melodie als ritme, en het blijft een favoriet onder zijn fans.

De afsluiter van het album, Comin' Down, brengt een gevoel van afronding en rust. Het nummer heeft een introspectieve toon, en Walsh's zang is hier bijzonder expressief. Dit sluit het album af op een contemplatieve noot en laat de luisteraar nadenken over de thema's en emoties die gedurende het album verkend zijn.

Wat "Barnstorm" zo indrukwekkend maakt, is de consistentie en samenhang van het album. Elke track draagt bij aan het algehele gevoel van het album en biedt een nieuw perspectief op Walsh's artistieke visie. De productie van het album is ook van hoge kwaliteit, met een helderheid en diepte die de complexiteit van de muziek benadrukt.

In conclusie, "Barnstorm" is een pracht album dat Joe Walsh's immense talent en creativiteit toont. Het album is een intrigerende mix van rock, folk en experimentele geluiden, en het blijft een essentieel onderdeel van zijn discografie. Walsh's vermogen om emoties en verhalen over te brengen via zijn muziek is ongeëvenaard, en "Barnstorm" is een album dat zowel oude als nieuwe fans zal blijven boeien.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Johan, bekend om hun melodieuze indie-rock, heeft een loyale fanbase opgebouwd met hun doordachte teksten, pakkende melodieën en strakke instrumentatie. Het nieuwe album"The Great Vacation" is in lijn met hun eerdere werk, dus de fans zullen beslist tevreden zijn. Een verzameling van toegankelijke maar diepzinnige nummers gekenmerkt door scherpe gitaarriffs, harmonieuze zang en doordachte arrangementen.

De band, een van de prominente artiesten van het Nederlandse Excelsior label, blijft indruk maken met zijn kenmerkende muziekstijl. In bijna dertig jaar tijd heeft de band slechts zes albums uitgebracht, waarvan "The Great Vacation" de meest recente is. Johan's muziek staat bekend om zijn aanstekelijke, eenvoudige liedjes die altijd een glimlach op het gezicht toveren.

Het album opent met "Cincinnati", een nummer dat misschien wat atypisch is voor Johan, maar het refrein is onmiskenbaar hun stijl. Het is een interessante mix van nieuwe elementen met de vertrouwde Johan-sound.

"So It Goes" volgt en dit nummer is volledig in lijn met wat je van Johan zou verwachten. De melodie is aanstekelijk en nodigt uit om mee te zingen. Het is een perfecte weerspiegeling van het talent om pakkende deuntjes te creëren.

"Time for Change" is een aangename song die laat zien dat, hoewel de tijden veranderen, de kern van Johan's muziek hetzelfde blijft. De herkenbare sound is intact, wat een geruststelling is voor de trouwe fans.

"Fly on the Wall" is een vrolijk nummer dat de luisteraar meteen in een goede stemming brengt. Het is een luchtig, opgewekt lied dat perfect past bij de zomerse sfeer van het album. Het titelnummer "The Great Vacation" brengt nostalgie naar boven. Je hoort de vreugde en verwachting van een vakantie terug in de melodie, iets waar de band duidelijk naar heeft uitgekeken.

"A Thought" heeft een melancholische klank, wat doet afvragen waar Jacob de Greeuw aan denkt. Het nummer is doordrenkt met emotie en biedt een mooie afwisseling op het album. "Believe" is een ingetogen track met een prachtig koortje. Het rustige karakter van het nummer zorgt voor een moment van reflectie en introspectie.

"Undone" is opvallend vanwege de mooie gitaarpartijen, vermoedelijk een steelgitaar. Het nummer is elegant en toont Johan's vaardigheid om prachtige melodieën te creëren met eenvoudige instrumentatie.

"Hold the Line" brengt een stevige sound naar voren. Het is een energiek nummer dat de luisteraar wakker schudt en meeneemt in een intens muzikaal avontuur. "I Don't Know Man" is een vertrouwde Johan song, zonder verrassingen maar met de bekende kwaliteit. Het is precies wat je zou verwachten van hun muziek.

"Biker S." waagt zich enigszins buiten Johan's comfortzone, maar behoudt toch de kern van hun stijl. Het is een interessante toevoeging die laat zien dat de band niet bang is om te experimenteren. "Reset" is ingetogen en biedt een rustpunt op het album. Het is een nummer dat je even laat ademhalen en tot rust komen.

"We Ride" sluit het album af met een melodie die de titel eer aandoet. Het nummer roept beelden op van een rit door een prachtig landschap, perfect passend bij het gevoel van het album.

Conclusie: Johan blijft binnen de vertrouwde muzikale lijnen met "The Great Vacation". Hoewel er enkele uitstapjes zijn naar nieuwe stijlen, blijft het kenmerkende geluid overheersen. Het album biedt geen grote verrassingen, maar dat hoeft ook niet. Nu is het weer zes jaar wachten op het volgende muzikale meesterwerkje.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

John Bramwell is een Engelse singer-songwriter en werd bekend als frontman van de indie rockband I Am Kloot. Hij staat bekend om zijn kenmerkende stem en zijn vermogen om diepzinnige, emotionele liedjes te schrijven. Zijn muziek combineert elementen van rock, folk en poëzie.

John Bramwell's album "The Light Fantastic" brengt een opvallende verandering van de stijl waarmee hij bekend is geworden. Hoewel ik dit album nog heb geparkeerd onder Indie is het misschien beter dit album onder het kopje singer/songwriter te plaatsen. Misschien wat onverwacht, maar het album is net zo plezierig als zijn eerdere werken.

Bramwell brengt met dit tweede solo-album een verzameling tracks die laten zien hoe veelzijdig hij als artiest kan zijn. Dit album, dat voortbouwt op zijn reputatie als een van de meest ondergewaardeerde singer-songwriters van het land, laat een nieuwe kant van Bramwell zien, terwijl het grotendeels toch de kwaliteit en diepgang behoudt waarvoor hij bekend staat.

Het album bevat twaalf fijne songs. Uitschieters in positieve zin zijn voor mij A World Full of Flowers, Here it Comes en I Am the Sky

It's Just You en Days Go By zijn minder mijn ding maar in zijn algemeenheid is het dus een prettig album.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

John Carpenter, een naam die synoniem staat met de klassieke horrorfilms van de jaren '70 en '80, is niet alleen een meester van de cinematografie, maar ook een opmerkelijk componist. Zijn invloed in de film- en muziekindustrie is onmiskenbaar, en zijn nieuwste muzikale werk, "Lost Themes IV: Noir," dat in 2024 werd uitgebracht, versterkt zijn status als een veelzijdig kunstenaar.

Dit album is een voortzetting van Carpenter's "Lost Themes"-serie, en zoals de titel suggereert, duikt het diep in de donkere en sfeervolle gebieden van het noir-genre. "Lost Themes IV: Noir" is een verzameling van instrumentale stukken die rijk zijn aan atmosferische spanning en melancholie, perfect geschikt voor een middernachtelijke luisterervaring.

Het album opent met "My Name Is Death". Dit nummer zet meteen de toon met een dreigende basriff en een synthesizer die door merg en been gaan. Het roept beelden op van verlaten steegjes en duistere nachten, perfect voor een neo-noir thriller.

Machine Fear" volgt, een compositie met een dreigende piano en onheilspellende melodieën. Het voelt als de soundtrack van een onzekere toekomst, waar technologie en angst hand in hand gaan.

Daarna komt "Last Rites", een nummer dat begint met een hoog drum ritme en langzaam opbouwt naar een climax van krachtige akkoorden. Halverwege lijkt de dreiging op haar hoogtepunt en meemt de piano het heft in handen, toewerkend naar een nieuwe apotheose. Het geheel roept een gevoel van finale en afscheid op, alsof je de laatste momenten van een intense strijd meemaakt.

"The Burning Door" biedt een iets minder impactvolle ervaring. De melodie die de piano laat horen is haast hypnotiserend, met een ingetogen ritme dat de luisteraar meevoert door een brandende poort naar een onbekende wereld.

"He Walks by Night" is een nummer dat een sluipende dreiging uitstraalt. De simpele maar subtiele riff, de arrangementen en de stille opbouw zorgen ervoor dat je op het puntje van je stoel zit, afwachtend wat er om de hoek schuilt.

"Beyond the Gallows" heeft een spookachtige kwaliteit. De echoënde geluiden en melancholische tonen roepen beelden op van een eenzame galg, ergens ver weg in een verlaten landschap. Het is een nummer met veel temperament

"Kiss the Blood Off My Fingers" is een intens stuk. De titel alleen al spreekt boekdelen en het nummer stelt niet teleur met zijn onheilspellende start, dramatische passages en emotionele diepgang.

"Guillotine" klinkt scherp en resoluut. De gang naar de guillotine zit verborgen in de opening door de piano. De snijdende geluiden en het ritme daarna doen denken aan het onverbiddelijke vallen van een guillotine, elke noot geladen met onontkoombaarheid.

"The Demon's Shadow" biedt duisternis en mysterie. Het nummer speelt met dynamiek en sfeer, als de schaduw van een demon die langzaam dichterbij komt. Hoe het afloopt blijft in het midden.

Het album sluit af met "Shadows Have a Thousand Eyes". Dit laatste nummer brengt alle thema’s van het album samen in een finale. De start is alsof je begluurd wordt en je zet het op een rennen. Een epische afsluiter die de luisteraar met een gevoel van onbevredigde nieuwsgierigheid achterlaat.

"Lost Themes IV: Noir" is een album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en visuele reis door de duistere uithoeken van Carpenters creatieve geest. Elk nummer is een verhaal op zich, verweven met intriges en suspense. John Carpenter bewijst wederom waarom hij een onbetwiste meester is in het creëren van muzikale landschappen die zowel betoverend als verontrustend zijn.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

John Mayall, een eminent figuur in de Britse blueswereld, heeft een lange en invloedrijke carrière. In 1967 bracht hij met zijn band, The Bluesbreakers, het album "Hard Road" uit. Dit album, dat een belangrijk scharnierpunt vormt in de bluesgeschiedenis, heeft zowel muzikaal als cultureel veel te bieden.

"Hard Road" is een album dat het genre van de blues niet alleen eer aandoet, maar ook verrijkt met zijn rauwe emotie en technische bekwaamheid. John Mayall zelf, een meester op de mondharmonica en een begenadigd zanger, leidt zijn band met een ongeëvenaarde passie en precisie. De Bluesbreakers, bestaande uit talentvolle muzikanten, voegen een diepte en breedte toe aan de sound die moeilijk te evenaren is.

Wat dit album bijzonder maakt, is de introductie van Peter Green, een gitarist wiens virtuositeit en emotionele bereik ongeëvenaard zijn. Green's gitaarspel is zowel subtiel als explosief, en zijn bijdrage aan nummers zoals "The Stumble" en "Someday After A While" laat een blijvende indruk achter. Zijn toon en techniek zijn zodanig dat ze zowel de luisteraar betoveren als inspireren.

Elk nummer op "Hard Road" biedt een unieke reis door de emotionele landschappen van de blues. Het openingsnummer, "A Hard Road", zet de toon met zijn melancholische maar krachtige sfeer. De teksten, vol van hartzeer en reflectie, resoneren diep en worden versterkt door de muzikale arrangementen die rijk en gelaagd zijn. De krachtige gitaarriffs en de intense zang zorgen voor een meeslepende ervaring. Het is een perfecte introductie tot wat nog komen gaat.

"It's Over" volgt als een swingend bluesrocknummer. De ritmische begeleiding en de soepele melodieën maken het een nummer dat je moeilijk uit je hoofd kunt krijgen. Het is een uitstekende showcase van Mayall's vermogen om de luisteraar te boeien met zijn muzikaliteit. "You Don't Love Me" brengt de mondharmonica naar de voorgrond, een instrument waarin Mayall uitblinkt. De melancholische toon en de hartverscheurende tekst maken dit tot een van de hoogtepunten van het album. Het is een nummer dat zowel rauw als emotioneel is.

Met "The Stumble" laat Mayall zien wat hij op gitaargebied in huis heeft. Het heerlijke gitaarspel en de dynamische structuren zorgen voor een onvergetelijke luisterervaring. Het is een instrumentaal juweeltje dat de technische vaardigheid van de band onderstreept. "Another Kinda Love" brengt een melodische blues die zowel kalmerend als intrigerend is. De vloeiende melodieën en de subtiele arrangementen zorgen voor een nummer dat zowel complex als toegankelijk is.

"Hit the Highway" heeft een retro gevoel dat je terugvoert naar een vervlogen tijdperk. Het nummer had misschien wat meer volume kunnen gebruiken, maar de nostalgische klanken maken veel goed. Het is een eerbetoon aan de roots van de blues."Leaping Christine" is een opzwepende bluesrock & roll track die je onmogelijk stil laat zitten. De energie spat ervan af en het is een nummer dat live waarschijnlijk nog beter tot zijn recht komt.

"Dust My Blues" is een energieke meezinger die de luisteraar meteen bij de lurven grijpt. De krachtige zang en de vurige instrumentatie maken dit tot een nummer dat blijft hangen. "There's Always Work" valt een beetje tegen in vergelijking met de rest van het album. Het is een niemendalletje dat niet echt weet te boeien. Het mist de diepgang en emotie die de andere nummers wel hebben.

"The Same Way" is voor mij een klassieke blues. Het is een terugkeer naar de essentie van het genre, met een eenvoudige maar effectieve melodie en een diepe emotionele lading."The Super-Natural" is een prachtig nummer met een fijne gitaarsolo. De etherische klanken en de subtiele arrangementen maken het tot een van de meest memorabele nummers van het album.

"Top of the Hill" is weer een swingend nummer, hoewel de stem hier wat iel klinkt. Het ritme en de melodieën maken echter veel goed, en het is een prima toevoeging aan het album. "Some Day After Awhile (You'll Be Sorry)" is een slow blues die de luisteraar opnieuw weet te raken met zijn emotionele diepgang. De gitaar speelt hier weer een prominente rol en zorgt voor een meeslepende ervaring.

"Living Alone" sluit het album af met de terugkeer van de mondharmonica, een van Mayall's visitekaartjes. Het is een waardige afsluiter van een indrukwekkend album dat de veelzijdigheid en het talent van John Mayall & The Bluesbreakers perfect weet te vangen.

De productie van het album verdient ook lof. Het is duidelijk dat er veel aandacht is besteed aan het vastleggen van een authentieke en levendige sound. De balans tussen de instrumenten is zorgvuldig afgewogen, waardoor elk detail duidelijk naar voren komt zonder de algehele cohesie te verstoren.

"Hard Road" is meer dan alleen een verzameling van nummers; het is een artistieke uitdrukking van de menselijke ervaring. Mayall's bezieling en Green's virtuositeit worden ondersteund door de rest van de band, die allemaal hun steentje bijdragen aan dit meesterwerk. Het is een album dat je keer op keer kunt beluisteren en steeds iets nieuws kunt ontdekken.

In een tijdperk waarin de muziekwereld voortdurend verandert, blijft "Hard Road" een constante herinnering aan de kracht en schoonheid van de blues. Het is een tijdloos werk dat zowel oude als nieuwe generaties blijft inspireren. John Mayall & The Bluesbreakers hebben met dit album een blijvende erfenis achtergelaten die nog steeds voortleeft.

Kortom, "Hard Road" is een essentieel album voor elke liefhebber van de blues. Het biedt een diepgaande en verrijkende luisterervaring die zowel de ziel beroert als de geest verheft. De combinatie van muzikaal meesterschap en emotionele diepgang maakt het een klassieker die de tand des tijds moeiteloos doorstaat.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een echte soul en funk liefhebber ben ik nooit geweest. Ja vroeger in de disco in Harlingen was het de lievelingsmuziek van mijn vriendin, Bertha. We hebben er veel avonden gezeten en gedanst. Een leek ben ik dus niet.

In 1977 verhuisden mijn ouders naar Emmen en ging ik in Groningen studeren. Dat betekende helaas het einde van onze vriendschap. Dus op de muziek van dit album heb ik nooit met haar gedanst.

Waarom dan toch dit album? Om de een of andere reden lijkt het meer te swingen dan de meeste soul/disco uit die tijd. Je hoort dat er echt werk van gemaakt is. Dat miste ik nog wel eens bij veel van de disco en soul. Hieronder mijn review.

Johnny Guitar Watson, geboren als John Watson Jr., was een Amerikaanse funk- en bluesartiest wiens muziekcarrière zich over meerdere decennia uitstrekte. Hij zette in de jaren zeventig een onuitwisbare stempel op de muziekscene. Hij stond bekend om zijn virtuositeit op de gitaar en zijn charismatische podiumpersoonlijkheid. Met zijn innovatieve stijl en baanbrekende technieken, zoals het gebruik van de talk-box, heeft hij een blijvende impact gehad op de muziekindustrie.

"A Real Mother For Ya" uit 1977 is een van Watsons meest geprezen albums. Het album opent met de titeltrack "A Real Mother for Ya", een swingend nummer dat onmiddellijk de toon zet voor het hele album. Het ritme is aanstekelijk en de gitaarpartijen zijn onmiskenbaar Watson. De track is doorspekt met een pakkende gitaarriff en een keyboard dat funk ademt, waardoor je niet stil kunt blijven zitten. Zijn tekstuele scherpzinnigheid en muzikale sluwheid vormen een cocktail die zowel verfrissend als nostalgisch is. Watsons gebruik van de talk-box voegt een verrassende wending toe, waardoor de track een futuristisch randje krijgt. Het nummer is een perfecte weerspiegeling van zijn unieke stijl en blijft een van zijn meest geliefde werken.

Wat volgt is "Nothing Left to Be Desired," een liefdesballade die de zachtere kant van Watson toont. Zijn stem, rauw en doordringend, draagt een emotionele diepgang die je raakt. Het nummer is een melodische reis door de hoogtes en laagtes van liefdesverdriet, begeleid door een subtiele maar expressieve baslijn. Het is een nummer dat laat zien dat Watson ook de subtiliteit van funk beheerst, met melodieuze lijnen en een ritmische onderlaag die blijft boeien. De track heeft een laid-back feel, zonder aan kracht in te boeten.

"Your Love Is My Love" tilt het album naar een hoger niveau van lyrische intimiteit. Watson's vermogen om gevoelens van verbondenheid en wederkerigheid te verkennen, toont zijn diepe begrip van menselijke relaties. De muziek is een weerspiegeling van deze thema's, met een zachte melodie die de tekst ondersteunt en versterkt. De track is bijzonder vanwege de maximale inzet van de talk-box, waarmee Watson een dialoog lijkt aan te gaan tussen zijn instrument en zijn vocalen. Het is alsof hij de grenzen van traditionele muzikale expressie verkent en uitdaagt, en daarmee een sonisch landschap creëert dat zowel vertrouwd als buitenaards aanvoelt

"The Real Deal" is een relaxte track die uitnodigt om achterover te leunen en te genieten. De ritmische sectie is strak en de gitaarpartijen zijn soepel en vloeiend. De subtiele jazz-invloeden, resulteren in een track die zowel dynamisch als bedachtzaam is. De overgangen tussen de muzikale segmenten zijn vloeiend en getuigen van een meesterlijk begrip van muzikale structuur en timing.

"Tarzan" is een andere ontspannen track, vooral door de subtiele gitaarklanken die het nummer kenmerken. Het heeft een speelse ondertoon en weet een ontspannen sfeer te creëren. Watson's gitaarspel is hier weer onmiskenbaar, met delicate licks die door het nummer heen verweven zijn. Het gebruik van ongewone geluiden en effecten maakt het tot een track die niet alleen entertaint, maar ook prikkelt en uitdaagt.

"I Wanna Thank You" is een fijn nummer met een goede groove. De zang is soms op het randje van vals, maar blijft boeiend en authentiek. Het slot van het nummer is bijzonder prettig, met een climax die op een bevredigende manier tot rust komt. Het is een nummer dat dankbaarheid en vreugde uitstraalt, passend binnen het thema van het album.

Het album sluit af met "Lover Jones", een nummer met een mooie riff en een prettig slot. Het is een passende afsluiter van een erg prettig album. De mix van funk, soul en blues komt hier goed tot zijn recht, en laat zien waarom Johnny Guitar Watson zo'n invloedrijke artiest was.

Samenvattend is "A Real Mother For Ya" een album dat rijk is aan texturen en stijlen, en getuigt van Johnny Guitar Watsons innovatieve benadering van muziek. Het is een werk dat niet alleen de essentie van funk viert, maar ook de grenzen ervan oprekt. Met elke luisterbeurt ontdek ik nieuwe lagen en nuances, wat dit album een blijvende plek in mijn muziekcollectie verzekert. Watsons muzikale reis op dit album is zowel een ode aan de funk als een uitnodiging om de conventies ervan te heroverwegen.

Op de afsluiter na vind ik het een heerlijk album. Het klinkt prachtig strak. Daarmee is eigenlijk alles gezegd. Een album dat ik zelden beluister maar dat beslist een 8 scoort.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie van Joyer
Joyer is een Amerikaanse band die bestaat uit de broers Nick en Shane Sullivan. De muziek die ze maken is een unieke mix van soms stevige indie rock maar ook rustige, melancholische klanken. Hun liedjes gaan vaak over gevoelens van eenzaamheid, persoonlijke ervaringen en de dagelijkse ups en downs. Wat Joyer bijzonder maakt, is hun eenvoudige, maar krachtige melodieën en introspectieve teksten, die resoneren met liefhebbers van alternatieve muziek. Ze hebben hierdoor een trouwe schare fans opgebouwd.

Het album Night Songs (2024)
In 2024 bracht Joyer hun nieuwste album Night Songs uit. Dit album heeft meer rock dan hun voorgaande albums. Elk nummer vertelt zijn eigen verhaal, vaak met een focus op nachtelijke overpeinzingen.

De band laat in dit album hun groei zien, zowel muzikaal als in hun teksten, met complexere geluiden dan in hun eerdere werk. Night Songs is perfect voor mensen die houden van muziek die je zowel ontspant als aan het denken zet.

De nummers op het album

Night Song
Het album begint met het ingetogen nummer Night Song. De sfeer is kalm en emotioneel, maar naar het einde toe groeit de energie. De tekst beschrijft iemand die met afstand toekijkt hoe een situatie zich ontwikkelt, zonder precies te weten hoe te reageren. Dit nummer zet de toon voor het introspectieve karakter van het album.

Sold Out
Sold Out heeft een gruizige sound, met een hint van bands als Sonic Youth. Het nummer beschrijft iemand die zich kwetsbaar voelt, ondanks pogingen om sterk over te komen. Het nachtelijke thema keert terug, wanneer de hoofdpersoon de frisse nachtelijke lucht inademt om rust te vinden.

Drive All Night
Dit nummer is licht en speels, met een ondertoon van tevredenheid. Het gevoel van vrijheid dat komt met het rijden door lege straten midden in de nacht wordt prachtig neergezet. De tekst schildert een beeld van kalmte, terwijl de hoofdpersoon geniet van kleine momenten, zoals naar de sterren kijken.

777
777 is een melancholisch en ingetogen nummer met een onrustige ondertoon. Het nummer behandelt de balans tussen angst en geluk, en hoe iemand probeert vrede te vinden met de ups en downs van het leven. Dit nummer valt op door zijn emotionele diepgang.

Fall Apart
Fall Apart kent een moment van chaos in een verder melodisch en sober nummer. De tekst gaat over iemand die destructieve neigingen heeft en zich veiliger voelt in hun chaos. Het nummer laat de strijd zien tussen zelfbescherming en zelfdestructie.

Wake Up
Wake Up heeft een ontspannen sfeer, maar met een onderliggende spanning. De tekst gaat over iemand die zich onzeker voelt over een situatie en probeert te ontsnappen door de dag te beginnen. Dit nummer verwoordt mooi de poging om jezelf af te leiden van zorgen.

Star
Dit nummer voelt traag en futloos, passend bij de tekst die iemand beschrijft die zich mentaal en fysiek uitgeput voelt. Het dagelijkse leven voelt leeg en eentonig aan, wat wordt weerspiegeld in de repetitieve taken waar de hoofdpersoon zich doorheen sleept.

Softer Skin
Softer Skin heeft een gruizige sound, maar de zang is ingetogen en schuchter. De tekst vertelt over iemand die zich afgesloten voelt, maar ook verrast wordt door de zachtheid van een ander. Dit nummer roept een gevoel van kwetsbaarheid op, zowel in de tekst als de muziek.

Try
Try is een ontspannen en gevoelig nummer dat gaat over het verlangen om verder te gaan, ondanks onzekerheden. De hoofdpersoon wil opnieuw proberen en richt zich op één specifiek persoon, wat het nummer een intieme sfeer geeft.

Rings a Bell
Dit nummer is relaxed en nostalgisch. De tekst blikt terug op een onverwachte maar prettige ervaring, waaraan zelfs het verlies van geld niet afdoet aan het goede gevoel dat overblijft. Het nummer roept warme, vertrouwde herinneringen op.

Mason Dixon
Mason Dixon sluit het album af met een comfortabel en hoopvol gevoel. Het gaat over iemand die op reis is en herinneringen uit het verleden loslaat. Ondanks eenzaamheid voelt de hoofdpersoon zich rustiger en richt zich op de toekomst.

Conclusie
Night Songs van Joyer is een ingetogen en sfeervol album dat perfect past bij late avonden en reflectieve momenten. De teksten duiken diep in persoonlijke emoties en worstelingen, terwijl de muziek meest kalm en soms bijna hypnotiserend aanvoelt. Maar er zijn ook momenten die gruizig en luid klinken..

Aanbeveling
Dit album is ideaal voor mensen die van alternatieve en rustige muziek houden, maar niet bang zijn voor luide gruizige momenten. Het album is gesierd met teksten die echt iets losmaken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In het domein van muzikale kunstuitingen, waar klank en poëzie in elkaar vervlochten zijn tot een tapestrie van auditieve ervaring, heeft Julia Holter met haar jongste album "Something in the Room She Moves" een opmerkelijke toon gezet die de grenzen van het Art Pop genre opnieuw verkent. Sinds haar eerste verschijning in de muziekwereld in 2007 heeft Holter met een indrukwekkende cadans van achttien albums haar voetafdruk in de muziekindustrie achtergelaten. Haar werk, dat vaak balanceert op de fijne lijn tussen avant-garde en neo-klassiek, heeft in dit nieuwste oeuvre een interessante wending genomen door de integratie van meer conventionele pop/rock elementen.

De ouverture van het album onthult meteen een unieke fusie van art rock door de aanwezigheid van atonale en ambient-achtige segmenten, waarmee Holter de luisteraar uitnodigt in een wereld waar conventionele muzikale structuren worden vervangen door een meer experimentele aanpak.

Het lied "These Morning" valt bijzonder op door zijn dromerige melodieën die een diepe resonantie en emotionele diepgang tentoonspreiden. Dit thema van relaxte klanken wordt voortgezet in het titelnummer, dat de luisteraar meevoert op een golf van serene tonen.

Het nummer "Materia" brengt de toehoorder naar etheraische hoogtes met zijn betoverende zang, terwijl "Meyou" het echte art-rock domein betreedt, waarbij de stem als instrument dient om etherische klanklandschappen te creëren. Deze muzikale escapade verlaat tijdelijk mijn persoonlijke comfortzone, maar biedt een intrigerende luisterervaring. "Spinning" introduceert vervolgens een Afrikaans ritme verweven met jazz-invloeden, geleidelijk oplopend in intensiteit, en markeert een boeiend punt van muzikale exploratie op het album.

"Ocean", met zijn ambient tinten, en "Evening Mood", een dromerige en jazzy compositie, behoren tot mijn favoriete tracks op het album, met hun vermogen om de luisteraar te transporteren naar een staat van reflectieve contemplatie. De voorlaatste track, "Talking to the Whisper", valt ruim binnen mijn muzikale voorkeur, ondanks de chaotische slotfase. Het is het slotnummer, "Who Brings Me", dat enigszins als het zwarte schaap van het album fungeert, niet volledig resonerend met mijn persoonlijke smaak.

Julia Holter's "Something in the Room She Moves" presenteert zich als een boeiende reis door de veelzijdigheid van Art Pop, vermengd met elementen van rock, ambient, en jazz, die de luisteraar uitdaagt en verrijkt. Het is deze unieke blend die het album niet alleen een plek geeft in de muziekgeschiedenis, maar ook in het hart van diegenen die bereid zijn zich over te geven aan de experimentele reis die Holter voorstelt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl

Dit is een moeilijk album maar wat mij betreft een stukje toegankelijker nog dan de voorganger The Magic Place.
Julianna Barwick gebruikt haar stem veelal als een instrument en doet dat in dromerige soundscapes die uit een mystiek landschap afkomstig lijken te zijn. De luisteraar wordt ondergedompeld in een wereld vol met engelen, feeën en andere droombeelden.

Het is muziek die je op twee manieren kan beluisteren. Je gaat er voor zitten om het proberen verstandelijk te maken of je gaat er bij liggen en laat je meevoeren. Mijn advies is om te gaan liggen.

Vergelijkingsmateriaal heb ik niet. Ik heb eerder iets geschreven over AES Dana. Dat is de elektronische variant van wat Julianna Barwick met haar stem doet. Maar dan toch heel anders. In het kopje van dit artikel staan een viertal genres. Discogs voegt daar ook nog Minimal aan toe. Daarbij moet je niet denken aan Philip Glass of Simeon ten Holt. Of misschien wel als je dat 10 versnellingen lager afspeelt. Er zitten wel loops in de muziek. Misschien zou je het kunnen omschrijven als atmosferische minimal.

Dat ze is beïnvloed door het kerkkoor waar ze als kind in zong is goed te horen. De muziek zou in een kerk prachtig klinken. Ik zou vooraan staan om een kaartje te bemachtigen.
Ik kan alleen maar aanraden er eens naar te luisteren. Dat blijf ik in elk geval wel doen.

Ik durf te zeggen/schrijven dat ik van veel muziekgenres kan genieten. Ook dat ik een vrouwenstem vaak aangenamer vind dan een mannenstem. Denk dan vooral aan Liz Fraser en Lisa Gerrard, maar ook aan Karen Carpenter en Barbra Streisand.

In dat rijtje past vanaf nu ook Julie Byrne. Dit album is daarvan het overtuigende bewijs. Vooral als haar stem verrijkt wordt met de juiste muzikale ondersteuning is het kippenvel. En op dit album past alles als in een Jigsaw puzzel in elkaar. Met dank aan de productie door Ales Somers. Dit gaat scoren in mijn jaarlijstje. Dat kan niet anders.

Julie Byrne, een Amerikaanse muzikante met een betoverende stem, heeft in 2023 een meesterwerk gecreëerd met haar album "The Greater Wings." De opener, het titelnummer, zet direct de toon met een delicate muzikaliteit die bijna etherisch aanvoelt. Na slechts enkele maten wordt de luisteraar ondergedompeld in de dromerige klanken van Byrne's stem, die de muziek een bijna transcendente schoonheid verleent. Het is alsof de tijd even stil staat.

Het tweede nummer, "Portrait Of A Clear Day," tilt de luisterervaring naar een nog hoger niveau. Byrne's zang bereikt hier nieuwe hoogten van emotionele diepgang en finesse. Het lijkt bijna onmogelijk, maar ze overtreft zichzelf keer op keer. "A Moonless Night" betreurt het verlies van haar dierbare muzikale partner en ex-geliefde, en de melancholie is voelbaar in elke noot. De muzikale compositie is ingetogen en puur, wat de rauwe emotie alleen maar versterkt.

"Summer Glass" is een ander hoogtepunt van perfecte productie. De subtiliteit en complexiteit van de arrangementen doen je afvragen of je niet in een prachtige droomwereld bent beland. Het is moeilijk woorden te vinden die recht doen aan de schoonheid van dit album, en we zijn nog niet eens halverwege.

In "Summer's End" neemt Julie een welverdiende adempauze. Hoewel de zang afwezig is, blijft de track intrigerend en boeiend. "Lightning Comes Up From The Ground" herinnert ons eraan dat Byrne's muziek niet alleen gevoelig, maar ook ongelooflijk geloofwaardig is. Haar beschrijvingen van natuurverschijnselen zijn zo levendig dat je ze bijna kunt zien en voelen.

"Flare" schittert als een klein juweeltje, en "Conversation Is A Flowstate" nodigt de luisteraar uit in een meditatieve staat van zijn. Byrne weet precies hoe ze haar muziek moet inzetten om een gevoel van rust en contemplatie te creëren. "Hope's Return" bevestigt opnieuw de kracht van haar muziek en zang, terwijl het zweverige geluid je meeneemt naar hogere sferen.

Het slotnummer, "Death Is The Diamond," lijkt een ode aan haar overleden muziekpartner te zijn. Elk lied op dit album is een essentieel stukje in de puzzel van perfectie die Byrne heeft gecreëerd. Haar vermogen om diepe emoties te verwoorden en over te brengen is ongeëvenaard, en "The Greater Wings" is een album dat blijft resoneren, lang nadat de laatste noot heeft geklonken.

De productie van het album is ook opmerkelijk. Het is duidelijk dat er veel aandacht en zorg is besteed aan elk aspect, van de mix tot de mastering. Dit resulteert in een geluid dat zowel warm als helder is, met een diepte die de luisterervaring versterkt. Het gebruik van akoestische instrumenten gecombineerd met elektronische elementen creëert een unieke textuur die Byrne's stem prachtig aanvult.

Julie Byrne heeft met "The Greater Wings" een album gemaakt dat de luisteraar betovert en ontroert. Het is een weergaloze reis door klanken en emoties, een bewijs van haar uitzonderlijke talent. Elk nummer is een kunstwerk op zich, en samen vormen ze een mozaïek van muzikale perfectie dat je keer op keer wilt beluisteren.

Eerder verschehen op www.jorros-muziekkeuze.nl