Als liefhebber van ambient muziek, wil ik graag mijn gedachten delen over het nieuwste album "It Means a Lot" van de Amerikaans-Japanse artiesten Ulla & Ultrafog, dat onlangs in 2024 is verschenen. Dit album is een fascinerende reis door geluid en emotie, waar elk nummer een eigen sfeer en thema heeft.

Het eerste nummer, "Dumb Rain", is een betoverende compositie gevuld met exotische geluidspanorama's. Deze track voelt aan als een rustgevende regenbui in een weelderige, onontdekte wereld. Het is zonder twijfel een uitstekend begin van het album en zet de toon voor een ontspannende luisterervaring.

Volgend op dit aangename begin, treffen we "Room Core" aan, een nummer waar de delicate baslijnen en etherische stemgeluiden samenvloeien met subtiel geplaatste effecten om een diep ontspannende atmosfeer te creëren. Dit nummer is een perfect voorbeeld van hoe minimalistische muzikale elementen kunnen leiden tot een rijke luisterervaring.

Bij "Sad Bowl" blijft de bas prominent aanwezig, echter met een iets minder boeiende samenstelling dan zijn voorgangers. Toch behoudt het nummer een aangename kwaliteit, die past binnen de flow van het album.

"Lame Mart" springt er vervolgens uit met zijn robuuste compositie. De muzieklijnen zijn prachtig uitgewerkt en de subtiel vervormde vocalen voegen een extra laag toe aan de reeds intrigerende mix.

"PM Filter" introduceert een licht afwijkend klankpalet, maar blijft trouw aan het ontspannende thema van het album. Het is interessant om te zien hoe de artiesten experimenteren binnen het genre zonder de cohesie van het album te verliezen.

"Double Carmen" voelt iets minder samenhangend dan de andere tracks, maar behoudt toch een bepaalde charme die het beluisteren waard maakt.

"Kind Zo" is aangenaam maar springt er niet echt uit. Het is een solide bijdrage aan het album, maar mist een bepaalde vonk die het memorabel zou maken.

Het album sluit af met "Jesses Car", wat mij betreft de kroon op het werk. De prachtige melodieën en luchtige textuur treffen direct het hart en laten een blijvende indruk achter. Dit nummer is een ware streling voor de zintuigen en een hoogtepunt van het album.

Concluderend is "It Means a Lot" een verrassend aangenaam ambient album dat een kalmerende en meditatieve luisterervaring biedt. Elk nummer heeft zijn eigen karakter, waardoor het album als geheel een rijke textuur krijgt. Dit is absoluut een aanrader voor iedereen die op zoek is naar rust in de hectiek van alledag.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ulrich Schnauss, een Duitse artiest en elektronische muziekproducent, staat bekend om zijn etherische soundscapes en unieke mengeling van ambient en shoegaze. Zijn werk wordt gekenmerkt door dromerige melodieën en complexe texturen die luisteraars meenemen op een auditieve reis. Schnauss’ stijl is zowel introspectief als betoverend, wat zijn muziek een bijzondere aantrekkingskracht geeft.

A Strangely Isolated Place, uitgebracht in 2003, is een album dat de luisteraar onderdompelt in een wereld van geluid en emotie. Dit album, gecreëerd door Ulrich Schnauss, biedt een bijzondere mix van ambient, elektronische en shoegaze-elementen die samen een unieke luisterervaring vormen.

Gone Forever opent het album met een delicate, hypnotiserende melodie. Het nummer heeft een betoverende kwaliteit, deels door de spaarzame maar effectieve zang. Deze track zet echter slechts de toon voor een deel van het album, waarin melancholie en hoop soms harmonieus samengaan.

On My Own heeft een meer poppy karakter vergeleken met de andere nummers op het album. Hoewel het een aangename luisterervaring biedt, mist het de magische sfeer die in een aantal andere tracks wel prominent aanwezig is.

A Letter from Home onderscheidt zich door een aanstekelijk ritme. Dit nummer verliest echter wat van de etherische kwaliteit die andere tracks kenmerken, wat het minder geschikt maakt voor wie op zoek is naar puur droomachtige muziek. Desalniettemin voegt het een interessante dynamiek toe aan het album.

Monday-Paracetamol begint spannend en ontwikkelt zich tot een sprookjesachtige melodie die bij mij beelden oproept van oude sciencefictionfilms. Dit nummer weet een perfecte balans te vinden tussen opwinding en sereniteit, waardoor het een van de hoogtepunten van het album is.

Clear Day mist de spanning en dynamiek die de nummers hiervoor kenmerken. Het voelt wat vlak en langdradig aan, wat het een van de minder memorabele momenten van het album maakt. Blumenthal biedt een betere melodie dan sommige andere tracks, ondanks het gebrek aan dynamiek. Het nummer weet toch een bepaalde gemoedstoestand te vangen die goed aansluit bij de algehele sfeer van het album.

In All the Wrong Places brengt iets meer tempo en dynamiek. Hoewel het niet het beste nummer op het album is, biedt het genoeg variatie om de luisteraar geïnteresseerd te houden. Het heeft een zekere energie die het onderscheidt van de meer dromerige nummers.

Het titelnummer, A Strangely Isolated Place, begint met een sprankelende energie die daarna overgaat in een meer ambient en rustgevende sfeer. Hoewel het slot misschien iets te langdradig is, biedt het een aardige afsluiting van het album, waarbij de luisteraar rustig kan afdwalen.

In conclusie is A Strangely Isolated Place een album dat in momenten de complexiteit en de schoonheid van Schnauss’ muzikale visie laat zien. Het album is een reis door soundscapes die zowel vertrouwd als vreemd aanvoelen, en biedt een diep emotionele luisterervaring. Een aantal nummers draagt bij aan het algehele gevoel van isolatie en introspectie, een ander aantal creëert een gevoel van twijfel.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vandaag toch weer een shoegaze album beluisterd. Een van de genres die mij na aan het hart ligt. Het fijne is ook dat shoegaze toch niet een eendagsvlieg is gebleken maar inmiddels ruim 30 jaar bestaat. Dit album is daar een recent voorbeeld van. Het genre wordt tegenwoordig ook wel new-gaze genoemd.

Un.real uit Puerto Rico maakt met dit album best een verdienstelijk debuut. Vooral de eerste helft van het album is sterk. Prima melodieën en heerlijk gruizige gitaren. Over de band zelf is nog weinig informatie anders dan dat het de eerste shoegaze/dreamrock band uit Puerto Rico is.

Het album steekt stevig van wal met Kids and Astronauts. In Drones worden eerst de pedalen getest waarna halverwege de remmen los gaan. Lovely One is vervolgens wat meer dromerig
ISLANDS is om echt even tot rust te komen. Het minst gruizig en toch het titelnummer.

Blue Garden ademt de sfeer van de jaren 90. Van Slowdive. Heerlijke nostalgie. In Nylon Poe is de zanger zo waar te verstaan. Voltaire is wel gruizig maar heel spannend wordt deze instrumentale onderbreking niet. Het is net of de batterij wat leeg raakt zo naar het einde toe. De batterij waarop de pedalen van de gitaren werken. Ook in Sun Like Star weinig distortion en dus goed verstaanbare zang.

Kortom een album met twee gezichten. Beter voor de rust dan na de rust.

Underworld is een bekende Britse elektronische band die al sinds 1986 actief is. Het duo Karl Hyde en Rick Smith staat bekend om hun unieke mix van house, techno en experimentele muziek. Hun doorbraak kwam in de jaren '90, vooral dankzij het nummer "Born Slippy .NUXX", dat in de film Trainspotting verscheen en wereldwijd een hit werd. Underworld maakt muziek die vaak hypnotiserend en meeslepend is, en ze weten dit krachtig over te brengen tijdens hun energieke live-optredens. Dit alles heeft hen een vaste plek gegeven in de elektronische muziekscene.

In 1999 brachten ze hun vijfde studioalbum, Beaucoup Fish, uit. Dit album wordt vaak gezien als een van hun beste werken en markeert een belangrijk moment in hun carrière. Met een combinatie van techno, house en ambient geluiden wisten ze zowel fans als critici te verrassen en te boeien. In deze review duiken we in de nummers van het album en kijken we wat Beaucoup Fish zo bijzonder maakt.

Nummers op het album

Cups
Het album begint sterk met het nummer "Cups". De sfeer is meteen dromerig en vloeiend, met een hypnotiserend ritme dat langzaam opbouwt. De laatste paar minuten van het nummer zijn opzwepend en weten de luisteraar mee te slepen. De tekst speelt met beelden van vloeistoffen en traagheid, wat een surrealistische sfeer creëert. Het voelt alsof de tijd even stilstaat, wat typerend is voor de muziek van Underworld. Dit is een perfecte opener voor het album.

Push Upstairs
Het tweede nummer, "Push Upstairs", heeft een wat nerveus ritme. Het voelt chaotisch aan, wat het voor sommigen misschien wat ongemakkelijk maakt. De tekst gaat over een complexe relatie, vol spanning en vervreemding. Dit nummer benadrukt de dynamiek tussen verlangen en afstand, en hoewel het ritme niet iedereen zal aanspreken, geeft het wel een interessante laag aan het album.

Jumbo
"Jumbo" is een van de sterkste nummers op het album. Het heeft een bedwelmend ritme en een prachtig einde. De muziek sleept je mee in een wereld van verlangen en disconnectie, terwijl de herhaling van "click" in de tekst de isolatie symboliseert die technologie kan brengen. Ondanks de vervreemdende thematiek, weet dit nummer een gevoel van schoonheid en hoop over te brengen.

Shudder/King of Snake
Dit is een opzwepend nummer dat een combinatie van energie en verwarring biedt. Het chaotische ritme en de beelden van slangengevechten, popcultuurreferenties, en drankgebruik zorgen voor een hectische sfeer. Ondanks de wat zwaarmoedige tekst is dit nummer erg energiek en weet het je in beweging te krijgen.

Winjer
"Winjer" begint met een dreigende toon, maar verandert snel in iets luchtigs. De tekst gaat over iemand die klaagt, maar ook plezier maakt. Het laat zien hoe Underworld momenten van frustratie en geluk met elkaar kan verweven. Dit nummer voelt lichter aan dan de voorgaande tracks, wat een welkome afwisseling is.

Skym
"Skym" is een meer ingetogen nummer. De sfeer is hypnotiserend en indringend, en de tekst behandelt thema's zoals innerlijke strijd en schuldgevoelens. Dit nummer laat de emotionele diepgang van het album zien, waarbij de luisteraar wordt meegenomen in een wereld van zelfreflectie en relaties.

Bruce Lee
Dit nummer is een van de minder sterke tracks op het album. Het voelt wat eentonig en sober aan, en mist de energie die veel andere nummers wel hebben. De herhalende teksten en verwijzingen naar Bruce Lee dragen niet veel bij aan de kracht van het album, wat dit nummer een beetje uit de toon laat vallen.

Kittens
"Kittens" is een instrumentaal nummer dat nogal nerveus en wisselvallig aanvoelt. Hoewel het zeker interessant is qua productie, zal het niet iedereen aanspreken vanwege de chaotische en onvoorspelbare opbouw.

Push Downstairs
Dit nummer is ingetogen en sfeervol, met een gevoel van verlangen en nostalgie. De tekst draait om afstand en herinneringen, en creëert een melancholische sfeer. Dit is een van de meer emotionele nummers op het album, en laat de kwetsbaarheid van de band goed zien.

Something Like a Mama
"Something Like a Mama" is een wat rommelige track. Het heeft een hypnotiserend ritme, maar de herhalende teksten en chaotische sfeer maken het moeilijk om een duidelijke lijn in het nummer te vinden. Dit is niet het sterkste nummer van het album, maar biedt wel een interessante mix van emoties.

Moaner
Het album eindigt sterk met "Moaner", een opzwepend en beklijvend nummer. De tekst speelt met thema's van eenzaamheid en verlangen, en het ritme weet je helemaal mee te slepen. Dit is een fantastische afsluiter die het album op een hoogtepunt eindigt.

Beaucoup Fish is zonder twijfel een van de betere albums van Underworld. Het laat de veelzijdigheid van het duo zien, met een mix van hypnotiserende ritmes, diepzinnige teksten en indrukwekkende producties. Hoewel niet elk nummer even sterk is, weet het album als geheel een meeslepende ervaring te bieden. Fans van elektronische muziek zullen dit album zeker waarderen, en het blijft een must-listen voor iedereen die geïnteresseerd is in de techno- en housesound van de late jaren '90.

Aanbeveling: Als je houdt van elektronische muziek die je meevoert en aan het denken zet, dan is Beaucoup Fish absoluut een aanrader. Het biedt een unieke luisterervaring die zowel rustgevend als opzwepend kan zijn.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over de band:
Unitopia is een progressieve rockband uit Australië, opgericht in Adelaide in 1996. De band werd gevormd door Mark Trueack (zang) en Sean Timms (keyboard, gitaar), die samenkwamen met het doel om muziek te creëren die complexe progressieve rock combineert met elementen van wereldmuziek, jazz, en klassieke muziek.

Unitopia's muziek staat bekend om zijn rijke, gelaagde geluiden, diepgaande lyrische inhoud en de vermenging van verschillende muzikale stijlen en instrumenten. Hun teksten behandelen vaak thema's als milieu, politiek, persoonlijke ontwikkeling en de menselijke conditie, waarbij ze luisteraars uitnodigen om na te denken over belangrijke sociale en persoonlijke kwesties.

De band heeft een aantal albums uitgebracht die goed zijn ontvangen binnen de progressieve rockgemeenschap. Hun debuutalbum "More Than a Dream", uitgebracht in 2005, etaleerde hun vermogen om melodieus songwriting te combineren met complexe muzikale arrangementen. Dit werd gevolgd door verdere succesvolle releases zoals "The Garden" (2008), "Artificial" (2010) en "Covered Mirror" (2012), die allemaal hebben bijgedragen aan hun reputatie en erkenning in de internationale progressieve rockscene.

Ondanks hun succes en de groeiende fanbase, is Unitopia relatief ondergewaardeerd gebleven buiten de nichemarkten. De band heeft echter een loyale aanhang en wordt gerespecteerd voor hun muzikale vakmanschap en de diepte van hun composities.

Unitopia heeft een tijdje geen nieuwe muziek uitgebracht. Totdat vorig jaar een nieuw album verscheen. De muziek van Unitopia blijft zo een bron van inspiratie voor fans van het genre en voor diegenen die op zoek zijn naar muziek die zowel uitdagend als toegankelijk is.

Over het album:
Ik heb het album Artificial van Unitopia na lange tijd weer beluisterd en dit zijn mijn ervaringen.

Als liefhebber van progressieve rock vind ik dit een mooi album, maar ik moet toegeven dat het in mijn ogen niet zo uitdagend is als de progrock uit de jaren 70. De openingstrack Suffocation voelt voor mij als een opwarmertje; het zet de toon, maar breekt geen nieuw terrein. Artificial World daarentegen, vind ik erg sfeervol en een van de meer memorabele stukken van het album. Het heeft een diepte die me aanspreekt.

Dan komt Nothing Lasts Forever, een nummer dat voor mij tamelijk onopvallend blijft. Hetzelfde geldt voor Not Human Anymore; het zijn geen slechte nummers, maar ze springen er voor mij niet echt uit. Tesla is interessanter, vooral omdat het me qua sfeer doet denken aan Genesis. De saxofoon in het nummer vind ik echter misplaatst, het past niet goed bij wat de rest van het nummer probeert te doen.

Reflections is de ballad van het album, maar spreekt mij persoonlijk minder aan. Het voelt een beetje te veilig, te verwacht. The Power of 3 is daarentegen intrigerend, het doet me denken aan een filmscore met zijn grootse gevoel en uitgebreide arrangementen.

Rule of 3s valt niet in mijn smaak, vooral vanwege de zen-achtige saxofoon die ik niet goed vind passen. Gone in the Blink of an Eye is een sterk contrast: het is ontspannend maar heeft ook stevige momenten, wat ik zeer waardeer.

The Great Reward vind ik top. Het staat uit als een van de hoogtepunten op het album voor mij, vol energie en creativiteit. De drie bonusnummers op de luxe versie vind ik een prettige aanvulling; ze voegen echt iets toe zonder het algemene gevoel van het album te verstoren.

Al met al vind ik Artificial een fijn album, maar het behoort niet tot de toppers in het genre. Het heeft zijn momenten van schoonheid en complexiteit, maar het haalt niet altijd het niveau van uitdaging en vernieuwing dat ik zoek in progressieve rock.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl

Helaas is er niet zo’n groot aanbod van atmosferische Metal. Metal met daarin duidelijke melodiestructuren. Dit is weer zo’n album. Het klinkt vreemd maar je kunt er bijna op wegdromen.

Het start direct met een uitschieter. All Is Lost krijgt per direct een groen hartje op Spotify. In het daarop volgende Autumn & Everley zit heel subtiel een piano verwerkt, prachtig. Reverie is een soort van Ambient Metal. Waanzinnig gaaf. Groen hartje verdient! De grunts in Funeral Pyre dragen echt iets bij. Meestal erger ik me aan grunten. Zo van doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Hier gaat het niet om teksten maar wordt het als instrument ingezet.

Cherish, één van de meest ontspannende nummers die een Metal band ooit heeft gemaakt vermoed ik. Gewoon een piano met wat eenvoudige ondersteuning. Het gaat vloeiend over in de start van Beautiful Ghosts. En dan ineens die overgang terug naar de ware Metal. De stem schreeuwt om hulp. Z0 beautiful zijn die ghosts dus helemaal niet.

Het slotnummer All Is Found zou maar zo op een progalbum kunnen staan. Het steeds wisselende karakter maakt dit een bijzonder album. Je wordt steeds op een ander been gezet, maar zeker niet op het verkeerde been.