Melancholia" is het tweede album van het Italiaanse duo Eard, uitgebracht op 29 november 2024. Het album combineert atmosferische en melodieuze black metal met unieke klanken van de Keltische harp, bespeeld door Glorya Lyr. Dit zorgt voor een bijzondere mix van luide en ingetogen muziek.

Het album bevat zes nummers, met gastbijdragen van artiesten als Andy Marshall van Saor en de Belgische multi-instrumentalist Déhà. De teksten zijn geïnspireerd door oude poëzie en vertellen verhalen over mistige landen en oude zeereizen.

In zijn algemeenheuid is "Melancholia" een introspectief werk dat menselijke ervaringen verkent, beïnvloed door de Romantische poëzie. De combinatie van de Keltische harp met melancholische gitaarmelodieën creëert een sfeer die zowel somber als betoverend is.
De hoes is geschilderd door Silvia Luppi, ook bekend als The Veil of Arda, en het album is gemasterd door Nekkomix.

Het album opent met het simpele akoestische nummer “Idyll”. Een intro dat de luisteraar tot rust brengt voor het atmospherische geweld losbarst.
“A Hymn to the Earth” heeft een prachtige melodie die hypnotiserend werkt. De rol van de harp is zeer bijzonder en draagt sterk bij aan de beleving. Erg prettig dat de grunts wat op de achtergrond blijven (met Andy Marshall en Sara Tachetto)

“The Seafarer” opent met een simpel al-oud accoord op de harp.De gashendel wordt langzaam open gezet en alles komt samen in een betoverende melodie. Het slot met weer die harp is buitenaards.
“Elegy” zet de harp van Gloria Lyrb centraal. Het is een nummer met een ingetogen karakter dat eindigt met mooie zang.
“Elegy II” heeft steviger schoenen aan en komt tot een aanstekelijke melodie die bombastisch aanvoelt. En dan is daar voor de derde keer die harp.

Afsluiter is het titelnummer “Melancholia” met wat meer tempo en agressie. Dat is vooral te horen in de grunts die nog steeds op de achtergrond blijven. En gelukkig heeft de harp het laatste woord.

"Melancholia" biedt een unieke luisterervaring voor liefhebbers van atmosferische black metal die nieuwsgierig maakt naar hun debuutalbum "De Rerum Natura" uit 2021.

"Everyone Down Here" is het derde studioalbum van de Amerikaanse indie rockband Earlimart. Helaas zijn de eerste twee albums niet in de streamingsdiensten beschikbaar, maar volgens de bronnen is het een steviger en experimenteler geluid dan op deze twee voorgangers. De band combineert gruizige gitaren, subtiele elektronica en dromerige zanglijnen, wat zorgt voor een aangename sfeer.

Het album opent met "We’re So Happy (We Left the Piano in the Truck)", een nummer met een ingetogen start en veel emotie. De zang van Aaron Espinoza trekt meteen de aandacht. We Drink on the Job heeft een aanstekelijke melodie en een vrolijke uitstraling.

"The Movies" heeft een ingetogen melodie. De tekst lijkt te gaan over het verlangen om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur. De wat filmische sfeer van het nummer past goed bij de titel. Vervolgens "Lost at Sea". Dit nummer heeft een hoog tempo en een krachtige uitstraling. Het is erg kort maar maakt wel indruk. Untitled duurt maar 26 seconden en laat wat vreemde effecten horen.

"Burning the Cow".is een meeswinger met een opzwepend ritme en fijne simpele melodie. De gruizige achtergrond doet de rest. Hospital komt wat ‘lijzig’ uit de verf. Een ingetogen nummer met aan laagt tempo en vervormde stem. Het gaat bijna ongemerkt over in Lazy Feet 23. Eveneens een rustig nummer dat wat minder opvalt.

Big Ol’ Black heeft een mooie opbouw. Het begint erg kalm en introvert maar wordt naar het einde toe wat grimmiger. Dreaming Of… is prachtig aangekleed met het strijkje. De langzame melodie is betoverend. Mijn favoriet van dit album.

Untitled 2 is het korte vervolg van Untitled. Heeft niet veel om het lijf. Afsluiter Night, Nite start met een mooie melodie op piano met passende zang. Een dromerig slot.

"Everyone Down Here" laat de groei van Earlimart als band zien maak ik op uit de recensies. Het album kreeg positieve waardering vanwege de combinatie van alternatieve rock en experimentele elementen. Het is een aanrader voor liefhebbers van indie rock die houden van zowel melodie als energie.

Waardering: 6,9

De Amerikaanse band Early Day Miners bracht in 2005 hun vierde studioalbum, All Harm Ends Here, uit. Dit album markeert een belangrijk punt in hun carrière, waar ze hun unieke mix van indie-rock, post-rock, en ambient folk verder uitwerken. De band, die bekendstaat om hun atmosferische geluid en introspectieve teksten, heeft met dit album een werk afgeleverd dat zowel melodisch als emotioneel diepgaand is. De titel alleen al suggereert een gevoel van afsluiting en verzoening, een thema dat door het hele album heen wordt gevoeld.

Algemene Stijl en Muzikale Invloeden
De muziek van All Harm Ends Here laat zich moeilijk in een enkel genre vangen. Het album mengt post-rockachtige soundscapes met indie-folk melodieën en dromerige gitaarpartijen, wat een haast filmische sfeer oproept. De lange, uitgesponnen composities voelen aan als muzikale verkenningen, waarbij emotie en sfeer belangrijker lijken dan structuur. De gitaar speelt een hoofdrol, vaak begeleid door zachte drums en minimalistische baslijnen. Ook zijn er invloeden van slowcore en shoegaze merkbaar, met een duidelijke nadruk op stemming en textuur boven snelheid en volume.

Nummer per Nummer: Een Overzicht:
Errance.
Dit openingsnummer zet meteen de toon voor het album met een bedachtzaam en dromerig geluid. De muziek voelt gevoelig en contemplatief, alsof de luisteraar wordt uitgenodigd om even stil te staan en mee te dwalen door introspectieve landschappen.

Townes:
Breekbaar en introvert. Dit nummer onderzoekt het gevoel van slachtoffer zijn van externe krachten. De zachte, bijna fluisterende zang in combinatie met de reflectieve tekst roept een diepgaande emotionele spanning op. Dit maakt het een van de meer introspectieve momenten op het album.

The Union Trade
Dit luchtige en innemende nummer brengt een gevoel van ruimte en vrijheid. De melodieën vloeien soepel en creëren een open geluid, wat de luisteraar uitnodigt om te ontspannen en zich mee te laten voeren door de muziek.

Comfort / Guilt
Opgewekt en speels, dit nummer biedt een welkome verandering van sfeer. Het voelt bijna zorgeloos in vergelijking met de introspectieve aard van andere nummers, en brengt een lichte en vrolijke noot in het midden van het album.

All Harm
Dit is het titelnummer van het album en een van de hoogtepunten. Met een opgetogen en blije sfeer, geeft het nummer een gevoel van opluchting en verzoening. De herhaalde boodschap dat al het leed stopt, voelt als een muzikale omarming en een belofte van vergeving en heling.

Precious Blood
Avontuurlijk en opgewekt, dit nummer heeft een sterk gevoel van beweging. De melodieën zijn energiek, en het nummer voelt bijna als een muzikale reis naar nieuwe plekken. Dit is een van de meer dynamische stukken van het album.

We Know in Part Ingetogen en gevoelig, dit nummer keert terug naar de introspectieve wortels van het album. De muziek is zacht en bijna fluisterend, en creëert een gevoel van kwetsbaarheid. Het nodigt de luisteraar uit om dieper in zichzelf te kijken.

The Way We Live Now
Dit droefgeestige nummer ademt een gevoel van berusting. Hoewel de sfeer melancholisch is, is er ook een aanvaarding aanwezig. Het is alsof de muziek probeert vrede te vinden met de manier waarop de dingen zijn.

The Purest Red
Het slotnummer van het album voelt fragiel en aarzelend aan. De delicate melodieën en zachte instrumentatie zorgen voor een rustige afsluiting van het album, waarbij de luisteraar achterblijft met een gevoel van kalmte en bezinning.

Melodieën en Instrumentale Elementen[

De melodieën op All Harm Ends Here zijn vaak eenvoudig maar effectief. Ze ontwikkelen zich langzaam en bouwen gestaag spanning op, wat een gevoel van continuïteit en rust geeft. Het gitaarwerk op het album is subtiel maar meeslepend. Vaak worden de akkoorden lang aangehouden, wat een dromerige sfeer oproept. De bas en drums blijven op de achtergrond, maar zorgen wel voor een solide basis waarop de nummers kunnen rusten. Wat het album uniek maakt, is het gebruik van dynamiek: de nummers wisselen vaak tussen zachte, ingetogen passages en intense, vol geluid momenten, waardoor de luisterervaring steeds boeiend blijft.

Persoonlijke Beoordeling en Aanbeveling

All Harm Ends Here is een album dat vraagt om geduld en aandacht van de luisteraar, maar dat tegelijkertijd diep belonend is voor wie bereid is om zich in de muziek te verdiepen. De combinatie van melancholische melodieën en troostende teksten maakt dit een album dat perfect is voor momenten van reflectie. Het is niet het soort muziek dat je even op de achtergrond opzet; het is muziek die om volledige aandacht vraagt, en die je telkens opnieuw nieuwe lagen en betekenissen laat ontdekken.

Voor fans van bands als Low, Explosions in the Sky, en The National, biedt dit album een soortgelijke ervaring van ingetogen emotie en muzikale verfijning. Het is ook geschikt voor luisteraars die houden van introspectieve muziek die de tijd neemt om zich te ontvouwen. Kortom, All Harm Ends Here is een prachtig album dat de luisteraar een gevoel van heling en verzoening biedt.

Conclusie

Met All Harm Ends Here heeft Early Day Miners een intiem, atmosferisch en melodieus album gecreëerd dat zowel troostend als verzoenend is. De combinatie van zachte gitaarlijnen, introspectieve teksten en subtiele dynamiek maken het een diepgaand werk dat blijft boeien, zelfs na herhaalde beluistering.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Noot: Deze tekst is gegenereerd met AI op basis van een prompt met daarin volledig door mij zelf verzamelde gegevens over de band, mijn persoonlijke indrukken en beleving van de nummers op het album inclusief mijn interpretatie van teksten (via Genius.com)

Na de initiële luistersessie besefte ik dat "Outside Lies Magic" van Early Dat Miners, gelanceerd in 2024, een plaat is die me onvermijdelijk aanspreekt. Dit compendium van melodieuze composities, waarvan sommige onmiskenbaar boeiend zijn, betoverde me vanaf het begin. De aanvangstrack "The Arson Garden" trakteert de luisteraar op een harmonische en krachtige melodie die blijft hangen. Daarna komt "Amends", een nummer met een rustiger timbre, maar daarom niet minder intrigerend.

De volgende song, "Along the Ramparts", is een bescheiden, maar melodisch verrijkend stuk dat de luisteraar meeneemt op een rustige reis. De nummers "Blank Stare Nowhere" en "Solace" schakelen een versnelling terug; "Solace" trekt specifiek mijn aandacht door zijn dynamische opbouw en bevredigende climax. "Petrochemical" weet mijn interesse niet te wekken, als een melodie die haar momentum niet vindt.

Echter, de titeltrack "Outside Lies Magic" herstelt de betovering, gevolgd door "Soot, Smoke and the Working Coast", welke ik iets meer pit had toegewenst. Vervolgens verleidt "Night Suit" langzaam tot een indrukwekkende climax. Afsluitend biedt "Solace" als Reprise een instrumentaal slotstuk.

Mijn oordeel: "Outside Lies Magic" is een aangenaam album dat enige tijd vraagt om volledig te worden gewaardeerd. Het is betreurenswaardig dat vele stukken een terughoudende toon hebben, waardoor ik een zekere mate van emotie mis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In een epoque waar muzikale grandeur en avant-garde hand in hand gingen, leverde de Nederlandse formatie Earth & Fire met het album 'Atlantis' uit 1973 een magnum opus dat tot op de dag van vandaag resoneert. Dit kunstwerk, bestaande uit een compilatie van melodieuze narratieven, vertelt het verhaal van een vervlogen beschaving door een sonisch landschap dat zowel de ziel als de verbeelding aangrijpt.

Het epische beginsel van dit album wordt ingeluid met het titelstuk 'Atlantis', een symfonische suite van zestien minuten die luisteraars meeneemt op een reis door de diepten van een verloren wereld. De compositie is een amalgaam van harmonische rijkdom en lyrische diepte, een ware ode aan de ondergang en het mysterie van Atlantis.

Voortschrijdend naar 'Maybe Tomorrow, Maybe Tonight', de bekende single van dit album, wordt men getrakteerd op een oorworm die de geest verkwikt en inspireert met zijn aanstekelijke melodie en hoopvolle boodschap over de onzekere toekomst.

Een serene 'Interlude' van twee minuten biedt een adempauze, een moment van reflectie te midden van de auditieve pracht, alvorens over te gaan in 'Fanfare', een nummer dat zich kenmerkt door zijn melodieus karakter en magnifieke vocale introductie, die de luisteraar meeneemt op een reis van auditieve verfijning.

Het vervolg op het titelnummer 'Atlantis' biedt vervolgens een extra dimensie aan het thematische verhaal van het album, een toegift die de luisteraar nog dieper meesleept in de mystieke vertelling van dit legendarische eiland.

Afsluitend zorgt 'Love, Please Close the Door' met zijn stijlvolle melodie voor een waardig besluit van dit muzikale avontuur, een afscheid dat zowel bitterzoet als hoopvol is.

Terugblikkend is 'Atlantis' van Earth & Fire niet slechts een album; het is een meesterwerk dat de tand des tijds heeft doorstaan als een van de juwelen van de Nederlandse rockmuziek uit de vroege jaren '70. Het vertegenwoordigt een tijdperk van muzikale exploratie en innovatie, en blijft een onuitwisbare herinnering aan de kracht van verhalende muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over Earthside
Earthside is een Amerikaanse band die bekendstaat om hun krachtige mix van progressieve rock, metal en klassieke muziek. De band, opgericht in New Haven, Connecticut, combineert complexe composities met meeslepende emoties. Hun muziek bevat vaak samenwerkingen met gastzangers en orkesten, wat hun geluid extra uniek maakt.

Over het album Let the Truth Speak
Let the Truth Speak is het tweede album van Earthside, uitgebracht in 2023. Het album bevat epische nummers met diepe thema's zoals waarheid, gerechtigheid en menselijke emoties. Het is een samenwerking met verschillende gastartiesten, waaronder vocalisten en orkesten. De mix van harde gitaren, emotionele zang en orkestrale klanken maakt dit album krachtig en uniek. Let the Truth Speak is een indrukwekkend werk dat laat zien hoe veelzijdig en creatief Earthside is.

Over de nummers
But What If We're Wrong (met Sandbox Percussion)
Dit is een instrumentaal stuk dat gevoelens van twijfel en zelfreflectie oproept. Zonder woorden verkent het de angst om fouten te maken en de onzekerheid over beslissingen. De muziek creëert een sfeer van inwendige spanning, passend bij het thema van innerlijke strijd. De melodie is fraai. (8)

We Who Lament (met Keturah)
Dit nummer behandelt de tragische staat van de mensheid en onze planeet. Het roept op tot bewustwording en verandering. Het nummer heeft een krachtige en emotionele sfeer. De muziek combineert orkestrale klanken met intense zang en dramatische melodieën, wat een meeslepende en reflectieve luisterervaring creëert. (9,5)

Tyranny (met Aarlon)
Dit nummer onderzoekt de vraag of we echt streven naar het goede of gewoon ons ego strelen door moreel superieur te lijken. Het roept op tot reflectie over onze ware intenties bij het veroordelen van anderen. Muzikaal begint Tyranny met krachtige orkestrale muziek en percussie, later gevolgd door een energieke groove en dynamische riffs. De combinatie van zware gitaren en strijkers creëert een groots en meeslepend geluid, dat de luisteraar meeneemt op een intense muzikale reis (9,5)

Pattern of Rebirth (met Fire From the Gods)
Dit nummer gaat over het verwerken van verlies en het vinden van nieuwe kracht na moeilijke tijden. De muziek begint opgewekt en luchtig maar combineert al snel zware riffs en groovy ritmes met een metal invloed, wat zorgt voor een energieke en intense sfeer. De krachtige zang en meeslepende melodieën versterken de emotionele lading van het nummer. (9)

Watching the Earth Sink
Dit is een instrumentaal nummer. Het begint rustig met lichte, ambient klanken. Geleidelijk bouwt het op naar een krachtig crescendo met zware gitaren en complexe ritmes, wat een duistere en intense sfeer creëert. De muziek neemt de luisteraar mee op een emotionele reis, variërend van serene momenten tot explosieve uitbarstingen, en toont de veelzijdigheid en het vakmanschap van de band. (9,5)

The Lesser Evil (met Larry Braggs en Sam Gendel)
Het nummer verkent de strijd tussen kiezen voor het minste kwaad en de gevolgen daarvan. De tekst benadrukt de complexiteit van morele keuzes en de impact op het individu. Muzikaal combineert het nummer zware, theatrale metal met funk- en jazzinvloeden. De toevoeging van een blazerssectie en saxofoon creëert een unieke, energieke sfeer die de thematiek versterkt. (8)

Denial's Aria (met Keturah, VikKe en Duo Scorpio)
Dit nummer gaat over het ontkennen van de waarheid en de gevolgen daarvan. De tekst onderzoekt diepe emoties en innerlijke conflicten. De muziek is kalm en harmonieus, met een dromerige sfeer die de boodschap versterkt. (8,5)

Vespers (met Gennady Tkachenko-Papizh en VikKe)
Een nummer dat een donkere, ambient sfeer creëert. Het bevat etherische, fluisterende zang maar het nummer. Ergens las ik iets over een vergelijking met de muziek Sakamoto en dat lijkt me geen verkeerde conclusie. (8,5)

Let the Truth Speak (met TesseracT en Gennady Tkachenko-Papizh)
Dit nummer gaat over het belang van eerlijkheid en het uiten van de waarheid, zelfs als dat moeilijk is. De tekst moedigt aan om authentiek te zijn en oprecht te communiceren. De muziek heeft een krachtige en emotionele sfeer, met dynamische instrumentale arrangementen en intense zang die de boodschap van het nummer versterken. (9,5)

All We Knew and Ever Loved
De afsluiter behandelt de menselijke neiging tot conflict en de gevolgen daarvan. De muziek is intens en dramatisch, met krachtige drums en een duistere sfeer die de ernst van het thema benadrukt. (9)

Conclusie en aanbeveling:
Het album Let the Truth Speak van Earthside is een meesterwerk dat kracht, emotie en complexiteit combineert. Met thema's zoals waarheid, gerechtigheid en innerlijke strijd weet het album diep te raken. Hoogtepunten zoals onder andere "We Who Lament" en "Tyranny" laten de creatieve kracht van Earthside en hun samenwerkingen met gastartiesten goed zien.

De mix van progressieve rock, metal en orkestrale muziek creëert een unieke sfeer, waarbij elk nummer een verhaal vertelt. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van meeslepende en diepgaande muziek. Let the Truth Speak is een indrukwekkend werk dat keer op keer blijft verrassen.

Waardering: 8,9
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De Britse elektronische band Ebbb komt uit het bruisende muzieklandschap van Londen en staat bekend om hun vernieuwende geluid en gedurfde composities. Hun muziek mixt dromerige melodieën met complexe ritmes, wat zorgt voor een unieke luisterervaring die zowel meeslepend als hypnotiserend is. Als fan van elektronische muziek was ik dan ook erg benieuwd naar hun nieuwe EP, All at Once. Deze EP, met vijf nummers, laat duidelijk zien hoe veelzijdig en creatief de band is en hoe ze hun geluid blijven ontwikkelen.

Het openingsnummer, Himmel, grijpt meteen de aandacht met zijn zachte, dromerige klanken. De etherische geluiden geven een bijna magische sfeer, alsof je wordt meegenomen naar een andere wereld waar alleen de muziek nog telt. (8)

Daarna komt Answered, een jazzy en ritmisch stuk dat een nieuwe kant van Ebbb toont. De jazzinvloeden zijn subtiel verwerkt in een ritmisch patroon dat zowel uitdagend als aangenaam klinkt. Het nummer zet vanzelf je voeten in beweging, terwijl de melodieën je aan het denken zetten. (7)

Swarm, het derde nummer, is rustiger en voelt als een ontspannende zomerdag. Het nummer klinkt eenvoudig, maar elke laag onthult nieuwe details bij iedere luisterbeurt. (7)

Het vierde nummer, Torn, gaat een experimentele richting op. Hier durft Ebbb risico's te nemen met onverwachte geluiden en wendingen, wat het nummer spannend maakt. Het is alsof je een muzikale reis maakt met onverwachte bochten. (6,5)

De EP sluit af met Seamlessly, een kalmerend en dromerig nummer dat de luisterervaring mooi afrondt. De delicate harmonie en zachte klanken creëren een rustgevende sfeer, alsof de muziek je wiegt. (7)

Al met al is All at Once een prettige EP die laat zien hoe goed Ebbb is in het maken van gelaagde en bijzondere elektronische muziek. Elk nummer voegt iets bijzonders toe en maakt deze EP tot een boeiend geheel.

Waardering: 7,1
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ece Era is een Turkse muzikante en filmmaakster, geboren in Istanbul. Ze studeerde in New York en woont nu in Brussel. Haar muziek bestaat uit elektronische klanken waarmee ze culturele ideologieën en haar eigen identiteit onderzoekt. In haar eigen stijl met vervormde zang probeert ze haar ware zelf te ontdekken en uit te drukken

Haar debuutalbum "Bedside Tunes" uit 2024 bevat negen nummers die vooral introspectieve momenten weerspiegelen. Het album draagt culturele ideologieën uit en daagt uit tot het vinden van je eigen identiteit. Het album is geproduceerd door Ece Era zelf

Opener Crave is een kort, elektronisch stuk van 1 minuut en 34 seconden. Een betoverend nummer dat een melancholische sfeer oproept, passend bij het thema van het album. (8,5) Het tweede nummer Sunny onderzoekt positiviteit temidden van chaos. Een sereen begin en daarna een serie van klanken op een strak ritme die chaos uitbeelden. (7) Let Go is wederom een nummer met een melancholisch karakter in de sfeer van het album. (7)

Childhood Echoes heeft een treurige ondertoon in de wat statisch aandoende melodie. Het gaat over echoes uit de jeugdjaren en hun sentimentele invloed op het heden. (6,5) Another One is een meer up-tempo tempo nummer dat handelt over eenzaamheid. (7) Inner Feeling gaat over liefde, seks en de plaats en invloed van macht daarin. Een wat krachtiger nummer met dromerige zang en fijne melodie. (7,5)

Het nummer You Know What Goes Down onderzoekt de verwachtingen waaraan vrouwen lijken te moeten voldoen. Met als basis een technobeat met dromerige sfeer. (7) Daarna beschrijft Flow het volwassen worden en loslaten van het verleden. De muziek schept een betoverende mystieke sfeer. (8). Afsluiter Silvaplana is gehuld in dromerige nevels. Het wekt bij mij nostalgische beelden op. Een prettig slot (7,5)

Bedside Tunes is een prima debuut van Ece Era, met een sterke focus op introspectie, melancholie en persoonlijke groei. Elk nummer draagt een uniek verhaal en sfeer, waarbij vooral "Crave" en "Flow" opvallen. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van experimentele elektronische muziek met enige diepgang. Ece Era laat haar talent zien als producer en muzikant, en weet haar eigen stijl overtuigend neer te zetten. Zeker de moeite waard om te ontdekken!

Waardering: 7,3

In deze recensie deel ik mijn persoonlijke ervaringen met het opmerkelijke album "Mirror Image" van de Belgische formatie Echo Collective, dat in 2024 het licht zag. Dit ensemble, onder de bezielende leiding van Margaret Hermant en Neil Leiter, bestaat uit een septet van muzikanten die de grenzen van de Post-Classical muziek verkennen. Voordat ik dit werk ontdekte, was mijn kennis van dit genre beperkt; ik zou de klanken eerder hebben geassocieerd met ambient muziek, vandaar de vermelding van beide genres in de titel van deze bespreking.

De openingstrack "Dante" baadt in een soort sobere vreugde, met een thema dat zich herhaalt maar toch verrijkt wordt met subtiele variaties die de compositie levendig houden. Naarmate "Dante" vervaagt en het ensemble volledig tot zijn recht komt in "Manhattan", neemt een gevoel van onheilspellendheid toe. Echter, een diepgaande luisterervaring onthult ook een onderliggende, serene kalmte.

Het derde nummer, "Home", omhult de luisteraar met de zachtheid van een schuimbad vol bubbels, hoewel het voor mij een uitdaging was om er volledig in op te gaan, waardoor het iets minder boeiend was dan de rest van het album. Met "Wonder" beland ik echter weer volledig in mijn element, herinnerend aan de minimalistische muziek van Philip Glass.

De afsluitende track "Standing Wave" presenteert een kakofonie van geluiden die op een positieve manier overweldigt en een ontspannende spanning teweegbrengt. Dit is het eerste nummer waarvan ik voel dat alle zeven leden van het ensemble hun unieke bijdrage leveren. Hoewel ik normaal gesproken een voorkeur heb voor ritmische muziek, wat hier moeilijk te onderscheiden valt, biedt het album alsnog een ontspannende ervaring. Ik besluit de term ambient in de kop van deze recensie te handhaven, aangezien mijn beleving van "Mirror Image" sterk overeenkomt met veel ambient albums, ondanks de unieke positionering binnen het post-klassieke genre.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Geschreven zonder inzet van AI

Echo Ladies is een Zweedse indierockpopband uit Malmö, gevormd door Matilda Bogren, Mattis Andersson en Joar Andersén. Hun muziek combineert dromerige, shoegaze-invloeden met elektronische beats en melancholische melodieën, wat zorgt voor een nostalgisch maar fris geluid. De band staat bekend om hun mix van gruizige gitaren, zweverige synths en de heldere, etherische zang van Matilda. Echo Ladies wordt tot mijn verwondering vaak vergeleken met bands uit de jaren '80 en '90 zoals The Cure en My Bloody Valentine, maar geeft daar hun eigen moderne twist aan. Hun muziek verkent thema's als vervreemding, liefde en het dagelijks leven, en timmert ook internationaal aan de weg.

Lilies is het album dat de band in 2023 uitbracht. Het trio uit Malmö blijft trouw aan hun kenmerkende dromerige mix van shoegaze en indierock, met invloeden uit de jaren '80. Op Lilies combineren ze atmosferische gitaren, melancholische zang en elektronische beats om een meeslepende en emotionele luisterervaring te creëren. De nummers op het album behandelen thema's zoals verlies, verlangen en persoonlijke groei. Echo Ladies slaagt erin om op het album een nostalgisch maar toch eigentijds geluid neer te zetten, waardoor Lilies zowel fans van hun eerdere werk als nieuwe luisteraars zoals ondergetekende weet te raken.

Nummers op het album:
Fabrik – Valt met de deur in huis. De lopende band rolt en wordt één met de muziek. Het nummer draait om de angst om vast te zitten in het leven en in herhaling te vallen en alleen anderen te plezieren waarbij je zelf op de tweede plaats komt. De muziek klinkt als een dampende stoommachine. Eentje die net gesmeerd is. Een prachtige start.

Daarna Selfcontrol, Een song met hetzelfde gevoel maar wat meer tempo. Met een tekst die je doet realiseren dat je enerzijds soms zaken achter je moet laten en dat dat pijn kan doen, maar dat je anderzijds soms een beter mens wordt van die geforceerde beslissingen.

Dirty Dancing straalt een intense mix van liefde, nostalgie en pijn uit. De tekst vertelt een verhaal van een diepe connectie, vol mooie herinneringen, maar ook een relatie gekenmerkt door emotionele worstelingen. De muziek klinkt wat behoudend. De worstelingen dicteren de mooie herinneringen.

Vervolgens Coming Home Een song die is geïnspireerd door twee favoriete bands, zijnde A Place To Bury Strangers en The Jesus & Mary Chain. Dat is aan de muziek ook te horen. De tekst beschrijft iemand die worstelt met een emotionele afstand tot een ander, verlangend naar openheid en verbinding. Er is angst voor de duisternis van de ander, maar ook een diep verlangen om veiligheid en nabijheid te bieden, ondanks onzekerheid.

Titelnummer Lilies handelt over het plotselinge verlies van een naaste en hoe daarmee om te gaan. De muziek is traag en bedachtzaam. De zang breekbaar en emotioneel. De mooie melodie van het nummer doet de rest. Een topper op het album.

Vervolgens Getting On Me
De tekst gaat over iemand die worstelt met zelfdestructief gedrag, zoals het overtreden van regels en te veel drinken, De persoon zit gevangen in dit patroon, terwijl hij tegelijkertijd probeert zichzelf te veranderen maar faalt. Een nummer met veel temperament en een rafelig randje. Luistert lekker weg.

Awake beschrijft een innerlijke strijd van iemand die zich verloren en hopeloos voelt in een relatie, maar tegelijkertijd vecht om wakker en bewust te worden. In deze strijd vragen beide partijen om steun en verlangen naar verbinding, terwijl ze beide ook proberen zichzelf niet op te geven. Het nummer ademt een melancholische en weemoedige sfeer.

Daarna Illness. Een nummer met een verhaal. Er wordt geen woord gezongen, maar er is toch een tekst. Zie hier Illness | Echo Ladies - echoladies.bandcamp.com hoe dat kan. Het nummer gaat over mensen die worstelen met een ziekte en de angst hebben om de controle te verliezen. Ze vermijden eerlijkheid, zoeken troost in alcohol en vrezen dat hun ziekte hen zal overnemen, terwijl ze tegelijkertijd hunkeren naar verbinding maar weten dat dit tijdelijk is. De muziek is minder neerslachtig als je zou verwachten. Vrolijk zelfs.

Strangers gaat over personen die worstelen met zelfontdekking en het ontvluchten van zichzelf, terwijl ze dagelijks nieuwe uitdagingen aangaan. Ze zoeken naar kracht en moed, en vinden uiteindelijk iemand die hun pad kruist en hun reis beïnvloedt. Een nummer met veel tempo en lekker scheurende gitaren.

Alles eindigt in een Funeral en zo ook dit album. Het nummer omschrijft een vage reflectie over de toestand van de wereld in de afgelopen paar jaar en waar het naartoe gaat. Hoe beangstigend het is om niets te weten over de toekomst en wat er zal gebeuren. De tijd is echter op en dus is het einde nabij. Vaarwel Muzikaal wordt de dreiging gevoeld en de sfeer is die van wanhoop.

Conclusie en aanbeveling:
Lilies is een indrukwekkend album dat de kenmerkende dromerige mix van shoegaze en indierock van Echo Ladies versterkt. Met thema's als verlies, verlangen en zelfontdekking biedt het een diep emotionele en meeslepende luisterervaring, ondersteund door melancholische melodieën en energieke gitaren.

Voor liefhebbers van nostalgische, atmosferische muziek met een moderne twist is Lilies een absolute aanrader. Het album biedt een perfecte balans tussen introspectieve teksten en krachtige muzikale arrangementen, waardoor het zowel fans van oude shoegaze als nieuwe luisteraars weet te bekoren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Affliction van de Canadese formatie Econoline Crush, uitgebracht in 1996, is een album dat me diep heeft geraakt door de combinatie van intense emoties en krachtige muziek (Industrial Rock) Dit album neemt je mee op een reis door de donkerste hoeken van de menselijke psyche, waarbij elke track een nieuw aspect van innerlijke strijd en pijn belicht. De band weet op indrukwekkende wijze rauwe emoties om te zetten in muziek die zowel meeslepend als confronterend is.

Het album opent met Nowhere Now, een intens nummer dat meteen de toon zet voor wat komen gaat. De opzwepende, agressieve sfeer van dit nummer beschrijft een reis vol wanhoop en uitputting. De hoofdpersonage lijkt gevangen in een donkere realiteit, balancerend op de rand van opgeven. De krachtige riffs en energieke melodie versterken het gevoel van strijd en innerlijke chaos, waardoor de luisteraar direct wordt meegesleept in de onontkoombare neergang van de protagonist.

Blunt volgt daarna als een donker, bijtend nummer dat de innerlijke strijd van de hoofdpersoon verder uitdiept. Het thema van vastzitten in een zelfopgelegde gevangenis van hypocrisie en zonde komt hier sterk naar voren. De agressieve muziek, gecombineerd met de rauwe emoties van frustratie en wanhoop, creëert een beklemmende sfeer van onvermijdelijke ondergang. Dit nummer laat je als luisteraar niet los en versterkt de intensiteit die in het hele album voelbaar is.

Wicked biedt een enigszins ingetogen, maar toch gedreven muzikale ervaring. Dit nummer verkent de pijn en innerlijke strijd van de hoofdpersoon, waarbij gevoelens van angst en onbegrip centraal staan. De muziek bouwt subtiel op, terwijl de teksten de confrontatie met een kille en ongevoelige tegenpartij beschrijven. Dit nummer slaagt erin om de intense emotie in de muziek te versterken, waardoor het een diepgaand en meeslepend nummer is.

Met Emotional Stain wordt de luisteraar verder meegenomen in een sfeer van vervreemding en bedrog. De hoofdpersoon worstelt met misverstanden en de leugens die hem omringen. De krachtige melodie en intense tekst creëren een sfeer van innerlijke strijd en teleurstelling, waarin niets meer heilig lijkt. Dit nummer is een van de hoogtepunten van het album vanwege de manier waarop het complexe emoties oproept en de luisteraar dwingt om na te denken over de realiteit van bedrog.

Close biedt een melodieus en toegankelijk contrast met de voorgaande nummers. Het verkent de complexe dynamiek tussen geliefden, waarbij de tegenstrijdige emoties van aantrekking en afstoting centraal staan. De melancholische melodie en introspectieve teksten benadrukken gevoelens van verlies en vervreemding in een relatie die zowel troost als pijn brengt. Dit nummer toont de veelzijdigheid van de band en hun vermogen om verschillende emoties muzikaal uit te drukken.

Blood in the River is een ritmisch en opjagend nummer dat draait om innerlijke strijd en wraak. De teksten beschrijven een diep gevoel van onrecht en woede, waarbij de hoofdpersoon zich gevangen voelt in een corrupte en gebroken samenleving. De herhaling van Blood in the river roept een donker en dreigend beeld op, wat de intensiteit van het nummer verder versterkt. Dit is een van die nummers die je meteen bijblijven vanwege de kracht en het gevoel van urgentie.

Cruel World brengt een verandering in tempo met een voorzichtig en introspectief geluid dat uitmondt in een aanstekelijke climax. Dit nummer onderzoekt thema's van oordeel, hypocrisie, en de worsteling met de harde realiteit van het leven. De tekst spreekt over het afwijzen van oppervlakkige troost en het vasthouden aan persoonlijke verantwoordelijkheid in een wereld die wreed en onverbiddelijk kan zijn. Het is een nummer dat je aan het denken zet en je niet snel loslaat.

Lost is een melodieus, soms zelfs dromerig ingetogen nummer dat gaat over het gevoel van verdwaald zijn in de wereld. De teksten verkennen de dualiteit van plezier en pijn, en de zoektocht naar een plek waar de hoofdpersoon zichzelf kan vinden. Het nummer roept een sfeer op van introspectie en kwetsbaarheid, waarin de luisteraar wordt meegenomen in de innerlijke strijd van de hoofdpersoon. Het is een rustpunt in het album, maar zonder de intensiteit te verliezen.

Slug is weer een krachtig nummer met een aanstekelijke riff en een strakke, stevige muzikale uitvoering. Dit nummer beschrijft de intense worsteling van iemand die vastzit in een destructieve relatie, waarin haat en manipulatie centraal staan. Ondanks het gevoel van verstrikking en ondergang, weigert de hoofdpersoon zich over te geven. De agressieve toon en herhalende structuur benadrukken de onophoudelijke strijd en vastberadenheid, wat het een van de meest krachtige nummers op het album maakt.

Sycophant is eveneens een krachtig en opzwepend nummer dat harde kritiek levert op hypocrisie en oppervlakkigheid in de samenleving. De band roept op tot rebellie en het neerhalen van valse idolen, terwijl de tekst de leegheid van roem en macht aan de kaak stelt. Dit nummer is energiek en agressief, en laat een blijvende indruk achter.

Het album sluit af met Affliction, een intens nummer dat de innerlijke strijd en het lijden van de hoofdpersoon samenvat. De bitse, ingetogen start en slot van het nummer staan in contrast met het rauwe en stevige intermezzo, wat de voortdurende pijn en wanhoop benadrukt. Dit nummer is de perfecte afsluiter van een album dat bol staat van emotie en kracht.

Al met al is Affliction een album dat je meeneemt op een muzikale reis door de diepste emoties. Econoline Crush slaagt erin om complexe gevoelens van pijn, wanhoop, en strijd om te zetten in muziek die zowel meeslepend als krachtig is. Elk nummer draagt bij aan het geheel en zorgt ervoor dat dit album een blijvende indruk achterlaat. Het is een aanrader voor iedereen die van intense en emotioneel geladen muziek houdt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De Amerikaanse band Eels werd in 1995 opgericht door zanger en multi-instrumentalist Mark Oliver Everett, die beter bekend staat als E. De band heeft een opvallende plek binnen de alternatieve rockscene, dankzij hun bijzondere mix van rock, pop en elektronica. Wat Eels ook bijzonder maakt, is dat hun teksten vaak persoonlijk en soms melancholisch zijn, waardoor hun muziek een diepe emotionele lading krijgt. In 1996 brachten ze hun debuutalbum Beautiful Freak uit, waarmee ze meteen een eigen en herkenbare stijl neerzetten.

Een van de eerste dingen die opvalt aan Beautiful Freak is hoe gevarieerd de muziek is. De productie van het album is rijk aan verschillende klanken. Naast de traditionele rockinstrumenten hoor je bijvoorbeeld ook een mellotron en klokkenspel, die het album een uniek geluid geven. Dit zorgt ervoor dat de muziek zowel vertrouwd als verrassend klinkt, en het creëert een sfeer die je meeneemt op een reis door verschillende emoties.

Het album opent sterk met Novocaine for the Soul, een van de bekendste nummers van Eels. De dromerige melodie en het pakkende refrein zorgen ervoor dat dit nummer in je hoofd blijft hangen, zelfs nadat het is afgelopen. De combinatie van de melancholische tekst en de meeslepende muziek maakt dit nummer voor veel luisteraars een favoriet. Het is een boeiende start van het album en zet de toon voor wat volgt.

Daarna komt Susan’s House, een rustiger nummer dat bijna hypnotiserend werkt. De verhalende stijl van de tekst neemt je mee in een soort verhaal, terwijl de muziek ingetogen blijft. Dit geeft het nummer een bijna intieme sfeer, alsof je wordt meegenomen naar een persoonlijke plek van de zanger. Het is een boeiend moment op het album en laat zien hoe veelzijdig Eels kan zijn.

Een ander hoogtepunt is Rags to Rags, een energiek nummer met een krachtige ritmesectie en dynamische zang. Dit nummer is levendig en heeft een mooie balans tussen rustige en meer energieke stukken, wat het interessant houdt van begin tot eind.

Het titelnummer, Beautiful Freak, is een prachtig melancholisch lied dat gaat over het anders zijn dan de rest. De poëtische teksten en de rustige muziek vullen elkaar perfect aan en zorgen voor een emotioneel moment op het album. Het is een ode aan mensen die niet binnen de normen van de samenleving passen, en dit thema resoneert door het hele nummer.

Not Ready Yet is een van de meer emotionele nummers op het album. Het gaat over persoonlijke worstelingen en twijfel, en de opbouw van het nummer – van rustig naar energiek – houdt je als luisteraar betrokken. Dit laat opnieuw de veelzijdigheid van de band zien. Daarna komt My Beloved Monster, een ingetogen nummer met een krachtig refrein. Het contrast tussen de zachte verzen en het stevige refrein geeft het nummer een unieke dynamiek die zorgt voor afwisseling.

Met Flower laat Eels zien dat eenvoud ook heel krachtig kan zijn. Het minimalistische arrangement en de poëtische teksten maken dit een intiem en ontroerend moment op het album. Guest List, daarentegen, biedt een wat sneller tempo en heeft een rauwe, bijna ongepolijste zang. Dit geeft het nummer een bepaalde charme en authenticiteit die bijdraagt aan de diversiteit van het album.

Mental en Spunky zijn twee nummers die extra diepgang toevoegen aan het album. Mental heeft een opzwepend refrein en een sterke melodie, terwijl Spunky juist een dromerige sfeer heeft. Deze afwisseling zorgt ervoor dat het album blijft verrassen.

Het tempo gaat weer omhoog met Your Lucky Day in Hell, dat wat minder bedachtzaam is dan de andere nummers, maar juist daardoor voor een verfrissende afwisseling zorgt. Het album sluit af met Manchild, een kwetsbaar nummer dat een fragiele en persoonlijke noot raakt. Dit slot past perfect bij de emotionele reis die het album biedt en laat de luisteraar achter met een gevoel van rust en afsluiting.

Beautiful Freak is een bijzonder album dat verschillende emoties en stemmingen verkent. Hoewel sommige nummers misschien wat te eentonig kunnen klinken voor sommigen, blijft de unieke stijl van Eels door het hele album heen duidelijk hoorbaar. Het is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek met diepgang en een persoonlijke touch. Het album laat de veelzijdigheid van Eels zien en is een sterk debuut dat hun plek in de alternatieve rockscene meteen stevig neerzet.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

EF is een Zweedse postrockformatie uit Göteborg. De band is in 2003 opgericht en heeft voordat het bij ‘And The Sound Records’ dit debuut uitbracht onder eigen beheer een album gemaakt.
Een echt debuut is dit dus niet, maar wel een doorbraak naar het grote publiek.

Het is traditionele postrock met toevoeging van zang. De band bestaat uit 5 leden die diverse instrumenten beheersen. Zo is het inzetten van de cello zeker een positieve bijdrage.

Ett, is een mooi intro. Nog wat timide misschien maar als opwarmer best prettig. Het nummer gaat naadloos over naar het intro van Hello Scotland. En daarin ruimte voor de cello die de mooie rif prachtig ondersteunt. De ingetogen zang, ondersteund door Karin Gren (ook met Cello erbij) is erg mooi. Een dijk van een nummer.

Final Touch/Hidden Agenda met weer ingetogen zang en een geweldige apotheose. In He Came, He Stayed, He Fell doet de Xylofoon zijn intrede. Een kort nummer zonder climax. Wel heel erg klein gehouden maar even rust is ook wel nodig. Vervolgens het lange Tomorrow My Friend. Vooral het moment dat de elektrische gitaar het overneemt is een kippenvelmoment. Een nummer met weer veel melodie. De afsluiter is wat minder spectaculair. Mijn conclusie: Degelijke postrock.

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Één van de toppers als het gaat om melodieuze electronic. Dit album heeft veel moois te bieden en over elk detail is nagedacht. Muziek om voor te gaan zitten en intens te beluisteren.

Efterklang is een Deens project dat gestart is in 2000. Ik noem het een project ondanks het feit dat de band 'maar' uit 5 man bestaat. Op een album van Efterklang doet zowat een heel orkest mee. Op dit album bijv. 2 cello’s, een double-bass, Flugelhorn, Fluit, 3 Trombones, 2 Trompetten, 3 violen, 2 zangeressen en 2 koren.

Maar de basis vormt de electronic van de 5 bandleden. Het album begint met Foetus, ingeleid door de computer. Maar dan nemen de strijkers het heft in handen. En daarna het koor. Sprookjesachtig. In Swamming wordt een mooi contrast tussen de harde elektronica en de harmonie van de instrumenten en stemmen opgebouwd. Het wordt even heel intiem, raakt weer in de versnelling en bouwt langzaam af.

In Step Aside weer een zware elektronische bas, en ook nu overwinnen de instrumenten in een fraaie melodie.
Van Prey And Predator is het koortje halverwege wel erg fraai, net als het strijkje en de blazers. De zang leidt Collecting Shields in. Hoewel ook hier het koor een prominente rol heeft spreekt het nummer me wat minder aan.

Doppelgänger. We hebben er allemaal eentje hoor je soms. Vooral het laatste deel van dit nummer is weer kippenvel. Het is jammer dat het nummer wat moeizaam op gang lijkt te komen. Datzelfde is bij Tortuous Tracks het geval. Wat mij betreft het minst geslaagde nummer van dit album.

Het niveau krabbelt weer omhoog in Monopolist, maar blijft toch iets achter bij de start van het album. Dat geldt ook voor Chapter 6 waarvan het slot overigens wel erg mooi is.

De Russische band Eguana blijft aan de lopende band albums uitbrengen. In 2023 waren dat er vijf. En het verveelt nog steeds niet ook al is elk album een lange trip door allerlei soundscapes.

Zo ook dit album dat op Bandcamp als een dag in de kosmos omringd door geluiden wordt gekenschetst. Een dag op aarde zit vol met geluiden. Die kunnen een mens meenemen naar een andere wereld.

Dat gevoel kan de muziek van Eguana inderdaad opwekken. Een trip langs een album vol met geluiden die een mens al snel aan de kosmos doen denken.

Kortom een ontspannende trip van 45 minuten die je op elk moment van de dag kunt beluisteren om even los te komen van de sleur van elke dag. Zo beleef ik dit album tenminste.

Dat de band Russisch is brengt heden ten dage zeker gemengde gevoelens met zich mee. Misschien dat muziek eraan kan bijdragen dat de mensheid zijn gezonde verstand gaat gebruiken.

Elbow, een Britse muziekgroep met een noemenswaardige bekendheid, manifesteerde zich in het jaar 2001 met hun album Asleep in the Back.

Dit album opent met Any Day Now, een nummer dat zich kenmerkt door een verfrissend aangename aanhef, waarbij de muzikale arrangementen zich ontplooien als een zorgvuldig gecultiveerde tuin.

Echter, terwijl Any Day Now nog nagalmt, stuit ik op Red, een lied dat zich hult in de gewaden van een ballade, maar dat mij, tot mijn spijt, niet weet te betoveren zoals verwacht. Evenzo laat Little Beast een smaak van onvervuldheid achter, daar ik de scherpte, die zulk een titel belooft, mis.

Een wending ten goede doet zich voor met Powder Blue. Hierin vind ik de broodnodige vitaliteit, gecomplementeerd met een aantrekkelijke melodie, die als een frisse bries door de luisterervaring snijdt. De reis vervolgt zich met Bitten by the Tailfly, een compositie die aanvankelijk mijn wenkbrauwen doet fronsen door haar ambigue aanvang, maar vervolgens herwint zij mijn gunst met een robuuster tweede gedeelte.

De titeltrack Asleep in the Back presenteert zich als een behaaglijk popnummer, echter zonder de diepe indruk na te laten waarop ik hoopte. Newborn en Don’t Mix Your Drinks, beide met een neiging tot serene tonen, falen eveneens in het ontsteken van een vurige belangstelling binnen mijn luisterhart.

Presuming Ed laat een gelijksoortige impressie achter; terwijl het aanvankelijk belooft te boeien, verzandt het uiteindelijk in een serene mediocriteit. Inmiddels voelt het album als geheel helaas enigszins teleurstellend aan. Hoewel Coming Second mijn geest enigszins meer aanvliegt, kan het de algehele waardering voor dit muzikale reisverslag niet volledig revitaliseren.

Mijn verwachtingen, eens hooggespannen, ervaren een aanzienlijke terugval. Can't Stop, ondanks zijn naam, kan de neerwaartse spiraal,waarin mijn muzikale enthousiasme zich bevindt, niet stoppen. Het woord 'saai' dreigt op mijn lippen te kristalliseren.

Ten slotte, Scattered Black and Whites, hoewel poëtisch in naam, slaagt er niet in de voorgaande desillusie te verdrijven. Als resultaat rest mij een gevoel van melancholie over wat had kunnen zijn, maar nooit werkelijkheid werd. Dit album, hoewel doordrenkt met potentiële poëzie, slaagt er uiteindelijk niet in om de beoogde symfonie van opwinding in mijn ziel te wekken; het blijft te veel dobberen op de stille wateren van ingetogen nummers, waardoor het verlangen naar avontuur onvervuld blijft.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vandaag bevond ik mij temidden van de nevelige klanken van "Audio Vertigo", het recente album uitgebracht in 2024 door Elbow, een ensemble geworteld in de rijke Britse muziektraditie. Mijn connectie met Elbow, eens onverbreekbaar en levendig, heeft aan kracht ingeboet; de scherpte is gedimd. De nostalgische resonantie van hun eerdere werken heeft plaatsgemaakt voor sporadische interacties, de echo’s van het verleden worden zelden ontwakend in de hedendaagse stilte.

De ouverture van dit auditieve tableau, "Things I've Been Telling Myself for Years", wekte geen vurige anticipatie noch nieuwsgierigheid in mij; het bleek een voorbode van een reeks desillusies. "Lovers' Leap" volgde, gehuld in een mantel van nerveuze tonen, die mijn onverschilligheid slechts versterkte. Een muzikaal tussenspel, getiteld "Where Is It?", leidde mij naar "Balu", waarbij mijn zoektocht naar een emotionele connectie onvervuld bleef, achtergelaten in een schemerzone van muzikale verwarring.

De track "Very Heaven" beloofde een zonnestraal, doch het licht bleef verborgen achter de sluier van alledaagsheid. "Her to the Earth" markeerde een schemerig keerpunt; geen hoogtepunt, maar een zachte gloed aan de horizon, een teken van smeulend potentieel. Met "The Picture" leek de dageraad te breken, een vluchtig moment van helderheid, voordat "Pokerface" opnieuw de wolken liet samenpakken, de hoop terugsturend in de schaduwen.

De ontgoocheling zette zich voort met "Knife Fight", een compositie die de dorst naar muzikale vernieuwing niet wist te lessen. Een kort intermezzo, "Embers of Day", leidde mij naar de laatste aktes van dit drama. "Good Blood Mexico City" doorbrak eindelijk de monotonie met een welverdiende vleug van kwaliteit, een zeldzame parel in een overigens troebele zee. "From the River", de finale, bood een bescheiden verademing, een adequate afsluiting van een anderszins onopvallende reis.

Mijn finale gedachten dwalen naar een rijk van gemengde gevoelens; "Audio Vertigo" is een middelmatige ervaring, zwevend in de schaduwen van Elbow's illustere verleden. De discordantie tussen melodie en zang, een vaak voorkomende malaise binnen dit album, weeft een sluier van ongrijpbaarheid, een nevel die de essentie verbergt en de luisteraar in verwarring achterlaat. Het is een melodieus labyrint waarin de echo’s van verloren potentieel zachtjes weerklinken tegen de wanden van de verwachting.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Duikend in het album 'Axes' van de Britse band Electrelane uit 2005, biedt elk nummer een unieke luisterervaring die het vermelden waard is. Dit album, dat uit dertien nummers bestaat, is een intrigerende mix van minimalistische melodieën en complexe harmonieën die zeker de moeite van het bespreken waard zijn.

Het album opent met 'One, Two, Three, Lots', met daarin een korte maar krachtige introductie. Dit nummer zet meteen de toon voor het experimentele geluid van de band met zijn repeterende ritmes en hypnotiserende baslijnen. Vervolgens leidt 'Bells' de luisteraar verder het album in met zijn kenmerkende galmende gitaarklanken die in het strakke ritme een bijna ceremonieel gevoel oproepen. De sfeer die hier gecreëerd wordt, is zowel plechtig als toegankelijk, wat kenmerkend is voor de stijl van Electrelane.

'Two for Joy' is een langere track en toont de veelzijdigheid van de band door een rijker en dieper geluidslandschap te verkennen. De opbouw van dit nummer is zowel meeslepend als onvoorspelbaar, en er wordt prachtig in gezongen waardoor het een van de hoogtepunten van het album is. 'If Not Now, When?' bouwt voort op de temperamentvolle toon van het album. Dit nummer is een soort verlengstuk van het voorafgaande nummer echter nu geen zang maar ondersteund door ingetogen instrumentatie.

'Eight Steps' houdt het tempo hoog in het album met zijn energieke percussie en levendige harmonicaklanken. Dit nummer heeft een bijna dansbaar ritme maar neemt halverwege ook rust wat contrasteert met de meer ritmische momenten van het album. 'Gone Darker', een van de langere nummers van het album is een sonisch avontuur dat de diepte van Electrelane's artistieke visie laat zien. De langzame opbouw leidt naar een krachtige climax die zowel emotioneel als muzikaal bevredigend is. Mijn enige teleurstelling ligt in het gebruik van de saxofoon en de laatste minuut van het nummer

'Atom's Tomb', dat slechts 2:08 minuten duurt, geeft nog even een krachtige impuls en dient als een soort intermezzo, een kort moment van bezinning voordat het album verder gaat met het volgende nummer dat ik slecht te verteren vindt. 'Business of Otherwise' is by far het zwarte schaap op het album. Wat geluiden en korte ritmesecties die geen enkele relatie lijken te hebben met elkaar. Geskipt uit mijn playlist.

'Those Pockets Are People' en 'The Partisan' blijven trouw aan de thematische en muzikale cohesie van het album. Ze bieden beide een rijke textuur en diepgang die de luisteraar blijven boeien. Twee topnummers met prachtige riffs en gitaarmuren. 'I Keep Losing Heart' voegt met de inzet van een banjo een persoonlijke en enigszins melancholische noot toe aan het album, waarna 'Come Back' en 'Suitcase' het album op een mysterieuze en onopgeloste manier afronden, waardoor de luisteraar verlangend achterblijft naar meer.

Samenvattend biedt 'Axes' een rijke mix van geluiden die zowel uitnodigen tot introspectie als tot een diepere waardering voor de kunst van Electrelane. Elk nummer draagt bij aan een boeiende muzikale reis die even uniek als memorabel is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Electric Light Orchestra, vaak afgekort als ELO, is een iconische Britse rockband die in 1970 werd opgericht door songschrijver en multi-instrumentalist Jeff Lynne, samen met Roy Wood en Bev Bevan. De band staat bekend om hun innovatieve geluid dat rockmuziek combineert met klassieke elementen zoals strijkers en synthesizers, wat resulteerde in een unieke symfonische rockstijl.

Hun muziekcarrière omvat verschillende decennia en bracht een schat aan hits voort, waaronder "Mr. Blue Sky", "Livin' Thing", en "Don't Bring Me Down". ELO's werk wordt gekenmerkt door complexe arrangementen, pakkende melodieën en een uitbundig gebruik van technologische innovaties in hun opnames en live optredens.

Met hun flamboyante podiumuitvoeringen en visuele flair creëerde ELO een buitengewone muzikale ervaring die zowel audiologisch als visueel indrukwekkend was. Hun albums, zoals "A New World Record" en "Out of the Blue", zijn klassiekers die zowel commercieel als kritisch succes kenden.

Jeff Lynne's bekwame productie en creatieve visie hebben de band geholpen om een blijvende invloed uit te oefenen op de muziekindustrie. Zelfs na de oorspronkelijke ontbinding van de band in 1986, bleef Lynne muziek uitbrengen onder de naam Jeff Lynne's ELO, waarmee hij de nalatenschap van de band levend hield.

ELO heeft een blijvende impact gehad op talloze artiesten en blijft een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers over de hele wereld. Hun baanbrekende stijl en tijdloze melodieën maken hen tot een blijvende kracht binnen de rockmuziek.

Het album A New World Record van de Britse band Electric Light Orchestra (ELO), uitgebracht in 1976, is een juweel van muzikale innovatie en artistieke finesse. Dit meesterwerk, gecomponeerd door de visionaire Jeff Lynne, heeft een blijvende indruk achtergelaten op de muziekscene van de jaren zeventig. Laten we een diepgaande recensie maken van dit iconische album.

Het openingsnummer, Tightrope, trekt meteen de aandacht met majestueuze introductie, zijn dramatische strijkersarrangementen en bombastische opbouw. Het nummer balanceert op een koord tussen klassieke invloeden en rock, wat een spannende en meeslepende luisterervaring oplevert. Het orkestrale intro leidt naadloos naar een krachtig refrein, waarbij Lynne's karakteristieke zang prachtig tot zijn recht komt.

Telephone Line is een meer ingetogen nummer dat opvalt door zijn melancholische melodie en de hartverscheurende zang van Lynne. Het nummer evoceert het beeld van een eenzame nacht, waarin de beller wanhopig verlangt naar de stem van een geliefde aan de andere kant van de lijn. De subtiele instrumentatie draagt bij aan de emotionele lading van dit lied.

Met Rockaria! introduceert ELO een unieke fusie van rock en opera, waarbij klassieke strijkers naadloos worden verweven met energieke gitaarakkoorden. Het nummer swingt en straalt een ongebreidelde vitaliteit uit, vergelijkbaar met een operadiva die plotseling besluit om een rockconcert te geven.

Mission (A World Record) is een bijzonder melodieus nummer dat een gevoel van mysterie en ontdekking oproept. De dromerige arrangementen en de vloeiende overgangen zorgen voor een meeslepende luisterervaring, met diepe baslijnen en sferische melodieën die je laten zweven in een kosmische droom als op een reis naar onbekende planeten.

So Fine valt voor mij een beetje uit de toon op dit album. Hoewel het nummer technisch gezien goed in elkaar zit, het is vrolijk en ritmisch, maar het de magische vonk die de andere nummers zo speciaal maakt. Het voelt als het lelijke eendje in een nest vol prachtige zwanen

Livin' Thing is wellicht een van de meest bekende nummers van ELO en niet zonder reden. Het is een tijdloze single die nooit verveelt. Elk element van het nummer valt perfect op zijn plaats, van de aanstekelijke melodie tot de rijke orkestratie. Dit nummer laat horen waarom ELO een blijvende invloed heeft gehad op de popmuziek.

Above the Clouds is een kort en ingetogen nummer dat een rustpunt biedt op het album. Hoewel het misschien wat onopvallend is, heeft het een serene schoonheid die bijdraagt aan de algehele sfeer van het album.

Met Do Ya gooit de band alle remmen los. Dit nummer zit vol energie en spanning, met wisselende tempo's en krachtige gitaarpartijen. Het is een van de toppers van het album, waar de rockroots van ELO duidelijk naar voren komen.

Tot slot is er Shangri-La, een dromerige melancholische ballad die het album afsluit op een ingetogen noot. De zachte melodieën en de introspectieve teksten zorgen voor een serene afsluiting, als een zonsondergang na een dag vol avonturen. De climax van het nummer is ronduit indrukwekkend en toont ELO op hun best.

A New World Record is een album dat blijft verrassen en betoveren. Elke luisterbeurt onthult nieuwe lagen van muzikaal vakmanschap en emotionele diepgang. ELO heeft met dit album een wereldrecord gevestigd in de harten van muziekliefhebbers.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Om te beginnen, Ash Wednesday is geen alledaags muziekalbum; het is eerder een spirituele reis verpakt in melodieën. Perkins, met een pen zo scherp als het lemmet van Excalibur, weeft verhalen die niet alleen het gehoor strelen maar ook de ziel beroeren. Elk lied in dit album fungeert als een apart hoofdstuk in een groter, bijna Homeriaans epos.

Met een melodie die zweeft tussen melancholie en hoop, schildert Perkins in de titeltrack een landschap van persoonlijk verlies en universeel verdriet. De tonen zijn niet zozeer gehoord, als wel gevoeld, een zachte streling langs de randen van het hart.

Nummers zoals While You Were Sleeping en May Day! onthullen de veelzijdigheid van Perkins' muzikale talent. Zijn stem, een amalgaam van fluweel en schuurpapier, brengt een rijkdom aan emoties over die zelden in de hedendaagse muziek te vinden is. De instrumentatie is subtiel doch doeltreffend, elk akkoord en elke noot met precisie geplaatst om het verhaal verder te vertellen.

Wat opmerkelijk is aan dit album is de authenticiteit. In een wereld waar muziek vaak gereduceerd wordt tot achtergrondgeluid, eist Ash Wednesday de volle aandacht van de luisteraar. Het is een album dat niet zozeer in de achtergrond speelt, maar veeleer een dialoog aangaat met de luisteraar.

Ter afsluiting, Ash Wednesday van Elvis Perkins is een album dat niet overhaast moet worden geconsumeerd. Het is een album dat tijd vereist, zoals een goede wijn, om volledig gewaardeerd te worden. Het is een muzikale reis die zowel de geest als het hart uitdaagt, een zeldzame vondst in het hedendaagse muzikale landschap.

Het valt niet mee de score van het album te bepalen. Het zo een keer beluisteren lukt wel, maar te vaak dit album te streamen lijkt me heen goed plan omdat de muziek in mijn beleving overmand is met treurigheid. Te vaak draaien zal mijn dosis anti-depressiva onvermijdelijk gaan vehogen. Dat doet echter niets af aan de kwaliteiten van dit album.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In een diepgravende beschouwing van A Date with Elvis van Elvis Presley, uitgebracht in het jaar 1959, stuiten we op een paradox van culturele significantie en artistieke ambivalentie. Het album, samengesteld uit een mix van studio-opnames en eerder niet uitgebrachte tracks, weerspiegelt een tijdperk van zowel opbloei als desillusie binnen de muziekgeschiedenis.

De compilatie, die post-Elvis' militaire inlijving verschijnt, markeert een omslagpunt in Presley's carrière waarbij de commerciële machine wellicht de overhand kreeg over de artistieke integriteit. De keuzes van de nummers op dit album variëren van de onweerstaanbare rockabilly klanken tot de meer sentimentele, bijna melodramatische ballades. Deze diversiteit illustreert Presley's veelzijdigheid, maar werpt tegelijkertijd vragen op over de cohesie en de authenticiteit van het geheel.

De productiekwaliteit van A Date with Elvis geeft blijk van de technologische beperkingen van die tijd, die nu charmant kunnen aandoen maar ook de ruwheid van de opnames benadrukken. Luisteraars worden getrakteerd op een ongefilterde Elvis, wiens stem fluctueert tussen rauwe energie en kwetsbare emotie.

Desalniettemin, de albumhoes, die Elvis in vol militair ornaat toont, symboliseert de kloof tussen de publieke figuur en de private man, een thema dat doordringt in de tracks zelf. Er ontstaat een dissonantie tussen de Elvis die men wilde zien en de Elvis die werkelijk bestond – een thema dat resonant blijft in de hedendaagse popcultuur.

In de kern weerspiegelt A Date with Elvis een tijdsbeeld, een momentopname van een icoon in transitie. Het album, hoewel niet zonder zijn gebreken, blijft een essentieel onderdeel van de muzikale canon, zij het een dat met een kritische blik bekeken moet worden. In de reflectie van dit werk vinden we niet alleen de echo's van vervlogen tijden, maar ook de sombere realiteit van een ster wiens licht nooit volledig mocht schijnen zoals het bedoeld was.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Emma Anderson – Introductie
Emma Anderson is een Britse muzikante, vooral bekend als medeoprichtster van de invloedrijke shoegaze-band Lush uit de jaren '90. Anderson, geboren in 1967 in Londen, speelde als gitarist en was verantwoordelijk voor veel van de liedteksten binnen de band. Haar muziek wordt gekenmerkt door dromerige klanken en emotionele diepgang. Na het uiteenvallen van Lush vervolgde ze haar muzikale carrière in andere projecten, maar bleef op de achtergrond. In 2023 keerde Anderson terug naar de schijnwerpers met haar eerste soloalbum, waarmee ze haar unieke stijl van sfeervolle rock en melancholische melodieën verder verkent.

Introductie van het album Pearlies
Pearlies is het solo-debuutalbum van Emma Anderson, uitgebracht in 2023. Op dit album laat ze een persoonlijk en intiem geluid horen dat haar ervaringen en gevoelens reflecteert. Pearlies combineert dromerige gitaarlijnen en atmosferische melodieën, typisch voor Anderson’s stijl, met een volwassen en vernieuwend geluid.

De nummers gaan over thema’s zoals herinnering, verlies en groei en laten een kant van Anderson zien die dieper graaft dan haar eerdere werk met Lush. Met Pearlies bevestigt Emma Anderson haar plaats als een unieke stem in de Britse alternatieve muziek.

De nummers op het album
I Was Miles Away gaat over vervreemding en het gevoel afwezig te zijn, zowel fysiek als mentaal, van iemand of een situatie. De sfeer van de muziek is, melancholisch en dromerig. Het is een erg fijne opener. (9)

Bend the Round verkent de worsteling met verandering en het omgaan met cyclische patronen in het leven. De sfeer van de muziek voelt beschouwend en een tikkeltje mysterieus (8)

Vervolgens Inter Light. Dit nummer gaat over de zoektocht naar innerlijke kracht en rust te midden van onzekerheid. De sfeer is hoopvol en dat wordt versterkt door de mooie betoverende melodie met een subtiele, kalmerende sfeer. (9)

Taste the Air handelt over het verlangen naar vrijheid en het herontdekken van de wereld om ons heen. De sfeer is verfrissend en optimistisch, met een lichte dromerigheid. Een prachtig nummer.(9)

Het daaropvolgende Xante verkent gevoelens van nostalgie en de echo's van herinneringen die levendig blijven. De sfeer is zelfreflecterend, relaxed en mysterieus. met een melancholische ondertoon die vervlogen tijden oproept. (9)

The Presence gaat over het aanvoelen van een blijvende aanwezigheid van een persoon of een emotie, die ongemerkt invloed heeft op het heden. De sfeer is mysterieus en intens, met een subtiele spanning. Een beetje meer uptempo en daardoor wat meer Lush (8)

Willow and Mallow symboliseert kwetsbaarheid en veerkracht, vergelijkbaar met de buigzame wilg en de zachte heemst. De sfeer is dromerig en reflectief, versterkt door fraaie muzikale lagen. (9).

Tonight Is Mine heeft betrekking op een nachtelijk moment van zelfbevestiging en persoonlijke bevrijding, De sfeer is assertief en mysterieus, met een ondertoon van onafhankelijkheid en kracht. (9)

For a Moment reflecteert op het kortstondige maar intense gevoel van verbinding of helderheid in een enkel ogenblik. De sfeer is melancholisch en teder, met een dromerig gevoel dat het vluchtige en vergankelijke benadrukt. (8)

Clusters gaat over het verzamelen van momenten, gedachten of emoties die samen een groter geheel vormen. De sfeer is beschouwend structuur die zowel de complexiteit als de schoonheid van herinneringen weerspiegelt.(9)

Conclusie
Pearlies is een prachtig debuut dat Emma Anderson’s kenmerkende stijl en muzikale diepgang toont. Ze weet op subtiele wijze thema’s als vervreemding, nostalgie, en zelfontdekking te verkennen, waarbij elk nummer een eigen verhaal vertelt. De dromerige gitaarlijnen en sfeervolle melodieën maken Pearlies tot een album dat je meeneemt op een betoverende reis. Anderson slaagt erin om herkenbare emoties te verbinden met een vernieuwd, volwassen geluid dat zowel fans van Lush als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Ik raad Pearlies zeker aan voor liefhebbers van alternatieve muziek en iedereen die op zoek is naar een muzikale beleving vol diepgang.

Het is toch jammer dat er niet meer albums zijn met Emma Anderson. Drie met Lush, twee met Sing-Sing en dit album. Een album met songs die al een tijd (ca. 25 jaar) in haar lade lagen, klaar om op een Lush album gebruikt te worden. De zelfmoord van de drummer van Lush veranderde toen alles. Nu maar hopen dat we in de toekomst nog meer van haar gaan horen. Dat moet gezien haar leeftijd (56) nog wel lukken.

Eeerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Empyrium, een Duitse metal/folk formatie, weet zich te onderscheiden door hun unieke combinatie van melancholische melodieën en poëtische teksten. Hun debuutalbum, A Wintersunset… uit 1996, is een ware muzikale reis door de mystieke landschappen van de natuur en menselijke emoties.

Toen ik voor het eerst A Wintersunset… beluisterde, werd ik direct meegevoerd naar een wereld vol betoverende klanken en diepe gevoelens. Dit album is een meesterwerk dat zowel in zijn geheel als in zijn afzonderlijke nummers een diepgaande indruk maakt.

Moonromanticism opent het album met een statige en formele toon, die een perfecte weerspiegeling is van wat volgt. Het nummer zet de sfeer voor de rest van het album, met een mysterieuze en meeslepende melodie die de luisteraar direct grijpt.

Vervolgens neemt Under Dreamskies je mee op een reis door een melancholische en sfeervolle wereld. De melodische en dromerige tonen worden vergezeld door een sombere, maar emotionele ondertoon. Het thema van de natuur en romantiek is hier sterk aanwezig, en het nummer weet een gevoel van introspectie en nostalgie op te roepen.

The Franconian Woods in Winter's Silence blijft trouw aan de melancholische sfeer, maar voegt een meeslepende en emotioneel-romantische dimensie toe. De prachtige melodieën schilderen een schilderachtig beeld van de winterse bossen, waarbij de natuur centraal blijft staan in de thematiek van het album.

Met The Yearning verandert de sfeer naar een meer dromerige en emotionele toon. Dit nummer verkent het thema van de zoektocht en het verlangen naar iets ongrijpbaars. De muziek en teksten zijn hier zo verweven dat je bijna de hunkering en het verlangen kunt voelen die in elk akkoord doorklinken.

Autumn Grey Views brengt een somber, maar nostalgisch gevoel met zich mee. De aanstekelijke melodie doet denken aan het verval en de veranderende seizoenen. Het nummer is een reflectie op de vergankelijkheid van het leven, en de melancholie die daarmee gepaard gaat.

Ordain'd to Thee is een opzwepend en meeslepend nummer, vol poëtische en romantische tonen. Het thema van tijdloosheid en schoonheid wordt hier prachtig uitgewerkt, met een melodie die je hart sneller doet kloppen en je ziel beroert.

Het album sluit af met A Gentle Grieving Farewell Kiss, een akoestisch en verdrietig nummer dat het thema van afscheid en verlies onderzoekt. De eenvoud en puurheid van de akoestische instrumenten brengen de emotionele lading van het nummer extra sterk over, en laten de luisteraar achter met een gevoel van introspectie en emotioneel beraad.

Empyrium heeft met A Wintersunset… een album gecreëerd dat niet alleen muzikaal briljant is, maar ook emotioneel resoneert op een dieper niveau. Elk nummer draagt bij aan de magische reis die dit album biedt, en ik kan niet anders dan het ten zeerste aanbevelen aan iedereen die op zoek is naar muziek die zowel het hart als de geest aanspreekt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Inmiddels het album een paar maal vaker beluisterd en het bevalt me een stuk beter. De waardering van 3,5 naar 4 verhoogd en mijn review op mijn eigen site www.jorros-muziekkeuze.nl ook opgeschroefd als volgt:

Het album "A Blueprint of the World" van de Amerikaanse prog-rock band Enchant, uitgebracht in 1993, is een opmerkelijk debuut dat luisteraars introduceert in de complexe muzikale structuren en diepgaande teksten die de band kenmerken. Mijn persoonlijke ervaring met dit album is er een van geleidelijke waardering; het is een album dat groeit bij elke luistersessie.

De openingstrack, "The Thirst", zet meteen de toon met zijn dynamische wisselingen en boeiende gitaarriffs. Het nummer introduceert de technische vaardigheid van de band en legt een solide basis voor het hele album. De zang van Ted Leonard is krachtig en emotioneel, en brengt de lyrische thema's van verlangen en zelfontdekking overtuigend over.

Een ander hoogtepunt is "At Death's Door", waarin de band hun vaardigheid in het creëren van een duistere, bijna sinistere sfeer toont. De keyboardpartijen verweven subtiel met de gitaren, en creëren een gevoel van urgentie en onheil. Dit nummer heeft een bijzonder sterke impact op mij gehad, mede door de introspectieve tekst die reflecteert op de onvermijdelijkheid van de dood en de zin van het leven.

De balans tussen de instrumentale techniek en de emotionele diepgang is wat "A Blueprint of the World" zo speciaal maakt. Nummers zoals "Nighttime Sky" zijn misschien technisch uitdagend, maar verliezen nooit het gevoel voor melodie en sfeer. De complexiteit van de arrangementen dient altijd het grotere emotionele verhaal van het album.

Een aspect dat dit album onderscheidt, is de productie, die verrassend goed is voor een debuutalbum. Elk instrument is helder en goed gedefinieerd in de mix, wat bijdraagt aan de algehele luisterervaring. Het is duidelijk dat er veel zorg is besteed aan het vastleggen van de beste geluidskwaliteit om de muziek te complementeren.

Na vele luisterbeurten blijft "A Blueprint of the World" een album dat nieuwe lagen en details onthult. Het is een album dat niet alleen de liefhebbers van progressieve rock zal aanspreken, maar ook degenen die op zoek zijn naar muziek die zowel uitdagend als emotioneel verrijkend is. Het toont Enchant's vermogen om complexe muziek toegankelijk te maken voor een breder publiek, wat geen kleine prestatie is in het genre van de progressieve rock.

Over het album Blink of an Eye

Het album Blink of an Eye laat een mooi evenwicht horen tussen progressieve rock en meer toegankelijke melodieën. Met thema’s als reflectie en persoonlijke groei, biedt het een meeslepende luisterervaring. Het album bevat indrukwekkend gitaarspel, pakkende zang en gelaagde arrangementen, wat het een redelijk succesvol maakt in de discografie van de band. Blink of an Eye toont Enchant op een verfijnde en emotionele manier.

Over de nummers op het album

Opener Under Fire gaat over de druk en uitdagingen waarmee mensen worden geconfronteerd in moeilijke situaties. De tekst roept op om sterk te blijven en niet op te geven. Het nummer heeft een dynamisch ritme, krachtige gitaarpartijen en emotionele zang. (7)
Monday beschrijft het gevoel van sleur en frustratie dat vaak bij het begin van een nieuwe week hoort. De tekst verbeeldt het verlangen om te ontsnappen aan routine. Een melancholisch nummer met rustige zang. (6,5)

Seeds of Hate gaat over hoe woede en wrok kunnen groeien en relaties kunnen beschadigen. De tekst waarschuwt voor de gevolgen van negatieve emoties en moedigt aan om vergeving te zoeken. Het nummer heeft een krachtige en donkere sfeer, met stevige gitaren, intense zang en een emotioneel geladen melodie. (7,5)
Flat Line gaat over het gevoel van leegte en emotionele uitputting, alsof het leven stilstaat. De tekst verkent thema’s van desillusie en het verlangen naar verandering. Een nummer met een sombere en intense sfeer, meeslepende melodieën, krachtige gitaren en expressieve zang. (8)

Het nummer Follow the Sun gaat over het volgen van je dromen en het zoeken naar een beter leven, ondanks obstakels. De tekst moedigt aan om optimistisch te blijven en je doelen na te streven. Het nummer ademt een warme en hoopvolle sfeer, met melodieuze gitaren, zachte zang en vloeiende ritmes. (8)
Ultimate Gift gaat over de kracht van onvoorwaardelijke liefde en het waarderen van de kostbare momenten in het leven. De tekst benadrukt dankbaarheid en verbinding met anderen. Het nummer heeft een warme en bemoedigende sfeer, met melodieuze gitaarpartijen en gevoelige zang. (7)

My Everafter beschrijft het verlangen naar een toekomst vol geluk en persoonlijke vervulling. De tekst beschrijft teleurstellingen en het geloof in een betere tijd die nog komen gaat. Muzikaal heeft het nummer een wat emotionele maar stevige sfeer, met harmonieuze gitaren, krachtige zang en een meeslepende melodie. (7)
Invisible gaat over het gevoel van onzichtbaarheid en het verlangen om gezien en gewaardeerd te worden. De tekst reflecteert op eenzaamheid en innerlijke worstelingen. Muzikaal heeft het nummer meest een melancholische sfeer, met sfeervolle gitaren, emotionele zang en een rustige melodie die in kracht toeneemt. (7)

Afsluiter Despicable gaat over zelfreflectie en het erkennen van fouten of negatieve eigenschappen. De tekst onderzoekt schuldgevoel en de wens om te veranderen. Muzikaal heeft het nummer een donkere en krachtige sfeer, met stevige gitaren, intense zang en een dramatische opbouw. (8)
Bonusnummer Prognosis gaat over het omgaan met onzekerheid en het zoeken naar antwoorden op levensvragen. De tekst speelt in op angst en hoop in het licht van een onzekere toekomst. Muzikaal heeft het nummer een introspectieve en gelaagde sfeer, met dynamische gitaren, expressieve zang en een meeslepende structuur. (8,5)

Conclusie en aanbeveling

Blink of an Eye is een meeslepend album dat een mooie balans biedt tussen progressieve rock en toegankelijke melodieën. Met diepgaande teksten over persoonlijke groei, hoop en emotie raakt het album de luisteraar. De krachtige gitaren, expressieve zang en warme sfeer maken dit album een aanrader voor liefhebbers van progressieve rock met gevoel. Zeker de moeite waard om te beluisteren, vooral nummers als Flat Line en bonusnummer Prognosis laten de klasse van Enchant goed horen.

Waardering 7,3 (zonder bonusnummer)

Over Engineers
Engineers is een Britse band die bekendstaat om hun dromerige en sfeervolle muziekstijl, een mix van shoegaze en ambient rock. De band werd opgericht in 2003 en bestaat uit multi-instrumentalisten die een uniek geluid creëren met gelaagde melodieën en zachte zang. Hun muziek is ideaal voor wie houdt van ontspannen, introspectieve muziek. Engineers hebben verschillende albums uitgebracht, waarbij ze steeds een rustgevende en meeslepende sfeer neerzetten.

Over het album Always Returning
Always Returning is het vierde studioalbum van Engineers, uitgebracht in 2014. Het album staat vol met kalme, dromerige nummers die de luisteraar meenemen naar een serene wereld. De zachte zang en etherische klanken zorgen voor een meditatieve sfeer. Always Returning wordt gezien als een volwassen en verfijnde toevoeging aan hun discografie, perfect voor rustige luistermomenten.

De nummers op het album
Opener Bless the Painter gaat over het waarderen van creativiteit en de kracht van kunst om gevoelens uit te drukken. De tekst beschrijft een wereld waar kleuren en beelden emoties tot leven brengen. De sfeer is meest kalm en dromerig door de serene muzikale begeleiding. (8)

Fight or Flight gaat over het omgaan met moeilijke keuzes en stressvolle situaties. De tekst onderzoekt de innerlijke strijd tussen vechten voor iets of ervoor weglopen. De muziek is ingetogen maar intens en kent ook rustige momenten die de emotionele lading van het thema versterken. (8)

Het nummer It Rings So True gaat over het vinden van waarheid en betekenis in het leven. De tekst beschrijft een gevoel van herkenning en eerlijkheid, alsof iets eindelijk op zijn plek valt. De sfeer is warm en dromerig, met zachte melodieën die rust en helderheid uitstralen. (7)

Drive Your Car vertelt over het verlangen naar vrijheid en ontsnapping. De tekst beschrijft een reis als een manier om afstand te nemen van problemen en een nieuw perspectief te vinden. De sfeer is kalm en dromerig, met een gevoel van beweging en persoonlijke reflectie. (8)

Innsbruck lijkt gaan over een plek vol herinneringen en gevoelens van rust en reflectie. De muziek roept beelden op van een serene omgeving, waar men tot zichzelf kan komen. De sfeer is rustig en introspectief, met dromerige klanken die een gevoel van stilte en ruimte creëren. (7)

Searched for Answers gaat over het zoeken naar betekenis en duidelijkheid in het leven. De tekst beschrijft de innerlijke reis van vragen en twijfels naar mogelijke antwoorden. De sfeer is druk en haastig en dat is duidelijk niet de beste kant van de band. (6)

Het nummer Smiling Back gaat over terugkijken op mooie herinneringen en de gevoelens die daarbij horen. De tekst beschrijft een glimlach als een teken van verbondenheid en troost. De sfeer is blijft dromerig, maar de melodie is niet bijzonder sterk (6).

A Million Voices beschrijft verbondenheid en het gevoel dat je deel uitmaakt van iets groters. De tekst beschrijft hoe stemmen samenkomen, symbolisch voor eenheid en steun. De sfeer is groots en ja, dromerig. (7)

Daarna Smoke and Mirrors, wat lijkt te gaan over verwarring en het gevoel dat dingen niet altijd zijn zoals ze lijken. De sfeer is mysterieus en introspectief, met muziek die een gevoel van onzekerheid oproept. Geen sterk nummer vanwege de saaie melodie (5)

Afsluiter is Always Returning dat gaat over thuiskomen, zowel letterlijk als emotioneel. De tekst beschrijft een gevoel van veiligheid en rust na een lange reis of moeilijke periode. De sfeer is warm, hoopvol en dromerig, met melodieën die een kalm en vredig gevoel oproepen. Deze afsluiter klinkt wel weer lekker (8)

Conclusie en aanbeveling
Het album Always Returning van Engineers is een reis door dromerige en rustgevende muziek. Met nummers als "Bless the Painter" en "Always Returning" laat de band hun kracht in sfeervolle composities goed zien. Anderzijds bevat het album ook nummers, zoals "Smoke and Mirrors", die minder sterk zijn. Het album blijft echter wel een aangename luisterervaring voor liefhebbers van introspectieve muziek.

Dit album is voor momenten van ontspanning en reflectie. Engineers weten met hun zachte melodieën en serene klanken een fijne sfeer te creëren. Een aanrader voor wie houdt van rustige, gelaagde muziek die je meeneemt naar een kalme, introspectieve wereld.

Waardering: 7,0
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Another Green World" van Brian Eno is een baanbrekend album dat in 1975 werd uitgebracht. Het album heeft een blijvende invloed gehad op het muzikale landschap en wordt vaak beschouwd als een mijlpaal in de experimentele en ambient muziek.

Het album onderscheidt zich door zijn vernieuwende benadering van muzikale structuren. Het bevat een mix van instrumentale stukken en nummers met vocalen, waarbij Eno gebruikmaakt van verschillende geluidslagen en texturen. De samenwerkingen met andere getalenteerde muzikanten, waaronder Robert Fripp en Phil Collins, dragen bij aan de rijke en gevarieerde klankwereld van het album.

Een opvallend aspect van "Another Green World" is de afwezigheid van strikte genreconventies. Eno overstijgt de grenzen van traditionele popmuziek en exploreert eerder de mogelijkheden van geluid en sfeer. De instrumentale composities, zoals het titelnummer en "Spirits Drifting," getuigen van Eno's meesterschap in het creëren van atmosferische muziek.

De invloed van "Another Green World" strekt zich uit tot ver buiten het tijdperk van de release.
Artiesten uit diverse genres hebben zich laten inspireren door de experimentele benadering van Eno, en het album wordt vaak genoemd als een sleutelwerk in de ontwikkeling van ambient en elektronische muziek.

Kortom, "Another Green World" is een tijdloos meesterwerk dat de grenzen van muzikale expressie verkent. Brian Eno's innovatieve benadering en het eclectische karakter van het album maken het een essentiële luisterervaring voor liefhebbers van vernieuwende muziek.

(Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Epic45 is een Britse band die al sinds eind jaren '90 actief is en bekend staat om hun atmosferische en introspectieve muziek. In 2004 brachten ze het album Against the Pull of Autumn uit, een werkstuk dat in veel opzichten de essentie van hun geluid en visie belichaamt. Dit album, doordrenkt met nostalgie en een diepe verbinding met de Engelse plattelandsomgeving, laat zich kenmerken door een subtiele mix van post-rock, ambient en elektronica. De muziek van Epic45 roept beelden op van verlaten landschappen en verloren tijden, en Against the Pull of Autumn is daarop geen uitzondering.

Het album opent met I'm Getting Too Young for This, een nummer dat meteen de toon zet met zijn dromerige gitaarlijnen en etherische geluidstexturen. De track weeft langzaam een tapijt van klanklagen dat je meeneemt op een introspectieve reis. De productie is helder, maar niet overdreven gepolijst, wat bijdraagt aan een gevoel van intimiteit en echtheid. De klanken lijken soms uit de mist op te stijgen, alsof ze onderdeel zijn van een vergeten herinnering.

Vervolgens komt Programmes for Schools, een track die speelt met minimalistische ritmes en delicate melodieën. De track heeft een bijna hypnotiserend effect, waarbij elke herhaling van de muzikale motieven een gevoel van vertrouwdheid opwekt, terwijl het toch moeilijk blijft om precies te voorspellen waar de muziek naartoe zal gaan. Dit gevoel van onzekerheid, deze lage voorspelbaarheid, draagt bij aan de complexiteit van de luisterervaring.

Het derde nummer, You Said Nothing, is kort maar krachtig, met een melancholische melodie die wordt ondersteund door zachte elektronische beats. Het is een van de meer ingetogen momenten op het album, maar desondanks even meeslepend, met name door de fluisterzachte zang.

Barn Diversions en Where the Halldays Went volgen, beide met een zekere lichtvoetigheid in hun ritmes en melodieën. Ze bieden een bijna filmische kwaliteit, waarbij je de mistige Engelse velden bijna kunt voelen terwijl de muziek speelt. De sfeer is zowel troostend als melancholisch, een balans die Epic45 meesterlijk beheerst.

Sculpted by Winter brengt een kouder, meer introspectief geluid. De track vangt de kilte van een winterse middag perfect, met schurende gitaarlijnen die afgewisseld worden door ijzige synths. The Water Tower daarentegen is kort maar intens, met een geluid dat lijkt te resoneren door een verlaten gebouw, alsof elke noot weerkaatst tegen de muren van het verleden. En het water druppelt maar door….These Dead Years is een meeslepende track. De sfeer maakt duidelijk dat het gaat om verlies. Verlies van tijd en een mensenleven duurt al zo kort.

Het emotionele middelpunt van het album is ongetwijfeld het titelnummer Against the Pull of Autumn. Met zijn bijna twaalf minuten is het een epische reis door geluid en gevoel, een sonische vertelling die je meeneemt door verschillende landschappen van melancholie en reflectie. De instrumentatie is rijk en gelaagd, waarbij elke nieuwe luisterbeurt nieuwe details onthult.

De laatste nummers, waaronder Where to Now, Captain? en Secret Maps of England, brengen een gevoel van afsluiting, maar ook van verlangen naar meer. Het definitief laatste hoofdstuk River Traffic is wat meer up-tempo en geeft daardoor een bevrijdend slotgevoel.

Qua productie is Against the Pull of Autumn indrukwekkend in zijn subtielheid. Het album klinkt organisch, met een balans tussen het akoestische en het elektronische die zelden geforceerd aanvoelt. De muziek lijkt op natuurlijke wijze te evolueren, als een landschap dat verandert met de seizoenen.

Je kunt van het album vinden dat het wat veel van hetzelfde is als je te oppervlakkig luistert. Met een koptelefoon op valt echter veel te genieten. De details van de muziek maken dan veel positieve gevoelens los. Dat geldt zeker voor het titelnummer!

Als je houdt van muziek die je meeneemt op een introspectieve reis, die zowel emotioneel als atmosferisch rijk is, dan is dit album zeker iets voor jou. Fans van post-rock, ambient en experimentele muziek zullen veel te waarderen vinden in Against the Pull of Autumn. Het is een album dat zich langzaam ontvouwt, waarbij elke luisterbeurt nieuwe lagen en emoties blootlegt. Een tijdloze klassieker voor wie de tijd neemt om erin te verdwalen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Equal Idiots is een Belgische garagerockband uit Hoogstraten, opgericht in 2012 door Thibault Christiaensen (zang en gitaar) en Pieter Bruurs (drums). Bekend om hun energieke optredens en rauwe geluid, braken ze door met de single "Salmon Pink" en wonnen in 2016 De Nieuwe Lichting van Studio Brussel.

Op het derde album Equal Idiots verkennen ze nieuwe muzikale richtingen, met meer gelaagdheid en dynamiek in hun nummers. Het album bevat zowel stevige garagerocktracks als melodieuze, introspectieve songs, wat hun groei en veelzijdigheid als band benadrukt.

Opener I Am The Light markeert de nieuwe richting voor de band, weg van hun eerdere punk naar garagerock. De tekst gaat over zelfvertrouwen en energie en dat laaiste is ook terug te vinden in de muziek. (7)
Het nummer The Bees is een energieke garagerocktrack met krachtige gitaarpartijen en een hoog tempo. De tekst roept op tot actie en benadrukt het belang van doorzetten. De dynamische instrumentatie en rauwe vocalen creëren een intense en meeslepende sfeer. (7)

Strawberry is volledige nieuwe sound. Het gaat over vreugde van liefde en de warmte die het kan brengen. Muzikaal is het zachter en melodieuzer dan hun gebruikelijke werk en het heeft een intieme sfeer. (8)
Ook Pandemonium is een duidelijk voorbeeld van de ommezwaai. Het nummer verkent donkere thema’s in een laag tempo. De zang is bits en klinkt gemeen. Een bloeddorstige track. (7,5)

Terug naar meer tempo met Shoot (Now I wanna shoot you in the back!). De agressie straalt van het nummer af. De heerlijke wall of sound maakt het af. (8)
In Time Is the Reason is het Garagerock meets Rap. Moraal van het nummer: Tijd kan dingen positief en negatief veranderen. (6,5)

Van St. Catherine zijn de lyrics niet te vinden. Het nummer is minder intens maar wel krachtig en grijpt wat terug op de muziek uit de begin jaren ’80. (7)
Vervolgens het akoestische (!) This Place Is Home but I Don't Know It Anymore. Een kort nummer waarvan de tekst op basis van de titel boekdelen spreekt (6,5)

Barcode is een erg kort nummer met bijzondere tempowisselingen. Het nummer gaat over eenvoud. Een nummer met toch nog een vleug punk. (7)
Dive is een gruizige track met een ‘normaal’ tempo. In dit nummer ook een fijne melodie. Tekst is helaas nog niet beschikbaar. Heerlijke eigengereide zang maakt het sfeervol (8)

Rainbow is een heerlijk rauw nummer met een ‘gewoon’ tempo dat licht somber klinkt. De zang is iets minder agressief maar blijft krachtig. (7,5)
I Am the Light (Reprise) is een meer experimenteel nummer. Rauwe zang op monotone klankbeelden. Doet het goed als afsluiter. (7)

Conclusie en aanbeveling
Het titelloze derde album van Equal Idiots toont een band die durft te experimenteren en zich ontwikkelt. Met stevige garagerocktracks zoals Shoot en emotionele uitstapjes zoals Strawberry, laten ze een veelzijdig geluid horen. Hoewel niet elk nummer even sterk is, blijft de energie en rauwe kracht indrukwekkend. Fans van garagerock met een vernieuwende twist zullen dit album zeker waarderen. Een aanrader voor wie houdt van intense en dynamische muziek.

Waardering: 7,3

In 1978 bracht Eric Clapton zijn zesde soloalbum uit, getiteld 'Backless'. Dit album toont wederom zijn veelzijdigheid en vakmanschap. Ik zal het album nummer voor nummer bespreken.

Walk Out in the Rain opent het album en het is niet echt mijn favoriete nummer, maar het is absoluut oké. Het heeft een zekere melancholie en Clapton's gitaarspel is, zoals altijd, indrukwekkend. De combinatie van country en rock zorgt voor een interessante luisterervaring.

Watch Out for Lucy is een stuk levendiger. Dit nummer vind ik erg prettig, het swingt behoorlijk. De speelse melodie en het aanstekelijke ritme maken het moeilijk om stil te blijven zitten. Clapton weet hier een vrolijke sfeer neer te zetten die direct aanspreekt.

I'll Make Love to You Anytime heeft een heerlijk bluesy gevoel. Dit nummer is ook lekker, met zijn langzame, verleidelijke gitaarlijnen en Clapton's soulvolle zang. Het is een perfecte track voor een ontspannen avond.

Roll It is absoluut een nummer voor mij. De bite is er ineens weer. Dit is een prachtig nummer met een sterke rock-'n-roll vibe. De energie spat ervan af en de samenwerking met Marcy Levy op achtergrondzang geeft het extra dynamiek.

Tell Me That You Love Me is een fijne track met een eenvoudige, maar mooie melodie. De oprechte emotie in Clapton's stem en de subtiele instrumentatie zorgen voor een intieme sfeer die dit nummer speciaal maakt.

If I Don't Be There by Morning heeft een relaxte country vibe. De zang had iets luider gemixed mogen zijn, maar desondanks blijft het een meeslepend nummer. Geschreven door Bob Dylan, heeft het die typische lyrische kwaliteit die je van Dylan mag verwachten.

Early in the Morning is pure blues en dat is erg fijn, zeker met een gitarist als Clapton. Zijn gitaarspel is fenomenaal en de emotionele zang voegt een extra laag intensiteit toe. Dit nummer is een parel voor bluesliefhebbers.

Promises is een lekker vrolijke song. Het is zacht, melodieus en het refrein blijft in je hoofd hangen. Dit nummer heeft een tijdloze kwaliteit en brengt een glimlach op je gezicht

Golden Ring is een cover van George Harrison en is voor mij te lief. Hoewel Clapton een prachtige gitaarmelodie en zijn kenmerkende stemgeluid laat horen, spreekt dit nummer me minder aan. Het mist de ruwe randjes die ik in zijn andere nummers zo waardeer.

Tulsa Time sluit het album af op een vrolijke noot. Dit is een echte meezinger en eind goed, al goed. De uptempo country-rock sound zorgt voor een energieke afsluiting van een divers album.

'Backless' is een bewijs van Eric Clapton's muzikale veelzijdigheid. Hoewel niet elk nummer mijn persoonlijke favoriet is, toont het album zijn vakmanschap en blijft het boeien. Het is een aanrader voor elke Clapton-fan en voor liefhebbers van rock en blues.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl