Over de Belgische formatie Dad Magic
Dad Magic is een post-hardcoreband uit Gent, België. Ze combineren energieke hardcore met dansbare elementen, wat resulteert in een unieke en meeslepende sound. Met pakkende melodieën en krachtige zang creëren ze een intense live-ervaring. De band haalt inspiratie uit groepen als Drug Church, Title Fight en Touché Amoré.

Over de EP Vicious Mockery van Dad Magic (2024)
Vicious Mockery is de debuut-EP van Dad Magic, uitgebracht in 2024. Het album bevat zes nummers die een mix bieden van emotionele hardcore en toegankelijke noise. Tracks zoals "Plain Grey" en "Ego" tonen de veelzijdigheid van de band, met adrenalinevolle riffs en melodieuze elementen. De EP vangt de energie van hun live-optredens en benadrukt hun potentieel binnen de Belgische hardcorescene.

Over de nummers op de EP.
Opener Reruns behandelt het thema van herhaling en vastzitten in patronen. De titel suggereert dat het in herhaling vallen tegenwoordig de norm is. Muzikaal combineert het melodieuze elementen met een stevige hardcore-identiteit. (8,5)

De tekst van Plain Gray bekritiseert de snelheid en oppervlakkigheid van het moderne leven, met regels als "No one told us why we all go so fast" en "Fuck their money, and all its stress". Muzikaal combineert het de rauwe energie van underground hardcore met toegankelijke noise. (9)

Het nummer Ego van Dad Magic combineert klassieke hardcore met punk. De rauwe stem van frontman Sven Aerts geeft het nummer een scherp randje, terwijl de melodie stevig aanwezig blijft te midden van de krachtige instrumentatie (8)

Love Remains Standing beschrijft in de tekst gevoelens van eenzaamheid en pijn, maar benadrukt dat liefde blijft bestaan, zelfs na afscheid. Muzikaal combineert het melancholische melodieën met een krachtige instrumentatie. (8,5)

Bad Soup beschrijft hoe de wereld lijdt onder de acties van een arrogante elite die de natuur beheerst. Een heerlijk rauw nummer met een vleug shoegaze. (8,5)

Absurd Beast behandelt het gevoel van absurditeit en de voortdurende strijd tussen zingeving en vergankelijkheid, geïnspireerd door Albert Camus. (8,5)

Conclusie en aanbeveling
Vicious Mockery is een indrukwekkende debuut-EP van Dad Magic. De energieke mix van hardcore en melodieuze elementen laat de veelzijdigheid van de band zien. Tracks als Plain Grey en Bad Soup vallen op door hun scherpe teksten en meeslepende muziek. Deze EP vangt de rauwe energie van hun live-optredens en biedt een krachtige introductie tot hun geluid. Aanrader voor liefhebbers van emotionele hardcore en stevige, dansbare rock. Dad Magic belooft veel voor de toekomst!

Waardering: 8,5 

Daemonia Nymphe maakt muziek geïnspireerd door de oude Griekse cultuur en mythologie. Ze gebruiken traditionele instrumenten zoals de lyra (lier), panfluit en dubbele fluit om een mystieke sfeer te creëren.
De muziek op dit album klinkt dromerig en spiritueel, met veel invloeden uit de Griekse oudheid. De nummers hebben vaak betoverende zang, zachte percussie en melodieën die doen denken aan oude Griekse rituelen.

De titel van de opener Message Horn's Enchanting Echo gaat over het betoverende geluid van een hoorn die een boodschap overbrengt. Dit verwijst naar oude Griekse rituelen of mythologische verhalen waarin muziekinstrumenten werden gebruikt om met goden of andere wezens te communiceren. (6)

De muziek van Ida’s Dactyls heeft een mystieke en spirituele sfeer door het gebruik van oude Griekse instrumenten zoals de lyra en fluiten. Het nummer klinkt alsof het uit een oude Griekse tempel komt, met zachte percussie en betoverende melodieën. De titel verwijst naar de Dactylen van Ida, mythische wezens die volgens oude Griekse verhalen leefden op de berg Ida. Ze waren smeden en tovenaars die de jonge god Zeus beschermden en opvoedden. De tekst roept waarschijnlijk beelden op van oude rituelen en magie. Het nummer voelt als een eerbetoon aan deze mystieke figuren en hun band met de natuur en de goden. (6.5)

Summoning Divine Selene klinkt alsof het een oud ritueel oproept, met langzame, hypnotiserende melodieën en zachte zang. De titel refereert aan Selene, de Griekse godin van de maan. In de tekst wordt Selene opgeroepen of geëerd. Dit doet denken aan oude maanrituelen, waarbij mensen de godin smeekten om licht, bescherming of inzicht. Het nummer voelt als een spirituele ervaring, alsof de luisteraar deelneemt aan een ceremonie om de kracht van de maan aan te roepen. (7)

Hades heeft een donkere en mysterieuze sfeer, met lage klanken en ritmische percussie. Traditionele Griekse instrumenten, zoals de lyra, worden gecombineerd met koorzang die klinkt als een oude Griekse ceremonie. De titel verwijst naar Hades, de god van de onderwereld in de Griekse mythologie. De tekst lijkt te gaan over de reis naar de onderwereld of het oproepen van Hades. Dit symboliseert dood, mysterie en het onbekende. Het nummer voelt intens en plechtig, alsof het de luisteraar meeneemt naar de wereld van de doden, waar respect en angst samenkomen. (6)

Dance of the Satyrs heeft een opzwepende en ritmische sfeer, met veel gebruik van percussie en snaarinstrumenten die doen denken aan oude Griekse feesten. De titel verwijst naar de satyrs, mythische wezens die bekend stonden om hun wilde dansen en vieringen in de natuur. Ze waren volgelingen van de god Dionysus, de god van wijn en plezier. De tekst en muziek roepen beelden op van een vrolijke en chaotische dans, waarin de satyrs hun vrijheid en energie laten zien. Dit nummer voelt speels en levendig, en symboliseert de vreugde en het vieren van het leven. (8,5)

Korai Rejoicing in Antron is een kort instrumentaal intermezzo van 46 seconden.

De muziek van Nymphs of the Seagod Nereus heeft een mystieke en kalme sfeer, met zachte snaarinstrumenten en zang die een dromerige klank geven. De drums zijn wel krachtig. Het nummer gaat over de nimfen van Nereus, een zeegod uit de Griekse mythologie. Nereus werd gezien als een wijze en vriendelijke god van de zee, en zijn dochters, de Nereïden, waren waternimfen die beschermers van zeelieden waren. De tekst en melodie roepen het beeld op van dansende nimfen in de golven. Het nummer straalt rust en respect voor de natuur uit en symboliseert de kracht en schoonheid van de zee. (7,5)

Hymn to Bachus heeft een mysterieus en ritmisch karakter. Bacchus (Dionysos), is de Griekse god van wijn, feest en extase. In de Griekse mythologie werd hij vereerd met muziek, dans en offers. De tekst is een lofzang op Bacchus, waarin zijn kracht en invloed op vreugde en loslaten wordt bezongen. Het nummer roept een sfeer op van oude rituelen en vieringen, waar mensen zich overgeven aan vreugde en vrijheid. (7,5)

Afsluiter Invoking Pan heeft een mystieke en rustgevende sfeer. De titel verwijst naar Pan, de Griekse god van natuur, bossen, wilde dieren en herders. Pan wordt vaak afgebeeld met hoorns en bokkenpoten, en hij staat bekend om zijn liefde voor muziek en fluiten. De tekst roept Pan aan en vraagt om zijn bescherming en zegen. Het nummer straalt een gevoel van verbinding met de natuur uit en herinnert aan oude Griekse rituelen en tradities. (8)

Conclusie
Daemonia Nymphe is een bijzonder album dat je meeneemt naar de sfeer van het oude Griekenland. De muziek is mystiek, spiritueel en roept beelden op van oude rituelen, goden en mythologische wezens. Door het gebruik van traditionele Griekse instrumenten zoals de lyra en panfluit voelt het album authentiek en tijdloos aan. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, geïnspireerd door de Griekse mythologie. Vooral Dance of the Satyrs en Invoking Pan springen eruit door hun levendige en rustgevende klanken. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van wereldmuziek en mythologische thema's. Een betoverende luisterervaring

Waardering 7,1

9 is het tweede studioalbum van de Ierse singer-songwriter Damien Rice, uitgebracht in 2006. Het volgde op zijn veelgeprezen debuutalbum "O" en bleef zijn talent voor aangrijpende songwriting en unieke vocale levering demonstreren. Het album bevat nummers als 9 Crimes, een populaire single, en andere opmerkelijke nummers zoals The Animals Were Gone, Elephant en Rootless Tree.

Het album werd goed ontvangen door verschillende muziek magazines. Zowel Mojo als Q gaven het album een beoordeling van 4 op 5 en The Sunday Times noemde het hun 'Album van de Week'. Het verdiende ook de titel van Critic Choice door het tijdschrift People in november 2006. In termen van commercieel succes bereikte "9" nummer 4 in de UK Albums Chart en piekte op #22 in de Billboard 200 in de VS, waar het 10 weken bleef.

Het album toont Rice's vermogen om gevoelige songwriting te combineren met intense emotionele levering. Hoewel het een deel van de folky charme van zijn debuutalbum behoudt, verkent "9" een breder scala aan muzikale expressie. Critici hebben opgemerkt dat het album fans van artiesten als David Gray en Coldplay zou kunnen aanspreken.

"9" wordt gekenmerkt door de unieke muziekstijl van Rice, waarbij hij zijn kenmerkende vocale prestaties combineert met lyrische instrumentatie. Het album neemt luisteraars mee door een scala aan emoties, van delicaat en introspectief tot meer intense en expressieve momenten.

Over het algemeen wordt "9" van Damien Rice erkend als een sterke opvolger van zijn debuut, met een mix van emotionele diepgang en muzikale verkenning die wordt gewaardeerd door veel luisteraars. Voor mij persoonlijk heeft het album wat minder waarde. Op de opener 9 Crimes en de drie daar op volgende nummers na draai ik het album eigenlijk nooit. Daarna ben ik weer toe aan een flinke oppepper met tempo en volume. Sleep Don't Weep kom ik helemaal niet doorheen. Halverwege heb ik de sleep gevat.
Kortom mijn 3,5* worden er 3.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Damon & Naomi startten hun samenwerking toen de band Galaxie 500 waar zij deel van uitmaakten in 1991 uiteen viel. In 1992 kwam hun eerste album uit en The Earth is Blue is hun vijfde album, uitgebracht op hun eigen label.

Het is wat lastig om de muziek in een hokje te plaatsen. Indierock, Indiefolk en Dreampop zijn enkele van de hokjes die genoemd worden.

De muziek is over het algemeen dus vrij dromerig en soms ook wat jazzy. Ik zou het eerder pop noemen dan rock.
Dreampop lijkt me daarom het meest toepasselijk.

Opener Beautiful Close Double geeft direct een overtuigend visitekaartje af. A Second Life is wat steviger en daarin toch een vleugje rock.
Malibran brengt de luisteraar in wat jazzy sfeer door de blazers die het nummer aftrappen. Of het iets toevoegt vraag ik me af. Zelf ben ik niet zo gek op blaasinstrumenten namelijk. While My Guitar Gently Weeps is één van mijn favoriete Beatles nummers. Damon & Naomi slagen er in de dromerige sfeer die het nummer al heeft nog wat te versterken. Leuke cover.

Ueno station bevestigt nog eens het dromerige van de muziek en The Robot Speaks doet daar een schepje bovenop al zwelt de muziek bij het refrein flink aan. Dat geeft het nummer wel iets extra’s.
Araçá Azul is de titel van een album uit 1972 van de Braziliaanse artiest Caetano Veloso. Of het nummer daar op doelt blijft voor mij ongewis.
In het slotnummer, tevens titelnummer komen de blazers nog een keer in beeld.

Een prima album om bij een glas wijn in de avond op te zetten.

Het blijft een mooi album. Daarom nog een tweede bericht dat ik eerder op mijn eigen website heb geplaatst.

Dargaard is een Australische darkwave band die een viertal albums heeft uitgebracht. Daarvan is dit het debuut. Darkwave wordt op Wikipedia beschreven als een elektronische, melancholieke donker klinkende gothic muziekstijl.

Het begin klinkt in elk geval donker met geluiden uit de onderwereld (mijn interpretatie) overgaand in een zwaar Afrikaans aandoend ritme. De sfeer is gezet! Het is de Eternity Rite -part one.
Demon Eyes kijken je aan. Gehuld in een prachtige middeleeuws aandoende melodie. Through demon eyes you died.

Fuer Grissa Est Drauka, Degene die de dood brengt in een rituele dans Down To The Halls Of The Blind waar een hemels koor je toezingt. Kippenvel. Een instrumentale onderbreking met Nightvision. Uit de elektronica worden allerlei middeleeuwse instrumenten getoverd.

Arcanum Mortis, Het geheim van de dood….Ecce anus in mediis sedens annosa puellis… Zie de oude man zittend te midden van de bejaarde maagden. Het is tijd voor de Eternity Rite – part two.

Temple Of The Moon. Opnieuw een instrumentale onderbreking die over gaat in het dreigende Of Broken Stones. Opnieuw hoor ik de onderwereld, dreigend. But never he shall return to the world of light. Maar dan hemels gezongen door Elisabeth Toriser, de vrouwelijke helft van het duo dat ze vormt met Tharen (Alexander Opitz)

Seelenlos, ineens een Duitse titel, maar wel prachtig in Engels gezongen. A soulles corpse with wings of dead. En uiteindelijk is de Transfer Complete

Een album met melodische middeleeuws aandoende klanken. Genieten maar.

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Dit is een wat ontoegankelijk album. Maar O zo prachtig. Van een Frans gezelschap, opgericht in 1996. Hun eerste release (Bruises) was nog op een cassette, vervolgens een album (Royaume Mélancolique) wat niet op Spotify staat. Of ze nog bestaan is me onduidelijk. Het laatste album dateert van 2009.

Dit is hun derde album. Het is weer zo’n album/artiest waar moeilijk een hokje voor te vinden is. Mijn eerste gevoel was Gothic, een beetje in de stijl van het oude Dead Can Dance. Maar zelf omschrijven ze het als dark atmospheric music. Ik lees op hun site wel dat ze optreden tijdens gothic festivals. Lekker belangrijk ook.

Als ik de Franse teksten goed begrijp speelt het hele album zich af in het paradijs, maar desondanks is het somberheid troef. Wat moet ik daar als engel. Ik was liever een mens.

Een Prelude die me wat aan Cranes doet denken, dezelfde piano. Vervolgens het titelnummer, een hoogtepunt op dit album. Een geweldige melodie onder aanvoering van de stem van Dame Pandora toewerkend naar een apotheose. Le Paradis Noir. Gevangen in het paradijs. C’est cet endroit nommé le paradis qui me délaisse dans le noir.

Nee echt vrolijk zijn de teksten niet, maar daar is de muziek ook naar. Een laag tempo, Arkdoe op de keyboars en de gitaar, Hylgaryss ook op gitaar en keyboards, Sombre Cyr op percussie Ahesdis op de o zo belangrijke viool, en dan die prachtige zangstem van Dame Pandora.

Het album gaat verder met Rêve Mortuaire (Dors, Dors, petit ange et rêve de la mort). Ondanks de sombere tekst klinkt de muziek even wat minder somber. La Chute De L’Ange. (De val van de engel) vind ik iets tegenvallen. Geen idee waarom, het recept is nog hetzelfde namelijk.

Interludia, een kort intermezzo van een ruime minuut. Doet me weer aan Cranes denken. Au Milieu Des Sépultures is weer een hoogtepunt. Het in latijn gezongen/gesproken Ordre Et Decadence zet de percussie centraal en heeft oosterse invloeden. Een nummer met twee gezichten.

Het weer prachtige Les Entrailles De Ce Purgatoire is misschien wel het meest somber, In elk geval de tekst (Les corps tombent du ciel, De sang chaud encore ruisselant)(Vert. De lichamen vallen uit de hemel, het warme bloed stroomt er nog uit), Maar wel een meesterwerkje weer.

Het is tijd voor Funerailles (begrafenissen). Het paradijs is dood. Que Mon Dernier Soupir M’emporte (Als het laatste Avondmaal me meeneemt) Tenslotte Summoning Of The Muse

Een zwaar album, maar waarschijnlijk zullen liefhebbers van Dargaard, Arcana en Autumn Tears hier wel warm voor lopen.

"Spring" is het achtste album van Daryll-Ann. Na een onderbreking van twintig jaar keert de band terug met veertien nieuwe nummers, die een mix bieden van indierock, folk en alt-country.

Het album opent met "Tom, Wilko and the Strange Bunch", een energiek nummer dat een goede binnenkomer is. Andere opvallende tracks zijn "Everything I Knew", "1984", "Radio Baei" en het titelnummer "Spring". De nummers worden gekenmerkt door melodieuze gitaarpartijen, harmonieuze zang en pakkende refreinen.

De teksten op "Spring" gaan over thema's als nostalgie, persoonlijke groei en het verstrijken van de tijd. De samenzang van Jelle Paulusma en Anne Soldaat voegt een extra laag emotie toe aan de muziek.
De productie van het album is helder en dynamisch, met een balans tussen akoestische en elektrische instrumenten. Het plezier en de hernieuwde energie van de bandleden zijn duidelijk hoorbaar, wat bijdraagt aan de frisse en tegelijkertijd vertrouwde sound van het album.

"Spring" is een geslaagde comeback voor Daryll-Ann, die zowel oude fans zal aanspreken als nieuwe luisteraars zal aantrekken. Het album toont de evolutie van de band en bevestigt hun plek binnen de Nederlandse muziekscene.

Voor wie houdt van melodieuze pop met een alternatieve inslag, is "Spring" een aanrader. Het album laat horen dat Daryll-Ann na al die jaren nog steeds in staat is om relevante en meeslepende muziek te maken.

Waardering: 7,2

Date at Midnight is een bijzondere Italiaanse gothrockband die bekend is door hun duistere, atmosferische muziek met diepgaande teksten. Hun muziek straalt een melancholische, maar tegelijkertijd krachtige energie uit die zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt. Met een naam die mysterie maar ook romantiek oproept, weten ze hun luisteraars mee te voeren naar een duistere wereld vol emoties.

Het album Fading Into This Grace uit 2024 is een album dat zowel oude als nieuwe fans van gothrock zal bekoren. De band heeft in elk geval weer een heerlijk album afgeleverd dat rijk is aan emotie en muzikaliteit. Elk nummer biedt een andere sfeer.

Het openingsnummer Rendez-Vous begint met een onheilspellende sfeer. Het nummer start met een langzaam, dreigend ritme dat opbouwt naar een bombastisch slot. De stem van de zanger kruipt meteen onder je huid.

This Affection volgt met een prachtige riff die beklijft. De heerlijke versnelling naar de apotheose zorgt voor een adrenalinestoot die je niet snel vergeet. Het is een nummer dat zowel kracht als kwetsbaarheid laat horen. Another Grace is energiek en opzwepend. Het tempo ligt hoog en de melodieën zijn pakkend, wat het een ideaal nummer maakt om ook eens live te willen horen. De energie spat ervan af en het is bijna onmogelijk om stil te blijven zitten tijdens dit nummer.

No Contact / Red Zone is een echte meezinger. De geweldige melodie en het aanstekelijke refrein zorgen ervoor dat je dit nummer steeds opnieuw wilt horen. Het heeft die perfecte balans tussen melancholie en hoop die zo kenmerkend is voor gothrock. No Need to Define duikt de duisternis in met zijn sombere tonen en verbeeldende teksten. Het is een nummer dat je aan het denken zet en je diep raakt. De muzikale arrangementen zijn complex en de sfeer is bijna tastbaar.

Useless Love begint luchtig maar eindigt donker. De overgang van licht naar schaduw gaat heel subtiel waardoor het nummer een indringende luisterervaring biedt. Het laat de veelzijdigheid van de band zien en hun vermogen om emoties op een genuanceerde manier over te brengen. Carmilla is een mooie, aanstekelijke melodieuze track die ook weer direct in je hoofd blijft hangen. Het is een van die nummers die je blijft neuriën lang nadat het afgelopen is. De melodie is pakkend en de uitvoering is vlekkeloos

.The Privation met Simona Ferrucci is een opzwepend nummer met een bombastische geluidsmuur. Het is prachtig uitgevoerd en de samenwerking met Ferrucci voegt extra diepte toe aan het nummer. Het is een van de hoogtepunten van het album. Het laatste nummer, The Line, is meer ingetogen, melodieus en dromerig. Het biedt een rustpunt na de intense reis die dit album is. De mooie melodieën en de indringende teksten laten je in een opgetogen stemming achter, waardoor je terug wilt keren naar het begin en het album opnieuw wilt beleven.

Fading Into This Grace is een indrukwekkend album dat de grenzen van gothrock verlegt. Date at Midnight laat zien dat ze meesterlijk omgaan met zowel de muzikale als emotionele aspecten van het genre. Het is een album dat je keer op keer wilt beluisteren, elk nummer is een juweel op zichzelf.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Tijd om weer eens een wat recenter album onder de loep te nemen. Begin april verscheen Stereo Mind Game van de Londense band Daughter en dat album kan ik niet omheen. Ik heb alle muziek van Daughter in mijn playlists op Qobuz staan.

Het was alweer 7 jaar geleden dat het vorige reguliere album is verschenen. In 2017 verscheen nog wel de score van 'Music From Before The Storm' maar ook dat is alweer zes jaar oud.

De band brengt haar albums nog steeds via 4AD op de markt. Het label dat bij mij altijd prettige herinneringen oproept als groot fan van Cocteau Twins, Dead Can Dance en aanverwante bands.

De muziek van Daughter past wel goed bij 4AD. Het heeft een ietwat etherische uitstraling, vooral door de zang van Elene Tonra. Zij wordt bijgestaan door Igor Haefeli op gitaar en Remi Aguilella op drums.

Er zijn geen nummers aan te wijzen die er bovenuit steken. Het hele album is van een hoog niveau. Je zou hooguit kunnen denken dat het daardoor misschien wat saai is, maar die conclusie klopt zeker niet.

Misschien past het album wat beter bij de lange donkere winteravonden dan bij de zomer. Dat gevoel heb ik er wel bij. Ik kijk nu al uit naar de herfst....

Met David Bowie heb ik altijd een haat liefde verhouding gehad. Het ene album vond/vind ik geweldig, een album later vind ik het weer niets, enzovoort.

Wat dat betreft ligt het Met dit album wat anders., maar ook weer niet. Een half album prachtig, een half album een klein beetje minder interessant. Waarbij ik voor op stel dat de titelsong Heroes tot het neusje van de zalm gerekend moet worden. Een nummer dat nooit verveelt.

David Bowie's album 'Heroes' uit 1977 vormt desondanks een fascinerend hoofdstuk in de muziekgeschiedenis. Dit album is niet alleen een getuigenis van Bowie's muzikale genialiteit, maar ook van zijn experimenteerlust en artistieke visie. Hier volgt een nummer-voor-nummer beschouwing die de essentie en de impact van elk nummer belicht.

Het titelnummer "Heroes" staat centraal; een hymne van zelfoverwinning en romantische idealisme. De opzwepende melodieën gecombineerd met Bowies krachtige vocalen creëren een sfeer van onoverwinnelijkheid. Het is alsof hij de luisteraar meeneemt op een epische reis door hartstocht en doorzettingsvermogen.

"Beauty and the Beast" opent het album met een mengeling van funky ritmes en een onderliggende dreiging die perfect het dualistische thema van het nummer weerspiegelt. De teksten verkennen de complexiteit van menselijke emoties, terwijl de instrumentatie een bijna theatrale spanning opbouwt.

"Joe the Lion", een nummer dat zowel qua tekst als muziek een ode brengt aan de alledaagse held, kenmerkt zich door zijn ruwe energie en avant-garde geluid. Het is een krachtige uiting van Bowie's vermogen om rock met kunst te versmelten, wat resulteert in een onvergetelijk en aangrijpend nummer.

"Sons of the Silent Age" presenteert een meer contemplatieve toon. Dit nummer, dat baadt in een sfeer van melancholie en introspectie, biedt een kijkje in de psyche van de vergeten generaties, geschilderd tegen een achtergrond van weemoedige melodieën en rijke harmonieën.

"Blackout" brengt de luisteraar naar een intens, bijna chaotisch hoogtepunt van het album. De muziek is heftig en onstuimig, wat perfect past bij de thema's van desoriëntatie en verwarring die in de teksten worden verkend.

"The Secret Life of Arabia", het laatste nummer, verrast met zijn exotische klanken en levendige ritmes. Bowie's fascinatie voor andere culturen komt hier duidelijk naar voren, wat een boeiende afsluiter van het album vormt.

Op 'Heroes' gebruikt Bowie een breed scala aan muzikale stijlen, van elektronische experimenten tot traditionele rockelementen. Elk nummer draagt bij aan een veelzijdige luisterervaring die de luisteraar uitdaagt en vermaakt. Bowie's unieke benadering van muziekproductie en zijn onfeilbare gevoel voor melodrama maken van 'Heroes' een tijdloze klassieker.

De artistieke expressie van David Bowie in 'Heroes' blijft een inspiratiebron voor velen en dit album staat als een monument binnen zijn oeuvre. Elk nummer is een verhaal op zich, rijk aan betekenis en muzikaal vernuft. 'Heroes' is een getuigenis van Bowie's blijvende invloed op de muziekcultuur, en blijft een essentieel album voor zowel liefhebbers van zijn muziek als voor degenen die een diepere waardering voor muzikale kunst willen ontwikkelen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ik weet nog dat ik de single The Jean Genie destijds heb gekocht. Bij Hompy, de platenzaak van Harlingen. Voor het echt serieuze werk ging je naar Elpee in Leeuwarden. Die hadden veel meer keuze.

Het hele album heb ik pas later in beeld gekregen. Zoals reeds eerder verteld ben ik vooral een Best of David Bowie fan. Het was me destijds wat te experimenteel. Tenminste zo voelde ik het. Hieronder mijn relaas.

David Bowie's Aladdin Sane: Een Iconisch Album met Een Verrassende Diepgang

David Bowie, een van de meest invloedrijke en vernieuwende artiesten van de 20e eeuw, bracht in 1973 Aladdin Sane uit, een album dat de opvolger was van zijn doorbraakplaat The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Aladdin Sane werd vaak gezien als een soort vervolg op Ziggy Stardust, maar het album onderscheidde zich door zijn complexiteit en de manier waarop het verschillende muziekstijlen combineerde. Het is een album dat Bowie’s veelzijdigheid en bereidheid om te experimenteren met verschillende muzikale genres toont.

Stijl en Productie

Aladdin Sane is een eclectisch album dat elementen van rock, glamrock, blues, soul en avant-garde samenbrengt. De muziek is divers en krachtig, met opvallende bijdragen van pianist Mike Garson, wiens avant-garde jazz-invloeden een unieke textuur toevoegen aan het geheel. De productie, verzorgd door Bowie en Ken Scott, is scherp en goed uitgebalanceerd, met een focus op zowel de instrumentatie als de vocalen. De geluidskwaliteit is voor zijn tijd indrukwekkend, en elke track heeft een eigen, herkenbare sfeer.

Track-by-Track Review

Watch That Man (4:25)
Watch That Man opent het album met een stevige rock & roll vibe, duidelijk beïnvloed door de sound van The Rolling Stones. Het nummer is energiek en dynamisch, maar voor sommigen misschien niet direct toegankelijk. De mix, waarin de instrumenten soms de zang overschaduwen, geeft het een rauwe, ongepolijste rand. Hoewel het nummer zeker goed is, viel het voor mij persoonlijk wat buiten mijn smaak.

Aladdin Sane (1913-1938-197?) (5:06)
Het titelnummer Aladdin Sane is een van de meest experimentele tracks op het album. De avant-garde pianopartijen van Mike Garson creëren een desoriënterend, maar fascinerend geluid dat in eerste instantie even wennen kan zijn. Toch is het juist deze eigenaardigheid die het nummer zo memorabel maakt. De tekst lijkt te reflecteren op de chaos en onzekerheid van verschillende tijdsperioden, wat bijdraagt aan de unieke sfeer.

Drive-In Saturday (4:29)
Drive-In Saturday is een meeslepend nummer met een nostalgische sfeer, waarin Bowie’s voorliefde voor sciencefiction en de jaren '50 rock & roll duidelijk naar voren komt. De melodie is pakkend en de harmonieën voegen een extra laag emotie toe. De tekst beschrijft een toekomst waarin mensen hun romantiek moeten herontdekken door oude films te bekijken, wat zowel origineel als intrigerend is.

Panic in Detroit (4:25)
Panic in Detroit is een van de meer emotioneel expressieve nummers op het album. Het nummer is gebouwd op een funky ritme en wordt gedreven door de krachtige gitaarriffs van Mick Ronson. De tekst, geïnspireerd door de politieke onrust in de jaren '60, geeft het nummer een intensiteit die versterkt wordt door Bowie's gepassioneerde zang. Het is een van de meest energieke en meeslepende tracks op het album.

Cracked Actor (2:56)
Cracked Actor is een melancholisch rock & roll nummer dat zich richt op de duistere kant van Hollywood. De rauwe gitaarpartijen en de sombere toon van de tekst, die gaat over een afgedankte filmster, geven het nummer een scherp randje. De mix van melancholie en energie maakt het een intrigerend nummer dat de luisteraar niet onberoerd laat.

Time (5:09)
Time is een krachtig nummer met een dramatische opbouw en een opvallende melodie. De theatrale zang van Bowie wordt prachtig ondersteund door Garson’s expressieve pianospel. De tekst van het nummer lijkt te reflecteren op de vergankelijkheid van tijd en het onvermijdelijke verval, wat het nummer een diepe emotionele lading geeft. Het is een van de hoogtepunten van het album.

The Prettiest Star (3:26)
The Prettiest Star is een vrolijk en lichtvoetig nummer, maar mist misschien de diepgang van sommige andere tracks op het album. De eenvoudige melodie en de optimistische tekst maken het een aangenaam tussendoortje, maar het blijft niet zo sterk hangen als andere nummers op het album. Desondanks is het een leuke toevoeging aan de variatie op het album.

Let's Spend the Night Together (3:03)
Deze cover van The Rolling Stones’ klassieker is energiek en opwindend, maar treedt misschien wat buiten de comfortzone van sommige luisteraars. Bowie geeft het nummer een glamrock twist, met een over-the-top uitvoering die het origineel eer aandoet, maar ook zijn eigen stempel drukt. Het is een gewaagde keuze, maar past goed binnen de rebelse sfeer van het album.

The Jean Genie (4:02)
The Jean Genie is een van de meest iconische nummers op het album en een van Bowie’s grootste hits. Het nummer combineert rauwe blues met glamrock, en heeft een onweerstaanbare groove die onmiddellijk in het geheugen blijft hangen. De tekst is speels en vol karakter, en het nummer zelf is een perfecte mix van toegankelijkheid en originaliteit. Geen wonder dat dit een van de favoriete tracks van veel Bowie-fans is.

Lady Grinning Soul (3:46)
Het album sluit af met Lady Grinning Soul, een prachtig en enigszins mysterieus nummer met een mediterrane flair. De delicate piano, de zwoele zang en de meeslepende melodie maken dit een indrukwekkend slotstuk. De tekst is poëtisch en raadselachtig, wat bijdraagt aan de mystieke sfeer van het nummer. Het is een waardige afsluiting van een gevarieerd album.

Conclusie

Aladdin Sane is een album dat Bowie's vermogen om genres te mengen en te experimenteren met geluiden perfect illustreert. De productie is scherp en het album bevat een breed scala aan stijlen, van rock & roll tot avant-garde. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, wat zorgt voor een afwisselende luisterervaring. Dit album is een must voor Bowie-fans en liefhebbers van experimentele rock. Het is een werk dat blijft fascineren, zelfs na meerdere luisterbeurten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

David Eugene Edwards is een Amerikaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist, bekend als de frontman van de bands Wovenhand en 16 Horsepower. Zijn muziek combineert elementen van alternatieve rock, folk, en gotische americana, vaak doordrenkt met spirituele thema's. Edwards' unieke stemgeluid en intense podiumoptredens hebben hem een cultstatus opgeleverd binnen de alternatieve muziekscene.

Hyacinth is een soloalbum uitgebracht in 2023. Het album markeert een duistere, atmosferische wending in zijn muziek, met een mix van gotische folk, mystieke teksten en experimentele klanken. Hyacinth verkent thema's van spiritualiteit, mystiek en menselijke worstelingen, en weerspiegelt Edwards' kenmerkende diepe, emotionele intensiteit. Het album bouwt voort op zijn eerdere werk met Wovenhand en 16 Horsepower, maar biedt een meer introspectieve en experimentele benadering van zijn muziek.

Het akbum begint met Seraph, een donker en opzwepend nummer dat verwijst naar Griekse mythologie en dat het gevoel van onzekerheid rondom de dood verkent. Het dreigende Howling Flower volgt, met beelden van kosmische mystiek en spirituele onderwerpen, waarbij de natuur en sterren centraal staan.

Celeste is gedreven en vol passie, met sterke verwijzingen naar rituelen en spirituele symboliek. Het nummer verbindt verleden, toekomst en tijdloosheid in een geheel. Through the Lattice brengt een ietwat oosters geluid met thema's van (nood)lot en geheimhouding,

Apparition is uitbundig en energiek, en beschrijft een visioen van bovennatuurlijke verschijningen en spirituele strijd. Het behandelt verlies en transformatie, terwijl de spreker zich in een mystieke wereld bevindt. Bighrt Boy heeft een dreigende sfeer en verkent thema's zoals dualiteit, isolatie en kosmische krachten, waarin een mysterieuze figuur centraal staat

Het titelnummer Hyacinth is donker en robuust, en beschrijft een rituele ervaring vol symboliek, waaronder kruizen en oude mythologieën. Het nummer verkent cyclische herhaling en spirituele bevrijding. Lionisis heeft een dromerige en spirituele sfeer, met nadruk op wedergeboorte en innerlijke kracht door verwijzingen naar sterren en goden.

Weaver’s Beam brengt emotie en mystiek samen en verkent thema's van astrologie en spirituele transformatie. Het roept beelden op van kosmische gebeurtenissen en de zoektocht naar hogere kennis. Hall of Mirrors is een hypnotiserend instrumentaal nummer dat de sfeer van het album aanvult. Het afsluitende The Cuckoo vertelt een melancholisch verhaal over verlies en veerkracht, met een waarschuwing tegen het vertrouwen op onbetrouwbare liefde.

Conclusie:
Hyacinth is een diepgaand en complex album dat vooral geschikt is voor luisteraars die houden van muziek met een mystieke en symbolische lading. De combinatie van religieuze en mythische thema's maakt het een bijzonder werk. De teksten zijn rijk en hebben uiteenlopende betekenissen, wat het album ideaal maakt voor mensen die van donkere, spirituele muziek houden en graag de diepere lagen van de teksten willen verkennen. Dit album is vooral aan te raden voor liefhebbers van muziek met een sterke focus op spirituele en persoonlijke reflectie.

Waardering 8,5

Eerder verschenen op www.jorros-muzziekkeuze.nl

Er wordt in dit topic meer over de hoes geschreven dan over de muziek. Dat is wel tekenend voor de muziek van David Gilmour. Het is en blijft zo herkenbaar dat er misschien te weinig stof is om over te schrijven. Toch doe ik een poging.

Wat bijvoorbeeld opvalt is dat het steeds meer een familiefeest aan het worden is. De teksten op het album zijn voornamelijk geschreven door Gilmour's echtgenote, Polly Samson, en behandelen thema's als sterfelijkheid en ouderdom. Hun kinderen leverden ook bijdragen; dochter Romany zingt en speelt harp op enkele nummers, terwijl zoon Charlie meeschreef aan de tekst van "Scattered. Het doet me denken aan de familie Chabot. Het gekke is dan weer wel dat op Discogs maar 4 personen genoemd worden in de Credits, waaronder Anton Corbijn en geen familieleden.

Het album werd opgenomen in Gilmour's Medina Studio in Hove en in de British Grove Studios in Londen, met (gelukkig een buitenstaander) Charlie Andrew als co-producer. Andrew, bekend van zijn werk met Alt-J, bracht een frisse benadering en daagde Gilmour uit om zijn muzikale grenzen te verleggen.

De opener is een kort instrumentaal niemendalletje, Daarna volgt een vloot van typische Gilmour nummers. Luck and Strange", reflecteert op Gilmour's leven en carrière, met verwijzingen naar zijn verleden en toekomst. Op de 2007-bonusversie is Richard Wright nog te horen.

The Piper’s Call heeft voor een Gilmour nummer een vlot tempo. Een aardige melodie en prima gitaarwerk maken dit een fijne track. Aan A Single Spark lijkt een groot aantal muzikanten (een orkest?) te hebben meegewerkt. Of is dat allemaal familie? De melodie is bijzonder. Mooi nummer met daarna een zeer kort intermezzo getiteld Vita Brevis

Een bijzonder moment is de cover van "Between Two Points" van The Montgolfier Brothers, met leadzang van dochter Romany, wat de intieme familiesfeer benadrukt. En hoor ik haar daarbij ook op harp? De gitaarsolo is er gelukkig ook weer.

Dark and Velvet Nights doet het met een hammond orgel in een belangrijke bijrol. Niet mijn meest favoriete nummer op het album. Het nummer klinkt wat onsamenhangend. Sings begint betoverend. Een heerlijke sfeer met een echt Pink Floyd geluid. Het nummer roept nostalgische gevoelens bij mij op. Dat scoort altijd goed!

Scattered heeft een eveneens een echte PF sound. Zeker het begin. Mooi is de akoestische gitaar die een deel van de solo op zich neemt. Het geeft de song iets intiems. De song eindigt prachtig en sluit het album fraai af.

De twee bonusnummers lijken standaard aanwezig te zijn. Yes I Have Ghosts heeft iets middeleeuws. Een Blackmore’s Night gevoel maakt zich meester van mij. De lange jam versie van Luck and Strange is dus 17 jaar oud. Een mooi eerbetoon aan Richard Wright.

Waarna een serie concerten volgt met...... de halve familie. En toch lijkt me dat erg prettig!

Waardering: 7,6

Over Day Aches
Day Aches is een Amerikaanse band uit Washington D.C., ontstaan in 2019. Ze combineren elementen van shoegaze en grunge, wat zorgt voor een unieke en meeslepende sound. Hun muziek staat bekend om krachtige gitaren en emotionele zang, wat hen onderscheidt in de alternatieve rockscene. De band heeft een groeiende fanbase en treedt regelmatig op in de regio.

Over het album One Last Dream Before Dying
In september 2023 bracht Day Aches hun debuutalbum One Last Dream Before Dying uit. Het album bevat tien nummers die de kenmerkende mix van shoegaze en grunge van de band laten horen. Met introspectieve teksten en dynamische melodieën neemt het album de luisteraar mee op een emotionele reis. Het is beschikbaar op verschillende streamingplatforms, waaronder Spotify en Apple Music.

Over de nummers op het album:
Het nummer Hide opent met een rauwe en schurende emotie die direct raakt. Het gaat over het vasthouden aan alles wat je hebt geleerd, terwijl je tegelijkertijd de pijn van afscheid voelt. De tekst beschrijft diepe gevoelens van verlies en verdriet, alsof een open hart de tranen opvangt. De muziek versterkt dit met een melancholische en emotionele sfeer, waarin kwetsbaarheid en kracht in perfecte balans samenkomen. De melodieën kruipen onder je huid en laten je de rauwheid van het moment voelen. (7,5)

New June vertelt over het omgaan met veranderingen binnen een relatie. Het nummer vangt gevoelens van verwarring en de drang om gemaakte fouten toe te geven. De muziek ademt een melancholische en introspectieve sfeer, waarin melodieuze grungegaze de toon zet. Kwetsbaarheid en hoop vloeien samen in melodieën die zowel intens als troostend aanvoelen. (8)

Leavebeschrijft het gevoel vast te zitten in een situatie, met een diep verlangen om te ontsnappen. De tekst legt een innerlijke strijd bloot, waarbij de wens om los te breken centraal staat. De muziek bouwt een gruizige geluidsmuur op, waarin krachtige gitaren en melancholische melodieën een intense en emotionele sfeer creëren. Frustratie en hoop vechten om de overhand. (8,5)

Wait gaat over het verlangen naar verbinding en het overwinnen van obstakels in een relatie. De tekst beschrijft gevoelens van geduld en hoop, met een oproep om samen te blijven ondanks uitdagingen. De muziek heeft een dromerige en emotionele sfeer, met rauwe melodieën die zowel kwetsbaarheid als vastberadenheid uitstralen. (8,5)

Arreis gaat over het zien van veranderingen in iemand die je dierbaar is en het omgaan met die transformatie. De tekst beschrijft gevoelens van verlies en de pijn van het zien verdwijnen van de persoon die je kende. De muziek zet direct aan naar een melancholische en intense sfeer, met melodieuze geluidsmuren die zowel verdriet als acceptatie overbrengen. (9)

Lavender is een bezwerend grungegaze-nummer dat draait om schuldgevoelens en het verwerken van het verleden. De tekst onthult diepe emoties en het verlangen naar vergeving, terwijl de muziek een dromerige en melancholische sfeer oproept. Met melodieën die pijn en hoop mengen, roept het geuren op van lavendel, als een symbool voor rust en heling. (8,5)

Merger Theory gaat over het verlangen naar verbinding en de ingewikkeldheid van relaties. De tekst verkent het streven naar perfectie en de pijnlijke realisatie dat wat je probeert vast te houden soms gebroken is. De muziek bouwt een ingetogen geluidsmuur op, met dromerige en melancholische melodieën die kwetsbaarheid en hoop met elkaar verweven. (8)

Het nummer Velvet Response gaat over diepe emoties zoals verdriet en eenzaamheid en lijkt een reflectie te zijn op innerlijke pijn en verlangens. De muziek heeft een dromerige, donkere sfeer, met zachte en intense momenten die samen een gevoel van melancholie oproepen. Een fantastische, gruizige riff versterkt het emotionele en meeslepende karakter, waardoor het klinkt als een reis door gevoelens in een mistige droom. (9)

Everything Blu is een intense reis door emoties en het gevoel van leegte. De tekst roept krachtige beelden op, zoals het bloeden als een dier om te overleven en het blauw dat alles overspoelt. De muziek bouwt op in een melancholische en krachtige sfeer, met melodieën die kwetsbaarheid en intensiteit vermengen tot een overweldigende apotheose. (7,5)

Het nummer "Wish" draait om het verlangen naar een betere toekomst en het omgaan met verlies. De tekst beschrijft gevoelens van vallen in de toekomst zonder weg te kijken, met een hart dat zowel openstaat als verscheurd is. De muziek heeft een melancholische, krachtige sfeer, met schurende en bedwelmende melodieën die een mix van verdriet en hoop overbrengen. (8)

Conclusie en aanbeveling
Day Aches maakt met hun debuutalbum One Last Dream Before Dying een indrukwekkend statement. De combinatie van shoegaze en grunge creëert een unieke, emotionele reis die zowel melancholisch als hoopvol aanvoelt. Elk nummer biedt een eigen verhaal, versterkt door krachtige gitaren en introspectieve teksten. Vooral "Arreis" en "Velvet Response" springen eruit door hun meeslepende melodieën en rauwe intensiteit. Fans van alternatieve rock mogen dit album niet missen. Het is een aanrader voor wie houdt van muziek die onder je huid kruipt en je meeneemt in een wereld van emoties.

Waardering: 8,3
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Daydream Nation is een Canadese alternatieve rock/shoegaze band die in de vroege jaren 2000 opkwam. De bandnaam is een eerbetoon aan het iconische Sonic Youth-album uit 1988, wat direct al een indicatie geeft van hun muzikale invloeden. Op dit album hoor ik daar echter weinig van terug. Hoewel de band niet hetzelfde commerciële succes heeft gekend als sommige van hun tijdgenoten, hebben ze toch een bescheiden cultstatus opgebouwd binnen de underground muziekscene. Bella Vendetta, uitgebracht in 2004, is een van de twee door de band uitgebrachte. Daarvan is dit album het hoogtepunt. Het album is een emotioneel geladen reis die verschillende genres verkent en het unieke geluid van de band demonstreert.

Bella Vendetta is een album dat geworteld is in de alternatieve rock, maar het is veel meer dan dat. De band mengt invloeden van shoegaze, post-punk, en zelfs een vleugje noise rock. Dit wordt aangevuld met melancholische melodieën en introspectieve teksten die de luisteraar meevoeren in een emotionele achtbaan. De zang is soms onheilspellend en op andere momenten vol hoop, wat bijdraagt aan de dynamiek van het album.

De productie van Bella Vendetta is opzettelijk wat ongepolijst, wat past bij de esthetiek van de band. Het album is geproduceerd door de band zelf, wat een zekere mate van authenticiteit en eerlijkheid aan het geluid geeft. De instrumenten zijn prominent in de mix geplaatst, met een speciale nadruk op de gitaren. Dit geeft het album een krachtige, directe impact, maar kan voor sommige luisteraars ook overweldigend zijn.

Het openingsnummer, Neon, zet de toon voor het hele album met zijn dromerige, vervormde gitaarlijnen en spookachtige vocalen. Het nummer heeft een aanstekelijke melodie en is een echte meezinger. (8)

The Everlasting is een van de meer melancholische nummers op het album. De tekst verkent thema's van verloren liefde en het verstrijken van de tijd, ondersteund door een meeslepende melodie die lang in het hoofd blijft hangen. De intonatie van de stem en de gitaar-riff geven de song een sombere sfeer. (7)

A New Dawn biedt een sprankje hoop in het verder wat donkere album. Het nummer heeft een optimistische ondertoon, met een opzwepende melodie en energieke percussie. Het refrein is aanstekelijk en zou gemakkelijk een anthem kunnen zijn voor degenen die op zoek zijn naar een nieuw begin. (7,5)

A Passing Notion is een van de meer ingetogen tracks op het album. Een meeslepende melodie en het lage tempo creëren een sfeer van licht verdriet. (7)

Stop the Clocks is een van de meest meeslepende nummers op Bella Vendetta. Het heeft repetitieve gitaarriff en zachte percussie. De zang is melancholisch wat perfect past bij het thema van het nummer. (7)

Het titelnummer Bella Vendetta is misschien wel het meest kenmerkende nummer van het album. "Bella Vendetta" is donker, ingetogen en verhalend. De zang is bijna fluisterend, wat een gevoel van intimiteit creëert, terwijl de instrumentatie zich daarbij aanpast.(7)

Satellites behoudt de dromerige kwaliteit die het hele album doordrenkt. Het heeft een pakkende melodie en de combinatie van een sterke baslijn en melodieuze gitaarriff maakt het een van de meest toegankelijke nummers op Bella Vendetta. (7,5)

Oceans is een van de rustigere momenten op het album, met een zwevende sfeer. De teksten reflecteren over de kracht en diepte van emoties, vergelijkbaar met de onvoorspelbaarheid van de oceaan. Het nummer is prachtig in zijn eenvoud en biedt een moment van contemplatie te midden van het anders meer intense album. (6,5)

Runaway is het meest pop-georiënteerde nummer op het album, maar verliest daarbij niet de kenmerkende Daydream Nation-sfeer. Het is een nummer met een aanstekelijke melodie en een meeslepend ritme dat het moeilijk maakt om stil te blijven zitten. (7)

Het laatste nummer op het album, Untitled, is een track die het album perfect afsluit. Het is een langzaam, atmosferisch nummer dat alle elementen van het album samenbrengt in een laatste, emotioneel geladen ballad. Het biedt geen definitieve conclusie, maar laat de luisteraar in plaats daarvan met een gevoel van reflectie en rust. (6,5)

Bella Vendetta is een album dat niet voor iedereen zal zijn. Het heeft een unieke sfeer die zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt, en de productie versterkt alleen maar de artistieke visie van de band. Fans van indie rock en shoegaze zullen zeker iets te waarderen vinden in Bella Vendetta.

Waardering: 7,1
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dead Can Dance, na Cocteau Twins mijn favoriete band in de jaren 80 en 90. Allebei op hetzelfde label 4AD.

3 maal heb ik ze live gezien. Onder andere twee maal in Carré. Daar mogen optreden zegt wel wat over de band. Het publiek varieerde in leeftijd van 16 tot 70. Ook dat is bijzonder. Bij de concerten waren meestal ook veel goths aanwezig. Hier mijn recensie

Dead Can Dance is een Britse formatie die in de jaren '80 en '90 bekendheid verwierf met hun unieke mix van wereldmuziek, neoklassieke invloeden en gotische elementen. Het duo, bestaande uit Lisa Gerrard en Brendan Perry, staat bekend om hun eclectische en experimentele benadering van muziek, waarbij ze verschillende culturele en historische invloeden verweven in hun werk. Hun album Aion uit 1990 is een perfect voorbeeld van deze benadering, waarbij ze middeleeuwse en renaissance-elementen combineren met hun kenmerkende etherische stijl.

Aion is een album dat zich onderscheidt door zijn rijke muzikale texturen en een duidelijke inspiratie uit middeleeuwse en renaissance muziek. Het album omvat genres zoals wereldmuziek, neoklassiek en darkwave, en creëert een sonisch landschap dat zowel tijdloos als mystiek aanvoelt. De combinatie van traditionele instrumenten zoals de draailier en de violoncello met moderne productie en de betoverende stemmen van Gerrard en Perry, zorgt voor een meeslepende luisterervaring die de luisteraar meeneemt naar een andere wereld.

De productie van Aion is uitzonderlijk, met een helderheid en diepte die elk instrument en elke stem tot zijn recht laat komen. De mix is zorgvuldig uitgebalanceerd, waardoor de rijke texturen en lagen van de muziek volledig tot hun recht komen. De opnames zijn zowel gedetailleerd als ruimtelijk, wat bijdraagt aan de mystieke en etherische sfeer van het album. Elk nummer is met zorg geproduceerd, waardoor het album als geheel een coherente en meeslepende luisterervaring biedt.

Track-voor-Track Analyse

The Arrival and the Reunion - Het album opent met een kort maar betoverend mooi stuk dat meteen de toon zet voor wat komen gaat. De etherische zang en de subtiele instrumentatie creëren een gevoel van mysterie en verwachting.

Saltarello - Dit opzwepende nummer is een duidelijke verwijzing naar de middeleeuwse dans waar het zijn naam aan ontleent. Het ritme en de melodie zijn levendig en energiek, wat het een van de meer toegankelijke en vrolijke nummers op het album maakt.

Mephisto - Een kort intermezzo dat eveneens een middeleeuwse sfeer oproept. Ondanks zijn korte lengte weet het nummer een duidelijke en intrigerende sfeer neer te zetten.

The Song of the Sibyl - Dit nummer is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album. De zang van Lisa Gerrard is goddelijk mooi en hypnotiserend, en de melodie is zowel etherisch als diep emotioneel. Het nummer heeft een sacrale kwaliteit die je volledig in zijn greep houdt.

Fortune Presents Gifts Not According to the Book - Dit nummer opent met een spookachtig intro dat al snel overgaat in een meeslepende melodie. De drive van het nummer is aanstekelijk en opjuttend, wat het tot een van de meer dynamische tracks op het album maakt.

As the Bell Rings the Maypole Spins - Dit nummer is opzwepend en adembenemend, met een ritme en melodie die je bijna dwingt om mee te bewegen. De complexiteit en energie maken het tot een van de meest boeiende nummers op Aion.

The End of Words - Dit nummer biedt hemelse klanken en zeldzaam mooie zang, wat het tot een bijna transcendentale ervaring maakt. De serene en spirituele sfeer van het nummer maakt het een rustpunt in het midden van het album.

Black Sun - Black Sun heeft een heerlijke drive en een prachtige melodie die zowel krachtig als meeslepend is. Het nummer is een van de meer toegankelijke tracks op het album, met een ritmische energie die het een duidelijke favoriet maakt.

Wilderness - Dit korte maar fantastische a capella stuk is een showcase van de vocale kracht van de band. Hoewel het slechts 1:24 minuten duurt, laat het een diepe indruk achter en toont het de pure schoonheid van vocale muziek.

The Promised Womb - Dit nummer is iconisch mooi, met uitzonderlijke zang en een betoverende violoncello. Het is een van de meest emotioneel geladen nummers op het album en laat de unieke kracht van Dead Can Dance's muziek zien.

The Garden of Zephirus - Een kort intermezzo dat minder indrukwekkend is dan de andere nummers. Hoewel het een zekere sfeer heeft, voelt het enigszins overbodig aan en draagt het niet veel bij aan de algehele ervaring van het album.

Radharc - Het album sluit af met Radharc, een nummer met een mooi ritme en gedreven zang. Het is een passende afsluiter die de luisteraar nog een laatste keer onderdompelt in de unieke wereld van Aion.
Conclusie

Aion is een album dat zowel tijdloos als uniek is. Dead Can Dance slaagt erin om een betoverende sfeer te creëren die de luisteraar volledig in zijn greep houdt. De combinatie van middeleeuwse invloeden, etherische zang en moderne productie maakt dit album tot een meesterwerk in zijn genre. Hoewel niet elk nummer even sterk is, is het geheel meer dan de som van zijn delen. Aion is een aanrader voor liefhebbers van wereldmuziek, neoklassiek en iedereen die op zoek is naar een diepe, meeslepende luisterervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het avontuur van het verkennen van 'Auras', een album uitgebracht door de Australische band Deafcult in 2017, is een muzikale reis die mij vanaf de eerste noot heeft gegrepen. Deze tocht door hun muzikale landschap is als een ontdekkingsreis waarbij elk nummer een nieuwe verrassing biedt, meanderend door een spectrum van emoties en klanken.

De opener van het album, 'Lemonade Beauty', begroet mij met een rustig, uitnodigend intro dat naadloos overgaat in een gruiziger, meer energiek vervolg. De melodie is zowel mooi als zweverig, en zet de toon voor het hele album met een belofte van zowel rust als dynamiek.

Dan, 'Secret Wisdom'. Dit nummer brengt me in een contemplatieve staat, waarbij ik onbewust begin na te denken over mijn eigen geheime verlangens, ondergedompeld in de meeslepende melodie. Het abrupte einde laat me verrast en ietwat verward achter, hunkerend naar meer.

'Summertime' is de muzikale incarnatie van zijn titel: vrolijk en lichtvoetig, een perfecte soundtrack voor zonovergoten dagen. Het gevoel van zorgeloosheid dat dit nummer opwekt, is onmiskenbaar. Met 'Sparkle' wordt het tempo enigszins teruggeschroefd, maar de schoonheid van de melodie blijft onverminderd sterk, waardoor een diepe indruk op mij wordt achtergelaten.

Het titelnummer 'Auras' is kort maar krachtig, een bezwerend intermezzo dat de essentie van het album lijkt te vangen in slechts enkele minuten. 'Indigo Children' valt helaas wat tegen in vergelijking met de andere tracks. Het mist die unieke vonk die de rest van het album zo bijzonder maakt.

'Stars Collide' is daarentegen een muzikaal kunstwerk met een prachtige melodie. Het bombastische middenstuk voegt een dramatische wending toe die de luisterervaring verrijkt. 'Rubix' is een aanstekelijk, vrolijk nummer dat me onmiddellijk in een goed humeur brengt, terwijl 'Echoes' met zijn ingetogen toon en beperkt gitaargebruik juist de vreemde eend in de bijt is.

'Judy' verrast met zijn stevigheid en een neiging naar metal, wat een interessante afwisseling biedt op het album. 'Urusai' heeft een ietwat nerveuze klank, die de diversiteit van het album verder benadrukt. Ten slotte is 'Here Be Death', ondanks de sombere titel, verrassend vrolijk. Het contrast tussen de titel en de muziek voegt een intrigerende laag toe aan het album.

In zijn geheel is 'Auras' van Deafcult een rijke, emotioneel geladen ervaring die me door een breed spectrum van muzikale landschappen voert. Elk nummer draagt bij aan een coherent verhaal, waardoor het album een must-have is voor liefhebbers van het genre en een bewijs van de veelzijdigheid en diepte van deze Australische band.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Op 9 juni 2023 verscheen dit album van Decisive Pink. Die naam staat voor een project van Kate Shilonosova van Russische komaf en Angel Deradoorian uit de Verenigde Staten. Eerstgenoemde is het brein achter de songs, zij is schrijfster en componiste als ik haar CV goed begrijp. Net als Angel Deradoorian is zij bovendien multi instrumentaliste en zangeres.

Decisive Pink heeft met "Ticket to Fame" een album uitgebracht dat een reis door diverse muzikale landschappen biedt. Het album valt op door een mengeling van stijlen, die soms verrassend, maar ook wisselvallig kunnen zijn.

Het openingsnummer "Haffmilch Holiday" start met een betoverend klankpalet dat herinneringen oproept aan Sheila Chandra. De serene en melodieuze opbouw maakt dit nummer bijzonder aangenaam om naar te luisteren, een echt auditief genot.

Met "What Where" slaat Decisive Pink een andere weg in. Het nummer kenmerkt zich door een ietwat nerveus ritme en een zang die niet helemaal harmonieus aanvoelt. Persoonlijk spreekt het me minder aan, omdat de samenhang in de compositie lijkt te ontbreken.

"Ode to Boy" daarentegen, behoudt een zekere onrust in de klank, maar wordt gekenmerkt door prachtige zangpartijen die de onrustige ondertoon compenseren en het nummer een bijzondere charme geven. Bij "Destiny" lijkt de invloed van Sheila Chandra weer duidelijk voelbaar. Dit nummer straalt finesse en schoonheid uit en lijkt bijna een eerbetoon aan de inspiratiebron. Het is een van de hoogtepunten van het album, met zijn fraaie en goed uitgevoerde melodieën.

"Potato Tomato" valt helaas wat tegen en voelt overbodig aan. Het nummer kan makkelijk overgeslagen worden zonder dat er iets essentieels gemist wordt."Voice Message" fungeert als een melodieus intermezzo dat de luisteraar een moment van rust biedt. De eenvoudige maar doeltreffende melodieën maken het een waardevolle toevoeging aan het album.

"Cosmic Dancer" is een nummer dat uitblinkt door zijn aanstekelijke en opzwepende tempo. Het nodigt uit tot beweging en blijft nog lang in je hoofd hangen. Een absoluut hoogtepunt van het album. "Rodeo" volgt met een even flink tempo, maar mist de variatie die "Cosmic Dancer" zo aantrekkelijk maakt. Hoewel het een mooi nummer is, had meer afwisseling het geheel kunnen versterken.

"Interludé" biedt niet veel bijzonders en voelt aan als een overgangsfase zonder echte impact. Het mist de kracht en vernieuwing van andere nummers op het album. "Dopamine" weet te imponeren met zijn mooie baslijnen, maar blijft verder niet bijzonder hangen. Het nummer mist een element van verrassing of originaliteit dat het zou kunnen verheffen. Het slotnummer "Dusk" komt over als een ambient-achtige afsluiting, maar het gebrek aan variatie maakt dat het ook niet echt beklijft. Het mist de sprankeling die een afsluiter zou moeten hebben.

Concluderend is "Ticket to Fame" een album dat wisselvallig overkomt door de diversiteit aan stijlen die Decisive Pink voorschotelt. Hoewel er zeker hoogtepunten zijn, blijven sommige nummers achter bij de verwachtingen. De veelzijdigheid is bewonderenswaardig, maar leidt soms tot een gebrek aan samenhang. Toch toont Decisive Pink met dit album onmiskenbaar haar talent en potentieel, en biedt ze een interessante luisterervaring voor muziekliefhebbers die openstaan voor variatie en experiment.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over de band Deep Purple:
Deep Purple is een beroemde Britse rockband die in 1968 werd opgericht. Samen met bands zoals Led Zeppelin en Black Sabbath worden ze gezien als een van de uitvinders van hardrock en heavy metal. De band heeft een indrukwekkende carrière die al meer dan 50 jaar duurt. Klassieke nummers zoals Smoke on the Water, Child in Time en Highway Star hebben hun een vaste plek in de rockgeschiedenis gegeven.

Over het album =1:
Onlangs bracht Deep Purple het album =1 uit. Dit album laat zien dat de band trouw blijft aan hun unieke geluid, maar ook openstaat voor nieuwe invloeden. De muziek is krachtig en meeslepend, en de band laat horen dat ze nog steeds relevant zijn in de rockwereld.

De nummers op het album:
Het album begint met Show Me, een nummer met een mysterieuze en intense sfeer. De muziek klinkt nostalgisch, maar trekt je ook helemaal mee. Het gaat over twee mensen die elkaar uitdagen en verleiden. Er hangt een spannend gevoel in de lucht, alsof er iets onverwachts gaat gebeuren. De donkere klanken maken het extra boeiend. Een nummer als vanouds. (8)

Het nummer A Bit on the Side heeft een mooie gitaarriff die meteen in het oor springt. Het verhaal gaat over Charlene, die worstelt met de uitdagingen van het stadsleven. De sfeer van het nummer is ruw, maar ook hoopvol. Het Hammondorgel klinkt hier fantastisch en geeft het een extra dimensie. (8)

Sharp Shooter is spannend en intens. Het voelt als een spel tussen twee mensen, waarbij een van hen zich opstelt als een scherpschutter. De gitaarsolo’s zijn indrukwekkend en versterken de spanning in het nummer. Je voelt de dynamiek en het kat-en-muisspel tussen de karakters. (8)

Portable Door is een vrolijk en energiek nummer. Het vertelt het verhaal van iemand die probeert te ontsnappen aan de moeilijkheden in zijn leven. De muziek is optimistisch en heeft een pakkend ritme. Dit nummer is typisch Deep Purple, met stevige gitaren en een aanstekelijke melodie. (8,5)

Old Fangled Thing vertelt over een muzikant die op een warme nacht inspiratie krijgt. Hij zit alleen in een bar met zijn gitaar en ontdekt een nieuwe melodie. De muziek is levendig en vol emotie. Het laat zien hoe muziek kan ontstaan uit onverwachte momenten. (7)

Het ingetogen nummer If I Were You gaat over verraad en verdriet. De tekst beschrijft hoe moeilijk het is om verder te gaan na een breuk. De muziek klinkt rustig maar intens en laat de emotie goed voelen. (8)

Pictures of You is daarentegen een vrolijk en hoopvol nummer. Het gaat over het ware zelf en hoe dat belangrijker is dan een perfecte buitenkant. De muziek is energiek en positief, en het nummer geeft je een goed gevoel. (7,5)

Im Saying Nothin is een speels nummer met een mysterieuze ondertoon. Het gaat over geheimen bewaren en niets prijsgeven. De muziek heeft een luchtige toon, terwijl de tekst stiekem over serieuze onderwerpen gaat. Fijne solo's opnieuw. (8)

Lazy Sod is een rocknummer dat humor en een belangrijk thema combineert. De tekst gaat over luiheid en de onverschilligheid tegenover problemen in de wereld, zoals klimaatverandering. Het nummer klinkt vrolijk en heeft een sterke melodie, met het Hammondorgel dat weer opvalt. (7)

Now You’re Talkin is een energiek nummer dat een chaotisch feest beschrijft. De tekst zit vol grappige details over gekke situaties. De muziek heeft een opzwepend ritme dat je meevoert. (8,5)

In No Money to Burn hoor je het verhaal van iemand zonder geld die toch probeert door te gaan. De muziek klinkt krachtig en de tekst heeft een cynische toon. Het is een nummer dat je raakt door de eerlijke emoties. (7,5)

I’ll Catch You is een triest nummer over onvervulde liefde en eenzaamheid. De tekst is emotioneel en de muziek versterkt dat gevoel. Het laat zien hoe pijnlijk het kan zijn om iets te willen dat onbereikbaar is. De muziek is traag en melancholisch (7,5)

Het album sluit af met Bleeding Obvious. Dit nummer gaat over de frustratie van het proberen te begrijpen van een ingewikkelde situatie. De muziek is onrustig en past goed bij de verwarring in de tekst. (8,5)

Conclusie en aanbeveling:
Met =1 bewijst Deep Purple dat ze nog steeds een van de grootste rockbands zijn. Ze combineren hun oude, vertrouwde stijl met nieuwe ideeën en thema’s. Elk nummer heeft een eigen sfeer, van intens en mysterieus tot luchtig en humoristisch. Dit album is een aanrader voor fans van klassieke rock en laat zien dat Deep Purple na al die jaren nog steeds de grenzen van rockmuziek verkent.

Waardering: 7,8
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wanneer ik reflecteer op het illustere verzamelalbum "24 Carat Purple" van Deep Purple uit het jaar 1975, word ik gegrepen door een muzikale trip door een collage van sonische meesterwerken.

Het openingsnummer, "Woman from Tokyo", ontvouwt zich als een sierlijke ode, doordrenkt van exotische allure. Het is een compositie waarin de resonantie van het Verre Oosten vermengd wordt met robuuste rockelementen, een hybride die de luisteraar meesleurt in een verre, mystieke wereld.

Vervolgens doet "Fireball" zijn intrede met een onmiskenbare intensiteit, een vurig muzikaal spektakel dat zich onderscheidt door zijn snelle tempo en elektrische vibraties. Het is alsof men zich in het oog van een storm bevindt, omgeven door een wervelwind van sonische kracht.

"Strange Kind of Woman", een nummer doordrenkt met een mengeling van bewondering en mysterie, speelt zich af als een complex liefdesverhaal, vertolkt door gelaagde gitaarriffs en doordringende vocalen. Dit nummer weeft een verhaal dat even betoverend als raadselachtig is.

Never Before" manifesteert zich als een verfrissende breuk met de traditionele rockconventies, een nummer dat balanceert tussen melancholie en hoop. Het onthult een subtiele kwetsbaarheid, een zeldzaamheid binnen de discografie van Deep Purple.

De live uitvoering van "Black Night" is een triomf van spontaneïteit en energie. De levendige interactie tussen de bandleden en het publiek versterkt de kracht van dit nachtelijke hymne, een lied dat de duisternis omarmt met een licht van elektrische blauwe noten.

"Speed King", met zijn razende tempo en wilde harmonieën, dient als een ode aan de snelheid en de roekeloze geest van rock 'n' roll. Het nummer is een explosie van pure, ongetemde energie, een sonische manifestatie van jeugdige overmoed.

"Smoke on the Water", onmiskenbaar het kroonjuweel samen met het slot van dit album, vertelt het dramatische verhaal van een catastrofe die zich ontplooide tijdens een opnamesessie in Montreux. De iconische gitaarriff fungeert als een onuitwisbaar symbool, een muzikaal brandmerk gegrift in de annalen van rockgeschiedenis.

Tot slot, "Child in Time" (live), een episch en emotioneel beladen nummer, biedt een introspectieve reis door de seizoenen van de menselijke ziel. De uitgestrekte compositie, gekenmerkt door zijn diepgaande lyriek en schrijnende vocalen, staat als een monument van sonische expressie, een tijdloos testament aan de eeuwige strijd tussen licht en duisternis.

Deze auditieve expeditie door "24 Carat Purple" bevestigt de legendarische status van Deep Purple, een band die niet alleen de grenzen van rock heeft opgerekt, maar ook een onuitwisbare stempel heeft gedrukt op het canvas van muzikale innovatie.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album April Rain van Delain, uitgebracht in 2009, is een krachtig statement in de wereld van symfonische metal, een genre dat wordt gedomineerd door zwaargewichten als Within Temptation en Nightwish. Delain, onder leiding van toetsenist Martijn Westerholt (voorheen van Within Temptation), heeft met dit album een formidabele plaats in het genre veroverd door hun unieke mix van melodieuze kracht, emotionele diepgang en technische vaardigheid.

April Rain kenmerkt zich door sterke melodieën die de luisteraar onmiddellijk bij de keel grijpen. En dat komt vooral ook door de indrukwekkende zang van Charlotte Wessels. Haar stem is zowel krachtig als expressief, in staat om de dynamische bereiken van de muziek met gemak te bereiken, van de meest delicate passages tot de meest explosieve hoogtepunten.

Een van de onderscheidende kenmerken van April Rain is het gebruik van strijkers (of de illusie daarvan), die een prachtige, vaak ontroerende laag toevoegen aan de muziek. Het draagt bij aan de algehele sfeer van het album, waardoor een gevoel van grandeur en emotie ontstaat dat perfect past bij de thema's van verlangen, verlies en hoop die door de teksten heen lopen.

Start Swimming en Lost zijn twee tracks die bijzonder opvallen op het album. Start Swimming is een dynamisch nummer dat met zijn pakkende melodie en krachtige uitvoering tot mijn favo's behoort. Het nummer weerspiegelt het kenmerkende geluid van Delain, waarbij krachtige gitaren, meeslepende toetsenpartijen en emotionele zang samenkomen in een meeslepend geheel. Lost, daarentegen, is een iets meer introspectief nummer dat de prachtige vocale kwaliteiten van Wessels benadrukt, ondersteund door een rijke instrumentale achtergrond die de luisteraar raakt.

Wat April Rain zo memorabel maakt, is de balans die Delain vindt tussen de agressie van metal en de melodische schoonheid van symfonische muziek. Binnen het genre is dit album een frisse en opwindende bijdrage, waardoor Delain terecht kan wedijveren met de grootste namen in symfonische metal.

Voor zowel liefhebbers van het genre als nieuwkomers biedt April Rain een toegankelijke en toch diepgaande luisterervaring. Het is een album dat met elke luisterbeurt groeit.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Betreedt de auditieve dimensie van Deleyaman met 00/1, een verzameling van melodische symfonieën die de luisteraar meeneemt op een transcendentale reis door onbekende muzikale landschappen. Dit album, een amalgaam van etherische klanken en diepzinnige lyriek, markeert een uniek punt in het muzikale universum, waar traditionele instrumentatie en avant-gardistische tonen in perfecte harmonie samenvloeien.

Elke compositie op 00/1 dient als een portal naar introspectieve ervaringen, aangevuld met fluweelachtige stemtonen en instrumentale precisie die de ziel beroert. Deleyaman ontvouwt een panoramische tapestry van emoties en gedachten, verpakt in sonische bekoring. De diversiteit in de lengte en het ritme van de stukken weerspiegelt een artistieke burstiness, die de luisteraar uitnodigt tot een dieper begrip en waardering.

In het bijzonder valt de symbiose tussen de traditionele instrumenten en hedendaagse melodische structuren op; een muzikale alchemie die zowel vernieuwend als nostalgisch aanvoelt. De tekstuele diepgang van het album, gecombineerd met de meeslepende arrangementen, creëert een etherisch maar aards paradijs dat de grenzen van de hedendaagse muziek verlegt.

In summier, 00/1 van Deleyaman is niet slechts een album; het is een reis die de luisteraar uitnodigt om de diepten van hun eigen bewustzijn te verkennen. Een must-have voor diegenen die dorsten naar muzikale vernieuwing en zielsverwantschap met klanken die de tand des tijds zullen doorstaan.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

In het jaar des Heren 2006 schonk de Franse band Deleyaman ons het muzikale meesterwerk ‘3’, een oase van serene klanken die de ziel streelt

. Het opus vangt aan met 'Arev Patsvets', waar de luisteraar subiet wordt ondergedompeld in een bad van melodische madrigalen, reminiscent aan de vreugde en het verdriet vervat in de menselijke existentie.

Als een luchtspiegeling die zich ontsluiert uit de nevelen der muziekgeschiedenis, transporteert 'Raven Days' mij naar een tijdperk waarin de muzikale kunst van Dead Can Dance, met Brendan Perry als ceremoniemeester, hoogtij vierde. Dit stuk wekt een diepe resonantie binnen mijn wezen, als een echo uit een lang verloren gewaande droom.

'Cilicia' vervolgt de ingezette tocht met een harmonische continuïteit die de luisteraar verder voert langs introspectieve paden, doordrenkt met een diep gevoel van nostalgie en contemplatie. Vervolgens onthult 'Antsrev', met de feeërieke stem van de zangeres, een nieuwe dimensie van deze droomwereld, doorweven met een tedere melancholie die de ziel beroert.

'Ispahan' handhaaft de mystieke sfeer en dient als een brug tussen werelden, tussen de tastbare realiteit en de ongrijpbare dromen. Het is een muzikale reis door de sluier van het alledaagse, naar een plek waar tijd en ruimte vervagen.

De betovering vervolgt met 'Dejlig Rosa' en 'Home', waar weinig woorden nodig zijn om hun diepere essentie te duiden. Deze composities ontplooien zich als een etherische droom, een voortdurende vlucht uit de klauwen van de banale werkelijkheid.

Naarmate het album zich verder ontvouwt met 'Yergnain', 'Lab or Chant', 'Kalisse The Doubt', en 'Louyce. Sister', openbaren zich schatkamers van rust en bezinning, elk nummer schijnend als een lumineuze parel in een diadeem van muzikale verfijning.

Het sluitstuk, 'Eversince', vormt de epiloog van deze muzikale odyssee. Een epiloog die niet zozeer een einde aankondigt, maar eerder een uitnodiging is tot reflectie en hernieuwde ontdekking.

De ervaring van het beluisteren van ‘3’ door Deleyaman is niet slechts een auditieve ervaring, maar een transcendentale reis die de luisteraar uitnodigt om te dwalen langs de paden van introspectie en ontdekking, een pelgrimstocht naar de innerlijke krochten van de ziel. Elk nummer, een welgevormde bron van sereniteit en reflectie, nodigt uit tot een diepere verkenning van het zelf en de wereld daarbuiten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Pastoral Light van Den Der Hale is een intense muzikale reis die de luisteraar vanaf het begin overrompelt. Hoewel de opener subtiel begint, vestigt het album snel een stevige basis met zijn dromerige zang en muzikale begeleiding die prachtig samenwerken.

Het album opent A Part of Wrath and Stone. Een nummer met een licht dreigende sfeer die langzaam wordt opgevoerd. De zang is licht gemeen van toon hetgeen goed bijdraagt aan de beleving.

The Horse from Turin, het tweede nummer, start ingetogener dan de opener, maar ontvouwt zich snel met een gruizige gitaar die de rustige start tenietdoet. Het nummer creëert een onverwachte intensiteit die typerend is voor de algehele dynamiek van het album.

By Pastoral Light, het titelnummer, doet sterk denken aan de band Cranes met zijn bepalende bas- en drumlijnen en intense zang tegen een achtergrond van een rijke geluidsmuur. Het zorgt voor een boeiende luisterervaring die zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt.

Het vierde nummer, The Frail, biedt een melodieuze rustpauze binnen het album. Het is een oase van kalmte die de intensiteit van de voorgaande nummers balanceert en spreekt bijzonder aan door zijn serene schoonheid.

Old Blood/Our Disappearance begint met een sfeer die Anne Clark oproept en bouwt op naar een steeds intensere geluidservaring. Het nummer verrast met zijn plotselinge overgangen naar rust en kalmte, terwijl het een aanstekelijke melodie en strakke ritmes behoudt. Dit 12-minuten durende nummer is een favoriet op het album en illustreert de dynamische reikwijdte van Den Der Hale.

Halvmesyr, hoewel slechts 56 seconden lang, roept herinneringen op aan de oude Cocteau Twins, wat het een charmant kort intermezzo maakt binnen het album.

Point of no Recourse, het zevende nummer, onderscheidt zich als een langzamer, soberder stuk. Het is het buitenbeentje van het album met zijn donkere sfeer en tragere tempo.

Het album sluit af met Donkey Skin, dat begint met een prachtige, intense melodie. Het nummer zet de toon voor een krachtige afsluiting, hoewel het slot misschien wat steviger had gekund.

Samenvattend is Pastoral Light van Den Der Hale een boeiend en veelzijdig album dat een breed scala aan emoties en sferen verkent. Van ingetogen tot explosief, het album slaagt erin om de luisteraar mee te nemen op een onvergetelijke auditieve reis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Denigrate is een metalband uit Tuusula, Finland, opgericht in 1996. Voor mij een kennismaking en een heel prettige. In hun beginjaren speelden ze vooral gothic metal zo begrijp ik, maar later ontwikkelden ze een stijl die elementen van progressieve en doom metal combineert. De band staat maakt melancholische en donkere muziek, met teksten die vaak thema's als liefde, bitterheid en verdriet verkennen.

To the Goddess Unknown' is het vierde studioalbum van Denigrate. Het album bevat acht nummers en toont de evolutie van de band naar een meer progressieve en melodieuze doom metal stijl, terwijl ze trouw blijven aan hun kenmerkende melancholische en donkere geluid.

De nummers klinken soms wat bombastisch, maar daar houd ik wel van. De melodieën zijn stuk voor stuk prachtig en de zang is erg sterk vind ik. Het is zeker een band waarvan ik nieuwsgierig ben naar de voorgangers ook al is de stijl daarop misschien iets minder toegankelijk.

Tot slot mijn cijferlijstje dat laat zien dat ik onder de indruk ben:
1. Crystal Rest – 7,5
2. The Ethics of Loss - 8
3. Under Ether - 8
4. The Apparition of One - 8
5. One Who Holds the Balance – 8,5
6. Sesame and Lilies - 8
7. In the Light – 8,5
8. Semidiapente - 8

Waardering: 8,1

Devendra Banhart, een prominente figuur binnen de freak-folk beweging, blijft een ongrijpbaar en evoluerend talent binnen de hedendaagse muziek. Met zijn kenmerkende stem en poëtische teksten heeft hij sinds het begin van de jaren 2000 een breed scala aan genres verkend, van folk en psychedelica tot experimenten met elektronische muziek. In 2023 bracht hij Flying Wig uit, een album dat zowel zijn unieke stijl als zijn voortdurende groei als artiest laat zien. Dit album toont Banhart's vermogen om diep persoonlijke en emotioneel geladen muziek te maken, terwijl hij blijft experimenteren met nieuwe klanken en structuren.

Flying Wig is een album dat zich nestelt in een subtiele mix van dream pop, psychedelische folk en elektronische invloeden. Het heeft een dromerige, soms hallucinerende kwaliteit die je als luisteraar in een andere wereld trekt. Banhart's kenmerkende etherische stem wordt omgeven door rijke texturen, zachte beats en meeslepende melodieën. Het album voelt tegelijkertijd intiem en groots aan, met een delicate balans tussen breekbare emotie en zorgvuldig opgebouwde soundscapes.

De productie van Flying Wig is van hoog niveau, met een opvallend oog voor detail in de geluidslagen. De instrumentatie is zorgvuldig afgewogen, waarbij elke klank lijkt te zweven in een ruimtelijke mix. De opnamekwaliteit is helder zonder zijn warmte te verliezen, wat de introspectieve aard van het album versterkt. De subtiele toevoegingen van elektronische elementen en de manier waarop ze verweven zijn met de akoestische instrumenten geven het album een eigentijdse flair zonder afbreuk te doen aan de organische gevoeligheid die Banhart zo goed beheerst.

Track-voor-Track Analyse

Feeling - Het album opent met Feeling, een ingetogen en hallucinerend nummer dat langzaam opbouwt met repetitieve melodieën en etherische zang. De hypnotiserende ritmes en gelaagde klanken creëren een sfeer van introspectie en rust, waardoor het een perfecte openingstrack is die je meteen in de sfeer van het album trekt.

Fireflies - Dit nummer heeft een dromerig karakter met een mooie, zwevende melodie. De zang van Banhart is hier bijzonder sprekend, met een zachte melancholie die perfect past bij de delicate arrangementen van het nummer.

Nun - Nun is een breekbaar en gevoelig nummer waarin Banhart zijn kwetsbare kant laat zien. De minimale instrumentatie en de zachte, bijna fluisterende zang creëren een intieme sfeer die je als luisteraar diep raakt.

Sight Seer - Sight Seer voelt als een warme deken, een nummer dat je omhult met zijn zachte klanken en intieme sfeer. De subtiele gitaarklanken en Banhart's zang vermengen zich tot een geruststellend geheel dat een gevoel van geborgenheid biedt.

Sirens - Dit nummer heeft een zalvende, sfeervolle kwaliteit. De langzame, vloeiende melodieën en de zachte zang creëren een bijna meditatieve sfeer. Het nummer is rustgevend, alsof het de luisteraar uitnodigt om even stil te staan en te reflecteren.

Charger - Met Charger betreedt Banhart een treuriger en schraler terrein. De melancholische melodie en de sobere instrumentatie versterken de sombere sfeer van het nummer, dat een gevoel van verlorenheid en reflectie oproept.

Flying Wig - Het titelnummer is hypnotiserend en doordrenkt met een gevoel van verdriet. De repetitieve structuren en de spaarzame melodieën bouwen een melancholische spanning op die het nummer een diepe emotionele impact geeft.

Twin - Dit nummer valt op door zijn oosterse invloeden en zoekende, twijfelende sfeer. De ongebruikelijke klankkleuren en de wijze waarop ze verweven zijn met Banhart's introspectieve zang geven het nummer een mystieke en bijna transcendente kwaliteit.

May - May biedt een mooie melodie die ritmisch en aanstekelijk is. Het nummer heeft een lichtvoetiger karakter in vergelijking met de rest van het album, zonder de dromerige sfeer te verliezen.

The Party - Het afsluitende nummer, The Party, is ingetogen vrolijk en afwachtend. De subtiele instrumentatie en de zachte zang geven het nummer een luchtig gevoel, maar met een ondertoon van introspectie, wat een interessante balans creëert.

Flying Wig is een album dat vooral geschikt is voor luisteraars die houden van introspectieve, sfeervolle muziek met een vleugje experiment. Fans van dream pop, psychedelische folk en Devendra Banhart's eerdere werk zullen genieten van de rijke texturen en de emotionele diepgang van dit album. Het is een plaat die je keer op keer kunt beluisteren en telkens nieuwe lagen en nuances kunt ontdekken, ideaal voor rustige avonden of momenten van persoonlijke reflectie. Een album waarmee Banhart zich voor mij weer op de kaart zet.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de onthullende beschouwingen over mijn muziekverzameling stuit ik vandaag op "100 Lovers", een album uit 2011 van de Amerikaanse formatie Devotchka. De ouverture van dit auditieve avontuur wordt gekenmerkt door "The Alley", een compositie die de toon zet met zijn betoverende introductie, een lichtend baken in de schemering.

Voortschrijdend naar "All the Sand in All the Sea", word ik getroffen door een nog meer sublieme schoonheid. De strijkers betoveren, voeren de luisteraar mee op een golven van harmonieuze pracht.

De reis vervolgt met "100 Other Lovers", een nummer dat fascineert, maar de magie bereikt een zengende climax met "The Common Good". Hier ontvouwt zich een melodie, door de strijkers gevoerd, die de ziel omarmt met haar majesteitelijke schoonheid.

Een adempauze wordt ingelast met "Interlude 1", een kortstondig intermezzo van veertig seconden, waarna "The Man from San Sebastian" de sfeer hervormt met zijn fraaie accordeonklanken, door de Spaanse vervoering als een vurige dans door de straten.

Met "Exhaustible" word ik meegenomen in een bekoring die onweerstaanbaar meeslepend is, ondanks de onconventionele charme van de fluittonen die door de lucht zweven.

Na een vluchtige onderbreking door "Interlude 2", nauwelijks drieëntwintig seconden lang, word ik geconfronteerd met "Bad Luck Heels", een nummer dat een sluimerende herinnering ontwaakt, echter zonder de verwachte impact. "Ruthless" blijft eveneens achter, het mist de initiële vonk, ondanks de Spaanse passie die het probeert op te roepen. De voormalige scherpte, lijkt verloren.

De reis nadert zijn einde met "Contrabanda", een track die mijn ziel eveneens niet beroert. Het raakt niet de snaar van persoonlijke resonantie. Gelukkig, sluit "Sunshine" het album af met een verfrissende terugkeer naar aangename melodieuze vertrouwdheid.

In reflectie, "100 Lovers" presenteert zich als een diptiek van tegenstellingen: een aanvang gevuld met pure betovering, gevolgd door een tweede helft waarin de luister verlangt naar de betoverende beloften van het begin. Dit album, een symfonie van emotionele weelde en desillusie, blijft desondanks een fascinerende auditieve reis die de complexiteit van het hart weerspiegelt.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wie is Dhani Harrison?
Dhani Harrison is een Britse muzikant, en hij is de zoon van George Harrison, de wereldberoemde gitarist van The Beatles. Net als zijn vader is Dhani muzikant geworden en bespeelt hij verschillende instrumenten. Hij begon zijn carrière in de vroege jaren 2000 en heeft sindsdien samengewerkt met andere artiesten, maar ook solo gewerkt. Hoewel Dhani zijn eigen unieke stijl heeft, hoor je soms de invloed van zijn vader in zijn muziek terug. Daarnaast werkt hij ook aan films en tv-series. Dhani staat vooral bekend om de zorgvuldige manier waarop hij geluid en sfeer in zijn muziek creëert.

INNERSTANDING (2023): Het nieuwe album van Dhani Harrison
In 2023 bracht Dhani Harrison zijn album INNERSTANDING uit. Dit album is een interessante mix van moderne rock en elektronische muziek met invloeden van o.a rap. Dhani laat zijn talent voor het schrijven van diepe, emotionele teksten duidelijk zien. Hij gebruikt verschillende geluiden om een bijzondere sfeer neer te zetten, waardoor de nummers je echt aan het denken zetten over het leven en je eigen innerlijke wereld. De meeste nummers hebben een sterk ritme, met veel aandacht voor de details in de muziek. Dit album kan zowel voor trouwe fans als voor nieuwe luisteraars aantrekkelijk zijn, vooral door de combinatie van oude invloeden en frisse, nieuwe ideeën.

Een overzicht van de nummers op INNERSTANDING

Dangerous Lies
Dit nummer heeft een ruwe, rafelige en energieke sfeer en is erg meeslepend. De tekst schetst een somber beeld van de moderne wereld, waar mensen worden gemanipuleerd door technologie, media en negatieve invloeden. Dhani waarschuwt voor de "gevaarlijke leugens" die ons onbewust onze vrijheid laten opgeven.

New Religion (met Graham Coxon)
Dit nummer is net zo krachtig en opzwepend, met een ruig randje. Het bekritiseert een corrupte maatschappij en politieke systemen die mensen vergiftigen en manipuleren. Dhani roept op om liefde en bewustzijn te omarmen in plaats van de nieuwe overtuigingen die proberen de wereld te beheersen.

Ahoy There! (met Liela Moss)
Dit lied heeft een kalme, serene sfeer, waarbij Liela Moss met haar stem een krachtige boodschap overbrengt. Het nummer gaat over angst en onzekerheid, maar benadrukt hoe liefde en innerlijke rust ons kunnen helpen om samen sterk te blijven, ondanks alle verdeeldheid en leugens om ons heen.

La Sirena
Dit nummer is heel relaxed en hypnotiserend, met een dromerige zang. In de tekst roept Dhani iemand op om terug te keren naar zijn gemeenschap. Hij verwijst naar oude beschavingen, zoals Lemurië en Atlantis, en belooft dat deze persoon eeuwig gelukzalig zal zijn als hij terugkomt.

Damn That Frequency
Dit nummer heeft een ritmische opbouw die steeds intenser wordt. De tekst gaat over het gevoel vast te zitten in negatieve energie, of een "frequentie," waar je uit wilt ontsnappen. Het gaat over de strijd met krachten die buiten je eigen controle liggen, en het zoeken naar bescherming en bevrijding.

The Dancing Tree (met Mereki)
Het lied begint zwaar, maar eindigt op een lichte, speelse manier. De tekst beschrijft een wereld waarin mensen worden gecontroleerd door machtige krachten, zoals politici en bedrijven, en vastzitten in routines die hen onderdrukken. Mensen lijden hieronder en missen liefde, maar Dhani roept op om daar tegenin te gaan.

Right Side of History
Dit is een optimistisch nummer, met mooie samenzang. Het gaat over het volgen van het juiste pad, geleid door liefde. De tekst benadrukt dat je haat, schuld en schaamte moet afwijzen, en trouw moet blijven aan jezelf, ongeacht de negatieve invloeden in de wereld.

Ghost Garden
Dit nummer voelt wat statisch aan en mist wat energie in vergelijking met de andere nummers. De tekst gaat over het gevoel van zowel schoonheid als verlorenheid in een mysterieuze tuin. Dhani gebruikt veel symboliek om te laten zien hoe we door illusies heen moeten kijken en inzicht moeten ontwikkelen.

I.C.U
In dit nummer is de zang van Dhani vergelijkbaar met die van zijn vader, George Harrison. Het koor is ook erg mooi. De tekst beschrijft een thuiskomst en spirituele bevrijding, waarbij liefde centraal staat. Het benadrukt het belang van groei en wijsheid, en het zoeken naar licht en waarheid in het leven.

Wolves Around the City
Het laatste nummer bouwt langzaam op naar een krachtig slot. De zang is hier opnieuw het hoogtepunt. De tekst gaat over loyaliteit en verbondenheid binnen een groep, zoals een roedel wolven. Dhani zingt over hoe licht en liefde de roedel helpen om samen sterk te blijven en uitdagingen te overwinnen.

Conclusie:
INNERSTANDING laat zien hoe Dhani Harrison zijn eigen stijl blijft ontwikkelen, terwijl hij trouw blijft aan de muzikale invloeden van zijn vader. Het album is gevuld met emotionele, diepzinnige teksten en een bijzondere mix van moderne rock en elektronische muziek. De nummers nemen je mee op een reis van reflectie, waarbij zowel innerlijke rust als maatschappelijke kwesties worden aangeraakt. De rustige tempo's en rijke muzikale lagen zorgen ervoor dat je steeds weer nieuwe details ontdekt bij iedere luisterbeurt.

Aanbeveling:
Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek met diepgang en een bijzondere sfeer. Fans van zowel klassieke als moderne muziek zullen iets herkennen in de nummers van Dhani Harrison. INNERSTANDING is perfect voor mensen die van rustige, introspectieve muziek houden, maar ook van nummers die de luisteraar uitdagen om na te denken over de wereld om hen heen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "The Diva Series" van Dinah Washington, uitgebracht op 20 mei 2003, is een compilatie die het uitzonderlijke talent van Dinah Washington laat zien. Het album heeft een duur van 55:30 en bevat een verscheidenheid aan genres, waaronder jazz en blues. Het presenteert een verzameling liedjes die zijn opgenomen tussen 15 juni 1954 en 16 augustus 1961.

De tracklist van dit album is vrij uitgebreid en divers, wat de veelzijdigheid van Washington als artiest weerspiegelt. Het bevat nummers als "If I Were A Bell" met Hal Money's Orchestra, "You Do Something To Me" met Quincy Jones's Orchestra en "What a Difference a Day Makes" met Belford Hendrick's Orchestra.

Het album wordt geroemd omdat het Washington's brede capaciteiten in verschillende omgevingen weergeeft, van bigband tot kleine jazzgroepen. Het benadrukt haar perfecte timing, dictie, intonatie en een opmerkelijk jazzgevoel, waardoor elk nummer iets speciaals wordt. Het album bevat ook mooie jazzsolo's, zoals de trompetten op "Under My Skin", en profiteert van de arrangementen van Quincy Jones, met bijdragen van prominente muzikanten zoals Milt Hinton, Clark Terry, Maynard Ferguson, Herb Geller, Junior Manse, Keter Betts, Max Roach en anderen.

Washington was een diva in de ware zin van het woord, vergelijkbaar met andere grote zangeressen zoals Carmen McRae. Ondanks dat ze tijdgenoten zijn van andere legendes zoals Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan, zijn Washington's unieke talent en interpretatievaardigheden duidelijk zichtbaar in deze compilatie. "The Diva Series" wordt gezien als een must-have album, vooral voor degenen die de meeste van haar originele albums niet bezitten, en biedt een uitgebreide blik op haar buitengewone carrière.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie van Dinah Washington
Dinah Washington, geboren als Ruth Lee Jones op 29 augustus 1924 in Tuscaloosa, Alabama, was een Amerikaanse zangeres die bekendstond om haar veelzijdigheid in blues, R&B en jazz. Ze verhuisde op jonge leeftijd naar Chicago, waar ze piano leerde spelen en haar eigen kerkkoor leidde. Haar krachtige stem en unieke stijl maakten haar een van de meest populaire zwarte vrouwelijke artiesten van de jaren 1950. Ze overleed op 14 december 1963 in Detroit, Michigan.

Introductie van het album Great Women of Song uit 2023
Great Women of Song is een compilatiealbum van Dinah Washington, uitgebracht op 27 oktober 2023. Het album bevat 14 nummers die haar veelzijdigheid en talent benadrukken, waaronder klassiekers als "What a Difference a Day Made" en "Mad About the Boy". Deze verzameling biedt zowel nieuwe als oude luisteraars een kans om te genieten van haar tijdloze muziek

Over de nummers op het album:
1. De opener What a Difference a Day Made gaat over hoe één dag je hele leven kan veranderen, vooral door de liefde. De tekst beschrijft hoe de wereld lichter en mooier voelt door een speciale persoon. De sfeer is warm, romantisch en hoopvol, met een vleugje elegantie. (10)

2. It’s Magic gaat over het magische gevoel van verliefd zijn. De tekst beschrijft hoe liefde alles mooier en bijzonder maakt, alsof er een betovering is. De sfeer is dromerig en romantisch, met een vleugje verwondering en elegantie in de zang en muziek. (9)

3. Het nummer I Can't Believe That You're in Love with Me vertelt over de verbazing en vreugde van geliefd worden door iemand speciaal. De tekst laat een gevoel van geluk en ongeloof zien, alsof het te mooi is om waar te zijn. De sfeer is vrolijk, warm en vol romantiek. (8)

4. Baby, You've Got What It Takes gaat over een sterke, liefdevolle relatie. De tekst benadrukt hoe goed de partners bij elkaar passen en hoeveel kracht en charme de ander heeft. De sfeer is speels, energiek en vol zelfvertrouwen, met een vrolijke toon die perfect bij het thema van liefde past. (8)

5. I Get a Kick Out of You gaat over hoe iemand speciaal je blij maakt en een speciaal gevoel geeft. De tekst laat zien dat de liefde voor die persoon alles leuker en spannender maakt. De sfeer is speels, vrolijk en licht, met een charmante en elegante stijl. (9)

6. Het nummer September in the Rain vertelt over herinneringen aan een romantische septemberdag in de regen. De tekst beschrijft hoe die momenten vol liefde en emotie blijven hangen. De sfeer is warm en nostalgisch, met een vleugje melancholie, perfect voor het terugdenken aan bijzondere tijden. (8)

7. Vervolgens This Bitter Earth dat gaat over de moeilijkheden en pijn in het leven, maar ook over de kracht van liefde om hoop en betekenis te geven. De tekst is emotioneel en diep, terwijl de muziek een melancholische en krachtige sfeer creëert, die perfect past bij het thema van verdriet en veerkracht. (8)

8. Teach Me Tonight gaat over liefde leren begrijpen. De tekst vraagt speels om uitleg over hoe liefde werkt, alsof het een les is. De sfeer is romantisch en charmant, met een warme, dromerige toon die nieuwsgierigheid en verlangen naar liefde perfect uitdrukt. (9)

9. Smoke Gets in Your Eyes vertelt over liefdesverdriet en hoe emoties je kunnen overweldigen. De tekst vergelijkt de pijn van een verloren liefde met rook die in je ogen prikt, waardoor je niet helder kunt zien. De sfeer is melancholisch en gevoelig, met een elegante, weemoedige toon. (9)

10. Het nummer Cry Me a River gaat over liefdesverdriet en wraak. De tekst vertelt hoe iemand verdrietig mag zijn, omdat ze zelf ooit pijn hebben veroorzaakt. Het lied is emotioneel en krachtig, met een melancholische sfeer die de pijn en frustratie van een verbroken relatie benadrukt. (8)

11. Mad About the Boy handelt over verliefd zijn op iemand, zelfs als die liefde misschien onbereikbaar is. De tekst beschrijft hoe sterk en meeslepend die gevoelens kunnen zijn. De sfeer is romantisch en dromerig, met een vleugje melancholie die de intensiteit van verlangen benadrukt. (9)

12. After You've Gone beschrijft de pijn en het verdriet na het vertrek van een geliefde. De tekst spreekt over het gemis en de spijt die de ander zal voelen. De sfeer is emotioneel en krachtig, met een mix van verdriet en veerkracht die het verhaal tot leven brengt. (8)

13. Het nummer Is You Is or Is You Ain't My Baby? gaat over twijfel in de liefde. De tekst vraagt of de geliefde nog trouw is of niet. De sfeer is speels en licht, met een vleugje spanning, terwijl de muziek een ontspannen en jazzy gevoel geeft. (9)

14. Het slotnummer A Rockin' Good Way (To Mess Around and Fall in Love) gaat over het plezier en de opwinding van een beginnende liefde. De tekst beschrijft hoe speelse momenten kunnen leiden tot echte gevoelens. De sfeer is vrolijk, energiek en romantisch, met een swingende en levendige muzikale begeleiding. (8)

Conclusie en aanbeveling
Het album Great Women of Song van Dinah Washington laat zien waarom zij een van de grootste zangeressen aller tijden is. De 14 nummers brengen haar veelzijdigheid en unieke stem perfect naar voren. Van de romantiek in "What a Difference a Day Made" tot de kracht in "Cry Me a River", elk lied raakt je op een andere manier.
Dit album biedt een prachtige reis door liefde, verdriet en vreugde, met nummers die variëren van speels tot diep emotioneel. Het is een must voor zowel nieuwe luisteraars als trouwe fans. Haar stem blijft tijdloos en inspirerend. Een aanrader!

Waardering: 8,6
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl